 حکم دل ( جلد اول 

رمان: حــــکم دل1

نوشته:ســــان داتر + آ نیتــــــال

ساخت کتاب : فرید سقراطی

تهیه و ساخت در وبلاگ :

گولدجار - بلاگفـــــا

goldjar.blogfa.com

--------------------

توضیح مهم : 

جلد دوم این رمان  حکم دل 2 ...به گفته نویسندگانش و بدلایل شخصی در تابستان 92 

منتشر میشه ولی تا الان  خبری نشده  به محض منتشر شدن اطلاع داده میشه. .پس لطفا فعلا در مورد ادامه این رمان سوال پرسیده نشه / سپاسگذار

--------------------

(( حکم دل  ))

جلد  اول

--------------------

فصل اول: "پرواز" « دبي – جميرا »

چشمهاي بسته امو به سختي باز کردم... بخاطر حرکت کاميون کاملا ناگهاني از خواب 

پريدم...

هنوز توي اون کاميون لعنتي بودم واز سردرد و بدن درد به خودم ميپيچيدم. حتي توي خواب 

هم تنم درد ميکرد.

با تکون هاي پيچ در پيچ ماشين و بوي گند و متعفن بنزين تهوعم بيشتر ميشد.پهلوم درد 

ميکرد. هنوز هم معني زخمي که داشتمو نميفهميدم. 

دم ووقتي بهوش اومدم يه زخم عميق روي پهلوي چپم بود که تعدادي بخيه خورده 

بود. شادي ميگفت بخاطر تصادف بود که تو ايران با 

ماشين هاتف به يه گارد ريل خورده بوديم و يه قسمت از گارد ريل به پهلوي من فرو رفته 

بود هرچند اين اتفاق تو ايران افتاد و بعد ش هم وارد 

اين لنج تهوع اور شديم . به هر حال دردش قابل تحمل بود.حالت تهوع داشتم و بوي بنزينو 

نميتونستم تحمل کنم...

خودمو جا به جا کردم... صداي بغض الود شادي رو شنيدم که گفت: کتي اخرش چي ميشه؟

از وقتي که از لنج پياده شده بوديم ايه ي يأس ميخوند.

-چي ميخواستي بشه؟

شادي: پشيمونم...

نميتونستم بگم منم همينطور... يعني نميخواستم بگم اره منم عين سگ پشيمونم...

سرمو به ديواره ي کاميون تکيه دادم و تو تاريکي به چشمهاي نسبتا خيس بقيه خيره شدم.

نفسمو سنگين بيرون دادم و حس کردم که بايد به چيزهاي خوب فکر کنم.

با ايست ماشين ولوله اي بين هممون راه افتاد.

در عقب باز شد.

با ديدن صورت هاتف که لبخند کريهي رو لبش بود تهوعم دو چندان شد. شادي بازومو تکون 

داد وگفت: بريم پايين ...

اهي کشيدم و همراه شادي وبقيه پياد ه شدم.

مانتوم سياه شده بود.شلوارم گل الود بود... جمعا پنج نفر بوديم... شادي دستمو گرفته بود. 

جفتمون يخ کرده بوديم.

هاتف رو به من لبخندي زد وگفت: بدون ارايش خوشگلتري...

محل سگم بهش نذاشتم وپشت سر احمد که عباي سفيدي پوشيده بود راه افتادم. وارد يه 

رستوران شيک شديم. البته از در پشتي...

صداي موزيک رو هوا بود.

اکثرا داشتند ميلوليدن... يه قسمتش هم ميز انواع بازي بود.

درست مثل سرزمين عجايب که يه شهربازي سر پوشيده باشه ... با ديدن ادم هايي که حس 

زندگي تو وجودشون بود ترسمو براي لحظاتي 

فراموش کردم...

شادي هم درست مثل من گفت: کتي اينجا چه با حاله...

و با هيجان گفت: هاتف اينجا کار ميکنيم؟

هاتف با بي حوصلگي گفت:اره عزيزم .. همين جا کار ميکنيد...

احمد عرض اندامي کرد وگفت: من که گفتم شما رو جاي بد نميارم...

دستي از عقب محکم هولم داد ...

هاتف گفت: بجنبين دير شده .. واسه ديد زدن وقت زياده...

و هممون به سمت پله ها راه افتاديم.

بهش چشم غره رفتم و راه پله ها رو به سمت پايين پيش گرفتيم... شايد حدود سي پله پايين 

رفتيم و به يه در سياه و بزرگ رسيديم.

هاتف به صورت رمزي چند ضربه به در زد و درو زن جووني باز کرد.

عربي باهاش حرف زد و زن درو کامل باز کرد و همه با هم وارد شديم.

اين زير زمين هم براي خودش يه دنيايي بود انگار... يه سالن وسيع که چندين دست مبل 

چيده شده بود.

چند مرد عرب و چند زن که با لباس هايي انچناني دورشون ميچرخيدند... چندين و چند اتاق 

در اون اطراف وجود داشت.

با ديدن راه پله اي که انتهاي سالن قرار داشت قلبم به تپش افتاد.

با ديدن چند عرب که روي مبل ها نشسته بودند و با چشمهاي از حدقه بيرون زده به ماها 

نگاه ميکردند دلم هري ريخت.

شادي جيغ خفيفي کشيد و رو به هاتف گفت: اينجا کجاست؟

هاتف: همون جايي که بايد کار کنيد...

صداي پروانه در اومد و گفت: منظورت چيه... مگه نگفتي ما قراره تو رستوران کار کنيم؟

هاتف که اصلا ثبات رفتاري نداشت به جاي جواب موهاي دم اسبي شو به چنگ کشيد و 

پرتش کرد جلو و گفت: اينقدر زر نزن ...

مثل بيد ميلرزيدم.

هاتف صدا زد: پوپک.... خاله پوپک...

زن ميان سالي جلو اومد و با عشوه گفت: جون خاله؟

هاتف: يه صفايي به اين گلاي من بده باهات حساب ميکنم...

پوپک با عشوه گفت: جووون... چشم عزيز دلم...

ورو به هممون گفت: با من بيايد...

اولين کسي که همراه شد من بودم. نميدونستم حدسي که ميزنم درست هست يا نه... فقط 

ارزو ميکردم غلط باشه.

از جلوي نگاه ولع اميز اون عربها گذشتيم و وارد اتاق شديم.

با ديدن يه سرويس تخت دو نفره و يه کمد پر از لباس خواب که درش باز بود... اب دهنمو 

هم نميتونستم قورت بدم.

سرم به دوران افتاده بود.

شادي بازومو تو چنگ گرفت و با ترس فقط دهنشو باز وبسته ميکرد.

بعد از سه روز در به دري بي خواب و خوراک به عشق امريکا ... سر از دبي دراورده 

بوديم. براي چه کاري؟

نفسم بالا نميومد... اشک تو چشمام جمع شده بود.

پوپک يه درو نشون داد وگفت: اول بريد دوش بگيريد ... بعد که هم لباساتونو عوض کنيد... 

بايد همتون معاينه بشيد. التماس و گريه زاري هم 

نداريم... همتون اولش نجابت واستون مهمه بعدش راه ميفتيد... پاشيد تند باشيد... زود!

بدون هيچ حرفي از اتاق بيرون رفت و درو به رومون بست.

به سمت پنجره رفتم ... با ديدن فلز هاي سيخي که پشت پنجره بودند اه از نهادم بلند شد.

داخل حموم ده تا دوش بود. انگارفکر همه چيز براي ساختش شده بود... جمعمون اويزوون 

و داغون هر کدوم به يه گوشه پناه برده بوديم ومچاله 

شديم.

پروانه با ديدن لباس ها گفت: چقدر قشنگن....

ماتم برد . توي اون لحظه داشت به چي فکر ميکرد؟ سرمو ميون دستهام گرفتم و سعي کردم 

فکر کنم الان بايد چيکار کنم؟

من کتي... وسط يه کشور غريب... که معلوم نيست چقدر از ايران فاصله داره .... با اعتماد 

به يه عوضي اومده بودم يه زندگي جديدو شروع 

کنم... حالا تو يه اتاقم که معلوم نيست پشت درش چه اتفاقي قراره بيفته...

با صداي بلند زار زدن شادي به خودم اومدم.

پروانه هم با گريه داشت لباس ها رو زير و رو ميکرد. بيتا و سحر هم کز کرده بودند.

وقتي سوار لنج شديم تا قاچاقي به روياهامون برسيم به تنها چيزي که فکر نمي کرديم اين 

بود که ...

پيشنهاد کار تو يه رستوران... يا کافي شاپ... بي خرج و مخارج... بي پاسپورت و 

گذرنامه.... بدون ويزا و هر کوفت ديگه وسوسه کننده بود.

حالا ميفهمم چرا هاتف ازمون پول خارج شدن از مرز هم نگرفت... حالا ميفهمم که فقط 

واسه ي معامله اينجاييم....

دستمو روي پهلوم فشار دادم و روي تخت نشستم.

از نرمي فرو رفتم... يه لحظه حس تهوع بهم دست داد و راست ايستادم...

صداي بلند پوپک از اونطرف در، دراومد که گفت: زود بجنبين هرزه ها...

دلم ميخواست جيغ بکشم... پروانه وارد حموم شد.

مات شدم... صداش کردم... بدون هيچ حرفي گفت: ديگه کار از کار گذشته... مگه تو ايران 

چه کار ميکردم که حالا نگران اين باشم که چهار تا 

عرب دورم باشن.. نون همونه کاهدونم همونه... اب که از سر گذشت چه يه وجب چه صد 

وجب......

و لباس هاشو دراورد و رفت زير دوش... به دقيقه نکشيد که بيتا وسحر هم رفتند.

من و شادي مات و مبهوت بهم زل زده بوديم...

تنم ميخاريد... سه روز تو يه لنج پر از جلبک و خزه گرفته و نمور... اما حاضر نبودم برم 

دوش بگيرم...

هنوز ايستاده بودم وسعي داشتم حجم افکارمو منظم کنم تا ببينم چه خاکي بايد به سرم 

بريزم...

تو اتاق راه ميرفتم واطرافمو زير نظر گرفته بودم براي پيدا کردن يه راه فرار... دريچه ي 

کولر... دستشويي و حمومي که هيچ پنجره اي نداشت.

تنها پنجره ي اتاق هم که پر از حفاظ بود.

صداي هق هق دخترا تو حموم ميومد.

دوباره به اطرافم نگاه کردم.

با ديدن کمد با اميدواري به سمتش رفتم اما جز مشروب و انواع ابسولوت چيز ديگه اي 

دستگيرم نشد.

با حالت نزاري که داشتم موهامو محکم کشيدم.... دوباره لبه ي تخت نشستم.

روسريمو اروم ازسرم دراوردم. پروانه و بيتا که از همون لحظه ي اول تو کاميون نشستن 

دراوردن... دستمو به دگمه هاي مانتوم بردم. تک تک 

بازشون ميکردم و قطره هاي اشکم رو پاک ميکردم.

شادي با حرص گفت: تو نه کتي... تو رو خدا تو نه...

دست بردم و کليپسم و باز کردم...

شادي دستهامو گرفت.

جلوم زانو زد و گفت: کتي ... ما ميتونيم در ريم... نه؟ کتي تو رو خدا کوتاه نيا... تو کوتاه 

بياي يعني همه چي تموم...

با هق هق و زار زار سرشو رو زانوهام گذاشت. موهاي بلوندمو رها کردم... دگمه هاي 

مانتومو تا اخر باز کردم.... اروم از تنم درش اوردم... 

مثل يه بچه که از مادر دورش ميکنن ... با بغض نگاهش ميکردم... بايد دوش ميگرفتم...

شادي هر لحظه هق هقش شديد تر ميشد.

داشتم از بغض خفه ميشدم..... با صداي جيغي که از توي حموم اومد راست ايستادم. شادي 

از جا پريد....

صداي جيغ و گريه و زاري هر لحظه بلند تر ميشد.

در حموم باز شد.

بيتا حوله اي پوشيده بود که سر تا پاش خون خالي بود و با گريه گفت: کتي.. ... 

پروانـــــــــــــه...

بيتا رو کنار زدم و وارد حموم شدم. زمين سربود.

روي خونابه ها ليز خوردم. چونه ام به کف زمين سراميکي خورد دندونام لب هامو بريدن... 

سوزش بدي روي زبون ولبم افتاد طعم خونو حس 

ميکردم... پهلوم بيشتر درد گرفت... نگام به پروانه بود.

همه جارو بخار گرفته بود.سحر يه گوشه برهنه ايستاده بود و من به پروانه نگاه کردم که 

عريان درحالي که از گردنش خون بيرون ميزد کنج 

حموم ولو شده بود.

با ديدن تيغ کوپ کردم.

شادي و بيتا جيغ ميکشيدند و سحر خشکش زده بود.

پروانه به خر خر افتاده بود اما به زور گفت: کتي...

رو کف حموم با لباس هاي خيس وخوني کشون کشون سينه خيز به سمتش رفتم...

-جان؟ پري... چه بلايي سر خودت اوردي پري؟

پروانه بريد ه بريده گفت: نذار ... من... و... اينطور ... ي... ک... تي.... منو اينط ...وري ... 

نذار... کتي.... نبينن... منو... حتا جناز...مو... کتي....

-هيشش... حرف نزن پري...

پروانه با خر خر گفت: کتي... منو ... دست... او، اونا ... نده... کـــ...تي...

و چشماي ابيش باز به صورتم خيره و ثابت موند. ديگه نفس نميکشيد... دستمو روي 

صورتش کشيدم و چشماشو بستم.

جيغ شادي بلند شد.

با داد وفرياد و زاري ميگفت: پــــــــري... پروانه... نه... تو روخـــــــدا نه.... پروانـــه.... 

الهي فدات بشم.... پروانــــه تو خوب ميشي.... پروانه... 

کتي بگو نمرده.... کتي تو رو قران بگو نمرده... کتــــــــي....

منو کنار زد و روي پروانه ولو شد . محکم بغلش کرد و بلند بلند گريه ميکرد.

يه حوله پرت کردم به سحر و با داد گفتم: شماها حواستون کجا بود؟

محلم نذاشت هنوز داشت به جنازه ي غرق خون پروانه نگاه ميکرد.

نفسم بالانميومد.

جلوي سحر ايستادم...

-سحـر.... سحــر.... باتواَم.... سحـر منو نگاه کن...

اونقدر شوکه شده بود و شوکه بودم که نفهميدم چطور يه سيلي محکم به صورتش زدم واون 

جيغي کشيد و افتاد تو بغلم و زار زد.

بيتا جلوي در حموم نشسته بود و گريه ميکرد.سحرو پرت کردم و اونطرف...

از حموم بيرون اومدم. به سمت کمد رفتم... بطري هاي ابسولوت و هرچي جين و شامپاين و 

مشروب بود و برداشتم ...

همه رو به حموم بردم. روسريمو روي صورت پروانه کشيدم...

دست سحرو شادي و گرفتم و کشون کشون اوردمشون بيرون... همه ي محتويات بطري 

هارو کف حموم خالي کردم...

فندکمو برداشتم... سيگار کنتمو روشن کردم.

جلوي در حموم ايستاده بودم وبه پروانه که زير روسري و در اغوش خون مدفون بود نگاه 

ميکردم.

به دود سيگارم... به هيکل بي نقص پروانه... به جايي که ايستادم... به افکاري که داشتم... 

به روياهام.... به زندگيم...

سيگارم زود تموم شد.مثل لذت روياهام که زود تموم شد...

ته سيگارمو تو حموم انداختم و همه چيز شعله ور شد. کمي عقب رفتم... هرم گرما به 

صورتم ميخورد.... با صداي خرد شدن شيشه ها و تق 

وتوق و ترق و ترق... سحر تو بغلم پريد وگفت: چيکار کردي کتي؟

سحرو از خودم جدا کردم و رفتم مانتومو برداشتم... روي لباس هاي خوني و خيسم تنم کردم 

ولبه ي تخت نشستم.

شادي به بازوم چنگ انداخته بود و مثل بيد مي لرزيد . از ترس و وحشت زار مي زد. سحر 

مات و مبهوت به شعله هاي آتيش که کم کم در حمومو 

فرا ميگرفت زل زده بود. کم کم صداي هق هقش بلند شد. طولي نکشيد که بوي تهوع آور 

گوشت سوخته تو فضا پيچيد. بيتا خودشو گوشه ي اتاق 

انداخت. نتونست جلوي خودشو بگيره. سريع پشتشو به ما کرد و دوباره محتويات معده اشو 

برگردوند. سحر چنگي به در حموم زد و اونو بست. 

همه توي شک بودند. مي لرزيدند و اشک مي ريختند.

سحر دير به صرافت بستن در حموم افتاده بود. دود اتاقو پر کرده بود. دستمو جلوي دهنم 

گرفتم و با صداي بلندي سرفه کردم. دلم پيچ مي خورد. 

شادي رو که به من آويزون شده بود کنار زدم و خودمو به پنجره رسوندم. نفسي عميق 

کشيدم. دود بدتر وارد ريه هام شد. با صداي بلندي سرفه 

کردم. سحر هم حالش بهم خورده بود. در همين موقع در با صداي وحشتناکي باز شد. صداي 

پوپک و شنيدم که جيغ زد:

اينجا چه خبر شده؟

بلافاصله به سرفه کردن افتاد. فريادي زد و فهميدم که نگهبان ها رو خبر کرده . چنگي به 

بازوي شادي انداخت و اونو کشون کشون از اتاق 

بيرون کشيد. يکي از نگهبان ها که مردي چهارشونه با پوستي تيره بود به سمت سحر رفت. 

نگهبان ديگه که قدش تقريبا به سقف مي رسيد با 

لگد در حمومو باز کرد. پوپک با ديدن شعله هاي آتيش جيغي کشيد و داد زد:

چه غلطي کرديد؟

ديگه اثري از اون ناز و عشوه تو صداش نبود. نگاهش روي صورت هاي رنگ پريده ي 

شادي ، سحر و بيتا لغزيد. مشخص بود که اون سه نفر 

عرضه ي اين کارو نداشتند. چرخيد و نگاهي به من کرد. بعد مثل گرگ زخم خورده به طرفم 

حمله کرد. چنگي به موهاي بورم زد و در گوشم جيغ 

زد:

چه غلطي کردي؟ چي کار کردي؟ اون يکي کوش؟

خودمو کنار کشيدم. با دست به عقب هلش دادم و جيغ زدم:

دستتو بکش... ولم کن.

پوپک که از خشم کبود شده بود داد زد:

بهت حالي مي کنم دختره ي هرزه.

نگهبان بيتا رو ول کرد و به سمت من اومد. با يک حرکت کمرمو گرفت و از زمين بلندم کرد. 

جيغ کوتاهي کشيدم و به صورتش چنگ انداختم... 

فايده اي نداشت.

منو از اتاق بيرون برد و توي سالن به زمين انداخت. زانوم درد گرفت. درد زخم روي کمرم 

يه آن امونمو بريد. فشاري به دست هام آوردم و نيم 

خيز شدم. چشمم به دو نگهبان ديگه افتاد که با کپسول آتش نشاني به سمت حموم مي 

دويدند. پوپک زل زده بود به اتاقي که تو دود غرق شده بود. 

دستمو به زخمم گرفتم و آب دهنمو قورت دادم... گلوم خشک خشک بود. چرخيدم. چند نفر از 

مردهاي عرب بلند شده بودند و با نگراني به اتاق 

نگاه مي کردند. دخترها دور و برشون مي چرخيدند و سعي مي کردند حواسشونو پرت کنند.

نگهبان دستشو دراز کرد تا منو از جام بلند کنه. دستش به زخم کمرم خورد. نفسم تو سينه 

حبس شد. ناله اي کردم و دستشو محکم کنار زدم. فکر 

کرد که مي خوام سرکشي کنم. بازومو با خشونت گرفت و بلندم کرد. به سمت يه اتاق ديگه 

هلم داد.... زيرلب ناسزايي بهش دادم... چنگي به 

موهام زد. موهامواز مشتش بيرون کشيدم و هلش دادم عقب... توي زندگي ياد گرفته بودم 

اگه يکي بخورم بايد دو تا بزنم. سنگيني نگاه مردهاي 

عربو روي خودم احساس مي کردم. يکي از مردها از جاش بلند شد. گامي به سمتمون 

برداشت. من و نگهبان دست از کشمکش برداشتيم... 

انگار منتظر همين فرصت بوديم...

چشم هاي قهوه اي مرد عرب به سمت شادي کشيده شد که به زور خودشو از روي زمين 

بلند کرده بود و به پهناي صورتش اشک مي ريخت... 

نگاهي به سحر کرد که به يه نقطه زل زده بود و گيج و منگ بود... بيتا رو که مثل بيد مي 

لرزيد از نظر گذروند... با ديدن حال خراب اونا چيني به 

بينيش انداخت. به سمت من چرخيد. لبخند کمرنگي زد و گامي ديگه به سمتم برداشت.

صداي نفس هاي خودمو مي شنيدم که هر لحظه بلندتر مي شد. نگهبان که از عکس العمل 

من مي ترسيد بازومو سفت چسبيده بود... نگاه مرد 

اون قدر بي پروا بود که حس مي کردم لخت مادرزاد جلوش ايستادم... با هر گامي که به 

سمتم برمي داشت لبخند کمرنگش پررنگ تر مي شد... 

انگشت اشاره اش رو به صورتم کشيد. صورتم روکنار کشيدم. نگاه غضبناکم رو به 

صورتش دوختم... از سرکشي هام خوشش اومده بود. دستشو 

جلو اورد تا صورتمولمس کنه. دستشو پس زدم... خنديد…

پوپک که احساس خطر کرده بود بين ما دو نفر قرار گرفت. با سر اشاره اي به نگهبان کرد. 

نگهبان منو کشون کشون به سمت اتاقي ديگه برد. 

لحظه ي آخر چرخيدم و به صورت مرد عرب نگاه کردم. با خنده رفتنمو تماشا مي کرد... .

اتاق بعدي هم مشابه اتاق اول بود. نگهبان از اتاق خارج شد. شادي پشت سر من وارد اتاق 

شد. هق هق کنان دست دور گردنم انداخت. سحر به 

ديوار تکيه داد... بيتا کنار در حمام روي زمين نشست و شروع به جويدن ناخن هاش کرد.

پوپک با گام هايي بلند خودشو به من رسوند. با دست چونه امو گرفت و با نفرت به چشمهام 

زل زد و گفت:

يه بار ديگه جفتک بندازي خودم گيساتو از ته مي چينم... بفهم کي هستي و کجايي.

سرمو به عقب هل داد و از اتاق خارج شد. شادي رو پس زدم. خشم و غضبم اروم اروم از 

بين مي رفت. به ديوار تکيه دادم... سر خوردم و روي 

زمين نشستم. آرنج هامو روي زانوهام گذاشتم. سرمو پايين انداختم... باورم نمي شد از اين 

جا سر در اورده باشم... چشم هامو بستم. رقص 

شعله هاي آتيش پيش چشمام مجسم شد... بغض به گلوم چنگ انداخت. دست هامو مشت 

کردم و بغضمو فرو دادم... نگاه خريدارانه ي مرد عربو 

به خاطر اوردم... انگار جنسي که براي خريدنش اومده بودو پيدا کرده، دستمو چنان مشت 

کردم که ناخن هام تو پوستم فرو رفت... نبايد گريه مي 

کردم...

با کف دست پيشونيمو لمس کردم. بايد چي کار مي کردم؟ هرچه قدر فکر مي کردم به نتيجه 

نمي رسيدم. سرمو چرخوندم و به شادي نگاه کردم. 

کنار من روي زمين نشسته بود... به صورتم زل زده بود.

با حس اينکه ميتونم به حرفهاش گوش بدم با صداي خش داري گفت:

حالا بايد چي کار کنيم؟ کتي تو رو خدا يه چيزي بگو. تو رو خدا يه راهي پيدا کن.

صداش مي لرزيد. چشم از صورت رنگ پريده اش برداشتم. انگار توي سر خودش مغز 

نبود... حتما من بايد يه کاري مي کردم. از جام بلند شدم.

صداي موزيک لايت از بيرون مي اومد. باز نگاه نافذ اون مردک عرب رو به ياد اوردم... يه 

بار ديگه رد انگشت شو روي صورتم حس کردم. با 

کف دست محکم صورتمو پاک کردم. خودمو بدون فکر توي حموم انداختم. فکر کردن به اين 

موضوع که اين تازه شروع ماجرا بود ديوونه م مي 

کرد. لباس هام که خوني، خيس و دودي شده بودند و از تنم کندم و گوشه اي انداختم. بيتا هم 

اومد... حوله ي روبدوشامبري خوني شو گوشه اي 

انداخت... پشتمو به بيتا که زير دوش ايستاده بود و هق هق گريه ش بلند شده بود، کردم. آب 

گرمو باز کردم و با دست صورتمو پوشاندم...

بايد چي کار مي کردم؟ هيچ راه فراري نداشتم. نمي تونستم از سد اون همه نگهبان قدبلند و 

چهارشونه عبور کنم.... چشمم به تيغ افتاد که کنار 

لوسيون خوشبو کننده ي بدن قرار داشت... انگار پروانه زودتر از همه ي ما فهميده بود که 

راه بيرون رفتن کدومه.

آب به زخمم خورد. سوزش زخمم بيشتر شد. يه طرف بدنمو از زير دوش بيرون کشيدم... 

چاره اي نداشتم... هيچ راه فراري نداشتم... شايد کسي 

که منو مي خريد دلش به رحم مي اومد و آزادم مي کرد... نگاه هرزه ي مردو به ياد اوردم... 

امکان نداشت! شايد معجزه اي رخ مي داد و پليس 

به دادم مي رسيد... يه بار ديگر ياد اون تشکيلات زيرزميني افتادم... نه! بعيد به نظر مي 

رسيد. توي ذهنم به هرچيزي چنگ مي زدم... ولي آخر 

سر به يه نقطه مي رسيدم... به لباس هايي که بيرون از اتاق انتظارمو مي کشيدند ... به 

سنگيني اون نگاه ها! 

 ياد روياهام افتادم... سفر به آمريکا... کار کردن تو رستوران... چطور به اينجا رسيده بودم؟

آهي کشيدم... همه چيز تموم شده بود. حموم کردنو تموم کردم و حوله اي دور خودم پيچيدم. 

من جرات نداشتم... ولي اميد داشتم. پامو که از حموم 

بيرون گذاشتم چشمم به شادي افتاد. همون جا نشسته بود. رنگ به صورت نداشت. اخم کردم 

و آهسته بهش گفتم:

پاشو خودتو جمع کن.

شادي گفت:

نگو که بايد خودمونو به خاطر اونا حاضر کنيم... نگو که اومدن ما رو بخرن.

به التماس افتاده بود. پوزخندي زدم و گفتم:

پس مي خواي دروغ بشنوي.

شادي سرشو با دستاش گرفت. سعي کردم واقع بين باشم... آهسته گفتم:

فقط بايد اميدوار باشيم که شانس بياريم... هيچ راهي نيست شادي... بلند شو.

شادي به هق هق افتاد و گفت:

تو آخرين نفري بودي که فکر مي کردم تسليم مي شه.

صدام رو کمي بالا بردم و گفتم:

فکر مي کني اگه تسليم نشيم چي کارمون مي کنند؟ دلشون مي سوزه و برمون مي گردونن؟

شادي دست هامو گرفت و گفت:

به خاطر يه برخورد تند خودتو تسليم نکن... خواهش مي کنم.

دستمو از دستش بيرون کشيدم... نمي دونم ضعف هاش حالمو بدتر مي کرد يا حرف هاش. 

محکم گفتم:

من تسليم نشدم... فقط از اينجا راهي پيدا نمي کنم... .

فقط و فقط يه راه به نظرم مي رسيد... لحظه اي با شک و ترديد چرخيدم و به حموم نگاه 

کردم... فکرم به سمت تيغ پر کشيد... فکر کردم براي آدم 

هايي مثل من که شجاعت ندارند تسليم شدن تنها راه حله. نمي تونستم اين کارو با خودم 

بکنم... هنوز اميد داشتم... هنوز فکر مي کردم راه حلي 

پيدا مي شه.

روي تخت نشستم... دستي به اون لباس هاي رويايي کشيدم... دوست داشتم همه ي لباس ها 

رو پاره کنم... ولي مي دونستم بايد از اون زيرزمين 

کذايي بيرون برم. به خودم دلداري دادم:

شايد از جاي ديگه اي تونستي فرار کني... حتما يه راهي پيدا مي شه!

پيرهن کوتاه و حرير مشکي رو از بين لباس ها بيرون کشيدم... روزهايي رو به ياد اوردم 

که آرزو داشتم لباسي مثل اونو بپوشم... تو بدترين 

شرايط زندگيم به اين آرزو رسيده بودم... زماني که دلم براي مانتو و روسريم بدجور تنگ 

شده بود.

سحر و بيتا توي حموم بودند... لحظاتي بعد بيتا کنارم ايستاد با اشک و آه لباس ها رو به هم 

مي ريخت... شادي دم در حموم ايستاده بود. با 

نااميدي نگاهم کرد... يک لحظه فکر کردم از من شجاع تره... از من قوي تره ... اما سرشو 

پايين انداخت... ديدم که چونه اش لرزيد. در حمامو 

پشت سرش بست. حوله رودر اوردم و لباسو پوشيدم. دستي به لباس کشيدم تا مرتبش کنم... 

به دست هام نگاه کردم... مي لرزيد.

سفيدي پوستم با پوشيدن اون لباس مشکي بيشتر به چشم مي اومد... مردد موندم... بايد اونو 

در مي اوردم يا نه؟ اگه اين طوري يکي از اون 

عرب هاي عشق دختر بور و سفيد ايراني به تورم مي خورد بايد چي کار مي کردم؟ و ياد 

موهام افتادم... عربها عاشق دخترهاي شرقي هستن... 

هرچند چشمهاي مشکي وحشيم.... لعنتي! بعد از دو روز خوش گذروني ولم مي کرد؟... 

بيشتر حريص نمي شد؟... شايد بعدش منو به يه جاي 

ديگه ميفرستاد... نمي تونستم هيچ چيزي رو پيش بيني کنم... در اون لحظه فقط دوست داشتم 

هاتفو پيدا کنم... پيش خودم فکر مي کردم اگه اونو 

ببينم با دست هاي خودم خفه ش مي کنم... مي خواستم به درک بفرستمش... و بعد دنيا برام 

تموم مي شد... .

هنوز تصميم نگرفته بودم که لباسو عوض کنم يا نه... مي دونستم اگه اون مردها منو 

نپسندند منو جاهاي سطح پايين تري مي فرستن... مي 

دونستم يه دختر شرقي ... اونم از نوع ايراني... قيمت بالايي تو دوبي داره... شنيده بودم که 

دخترهاي کشورهاي همسايه ي ايران خودشونو به 

اسم دخترهاي ايراني مي فروشند تا پول بيشتري بگيرند... آهسته روي تخت نشستم... به هر 

حال منو يه طوري مي فروختند... امکان نداشت ولم 

کنند.

در باز شد و پوپک با يه نگهبان وارد اتاق شد... عجب زهر چشمي ازش گرفته بودم. با ديدن 

من اخم هاش باز شد و چشم هاش برق زد. با 

احتياط جلو اومد... طوري بهم نزديک مي شد انگار هر لحظه ممکن بود بپرم و بهش حمله 

کنم. لبخندي روي لب هاي شکلاتي و نازکش نشست.

با همون لبخند گفت :

عجب عروسکي... .

معلوم بود بوي پول به مشامش خورده. جلوتر اومد. آهسته دستشو به سمت موهام دراز 

کرد. با حالتي تهديدآميز نگاهش کردم... دستشو پس 

کشيد. سرشو نزديک گوشم اورد و گفت:

دخترهايي مثل تو که الم شنگه راه مي اندازن هم طرفداري خاص خودشونو دارن... امثال 

اون آدم ها دو روزه پوستتو مي کنن... جوري رامت 

مي کنند که ديگه خودتم خودتو نشناسي... بعد که مثل يه بره ي بدبخت و بي زبون شدي مي 

اندازنت براي زيردستي هاي نديد بديدشون... اين که 

دردسر درست نکني اول از همه به نفع خودته.

قلبم تو سينه فرو ريخت... اصلا به روي خودم نيوردم... پوزخندي تصنعي زدم... زل زدم توي 

چشم هاي پوپک و گفتم:

تو براي خود بدبختت دل بسوزون!

پوپک چشم هاشو تنگ کرد. برق کينه رو توي چشمهاش مي ديدم. دوباره توي جلد همون 

زن پر ناز و عشوه رفت. رو به نگهبان ها چيزي گفت 

که نفهميدم. رو به من کرد و گفت:

بايد بري براي معاينه.

معاينه ي چي؟... نگهبان بازومو گرفت و منو دنبال خودش کشيد. پوپک در حمومو باز کرد. 

داد و بيداد سر وقت تلف کردن هاي شادي و سحر راه 

انداخت... نگهبان منو وارد يه اتاق ديگه کرد. تنها چيزي که از اون زير زمين قصرمانند 

فهميده بودم همين دالان هاي پر پيچ و خمش بود که اگه 

به خودم بود گم ميشدم... همه چيز در نظر اول کوچيک به نظر مي رسيد اما راهروهاي 

طويل و اتاق هاي بزرگ ...!. به زور منو روي تختي 

نشوند... نگاهي به تخت کردم. شبيه تخت هاي بيمارستان بود... تخت بيمارستان نه... از اون 

تخت هايي بود که توي مطب دکترهاي زنان و 

زايمان مي گذاشتند... چي؟... تا حالا فکر مي کردم مي خواد معاينه ام کنه که ببينه ايدز و 

هپاتيت نداشته باشم.

سريع از تخت پايين پريدم. نگهبان منو بلند کرد و روي تخت کوبيد. خواستم بلند شم که 

نذاشت. شونه هامو با دو دست به تخت فشار داد و با 

صداي بلند چيزي به عربي گفت که نفهميدم. داد زدم:

ولم کن زبون نفهم!

پوپک وارد اتاق شد. يک زن با روپوش سفيد هم همراهش بود. بازوي زنو گرفت و گفت:

کار اين دختره ي وحشي رو سريع راه بنداز... آخرش برامون شر مي شه اين دختر!

در حالي که سعي مي کردم نگهبانو کنار بزنم داد زدم:

مي دوني از چي بيشتر از اون عربايي که بيرون منتظرم اند بدم مي ياد؟ از شما ايراني هايي 

که به خاطر دو قرون...

نگهبان دهنمو با دست گرفت. با دست ديگه اش منو روي تخت نگه داشته بود... از پسش 

برنمي اومدم... ديگه نمي دونستم تا کجا توان مقاومت 

کردن دارم... نمي تونستم تسليم شم... نمي خواستم باور کنم که همه چيزمو باخته م...

اي ول...

نوبت من شد...

خوب خوب ...

ما بزودي زود تاپيک نقدشو ميزنيم... و همتون بايد شرکت کنيد ... من که ديوونه ي نقدم ... 

آني هم نقد دوز داره...

من که تصميم دارم نقدارو جواب بدم... آني هم که هميشه جواب ميداده 50 50 جوابتونو 

ميديم

سر خوردن پيراهنو روي تنم حس ميکردم ... تمام توانمو توي پاهام ريخته بودم و اجازه 

نميدادم کسي بهم دست بزنه... من نميخواستم...

صداي اون زنه سفيد پوشوميشنيدم که مدام سرم داد ميکشيد وفحش ميداد.

اما من نميخواستم به حرفش گوش بدم...

اون مرد نگهبان دستشو روي پهلوم فشار داد. جيغ کشيدم... از شدت درد تمام تنم مور مور 

شد... پوپک صدا زد: ستاره...

وکسي اومد و من هنوز از درد به خودم مي پيچيدم... کسي زانوي پاي چپمو گرفت و ...

صداي زن کمي بعد بلند شد که گفت: تموم شد... دختره ي پتياره چه خبرته؟

و رو به نگهبان با اشاره گفت: ولش کن...

با لبخند کجي رو به پوپک گفت: هاتف اين دفعه ترکونده ... اگر اون سه تا هم عين اين آک 

باشن که نونت تو روغنه!

فرصت فکر کردن به حرفشو نداشتم...

ستاره به سمتم اومد و در حالي که کشي به بازوم مي بست، مشغول رگ گرفتن شد و گفت: 

هرچي چموش تر باشي قيمتت مي ره بالاتر... و اروم 

زير گوشم گفت: اينجا به هيچکس اعتماد نکن...

و سوزش سورنگو توي پوستم حس ميکردم ... وخوني غليظي که وارد مخزن سورنگ 

ميشد.

ستاره خونمو گرفت وگفت: عادت ميکني...

در عمرم فکر نميکردم چطوري ممکن بود که کسي غرورمو له کنه.... چطوري ميشد که 

کسي خردم کنه... حالا فهميدم... حالا به جد طعم خرد 

شدن وله شدنو چشيدم... در چند ثانيه ي ناقابل ادمي شدم که هيچي ازش باقي نموند.

پوپک به سمتم اومد وگفت: موهاتم رنگ مشکي بذاري عالي ميشي عزيزم...

تمام اب دهنمو تو صورتش خالي کردم وبدون توجه به اونها از اتاق بيرون رفتم.

هاتف روي مبلي نشسته بود و سيگار ميکشيد... خواستم بهش حمله کنم و تا اونجا که جا 

داره بزنمش... تا اونجا که ميخوره بزنمش... باهاش 

کاري ميکردم که ديگه نتونه از جاش بلند بشه... نفسمو بيرون فرستادم... دستهامو مشت 

کردم.... با ديدن اون عرب و نگاه سنگينش به من 

نظرم عوض شد.

از فرصت استفاده کردم و به اطرافم نگاه کردم... سالن بزرگي بود ... هيچ شباهتي به خونه 

نداشت... يه سالن بزرگ با چند سري مبل و ميز 

عسلي و يه قسمت که بار بود و انواع مشروب اونجا وجود داشت.

و يه دختر جوون هم پشت پيشخون ايستاده بود .

رفت و امد زياد نبود ... ولي وجود و حضور اين همه قلچماق برام عجيب بود.

سالن مستطيلي از عرض به راهرو ي طولاني اي ختم ميشد. احتمال ميدادم که مثل هتل جاي 

جاي ديوارها يه اتاقي باشه ... نفس عميقي کشيدم. 

با احساس حضور هاتف رو به روم با کلافگي گفتم: اين اون قولي نبود که تو به ما دادي...

هاتف پوزخند مسخره اي زد وگفت: از خداتونم باشه که همچين بهشتي اوردمتون...

با جيغ گفتم: اينجا بهشته؟ براي کي؟ براي من؟

هاتف بازوهامو گرفت و منو به ديوار کوبيد وگفت: هيس... امشب به اندازه ي کافي نمايش 

اجرا کردي... پول خون پروانه رو ازت ميگيرم... بهم 

بدهکاري ... بعدشم.... اگه يه ذره نرم تر باشي و کوتاه بياي ... اين عربا حاضرن واست 

جونشونم بدن... مخصوصا اين يکي که بدجور چشمش 

تو رو گرفته... تو چراغ جادو داري.... اينا واسه ي يه شب حاضرن بهت خونه ماشين ويلا 

... همه ي چيزايي رويايي که ميخواي و بهت بدن... 

مخصوصا واسه تو که اهلي نيستي... نذار رامت کنن تا وقتي که چيزي کاسب نشدي نذار 

رامت کنن... من کارم اينجا تموم ميشه ميرم ... ولي 

اينو دارم بهت ميگم مفت کار نکن ...

و از جلوي چشمم دور شد.

صداي پوپک و ستاره مي اومد که راجع به پروانه حرف ميزدند که چطوري تنش سوخته بود 

و هيچ کس نميتونست نگاهش کنه...

با شنيدن صدايي که از ته حلق کسي مي اومد که مي گفت: ماشا الله... ماشاالله...

تهوع بهم دست داد . با اون عباي سفيد و ريش مشکي و ابروها پيوسته ي سياه و صورتي 

سبزه کهير زدم و به سمت اتاقي که توش بودم رفتم.

بقيه به سمتم حمله کردن و مي پرسيدن چي شد... چيکارت کردن؟ کجا بردنت؟ معاينه واسه 

ي چيه؟

همشونو پس زدم و به يه گوشه پناه بردم.

زانوهامو تو بغلم گرفتم و پيشونيمو روش گذاشتم.

از کي شروع شد؟ چرا شروع شد؟ اين خواب بود؟ يه کابوس وحشتناک؟ مطمئنم يه خواب 

ترسناکه و سريع از خواب مي پرم... مطمئنم که اينا 

هيچ کدوم واقعي نيستن...

دلم نميخواست گريه کنم...

کتي... کتي کاردي که از هيچکس وهيچ چيز نميترسه... کتايون ... !

تنها کسي که اسممو کامل صدا ميزد مامانم بود. الان کجاست؟ چيکار ميکنه؟ عاقم کرده... 

نکرده... نفرين اون منو به اين روز انداخت؟ من اينجا 

چيکار ميکنم؟ تو يه کشور غريب... الان اگه بابام اين لباس ها رو تنم ميديد چي ميگفت؟ يا 

داداشم... يا...

بخاطر چي اينجام؟

بخاطر کي اينجام؟

من چرا اينجام؟

نفسمو فوت کردم خسته و کسل .... سرم سنگين بود. تنم درد ميکرد... نفس هام به شماره 

افتاده بود. از بغض داشتم خفه ميشدم... اما نبايد گريه 

ميکردم. حق نداشتم گريه کنم.... اين حقو همون موقع که از خونه زدم بيرون از خودم 

گرفتم... همون موقع که شدم دختر فراري و .... همون 

موقع که شبا زير پل خوابيدن وبه تخت گرم و نرمم ترجيح دادم... همون موقع که با دله 

دزدي شب و سحر ميکردم و صبح و شب ... همون موقع 

که افتادم تو بال وپر کامبيز بي کله و کامي چقدر خاطر خواهم شده بود... ميگفت اگه زنش 

بشم ديگه دزدي و ميذاره کنار.... ميگفت ادم ميشه... 

سر به راه ميشه...

کاش زنش ميشدم... کاش مثل همون چيزايي که همه بهش اعتقاد داشتن ازدواج ميکردم... 

ميرفتيم تو يه خونه و...

يادته کتي؟ يادته واست مي مرد؟ يادته ميخواست دنيا رو زير پات بريزه؟ کتي يادته داداشت 

اومد دنبالت؟

علي پيدام کرد... التماسم کرد برگردم خونه... گفت که بابا پير شده... مامان زمين گير شده 

... گفت اگه برگردم همه منو مي بخشن... نميگن يه 

سال کدوم گوري بودي که اگه هر گورستوني بودم شرف داشت به اينجا بودنم... يادته کتي؟

يادته علي گفت اگه برگردي بابا ميذاره درس بخوني... يادته گفت ديگه نميخواد چادر سرت 

کني... يادته؟ يادته کتي؟ يادته ؟ يادته ميخواستي هرچي 

دلت خواست بپوشي... بخاطر همين فرار کردي؟ کتي يادته ميخواستن زوري که نه ... با 

خواهش و تمنا بدنت به يه مرد سي ساله که متخصص 

بود که ادم حسابي بود! ... هرچند اون موقع شونزده هفده سالت بود... هم سن الان شادي... 

يادته؟ بخاطر همين زدي بيرون؟ کتي بخشيدنت اما 

برنگشتي... کتي چرا؟

نفس بغض دارمو فوت کردم... از زور اشک چشمهام ميسوخت...

يادته هاتف چه قولي بهت داد؟ زندگي اعيوني... به کامي رو دست زدي بخاطر اعتماد به يه 

پاپتي... لياقت کامي رو هم نداشتي.... کامي بي کله.... 

همون کامي که زير پل ، تو سياهي زمستون پيدات کرد و بهت جا داد و هيچ کاري هم باهات 

نداشت... همون کامي که گفت بيا زنم شو ميذارمت 

رو چشمم... همون کامي که باهاش کل خيابوناي تهرونو گز کردي و نه صداش دراومد و نه 

صدات دراومد و اخر شبي با اسکناس و تراول ريل 

قطار ميساختي...! يادته کتي؟ يادته؟ هاتف از کجا پيداش شد؟

تو دزدي مچتو گرفت و ولت نکرد و مثل يه خوره افتاد به جونت... بيا آه کامي هم دامنتو 

گرفت. همينو ميخواستي کتي؟ پول ميخواستي؟ مگه 

کامي نداشت... چي ميخواستي که اويزون دم هاتف شدي و شادي بدبخت هم دنبال خودت 

کشوندي ... حالا بکش... حالا بکش... حالا بايد از هاتف 

حرف بخوري که مفتي کار نکن...!

من پول نميخواستم.... چرا همه فکر ميکردن من پول ميخوام.... من از زور فرار کردم... از 

اجبار... من احمق همه ي پلهاي پشت سرمو خراب 

کردم... لگد زدم به همه چيز...

به همه چيزهايي که داشتم... به همه ي چيزهايي که ميتونستم داشته باشم...

کاش الان شونزده سالم بود و بابام زورم ميکرد چادر سر کنم وميگفتم چشم.... کاش الان 

کامي اينجا بود و ميگفت درستو تا ارشد ادامه بده و 

ميگفتم چشم... کاش علي ميومد دنبالم و ميگفت برگرد و بي برو برگرد ميگفتم چشم!

صداي هق هقمو خفه کردم.

صداي رفت و امد و مي شنيدم... خسته بودم... خاطرات زندگيم مثل يه نوار ضبط شده جلوي 

چشمام رژه ميرفت... من چي ميخواستم؟ ازادي... 

اين بود؟

حقته کتي... هرچي سرت بياد حقته...

با احساس تکون هايي که به بازوم داده ميشد سرمو بلند کردم.

شادي گفت: بيا يه چيزي بخور...

دستشو پس زدم وگفتم: دست از سر من بردار...

شادي سرشو پايين انداخت وگفت: کتي...

بهش نگاه کردم. اينقدر گريه کرده بود که چشماش پف کرده و ريز شده بود.

دلم سوخت....

اروم گفتم: بله؟

شادي: اونا معاينه امون کردن ببينن دختريم يا نه؟

سرمو تکون دادم و شادي گفت: اگه دختر نبوديم چي ميشد؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم: احتمالا ميمونديم واسه ي زير دستها... آدم درشتاي اينجا دنبال 

آکبندن!

شادي اروم گفت: اگه پروانه زنده بود ... و يه نفس بغض دار کشيد وگفت: پروانه شايد 

بخاطر همين خودشو کشت...

با ديدن ميز غذا از جام بلند شدم.

ميخواستم غذا نخورم که چي بشه؟

يه تيکه مرغ برشته شده رو برداشتم و گذاشتمش توي پيش دستي... چنگالي برداشتم و کمي 

سالاد هم کنارش ريختم و يه گوشه نشستم و مشغول 

شدم.

فعلا بايد به اين فکر ميکردم که چطور بايد سرپا بمونم... چطور بايد خودمو حفظ کنم.

مزه اش بد نبود... يعني عالي بود!

در يکي از کمد ها رو باز کردم ... خوبيش اين بود که ورژن اتاق ها هم مثل هم بود.

يه ابسولوت موزي برداشتم و يه شات براي خودم ريختم... سه تا يخم ريختم تو يه جام ديگه 

و يه قوطي ويسکي برداشتم و برگشتم سر جام.... 

نگاه هاي بيتا و سحر وشادي و روي خودم حس ميکردم.

محلشون نذاشتم و اول شاتم و بعد جاممو سر کشيدم.

کمي حالمو بهتر ميکرد.

غذامو تموم کردم... احتمال ميدادم تا اماده شدن جواب ازمايش خوني که ازمون گرفته باشن 

کاري به کارمون ندارن... روي تخت ولو شدم... 

ديگه از نرميش حالم بهم نميخورد.

فعلا از خستگي اجازه ي فکر کردنو نداشتم...

ياد شب اولي افتادم که از خونه زدم بيرون... اون موقع شب به خودم نهيب ميزدم که من پي 

همه چي و به تنم ماليدم و هر اتفاقي بيفته من 

حاضرم... اما اون شب هيچ اتفاقي نيفتاد ... شب هاي بعدش هم همينطور... دو سه باري 

پليس خواست منو بگيره اما در رفتم.

تو پارک و زير پل خوابيدم تا خوردم به پست کامبيز... وقتي منو به خونه اش برد گفتم ديگه 

کارم تمومه... اما مردونگي کرد وگفت: تا خودت 

نخواي کاريت ندارم...

يادش بخير ... خوشتيپ بود.

يه پژوي سياه داشت. با يه خونه تو هفت تير... کار وزندگي نداشت. با دزدي و دلالي 

ميگذروند. دزد بود اما ادم بود. از زنا که نميزد... از جوونا 

هم نميزد. ازاون خرمايه ها ميزد که ميگفت حق منو تو رو خوردن.

از خاطراتي که باهاش داشتم و لحن حرفهاش... اينکه مجبورم ميکرد درس بخونم ... اينکه 

ميگفت هر وقت فکر کردي رو من حساب برادري 

نداري بگو تا بريم محضر!

برام يه شناسنامه جور کرد که همه فکر کنن من خواهرشم... منو فرستاد مدرسه... خودش 

سيکلم نداشت اما منو فرستاد مدرسه .

منم ميگفتم تو مثل داداشمي....

وقتي علي اومد دنبالم گفت: برو... برو بذار رسمي بيام خواستگاريت ... گفتم من راحتم 

کامي...

ذوق کرد و فکر کرد واسه خاطر اون ميگم ... اما ...!

شب اخر که وسايلمو جمع ميکردم سرم داد ميزد... تو گوشم زد... بعد پنج سال زندگي کردن 

باهاش زد تو گوشموگفت: بري خراب ميشي کتي...

گفتم: ميخوام برم اون زندگي اي رو بسازم که هيچ وقت نداشتم... گفتم مراقبم که خراب 

نشم...

گفت: برو... اما رفتي ديگه برنگرد...

گفتم: برنميگردم کامي بي کله...

گفت: نمک نشناسي کتي...

گفتم: ميدونم...

گفت: ازگل نازک تر بهت نگفتم...

گفتم: ميدونم...

گفت: ميتونستم همون شب اول دخلتو بيارم...

گفتم: ميدونم...

گفت: بمون...

هيچي نگفتم.

گفت: نرو...

هيچي نگفتم.

گفت: دوست دارم...

گفتم: خداحافظ... و چمدونمو برداشتم وفکر کردم ميخوان منو بي مزد ومنت بيارن بهشت!

اين جهنم بود...

سعي کردم بخوابم. ميدونستم مستي بالاخره بهم غلبه ميکنه و ميخوابم... وهمينطور هم شد!

صبح با سر وصداي بيتا وسحر بلند شدم.

با ديدن چند نفري که تو اتاق بودن و داشتن سحر وبيتا وشادي رو ارايش ميکردن و بي 

اهميت به اونها به حموم رفتم.

دهنم بوي گندي ميداد. مسواکمو از تو چمدون در اوردم و مشغول شدم.

پوپک وارد اتاق شد وگفت: به به.... خانم خوش خواب... ساعت خواب عزيزم.

از حرصم کلي خمير دندون خوردم ... و بهش بد وبيراه گفتم.

دلم ميخواست بزنم لت وپارش کنم ... خائن بي همه چيزو...

رو به دختري که ديشب بهم ستاره معرفي شده بود گفت: اين کتي خانم و اختصاصي درستش 

کن...

و رو به من گفت: کتي تو رقص عربي بلدي؟

چشمهامو ريز کردم...

پوپک خنده ي پر عشوه اي کرد وگفت: تو چمدون لباستو ديدم.... نميخاد اونو بپوشي... برات 

يه لباس گير ميارم تيکه ي تنت باشه... فدات بشم 

نميدونستم اينقدر هنر مندي...

تو ايران حتي به اينم فکر کردم که اگه مجبور باشم تو کاباره ها برقصم راضي بودم... اما 

اينجا برقصم تا قيمت شبم بره بالاتر!

پوپک و صدا کردن و ستاره گفت: ميخوام يه دستي به موهات بکشم ... باشه؟

از لحن ملايم حرفهاش ... از اينکه بي عشوه حرف ميزد ... از سادگي ظاهريش... از غمي 

که تو چشماش بود. حس ميکردم اونم يه بدبختيه مثل 

من وبقيه...

نه توان مخالفت داشتم نه ديگه حوصله ي کشمکش ودعوا... تازه پهلوم يه خرده دردش 

ساکت شده بود. روي زخمم خوب بود ولي از تو درد 

ميکرد ... نميدونم چه مرگم بود بايد خوب ميشد اما نشده بود!

هر روز خودم پانسمانمو عوض ميکردم.

بايد يکي و هم پيدا ميکردم که بخيه هاشو بکشه...

ستاره در حالي که با موهاي پرپشت بلوندم که تا وسط کمرم ميرسيد ور ميرفت گفت: جنس 

موهات عاليه... نرمه اما محکمه... کوتاهشون کنم 

ناراحت ميشي؟

من ديگه از هيچي ناراحت نميشدم.

شونه هامو بالا انداختم و اون قيچي و شونه رو برداشتم و زير لب گفت: بسم الله... مبارک 

باشه...

جمله اي که تو هر ارايشگاه ايراني حين کوتاهي مو ميشنيدم.

با تعجب به ستاره خيره شدم ... ديگه انگار اينقدر عادت کرده بود که مکان و زمان گفتنش 

مهم نبود.

موهامو تا سر شونه ام خرد و فارا کوتاه کرد. چتري بهم ميومد ... به قول کامي چتري توله 

سگي!

نفس عميقي کشيدم و گفت: رنگم کنم؟ ريشه هات زده بيرون....

سرمو تکون داد م و رنگ مشکي و ريخت رو سرم.... و اروم ماساژ ميداد و با برس تمام 

نقاط مومو گرفت.

بعد کلاهي روي موهام که زير مواد بودند گذاشت وگفت: حالا بريم سراغ بند و ابرو...

صداي اخ و اوخ شادي و ميشنيدم. تا حالا صورتشو بند ننداخته بود.

چرا اونو دنبال خودم کشيدم... از چي مطمئن بودم که بهش گفتم تو هم بيا.... وقتي با هاتف 

اشنا شدم ... وقتي سر از پيشنهاد هاتف که رفتن به 

خارج بود دراوردم.... اتفاقي شادي و تو پارک ديدم... تازه زده بود بيرون... بهش گفتم و 

گفت: من ديگه برنميگردم خونه... با شمام کتي خانم.

از اينکه واسه خودم نوچه جور ميکردم هاتف ميخنديد... بيتا وسحر هم خود هاتف باهامون 

اشنا کرد. همينطور پروانه.... اگه مرگ پروانه رو 

نميديدم ميگفتم اين سه تا هم از دم و دستگاه هاتف و نقشه هاش براي باور کردن حرفهاش 

بود...

ستاره گفت: برو موهاتو بشور.

ترجيح ميدادم يه دوش ديگه بگيرم....

حس ميکردم که هرچه قدر خودمو بشورم بازم بوي نمور لنجي که سوارش بوديم و ميدم...

وقتي برگشتم ستاره سشوار بدست منتظرم بود.

موهامو درست کرد و بعد افتاد رو صورتم و مشغول ارايش شد.

و من فکر ميکردم وقتي اولين بار موهامو بلوند کردم کامي از هيجان نميدونست چيکار 

کنه.... بخاطر اون هميشه بلوند ميکردم ... ميگفت اينقدر 

با رنگ چشمات تضاد ميده که ادم کيف ميکنه.

ومن از اين همه تعريف ذوق ميکردم.

با صداي ستاره که گفت: کتي چي شدي ...

يه نگاهي تو اينه کردم.

ابروهامو نازک وهشتي و کموني برداشته بود.

چشمهام وبا خط چشم سياه کشيده بود ... پوست سفيدم با رژ گونه ي بژ همخوني داشت. 

موهاي سياه و پرکلاغي هم که صورتمو قاب کرده بود.

داشت گريه ام ميگرفت.

صداي شادي که گفت: من از اين مدل ابرو خوشم نمياد باعث شد خنده ام بگيره... بيچاره 

قراره کلي بلا سرت بياد تو نگران ابروت هستي!

ساعت دو بعد از ظهر بود.

برامون نهار اوردن... کباب بود و برنج زعفروني...

با اشتها ميخورديم.... مثل قحطي زده ها... ستاره هم کنارمون نشسته بود ونگاهمون ميکرد 

و گاهي با لبخند و گاهي با اه و افسوس... گاهي هم!

معني حرکاتش هنوز برام غير ملموس بود.

نميدونستم چقدر قابل اعتماده.... نميدونستم مثل پوپکه و اين کاراش اداشه يا نه... هيچ 

کدومو نميدونستم. فقط ميدونستم هنوز نباختم... وبايد تا 

تهش همينطوري برم...

بعد از صرف نهار .... ستاره گفت: استراحت کنيد و از اتاق بيرون رفت.

روي تخت ولو شدم .... هوس کردم باز خودمو بسازم. تو اين موقعيت ها شايد يه شات 

موزي و ليمويي يا جين ميتونست کمکم کنه فکر نکنم.

از مستي خوابم برد ومتوجه گذر زمان نشدم...

وقتي بيدار شدم باز تو اتاق ولوله بود... از شادي خبري نبود .

تنم يخ کرد.

کجا بود؟

دادزدم :شادي کو؟

پوپک مسخره گفت: شادي پر عزيزم...

سرخ شدم.... داغ کردم.... مغزم داشت اتيش ميگرفت.

سحر وبيتا گريه ميکردن و پوپک رو به من گفت: حالا ميخوام دختر خوبي باشي ولباستو 

بپوشي و بريم طبقه ي بالا باشه؟

مثل يه گوسفندي که ميخواستن سرشو ببرن ... دقيقا در همون حال بودم.

پوپک با خنده ي پر عشوه اي گفت: بيا اماده شو....

با ديدن لباس عربي پر زرق وبرق و پر سکه ... که رنگ سرخ داشت و مونجوق و سکه 

هاي طلايي ... با صندل هاي طلايي فکر کردم که شايد 

بتونم از طبقه ي بالا فرار کنم...

نفس عميقي کشيدم و سعي کردم فکرمو متمرکز کنم بايد دنبال شادي هم مي رفتم.

چرا خوابيدم..... لعنت به من.

ستاره با بغض ارايشم ميکرد.

لباس وپوشيدم و يه ماسکي به صورتم زدم.

پوپک خوشش نيومد وگفت: اينو بردار... دست دراز کرد که برش داره اما با حرص گفتم: تو 

رقصم لازمش دارم....

پوپک لبخندي زد وگفت: پس رام شدي... خوب عزيزم بريم...

سحر وبيتا با گريه ازم خداحافظي کردن. حس ميکردم دارم دستي دستي به قربانگاه ميرم.

و از اتاق خارج شدم....

فصل دوم: "واهمه"

آب دهنمو قورت دادم. دو تا نگهبان قلچماق با لباس هاي سياه منتظرم بودند... جاي ناخن 

هام روي صورت نگهباني بود که روز قبل صورتشو 

چنگ زده بودم... نگاه پر از کينه و خشمش و به چشمام دوخته بود.

نفس عميقي کشيدم... استرس پيدا کرده بودم. چه جوري بايد با وجود دو تا نگهبان فرار مي 

کردم؟ پوپک رو به روم ايستاد. نگاهي به سر تا پام 

کرد و آهسته گفت:

همه ي حرف هايي که تا حالا بهت زدم و يه بار پيش خودت دوره کن... اون وقت مي فهمي 

چي به نفعته چي نيست...

پشتشو بهم کرد. نگهبان ها بهم نزديک تر شدند. پشت سر پوپک راه افتادم... قلبم توي دهنم 

بود... دست و پام مي لرزيد. پشت سر هم نفس هاي 

عميق مي کشيدم ولي آروم نمي شدم. دستامو مشت کردم... هر ثانيه اي که مي گذشت 

حسرت ثانيه ي قبل رو مي خوردم... هر چه قدر که بيشتر 

پيش مي رفتم دلم بيشتر براي گذشته اي که با انتخاباي خودم خرابش کرده بودم تنگ مي 

شد... نمي تونستم به سرنوشت و تقديرم لعنت بفرستم... 

بدبختي هام نتيجه ي بلندپروازي هاي خودم بود نتيجه ي تصميم هاي خودم ... دلم براي 

آغوش مامان و بابام پر مي کشيد... براي داداشم علي... 

براي نصيحت ها و زور و اجبارشون... مغزم پر شده بود از کامبيز... زندگيم باز مثل يه نوار 

از جلوي چشمم مي گذشت... يه زندگي پر از حسرت 

که تکرار بي لياقتي هام بود... .

نبايد دوباره اشتباه مي کردم... يه بار به خاطر فکرهاي نا به جام گرفتار شده بودم... به 

خاطر طمع زندگي بهتر اينجا گير کرده بودم... نبايد مي 

ذاشتم حسرت گذشته منو توي دامن گرفتاري هاي بزرگ تر بندازه... مي دونستم بيرون اون 

دالان هاي پر پيچ و خم چي انتظارمو مي کشيد... بايد 

يه راهي پيدا مي کردم. تسليم شدن توي خون من نبود...

بدون اين که سرمو بچرخونم به دالان هاي پرپيچ و خم نگاه مي کردم... همشون با نور 

کمرنگ هالوژن ها کمي تاريک و روشن بودن... نمي 

دونستم به کجا مي رسن. چه جوري بايد اين نگهبان ها رو دست به سر مي کردم؟ کدوم يکي 

از اين صد تا راه به بيرون اون زيرزمين مي رسيد؟ 

بعد از اون بايد کجا مي رفتم؟ بايد زير کدوم پل مي خوابيدم؟... توي شهري که زبون 

مردمشو نمي فهميدم کي يه بار ديگه براي من کامبيز مي 

شد؟ سرمو پايين انداختم... به بن بست رسيده بودم... نمي تونستم قبول کنم که گير کرده ام... 

حس مي کردم اگه اميد فرار کردن رو ازم بگيرن 

حتي براي يه ثانيه ي ديگه هم دووم نمي يارم.

از پله ها بالا رفتيم. هرچه قدر که بيشتر بالا مي رفتيم صداي موسيقي بلندتر مي شد. 

احساس مي کردم قلبم هر لحظه ممکنه از سينه م بيرون 

بياد. داشتم قبضه روح مي شدم... وارد يه اتاق شديم که يه ميز آرايش و چند صندلي داشت. 

سمت چپ اتاق يه در بسته بود. صداي موزيک بلند و 

صداي تشويق جمعيت از پشت اون در ميومد. مي دونستم اون در به کجا منتهي مي شد... آب 

دهنمو قورت دادم. چرخيدم و چشمم به تصوير خودم 

توي آينه افتاد. نقاب تا پايين بينيم بود... به چشم هاي سياهم نگاه کردم... هربار که کامبيز 

از چشم هام تعريف مي کرد غرق لذت مي شدم... مي 

دونستم سياهي همين چشم ها تا چند ساعت ديگه زندگيم رو طوري سياه مي کنه که خيلي 

زود قدرت هر مقاومتي ازم گرفته مي شه... نگاهي به 

کمر و شکم لختم کردم. زخم روي کمرم هنوزم از زير يه لايه ي ضخيم از کرم معلوم بود...

همون دکتر زنان اومده بود و بخيه هامو کشيده بود... ستاره هم روشو با انواع و اقسام کرم 

پوشونده بود اما گاهي از درون درد ميکرد و هنوز 

نميدونستم چه درديه که مجبورم تحملش کنم ...

سرمو چرخوندم. در باز شد... يه دختر شونزده هفده ساله از اتاق بيرون اومد. تقريبا توي 

بغل يکي از نگهبان ها غش کرد. گريه اش گرفته بود... 

تمام بدنم مور مور شد... اونو که نگاه مي کردم ياد شادي مي افتادم... شادي کجا بود؟... 

توي بغل کدوم مرد هرزه اي بود؟... من با وعده و وعيد 

آمريکا و زندگي رويايي اونو گرفتار چه بدبختي کرده بودم؟ شادي بدون من طاقت نمي 

اورد... مي دونستم خيلي زود تسليم مي شه... مي دونستم 

خيلي زود خودشو مي بازه... نمي دونستم آخر باختن و تسليم شدن خوشبختيه يا اوج 

بدبختي... تا وقتي توي زيرزمين بودم فکر مي کردم بدبخت 

ترينم... فکر مي کردم آخر دنيا توي همون زيرزمينه... حالا که پشت در ايستاده بودم مي 

فهميدم بدبختي هام هنوز شروع نشده...

پوپک با سر بهم اشاره کرد که وارد سالن بشم. لبخند زد و گفت:

ببينم چي کار مي کني... مي خوام به همشون نشون بدي دختر ايروني به کي مي گن.

سرمو چرخوندم. نگهبان ها آماده باش ايستاده بودند... از چشم هاشون مي خوندم که 

حاضرن به هر قيمتي که شده منو روي صحنه ببرن. دست 

هامو مشت کردم. به خودم... هنرم... لباسام... اندامم... چشم هام... و وجود داشتنم لعنت 

فرستادم. پاهاي يخ زده و لرزونم و تکون دادم و به 

سمت در رفتم. صداي هق هق گريه هاي دختر کم کم محو شد... نگهباني که پشت در ايستاده 

بود پرده رو برام کنار زد. چشمم به سن بزرگي که 

رو به روم بود افتاد... سرم گيج رفت. قلبم تير کشيد... چراغ ها به همون صورت روشن و 

خاموش بود. نگهبان با عصبانيت دستشو روي کمرم 

گذاشت و منو به سمت جلو هل داد.

نفس عميقي کشيدم... مي ترسيدم وسط صحنه غش کنم. با ديدن نگهبان پشت پرده از فرار 

کردن نااميد شده بودم. سرمو پايين انداختم و بي اراده 

وسط سن ايستادم

آهسته سرمو بلند کردم. قلبم توي سينه م فرو ريخت. نزديک بيست سي نفر توي سالن بودند. 

روي صندلي هاي شاهانه لم داده بودن و با لبخند 

نگاهم مي کردند. هر چه قدر سر مي چرخوندم مرد نمي ديدم... چشم هاي هرزه اي رو مي 

ديدم که از صندل هاي طلايي م گرفته تا شکم برهنه 

مو با لذت نگاه مي کردند...

يه طرف مردهايي با عباهاي سفيد و ريش هاي بلند نشسته بودند... يه طرف ديگه مردهاي 

کت شلواري با صورت هاي اصلاح کرده... حتي چند 

نفر با لباس هاي اسپورت هم بين جمعيت ديده مي شدن... دست همشون نوشيدني بود... 

دخترهايي با موهاي بور و پيراهن هاي قرمز دکلته 

جلوشون خم و راست مي شدن و جامشونو پر مي کردند. نگاه مردها به من دوخته شده 

بود... صداي موسيقي عربي بلند شد... دست هايم بي 

اراده از هم باز شد... حس کردم که دست هام به طرفين باز شد... نگاهم از اين طرف به 

اون طرف کشيده مي شد... به چشم هاي پر از اشتياق 

مشتري هاي ثروتمندي نگاه کردم که با نگاه خريدارانه به جنس اعلاي درجه يک ميد اين ( 

made in ) ايرانشون شون نگاه مي کردند... زير 

گرمي نگاهاشون سرخ شدم... يکي از پاهاي لرزونم و جلوتر از پاي ديگه م گذاشتم.

حس مي کردم بايد صندل هام و در بيارم... مي دونستم اصالت اين رقص به پاهاي برهنه 

ست... به خودم گفتم تويي که با آرزوها و روياهاي 

احمقانه ت شادي و خودتو بدبخت کردي چطوري مي توني به اصالت فکر کني... جايي 

ايستادي که قراره با هر قري که به کمرت مي دي اصالت يه 

ملت رو... جنس زن رو... يه رقص رو... زير اون نگاه هاي هرزه از بين ببري. نمي 

خواستم کلمه ي اصالت رو به خاطر اشتباهات و بلندپروازي 

هام مثل خودم به گند بکشم.

نگاهمو از جمعيت گرفتم... به لوسترهاي طلايي رنگي که به سقف آويزون شده بود چشم 

دوختم... بي اراده با آهنگي مي رقصيدم که بارها شنيده 

بودم... با اون تمرين کردم... با هر ضربي که به شکمم مي دادم پوست کمرم کشيده مي شد 

و زخمم از دورن به سوزش مي افتاد... حرکات سر و 

گردنم و حرکات دستم کاملا ناخودآگاه بود... انگار دست موسيقي بدنمو حرکت مي داد... مثل 

يه عروسک خيمه شب بازي با لباس عربي قرمز و 

موهاي سياه...

انگار مي تونستم از بين پرتوهاي نور لوستر طلايي چشم هاي کامبيز رو ببينم... هر بار که 

ماهواره آهنگ عربي مي ذاشت بلند مي شدم و مي 

رقصيدم... توي چشمهاش تحسينو مي ديدم...

از راننده و آشپز مردهايي که تماشاچي رقصم بودند کمتر سواد داشت... درآمد يه سالش از 

نصف درآمد يه روز اون مردها کمتر بود... توي 

زندگيش فقط يه زن بي حجاب و توي خونه ش از نزديک ديده بود ولي نگاهش هيچ وقت 

رنگ وسوسه نداشت... هيچ وقت با ديد شهوت به حرکات 

ظريف شونه و شکمم خيره نمي شد.

اون مرد بود... از جنس تماشاچي هاي من نبود که مردونگي شون به ريش هاي سياه شون 

بود...!!!

جواب من به اين مردونگي چي بود؟ ... دلشو شکسته بودم... جواب زحمتاش و با ترک 

کردنش داده بودم.

مي دونستم که اگه تسليم نداي دلم که مي گفت (( اينجايي که وايستادي حقته... لياقت تو 

اينجاست... )) بشم، کارم تمومه. چشمم هنوز به لوسترها 

بود... پشت نور لامپ ها درخشش چشم کامبيز و مي ديدم... انگار بي اختيار داشتم براي اون 

مي رقصيدم. يه بار توي اوج ضعف و ناتواني بي 

چشم داشت پناهم داده بود... اين بار از اين فلاکت... از اين نگاه ها... توي ذهنم يه بار ديگه 

به اون پناه برده بودم.

تابي به موهام دادم... به حريم و حرمت هايي فکر کردم که با فرار کردنم از خونه براي 

هميشه از بينشون بردم... يادم اومد که چطور دل مامان و 

بابام رو با خودخواهي شکستم... چطور تنهاشون گذاشتم... .

پاي چپم و جلوي پاي راستم گذاشتم.... نگاهم و انداختم پايين... چشم تو چشم پسري شدم که 

جلوتر از همه نشسته بود. کت شلوار سرمه اي 

پوشيده بود... چشم هاي تيره و موهاي مشکي رنگش منو ياد پسرهاي ايراني مي انداخت. 

اون چه قدر حاضر بود براي بدبختي و ذلت هموطن 

خودش پول بده؟

دست هام پايين افتاد. موزيک تموم شد... صداي تشويق و هياهوي بلند مردها گوشم رو اذيت 

کرد... حس کردم که ديگه پاهام تحمل وزنم رو 

نداره.

سرمو چرخوندم طرف پرده ها... نگهبان با دست بهم اشاره کرد که خارج بشم. سرمو بلند 

کردم... حاضر نشدم که تعظيم بکنم... پشتمو به 

جماعتي کردم که از حيوون هم کمتر بودند. دوباره وارد اتاقي که پشت صحنه بود شدم. 

دستمو به يکي از صندلي ها گرفتم و روش نشستم... 

عرق سرد روي کمرم نشسته بود. بدنم مي لرزيد...

پوپک در حالي که دست مي زد به سمتم اومد. نگاهي به صورتش کردم. چشمهاش برق مي 

زد. با همون ناز و عشوه ي هميشگي اش گفت:

گل کاشتي دختر... شرط مي بندم امشب اينجا سرت دعوا شه. نمي تونستن ازت چشم 

بردارن...

به شانه ام زد و خنده کنان گفت:

آفرين دختر... آبرومونو خريدي.

سرم و پايين انداختم... آبرو! ...

عصبي شده بودم... نتونسته بودم فرار کنم. نگاهي به نگهبان ها کردم. چهارچشمي بهم زل 

زده بودند... منو شناخته بودند... مي دونستند تسليم 

نمي شم. حاضر نبودن تنهام بذارن.

فرصت رو از دست داده بودم. وقتي توي زيرزمين بودم اميد داشتم که بتونم از اين بالا فرار 

کنم... دوباره به نگهبان ها نگاه کردم... نه! انگار 

فرار کردن از زيرزمين ساده تر بود. بايد چي کار مي کردم؟ اگه منو مي خريدن چي مي شد؟ 

اون وقت ديگه نگهبان ها نگران من نبودند... ديگه 

مسئوليتي روي دوششون نبود... شايد اون موقع مي تونستم فرار کنم... ولي دوست نداشتم 

يه گوشه منتظر باشم و يه مشت مرد حريصو نگاه کنم 

که که سر قيمت من با هم چونه مي زنند.

دوباره استرس پيدا کرده بودم... پوپک بهم اشاره کرد و گفت:

تو کارت اينجا تمومه... برو توي اون اتاق و شامتو بخور... مراسم که تموم شد صدات مي 

کنم... خيلي ها هستن که مي خوان صورت خوشگلتو 

ببينن.

با عصبانيت گفتم:

پس نمايشت هنوز تموم نشده.

پوپک کمي ازم فاصله گرفت. متوجه شده بود که دوباره عصبي شدم... مي دونست که ممکنه 

بهش حمله کنم. خودشو به يکي از نگهبان ها 

نزديک کرد. کنارش ايستاد و گفت:

نمايش وقتي تموم مي شه که من پولمو بگيرم... فهميدي؟ يکي از اين مردها بايد تو رو با 

خودش ببره... اون وقت مي فهمي که نمايش به چي 

مي گن...

سرمو پايين انداختم. راست مي گفت... اين بازي ادامه داشت. نگهبان بهم اشاره کرد که 

دنبالش برم... چاره اي جز اطاعت کردن نداشتم... هيچ 

راهي نداشتم... حق انتخاب هم نداشتم.

نگهبان من و به يکي از اتاق ها برد و در رو پشت سرم قفل کرد. يه اتاق سه در چهار بدون 

پنجره بود. يه ميز آرايش با يک صندلي و يه تخت يه 

نفره توي اتاق بود. سيني غذام روي ميز بود. يک پارچ آب و يک ظرف اسپاگتي... دلم مي 

خواست اجازه مي دادند به همون زيرزمين برمي 

گشتم... مي تونستم از بيتا و سحر خبر بگيرم... دوست داشتم يه بار ديگه ستاره رو ببينم... 

مي تونستم برم سراغ کمد و دردهامو با مستي 

تسکين بدم.

ضعف کرده بودم. نشستم و با اشتها مشغول غذا خوردن شدم. نمي دونستم وعده ي بعدي 

غذامو کجا بايد بخورم... توي خونه ي کدوم مرد... کنار 

کي...

ياد نگاه تحسين آميز مرد عرب که توي زيرزمين کشمکش من و نگهبان رو ديده بود 

افتادم... غذا توي گلوم پريد. سرفه کردم و با يه ليوان آب 

خودمو نجات دادم... همين که نفسم جا اومد با عصبانيت مشتم و روي ميز کوبيدم...

نمي دونستم چند ساعت ديگه بايد توي اون اتاق بمونم... فقط مي دونستم اون ساعت ها 

آخرين و شايد بهترين ساعات زندگيم توي دوبي اِ. اگه 

منو مي خريدن يا کرايه ميدادن ديگه نمي ذاشتن آب خوش از گلوم پايين بره.

سرم گيج مي رفت... ديگه نمي تونستم به فرار کردن فکر کنم... هنوز اميد داشتم... شايد يه 

آدم خيري پيدا مي شد که منو مي خريد ولي باهام 

کاري نداشت... شايد فقط براي آزاد کردن من اين کار رو مي کرد...

يادم افتاد که همچين مردي توي زندگيم وجود داشت... کامبيز... جواب اين لطفش رو چطور 

داده بودم؟... يعني مي شد يه بار ديگه همچين شانسي 

پيدا کنم؟... پيش خودم قسم خوردم که اگه يه بار ديگه شانس بهم رو کنه و يه مرد پيدا شه 

منو نجات بده، قدر بدونم... اصلا نه ... برميگردم پيش 

کامبيز... اخ کامي... کامي بي کله ...

مي دونستم اگه آزاد بشم بايد چي کار کنم... همه ي چيزي که مي خواستم اين بود که هاتفو 

پيدا کنم... مي خواستم اونو با دست هاي خودم خفه 

کنم... ياد حرفاش افتادم... وقتي مطمئن شد که منو به خاک سياه نشونده نصيحت کردنش گل 

کرد.

در اتاق باز شد. همون طور که انتظارش رو داشتم پوپک بود. با ديدن ظرف غذام گفت:

چرا کامل نخوردي؟ امشب بايد جون داشته باشي که تا صبح حداقل يه نفرو سرويس بدي.

حداقل يه نفر...!!! حالم داشت به هم مي خورد... اي کاش منم راه پروانه رو انتخاب کرده 

بودم... اي کاش من بودم که بين شعله هاي آتيش مي 

سوختم... انگار اين روزها رو ديده بود که اون راه و انتخاب کرد... انگار فقط من بودم که 

حاليم نبود چه بلايي داره سرم مي ياد... نمي فهميدم... 

وگرنه بي خودي اداي آدم هاي قوي رو در نمي اوردم...

برق خوشحالي هنوز توي چشم هاي پوپک بود.

پوپک گفت:

پاشو بيا... بيا تا ببينيم کي قسمتت مي شه...

حالت تهوع داشتم... اون قدر بدنم مي لرزيد که مطمئن نبودم بتونم راه برم. پوپک نچ نچي 

کرد و گفت:

د بيا ديگه!

دستمو به ميز گرفتم و به سمت در رفتم. بازهم دو نگهبان برام اورده بودند. انگار مي 

دونستند که توي دنيا هيچ چيزي رو به جز رهايي از اون 

جا نمي خوام.

اين بار از يه سمت ديگه وارد سالن شديم... از کنار بار گذشتيم... چشمم به سن افتاد که 

پرده هاش رو کشيده بودند... من چطور تونسته بودم برم 

اون بالا؟

چشمم افتاد به هفت تا مرد که سر جاهاشون روي صندلي نشسته بودند... سه مرد کت 

شلواري... سه مرد با عباي سفيد... و اون پسر که شبيه 

ايراني ها بود. مطمئن نبودم که واقعا ايراني باشه ولي شبيه بود... قد بلند و خوش هيکل 

بود... چشم هاي کشيده ي قهوه اي و موهاي مشکي 

داشت... پسر خوش قيافه اي بود... اون چه دردي داشت که همچين جايي اومده بود؟... 

جواب رو خودم مي دونستم... يه درد مشترک... اون هم 

مثل بقيه مريض و کثيف بود.

پوپک و يه مرد خوش پوش و قدبلند دو طرف من ايستادند... عربي صحبت مي کردند... 

متوجه نمي شدم چي مي گن... سرمو چرخوندم... داشتم 

زيرلب اشهد مو مي خوندم... بعضي از اون ها واقعا چندش بودند... چشمم به همون مرد 

عرب افتاد... با کنجکاوي نگاهم مي کرد ... هنوز منو 

نشناخته بود. دلش پيش اون دختر با موهاي بور مونده بود... دعا مي کردم که پوپک نقاب 

رو از صورتم بر نداره. دوست نداشتم اون منو بخره... 

نمي خواستم منو بشناسه... فقط خدا مي دونست که چه قدر دوست داشتم توي صورتش تف 

بندازم... توي دل دعا مي کردم که گير هرکسي که مي 

افتم گير اون نيفتم... دلم مي خواست مزايده به نفع اون پسر ايراني تموم شه... حداقل وقتي 

توي صورتش نگاه مي کردم حالم بد نمي شد...

داشتم مشتري ها رو برانداز مي کردم... با خودم فکر مي کردم از کدوم بيشتر بدم مي ياد... 

پوپک رو به من کرد و گفت:

نقابتو در بيار.

واي نه... نبايد اين اتفاق مي افتاد... فرصت جر و بحث پيدا نکردم. مردي که کنارم ايستاده 

بود نقاب رو آهسته از صورتم برداشت... چشم تو چشم 

پسر ايراني شدم... مات و مبهوت صورتمو نگاه مي کرد... سرمو چرخوندم... همون مرد 

عرب برام به نشانه ي آشنايي سر تکون داد...

پوپک منو جلوتر برد. يکي از مردهاي کت شلواري چيزي گفت... پيرمرد از موهاي سفيدش 

خجالت نمي کشيد... فهميدم قيمتي پيشنهاد کرد.

پوپک به مردي که کنارم ايستاده بود نگاه کرد. هر دو لبخند زدند... بلافاصله پسر ايراني 

قيمت ديگه اي پيشنهاد کرد... همين که صداش رو شنيدم 

مطمئن شدم ايرانيه... عربي رو با لهجه اي شبيه به لهجه ي پوپک صحبت مي کرد. تو دلم 

دعا مي کردم اون برنده شه... حداقل به عنوان يه 

ايراني زبونم رو مي فهميد... شايد مي تونستم راضيش کنم که دست از سرم برداره... شايد 

ميتونستم حداقل راضيش کنم که فقط با اون باشم... 

فقط اون... حتي اگه هزاربار همسر و صيغه هاشو ببينم...

يه مرد کت شلواري و يه مرد عرب از جمع خارج شدند... نمي دونستم بايد نفس راحتي 

بکشم يا نه... اضطراب داشتم... تمام بدنم مي لرزيد... 

ديگه به فرار فکر نمي کردم... حقيقت جلوي روم بود... يه نفر از اون پنج نفر تا آخر شب 

مالک من مي شد. 

پيشنهاد دادن ها هنوز ادامه داشت. هر چه قدر که قيمت ها بالاتر مي رفت لبخند پوپک 

عميق تر مي شد... فقط چهار نفر مونده بودن... چشم من 

به پسر ايراني بود... به هم زل زده بوديم... دعا مي کردم يه چيزي بگه که دهن همه بسته 

بشه.

در همين موقع اون مرد عرب که بيشتر از همه ازش مي ترسيدم گامي به سمت من 

برداشت... تا اون لحظه ساکت بود... کم کم داشتم اميدوار 

مي شدم که پول کافي براي خريد کردن نداره... جلوتر اومد... سرش رو بالا گرفت و قيمتي 

اعلام کرد... همه ساکت شدند... ديدم که پسر ايراني با 

چشم هايي که از تعجب گشاد شده بود به اون زل زد. همه شوکه شده بودند... حال من از 

همه خراب تر بود... پوپک سه بار با فاصله ي يه دقيقه 

قيمتي که مرد عرب پيشنهاد کرده بود رو با صداي بلند به همه اعلام کرد... کسي چيزي 

نگفت...

مزايده تموم شده بود. با نااميدي به پسر ايراني نگاه کردم... از عصبانيت قرمز شده بود... به 

سمت پوپک اومد... رو بهش کرد و به فارسي گفت:

نصف پولو ماه ديگه مي ريزم به حسابت... بذار من ببرمش...

پوپک با همان ناز و عشوه ي حال به هم زنش بازوي پسر رو نوازش کرد و گفت:

بهراد جون هنوز دخترهاي ديگه مونو نديدي... دخترهاي من توي اين منطقه تکن... مطمئنم 

از يکي ديگه شون خوشت مي ياد...

پشت چشمي براش نازک کرد و ادامه داد:

دست رو جنسي بذار که بتوني پولش و بدي.

پوپک راهشو کج کرد و خواست به سمت مرد عرب بره که بهراد جلوش ايستاد.

بهراد: دو برابر چيزي که پيشنهاد کرد و مي دم... تا ماه ديگه همه ش و مي دم.

پوپک جدي شد و گفت:

من به خاطر مشتري هايي مثل تو که سالي يه بار هم سر و کله شون پيدا نمي شه مشتري 

هاي دائميم رو دور نمي زنم.

بازوي منو گرفت و منو به سمت مرد عرب برد... برگشتم و با حسرت به بهراد نگاه کردم... 

سرش رو پايين انداخته بود و توي فکر بود... حرف 

پوپک توي گوشم زنگ زد... مشتري دائمي... او چند نفر مثل منو خريده بود؟ ... کسي مثل 

اون راضي نمي شد که بهم دست نزنه و ولم کنه... بايد 

چي کار مي کردم؟

مرد عرب دستش رو جلو اورد و موهاي مشکي رنگم رو لمس کرد... با خوشحالي و صداي 

بلند جمله اي به پوپک گفت... نيازي به ترجمه نبود... 

از موهاي رنگ شدم بيشتر خوشش مي اومد... دور و برم مي چرخيد و گاهي ماهيچه هاي 

بدنمو تست مي کرد... مي خواست مطمئن بشه جنس 

بد بهش نمي اندازن... احساس مي کردم دستش رو به هر جايي که مي کشه ردش باقي مي 

مونه... قلبم محکم توي سينه مي زد... بيشتر از اين 

نمي تونستم اونو تحمل کنم... جلوتر اومد... دستش رو به سمت شکمم دراز کرد. با 

عصبانيت به عقب هلش دادم... پوپک جيغ زد:

چي کار مي کني دختره ي وحشي؟ ... باز ديوونه شدي؟

مرد عرب سري تکان داد و انگشت اشاره اش رو به نشانه ي تهديد جلوم تکون داد و چيزي 

گفت... من که نفهميدم ولي ضربه اي به دستش زدم 

و با بي اعتنايي بهش پشت کردم. پوپک که هل شده بود پشت سر هم عذرخواهي مي کرد. 

بازوي منو محکم توي دستش گرفت و منو دنبال خودش 

کشوند... چرخيدم و با خشم نگاهي به صورت مردک کردم... با لبخند نگاهم مي کرد... حتما 

داشت برام نقشه مي کشيد... همون طور که من داشتم 

براي اون نقشه مي کشيدم.

پوپک منو دست نگهبان ها سپرد و در حالي که بهم فحش مي داد جلوتر از ما به سمت 

زيرزمين رفت. نگهبان ها مجبورم کردند که تندتر راه 

برم... انگار عجله داشتند جنسشون رو زودتر تحويل بدن.

پوپک در اتاقي رو باز کرد و اشاره کرد که منو توي اتاق بيارن. وارد اتاق که شدم ستاره 

رو ديدم... با ديدنش نفس راحتي کشيدم... همون اتاقي 

بود که تا چند ساعت پيش توش بودم...

پوپک: ستاره سريع حاضرش کن... شيخ رجب منتظرشه... دست بجنبون.

ستاره با وحشت نگاهم کرد و گفت:

شيخ رجب؟

قلبم توي سينه فرو ريخت. پوپک داد زد:

بجنب ديگه!

ستاره منو روي صندلي نشوند. سريع آرايش صورتمو پاک کرد. پوپک با يه دست لباس وارد 

اتاق شد. يه پيراهن دکلته ي قرمز و کوتاه بود... 

قسم خوردم وقتي از اون خراب شده بيرون رفتم و دوباره آزاديم و به دست اوردم ديگه 

سمت رنگ قرمز نرم...

لباس رو تنم کردم. پوپک منو نشوند و سريع چند رنگ رژ رو امتحان کرد... يه رژ قرمز 

جلوي دست ستاره گذاشت... انگار دوست داشت کار من 

همون شب اول تموم بشه... شب اول؟... رو به ستاره کردم و گفتم:

کي ولم مي کنن؟

پوپک که داشت سايه ي دودي رنگ رو روي پوست من امتحان مي کرد گفت:

ولت مي کنن؟ دعا کن نگهت دارن... وقتي ولت کنن بدبختي هات تازه شروع مي شه.

پوزخندي زد... با بدجنسي رو به من کرد و گفت:

شيخ رجب يا جنس نمي بره يا اگه ببره دور نمي اندازتش... اون خوب بلده ادبت کنه... خوب 

جايي افتادي... بهت گفته بودم جفتک نندازي به 

نفعته...

ستاره چيزي نمي گفت... احساس مي کردم بغض کرده... دست هاش مي لرزيد... انگار قرار 

بود منو ببرن کشتارگاه... کم مونده بود زير دست اون 

دو نفر غش کنم... حتي دوست نداشتم پيش خودم تصور بکنم که تا چند ساعت ديگه چه بلايي 

سرم مي ياد...

کار ستاره تموم شد... پوپک يه جفت کفش پاشنه بلند مشکي برام اورد... اون قدر پاشنه ي 

کفش بلند بود که بعيد مي دونستم بتونم باهاش راه 

برم... وقتي کفش رو پوشيدم فهميدم که حدود پنج سانت زيرپنچه ي پام لژه... حالا راحت 

بودم.... راحت؟چه راحتي اي؟

رو به ستاره کردم و گفتم:

بيتا کجاست؟... سحر کو؟

ستاره: بيتا رو براي کار کردن توي يه کاباره خريدن... سحرو بردن که حاضر کنند... هنوز 

کسي براش پيدا نشده...

پوپک از اتاق بيرون رفت تا نگهبان رو پيدا کنه... ستاره بازوم رو گرفت و گفت:

گوش بده... به من گوش کن کتي... راه بيرون رفتنت از اين ماجرا فقط شيخه... فهميدي؟ ... 

نذار بهت دست بزنه... اگه تسليم بشي... اگه بذاري 

رامت کنه خيلي زود ازت سير مي شه و کنارت مي زنه... اون وقت تو رو مي ده دست پايين 

دستياش... بعد از اون شايد بفرستت جاهايي که شايد 

بيست دلارم به خاطرت ندن... اين شغل عمر داره... تسليم نشو... باشه؟... تا جايي که مي 

توني شيخ رو دنبال خودت بکشون... گوش مي دي 

کتي؟... بالاخره يه راهي براي بيرون رفتن پيدا مي شه... خدا بزرگه...

اشک از چشمم چکيد و آهسته گفتم:

پس خدا کجاست؟ دارن من و مي برن... شادي رو بردن... اون فقط هفده سالشه...

ستاره شونه ام رو فشرد و گفت:

با اين روحيه دو روزم دووم نمي ياري... همون کتي قوي باش... همون دختري که پوپک و 

ذله کرده... کاري که بهت گفتم و بکن...

حرفش رو با اومدن پوپک نصفه کاره گذاشت... اشکي که از چشمم پايين چکيده بود رو با 

دست پاک کردم. نفس عميقي کشيدم... دوست نداشتم 

پوپک فکر کنه که کم اوردم... دوست داشتم يه روز به اون زيرزمين برگردم و پوپک و اون 

تشکيلات رو آتش بزنم... با اين فکر کمي قوت قلب 

پيدا کردم.

نگهبان ها تا دم در همراهيم کردند... وقتي پام رو از اونجا بيرون گذاشتم خيالشون راحت 

شد که شرم کنده شده... چشمم به شيخ افتاد که کنار يه 

ليموزين سفيد ايستاده بود. لبخند زد و با نگاهي خريدارانه سر تا پام رو نگاه کرد... هر ثانيه 

اي که مي گذشت بيشتر ازش بدم مي يومد... بيشتر 

به خونش تشنه مي شدم... نمي دونستم اگه دستش بهم بخوره بايد خودمو بکشم يا اونو...

يکي از باديگاردهاي شيخ اومد سمتم... مردي با پوستي تيره و دومتر قد... منو به سمت 

ماشين راهنمايي کرد... يه لحظه به فکرم رسيد که پا به 

فرار بذارم و تا جايي که مي تونم بدوم و دور بشم... باديگارد دستش رو روي شانه ام 

گذاشت و منو به سمت ماشين برد... امکانش نبود... هيچ 

راه فراري نبود...

سوار ماشين شدم... تا چند روز قبل آرزو داشتم سوار همچين ماشيني بشم... ولي اون 

روز... احساس مي کردم اون ماشين برام حکم نعش کش 

رو داره. شيخ با يه دختربچه وارد ماشين شد... با ديدن دختر وا رفتم... يه دختر چهارده 

پونزده ساله بود... دختر زار مي زد و گريه مي کرد... 

شيخ چفت اون نشست و دستي به موهاي دختر کشيد... من دوست داشتم جاي اون دختر 

بميرم... همين بود که پوپک شيخ رو مشتري دائمي مي 

دونست... دو تا دو تا خريد مي کرد... حالم بد شده بود... يه دختر چهارده پونزده ساله چه 

جذابيتي براش مي تونست داشته باشه؟ ... اون مرد 

مريض بود... مريض رواني... دوست داشتم به سمتش حمله کنم و با مشت توي صورتش 

بزنم... شيخ نگاهي به چشم هاي من کرد... لبخند زد... 

چيزي نگفت... لبخندش خيلي معني داشت... مي دونستم براي سر به راه کردن من کلي نقشه 

داره... منم براي اون نقشه داشتم... ستاره راست 

مي گفت... نبايد تسليم مي شدم... اگه تسليم مي شدم... اگه فقط يه روز ضعف نشون مي دادم 

تا آخر عمر گرفتار مي شدم...

خوشحال بودم که کنار باديگارد شيخ نشسته بودم... وقتي مي ديدم که شيخ چطور دست 

نوازش به سر و گوش دختر مي کشيد حالم بد مي شد... 

معده م درد گرفته بود...

از ماشين پياده شديم... به يه قصر باشکوه رسيده بوديم... توي باغ بزرگ و پر از گل و گياه 

قصر ايستاده بوديم... کف زمين سنگ فرش شده بود 

و چند مدل ماشين آخرين سيستم اين طرف و اون طرف پارک شده بود...

شيخ يه دستش رو دور کمر دختربچه انداخت... خواست دست ديگه ش رو دور کمر من 

بندازه... با نفرت دستش رو کنار زدم... چشم غره اي 

بهش رفتم... جلوتر از اون به سمت قصر رفتم... مي دونستم اگه عقب بمونم باديگاردش به 

زور منو هل مي ده تا با شيخ هم قدم بشم... ولي 

جلوتر رفتن که عيبي نداشت!

حتي نگاهي به پشت سرم نکردم... دو خدمتکار مرد که کت و شلوار مشکي به تن داشتند و 

پاپيون زده بودند دم در ايستاده بودند... پام رو که توي 

خونه گذاشتم نفسم بند اومد... عجب قصري بود! سنگ سفيد کف خونه از تميزي عين آينه 

مي موند... پرده هاي ابريشم دودي پنجره هايي به 

ارتفاع چهار متر رو پوشونده بودند... مجسمه هاي سفيد و طلايي دورتا دور سالن چيده شده 

بود... مبل هايي شاهانه و طلايي يک طرف چيده شده 

بود... لوسترهاي طلايي و زيبا از سقف بلند خونه آويزون شده بودند... يه مبل تک نقره اي 

رنگ گوشه قصر و رو به روي سينماي خانگي قرار 

داشت... جلوي مبل پوست ببر پهن شده بود...

سعي کردم زياد به فضاي قصر خيره نشم... نگاهي به پله هايي کردم که به طبقه ي دوم مي 

رسيد. حدس زدم که اتاق خواب ها اونجا باشند... 

شيخ وارد خونه اش شد. يکي از خدمتکارها چيزي پرسيد... شيخ دختربچه رو نشون داد و 

خنده ي زشتي کرد. منو با دست نشون داد و چيزي 

گفت... خدمتکار تعظيمي کرد... منو به سمت اتاق ها راهنمايي کرد. حدس مي زدم که شيخ 

اون شب سراغ دختربچه بره... دلم براش مي 

سوخت... از شادي هم کوچک تر بود... مي دونستم شادي هم حس اونو داره... شادي تو اون 

لحظه کجا بود؟

دنبال خدمتکار وارد يه اتاق بزرگ شدم... اون که بيرون رفت نفس راحتي کشيدم. يه تخت 

بزرگ با يه ميز آرايش سفيد – طلايي توي اتاق بود. 

تن خسته م رو روي تخت انداختم... بالاخره به اشک هام اجازه دادم که روي صورتم 

بريزند... صداي جيغ ها و التماس هاي دختربچه رو مي 

شنيدم... تمام بدنم يخ کرده بود... پاهام رو توي بغلم جمع کردم... چشم هامو روي هم 

گذاشتم... از خستگي نمي تونستم تکون بخورم... جيغ هاي 

دختر ادامه داشت... من يه گوشه افتاده بودم... مني که زبونش رو مي فهميدم نمي تونستم 

براش کاري کنم... از بقيه چه انتظاري بود؟

چشمام رو بستم... رقص شعله هاي آتيش و به خاطر اوردم... التماس هاي شادي... حرف 

هاي هاتف... نگاه ستاره... رقص خودم... تا کجا توان 

مقاومت داشتم؟ ديگه ظرفيت نداشتم... مي ترسيدم وسط کار ببرم...

فصل سوم: "بدتر از بد"

به در بسته نگاه ميکردم... مثل يه برده اي که منتظره تا سرشو ببرن... و باز شدن در به 

معناي بريده شدن سرم بود... باز شدن در يعني تموم 

شدن زندگي و برفنا رفتن ارزوهام...

يعني روزهايي که ميدونستم بعدش جز بدبختي وفلاکت هيچ جنبه ي مثبت ديگه اي نداره...

از جام بلند شدم. در اتاق به روم قفل بود و پنجره ها حفاظ داشتن...

تيغي دم دستم نبود و شکستن اينه هم موجب سر وصدا ميشد.

به ساعت نگاه کردم دو صبح بود.

چشمهام خيس ميشدند و پلکهام از زور خستگي نا خوداگاه به روي هم ميفتادن... اما خوابو 

به خودم حروم کردم...چرا ميخوابيدم؟بخوابم که 

ارامش بگيرم؟ کدوم ارامش؟هموني که از خودم سلبش کردم.

صداي خفه ي زاري والتماس تو سرم بود.

دلم ميخواست سرمو به ديوار بکوبم... شادي کجا بود. اونم همينطوري گريه ميکرد ؟ اونم 

همينطور فروخته شد؟ نميدونم با چه قيمتي اينجا 

نشستم... گرون بودم يا ارزون؟

قلبم با تپش ميزد ... اروم وقرار نداشتم... هر لحظه و هر ثانيه زجر کشيدنم و توي اين پنج 

روزي که اينجا بودم ميديدم.

دستهامو لاي موهام فرستادمو اونها رو کشيدم.... سرم درد گرفت. يه ناله از گلوم بلند شد... 

نبايد گريه ميکردم... از گريه کردن متنفر بودم.

براي چي گريه کنم؟براي راهي که خودم انتخاب کردم؟

نفس عميقي کشيدم....نميدونم چقدر گذشته بود و چقدر گذشته و اشتباهاتم و مرور ميکردم... 

نميدونم چقدر خودخوري کردم ... پنج سال تلاش 

کامي براي بدست اوردن من تو سه تا بوسه ختم شد ... فقط سه تا ... اوليش شب اول بود که 

وقتي منو بوسيد گريه کردم و گفت : کاري باهات 

ندارم... گريه نکن...

دوميش دو سال بعد بود ... وقتي تولدم بود يه لحظه از خود بيخود شد و منم بخاطر محبتش 

صدام در نيومد و گذاشتم طعم يه بوسه ي عاشقانه رو 

بچشه... اما بعد خودش ازم فاصله گرفت وگفت: ببخشم... و ديگه تا سه سال کاري بهم 

نداشت ... فقط گونه امو مي بوسيد و گاهي موهامو 

نوازش ميکرد. ومن عصباني ميشدم و دعواش ميکردم که حالت موهامو خراب کردي... 

باهاش قهر ميکردم و ميومد منت کشي و من ... و 

اخرين بوسه موقع رفتن بود.

خودم پا پيش گذاشتم... خودم به سمت لبهاش رفتم و بوسيدمش و محکم بغلم کرد و زير 

گوشم گفت: نرو ... با التماس گفت نرو... ولي وقتي ازش 

فاصله گرفتم با پشت دست بوسه ي روي لبشو پاک کرد و ... شکستنشو به چشمم ديدم.... 

کامي امشب مال توام... کامي کاش بودي که امشب 

ومال خودمون ميکردم.

بغض داشت خفم ميکرد اما اشکي براي ريختن نداشتم.

همه چيز تموم شد.نقطه سر خطي هم درکار نبود . . . شروع جديدي هم نبود... زندگيمو تباه 

کردم... تباه!

دم دم هاي صبح بود... صداي فريا د و جيغ و التماس نميومد.

تا صبح از ترس خوابم نبرد... وعجيب بود که شيخ به سراغم نيومد... عجيب بود که منو با 

اون همه ذوق وشوق خريده بود وبه سراغم نيومد...

نفهميدم کي خوابم برد اما با تکون هاي کسي بيدار شدم....

يه دختر جوون بالاي سرم بود.

با ديدنش وحشت زده سرجام نشستم.

لبخندي بهم زد و با لهجه ي داغوني فارسي گفت: نگران نباش... شيخ گفت بيدارت کنم...

قلبم توي گلوم بود که گفت: بلند شو باهم نهار بخورين...

با تعجب به ساعت نگاه کردم دو و سي دقيقه بود.

مات شده بودم.... يعني ديشب به خير گذشت؟ خير؟هرچند اينجا سرتاپاش شر بود اما ديشب؟ 

يعني هيچ اتفاق خاصي نيفتاد؟يعني من هنوز؟

از شوک بيرون اومدم. دختر به من نگاه ميکرد... اين خواب بود؟ يا رو يا؟ شب اول با يه 

عرب گذشت... بدون هيچ اتفاقي؟دلم ميخواست از 

خوشحالي جيغ بکشم... اما ندايي درونم گفت شايد امشب سراغت بياد...

و يه لحظه فکر کردم کاش همون ديشب همه چيز تموم ميشد و من استرس نميگرفتم... 

استرس ساعاتي که در انتظارم بود.

ولي فکرمو پس زدم... الان بايد خوشحال مي بودم... يه روز ديگه فرصت داشتم براي 

فرار... مطمئنا وقتي ديشب به سراغم نيومده بود امروز و 

عصر و غروب هم سروقتم نميومد...

با رخوت از جام بلند شدم... من هنوز همون کتي بودم! و اين نويد اميدوار بودن و ميداد.

لبخندي زدم و پشت دختري که لباس خدمتکار ها رو مي پوشيد راه افتادم... دري داخل اتاق 

وبازکرد... اين يعني دوش بگير... مرتب شو...

واقعا مثل مرغابي شده بودم... هر روز هر روز حموم...

به هر حال به سمت وان رفتم. سرسري خودمو شستم... عجيب بود که کارم نداشت... يعني 

ممکن بود بر خلاف ظاهر حيوان صفتش... يا برخلاف 

چشمهاي هيزش شعور انساني داشته باشه؟چرا سراغم نيومد؟

با کلي سوال تو سرم و کلي اميد و نا اميدي حوله اي که اونجا بود و پوشيدم و از اتاق 

بيرون اومدم همون دختر يه لباس سبز زمردي ساتن دستم 

داد... با کفش هايي که فسفري بودند ... موهام و خودم سشوار کشيدم و يه ارايش ملايم سبز 

کردم.

ازاين رنگ خوشم ميومد.

خدمتکار لبخندي بهم زد وگفت: من اسمم زهيره است.

اينم پست اخر امشب :

شبتون بخير دعام کنيد ...

جوابشو ندادم و گفت: دنبالم بيا...

پشت سرش راه افتادم .... حالا واضح تر ميتونستم اون قصر وتماشا کنم.

ديگه حس ترس اوليه رو نداشتم... خبري هم از نگهبان ها نبود. اما جاي جاي قصر شيخ 

کسي مشغول تميز کاري بود...

ميز غذا پر بود از کباب بريوني و بره ي کامل کباب شده... زهيره صندلي وبرام عقب کشيد و 

نشستم... سمت چپ شيخ که سر ميز نشسته بود.

زهيره برام سوپ کشيد و کنارم ايستاد.

شيخ به عربي چيزي گفت ...

زهيره برام ترجمه کرد: ديشب خوب خوابيدي؟

با نگاه هاش که به گردن و بالاي سينه ام بود هيچي از گلوم پايين نميرفت...

فقط سرمو تکون دادم و سعي کردم که من نگاهش نکنم.الان وقت لگد پروني نبود. اين تنها 

چيزي بود که ميدونستم.

شيخ باز چيزي گفت وزهيره معني کرد: امشب اينجا يه ضيافت برگزار ميشه... شيخ ميخوان 

تو سنگ تموم بذاري...

اميدوار بودم نخواد که جلوي همه برهنه بشم!

زهيره حرفهاي شيخ و ترجمه کرد وگفت: شيخ ميخوان هنرتو به همه نشون بدي.... تا همه 

بدونن شيخ رو کم چيزي دست نميذاره...

زهيره در ادامه ي حرفهاي شيخ ترجمه کرد: ديشب باهات کاري نداشتن که استراحت کني... 

اگر امشب هم اونجوري که ايشون ميخوان باشي 

فعلا کاري باهات ندارن...

شيخ با خنده به عربي چيزي وگفت و زهيره با لبخند ترجمه کرد: شيخ دوست دارن با شما 

بازي کنن.... در اين بازي هر دو نفر برنده ميشن... و 

يک شب رويايي ساخته ميشه... البته بدون کشمکش و دعوا... شيخ هيچ وقت به هيچ کس 

چنين لطفي نميکنه... اما از شما خوششون اومده و 

دوست دارن شما هم لذت ببريد...

يه تيکه رون از بره ي کباب شده با دست کند و به سمت لبهاش برد و در حالي که دور 

دهانشو پاک ميکرد دستشو به سمت من گرفت.

زهيره سقلمه اي به پهلوم زد که نفسم رفت. جاي زخمم بود.

معني اينکه پشت دستشو به سمتم گرفته بود و نمي فهميدم.... زهيره اروم گفت: دست شيخ 

و ببوس...

يه لحظه تعجب کردم ... ولي بايد جواب لطفي که در حقم ميکرد و ميدادم .... با انزجار 

گردنمو خم کردم... هرچند براي خلاصي حاضر ميشدم 

پاهاشو هم ببوسم...

دست چربشو بوسيدم و شيخ در يک حرکت به سمتم حمله کرد ولبهامو بوسيد و وحشيانه بين 

دندون هاش فشار ميداد...

ريش هاش توي پوستم ميرفت و از تماس دهن چربش با لب و چونه ام منزجر و منفور 

ميشدم... اما کاري نکردم.... امشب بهترين فرصت بود که 

خودمو از اين شرايط نجات بدم.... شايد توي اين ضيافت کسي پيدا ميشد که بتونه درکم کنه...

شيخ حريص وسرخ شده نگاهم ميکرد...

تمام دهنم چرب شده بود... تهوع داشتم... چشمام پر اشک شده بود... اين چه زندگي اي بود 

خدا... خدا اگه هستي وجودتو بهم ثابت کن... مثل 

ديشب که بودي و بودنت و بهم نشون دادي.

شيخ لبخندي زد و چيزي گفت وزهيره گفت: معلومه که رام شدي...

شيخ دستي به صورتم کشيد و زهيره گفت: هميشه همينطور حرف گوش کن باش... زيباتري 

.. و درحالي که با چپ چپ به زهيره نگاه ميکرد 

زهيره ترجمه کردو گفت: بايد عربي هم ياد بگيري...

و ديگه حرفي نزد.

گاهي با چنگالي که خودش به دهنش مي برد برام تکه هاي گوشت جدا ميکرد وخودش توي 

دهنم ميذاشت... منم بدون حرف ميخوردم.

بالاخره رضايت داد که ديگه جا ندارم و سير شدم.... ازجا بلند شدم که پشت پامو بشکون 

گرفت وبلند خنديد.

باز حرفي نزدم... به زهيره چيزي گفت و زهيره بدون اينکه ترجمه کنه منو به اتاقي که شب 

قبل داخلش بودم، برد.

صورتمو با نفرت ميشستم.... اونقدر با مسواک به جون لثه و لبهام افتادم که تمام دهنم پر از 

خون شده بود.

تو چشمام توي اينه خيره شدم... اين يه راه بود؟

يه بازي؟

کي برنده ميشد؟ بر نده شدن من توي فرار بود.... من بايد فرار ميکردم... من بايد ميرفتم ... 

من ساخته نشده بودم که عيش و نوش يه عرب و 

تکميل کنم...

کتي فکر کن... کتي فکر کن چطوري ميتوني از اين مخمصه خلاص بشي... از نگاه هاي 

هيز... فکر کن کتي... تو بايد امشب در بري... بايد از 

اين خراب شده و چنگ اين ادمها بري... بري گدايي کني بهتره تا اينجا با عربا....

دوباره دهنمو شستم وبه اينه خيره شدم... شيخ .... شيخ تو يه احمقي که ديشب با من کاري 

نداشتي وبهم فرصت دادي... تو هنوز کتي 

ونشناختي... کاري ميکنم که حسرتم به دلت بمونه... کاري ميکنم که ارزوم به دلت بمونه... 

نفس عميقي کشيدم... جون تازه گرفته بودم... انگار خدا از نو تو وجودم دميده بود ... کتي 

کتي کتي... بايد بترکوني امشب... بايد اول اعتماد شيخ 

و جذب کني وبعد ... فلنگو ببندي.... به خودم تو اينه خنديدم... کتي امشب بايد عالي باشي... 

امشب بايد بري... بايد خودتو نجات بدي... امشب بايد 

هرجور که شيخ ميخواد باشي.. اون وقت ميتوني فرار کني.... ميتوني بري اون زندگي اي که 

ارزوت بوده رو بسازي... ميتوني هموني باشي که 

دلت ميخواست.... هموني باشي که هميشه ميخواستي... بشي خانم خودت....

با تقه اي که به در خورد از فکرم بيرون اومدم.

از دستشويي بيرون اومدم...

با ديدن يه لباس عربي سبز که کاملا شکل بيکيني بود و فقط قسمت پايين تنه اش يسري 

پارچه داشت که مثلا عنوان دامن و به عهده ميگرفت. 

اهي کشيدم...

زهيره روي صندلي نشست وگفت: شيخ يکي از بهترين ارايشگر ها روخبر کرده تا تو براي 

امشب از هر لحاظ ستاره باشي...

با گفتن اسم ستاره ... فکر کردم ديگه شايد هيچ وقت اونو نبينم... بعيد ميدونستم تو ضيافت 

امشب اون حضور داشته باشه.

زير دست ارايشگر نشسته بودم... فرز موهامو سشوار کشيد و کمي و بالاي سرم جمع کرد 

وبقيه رو ازاد دور شونه ام رها کرد.

از اين مدل خوشم نيومد.... بايد وحشي ميرقصيدم.... طوري که شيخ راضي باشه.... الان 

وقت اين بود که رامش باشم و اهلي... يه جنس اهلي... 

اون وقت راحت تر ميتونستم برنامه هاي ذهنيمو پيش ببرم... به زهيره گفتم که به ارايشگر 

بگه فقط پايين موهامو کمي حالت فر بده و وحشي 

درستم کنه... طوري که اصالت رقص و يه ايراني به يه عرب نشون بده.

لباسمو پوشيده بودم... کمي خودمو معطر کردم.... ارايشگر روي ناخن هام لاک سبز يشمي 

زدو با طرح نقره اي مشغول شد.

نافم سوراخ نبود اما با چند نگين چسبون دورش ميتونستم بيشتر بهتر باشم!

ساعت هشت شب بود.

چقدر وقت زود گذشتي...

ارايشگر تمام حرفه اشو براي پوشوندن زخم پهلوم گذاشته بود.

صداي موزيک وميشنيدم...

ديشب که امادگي هيچ چيزي و نداشتم اون شد... واي به حال امشب....

دلم ماسک ميخواست... اونطوري ميتونستم رقصمو تکميل کنم... اما نبود...

دامن لباسم که ازجنس ساتن سبز سدري بود و تزيينات سبز تيره و روشن و فوسفوري 

داشت از دو طرف چاک داشت.

پابند سکه دارمو بستم و يک دور به خودم نگاه کردم. تکميل بودم.يه شال حرير سبز هم 

لباسم داشت... روي تخت افتاده بودو من نديده بودمش... 

خواستم ا ز اون استفاده کنم که زهيره گفت: شيخ خوشش نمياد.... محلش نذاشتم و گفتم: 

براي رقصم ميخوام... شونه هاشو با بي قيدي بالا 

انداخت و زهيره يه جعبه مقابلم گرفت وگفت: اين هم هديه ي شيخه... براي رضايت تو .....

در جعبه ي مخمل قرمز و باز کردم.

با ديدن يه ست جواهر زمرد که به شکل يک قلب سبز تراش داده شده بود چشمام برقي زد و 

همه رو به گردن و گوشم اويختم.

امشب بايد ديده ميشدم... بايد امشب کاري ميکردم که شيخ راضي باشه... شايد ميتونستم رو 

کمکش حساب کنم.... حداقل بنظر ميومد ادم تر از 

بقيه باشه.... من که اب از سرم گذشته بود...يا فرار ميکردم و همه چيز تموم ميشد يا 

موندگار ميشدم و باز تموم ميشد.

پس بايد کاري مي کردم که حداقل باهام مثل يه انسان رفتار بشه... امشب بايد ميدرخشيدم.... 

به خاطر شيخم که شده بايد ميدرخشيدم.

ديروز از شيخ وامثالش بيزار بودم وامروز به خاطر اون خودمو اراسته کرده بودم...

نميدونم چرا حس ميکردم اگر اينقدر حيوون و وحشي بود همون ديشب به سراغم ميومد.... 

اما نيومد. پس دوست داشت بازي کنه .... بازي 

شروع ميشه.... پس يه قدم به سمتم برداشته بود.. واگه امشب باب ميل اون ميشدم شايد 

فرصتي پيش ميومد که بتونم فرار کنم...

نميدونم چرا حس ميکردم اگر اينقدر حيوون و وحشي بود همون ديشب به سراغم ميومد.... 

اما نيومد. پس دوست داشت بازي کنه .... بازي 

شروع ميشه.... پس يه قدم به سمتم برداشته بود.. واگه امشب باب ميل اون ميشدم شايد 

فرصتي پيش ميومد که بتونم فرار کنم...

اگه اعتمادشو جلب ميکردم .... پس ميشد.... همچين کار سختي نبود... ميتونستم فرار کنم... 

فقط بايد رضايتشو جلب ميکردم.... هي کتي.... 

ميتوني بري.. به اين فکر کن که ميتوني بري و ازاد بشي.... گفتن عربهاي جاهل... راست 

گفتن.... پس از جهالتش استفاده کن.... ذهنم پر بود از 

راه و اروزهايي که براي اينده ام چيده ميشد.

دلم ميخواست زودتر خودمو و نمايشمو هنرمو به همه نشون بدم... اين تنها چيزي بود که 

واقعا دلم ميخواست.... ميخواستم به همه ثابت کنم که 

من ميتونم از اين منجلاب بيرون بيام.... ميخواستم به همه ثابت کنم که ميتونم.... 

ميتونستم.... بايد ميتونستم.... حالا اين تنها راه نجاتم بود.

زهيره تکونم داد وگفت: حاضري...

محکم از جام بلند شدم.... لرزشي که ديشب توي پاها و دستهام داشتم حالا نبود.... تنم يخ 

نکرده بود.... دلم ميخواست امشب خودمو به همه 

نشون بدم.

از اتاق خارج شدم.

کفش نپوشيدم.. امشب بايد اصالت رقص عربي وحفظ ميکردم.... امشب بايد ميشدم لذت شيخ 

... ميشدم اعتمادش... ميشدم نورچشمش.... ميشدم 

عروسکش تا بتونم در برم و فرار کنم و از چنگش ازاد بشم...

از پله ها پايين اومدم.

شيخ با ديدن من به کسي اشاره کرد و من در حالي که سعي ميکردم تمام جذابيت و عشوه 

هامو توي صورتم بريزم... بقيه ي پله ها رو سريع 

پايين اومدم و وسط سالن ايستادم.

شال حريرو جلوي صورتم گرفتم.

شيخ اخم کرده بود. معلوم بود از شالي که جلوي صورتم گرفتم ناراضيه...اهميت ندادم... 

نواي اهنگ بلند شد.

با نواخت و حرکات ريتميک اهنگ شروع کردم به حرکات نرم وملايم کمرم...

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عزيزم اي روشني چشمان من اي کسيکه فکرمرا مشغول کرده اي

عاشق بقالي سنين و لا غيرك في بالي

سالهاست که من عاشق توهستم و کسي نتوانست جاي تو را بگيرد

کمرمو با ريتم حرکت ميدادم.

اهنگ شروع شد... شالو پرت کردم جلوي پاي شيخ... لبخند عميقي زد و بازي شروع شد!

با ضربه هاي اهنگ به بدنم و شکمم ضربه ميزدم و سکه ها و ريشه هايي که براي زيبا تر 

جلوه کردن اين ضربها بود به صدا در اومدن... 

اهنگ ملايم و معروفي بود. روي نوک پنجه هام ايستاده بودم و پاهامو با دست هامو چرخش 

موهام و شونه هاي ظريفم هماهنگ ميکردم...

با ايست اهنگ ايست ميدادم...

شونه هامو حرکت ميدادم...

لبخند ميزدم... چشمهامو ريز و درشت ميکردم و برجستگي لبهامو با باريک کردن بينيم به 

رخ ميکشيدم.

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عاشق بعالي سنين و لا غيرك في بالي

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عاشق بعالي سنين و لا غيرك في بالي

اهنگ تند شد و ضربات منم تند تر...

همه رو ميتونستم تو مشتم نگه دارم.

يک دور دور سالن و فضاي خالي که داشتم چرخيدم... همه محو من بودن...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه ... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين 

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين

يا ساکن خيالي...

به سمت شيخ رفتم و دستمو روي شونه اش گذاشتم و تا پايين پاش يک بار رو زانوهام 

نشستم و بلند شدم....

هيکل چاقش در اون عباي سفيد و ريش هاي سياه مشکيش و چشم و ابرويي که هيزي و 

حيوون صفتي ازش مي باريد .... منفور بود. پوست 

سبزه و بيني کوفته اي....

شيخ با رضايت کمي از محتوي جامش نوشيد و خواست دستشو به صورتم بزنه که ازش 

فاصله گرفتم.

در جمع ميچرخيدم... وسط سالن براي من خالي شده بود... فقط من... من بودم که همه منو 

ميخواستن... من بودم که مي چرخيدم و همه رو به 

وجد مياوردم يا يخ يخ ميکردم يا داغ داغ...

همه تو مشت من بودند...

ميتونستم چشمهاي خيره و هرزه و هيز وبه خودم حس کنم...

با ديدن چهره ي بهراد ماتم برد...

وسط سالن ايستادم... يه لحظه مخم براي ادامه ي رقص قفل کرد.

صداي amr diab منو به خودم اورد.

اجمل عيون في الكون انا شفتها

من دارم به زيباترين چشمان روي زمين نگاه ميکنم

الله عليك الله على سحرها

وااااي چه قدر زيبايي و جادويي که در چشمانتوست قشنگ است

عيونك معايا عيونك كفايا

چشمان تو مال من هستند و نور چشمان توکافيست

تنور ليالي

که شبهاي من را روشن کند

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه 

ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين

يا ساکن خيالي

چرخيدم و چرخيدم و به سمت بهراد که در صف اول ايستاده بود و با اخم به من نگاه 

ميکرد... رسيدم... بهش نگاه کردم... زل زدم تو چشماش.

کاش ميتونست منو با خودش ببره...

دستمو روي شونه اش گذاشتم و يک دور ، دورش چرخيدم....

شايد ميتونست راه نجاتم باشه...

دستش توي جيبش بود و يک جام محتوي شان پاين دستش بود.

لرزش بدنم و بيشتر کردم...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين 

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين

روي زمين جلوي پاش نشستم... بهش خيره شدم... لبخند کوچيکي زدم. خيره و مسخ من 

بود.

حتي مي تونستم ضربان شقيقه اشو ببينم...

يک دور موهامو چرخوندم... حرکات نرم شکمم... جلو عقب کردمش... نگاهش بين ناف 

وچشمهام ميچرخيد... کاملا تومشتم بود حتي صداي 

ضربان قلبش هم ميشنيدم...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين 

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين

از جا بلند شدم و با لرزش بدنم وشونه هام و کمرم وکل بدنم در حالي که روي نوک پنجه ي 

پا ايستاده بودم ... سعي داشتم تمام تبحرمو در جذب 

جنس مخالف بخرج بدم.

دستهامو لاي موهام فرستادمو در حالي که کمرمو پيچ و تاب ميدادم به بهراد خيره شدم.... 

حتي پلک هم نميزد.باز به سمتش رفتم .. در يک 

قدميش ايستادم و موهامو چرخوندم...

موهام به صورتش خورد... بوي عطرم تو سرش پيچيد... دستشو از جيبش دراورد.... ازش 

فاصله گرفتم.

قلبك نداني و قال بتحبني

قلب تو من را صدا زد و به من گفت دوستتدارم

الله عليك الله طمنتني

چه قدر من خوشحالم که خيال من را از بابت عشقتراحت ساختي

معالك البدايه و كل الحكايه

درکنار تو زندگيم شروع مي شود و با تو تمامدوران زندگي را سپري مي کنم

معاك للنهايه

و همراه با تو نيز زندگي من به پايان مي رسد

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي 

حبيبي حبيبي يا نور العين

با پايان اهنگ ژست خاصي گرفتم.

بهراد محتويات جامشو يک نفس سر کشيد.صورتش سرخ بود.

صداي تشويق مردان هيز و حيوان صفت مثل پتک بود درسرم... نمايشي که بردي برام 

نداشت... شانسي نداشت ... منفعتي نداشت و تماما لذت 

بود براي اونها...

بهراد خيره نگاهم ميکرد.

پوزخندي زدم... بفهم چيو از دست دادي اقا پسر... کاش ميتونستي نجاتم بدي... کاش!

نگاه سنگين شيخ هم حس ميکردم... بنظر ناراضي بود...

به سمتش رفتم. نبايد اونو ناراحت ميکردم... نبايد ناراضي ميشد... من بايد اعتمادشو به 

دست مياوردم.شايد راه فرارم همين بود.. اول بايد از 

دست سگ هاي مراقب خلاص ميشدم...

دستمو دور گردنش انداخت و بهش چشمک زدمو خنديدم... چيزي گفت که نفهميدم... اما از 

لبخندش متوجه شدم تعريف کرده...

برام يه مارتيني اماده کرد و منم به جامش زدم و درحالي که به بهراد نگاه ميکردم يک نفس 

سر کشيدم...

زهيره زير گوشم گفت بيا برو لباستو عوض کن.... شيخ دوست دارن اراسته تا انتهاي 

ضيافت همراهشون باشي...

قبول کردم و گفتم: بعد از تموم شدن نوشيدنيم خودم ميرم...

سري تکون داد و جلوي ميز ايستادم و کمي جين براي خودم ريختم.

صداي بهراد و زير گوشم شنيدم که گفت: جذابي... ولي خود شيفته...

به سمتش چرخيدم...

بهراد براي خودش ومن يخ ريخت وگفت: ديشب بهت خوش گذشت؟

جوابشو ندادم... قابل اعتماد بود؟ ميتونست مثل کامي باشه؟

بهراد لبخندي زد وگفت: مراقب باش ازت زده نشه... تا وقتي براش ملکه باشي روسرت 

ميذارتت...

اين نصيحت دوستانه بود يا از روي اينکه شانسشو از دست داده بود اينو ميگفت؟قدم با پاي 

برهنه تا بازوش مي رسيد.

بلند قامت و کشيده بود.

لاغر اما چهار شونه... صورتش زياد مردونه نبود کمي ظرافت داشت ولي جذاب بود... 

صورت سفيد و گرد وچشمهايي قهوه اي سوخته که کشيده 

و خمار و درشت بود با موهاي خوش حالت ونرم مشکيش که خوب اراسته شده بود و به مد 

روز کوتاه شده بود.

صورتش و اصلاح کرده بود. بوي خوبي ميداد. ژست ايستادنش استايل بي نقصشو نشون 

ميداد.

کت وشلوار نوک مدادي و پيراهن طوسي وکراواتي عينا رنگ کتش داشت.

در حالي که دستشو پشت کمر برهنه ام گذاشته بود گفت: کاش ميشد قسمت من باشي...

اروم گفتم: هنوزم دير نشده...

بهم خيره شد.

با تعجب گفت: فکر نميکردم ايراني باشي...

تو چشماش نگاه کردم.

_من هرجايي ام...

مسخره گفت:اون که مشخصه ... فکر ميکردم تاجيکي باشي...

کف دستش روي ميز بود. با سر انگشت اشاره پشت دستشو نوازش کردم و گفتم: ميخوام با 

تو باشم.

بهراد پوزخندي زد وگفت: جنس دست دوم به درد من نميخوره....

با التماس نگاهش کردم وگفتم: شيخ ديشب وقت منو نداشت ... سرش شلوغ بود...

بهراد و براي بار دوم شوکه کردم.

باز گفتم: ميخوام باتو باشم...

بغض کرده بودم... با لحن اروم ولرزوني گفتم: حق يه شب عاشقانه داشتن با شوهر و خودم 

از خودم گرفتم... اما حق بودن با يه ايراني ... يکي 

از جنس خودمو ... تو ازم نگير...

و با صداي زهيره به سمت پله ها رفتم تا لباسمو عوض کنم.

پله ها رودو تا يکي بالا رفتم.

در اتاق وبازکردمو خودمو روي تخت پرت کردم و زار زدم ... بغضم شکست... دلقک خيمه 

شب بازي ... دختره ي احمق... عوضي... اشغال... 

هرچي فحش بلد بودم به خودم ميدادم... تو اومدي اينجا چيکار کني؟مرداي هرزه رو اغوا 

کني؟

چرا کسي منو نميفهميد... چرا نمي فهميدن که من چي ميخوام.... چرا براشون مهم نبود 

خواست من چيه... چرا نمي ذاشتن برم....

نفس عميقي کشيدم...

سرم در حال ترکيدن بود. از زور گريه چشمام ميسوخت. ارايشم خراب شده بود.

اهميت ندادم... به جهنم...

به درک... از جام بلند شدم وبه حموم رفتم... اب سرد حالمو جامي اورد.

به سختي خودمو از فوران احساساتم کنترل کردم واز حموم خارج شدم. يه پيراهن شب 

مشکي انتظارمو مي کشيد.

موهامو با گيره ي نگين داري يک طرف پشت گوشم جمع کردم و گذاشتم همينطور بدون 

شونه خشک بشه... فقط کمي بهش ژل زدم تا حالت 

بهتري بگيره.

لباس و پوشيدم... برق جواهرات سبزم مثل تير تو چشمم فرو ميرفت.

کفش مشکي هم پوشيد مو خودمو معطر کردم ... درنهايت کمي ارايش دودي کردم.... و 

اجازه دادم موهام همونطوري موج دار خشک بشن...!

وقتي داشتم رژ لب سرخي و به لبهاي برجسته ام ميکشيدم فکر کردم چرا؟؟؟ تو چشمهام 

خيره شدم... درشت و کشيده بودند... سياه... شرقي... 

وحشي... سرکش... !

چرا ... چرا؟؟؟ چيکار دارم ميکنم؟؟؟رژ ميماليدم؟؟؟ خطا بود؟لبامو رنگ ميکردم؟؟؟ 

چرا؟؟؟ کار بدي ميکردم؟ خيلي بد؟؟؟ من داشتم چيکار 

ميکردم؟

هيچي...

من هيچ کاري نميکردم ... فقط داشتم رژ ميماليدم... همين...

هموني که کامي بهش ميگفت ماتيک ... هموني که علي تو اتاقم از تو کمدم اتفاقي پيداش 

کرد وگفت: ديگه چه چيزايي و از ما پنهون ميکني...

اره ... فقط داشتم رژمي ماليدم... يا به قول کامي ماتيک... کاري نميکردم که .... فقط يه رژ 

لعنتي بود ... همين!

چشمام از اشک برق ميزد ...

ديگه نتونستم بيشتر به خودم نگاه کنم...

من تو يه اتاق... اتاقي براي يه عرب... اونم نه يه عرب درست و حسابي که بتونم لفظ 

انسان و خرجش کنم... يه عرب حيوون... جلوي يه اينه ... 

ايستاده بودم ورژ ميزدم ... !

بغضمو خوردم ... مثل هربار ديگه ... ديگه هيچ وقت هيچ چيزي درست نميشد ... هيچي...

و از اتاق خارج شدم.

از پله ها پايين ميومدم.

بهراد با شيخ حرف ميزد. يه لحظه حضور منو حس کرد و به سمتم چرخيد... لبخندي به شيخ 

زد و با چشم و ابروش به من اشاره کرد.

پيراهن ساتن مشکي دکلته ي بلندي بود که پايينش کمي دم داشت.

از ماکسي متنفر بودم اما لباس نسبتا پوشيده اي بود.

رنگ پوستمو بيشتر به رخ ميکشيد. شيخ دستشو به سمتم دراز کرد و من کنارش ايستادم.

بهراد اروم زير لبي گفت: واي به حالت اگه کلکي تو کارت باشه...

منظورشو نفهميدم.... اما بهراد دستهاشو تو جيبش کرد وبا ژست پيروز مندانه اي به عربي 

چيزي گفت و جمع خنديد. خودشم يه لبخند تصنعي 

داشت.

با يه چاله گونه ي يکطرفه چهره ي با نمک و مهربوني پيدا ميکرد. دندونهاي سفيدشو به 

نمايش ميذاشت و کنار چشم هاي درشت قهوه ايش چين 

ميخورد. بي اراده بهش لبخند زدم.

صورتش واکنشي نداشت.

شيخ متفکر نگاهي بين من وبهراد رد وبدل کرد و نفس عميقي کشيد.

کمي بعد دستشو جلو برد و با بهراد دست داد.

حس ميکردم يه معامله اجرا شد اما چه معامله اي بود؟ اينو نميدونستم. نفس هام به شماره 

افتاده بود... به ساعت نگاه ميکردم... خيلي ها با 

نوازش دستم و تنه هاشون ميخواست لحظه اي ازم لذت ببرن.... به نفرتم اضافه ميشد و 

مشروب ميخوردم تا يادم بره تو چه گندي دارم دست وپا 

ميزنم.

شيخ وبهراد پشت ميز نهار خوري روبه روي هم نشستند... با ديدن پاسوري که رو ميز بود 

حس کردم در حالي بازي کردن پوکر هستن...

برام مهم نبود چه خبره... يا موضوع چيه ... يا ... فقط داشتم دنبال راه در رو ميگشتم که با 

وجود کلي نگهبان در جاي جاي قصر شيخ اين ممکن 

رو محال بنظر ميرسوند!

برام مهم نبود چه خبره... یا موضوع چیه ... یا ... فقط داشتم دنبال راه در رو میگشتم که با 

وجود کلی نگهبان در جای جای قصر شیخ این ممکن 

رو محال بنظر می رسوند!

یه نفر از اطرافیان شیخ دیلر( پخش کننده ی کارت) شد.

بهراد بازی وشروع کرد... چند نفر هم دورشون جمع شدند... زهیره کنارم ایستاد وگفت: 

شیخ بازی و میبره...

برام مهم نبود کی برنده است کی بازنده... از بهراد هم بخاری بلند نمیشد... پسره ی اشغال.

زهیره با هیجان گفت: شیخ از چیزی که دوست داره دست نمیکشه... شده باشه اون چیز و 

ازبین ببره اما نمیذاره کسی به مالش دست بزنه...

حرفهای زهیره رو نمی فهمیدم...

شیخ پیر رو کرد. دو تا کارتش شبیه هم بود. دو تا هشت سیاه داشت . یه هشت پیک و هشت 

خاج...

بهراد لبخندی زد و استریت رو کرد.سه تا کارت ده داشت ...

شیخ با حرص ریشهاشو میجوید.

بازی جذابی نبود.

کسی به عربی چیزی گفت و زهیره به من اشاره کرد و مرد لبخند منفوری زد و به سمت میز 

رفت.

با کسلی پرسیدم: چی گفت؟

ازیه جا ایستادن خسته شده بودم. حالا که زهیره فارسی بلد بود دلم میخواست حرف بزنم... 

حوصله ام سرنره... واقعا در اون شرایط نگران 

کسلیم بودم!

زهیره گفت: پرسید شرط بازی سر چیه....

گفتم: خوب؟

زهیره: برنده ی بازی امشب با توه... شرط سر توه ...

میخ و مات به زهیره خیره شدم... دهنم باز مونده بود. نگاه بهراد و به خودم حس کردم.... 

باور نمیکردم یعنی میخواست با من باشه؟

یعنی بخاطر من این بازی و شروع کرده بود؟

یعنی باید دعا میکردم تا اون بازی و ببره... حالا سرمن شرط هم می بستن؟اول پول بود و 

حالا چهار تاکارت مسخره؟؟؟

سرم به دوران افتاده بود. دهنم خشک شده بود... تیره ی کمرم خیس بود.یه روز منو 

میفروختن... یه روز روی من شرط می بستن... روز بعد 

چقدرحقیرم میکردن؟ دیگه چی ازم میموند... ولی خودم بهش گفتم یه جوری منو با خودت 

ببر... پس نمیتونست گله گزاری کنم...

حالا فهمیدم معامله سرچیه.... حالا فهمیدم... که منو شرط میذارن و منو معامله میکنن... 

منو میفروشن... منو میخرن... منو کرایه میدن ...

کارم به کجا رسیده بود...

دست اول و بهراد برد... از فکر کردن بیرون اومدم. از اینکه اینقدر جنس حقیری بودم... از 

اینکه کم کم داشت باورم میشد یه جنسم... فقط یه 

جنس... از اینکه هیچ حقی نداشتم... از اینکه ادم نبودم... از باور همه ی اینا خسته بودم. 

مغزم داشت میترکید.

دیلر کارت پخش کرد.

یه عده دور بهراد ایستاده بودند ویه عده دور شیخ...

به سمت میز رفتم.... پشت بهراد ایستادم.... من طرف اون بودم.... با همه ی جنس بودنم 

طرف اون بودم!

شیخ با چشم وابرو بهم اخم کرد. ناچارا میز و دور زدم و پشت اون ایستادم. جلوی چشم 

بهراد.... بهراد به بالاتنه ام نگاه کرد.

لبخندی زد و کارتهاشو رو کرد.

شیخ هم لبخندی زد و تری کایند( سه شاه) و رو کرد و بهراد ماتش برد.

شیخ با لبخند موفقی نگاهش میکرد.

بازی هیجان بیشتری گرفته بود. نمیدونم چقدر روی پاهام ایستاده بودم. کفش های پاشنه 

هفت سانتی مشکیم... راحت بودند!

بهراد به نظر عصبی میومد... خدا خدا میکردم اون برنده بشه... نذرمیکردم... اره ... پشت 

سر خریدارم ایستاده بودمو نذر میکردم که بهراد یه 

ایرانی برنده بشه ...!

دست اخر بود.

شیخ 4 تا دل داشت از دو تا شیش دل دستش بود... میتونست 4 کایند و بیاره ... و بازی تموم 

بشه.

بهراد به من نگاه کرد. تو چشماش حسرت و افسوس ومیخوندم.

انگشت هامو روی سینه ام گذاشت.

عدد سه رو نشون دادم.

بهراد به من خیره شد. نفهمید حرکتم یعنی چی... دوباره تکرار ش کردم.

سه ...

بهراد پلکهاشو اروم بست و باز کرد.

انگشتهامو روی سینه سمت چپم گذاشتم...

نفهمید منظورم دل هست... دوباره با انگشت هام یه قلب روی سینه ام ساختم... همه 

حواسشون به دست بهراد بود.

بهراد بعد از مکثی دستی به پیشونیش کشید... قطره ی عرقشو دیدم که از سمت شقیقه اش 

پایین اومد.

نفس نفس میزدم.

خدایا کمکم کن...

بهراد دستهاشو کمی پیچ و تاب داد... و حس کردم انگشت اشاره و شصتش و به داخل کتش 

برد... نفهمیدم چرا ولی تند دستشو رو کرد داشتم به 

صورت عرق کرده اش نگاه میکردم! هیاهوی جمع باعث شد به دست رو شده نگاه کنم... 

ماتم برد . چهار آس و روی میز گذاشت... تک دل رو 

بود وبه ترتیب تک خشت و تک پیک و تک خاج!

بالبخند پیروزمندانه ای به من خیره شد و من یک لحظه حس کردم در این چند روز فقط در 

این لحظه احساس ارامش کردم... داشتم به چیزی 

چنگ میزدم که شاید شرف داشت به یه عرب... حداقل به سمت یه هموطن دست دراز کرده 

بود.

مرسی از بهی جون ... من اصلا ورق بلد نبودم ... ایشون کمکم کردن ک این بازی اصلا 

چی هست ... امیدوارم اصطلاحات و درست به کار برده 

باشم

شیخ از عصبانیت سرخ شده بود. صدای نفس های بلندش رو می شنیدم. با دستایی که از 

عصبانیت می لرزید کارتا رو روی میز به هم ریخت. با 

صدای بلند و از ته حلق چیزی گفت.

به بهراد نگاه کردم. ابروهاشو بالا داد و به زبون عربی جواب شیخ رو داد. نمی فهمیدم در 

مورد چی حرف می زنند. کار سختی نبود که حدس 

بزنم شیخ ناراضیه. قلبم توی سینه فرو ریخت. اگه شیخ منو به بهراد نمی داد چی می شد؟ 

اگه مهمونی تموم می شد و بهراد بدون من از اینجا 

می رفت بدبخت می شدم. با اون دلبری هایی که برای بهراد کرده بودم کلک خودمو کنده 

بودم... می دونستم احتمالش هست که شیخ عصبانی بشه 

و قضیه ی بازی رو فراموش کنه... فکر نمی کردم اون قدرها احمق باشه که یه بار دیگه 

همچین فرصتی بهم بده... یه بار فرصت بازی به بهراد 

داده بود و در عوض منو از دست داده بود.

نگاهی به صورت بهراد کردم... مطمئن نبودم اون بدتره یا شیخ ولی به این که هم وطنیم 

تکیه کرده بودم... حداقلش این بود که زبون همو می 

فهمیدیم...... پوپک گفته بود که شیخ مشتری دائمیشه ولی بهراد نه... همه ی امیدم به این 

حرف بود.

بهراد لبخندی زد ولی چشماش سرد بود... دوباره چیزی به عربی گفت... بی اختیار نگاهم 

روی زهیره چرخید... با نگرانی شیخو نگاه می کرد. 

بدون این که به شیخ توجهی کنم به سمت زهیره رفتم. کنارش وایستادم و گفتم:

چی شده؟ چی می گن؟ مگه این پسر ایرانیه نبرد؟

زهیره آهسته گفت:

بهت گفتم که شیخ از چیزی که دوست داره دست نمی کشه.

احساس کردم قلبم توی دهنمه. لبخند روی لب بهراد خشک شد... دست هاشو روی میز 

گذاشت و بلند شد. کمی به سمت شیخ خم شد و چیزی 

گفت. چنگی به بازوی زهیره زدم و گفتم:

چی می گه؟... به منم بگو...

احساس می کردم قلبم الان از سینه ام میپره بیرون... ترسیده بودم... دیگه دستم به جایی بند 

نبود... زهیره که نمی تونست از شیخ چشم برداره 

گفت:

می گه که ما مردونه دست دادیم... می گه ما با هم قرار داشتیم.

بهراد سرشو چرخوند. با التماس نگاهش کردم. دوباره سرشو به سمت شیخ چرخوند. شیخ 

هم از جاش بلند شد. دستشو توی هوا تکون داد و 

چیزی گفت... نگاه همه ی مهمونا به شیخ بود. احساس می کردم ضربان قلبم هر لحظه 

بالاتر می ره. زهیره گفت:

شیخ می گه شما دو تا با هم دست به یکی کردید...

به شیخ نگاه کردم... نمی دونستم باید چه عکس العملی نشون بدم... نمی دونستم باید چطور 

نگاهش کنم... با التماس؟ با غرور؟...

بهراد با دست به مهمونا اشاره کرد و با خنده چیزی گفت... زهیره برام ترجمه کرد:

می گه می خوای خودتو این طوری به مهمونات نشون بدی؟ همه شاهدن که معامله کردیم.

دستامو مشت کردم... قبلم محکم توی سینه ام می زد. بهراد دوباره سرشو به سمت من 

چرخوند. دو سه نفر از مهمونا چیزی گفتند و سر تکون 

دادند. زهیره رو به من کرد و گفت:

مهمونا دارن طرف اونو می گیرن.

نفس راحتی کشیدم... احساس کردم قلبم تا حدودی آروم گرفت. حتما این مهمونا برای شیخ 

مهم بودند که می خواست منو نشونشون بده... یعنی 

امکانش بود که جلوی اونا زیر قول و قرار مردونه ش بزنه؟

بهراد به سمتم اومد. شیخ بی اختیار گامی به سمت من برداشت. بهراد نگاهی به اون کرد و 

پوزخند زد... کنار من ایستاد و دستشو دور کمرم 

انداخت... نفس راحتی کشیدم... خدایا مرسی... مرسی که یه بار دیگه دستمو گرفتی... 

مرسی که جواب دعاهامو دادی.

شیخ دستی به ریشش کشید... نگاهش از بالا تا پایین بدنم سر خورد... از چاک لباسم به 

پاهای خوش فرمم نگاه کرد...نگاهش رو سر و سینه ی 

سفیدم ثابت موند. با حسرت نگاهم می کرد... رومو ازش برگردوندم... من دیگه مال اون 

نبودم. دستمو دور بازوی بهراد حلقه کردم... ای کاش 

زودتر منو از این جا می برد... دیگه نمی تونستم شیخ و مهموناشو تحمل کنم. لبخندی به 

بهراد زدم. صورتشو بهم نزدیک کرد... از کار خودش 

راضی بود... نگاهی به صورت جذابش کردم... خدا دوباره اونو برام فرستاده بود.

بهراد روی یکی از مبل ها نشست و کتشو مرتب کرد. من دنبالش راه افتادم و روی دسته ی 

مبل نشستم... شیخ رو دیدم که در گوش یکی از 

خدمتکارها چیزی می گفت... قلبم توی سینه فرو ریخت... می ترسیدم شیخ برام نقشه داشته 

باشه. بعید می دونستم که به این زودی ها میدونو 

خالی کنه. حرف های زهیره توی گوشم بود... گفته بود شیخ از چیزی که دوست داره دست 

نمیکشه... شده باشه اون چیزو از بین ببره اما 

نمیذاره کسی به مالش دست بزنه...

اضطراب پیدا کردم... نگاهی به بهراد کردم. با یکی از مهمونا عربی حرف می زد و می 

خندید... انگار هنوز همه توی جو بازی و باختن شیخ 

بودند... بهرادم از کاری که کرده بود راضی به نظر می رسید. انگار بدش نمی اومد چند 

ساعتی اونجا بمونه و خودی نشون بده.

بهراد چرخید و نگاهی به صورت و اندامم کرد... لیوانی که دستش بود و سر کشید... دستش 

و دور کمرم انداخت و منو به خودش نزدیک تر کرد... 

یه لحظه از ذهنم گذشت که اونم یکیه مثل شیخ... شاید حریص تر... شاید بدتر... کسی که 

شاید راهی رو شروع کرده که شیخ تا تهش رفته... 

فکرهای مختلفی از ذهنم می گذشت... تردید به جونم افتاده بود... دلم از این می سوخت که 

فقط باید به شانس تکیه می کردم... هیچ جای کار حق 

انتخاب نداشتم...

چاره ای نداشتم... راه فراری جز اون نداشتم. وقتی یاد کارهایی می افتادم که شیخ سر ناهار 

با من کرده بود حالت تهوع پیدا می کردم... یاد دهن 

و دست های چربش افتادم... یاد صدای جیغ و التماس های اون دختر کم سن و سال افتادم 

که دیگه هم ازش خبری نبود. نمی تونستم... حتی نمی 

تونستم برای یه ساعت دیگه هم اونجا بمونم... تحمل بازی با شیخو نداشتم... یه نگاه به 

صورت جذاب بهراد کردم... بوی عطر خوبی می داد... 

چه قدر توی نگاه اول خواستنی و جذاب به نظر می رسید...

باید بین بد و بدتر بد رو انتخاب می کردم... تنها چیزی که بهم امید می داد همون پسری بود 

که نگاه شهوانیشو روی بدنم احساس می کردم... من 

به کجا رسیده بودم؟ یعنی این من بودم که به اینجا رسیده بودم؟ به این که پسری رو وسوسه 

کنم که منو فقط برای یه شب می خواست... امیدمو 

بسته بودم به کسی که دلم گواهی می داد بویی از انسانیت نبرده... چه قدر سقوط کرده 

بودم... تمام آرزو و امیدم توی پسری که کنارش نشسته 

بودم خلاصه شده بود... یه پسر حریص و هرزه... دوست داشتم کسی رو پیدا کنم و توی ذهنم 

محکومش کنم... نفرینش کنم... ولی هر چه قدر 

بیشتر توی ذهنم به این موضوع فکر می کردم بیشتر به این نتیجه می رسیدم که خود احمقم 

باعث و بانی بدبختیام بودم...

نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم خودمو آروم کنم... نمی خواستم به این موضوع فکر کنم که 

ممکنه از چاله در بیام و توی چاه بیفتم... مرتب خودم 

و با جمله ی (( چاره ای ندارم )) راضی می کردم. سرم و به گوش بهراد نزدیک کردم و 

گفتم:

کی منو می بری؟

خندید و با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

عجله داری؟

یه خنده ی پر از ناز و عشوه تحویلش دادم... از گوشه ی چشمم شیخو دیدم که دستشو مشت 

کرده بود و با چشم هایی که گشاد شده بود به ما زل 

زده بود... نمی دونستم باید چطور به بهراد حالی کنم که باید زودتر بریم. آهسته بهش گفتم:

بیا زودتر بریم... می ترسم شیخ پشیمون بشه... فکر نکن به همین راحتی ها ازم دست می 

کشه.

بهراد با خونسردی پا روی پا انداخت. خودشو بیشتر بهم نزدیک کرد و گفت:

خودشو جلوی مهمونا بی آبرو نمی کنه... معامله رو باخته... جلوی همه با هم شرط بستیم...

اَه! انگار این پسره ی بی خیال و خونسرد تصمیم نداشت به این زودی ها از جاش بلند شه. 

آب دهنم

و قورت دادم... نفس عمیقی کشیدم... یادم افتاد که چطور راضیش کرده بود به خاطرم بازی 

کنه... انگار رگ خوابش همین بود. ده دقیقه صبر 

کردم... وقتی تو نخ مهمونی رفت و یه کم از حال و هوای حرفام بیرون اومد نقشه م و پیاده 

کردم...

دستمو دور گردنش انداختم... یه لبخند مخصوص به صورت بهراد زدم که لبامو برجسته تر 

از حالت عادی نشون می داد... دستمو با ملایمت و به 

حالت نوازش به پشت گوش و گردنش کشیدم. حس کردم که نفس های بهراد بلندتر و صدادار 

شد... تابی به موهام دادم و موهامو یه طرف 

ریختم... بهراد نگاه خیره ای به گردنم کرد... دستمو روی شونه و بازوهاش لغزوندم.... 

سرشو بالاتر اورد و به چشمام نگاه کرد... حالت خماری 

به چشمام دادم و دو بار برایش مژه زدم... لبخندمو عمیق تر کردم. دستشو دور کمرم سفت 

کرد... دوباره داشتم ضربان روی شقیقه شو می 

دیدم... صورتشو نزدیک صورتم اورد... صورتمو جلو اوردم... لبهامو به لبهاش نزدیک کردم 

و.... سرمو آهسته عقب کشیدم... خندید و آهسته 

گفت:

داری بازیم می دی.

با شیطنت برایش ابرو بالا انداختم و یه دونه از همون خنده هام که نفسشو بند می اورد 

تحویلش دادم. دستمو از روی بازوش به سمت شونه ش 

حرکت دادم... یه بار دیگه با ملایمت نوک انگشتام و به گردنش که داغ شده بود کشیدم... 

نفس عمیقی کشید. یه دفعه از جاش بلند شد و ازم دور 

شد... یکی مثل اون از چی می ترسید؟ با این جمع تعارف داشت؟ می ترسید بهش بگن ندید 

بدید؟ می ترسید همه فکر کنند که نتونسته جلوی 

خودشو بگیره؟ مگه آدم های حیون صفتی مثل اینا که توی لجن فرو رفته بودن به این 

چیزها اهمیتی می دادن؟

هنوز روی دسته ی مبل نشسته بودم. پامو با ژست خاصی روی اون پام انداختم طوری که از 

چاک پیراهنم یکی از ساق پاهام بیرون بیفته و 

سفیدی پوستمو به رخ بکشم. وقتی از پله ها پایین می اومدم به پوشیده بودن لباس فکر می 

کردم و الان به این موضوع فکر می کردم که ای 

کاش یه کم چاک لباسم بازتر بود... دستمو بالای مبل گذاشتم. از گوشه ی چشمم دیده بودم 

که بهراد رفته بود تا برای خودش مشروب بریزه. نمی 

دونم با اون همه مشروبی که تا اون لحظه خورده بود چطور هنوز سرپا بود.... دست دیگه 

مو گذاشتم روی پام... آروم به گردنم تابی دادم و 

موهام و ریختم روی کمرم و به سمت بهراد چرخیدم... نفسمو توی سینه م حبس کردم... 

بینیم باریک کردم و با لبای برجسته م لبخندی تحویل 

بهراد دادم که کنار بار ایستاده بود... سرمو آهسته برگردوندم... شیخ تقریبا رو به روم 

نشسته بود. می دونستم همه ی کارهامو زیر نظر داره. 

می ترسیدم نگاهش کنم. حتما داشت از عصبانیت منفجر می شد. دست کسی رو روی شونه 

م احساس کردم. بوی عطر بهراد توی مشامم پیچید... 

خودش بود... نگاهش نکردم... شونه مو نوازش کرد... بازم نگاهش نکردم... سرمو آهسته 

به عقب تاب دادم... صدای آهسته شو در گوشم 

شنیدم:

تا یه ساعت دیگه می ریم.

پوزخندی زدم... نیم نگاهی بهش کردم و گفتم:

مطمئن نیستم که اون موقع خسته نباشم... این مهمونی داره انرژیمو می گیره.

بهراد دوباره روی مبل نشست. با سر انگشتام بازوش رو نوازش کردم... بهراد دستی به 

صورتش کشید... روی پیشونیش عرق نشسته بود. 

آهسته گفت:

می شه بس کنی؟

ابروهامو بالا بردم... چشمامو خمار کردم و گفتم:

نه... نمی تونم بیشتر از این برای تو صبر کنم...

بهراد دستش رو دو کمرم انداخت و صورتش رو به صورتم نزدیک کرد و گفت:

منو بگو که فکر می کردم فقط صبر خودم داره سر می یاد...

آهسته گفتم:

نه عزیزم...

دست نوازشی به صورتش کشیدم و گفتم:

از اول مهمونی چشمم به اینه که ببینم کی دستمو می گیری و از اینجا می بری...

بهراد یه لحظه با شک و تردید نگاهی به دور و برش انداخت... توی دلم دعا می کردم که از 

اون جمع دل بکنه... بالاخره نفس عمیقی کشید و 

گفت:

پاشو بریم...

سرم و آهسته به سمتش چرخوندم... از خوشحالی نمی دونستم باید چی کار کنم... از جام بلند 

شدم... دستمو دور بازوی بهراد حلقه کردم و دنبالش 

به سمت در رفتم... لحظه ی آخر چرخیدم و به شیخ نگاه کردم... دوست داشتم بهش پوزخند 

بزنم... خواستم به خاطر کاری که سر میز ناهار باهام 

کرده بود جلوی مهمونا تحقیرش کنم... یه لحظه به فکرم رسید گردنبند زمرد رو پاره کنم و 

جلوی پاش بندازم...

نه! نباید بیشتر از این بازیش می دادم... می ترسیدم جلوی رفتنمونو بگیره... می دونستم 

بهراد اولین و آخرین ناجی من توی قصر شیخه. برای 

همین خودم و کنترل کردم... سعی کردم خودمو راضی کنم که رفتنم به اندازه ی کافی شیخو 

تحقیر می کنه. شیخ بلند شد و به سمتمون اومد... قلبم 

توی سینه فرو ریخت.. این دم آخری چیکارمون داشت؟ سعی کردم خودمو خونسرد نشون 

بدم... دوست نداشتم حالا که فقط دو قدم تا آزادی فاصله 

داشتم ناامید شم... هزار تا اما و اگر اومد توی ذهنم... بعید می دونستم شیخ برای بدرقه ی 

ما اومده باشه. شیخ کنار بهراد ایستاد و چیزی به 

زبون عربی بهش گفت. بهراد پوزخندی زد و جواب نداد. نمی دونستم جریان چیه. بهراد 

بازومو کشید و از قصر بیرون اومدیم. هوای بیرون که به 

صورتم خورد حالم بهتر شد... حس بهتری داشتم... برای اولین بار توی اون شهر یه نفس 

راحت کشیدم... دنبال بهراد به سمت باغ رفتیم. یکی از 

خدمتکارها ماشین بهراد که یه شورلت کوروت قرمز بود رو اورد و سوئیچو دست بهراد داد. 

با دیدن ماشین یادم افتاد که بهراد کیه... یکی مثل 

همون عربا... مثل شیخ... ولی از نوع ایرانی!...

بهراد لبخندی بهم زد... چشماش برق می زد... می تونستم از توی صورتش بخونم که چه قدر 

مشتاق با من بودنه... نفس عمیقی کشیدم... دوباره 

ترس برم داشت... حالا باید بهرادو چطور راضی می کردم؟

بهراد در ماشینو برام باز کرد... سوار شدم... عجب ماشینی بود! بی نظیر بود... چه طراحی 

داخلی قشنگی داشت... داشتم به چی فکر می کردم؟ تا 

چند ساعت دیگه گیر بهراد می افتادم... شیخ منو به خاطر بازی مسخره ش ول کرده بود... 

بهرادی که از اولین روزی که همدیگه رو دیده بودیم 

من و به خاطر بدنم می خواست به چه قیمتی حاضر می شد ولم کنه؟ به جای این که نقشه 

بکشم داشتم به ماشین بهراد فکر می کردم...

بهراد با سرعت کمی رانندگی می کرد... از کوچه های عریض که خیلی قشنگ گلکاری شده 

بودند رد می شدیم... نگاهم و به در و دیوار خونه 

های ویلایی و شیک و درخت های زیبا دوخته بودم... بعد چند روز اضطراب و ترس اولین 

بار بود که این شهر رو می دیدم... یه لحظه تو فکر 

گذشته فرو رفتم... یاد رویاها و آرزوهام افتادم... چه قدر دلم می خواست که توی یه کشور 

آزاد سوار همچین ماشینی بشم و کنار همچین پسر 

خوش تیپ و جذابی بشینم... باورم نمی شد رویاهام این طور تعبیر شده بود... رویاهام به 

حقیقت پیوسته بود... ولی چه حقیقتی... فکر نمی کردم 

قیمت این ماشین... این کشور... این پسر به مزایده گذاشتن من باشه... دیگه هیچ علاقه و 

عشقی به رویاهام و حقیقت تلخی که آماده بود تا 

زندگیم و تباه کنه نداشتم... به جای آینده، گذشته برام عزیز شده بود... زیر پل خوابیدن شرف 

داشت به این زندگی... خجالت می کشیدم به زندگی 

راحتی که کامبیز برام ساخته بود فکر کنم... دیگه حتی خجالت می کشیدم توی ذهنم یادی از 

اون بکنم...

یاد شب های تعطیل که مدرسه نداشتم افتادم... با کامبیز بیرون می رفتیم... عین باباهای 

مهربون هرچی که فکر می کرد دوست دارم برام می 

خرید. نگاهش... کارهایش... حرفاش... همه پر از عشق و محبت بود... انگار با نگاهش 

نوازشم می کرد... با کارهاش نشونم می داد که قلبش و 

بهم داده... هر خنده م لبخند روی لبش می اورد... دلم از این می سوخت که می دونستم چه 

قدر دوستم داره... پیش خودم قبول کرده بودم که شاید 

دیگه هیچکس من و توی دنیا این طور نخواد... با این حال ترکش کردم... نه... انگار جایی 

وایستاده بودم که حقم بود... اشک توی چشمام جمع 

شد...

نگاهی به اطرافم کردم... وسط یه اتوبان با آسفالت تمیز و سیاه بودم... اتوبان خلوتی بود. 

ماشین های اطرافم همه مدل بالا بودند... چشمم به 

برج هایی افتاد که توی معماری شاهکار بودند... چه قدر دلم می خواست این برج ها رو از 

نزدیک ببینم... چه شب هایی به امید زندگی توی این 

محیط چشم رو هم نذاشته بودم... حالا که آرزوم براورده شده بود توی گذشته سیر می 

کردم... دلم هوای خونه مون و کرده بود... با همه ی زور 

و اجبارها... با همه ی قانون های آزاردهنده ش... آرزوهام همیشه زمانی براورده می شد 

که نباید...

بهراد آروم رانندگی می کرد... انگار دوست داشت از این مسیر لذت ببره... فهمیدم دوست 

نداره که کارو سریع تموم کنه... بهراد که دید دارم 

نگاهش می کنم گفت:

خیلی خوب می رقصی... کار امروزت با دیشب قابل مقایسه نبود... انگار هر شب بهتر از 

شب قبل می شی... یا شایدم چون امشب داشتی برای 

من می رقصیدی این طور فکر می کنم؟

خندید و نگاهم کرد... با تعجب گفت:

چیه؟ چرا ناراحتی؟

شونه م و بالا انداختم و گفتم:

دیشب می ترسیدم... می خواستم یه راه فرار پیدا کنم... امشب تنها راه فرارم همون رقص 

بود...

بهراد پشت چراغ قرمز متوقف شد... به سمتم چرخید و گفت:

یه بارم بهت گفتم... وای به حالت اگه کلکی توی کارت باشه...

نمی دونستم باید چطور شروع کنم... نفس عمیقی کشیدم... رو بهش کردم و گفتم:

چندمین بارت بود که می خواستی خرید کنی؟ می دونی ما رو با چه وضعی اوردن اینجا؟ می 

دونی باهامون چی کار کردن؟

بهراد سرش و برگردوند... با بی خیالی گفت:

برام مهم نیست... گفتی می خوای با من باشی... یادت که نرفته! قرار بود کلکی هم توی کار 

نباشه. حالا چرا سر درد و دلت باز شده؟ چی می 

خوای؟ مگه خودت همینو نمی خواستی؟ تو اگه از من بیشتر نخوای کمتر نمی خوای... اگه 

فکر کردی می تونی حرفو بکشونی این سمت و من و 

تلکه کنی کور خوندی... شیخ دوست داره پولی و که مفت دراورده رو بریزه پای دخترهایی 

مثل تو... من با جون کندن به اینجا رسیدم... آدمایی 

مثل تو رو هم خوب می شناسم... برای همین فکر نکن می تونی مخ منو بزنی... امشب و 

می خواستی با من باشی... قبول کردم و داریم می ریم 

سمت خونه ی من... از فردا هم می ری اونجایی که لایقته...

 قلبم توی سینه فرو ریخت... می دونستم اونم یه آدم مریضه مثل شیخ... آهسته گفتم:

من چشمم دنبال پول و طلا جواهرات نیست.

بهراد پوزخند زد و گفت:

توی خونه ی شیخ خواستنی تر بودی... شاید باید از شیخ می خواستم که همون جا یه اتاق 

بهمون بده... صبحم می سپردمت دست خودش.

یه لحظه از عصبانیت آتیش گرفتم... دوست داشتم با مشت و لگد به جونش بیفتم... ولی 

بعد... انگار تازه فهمیدم چه قدر با این حرفش تحقیرم 

کرده بود... حس کردم خورد شدم... توی زندگیم این قدر تحقیر نشده بودم... بغض کردم... 

دوست داشتم خودمو یه جا گم و گور کنم... دوست داشتم 

سرمو بذارم و بمیرم... لعنت به من که توی حموم شک و تردید به دلم راه داده بودم...

نمی دونستم باید چطور پسری که تنها راه نفوذ بهش وسوسه کردنش بود و راضی می کردم 

که بهم دست نزنه... چطور باید راضیش می کردم که 

کمکم کنه؟

ماشین و گوشه ی خیابون کشید... بهراد با لحنی آمرانه بهم گفت:

پیاده شو...

رسیده بودیم... از ماشین پیاده شدیم... بهراد سوئیچو برای دربون جوانی که لباس فرم به تن 

داشت انداخت... به من اشاره کرد که بهش نزدیک 

بشم... یه لحظه به ذهنم رسید که پا به فرار بذارم... ولی ترسیدم... از اون شهر می 

ترسیدم... می ترسیدم اگه فرار کنم گیر آدمایی بدتر از بهراد 

بیفتم... اگه بهراد که هم زبون و هموطنم بود منو نمی فهمید و کمکم نمی کرد چه امیدی می 

تونستم به بقیه داشته باشم...

دستمو دور بازوش حلقه کردم... نگاهی به برجی که رو به روم بود کردم... نمای شیشه ای 

داشت و به رنگ خاکستری بود. خدا می دونست که 

چه قدر خودموتوی این موقعیت تصور کرده بودم... فقط خدا می دونست که چه قدر رویای پا 

گذاشتن توی همچین جایی رو داشتم... ولی حالا 

داشتم با پاهایی لرزون و قلبی که فکر می کردم هرلحظه ممکنه از سینه م بیرون بجهه به 

سمت رویای پوچم می رفتم... شونه به شونه ی مردی 

که هر لحظه ترسم ازش بیشتر می شد.. مردی که می ترسیدم تا چند ساعت دیگه منو از 

کشورم و هموطن هام برای همیشه متنفر کنه.

وارد لابی شدیم... نگهبان های خوش پوش با لباس های فرم خاکستری همه جا دیده می 

شدند. سنگ سفید و براق زیر پام مثل آینه بود... حتی 

احساس می کردم می تونم برق گلسرم و از توی سنگ ببینم. وارد آسانسور شدیم... بهراد 

دکمه ی طبقه ی یازده رو زد. دستش و دور کمرم 

انداخت و بینیش و توی موهام فرو کرد... آرزو کردم که ای کاش توی آسانسور تنها نبودیم. 

بهراد نوک بینیش و به شقیقه م کشید... خدایا چطور 

باید به او حالی می کردم که من اینجا گیر افتادم و او تنها امیدمه.

یه بار دیگه نگاهی به سرتاپاش کردم... چشم های قهوه ای قشنگش و به چشمام دوخته 

بود... نگاهی به چال روی گونه ش و صورت صاف و 

اصلاح کرده اش کردم... با آن کت شلوار خوش دوخت و هیکل خوبش مثل مانکن ها می 

موند... ماشین خوب... خونه ی خوب... اون که همه 

چیز داشت... چرا این قدر کمبود و عقده داشت که دنبال دختری مثل من بیفته... کسی مثل 

اون که می دونستم خیلی از دخترها برایش می مردند... 

هرزگی مردهای عرب برام چیز تازه ای نبود... سال ها بود که در موردش می شنیدم... 

هرزگی پسرهای هموطن خودم و باور نمی کردم... شاید 

منی که از خونه فرار کرده بود و به خاطر شانس خوبم پام به خونه ی کسی مثل کامبیز باز 

شده بود پرتوقع شده بودم... توی کشوری که کسی 

مثل هاتف با دخترهای ایرانی تجارت راه می اندازه حتما کسی هم مثل بهراد به عنوان 

مشتری وجود داره.

آسانسور متوقف شد... دنبال بهراد از آسانسور بیرون اومدم. جلوی در کاراملی رنگ خونه 

ی بهراد ایستادم... قلبم توی دهنم بود... یه ساعت 

پیش با خودم فکر کرده بودم که باید بین بد و بدتر بد و انتخاب کنم... فکر کرده بودن که بودن 

با بهراد از شب و کنار شیخ صبح کردن بهتره... حالا 

اصرار داشتم که آدم بده رو راضی کنم که خوب بشه... چطور به تسلیم کردن خودم فکر کرده 

بودم؟

وارد خونه ی بهراد شدم... خونه ی بزرگ و شیکی داشت نه به زیبایی قصر شیخ ولی... 

خونه ی بهراد هم عالی بود!

کف خونه رو سرامیک سفید با رگه های خاکستری پوشونده بود. یه طرف سالن مبل ال سفید 

با چوب قهوه ای سوخته قرار داشت. دیوار پشت 

مبل ها با کاغذ دیواری مشکی- سفید پوشونده شده بود. یه آباژور شیک سفید رنگ هم کنار 

مبل بود. یه طرف دیگه ی سالن سینمای خانگی 

نصف فضا رو گرفته بود... با دیدن خونه ی بهراد موقتا بلایی که قرار بود سرم بیاد و 

فراموش کردم. خونه ی شیک و مدرنی بود. حیف از این 

همه زیبایی که شده بود وسیله ی آرامش آدم پستی مثل او...

سرمو پایین انداختم. بهراد دست یخ کرده مو توی دست های داغش گرفت و م و به سمت 

اتاق ها کشوند... در اتاقی رو برام باز کرد و گفت:

اینجا اتاق تو اِ... تا من حاضر می شم تو ام حاضر شو... راستی...

چشمکی بهم زد و ادامه داد:

من رنگ یاسی دوست دارم...

دیگه داشتم سکته می کردم... هیچ وقت خودم و این قدر به این موضوع نزدیک احساس 

نکرده بودم... خودم و توی اتاق انداختم و در و پشت 

سرم بستم. کلید نداشت. دستی به صورتم کشیدم. اتاق به نسبت بزرگی بود. نگاهم از روی 

میز آرایش به سمت تختخواب دو نفره کشونده شد... 

احساس کردم فشارم پایین افتاد... روی تخت نشستم. قلبم توی دهنم بود... حالم از اون تخت 

با روتختی دودی رنگش به هم می خورد... معلوم 

نبود چند نفر قبل من روی اون تخت نشسته بودند... معلوم نبود چندمین نفری بودم که روی 

اون تخت نشسته بودم و داشتم گریه می کردم... چند 

دختر ایرانی دیگه روی اون تخت به آخر خط رسیده بودند؟ چند سالشون بود؟ اسمشون چی 

بود؟ یه جورایی احساس می کردم اونجا پیشم حضور 

دارند... حس می کردم صدای التماس ها و گریه هاشون و می شنوم... به خودم اومدم. انگار 

این من بودم که داشتم به پهنای صورتم اشک می 

ریختم... دیگه نمی تونستم خودم و کنترل کنم... نمی خواستم از هرچی ایران و ایرانیه متنفر 

بشم. از این طرف بریده بودم... صورت واقعی 

آرزوهام و دیده بودم... همه ی امیدم و به حرمت خاکی بسته بودم که ترکش کرده بودم. 

به طرف پنجره رفتم. اولین پنجره ی بی حفاظی بود که توی اون چند روز می دیدم... ولی از 

طبقه ی یازدهم چه راه فراری می تونستم پیدا کنم؟ در 

کمد و باز کردم. کشو رو کشیدم... نمی دونستم دنبال چی می گشتم... شاید دنبال تیغ... شاید 

دنبال یه چیزی که از خودم دفاع کنم... کشوی دومو که 

بیرون کشیدم چشمم به یه سری لباس خواب افتاد... لباس خواب رویی بنفش یاسی بود... یه 

لحظه سرم گیج رفت... پس منظورش همین بود... 

لباس خوابو بیرون کشیدم و نگاهش کردم... واقعا انتظار داشت همچین چیزی رو بپوشم؟ 

پوزخندی به برداشت خودم زدم... خیلی بیشتر از اینا 

ازم انتظار داشت... باید چی کار می کردم؟ باید می پوشیدمش؟ اگه می اومد تو و می دید 

لباسمو عوض نکردم عصبانی نمی شد؟ اگه لباس خوابو 

تنم می دید که دیگه به حرفام گوش نمی کرد...

لباسو روی تخت انداختم و به سمت میز آرایش رفتم... ست لوازم آرایش روی میز هم کامل 

بود... من برایش اولی نبودم.. اگه یه مقدار انسانیت 

داشت شاید به حرفم گوش می کرد... چشمم به گردنبند زمرد افتاد... با عصبانیت از گردنم 

بازش کردم... آرایش صورتمو پاک کردم... یه آرایش 

بنفش ملایم کردم و لباس بنفش یاسی رو تنم کردم... کفش هامو در اوردم و از توی کمد یه 

صندل بنفش یاسی با پاشنه ی بلند برداشتم و پام 

کردم... گیره رو از موهام باز کردم و موهام و باز دورم ریختم... چه خوب که همه ی کمد 

های شهر فکر همه چیز و میکردن و ست کردن اصلا 

کار سختی نبود... با کامبیز چقدر میدون ولیعصر و پایین بالا کردم تا یه کتونی زرشکی و با 

کیف زرشکی ست کنم!!!

احساس می کردم قلبم توی دهنمه... قدم بعدی چی بود؟ اون می اومد سراغم یا من باید می 

رفتم پیشش؟ می ترسیدم اگه صبر کنم که اون بیاد 

خیلی از خود بی خود شده باشه... نفس عمیقی کشیدم و در اتاق رو باز کردم... در اتاق رو 

به روم باز بود... چراغ ها خاموش بود و اتاق فقط با 

نور کم چراغ خواب روی پاتختی روشن می شد. بهراد کتشو دراورده بود و روی تخت دراز 

کشیده بود... دعا کردم اون قدر مست باشه که همون 

طوری خوابش ببره... یه لحظه امیدوار شدم... فکر کردم شاید واقعا خواب باشه... خواستم 

راهمو کج کنم و به سمت اتاقم برم که صداشو از 

پشتم شنیدم:

بیا اینجا ببینمت عروسک...

قلبم توی سینه فرو ریخت... به سمتش چرخیدم... از روی تخت بلند شد و به سمتم اومد... 

گره کراواتشو شل کرد... وسط اتاق وایستاد... یه 

دستشو توی جیب شلوارش کرد و با دست دیگه ش بهم اشاره کرد که پیشش برم. دوباره یه 

نفس عمیق کشیدم... داشتم از اضطراب قبضه روح 

می شدم. با پاهای لرزون وارد اتاق شدم... به سمت هم اومدیم... سرمو پایین انداختم... با 

دست راستش موهامو از توی صورتم کنار زد... بهم 

نزدیک شد... دست چپشو از توی جیبش در اورد و روی کمرم گذاشت... با صدایی آروم 

گفت:

عالی شدی... بهت می یاد...

دستمو گرفت و منو به سمت تخت کشوند... سر جام محکم وایستادم و دستمو عقب کشیدم... 

بهراد خندید و با همون صدای آروم گفت:

بازی در نیار... هرچی بیشتر این کارها رو بکنی من مشتاق تر می شم... مثل یه ساعت 

پیش که خودت از من مشتاق تر بودی باش. همون جور 

خواستنی باش... بهت بد نمی گذره...

گفتم: باید با هم حرف بزنیم...

بهراد: الان برای شنیدن هیچ حرفی کنجکاو نیستم... فردا می تونی هر چه قدر خواستی 

حرف بزنی.

نگاهی به دور و بر اتاقش کردم... همه ی وسایل اتاقش مشکی سفید بود. انگار این اتاقش 

مخصوص همین کار بود... یه میز کوتاه و گرد توی 

اتاق بود که روش پر از بطری های مشروب بود. یه طرف دیگه ی اتاق یه سیستم صوتی 

بود. بهراد روی تخت بزرگ و دو نفره ش نشست و 

جامش و از روی پاتختی برداشت و سر کشید... پرسید:

چی برات بریزم؟

چیزی نگفتم... می دونستم اگه از این بیشتر بخورم دیگه نمی تونم خودمو جمع کنم. بهراد 

بلند شد و به سمت میز رفت تا با سلیقه ی خودش برام 

نوشیدنی بریزه. کنترل رو از روی میز برداشت و یه موزیک لایت گذاشت... انتظارشو 

داشتم... می دونستم دوست داره همه چیز آروم پیش بره. 

همین موضوع بهم شانس می داد که بتونم باهاش حرف بزنم. آهسته روی تخت نشستم... 

اون کنارم نشست و لیوانو دستم داد. دستشو روی 

شونه م گذاشت و خودشو بهم نزدیک کرد... آهسته گفتم:

بهراد...

سرش و نزدیک گوشم اورد و گفت: جانم...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

همه ی اون حرفا رو زدم که از خونه ی شیخ بیرون بیام...

بهراد : اممم.... نمیخوام چیزی بشنوم... بوی خوبی میدی...

با صدای خفه ای گفتم:

بهراد من نمیخوام...

سرشو عقب کشید و با تعجب نگاهم کرد. تند تند ادامه دادم:

منو با دوز و کلک اینجا کشوندن... یه پسری بود که قول کار کردن توی خارج کشورو بهم 

داد... گفت کارمو درست می کنه و از دوبی منو می بره 

آمریکا... ولی در عوض منو به پوپک فروخت... پوپکم منو به شیخ فروخت... من این کاره 

نیستم بهراد... من از اون دخترهایی نیستم که برای 

پول در اوردن از خودشون مایه می ذارن... من نه ازت پول می خوام نه هیچ چیز دیگه... 

فقط می خوام که به عنوان یه هموطن... یه ایرانی... 

به عنوان کسی که زبونمو می فهمی ... ازت خواهش کنم که کمکم کنی... یه بار خریت کردم 

و به هاتف اعتماد کردم... تو برای من یه هاتف 

دیگه نباش... بذار برم...

بهراد لیوان نوشیدنیشو روی پاتختی گذاشت. لیوان منم از دست گرفت و کنار لیوان خودش 

گذاشت. دستشو روی شونه م گذاشت و به سمت عقب 

هل داد. می خواست مجبورم کنه که دراز بکشم... به دستش چنگ زدم و گفتم:

خواهش می کنم... برای تو دختر کم نیست... می دونم... می دونم که خیلی ها هستن که 

خودشون می یان سمت تو... چرا منی که خودمم راضی 

نیستم و ول نمی کنی؟

بهراد که کم کم داشت اختیار کارهاشو از دست می داد چشمهاشو باریک کرد و گفت:

چون هیچ کدوم از اونا چیزی و ندارن که من می خوام... توام از فردا می شی مثل اونا...

توی زندگیم این قدر تحقیر نشده بودم... اشک هام روی گونه هام ریخت... بغضم ترکید. بهراد 

عصبانی شد و با صدای بلندی گفت:

مگه نگفتی که می خوای با من باشی؟ ... گفتی حق بودن با یه ایرانی و ازت نگیرم. مگه 

همینو نمی خواستی؟ فکر می کنی من نمی دونستم 

دختر فراری هستی؟ فکر می کنی تا حالا دختری مثل تو رو ندیدم؟ می دونم برای چی 

اینجایی... می دونم پوپک می خواست بفروشتت... یادت رفته 

که می خواستم بخرمت؟ چطور فکر کردی که راضی می شم ولت کنم؟ تو منو با حرفا و 

کارات بازی دادی... بهت گفته بودم که وای به حالت اگه 

کلکی توی کارت باشه.

منو محکم به سمت خودش کشید. آرنجمو محکم به سینه ش فشار دادم و به سمت عقب 

هلش دادم. بیشتر عصبانی شد. چنگی به لباسم زد... با 

دست پسش زدم... کارمون داشت به دعوا می رسید... دستمو گرفت و پیچوند... وزنش رو 

روم انداخت... زانومو به سرعت بالا اوردم و مانع از 

این شدم که بهم بچسبه... یه لحظه دستشو شل کرد تا زانوم و کنار بزنه. سریع دستمو از 

دستش بیرون کشیدم. همه ی نیرومو توی زانوم ریختم 

و به سمت عقب هلش دادم... یه متر به عقب پرت شد... سریع از جا پریدم.. به سمت در 

دویدم... آخرین لحظه دستشو دور کمرم انداخت و جلومو 

گرفت... منو به سمت خودش چرخوند. چشم تو چشمش دوختم... از عصبانیت کبود شده 

بود... نمی دونستم باید به چی قسمش بدم که دست از سرم 

برداره... به جلوی لباسش چنگ زدم و گفتم:

خواهش می کنم... التماست می کنم... کاری به کارم نداشته باش... تو بهم رحم کن... من 

اینجا گیر افتادم... دستم به هیچ جا بند نیست... من نمی 

خوام تا آخر عمرم یه عروسک توی دست این و اون باشم... تو به امشبت فکر می کنی که 

شرط می بندم توی مستی نمی تونی خیلی ازش لذت 

ببری... می تونی این شبو با هرکسی داشته باشی... تو یه قرون هم بابت من پول ندادی... 

همه هم فکر می کنند شیخو توی بازی بردی... همه 

چیز به نفع تو اِ... ولی من به زندگی کثیفی فکر می کنم که بعد امشب باید تا ابد توش دست و 

پا بزنم... اینجا نقطه ی شروعشه... جفتمون ایرانی 

هستیم... به این فکر کن که داری به یه هموطن کمک می کنی...

بهراد داد زد:

برام هموطن و غیر هموطن مهم نیست... تو اگه نگران آینده ت بودی و به فکر زندگی سالم 

بودی با این کارات خودتو گرفتار نمی کردی. تا یه 

ساعت پیش داشتی خودتو برام می کشتی... تو اگه این چیزها برات مهم بود بلد نبودی این 

طوری بازیم بدی... معلوم نیست چند تا تیکه طلا و 

جواهر از شیخ گرفتی و بعد پیچوندیش... فکر کردی می تونی همین کار و با منم بکنی؟... 

فکر کردی منم پات طلا و جواهر می ریزم و بعدم ولت 

می کنم که بری سراغ بعدی؟

دستهامو از هم باز کرد و محکم با دستهاش گرفت... وزن بدنشو رو سینه و شکمم انداخته 

بود و زانوهاشو رو زانوهام فشار میداد... تقریبا به 

صلیب کشیده شده بودم و هیچ کاری و هیچ دفاعی ازم برنمیومد...

تند تند نفس میکشید و رگه های شهوت و توی چشمهاش می دیدم... با حرص و ولع روی 

گونه امو بوسید و کمی بعد...

به سمت لب هام هجوم برد. با تموم قدرتی که داشتم لبش و گاز گرفتم... صدای فریادش بلند 

شد. ولم کرد و لبشو چسبید... دوست داشتم یه چیزی 

گیر بیارمو توی سرش بکوبم... بعد می تونستم برای همیشه خودمو گم و گور کنم... بهراد 

از روم بلند شد وصاف ایستاد... صورتش از درد توی 

هم رفته بود... با نفرت نگاهم کرد و گفت:

برو گمشو... دختره ی عوضی... فردا برت می گردونم تا خود شیخ آدمت کنه...

قلبم توی سینه فرو ریخت... یه لحظه بی اختیار به سمتش رفتم...خواستم التماس کنم که 

منصرف شه... پشتشو بهم کرد. مردد بودم...

ولی بی هوا شروع به دویدن کردم... به سمت در ورودی رفتم وبه جون دستگیره افتادم... 

ولی درقفل بود و از کلید خبری نبود.... نفسمو حبس 

کردم... با تمام وجود می لرزیدم....

هم از شیخ می ترسیدم و هم از اون ... فقط چند ثانیه برای فکر کردن وقت داشتم... برگشتم 

به اتاق... اگه می خواستم بدترین شرایط و در نظر 

بگیرم باید پیش خودم اعتراف می کردم که اونو به شیخ ترجیح می دم... یادم افتاد که از اول 

هم انتخابم بین بد و بدتر بود... انگار به این که یه 

عروسک خیمه شب بازی باشم محکوم بودم... نتونستم بی تفاوت باشم... ترسیدم... دیگه 

نمی خواستم شیخو ببینم... بیشتر از قبل ازش وحشت 

داشتم... دنبال بهراد رفتم. بازوشو چنگ انداختم و گفتم:

باشه... هر چی تو بخوای... فقط منو برنگردون... بذار این جا باشم... بذار اینجا تحقیر 

بشم... بذار حداقل تا ابد توی ذهنم بمونه که از اینجا و با 

یه ایرانی شروع کردم. نمی خوام دست اون مردک وحشی بهم بخوره...

به سمتم برگشت. با دستمال خون روی لبشو پاک کرد... نیم نگاهی بهم کرد که داشتم از 

ترس می لرزیدم... می دونستم اگه پام به خونه ی شیخ 

باز شه کارم تمومه... یاد ریش های پرپشت و دهن چرب و چیلی ش که می افتادم حالت 

تهوع بهم دست می داد... مرگ رو به برگشتن پیش شیخ 

ترجیح می دادم. آب دهنم و قورت دادم... بهراد دستمالو پایین اورد... با سر به تخت اشاره 

کرد و گفت:

برو دراز بکش...

نگاهمو از نگاه حریص بهراد گرفتم و به سقف دوختم...

چرا همیشه فکر میکردم خدا توی اسمونه؟!

به هق هق افتاده بودم و دیگه هیچ مقاومت فیزیکی نمی کردم... دیگه از دفاع از خودم 

خبری نبود...

بهراد به ارومی بند های لباسمو از شونه ام پایین کشید... پیراهن خودش هم دراورد...

از گریه نفس کم اورده بود...

دوباره روم افتاد... لبهامو می بوسید و...

حلقم از طعم بغض شور بود...

هنوز هق هق میکردم و نفس هام نامنظم بود... بهراد داغ بود و داغی شو حس میکردم...

ولی من یخ کرده بودم...

برام لحظات عذاب اوری بود...

با داد گفتم: تمومش کن لعنتی...

چشمامو محکم روی هم فشار میدادم...

بهراد با صدایی که رنگ شهوت داشت گفت: چیه؟ چی میخوای عزیزم؟؟؟

بهراد لمسم میکرد و من میخواستم همه چیز تموم بشه و بمیرم...

بهراد قربون صدقه ام می رفت و من فکر میکردم حقیرتر از من وجود نداره...

به سقف نگاه کردم... خدایا منو می بینی؟؟؟

بهراد با صدای اروم وشهوانی ای گفت: الان تمومش میکنم عزیزم...

صدای باز شدن سگک کمربندشو شنیدم و با عجز و تمام نیروم که تو صدام ریخته بودم جیغ 

زدم: خدایـــــــــا کمـــــکــــــــم کـــــــــــن...

و چشمهامو بستم وبلند بلند زار زدم...

از شدت هق هق شونه هام می لرزید و نفس کم میاوردم...

دست از لمس کردنم برداشته بود... حس کردم سبک شدم... دیگه وزن وسنگینی بهراد روم 

نبود... با صدای آهسته ای که شنیدم چشمامو باز 

کردم...

بهراد اروم گفت:

برو توی اتاق...

با ناباوری سرم و بلند کردم... اشکام روی گونه هام میریخت... خواستم صورتش و ببینم که 

سرش و برگردوند... نمی دونستم چرا... چرا 

تصمیمش عوض شده بود؟ خشکم زده بود... بهراد سر تکون داد و با لحنی که توش رنگ و 

بوی غم و ناراحتی و شاید عذاب وجدان بود گفت:

من حیوون نیستم... نمی تونم این طوری بهت دست بزنم...

بی اختیار از جام پریدم... لباسمو بالا کشیدم وضربان قلبم از خوشحالی بالا رفت... دوست 

داشتم خودمو جلوی پاش بندازم و یه جوری بهش بگم 

که چه قدر ممنونشم... ولی از جاش بلند شد و گفت:

زودتر برو توی اتاق... نمی خوام اینجا ببینمت...

پوزخندی زد و ادامه داد:

وقتی کارتا رو روی میز گذاشتم فکر کردم دیگه مال منی... ولی الان دارم می بینم که چه 

قدر با این که مال من شی فاصله دارم... یادم نمی ره... 

یادم نمی ره که بازیم دادی... با کمی مکث گفت: از جلوی چشمم گمشو ...

یه لحظه مکث کردم... فهمیدم دوباره می خواد مشروب بخوره... دیگه نمی تونستم پیشش 

بمونم... باید می رفتم... پشتمو بهش کردم و به سمت 

اتاق دیگه رفتم.. احساس سبکی می کردم... انگار داشتم روی ابرها راه می رفتم... در اتاقو 

پشت سرم بستم... به سمت تخت رفتم... خودمو روی 

تخت انداختم... بدنم درد می کرد... هنوز داشتم بی صدا اشک می ریختم... خودمو روی تخت 

گلوله کردم... باورم نمی شد که آخرین لحظه دلش به 

رحم اومده باشه... انگار با کارام غرورشو خورد کردم... به خودم فکر می کردم... برای این 

که یه شب دیگه دختر بمونم چه کارهایی که نکرده 

بودم... برای یه مشت آدم هرزه رقصیده بودم... شی و دور زده بودم و بهراد و بازی داده 

بودم... فقط برای یه فرصت دیگه... یه شب دیگه... 

انگار یاد گرفته بودم که با آدم های کثیف بازی های کثیف بکنم...

روی تخت خوابیدم ... پتو رو روی خودم کشیدم.... بغضمو اروم تو گلو خفه کردم و خیلی 

زودتر از اون چیزی که فکرشو بکنم خوابم برد.

فصل چهارم: "رویی دیگر ..."

نفس عمیقی کشیدم و با تکون های دستی چشمهامو باز کردم .... چشمهای شیخ بهم زل زده 

بود..

از جا پریدم.... بهراد با لبخند و شاتی که دستش بود بهم خندید وگفت: خوب خانم کوچولو... 

بازیمون دادی و حالا نوبت توه که باهات بازی کنیم.

شیخ عباشو دراورد و بهراد هم کتش و پرت کرد به یه گوشه... دلم میخواست جیغ بکشم .... 

اما صدام تو گلوم خفه شده بود.میخواستم بمیرم.. 

چنگ چنگی به پیراهن یاسیم زد و ازتنم درش اورد... بهراد شات و یک نفس سرکشید و بهم 

نزدیک شد و موهامو تو چنگش گرفت... شیخ لباس 

هاشو کامل دراورد و بهراد دستهامو گرفت... صورتشو به صورتم نزدیک کرد ... شیخ به 

سمتم اومد تنم و برهنه کرد و...

جیغ کشیدم و از خواب پریدم... نفس هام و ضربان قلبی که توی دهنم بود تند تند و مقطع بود. 

یه لحظه حس کردم دارم خفه میشم.

توی اتاق دیگه ی خونه ی بهراد بودم. هوا گرگ و میش بود. لباس یاسی تنم بود و مثل بید 

میلرزیدم شیخ و بهراد هیچ کدوم تو اتاق نبودن... 

داشتم خفه میشدم.... داشتم از ترس وگریه خفه میشدم... از جا بلند شدم... سرم گیج رفت و 

دوباره نشستم.

به فضای اتاق نیمه تاریک نگاه کردم.مثل اتاق کار بود. یه تخت یه نفره... کتابخونه ... میز و 

یه لپ تاپ.... و میز مخصوص نقشه کشی... به 

همراه چوب لباسی که در کنج اتاق قرار داشت.

اتاق مرتب و شیکی بود وست اتاق به رنگ خاکستری بود.

با کمک دیوار از جا بلند شدم... خونه ی بزرگ وشیک ومجللی بود.

باید به دستشویی میرفتم... تک تک درهایی که در راهرو بود و باز کردم... و بالاخره به 

دستشویی وحموم رسیدم. بدم نمیومد حموم کنم اما لباس 

نداشتم یاد اون کمد البسه ی معروف افتادم ... اما دیگه دلم نمیخواست به او ن اتاق برم 

اونجا هیچ فرقی با اشغال دونی نداشت.

بعد از شستن دست و صورتم ... به سمت اشپزخونه رفتم... گرسنه بودم.... در یخچال 

وفریزر وباز کردم... با دیدن سوسیس و کالباس و کلی میوه 

و بوی سالاد الویه ی مونده تهوع گرفتم وسالاد الویه رو داخل سطل اشغال ریختم....

تمام سینک پر از ظروف کثیف بود ... در تمام کابینت ها رو باز کردم... دنبال نون توی 

کابینت میگشتم؟ چقدر گیج شده بودم خدایا... تقریبا همه ی 

ظروف کثیف بودند.

در فریزر و باز کردم و با دیدن نون باگت ... لبخند پیروزمندانه ای زدم و یه نون یخی 

دراوردم و توی ماکروفر گذاشتم.... بلد نبودم با این مدل 

ماکروفر کار کنم... مال کامبیز ال جی بود! این یکی دگمه هاش فرق داشت.میترسیدم بزنم 

خرابش کنم. سرمو تکون دادم وگذاشتم خودش یخش کم 

کم باز بشه...

تمام ظرفهای کثیف و داخل سینک گذاشتم و مشغول شدم از بیکاری که بهتر بود...

نمیدونم چقدر ظرف شستم وعجیب بود که هیچ فکری نمیکردم.ساعت چهار صبح بود.... بعد 

از مرتب کردن اشپزخونه که نزدیک یک ساعت طول 

کشید به نونم سر زدم ... یخش باز شده بود.

کمی کالباس داخلش گذاشتم و با اشتها مشغول شدم.... این نون نم دار سرد واون کالباس 

می ارزید به صدتا مرغ بریونی که پوپک و شیخ جلوم 

میذاشتن ...

روی یکی از مبل ها نشستم... تقریبا اشغال دونی بود. جعبه ی پیتزا روی میز مونده بود و 

پاکت اب پرتغال و دو سه بطری مشروب خالی ...

دو تا باطری کنترل هم به چشم میخورد.

نشیمن بهم ریخته بود اماقسمت پذیرایی که روی مبل ها پارچه کشیده بودند اینطور نبود.

زود ساندویچ یخیمو خوردم و یه نایلون از توی کابینت هایی که توشون دنبال نون میگشتم 

وبه چشمم خورده بود برداشتم و تمام زباله ها رو 

داخلش ریختم.

لباس های بهراد هم پخش وپلا بود همه رو داخل ماشین لباسشویی ریختم و به نتیجه ی کارم 

نگاه کردم. ساعت نزدیک هفت صبح بود.

کتری و پر از اب کردم.... چهار تا تخم مرغ و توی یه کاسه ی فلزی پر اب انداختم و گذاشتم 

رو گاز تا تخم مرغ اب پز و عسلی درست کنم.هیچ 

فکری نمیکردم. هیچی...

یه سفره از توی کابینت برداشتم و روی میز گرد چهار نفره ای که توی اشپزخونه بود پهن 

کردم... چای اماده بود. از تخم مرغها دو تاشو سفت 

درست کردم و دو تا عسلی... نمک و فلفل هم با بدبختی پیدا کردم ... میز صبحونه ای بود که 

همیشه برای کامبیز درست میکردم وکلی توش 

سلیقه بخرج می دادم.

دریخچال وباز کردم.... پاکت اب پرتقال وبرداشتم وبه تاریخش نگاه کردم نگذشته بود. با اون 

اوضاع خونه باید با احتیاط همه ی جوانب و در نظر 

میگرفتم. تو این شرایط مسموم شدن دیگه قوز بالا قوز بود.

پاکت شیر وبرداشتم و توی یه ظرفی ریختم وجوشوندمش.... خوشبختانه این هم دلمه نبست 

و سالم بود.

عسل و کره و پنیرو مربا رو بیرون از یخچال روی میز گذاشتم....

یه کمی صدای تلق تولقو بیشتر کردم ... میخواستم بهراد زودتر بیدار بشه و تکلیف منو 

روشن کنه... ساعت هشت صبح بود و با اون همه مستی 

دیشبش احتمال میدادم که تا ظهر بخوابه... پشت صندلی نشستم و به گل های صورتی سفره 

خیره شدم.

با باز شدن در اتاق از جا پریدم و به بهراد که خواب الود وسط سالن ایستاده بود سلام کردم.

دستهاشو باز کرده بود و کش وقوس میومد.

از اون لباس رسمی کت شلواری دیشب... فقط پیراهنش که از شلوارش بیرون زده بود و 

چروک بود تنش بود و یه شلوار سیاه گرم کن پوشیده 

بود ...

این قیافه ی شلخته بیشتر جذابش میکرد و البته کم سن و سال تر تا وقتی که زیادی اراسته 

بود.

با دیدن من یک لحظه شوک شد که من کی ام و اینجا چی میکنم... اما بعد انگار قضایای 

دیشب یادش اومد... وسط خمیازه اش گفت: تو هنوز 

نرفتی؟

کجا برم؟ کجا رو داشتم برم...

نیشخند کجی زد و گفت:فکر کردم دیشب رفتی...

به در بسته نگاه کردم ...

بهراد هم به دیوار و اویزی که کلید در و تو خودش جا داده بود.

نفس عمیقی کشیدم دیشب با تمام استرس ها اون کلید و ندیدم.

منتظر جوابم نشد و به سمت دستشویی رفت.

دو تا لیوان چایی ریختم و منتظرش شدم.

باید میومد نون داغ میکرد چون من بلد نبودم با ماکروفرش کار کنم.

بعد از دقایقی به اشپزخونه اومد... بخاطر خیس بودن صورتش موهاش هم خیس شده بود و 

به پیشونیش چسبیده بود. قیافه اش یه شیطنت خاص 

داشت ... هنوز صورتش کمی بچگانه بود. حتی بهش نمیومد سی سال و داشته باشه... این 

خونه زندگی که داشت برام عجیب بود .

با این حال حرفی نزدم....

با دید ن اشپزخونه ی جدید ابروهاشو بالا داد وگفت: تو شوک کردن من استادی...

و پشت صندلی رو به روم نشست وگفتم : اینا عسلی هستن اینا سفتن...

بهراد یه تای ابروشو بالاداد وگفت: من عسلی دوست دارم...

مثل کامبیز... لبخندی زدم و براش پوست گرفتم.

از جا بلند شد و از بالای یخچال یه بسته نون تست دراورد و داخل توستر گذاشت و به اپن 

تکیه داد وخیره شد به من... سنگینی نگاهشو حس 

میکردم.

تخم مرغشو توی پیشدستی گذاشتم وکمی کره بهش مالیدم و یه ذره نمک روش پاشیدم ودادم 

دستش...

با نگاه خاصی بهم خیره شده بود. تمام حرکاتمو زیر نظر گرفته بود.

صدای بوق توستر در اومد ونون ها پریدن بالا... نون ها رو برداشت و جلوی من وخودش 

گذاشت و پشت میز روی صندلی نشست و درسکوت 

مشغول شد.

حالا نوبت من بودنگاهش کنم وحرکاتشو زیر نظر بگیرم...

بعد از مدت کوتاهی گفت: چرا نمیخوری؟

-میل ندارم...

بهراد: چرا؟ گرسنه ات نیست؟

با من من وشرمندگی گفتم: یه ذره نو ن و کالباس خوردم... و اروم اضافه کردم: ببخشید....

بهراد: چیو ببخشم؟

بهش نگاه کردم. شیطنت در چشمهاش موج میزد.

لبخندی زد وگفت: نون وکالباس خوردنتو ببخشم یا بازی دیشبتو...

به دستهام که در هم قلابشون کرده بودم خیره شدم وگفتم: جفتشو....

بلند خندید و با تعجب بهش نگاه کردم.

لیوان شیر وبرداشت وفوری گفتم: داغه...

بهراد لبخندی زد وگفت: اهان...

توی لیوان شیرم عسل ریختم و بهراد لیوانشو جلوم گذاشت وگفت: برای منم بریز...

کاری که گفت وانجام دادم ولیوان و برداشت واروم اروم مشغول شد و این در حالی بود که 

به من زل زده بود.

نفس عمیقی کشیدم ... میخواستم خودش بحث اینکه بعد باید چیکار کنم و پیش بکشه...

بهراد یه لقمه نون وپنیر درست کرد وبه سمتم گرفت وگفت: حالا میخوای چیکار کنی؟

به دستش خیره شدم...

بهراد بهم نگاه کرد وگفت: نمیخوری؟

گریه ام گرفته بود... خیلی زود هم اشکهام روی گونه هام سرخوردم.

بهراد نوچی گفت و با لحنی که کمی ناراحتی در بر داشت گفت: چرا باز گریه میکنی؟ اصلا 

این حرکات لوس بهت نمیاد...

اشکهامو پاک کردم اما هنوز روی صورتم و خیس میکردن...

بهراد با حرص گفت: بسه...

نمیتونستم خودمو کنترل کنم.... بغض داشت خفم میکرد ... گریه ام کاملا بی اراده بود...

بهراد با لحن خاصی گفت:بهت نمیاد این کارا رو بکنی.... بیشتر بهت میاد یه دختر وحشی 

وجذاب باشی که خیلی راحت میتونی مردا رو اغوا 

کنی...

گریه ام شدید تر شد. واقعا داشتم زار میزدم...

دستهامو جلوی صورتم گرفتم و زار زدم.... بلند بلند.... اگه اینطوری گریه نمیکردم خفه 

میشدم.... از بغضی که خیلی وقت بود تو گلوم بود خسته 

شده بودم.... باید خالیش میکردم.

بهراد فوری گفت: چی شد؟ چی شده؟ چرا اینطوری شدی؟

بهراد از جا بلند شد ویه لیوان برام اب ریخت و کنارم ایستاد وگفت: منو نگاه کن... به من 

نگاه کن....

با لحن مهربون تر وملایم تری گفت: دختر خانم ممکنه به من نگاه کنی؟

دستهامو از روی صورتم برداشتم و بهش خیره شدم.

بهراد لبخندی زد وگفت: حالا شد....

لیوان وبه دستم داد و دستهاشو تو جیبش کرد و به در یخچال تکیه داد و گفت: واوو... وقتی 

ارایش نداری و گریه میکنی چشمات جذاب تر 

میشن... میدونستی؟

اره... میدونستم... قبلا کامی بهم گفته بود... همون شب اول که دیدمش و گریه کردم و ... 

اون بعدها گفت با اینکه دوست دارم گریه کنی چشمات 

و یه بار دیگه خیس اشک ببینم اما دلم نمیخواد هیچ وقت ناراحت باشی و همیشه میخندید 

ومیگفت: کاش میشد از روی شادی گریه کنی تا من 

رنگ چشمای اشکی تو باز ببینم....

بهراد به لیوان اب اشاره کرد وگفت: بخورش...

کمی از اب خوردمو گفت: حالا درست شد... خوب گریه ات واسه ی چیه؟ بخاطر تمیز کاری 

خونه ممنون... اما فکر کردم همون دیشب از اینجا یه 

جوری میری... اما سر از کارت درنمیارم.... چرا موندی... هنوزم از رفتار دیشبت گنگم... 

یه لحظه میخوای یه لحظه نمیخوای...

سرمو پایین انداختم ... همچنان در نخواستن بودم!

بهراد با لبخند خاصش گفت: من که کاری بهت نداشتم اما معنی موندنتو نمیفهمم... پولی هم 

بابتت ندادم که بخوام ضرر کنم... پس چرا موندی؟ 

اگه تو ازمن چیزی نمیخوای پس چرا موندی؟

با صدای خفه ای گفتم: من نمیدونم...

بهراد: یعنی چه؟ چیو نمیدونی؟با نیشخند گفت:پشیمون شدی؟

-من نمیدونم باید چیکارکنم.... باید کجا برم... اصلا جایی و بلد نیستم که برم...

بهراد فکورانه به من خیره شده بود ... در واقع زل زده بود به برجستگی های بدنم...

به لباس ساتن یاسی که بلندیش تا سر زانو بود و نازک و لطیف... ولی من با اون لباس نیم 

تنه ی عربی جلوش ظاهر شده بودم... این که پوشیده 

تر بود. از نگاهش خسته شدم.

و از جا بلند شدم وگفتم: حق با شماست.... من باید همون دیشب می رفتم... ببخشید...

خواستم از اشپزخونه بیرون برم. اونم ایستاد ه بود...پشتم بهش بود به سمتش برگشتم به 

من نگاه میکرد. به طرفش رفتم و خم شدم ... دستشو 

گرفتمو محکم و چند بار بوسیدم...

اونقدر شوکه شده بود که اجازه داد چند بار پی در پی دستشو ببوسم... اما در اون لحظه 

حاضر بودم پاهاشو هم ببوسم... واینکار و جز حقارت 

نمیدونستم!

بهراد سریع دستشو پس کشید انگار که مخش تازه فعال شده باشه تند گفت: هی داری چیکار 

میکنی...

کف اشپزخونه رو زانو م نشستم... با گریه گفتم: شما در حقم خیلی لطف کردین... هیچ وقت 

این لطفتونو فراموش نمیکنم.... بخدا نمیدونم 

چطوری باید محبتتون و جبران کنم....

بهراد جفت ابروهاشو بالا داده بود و با دهنی باز به من نگاه میکرد.

دست اخر به سمتم اومد و بازوهامو گرفت ومنو بلند کرد .اروم گفت: چرا چرت و پرت 

میگی؟ خیلی خوب باشه... ممنون ... تو به من بدهکار 

نیستی...

سرم پایین بود.

بهراد پوفی کشید وگفت: باز گریه نکن...

واین حرفش باعث شد باز گریه کنم... اصلا نمیتونستم خودمو کنترل کنم.

بهراد با خنده گفت: نه به دیشب نه به الان ... دختر تو چته؟

اشکهامو پاک کردم وگفتم: ببخشید...

بهراد به لبه ی میز تکیه داد و با لبخندی که چال گونه اش و کمرنگ نشون میداد گفت: خیلی 

باحالی... خدایی خیلی باحالی.... وحشی ،مغرور 

،دست نیافتنی ،جذاب ،سرکش ... یه موقع با نگاهت ادمو میخوری. یه موقع ادمو با نگاهت 

تا مرض جنون و خواستن می بری... یه موقع هم 

مثل یه بچه ی معصوم به ادم خیره میشی... یه لحظه سرکشی و خود شیفته ... یه لحظه نرم 

و لطیف و احساساتی... باورم نمیشه ادمی مثل تو 

اینقدر راحت گریه کنه... شخصیت عجیب وپیچیده ای داری...

با اخم بهش خیره شدم.

بهراد مثل ادمی که مچ کسی و گرفته باشه فوری گفت: اهان... نگاه همین الان... الان تو 

این نگاه نه اثری از گریه هست نه اثری از رنجیدگی... 

تو این نگاه یه دختر سرکش ولجباز وغدی...

از حرفش خنده ام گرفت.

بهراد با خنده گفت: حالا یه دختر شیطون و مرموز...

بلند تر خندیدم....

با هیجان گفت: وحالا یه دختر مهربون وشوخ طبع و پر انرژی...

هنوز داشتم میخندیدم که بهراد گفت: قشنگ میخندی... این خنده های طبیعیت قشنگترن ... 

دیگه مثل دیشب دماغتو باریک نکن... لبات به اندازه 

ی کافی برجسته هست....

نفس عمیقی کشیدم و بهراد گفت: برو یه دوش بگیر... کمی ریلکس کن بعد بیا باهم صحبت 

میکنیم... اکی؟

بهش نگاه کردم.

با خنده گفت: الان یه دختر گیج و خنگی...!

از حرفش خندیدم و به سمت حموم رفتم...

با ارامش داخل وان اب داغ دراز کشیدم... دیشب هم بخیر گذشت ....

نفس عمیقی کشیدم... اروم بودم. خودمو شستم و .... با تقه ای که به در حموم خورد گفتم: 

بله؟

بهراد: چیزی لازم نداری؟

-نه مرسی...

بهراد: حوله رو پشت در برات گذاشتم ... لباس هم برات تو اتاق بغلی گذاشتم...

جوابی نداد م اونم رفت.

سریع خودمو شستم واومدم بیرون... یه لحظه به این سمت و اون سمت نگاه کردم که بهراد 

مبادا باشه... حالا مثلا بود !!!من این چیزا برام مهم 

شده بود!

بهر حال نبود. حوله ی روبدوشامبی و پوشیدم به سمت اتاقی که کنار دست حمام یعنی همون 

اتاق بهراد همونی که شب قبل درش خوابیده بودم 

رفتم.

روی تخت لباس زیر زنونه هم بود. البته نو بودند... ساده وسفید ... اونا رو پوشیدم و یه تی 

شرت سفید گشاد و تنم کردم.

یه شلوار جین مشکی هم پام کردم... شلوار اندازه ام بود و دخترونه بود اما تی شرت برام 

گشاد بود و معلوم بود که مال خودشه.... موهامو 

خشک کردم واز اتاق خارج شدم.

لبخندی بهم زد وگفت: عافیت....

-مرسی...

روی کاناپه نشسته بود. اونم انگار حموم رفته بود.

یه تی شرت سفید و یه جین سورمه ای پوشیده بود.

با خنده به لباسم اشاره کرد وگفت: بهت میاد...

لبخندی زدم وکنارش نشستم. کمی ازم فاصله گرفت و خودشو جمع و جور کرد وگفت: چه 

مظلوم شدی...

جوابشو ندادم.

برام از توی فلاکسی که روی میز عسلی جلوی کاناپه بود قهوه ریخت وگفت: باید برات لباس 

بخرم فکر کنم... همینا هم با بدبختی گیر اوردم.... و 

لبخندی نثارم کرد.

در ادامه گفت: شلوار مال خواهرمه .... تی شرته مال خودمه... چشمکی بهم زد وگفت: اون 

دو تا تیکه هم از سر خیابون خریدم .... راحتی؟

بهش نگاه کردم.... شرمندگی در صورتم نبود ولی توقع نداشتم به روم بیاره!

لبخندی زد وگفت: هم وقتی اینطوری سگ میشی خواستنی هستی هم وقتی مظلوم میشی... 

البته مظلومیتت ساده تره و دوست داشتنی تره...

کمی از قهوه مزه مزه کردم وبهراد گفت: میخوای اینجا بمونی؟ کسیو سراغ داری؟اشنایی 

فامیلی؟

بهش خیره شدم وگفتم: هیچکس...

بهراد: پس تکلیف چیه؟ ببین بذار یه چیزی وبهت بگم... امروز فردا شیخ میفرسته دنبالت از 

اون ادم هایی هستی که دست دومت هم طالب داره... 

اگر بفهمه هنوز ... ویهو ساکت شد و نگاهشو ازم گرفت وبه تلویزیون ال سی دی خاموشش 

دوخت وگفت: ... شرط من و اون سر یه شب بود 

.... تو نمیتونی زیاد اینجا بمونی اگه میخوای گیر دار و دسته ی اون نیفتی بهتره برگردی 

ایران...

-خودمم داشتم به همین فکر میکردم...

بهراد: خوبه پس برگرد ایران... اونجا خانواده ات هستن ... اشنا داری... بهر حال دوستی ... 

کسی... برات بلیط میگیرم .... خوبه؟

پوزخندی زدم و با کلافگی گفتم: میدونی من چطوری اومدم اینجا؟

بهراد با نگاهی سوالی بهم خیره شد و گفتم: من قاچاقی اومدم .... تو مکان مخفی یه لنج 

درب وداغون به اینجا رسیدیم... بدون پاسپورت و هیچ 

مدرکی...

وسرمو تو دستهام گرفتمو شقیقه هامو فشار دادم.

چرا از هر سمتی که میخواستم به یه نتیجه برسم همه چیز خراب میشد... چرا اینطوری 

میشد... چرا این مسئله ی لعنتی حل نمیشد.... چرا 

نمیتونستم یه لحظه یه اب خوش از گلوم پایین بره...شناسنامه ام تو ساکم تو هتلی که گیر 

پوپک افتاده بودم جامونده بود... خدایا خدایا....

حس کردم کسی داره موهامو نوازش میکنه .... سرمو بالا گرفتم وبهراد فوری دستشو پس 

کشید و با اینکه چیزی بهش نگفتم اما اون سریع 

گفت: ببخشید ... و اهمی کرد وگفت: خوب پس مسئله اینه... میتونم برات یه شناسنامه و 

پاسپورت جور کنم... اما طول میکشه... قاچاقی هم 

کسی ونمیشناسم به اون صورت...

بعدبه صورتم خیره شد وگفت: شایدم باید...

-باید چی؟

بهراد: هیچی... فکر کنم باید رو اولی فکر کنیم... پاسپورت و شناسنامه ...

اروم گفتم: شناسنامه ام دست پوپکه فکر کنم....

بهراد: ای ول.... این خوبه.... میتونم پسش بگیرم... خوب پس فقط میمونه پاسپورت...

لبخندی بهش زدم و بهراد گفت: خوب الان چیکارکنیم؟ بهتره خونه نمونیم... راستی تو دبی و 

دوست داری ببینی؟

شونه هامو بالا انداختم وبهراد گفت: اهان.... یه چیزی... تو اسمت چیه؟ من اسمتم 

نمیدونم....

لبخندی بهش زدم وگفتم: کتایون... کتی ...

بهراد: کتایون... قشنگه.... خوب چند سالته؟

-22...

بهراد: خوب منم که میشناسی... بهرادم... بیست وهشت سالمه ... و دستشو به سمتم دراز 

کرد.

با مکث دستشو دوستانه گرفتم و گفت: از اشنایی باهات خوشبختم دوشیزه کتایون!

با مکث دستشو دوستانه گرفتم و گفت: از اشنایی باهات خوشبختم دوشیزه کتایون!

لبخندی بهش زدم و گفتم: ممنون بخاطر اینکه ...

بهراد پوزخندی زد وگفت:ازم بخاطر حیوون نبودن تشکر میکنی؟؟؟

نفس عمیقی کشیدم وبهراد لبخند کجی زد وگفت:خوب ... حالا باید چیکار کنیم؟

به موهام تابی دادم وگفتم:نمیدونم...

بهراد: خوب بریم یه کمی بگردیم... خونه نمونیم بهتره... موافقی؟

سرمو به معنای باشه تکون دادم اون گفت: نگران نباش... کمکت میکنم...

بغض کردم...

با تعجب گفت: باز چی شد؟

-در عوضش ازم چی میخوای؟

بهراد: بخاطر خواسته ای این کارو نمیکنم...

-پس چی؟

دستهاشو توجیبش کرد وگفت: تو اونطوری که فکر میکردم نیستی... یعنی از اولش که 

دیدمت حس میکردم یه فرقی با بقیه داری... از نگاهت ... 

حالت هات... رفتارت ... بازی خاص دیشبت ... و نگاه هات... بقیه راحت کوتاه میان... 

میپذیرن و باهاش کنار میان اما تو ...

قبل از اتمام حرفهاش صدای زنگ خونه بلند شد ...

به سمت ایفون رفت ... دگمه ای و فشار داد تا تصویر بیاد با تعجب گفت: لعنتی...

با نگرانی گفتم: چی شده؟

بهراد: هیچی..... همون حدسی که میزدم....

-چه حدسی؟

با عجله به سمتم اومد وگفت: دارو دسته های شیخن.... رحمانه .... تومهمونی دیشب هم 

بود ... اومده دنبال تو .... با ماشین شخصی شیخ هم 

اومده...

باز یه ترس به جونم افتاد.

دستمو کشید وگفت: بیا از این طرف.

به سمت اتاقی که دیشب توش خوابیده بودم ، رفتیم... کاپشن اسپورت مشکی شو برداشت و 

کیف پول و دسته چک و شناسنامه و پاسپورت و 

سوئیچ همه رو و انداخت تو یه کیف چرم مشکی و کفشهاشو پوشید و یه سویی شرت و کلاه 

و شال پرت کرد تو بغل من وگفت: اینا رو بپوش... 

شبا سرد میشه...

باز صدای زنگ بلند شد... یه نگاه اجمالی به اتاق انداخت و گفت: بریم... و یه نگاهی به 

پاهام انداخت و کیف وداد دستمو از اتاق خارج شد.

بعد یک ثانیه با یه جفت صندل پاشنه تخت برگشت وگفت: اینا رو بپوش...

لبخند سپاس گزاری بهش زدم وپوشیدم ....

در تراس وباز کرد و گفت: پله های اضطراریه ... بدو بریم...

با هول جلو تر ازش راه افتادم .... اونم پشت سرم میومد.

پله ها رو تند تند پایین رفتیم و منو به سمت پارکینگ کشوند. سوار اتومبیلش شدیم و راه 

افتادیم .... بعد از خدا خودمو سپرده بودم دست بهراد.

 گاز داد و با سرعت به راه افتادیم. احساس می کردم قلبم توی دهنمه... اضطراب پیدا کرده 

بودم... همون جا توی ماشین پیش خودم قسم خوردم 

که اگه دست رحمان بهم رسید و مجبور شدم که پیش شیخ برگردم خودم و با اولین فرصت 

خلاص کنم... دیگه تحمل نداشتم... دیگه توانی برای 

بازی کردن و بازی دادن نداشتم.

بهراد هم به اندازه ی من هیجان زده و تا حدودی وحشت زده به نظر می رسید. آینه رو تنظیم 

کرد و مرتب از توی آینه پشت سرشو نگاه می کرد. 

از توی آینه نگاهی به پشت سرمون کردم... به نظر نمی رسید کسی دنبالمون باشه. با این 

حال پرسیدم:

دنبالمونن؟

بهراد سرش و به نشونه ی نفی تکون داد و گفت:

هنوز نه!

این دقیقا همون جوابی نبود که انتظار داشتم بشنوم. بهراد سرعتو بیشتر کرد. از سرعت 

زیاد ماشین یه کم ترسیدم. به صندلی ماشین چنگ زدم... 

نمی تونستم ساکت بشینم... پرسیدم:

کجا داریم می ریم؟

بهراد گفت:

می ریم شناسنامه تو از پوپک بگیریم... بعدش باید ببینیم کجا بریم تا دست شیخ بهمون 

نرسه.

لبم و گاز گرفتم و گفتم:

انداختمت توی دردسر...

بهراد سرش و به سمت من چرخوند و گفت:

نه بابا... حالا یه جوری شیخ و می پیچونم... نگران نباش... فقط خدا کنه برای این که پیدات 

کنه سراغ پوپک نره.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

چرا اونجا؟

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

اگه جای اون باشی چی کار می کنی؟ اگه نتونه پیش من پیدات کنه و خیلی هم بی قرارت 

باشه...

چشمکی بهم زد و ادامه داد:

که هست!... دومین جایی که می ره تنها جاییه که تو می شناسی.

آهی کشیدم و گفتم:

دیده بود که با چند تا از دوستام اومدم... تو راست می گی... می ره اونجا... می دونم که می 

ره.

بهراد سرعت ماشین و بیشتر کرد. یه دفعه دستم و روی دستش گذاشتم و گفتم:

صبر کن!

بهراد با تعجب گفت:

چی شد؟ دنبالمونن؟

یه دفعه گاز داد. به صندلی چسبیدم. ماشین عین جنت پیش می رفت. گفتم:

نه نه! دنبالمون نیستن...

پاشو از روی گاز برداشت. نفس راحتی کشیدم و گفتم:

صبر کن! شیخ حتما می ره پیش پوپک... ممکنه موقعی که اونجاییم سر برسه... پوپکم صد 

در صد کلی معطلمون می کنه تا راضی شه شناسنامه 

رو بهم بده. بذار چند ساعت دیگه بریم سراغ پوپک...

نگاه بهراد هنوز رنگ تعجب داشت. ادامه دادم:

بذار اول شیخ بره پیش پوپک... وقتی ناامید شد و رفت... وقتی که پوپک متقاعدش کرد که 

ما اونجا نرفتیم می ریم سراغش.

بهراد سریع دور زد. لبخندی بهم زد و با خنده گفت:

توام خوب زرنگی ها!

چشمامو تنگ کردم و گفتم:

اگه زرنگ نبودم که هنوز پیش شیخ بودم.

بهراد با شیطنت خندید و گفت:

باید حواسم بهت باشه... خطرناکی!

خندیدم... به خاطر اضطرابم صدای خنده م یه کم بلندتر از حالت عادی بود. بهراد گفت:

حالا چی کار کنیم؟ یعنی با خیال راحت بریم بگردیم؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

نمی دونم... مگه با این هیجان و اضطراب می شه رفت گشت و گذار؟

بهراد کمی فکر کرد و گفت:

بیا بریم خونه ی یکی از دوستام... می تونیم چند شب اونجا بمونیم... تا موقعی که برات 

پاسپورت بگیرم و بفرستمت اون ور می تونی اونجا 

بمونی... باهاش صحبت می کنم... حتما می تونه یه نفر و پیدا کنه که پاسپورت برات بگیرن.

با شک و تردید گفتم:

دوستت قابل اعتماده؟ نمی گه این دختره کیه که دنبال خودت انداختیش؟

بهراد سرش و بالا گرفت و گفت:

می گم دوست دخترمه!

شونه بالا انداختم... مسلما اون دوستشو بهتر از من می شناخت. پرسیدم:

اگه من برم... شیخ برای تو دردسر درست نمی کنه؟

بهراد مکث کرد... کمی فکر کرد و بعد گفت:

نمی دونم... بعدا بهش فکر می کنم...

پوزخندی زد و ادامه داد:

یه شب دلمو با رقصت و اندامت بردی... حالا بماند که دورم زدی! ولی نگاه کن چه بساطی 

راه انداختی!

با شرمندگی سرم و پایین انداختم و گفتم:

شرمندم... ببخشید.

دستمو یه لحظه توی دستش گرفت و گفت:

نباش...

نیم نگاهی به دست هامون کرد... شاید انتظار داشت دستم و از دستش بیرون بکشم... ولی 

توی سن بیست و دو سالگی اون قدر تجربه داشتم که 

بفهمم هر تماسی و هر لمسی از روی شهوت نیست... می خواست بهم دلگرمی بده و من به 

این احساس احتیاج داشتم...

نفس عمیقی کشیدم... بهراد دستشو آهسته پس کشید و گفت:

از تو که بچه زرنگی بعیده که گول اون پسره رو بخوری... تا حالا نشنیده بودی که دخترها 

رو با دوز و کلک می فرستن دوبی؟ نشنیده بودی که یه 

سری از این کار چه تجارتی راه انداختن؟

آهی کشیدم و گفتم:

شنیده بودم... ولی می دونی... آدما فکر می کنند اتفاق های بد فقط برای دیگرون می افته... 

از دور یه ماجرا رو نگاه می کنند و می گن که اگه 

من جای فلانی بودم این اشتباه و نمی کردم... همه ش حرف مفته... خیلی هاشون اگه توی 

موقعیتش قرار بگیرن بدتر عکس العمل نشون می 

دن... منم به خاطر رویاها و آرزوهام گرفتار شدم... فکر نمی کردم این طوری بشه... فکر 

می کردم به قول تو زرنگم... فکر می کردم منی که 

می تونم همه رو سیاه کنم سیاه نمی شم.

سرمو به طرفش برگردوندم و گفتم:

تو چی؟ تو که می دونستی دخترهای ایرانی و با چه روش هایی می یارن اینجا برای چی 

برای خریدن یکیشون اومدی پیش پوپک؟

بهراد پوزخند زد و گفت:

مشکل اینجاست که خیلی از دختر ایرانی ها خودشون می خوان... می یان اینجا که خودشون 

و بفروشن و پول در بیارن... یه مقدار از پولی که 

خریداراشون می دن و خودشون برمی دارن ولی بیشترش و دلال هایی مثل پوپک می 

گیرن... حالا وقتی یکی مثل من می یاد پیش پوپک انتظار 

داره یکی از همین دخترها گیرش بیاد ولی ایرانی ها وارد هر تجارتی که بشن اول یاد می 

گیرن که چطور کلک بزنن و چطور تقلب بکنند... این 

طور که بوش می یاد پوپک به جز کسایی که خودشون می یان برای این کار یه سری دخترم 

داره مثل تو. کسایی مثل تو براش سود خوبی دارن... 

چون مجبور نیست آخرش بهشون پولی بده. منم با این ذهنیت اومدم که دارم کسی و می خرم 

که خودش راضیه... خصوصا این که دیدم توی 

مهمونی شیخ خودتم بدت نمی یومد... ولی وقتی دیشب بهم گفتی که دزدینت اولش نتونستم 

ازت بگذرم... دیوونه م کرده بودی... ولی بعدش... 

خودمم نمی دونم چطور خودمو کنترل کردم.

با صداقت بهش گفتم:

به خدا از همون اولش که دیدمت می دونستم اگه کسی باشه که بتونه منو نجات بده حتما تو 

اون آدمی.

بهراد ماشینشو جلوی یه ویلای کوچک با نمای سفید پارک کرد. به من اشاره کرد که پیاده 

شم. از ماشین پیاده شدیم و به سمت ویلا رفتیم. بهراد 

زنگ زد... صدای خواب آلود یه پسرو شنیدم. بهراد با خنده گفت:

پاشو... پاشو اومدم خونه ت خراب شم.

در باز شد. وارد یه باغ کوچیک شدیم که جلوی ویلا بود. باغ پر از درخت های خوشگل و گل 

های رنگی بود. لبخند زدم... جای دلنشینی بود. یه 

گوشه ی باغ استخر کوچکی بود که کنارش تخت و چتر قرار داشت. یه طرف دیگه ی باغ، 

کنار باربیکیو ، چند صندلی دیگه قرار داشت... در 

خونه باز شد و چشمم به پسری افتاد که دم در ایستاده بود. داشت چشم هایش و می مالید. 

انگار تازه از خواب پاشده بود. موهای قهوه ای رنگش 

ژولیده بود. یه شلوارک سورمه ای با آستین حلقه ای مشکی تنش بود. بهراد دست منو 

گرفت و آهسته گفت:

یه کم باید فیلم بیایم... فقط محض احتیاط.

بهراد دست راستشو جلو برد و با دوستش دست داد و گفت:

چطوری؟

دوست بهراد دستشو پایین انداخت. چشماشو تنگ کرد و گفت:

این وقت روز این جا چی کار می کنی؟

با تعجب نگاهی به من کرد. بهراد لبخند زد و گفت:

معرفی می کنم... دوست دخترم کتی... رفیق چندین و چند ساله م مهران.

مهران دستشو جلو اورد و با من دست داد... نگاه عجیبی به لباسهایی که تنم بود کرد و 

گفت:

بهراد! راستشو بگو! لنگ ظهر با دوست دختر جدیدت که لباس تو رو پوشیده اینجا چی کار 

می کنی؟

نگاه سریعی بین من و بهراد رد و بدل شد. بهراد گفت:

بذار بیایم تو بهت می گم جریان چیه.

مهران وارد خونه شد و ما دنبالش رفتیم. ویلای بزرگی نبود ولی قشنگ بود. دکور خونه ش 

سفید و مشکی بود. وجه شباهتش با خونه ی بهراد 

کثیفی و شلوغی خونه بود. ظرف های کثیف همه جای خونه دیده می شد. لباسای مهران 

روی مبل های سفید و پوشونده بود. روی سرامیک خونه 

چای ریخته بود و لک شده بود. روی سنگ اپن چند بطری خالی آبجو دیده می شد. من و 

بهراد لباسای مهران و کنار زدیم و برای خودمون روی 

مبل جا باز کردیم و نشستیم. روی میز جلومون خورده های چیپس ریخته بود. یه ظرف 

پوست تخمه و چند بطری آب معدنی هم روی میز بود. 

مهران با سوء ظن نگاهی به من کرد. روی مبل دیگه... و روی لباساش نشست و گفت:

جریان این دوست دختر تازه چیه؟

بهراد خندید و گفت:

تازه دوست نشدیم... چند وقتیه با همیم... رو نکرده بودم.

مهران ابرو بالا انداخت و گفت:

حاضر شدی تنها بیای مهمونی سهیل ولی رو نکنی؟

بهراد دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

من و کتی و نشون هرکسی نمی دم.

مهران خندید و گفت:

پس افتخار نسیبم شده... حالا چی شده که من و قابل دونستی که دوست دخترت و نشونم بدی؟

بهراد نیم نگاهی به من کرد و گفت:

راستش... کتی یه خورده خودش و انداخته توی دردسر...

پامو به پای بهراد فشار دادم... دوست نداشتم به مهران بگه که منو به شیخ فروختن. بهراد 

ادامه داد:

چند روز پیش نگهبان هتل به کتی مشکوک شده بود... خدمتکارو فرستاده بود توی اتاق کتی 

تا وسایل کتی و بگرده...

مهران با تعجب گفت:

چی؟

تو دلم گفتم خاک تو سرت... بمیری با این خالی بستنت. بهراد ادامه داد:

توی وسایل کتی شیشه پیدا کرده... می دونی که اینجا چه قدر به مواد اوردن و بردن ایرانی 

ها حساس اند. کتی به موقع فهمیده و جیم شده... ولی 

خب... کار از کار گذشته... فهمیدن که مواد پخش می کرده.

مهران خندید و گفت:

جدی؟ مواد می یاری این ور؟ چطوری؟

با اخم و تخم به بهراد نگاه کردم... توی ذهنم با خودم درگیر شده بودم... مواد پخش کردن 

چندان بهتر از فروخته شدن به یه عرب نبود. منظور 

بهراد از این خالی بندی چی بود؟ رو به مهران کردم و گفتم:

با لنج می اومدم و می رفتم...

بهراد سریع دنباله ی حرفمو گرفت و گفت:

آره.. ولی این یارویی که باهاش می رفته رو گرفتن...

مهران که گیج شده بود گفت:

حالا چه کاری از دست من برمی یاد؟

بهراد گفت:

می خوایم یه چند روز اینجا بمونیم تا آبا از آسیاب بیفته... کسی رو می شناسی که بتونه 

برای کتی پاسپورت جور کنه؟

مهران پنجه ش و توی موهایش کرد و گفت:

نمی دونم والا... شاید بتونم گیر بیارم...

نفس راحتی کشیدم. مهران با نگرانی گفت:

منو توی دردسر نندازید ها!

بهراد خندید و گفت:

نه بابا! خیالت راحت... دردسرساز نمی شیم...

مهران با شیطنت خندید و گفت:

حالا چیزی ته جنسات نمونده؟ یه چند سوتی هم برای ما می اوردی...

چشمکی زد ولی من داشتم چپ چپ نگاهش می کردم. مهران خیلی زود خنده ی خودشو 

کنترل کرد و ساکت شد. نگاه معنی داری به بهراد کردمو 

گفتم:

بریم دنبال شناسنامه م؟

بهراد گفت:

یعنی اگه الان بریم مشکلی پیش نمی یاد؟

شونه بالا انداختم... مطمئن نبودم... نمی تونستم کارهای شیخ و صد در صد پیش بینی کنم. 

بهراد سر تکون داد و گفت:

مهران... ما تا یکی دو ساعت دیگه می یایم سراغت... باید بریم شناسنامه ی کتی و بگیریم.

مهران تقریبا خوشحال شد و با لبخند گفت:

پس من منتظرتون می مونم.

از جا بلند شدیم و دوباره به سمت ماشین رفتیم. دل گرم شده بودم. حداقل می دونستم جایی 

برای شب خوابیدن داریم. نفس راحتی کشیدم... به طرز 

عجیبی آروم شده بودم. به زندگی امید پیدا کرده بودم. دیگه احساس نمی کردم با آدم هایی 

طرفم که برای جسمم دندون تیز کردن.

به محض این که دوباره توی ماشین نشستیم گفتم:

این قضیه ی مواد چی بود؟

بهراد با تعجب نگاهم کرد و گفت:

یعنی جدا ترجیح می دادی راستشو بگم؟

کمربندمو بستم و گفتم:

نه! ولی این شکلی بهم گند زدی.

بهراد مخالفت کرد و گفت:

اگه بخوایم روی مهران حساب باز کنیم باید مطمئن شیم که وسوسه نمی شه و به سمت تو 

کشیده نمی شه... اگه قضیه ی شیخ و این که چطوری 

اومدی و می فهمید دیگه نمی تونستم تضمین کنم که کاری به کارت نداره.

یه لحظه از مهران بدم اومد... بهراد ادامه داد:

باید می گفتم یه جوری قاچاقی می یای و میری که توجیه بشه برای چی پاسپورت نداری... 

یه خلافی هم باید کرده باشی که بخوای سریع در 

بری... باور کن اولین چیزی بود که به ذهنم رسید... مهران هم زیاد با مسئله ی مواد و اینا 

مشکی نداره.

پوفی کردم... حق با اون بود. یه روزه فراموش کرده بودم که هنوز برای مردها حکم یه 

ابزار و وسیله رو دارم... نمی دونستم کی دوباره می 

تونم سرم و بالا بگیرم و به عنوان یه آدم به جامعه برگردم نه وسیله ی لذت مردها... سعی 

کردم صدایی که توی ذهنم می گفت هرگز و نادیده 

بگیرم.

نفس عمیقی کشیدم... با دیدن اون خیابون اشنا که تازه میتونستم نمای زیباشو ببینم نفس 

پرحرصی کشیدم.

شب اولی که فکر میکردم رویاهام به حقیقت پیوسته نتونستم منظره ی شهر و ببینم هرچند 

توی اون کامیون روزنه ای برای تماشا نبود!... بعدشم 

که تا به خودم جنبیدم هم واقعیت یه سیلی محکم زد تو گوشم ... حالا میتونستم منظره ی 

درخت کاری شده رو ببینم... حالا که داشتم به خیابون 

نگاه میکردم یه زیبایی نفرت انگیز و میدیدم.... بهراد رستوران کافه یا هر چی که اسمش 

بود رو دور زد و پشتش پارک کرد ...

از اتومبیل پیاده شد... کمی از ماشین فاصله گرفت اما به سمتم چرخید و همون چند قدمی 

وکه رفته بود و برگشت و سوئیچ و بهم داد وگفت: هر 

اتفاقی افتاد تو برو...

مات بهش خیره شدم. به چشمهاش.. به نگاهی که رمز و راز خاصی داشت و انتهاش منو 

میترسوند... عمقش سیاه بود و من از این همه سیاهی 

میترسیدم...

تهش انسانیت و غریزه با هم موج میزد ... دو چیزی که تجربه بهم ثابت کرده بود هیچ 

سنخیتی با هم نداشتند.

نفس عمیقی کشیدم و سوئیچ و ازش گرفتم...

دوباره یه نگاه دیگه بهم کرد و لبخندی زد و به سمت اونجا رفت. از درپشتی وارد شد... 

نفسم تو سینه حبس شده بود ... احساس خفگی داشتم... 

می ترسیدم ... از اینکه مبادا بخواد منو دوباره پس بده ... از اینکه مبادا کلکی تو کارش 

باشه...

یه لحظه تمام تنم لرزید و به سوئیچ نگاه کردم...

نمیدونم چرا نمیتونستم افکارمو پس بزنم... ذهنم فریاد میکشید برو ... در رو.... برو یه 

جایی و خودتو خلاص کن... برو و زیر منت بهراد نمون 

... اما نه پای رفتن داشتم نه جراتشو... حالا که باز به یکی اعتماد کرده بودم... کسی که تا 

مرز نابود کردن من وشخصیتم قدم پیش گذاشته بود 

... نمیدونستم چقدر میتونم بهش اعتماد داشته باشم... اما حالا یه ماشین و یه سوئیچ دستم 

بود و میتونستم در برم ... میخواستم در برم....

با دیدن ستاره که از رو به رو میومد... موهامو ریختم تو صورتم.... پشت فرمون نشستم و 

دنده عقب رفتم ... ستاره متوجه ام نشد ... زیر سایه 

ی یه درخت پارک کردم ...

نیم ساعتی میشد که از بهراد خبری نبود... کم کم داشتم نگران میشدم و هنوز هوس زدن به 

چاک به سرم بود اما یه لحظه دیدمش که اومد بیرون 

.... و انگارشوکه شد وسط خیابون ایستاد... دستهاشو لابه لای موهاش فرستاد و به این 

سمت واون سمت نگاه میکرد... صورت اویزونشو که 

خشک شده بود و به وضوح میتونستم ببینم...

این پا و اون پا میکرد مثل بچه ها یه لحظه پاشو محکم به زمین کوبید من از رفتاراش خنده 

ام گرفت و دست از مسخره بازی برداشتم... البته 

مطمئن شدم که کسی همراهش از اون دخمه بیرون نیومده ... منم ماشین و به حرکت 

دراوردم و جلوی پاش ترمز کردم. با تعجب بهم نگاه کرد. 

البته یک نفس بلند و اسوده هم کشید... بدون هیچ حرفی روی صندلی شاگرد نشست و 

ماشین و به حرکت دراوردم. در سکوت به رو به رو خیره 

شده بود.

منم چیزی نمیگفتم و مستقیم میروندم...

لحظاتی بعد که پشت چراغ قرمز بودیم اروم گفت: که اینطور...

-که چطور؟

چراغ سبز شد و ماشین وبه حرکت دراوردم ...

بهراد مستقیم بهم نگاه میکرد. یه لحظه نگاهش کردم... تا چونه اش اخم کرده بود.

محلش نذاشتم و یه پوزخندی بهش زدم و گفت: فکر کردم دو درم کردی...

جوابشو ندادم.

با کمی مکث گفت: شناسنامه اتو گرفتم... حالا باید بریم دنبال پاس...

باز هم چیزی بهش نگفتم.

بهراد نفس عمیقی کشید وگفت: از شوخی خوشم نمیاد...

بهش نگاه کردم وگفتم: باهات شوخی نکردم...

بهراد دست به سینه نشت وگفت: اهان پس این کار چه معنایی داشت؟

-فقط یه هشدار کوچیک بود...

هوم بلند بالایی کشید وگفت: جدا؟ که اینطور... حالا هشدار در چه موردی؟

-دوست ندارم فکر کنم میتونی سرمو شیره بمالی...

بهراد: چرا اینطور فکر میکنی؟

-از ادم هایی که میخوان ازم استفاده کنن چطور میتونی توقع داشته باشی که سرت کلاه 

نذارن...

بهراد : من اگه میخواستم باهات کاری داشته باشم و ناتو باشم که ...

-که چی؟ یادم نمیره که منو به چه قصدی بردی خونه ات ...

بهراد پوزخند مسخره ای زد وگفت: بعد این همه وقت الان یادت افتاده؟

-نه.... فقط خواستم بگم اگه کلکی تو کارته من ا ز تو زرنگترم...

بهراد بلند خندید و گفت: جدی؟

بهش نگاه کردم وگفتم: کاملا جدی...

بهراد لبخندش جمع شد و بعد از مکث کوتاهی یک دفعه بهم حمله کرد و فکمو تو ی دستش 

گرفت و شروع به بوسیدنم کرد...

از هولم خیلی سریع روی ترمز زدم ... همیشه عادت داشتم از گوشه حرکت کنم و همیشه 

کامی از دستم حرصی میشد ... و حالا که از گوشه 

حرکت میکردم روی ترمز زدنم باعث مزاحمت برای بقیه نبود....

سعی میکردم بهراد و از خودم دور کنم... بعد ا ز تقلای من خیلی سریع ازم فاصله گرفت... 

به همون سرعتی که به سمتم اومده بود ازم فاصله 

گرفت.

صورتمو با چندش وحرص از اب دهنش پاک کردم و قبل ازا ینکه چیزی بگه فوری گفت: آ آ 

... دیگه فکر نکن نمیتونم کاری باهات داشته 

باشم.... اگه می بینی مراعاتتو کردم بخاطر این نیست که نمیخواستم.... بخاطراین بود که دلم 

برات سوخت.... و اینم بدون که راحت ترین کار 

ممکن برای من همینه ... عین اب خوردن ... ولی موضوع اینه که من حیوون نیستم.... اینو 

تو کله ات فرو کن...

با غیظ بهش خیره شده بودم... اشک تو چشمام جمع شده بود....

با صدای مرتعش وحرصی گفتم: اگه حیوون نیستی چی هستی؟ این کارت چه معنی ای 

داشت؟ هان؟

بهراد لبخندی زد وگفت: تلافی شوخی تو بود .... فقط خواستم بهت هشدار بدم...

واز ماشین پیاده شد و به سمت من اومد... در وباز کرد و گفت: برو اون ور بشین...

از ماشینش پیاده شدم... رو به روش ایستادم وگفتم: شناسنامه ام...

دست تو جیبش کرد و شناسنامه امو تحویلم داد و قبل از اینکه سوار بشه بهش گفتم: ممنون 

بخاطر شرافت و حس انسان دوستا نه اتون... تا 

همین جا هم خیلی در حقم لطف کردی... خداحافظ...

نگاه با تعجبشو دیدم و خیلی زود بهش پشت کردم و در امتداد خیابون راه افتادم.

صدای بهراد و که گفت: کتایون مسخره بازی وبذار کنار سوار شو....

محلش نذاشتم و همونطور که میرفتم گفتم: بهتره بخاطر من توی دردسر نیفتی وبا شیخ شاخ 

به شاخ نشی... منم به تو احتیاجی ندارم...

بهراد بلند گفت: تو بدون من تا سر چهار راه هم نمیتونی بری....

محلش نذاشتم وبه راهم ادامه دادم.

بااین کاری که در حقم کرد دیگه نمیتونستم بهش اعتماد کنم... احمق عوضی... بخاطر 

دلسوزی... کتی کارت به کجا رسیده که بقیه دلشون بحالت 

میسوزه...

یه ماشین با سرعت از کنارم رد شد...

یه لحظه به عقب چرخیدم. ماشین بهراد نبود .... خودشم نبود پس اون اتومبیل که با سرعتم 

از کنارم رد شد ... یه نفس عمیق کشیدم.... حالا من 

تنها بودم... تنهای تنها... فقط خودم بودم و خودم...

حالا تو یه کشور غریب فقط خودم بودم و خودم...

یه احساس بد مثل پیچیک داشت گلومو فشار میداد...

با دیدن یه ماشین پر از پسر جوون که بهم تیکه های عربی می پروندن ومن چیزی سردر 

نمیاوردم قدم هامو تند تر کردم...

اما اونا دست بردار نبودم....

نمیدونستم چیکار کنم... اگه ایران بود ... اما اینجا ایران نبود... اینجا غریب بودم... هیچ جا 

رو نمیشناختم... به سمت پیاده رو دویدم و خلاف 

مسیر راه افتادم.

حس کردم یکی دنبالمه... با حس اینکه بهراد باشه سریع به عقب چرخیدم... با دیدن یکی از 

همون پسرها ...

قدم های تندم به دویدن تبدیل شد اونها پشت سرم حرف میزدن و دنبالم میدویدند... با صندل ها 

سختم بود اما سعی میکردم سریع تر بدوم.... حالا 

چی میشد ... از شیخ نجات پیدا کردم... گیر بهراد افتادم... از بهراد .... گیر کی بیفتم؟ خیابون 

خلوت خلوت بود.طوری که پرنده پر نمیزد.... دلم 

برای شلوغی و ترافیک تهران پر میزد ...

باز خدا رو تو دلم صدا کردم ...

وحس کردم یه ماشین برام بوق زد... به سمت خیابون نگاه کردم... بهراد بود... به سمت 

خیابون دویدم... فوری سوار شدم و بهراد گاز ماشین و 

گرفت و راه افتادم.

نفس نفس میزدم... پاهام اش ولاش شده بود... نمیدونستم باز چقدر شخصیتم خرد شده بود 

.... اما حداقل زبونشونو نمی فهمیدم... اینجا که شهر 

وحشی ها بود...

بهراد نفس عمیقی کشید و گفت: خوبی؟

دلم میخواست زار بزنم....

انگار حالمو فهمید چون دیگه چیزی برای گفتن نداشت....

جلوی پاساژ معروفی ایستاد و گفت: بیا یه دوری توش بزنیم... کمتر بهش فکر میکنی... 

خوبه؟

بهش نگاه کردم... حس میکردم سه شخصیته... تا به حال سه رو شو دیده بودم.... یه روی 

شاد و شوخ ... یه روی وحشی و عصبی... یه روی 

اروم و ساکت....

درهای اتومبیل وقفل کرد وگفت: اول باید برات یه کتونی بخریم .... چند دست هم لباس ... 

مسخره گفت: سوغاتی هم میخوای ببری؟

درهای اتومبیل وقفل کرد وگفت: اول باید برات یه کتونی بخریم .... چند دست هم لباس ... 

مسخره گفت: سوغاتی هم میخوای ببری؟

بهش نگاه کردم...

لبخندی بهم زد وگفت: شب باید برم پیش یکی از دوستای مهران... اسمش عبده... تو این کار 

ماهره... مهران هم سفارشمونو کرده ... پاستو دو 

روزه تحویل میده ...

با یه نگاه سپاس گزار بهش خیره شدم و بهراد دستمو با احتیاط گرفت وگفت: الان به هیچی 

جز خوش گذروندن فکر نکن ... باشه؟

چیزی نگفتم و به سمت پاساژ رفتیم... با دیدن شلوغی و درهم وبرهمی... با دیدن حراج و 

رگال ها ... با دیدن رنگ ها .... با دیدن ادم ها وزندگی 

ای که جریان داشت... تازه انگار دوباره فهمیدم دنیا چقدر بزرگه .... هنوز زندگی جریان 

داره و من چقدر بین این همه ذره ام و کوچیک و 

ناچیز...

بهراد برام یه چند تا تی شرت با سلیقه ی خودش انتخاب کرد... مجبورم کرد یه شلوار جین 

انتخاب کنم و یه جفت کتونی که به قدری توش راحت 

بودم که دلم نمیخواست دوباره درشون بیارم تا صندوق حسابش کنه...

بعد از دو سه ساعتی که اونجا بودیم و خرید کردیم تو یه رستوران هم پیتزا خوردیم.... بهراد 

چیزی زیادی نمیگفت ... جز اظهار نظر درباره ی 

رنگ لباس ها و خرید ها دیگه چیزی نمیگفت... دوست داشتم کمی از خودش وکارش و 

خانواده اش بدونم ... اما حرفی نمیزد.

فقط میدونستم یه خواهر داره که شلوار جینشو تو خونه ی بهراد جا گذاشته و الان من اونو 

پوشیده بودم...

در حالی که به شیشه ی نیمه پر دلسترم نگاه میکردم بهراد دور دهنشو پاک کرد وگفت: 

چیه؟ تو فکری؟

بهش نگاه کردم... یه سوال .... یه کنجکاوی توی سرم وول میخورد.... در حالی که مستقیم 

به من نگاه میکرد گفت: شاخ دراوردم یا دم؟

لبخندی بهش زدم وگفتم: تو دبی زندگی میکنی؟

شونه هاشو بالا انداخت وگفت: نه ... سالی یکی دوبار میام... یکی دو ماه میمونم ... بیشتر 

ایرانم چطور؟

-شغلت چیه؟

بهرادیک تای ابروی راستشو بالا فرستاد ... به طرز جالبی یک طرفه یعنی از سمت چپ 

همون سمت چال گونه اش لبخند زد.

تضاد جالبی تو صورتش به وجود اورد...

دستهاشو زیر چونه اش گذاشت و باز به من خیره شد وگفت: من ارشیتکتم... تهران زندگی 

میکنم...تو تهرانم یه خونه ی مجردی دارم ... اخر 

هفته ها با خانواده ام سر میکنم ... این خونه اینجا هم یه خونه ی نسبتا خانوادگیه و من اگر 

بخوام به شعبه ی شرکتم در اینجا سربزنم اونجام... 

کافی بود؟ یا هنوز میخوای ازم بدونی؟

سرمو پایین انداختم وبهراد با لحن نسبتا شیطنت داری گفت: یه خواهر بزرگتر از خودم دارم 

که چند ماهه ازدواج کرده و با شوهرش ماه عسل 

اومده بودن اینجا... با پدرم وحشتناک مشکل دارم ... دیگه چی بگم؟

لبخندی بهش زدم وگفتم: دوست دخترم داری؟

بهراد دست به سینه نشست وگفت: داشتم... سه چهار ماهی هست که باهاش بهم زدم... از 

دخترایی که میخوان ازم سواستفاده کنن بدم میاد.... 

دیگه؟

از اینکه به سوالام بی کم و کاست حتی با توضیح اضافه جواب میداد لبخندی بهش زدم 

وگفتم: پوپک و ازکجا میشناسی؟

بهراد: اممم... خیلی نمیشناسمش... دو سه سال پیش که اومده بودم دبی یکی از دوستام 

برای فرار از تنهاییم اونجا رو بهم معرفی کرد ... اون 

موقع ها بچه بودم با دوست دخترام که بهم میزدم کلی افسرده میشدم .... پوپک و دار و 

دسته اش کمکم میکرد فکر نکنم ... همین... مشتری 

ثابتش نیستم... ولی منو میشناسه...

از صداقت زیادیش عقم گرفت. یه لحظه حالم بهم خورد ازش.... بخاطر یه دختر با یه دختر 

دیگه می بود تا اون دختری که لابد نذاشته باهاش باشه 

رو با بودن با دختر دوم فراموش کنه... طبیعت حیوون صفتی مردونه!!!

بهراد لبخندی زد و کسی وصدا کرد تا براش کمی مشروب بیاره..... ازش خواستم برای منم 

بریزه...

لبخندی بهم زد و گفت: با چه طعمی؟

ابسولوت لیمویی و دوست داشتم...

پیشنهاد کردم و با لبخند برای جفتمون ریخت... جام هامونو بالا گرفتیم و یه ضربه ی کوچیک 

بهم زدیمو با لبخند گفت: به سلامتی...

تو چشمهاش نگاه کردم وگفتم: به سلامتی....

یک نفس سرکشیدم...

گلوم سوخت... اهمیتی ندادم. دوست داشتم باز هم تا مستی کامل بنوشم و بنوشم.... اما باید 

جلوی خودمو میگرفتم این حق و به هیچ وجه نداشتم 

... باید خودمو کنترل میکردم وگرنه معلوم نبود چی به سرم میومد.

صدای موبایل بهراد بلند شد جواب داد...

کمی به عربی صحبت کرد و بعد یه چشمک به من زد و خداحافظی کرد.

در حالی که از جا بلند میشد گفت: دختر خوب شانس باهات یاره... این پسره گفت: الان برم 

سراغش...

چیزی نگفتم.... رها شدن از اینجا برام یه رویا بود ... یه رویای دست نیافتنی و دور و 

دراز....

کنارش در اتومبیل نشستم و گفت:با من میای یا ببرمت خونه ی مهران؟

با خستگی بهش نگاه کردم... دیشبم نخوابیده بودم ...

خودش جواب داد: میبرمت پیش مهران.... شناسنامه اتو بده....

-عکس نمیخواد؟

بهراد: از همین عکس شناسنامه ات میزنه خوبه؟

لبخندی زدم و چیزی نگفتم.

سرمو به شیشه تکیه دادم و چشمهامو بستم. با ایست ماشین چشمهامو باز کردم.

بهراد از ماشین پیاده شد از زیر گلدونی که جلوی در بود کلیدی برداشت و به دستم داد 

وگفت: برو تو...

بهش نگاه کردم. دلم نمیخواست با مهران تنها باشم...

حاضر بودم با تمام خستگی بگم منصرف شدم ومیام... لبخندی بهم زد انگار ته نگاهمو 

خوند.

با مکث گفت: نگران نباش... مهران این موقع روز خونه نیست.... منم زود میام....

نفس عمیقی کشیدم و با خیال راحت پیاده شدم... کلید وگرفتم.... بهراد توی ماشینش نشست 

.... به سمتش رفتم... کمربندشو بست وگفت: چیه؟

کمی بهش نگاه کردم و اروم گفتم: بخاطر همه چیز ممنون...

باز همون ژست تضادیشو گرفت وبا لبخند گفت: هنوز تموم نشده ... تشکرتو بذار اخرش...

و قبل از خداحافظیم گاز ماشین و گرفت ورفت.

 سری به اتاق ها زدم... نه خبری از مهران نبود. خیالم راحت شد. خواستم روی تخت بخوابم 

ولی دوست نداشتم سرمو روی بالشی بذارم که 

مهران گذاشته بود... نیست که این چند روز منو لای پر قو گذاشته بودن! بد عادت شده 

بودم!!

لباس های مهران و برداشتم و روی یکی از مبل ها گذاشتم. اون قدر خونه ش کثیف و 

شلوغ بود که دوست داشتم بلند شم و همه جا رو تمیز 

کنم... اصلا نمی شد توی اون خونه نفس کشید.

روی مبل دراز کشیدم. دوست نداشتم مهران بیاد و منو اون طوری روی مبل ببینه. از طرف 

دیگه نمی تونستم روی تختش بخوابم. به خودم 

دلداری دادم و گفتم:

اگه بیاد از سر و صداش بیدار می شم.

دعا کردم که بهراد زودتر از او به خونه برسه... بهراد... فقط خدا می دونست چه احساسات 

متضادی نسبت بهش داشتم... از یه طرف نمی 

دونستم چطور باید بابت محبت هاش ازش تشکر کنم و از یه طرف حالم از کثیف بودنش به 

هم می خورد. یاد کاری افتادم که توی ماشین باهام 

کرده بود... با پشت دست صورتم و پاک کردم... زیرلب گفتم:

عوضی!

ضعف و بدبختی هام و با این کارش توی سرم کوبونده بود. فقط خدا می دونست اون چند روز 

چه قدر تحقیر شده بودم... برای چی از خونه فرار 

کرده بودم؟ از زور و اجبار به چی پناه برده بودم؟ تا وقتی کامی حمایتم می کرد متوجه نبودم 

که چه قدر آسیب پذیر و بدبختم ولی از وقتی اونو 

ترک کرده بودم فهمیده بودم که از زمانی که به دنیا اومده بودم نفرین شده بودم... برای این 

که دختر بودم... اگه دختر نبودم هیچ وقت مامان و 

بابام اون طور بهم سخت نمی گرفتند... هیچ وقت هاتف من و با خودش اینجا نمی اورد... 

هیچ وقت شیخ اون طور برام دندون تیز نیم کرد... و 

هیچ وقت بهراد این طور تحقیرم نمی کرد.

بغض کردم... روی مبل دراز کشیدم و سرم و روی دسته ش گذاشتم. به اشک هام اجازه دادم 

که روی صورتم بریزند. خودم و روی مبل مچاله 

کردم... کی گفته بود که اگه برم ایران بدبختی هام تموم می شه؟ یعنی واقعا اون قدر رو 

داشتم که پیش کامی برگردم؟

چشمامو باز کردم... چند بار پلک زدم... خمیازه ای کشیدم و غلت زدم... کی خوابم برده بود؟ 

با دیدن ملافه ای که روم بود اخم کردم. تو دلم گفتم:

حتما کار بهراده!

آهی کشیدم و صاف سر جام نشستم. چشمم به مهران افتاد که روی مبل رو به روم نشسته 

بود و داشت سیگار می کشید. یه لحظه قلبم توی سینه 

فرو ریخت و ترسیدم. با نگرانی سرمو چرخوندم و دنبال بهراد گشتم... ظاهرا اون جا نبود.

مهران متوجه شد که دارم دنبال بهراد می گردم. لبخندی زد و گفت:

بهراد هنوز نیومده.

اخم کردم و گفتم:

گفته بودش زود می یاد.

مهران خندید و گفت:

شاید یه سر رفت بار که نوشیدنی بخوره و اونجا یه دختر خوب به پستش خورد... کی می 

دونه! احتمالا از من و تو بیشتر داره بهش خوش می 

گذره.

نگاهی به سر تا پای مهران کردم. یه دستش سیگار بود و یه دست دیگه ش گیلاس 

مشروب... با همون شلوارک و آستین حلقه ای روی مبل لم 

داده بود. به دلم بد اومده بود... یه لحظه ازش ترسیدم... بهم ثابت شده بود که هیچ پسری 

قابل اعتماد نیست... اگه بلایی سرم می اورد چی؟ پس 

این بهراد کدوم گوری مونده بود؟ نکنه حق با مهران بود؟ از بهراد بعید نبود...

مهران بلند شد و به آشپزخونه رفت. نفس راحتی کشیدم. پاهامو روی زمین گذاشتم و ملافه 

رو جمع کردم. دستی به موهام کشیدم و پای چشمم و 

پاک کردم. در همین موقع مهران با یه بطری مشروب و یه لیوان برگشت. لیوانو دستم داد و 

گفت:

دوست پسرتم پیدا می شه... نگران نباش...

لیوان و پر کرد و با فاصله ازم نشست. یه کم استرس داشتم. از این که با او تنها بودم 

ناراحت و معذب بودم. کمی از نوشیدنیم خوردم... کاش 

بهراد زودتر بیاد... یه کم دیگه خوردم... اگه مهران راست بگه چی... یه جرعه ی دیگه بالا 

رفتم... شاید منو پیچونده باشه... محتویات لیوانو تا 

ته سر کشیدم... اصلا برای چی می خواد کمکم کنه؟ ... مهران دوباره لیوانمو پر کرد... چرا 

دارم این قدر می نوشم؟ ... لیوان و به لبام نزدک 

کردم... حتما کاسه ای زیر نیم کاسه ی این بهراد اِ.

مهران یه کم بهم نزدیک شد و گفت:

اگه برگردی ایران بازم جنس می یاری؟

با حواس پرتی گفتم:

جنس؟

مهران لبخند زد و گفت:

شیشه دیگه!

یادم اومد... به کلی یادم رفته بود که بهراد برایش خالی بسته بود. اخم کردم و گفتم:

نه! یه بار توی دردسر افتادم... دیگه جرئتش و ندارم.

مهران چشمکی بهم زد و گفت:

خودمونیم... اخم و تخمات برای منه ناز و عشوه هات برای بهراد جونت.

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

چه دلیلی داره که برعکس باشه؟

مهران لیوانمو دوباره پر کرد و گفت:

همین جوری... برای تفریح... برای تنوع...

سرمو پایین انداختم... مهران مست شده بود... پس بهراد کدوم گوری مونده بود؟

مهران با انگشت اشاره بازومو نوازش کرد و گفت:

سلیقه ی بهراد همیشه توی انتخاب دوست دخترهاش خوب بوده...

قلبم محکم توی سینه می زد. یه کم از مهران فاصله گرفتم. مهران کمی از نوشیدنیش خورد 

و گفت:

حتما الانم با یه دختر خوب توی یه جای خوبه... چشمتو دور دیده...

خنده ی مستانه ای کرد... قلبم توی دهنم بود... اگه راست می گفت... چرا بهراد دیر کرده 

بود؟ گفته بود که زود می یاد. مهران یه کم دیگه بهم 

نزدیک شد... دستی روی کمرم کشید و گفت:

حیف تو اِ که فقط با بهراد باشی... اون که داره خوش می گذرونه... بیا ما هم خوش 

بگذرونیم.

بازومو گرفت و قبل از این که بجنبم سرشو توی گودی بین گردن و شونه م کرد. از جا پریدم 

و جیغ زدم. سرشو از تنم جدا کرد. با دستش 

صورتمو گرفت و صورتش و بهم نزدیک کرد... با دست راستم دستشو از صورتم جدا کردم... 

دست چپمو گذاشتم روی سینه ش و هلش دادم. جیغ 

زدم:

ولم کن دیوونه! من دوست دختر دوستتم.

فصل پنجم: "نیاز"

بازوهامو گرفت و تکونم داد... صورتش قرمز شده بود... دهنش بوی الکل می داد... داد زد:

تو بهراد و نمی شناسی... من می شناسمش... دوست دخترهای بهراد همیشه ازش سر 

بودن... پولدار بودن... من که می دونم بهراد تو رو فقط 

برای عشق و حال یکی دو روزه ش می خواد...

سعی کردم بازوهامو آزاد کنم. جیغ زدم:

اونم مثل تو کثافته... همتون کثیفید... همتون آشغالید.

مهران بازوهامو فشار داد و خمم کرد... دست و پا می زدم تا خودمو آزاد کنم. فایده نداشت... 

خیلی قوی تر از من بود. دستامو از ساعد گرفت. از 

سر بدبختی و بیچارگی جیغ کشیدم:

یکی کمک کنه.

مهران خندید و گفت:

این قدر وول نخور... بهت بد نمی گذره... از بهراد بهتر نباشم بدتر نیستم.

لبشو جلو اورد و خواست روی لبام بذاره... یه دفعه با پیشونی محکم توی پیشونیش زدم... 

آخ و اوخ جفتمون بلند شد... از شدت درد چشمامو 

بستم. دست مهران یه ذره شل تر شد. دست راستمو چرخوندم و آزادش کردم... با مشت توی 

گوش مهران زدم. فریادی از درد کشید و دستشو 

روی گوشش گذاشت. خودمو از زیرش کنار کشیدم. دست چپمو کشید... چنگی به صورتش 

زدم... دوباره فریادی زد و صورتشو چسبید... خودمو 

کنار کشیدم...

پا به فرار گذاشتم... سریع از روی مبل بلند شدم و دویدم... پام به لبه ی میز گیر کرد و 

محکم زمین خوردم... نفسم بند اومد... طرف چپ بدنم یه 

لحظه بی حس شد. درد توی آرنج و زانوم پیچید. مهران خودشو بهم رسوند. چنگی به موهام 

زد و با مو از روی زمین بلندم کرد. جیغ گوش 

خراشی کشیدم... منو محکم زمین زد. صورتمو با یه دست گرفت و با دست دیگه مشت 

محکمی توی صورتم زد.... مزه ی خونو توی دهنم 

احساس کردم.. درد توی صورتم پیچید و یه لحظه چشمم سیاهی رفت... قلبم دیگه تحمل این 

همه فشار و استرس رو نداشت... داشتم سکته می 

کردم...

گیج شده بودم... مشت دوم مهران به صورتم خورد... دنیا پیش چشمم سیاه شد ولی دوباره 

بیناییم برگشت... مهران با دست گلوم و گرفت و فشار 

داد... احساس خفگی می کردم... دست مهرانو دیدم که به سمت شلوارکش رفت... دست 

دیگه ش و شل کرد و تونستم نفس بکشم... زار می 

زدم... با دستام دست مهران که دور گردنم حلقه شده بود و گرفتم و سعی کردم گردنمو آزاد 

کنم ولی جون نداشتم... مهران با خشونت دستامو کنار 

زد... توی دلم گفتم:

خدایا... خواهش می کنم... خدا...

چشمامو بستم ... حس میکردم دیگه همه چیز تموم شده... دیگه همه ی تلاش هام به نابودی 

رسید!

دستام به طرفین باز شده بود... چشمامو باز کردم... اشکام روی گونه هام ریخت. یه دفعه 

چشمم به بطری افتاد که کنارم افتاده بود... دستمو به 

سمتش دراز کردم... مهران دستش رو دور گلوم محکم تر کرد و گفت:

دختره ی وحشی... نشونت می دم... عوضی!

انگشتام فقط دو سانت با بطری فاصله داشت... نفسم داشت بند می اومد... تصویر پیش 

چشمام تار می شد... انگشتام رو بیشتر روی زمین 

کشیدم... فقط یه سانت... با دست چپم چنگی به دست مهران زدم... خودمو بیشتر به سمت 

بطری کشیدم.... دست مهران یه کم شل شد... بطری رو 

گفتم و محکم توی سر مهران زدم. فریادی زد و با دستاش سرش رو چسبید. نیم خیز شدم. 

هلش دادم و پرتش کردم.

سرپا ایستادم. روی دو زانو نشسته بود و سرش رو چسبیده بود. داد زد:

می کشمت دختره ی عوضی!

تمام بدنم می لرزید. دستاش رو پایین انداخت. همین که خواست بلند شه با عجله به سمتش 

رفتم و بطری رو بالا بردم که توی سرش بزنم. قبل از 

این که دستم کاملا پایین بیاد دستمو توی هوا چسبید. سریع زانوم رو بالا اوردم و توی 

صورتش کوبوندم. دست مهران شل شد و صورتش رو 

چسبید. لبش پاره شده بود و خونش روی شلوارم و صورتش ریخت. بطری رو بالا بردم که 

بزنم تو سرش...

یه دفعه یکی دستمو از پشت گرفت و داد زد:

داری چه غلطی می کنی؟

سریع چرخیدم... بهراد بود... هنوز داشتم می لرزیدم. دستم شل شد و بطری روی زمین افتاد. 

دستمو روی قلبم گذاشتم و عقب عقب رفتم... بهراد 

با چشم های گشاد شده به لباس مهران، بطری روی زمین و من که هنوز داشتم می لرزیدم 

نگاه کرد. با تعجب گفت:

داشت... داشت چی کار می کرد؟ اذیتت کرد؟

بازوهام رو با دستام گرفتم و با سر جواب مثبت دادم... خودمم نفهمیده بودم کی اشکام روی 

صورتم ریخته بود... آب دهنمو قورت دادم. آثار تعجب 

از صورت بهراد محو شد و به خشم تبدیل شد. یه دفعه یقه ی مهران رو گرفت و داد زد:

عوضی! تو دوست من بودی... این دختره دوست دخترمه... می فهمی؟ حالیت می شه؟

با مشت توی سینه ی مهران زد و گفت:

آشغال من بهت اعتماد کرده بودم... رفیقم بودی... عوضی!

مهران خودش رو روی زمین انداخت. فقط ناله می کرد. با یه دست سینه ش رو چسبیده بود 

و با یه دست سرش رو گرفته بود. بهراد از خشم نفس 

نفس می زد. یه قدم به سمت عقب برداشت. با نفرت نگاهشو از مهران گرفت. به سمتم 

اومد. خم شد و خواست بازومو بگیره که دستشو پس 

زدم. حالم از هرچی مرده بهم می خورد...

کم کم حالم بهتر شد. مهران خودش و از روی زمین بلند کرد. آه و ناله ش قطع نمی شد... 

حقش بود... بهراد آهسته گفت:

بیا بریم...

دوباره دستشو دراز کرد تا بازومو بگیره. سریع خودمو پس کشیدم... دوست نداشتم هیچکس 

بهم دست بزنه. تمام بدنم می لرزید... درد صورتم 

دیوونه م کرده بود... اون قدر ترسیده بودم که خشک شده بودم... نمی تونستم جم بخورم... 

دوست داشتم بلند شم و مهران و با دستای خودم خفه 

کنم... از هرچی مرد هوس بازه خسته شده بودم... انگار فقط آفریده شده بودم که جواب 

نیازهای مردهایی مثل شیخ و مهران و بدم... توی اون 

لحظه نمی تونستم منصف باشم... دوست داشتم بهراد رو هم جزوشون حساب کنم...

بهراد آهسته گفت:

بلند شو... بیا از اینجا بریم.

نمی تونستم خودمو جمع و جور کنم. به بهراد هم اجازه نمی دادم که بهم دست بزنه و کمکم 

کنه. بالاخره بعد از چند دقیقه به خودم مسلط شدم. 

بهراد خواست زیر بغلم و بگیره ولی خودمو کنار کشیدم و داد زدم:

بهم دست نزن... از همتون بدم می یاد...

بهراد سعی کرد خونسرد باشه:

باشه! باشه! بیا بریم توی ماشین... قول می دم حتی انگشتم هم بهت نخوره.

چی کار باید می کردم؟ نمی تونستم بمونم... همون طور که زیرلب فحش می دادم دنبال بهراد 

رفتم... آخرین لحظه چشمم به مهران افتاد که روی 

مبل نشسته بود و داشت خون روی لبش و با دستمال تمیز می کرد. دوست داشتم یه فرصت 

پیدا کنم و ازش انتقام بگیرم... دلم از بغض و کینه پر 

شده بود ولی فرصتی برای تخلیه ش پیدا نمی کردم... هاتف... شیخ... بهراد... و حالا 

مهران... تا کی می تونستم سکوت کنم؟ تا کی می تونستم 

فراموش کنم؟ مگه تا کی ممکن بود که شانس بیارم؟

آهسته اشک می ریختم ولی سعی می کردم صدام در نیاد. با بدنی که از ترس... تحقیر... و 

ضعف می لرزید دنبال بهراد رفتم.

توی ماشین نشستیم... من هنوز داشتم می لرزیدم. بهراد با نگرانی نگاهم کرد و گفت:

تو حالت خوبه؟

داد زدم:

مگه کوری؟ نمی بینی؟

بهراد اخم کرد و گفت:

اگه می دونستم مهران این طوری می کنه هیچ وقت نمی ذاشتم با هم تنها شید.

داد زدم:

تو گفته بودی که زود می یای... همه ش تقصیره تو اِ.

نمی تونستم صدامو کنترل کنم... صدام از بغض می لرزید... سرمو پایین انداختم و نفس 

عمیقی کشیدم... خیلی سخت بود... خیلی سخت بود که 

داشتم به اون مردهای هرزه عادت می کردم... مردهایی که برای یه لحظه... برای چند دقیقه 

منو می خواستند... توی ذهنم دو دستی به خاطرات 

کامی چنگ زده بودم.. اگه اون نبود مطمئن می شدم که توی دنیا مردونگی مرده... حالم از 

این مردها بهم می خورد... مردهایی که مردونگیشون 

به ریش و سیبیلشون بود...

چشمامو بستم... بهراد گفت:

کتی... خودتو جمع و جور کن... کلی کار برای انجام دادن داریم... می ریم ایران همه چی حل 

می شه.

سرمو با دستام گرفتم و گفتم:

حل می شه؟ مگه این پسره ایرانی نبود؟ چی حل می شه؟ تازه همه چی شروع بشه...

بهراد آهسته گفت:

باید بریم این پسره عباد... قراره تا نیم ساعت دیگه ببینیمش... باید بریم... خودتو جمع و 

جور کن... نقطه ضعف دست کسی نده.

پوزخندی زدم و گفتم:

همین که یه دختر ایرونی تنها و بی کسم نقطه ضعفه... این جا همه گرگ ن. حریص ن... 

انگار توی زندگیشون آدم ندیدن... می دونی چیه؟ شما 

مردها سیرمونی ندارید.

بهراد ماشینو روشن کرد... کم کم داشت کلافه می شد. پوفی کرد و گفت:

منم؟

گفتم:

کسی که از پوپک دختر می خره برای یه شب اگه بدتر نباشه بهتر نیست.

بهراد چیزی نگفت. سکوت کرد. انگار ناراحت شده بود... برام مهم نبود... راستشو گفته 

بودم...

کم کم ضربان قلبم به حالت عادی برگشت... همه ی استخوان های صورتم درد می کرد. دهنم 

مزه ی خون می داد... لرزش بدنم کمتر شده بود ولی 

از بین نرفته بود.کم کم نفسام منظم شد. به اون شهر با خیابون های عریض... برج های 

بلند... چراغ های روشن... مردمی توی لباس های 

روشن... خیره شده بودم ولی هیچی نمی دیدم... از خودم بدم می اومد... از ضعف هام... از 

اشتباه هام...

سرمو پایین انداختم. نمی دونم چرا ذهنم به سمت شادی کشیده شد... یعنی کجا بود؟ چه بلایی 

سرش اومده بود؟ دختر ضعیفی بود... کم سن و سال 

بود... چند بار این ماجرایی که برای من شروع نشده تموم شده بود رو تا ته رفته بود؟ سرم 

و پایین انداختم... دردم فقط بدبختی های خودم نبود... 

بدبختی های شادی که ازش خبری نداشتم بیشتر حالم و بد می کرد...

به یه رستوران شیک رسیدیم که دم درش غلغله بود. دختر و پسرهای جوون دم در ایستاده 

بودند و ماشین های مختلف این طرف و اون طرف 

پارک شده بود.

بهراد ماشینو یه گوشه نگه داشت. پیاده شدیم و به سمت رستوران رفتیم. سعی می کردم 

فاصله مو با بهراد حفظ کنم. حوصله ی هیچ چیزی رو 

نداشتم... صورتم هنوز درد می کرد. دوست داشتم فقط سرم و یه گوشه بذارم... بخوابم و 

هیچ وقت بیدار نشم.

بهراد بهم نزدیک شد. بازوم و گرفت. خواستم بازوم و از دستش بیرون بکشم که گفت:

می شه یه کم تظاهر کنی که دوست دخترمی؟ به خاطر تو اینجاییم ها! یادت که نرفته! من 

زندگیم و ول کردم و دنبال تو راه افتادم. به خاطر تو تا 

اینجا اومدم... حالا چرا داری همه ی کاسه کوزه ها رو سر من می شکنی؟

عین بچه ها ... پوفی کشیدم و اجازه دادم بازومو بگیره... راست می گفت... نجاتم داده بود... 

داشت به خاطر من کار خلاف می کرد... نباید این 

قدر بی انصافی می کردم... ولی دستم به کس دیگه ای نمی رسید که دق دلم و سرش خالی 

کنم.

وارد رستوران شدیم. صدای بلند موزیک گوشمو اذیت می کرد... یه طرف رستوران بار بود 

که یه دختر و دو پسر با لباس های سفید پشتش 

ایستاده بودند و برای جمعیت زیادی که کنار بار ایستاده بودند مشروب سرو می کردند. جلوتر 

که رفتیم چشمم به سن افتاد... دو تا دختر با لباس 

های توری سفید روی سن می رقصیدند... حالم با دیدن اونا بد شد... یاد اون شبی افتادم که 

روی سن عربی رقصیده بودم... سرمو پایین انداختم و 

سعی کردم به دخترها نگاه نکنم.

میزهای دایره ای شکل چند نفره وسط سالن چیده شده بود و یه گوشه ی دنج هم چند تا میز 

دو نفره قرار داشت. گارسن های سفید پوش هم بین 

میزها راه می رفتند و سفارش می گرفتند.

منو بهراد پشت یکی از میزهای چهار نفره نشستیم. بهراد به سمت در رستوران چرخید و 

گردنش و دراز کرد و سرک کشید... منتظر عباد بود. 

من سرمو روی میز گذاشتم... ای کاش حداقل درد صورتم کمتر می شد. همه ش یاد صحنه 

ای می افتادم که گیج شده بودم و چیزی نمونده بود 

مهران نقشه ش و عملی کنه...

یه گارسن جلو اومد و از بهراد سفارش گرفت... بهراد روی شونه م زد و گفت:

مرغ سخاری می خوری برات سفارش بدم؟

چون جوابی ازم نشنید رو به گارسن کرد و سفارش داد. دستشو روی شونه م گذاشت و 

گفت:

کتی... هنوز حالت بده؟

چیزی نگفتم. بغض کرده بودم ولی به هیچ وجه قصد نداشتم گریه کنم. بهراد بازومو نوازش 

کرد و گفت:

همه چی درست می شه... می ری ایران... نگران نباش...

دلم و به رفتن به ایران خوش کرده بودم... می دونستم که اونجا هم چیزی منتظرم نیست... 

اونجا هم همین آش و همین کاسه بود... مردهای 

هیز... مردهای حریص... یه زندگی بدون پشتیبان... ای کاش می تونستم پیش کامی 

برگردم... ای کاش این قدر اشتباه نمی کردم... فقط دوست 

داشتم یه بار دیگه هاتف و ببینم... زنده نمی ذاشتمش... نمی تونستم به خاطر کاری که با من 

و شادی کرد ببخشمش... یه بار دیگه یاد پروانه 

افتادم که توی شعله های آتش سوخت... انگار همه ی راه ها به همین جا ختم می شد... به 

مرگ... به رفتن... هر روز بیشتر از روز قبل به این 

نتیجه می رسیدم که پروانه بهترین راه و انتخاب کرده بود...

گارسن سفارش هامونو اورد... جامم و برداشتم و نصفشو سر کشیدم... بهراد وحشت زده 

نگاهم کرد... جامو از دستم گرفت و گفت:

زیاده روی نکن... امشب اصلا وقتش نیست... فهمیدی؟

خواستم جامو از دستش بگیرم که اجازه نداد. آهی کشیدم و سرمو پایین انداختم... داغون 

بودم... بدنم درد می کرد و ظرفیت یه اتفاق دیگه رو 

نداشتم... ای کاش بهراد لعنتی اون جام و بهم پس می داد...

بهراد گفت:

برو دستشویی یه آبی به سر و صورتت بزن... فکر کنم اون طوری حالت بهتر بشه.

پوزخندی زدم و گفتم:

آره... حتما همین طوره... من و دزدیدن اوردن دوبی... پروانه خودشو کشته... جسدشو آتیش 

زدم... شادی و فروختن... منو به یه شیخ فروختن... 

بعد سر و کله ی یه پسر ایرانی پیدا شد که می خواست به زور مجبورم کنه باهاش باشم... 

یه مشت پسر عرب اذیتم کردند... مهران می خواست 

بهم تجاوز کنه... همه ی استخوان های صورتم درد می کنه... این چند روز هر بلایی که می 

تونستند سرم اوردند... اون وقت تو بهم می گی که 

اگه آب به صورتم بزنم حالم بهتر می شه... آره... حتما بهتر می شه!...

مشتمو محکم روی میز کوبوندم. از جام بلند شدم و به سمت دستشویی رفتم... می ترسیدم 

بغضم بترکه... دیگه نمی خواستم گریه کنم...

خودمو توی دستشویی انداختم. حالم بد بود... می ترسیدم به آینه نگاه کنم... سرمو پایین 

انداختم و شیر آب رو باز کردم... چند مشت آب به صورتم 

زدم... مطمئن بودم حتی اگه خودمو توی آب غرقم بکنم هیچ فایده ای نداره...

نفس عمیقی کشیدم. سرمو بلند کردم و چشمم به صورتم افتاد... گونه هام باد کرده بودند... 

دستی بهشون کشیدم... از درد نفسم بند اومد...

از دستشویی بیرون اومدم... یه دفعه یه صدای آشنا رو شنیدم که به زبون فارسی داشت می 

گفت:

نمی تونم... تو رو خدا ولم کنید... دیگه نمی تونم... بذارید برم... خواهش می کنم.

سریع به سمت صدا چرخیدم... چشمم به یه دختر ظریف با قد متوسط افتاد... موهای زیتونی 

و چشم های عسلی داشت... قلبم توی سینه فرو 

ریخت... بیتا اونجا چی کار می کرد؟

یه گام بی اراده به سمتش برداشتم. داشت گریه می کرد و به نگهبانی که دستشو گرفته بود 

التماس می کرد. لباس توری سفید پوشیده بود... پس 

رئیس همین رستوران خریده بودش...

یه قدم به سمتش برداشتم... داشتم برای حرف زدن باهاش می مردم... نمی دونستم باید چی 

کار کنم. توی دلم گفتم:

کتی فکر کن... فکر کن...

باید چی می گفتم؟ باید چی کار می کردم؟ یه دفعه چیزی به ذهنم رسید. سریع به سمت 

نگهبان رفتم... بیتا داشت باهاش فارسی حرف می زد... 

شاید زبون فارسی رو می فهمید. رو به نگهابن کردم و گفتم:

می تونم یه لحظه باهاتون حرف بزنم؟

چشم های بیتا با دیدن من چهار تا شد. اصلا نگاهش نمی کردم... به نگهبان زل زده بودم. 

نگهبان با دست به سالن اشاره کرد و با لهجه ی غلیظ 

عربی گفت:

برو توی سالن...

بدون توجه به حرفش گفتم:

دوست پسرم از این رقاصتون خوشش اومده... می شه بذارید امشب باهاش باشه؟

بیتا جیغ زد:

چی داری می گی؟

انگار ماجرا رو نفهمیده بود. نگاهش نمی کردم... می ترسیدم حتی با یه نیم نگاه همه چیز و 

خراب کنم. نگهبان به شدت سرشو تکون داد و گفت:

نمی شه... رقاص برای رقصه.

تو دلم گفتم:

خوش به حالت بیتا...

به نگهبان گفتم:

فقط همین امشب... برای یکی دو ساعت...

نگبهان دوباره مخالفت کرد... گفتم:

بذار بیاد سر میزمون فقط.

نگهبان با کلافگی نگاهم کرد و گفت:

بگو خودش بیاد...

بی اختیار لبخند زدم. پشتمو به نگهبان کردم و به سرعت به سمت بهراد رفتم. کنارش 

نشستم. بازوشو گرفتم و گفتم:

بهراد... باید با من بیای...

کمی از نوشیدنیش خورد و با بی خیالی گفت:

کجا؟

سرشو به سمت خودم چرخوندم و گفتم:

یکی از دخترهایی رو دیدم که باهام پیش پوپک برده بودنش... می خوام باهاش حرف بزنم... 

کمکم کن.

با اون چشم های خوش حالت قهوه ای رنگش نگاهم کرد و گفت:

خب برو باهاش حرف بزن... من چی کاره م؟

به سر به سن اشاره کردم و گفتم:

اینجا رقاصه... به نگهبان گفتم تو می خوای ببینیش... برو با نگهبان حرف بزن... تو رو 

خدا... من باید باهاش حرف بزنم.

تو دلم گفتم:

شاید از سحر و شادی خبر داشته باشه...

بهراد یه کم دیگه از نوشیدنیش خورد و گفت:

کتی به فکر خودت باش...

دوباره صورتشو به سمت خودم چرخوندم و گفتم:

خواهش می کنم...

توی چشمام زل زد و گفت:

دردسر درست نکن...

التماس کردم:

فقط ده دقیقه....

پوفی کرد و از جاش بلند شد... توی دلم به جونش دعا کردم. دستشو گرفتم و به سمت 

نگهبان رفتم. بیتا با ترس به بهراد نگاه می کرد... انگار 

قضیه رو جدی گرفته بود.بهراد به زبون عربی با نگهبان حرف می زد. نگاه بیتا رو روی 

خودم حس می کردم ولی نگاهش نمی کردم... بعد چند 

دقیقه نگهبان دست بیتا رو ول کرد و اونو به سمت بهراد هل داد. نفس راحتی کشیدم.

بهراد دستشو دور کمر بیتا انداخت... می دیدم که بیتا داره عین بید می لرزه. پشتمون و به 

نگهبان کردیم و به سمت میزمون رفتیم. بهراد بیتا با 

چشم های اشک آلود بهم نگاه کرد. چشمکی بهش زدم و گفتم:

نگران نباش... فقط می خوام باهات حرف بزنم.

بیتا نفس راحتی کشید و آب دهنشو قورت داد.

دستمو روی دستش گذاشتم وگفتم:خوبی؟

بیتا نفسشو فوت کرد و گفت: سیگار داری؟

-نه...

 بیتا جام بهراد وبرداشت ویک نفس سر کشید و پرسیدم: از بقیه خبری نداری؟

بعدبه من نگاه کرد وگفت: شادی نزدیک بود خود کشی کنه.

مو به تنم سیخ شد.

بیتا پوزخندی زد وگفت: اون عرب احمق به دادش رسید ... نذاشت راحت بشه.

یه لحظه یه نفس راحت کشیدم و بیتا گفت: از سحر هم خبر ندارم...

-تو چی؟ از خودت چه خبر؟

بیتا تو چشمهام نگاه کرد وگفت: کارم تموم شد ... انقضام سر اومد ... حالا هم اینجا دارم 

میرقصم واسه زیردستها... بخور و نمیر درمیاد ... یه 

خونه هم تونستم واسه خودم دست و پا کنم... خرجم مفتی درمیاد ... یه شب میگذره و کلی 

دستم و میگیره ... راضیم شکر!!!

گفت شکر؟!

اب دهنمو به زور قورت دادم. یه بغض سنگین تو گلوم سنگینی میکرد.

بیتا پوزخندی زد وگفت: تو چه خبر؟ ترگل ورگل شدی... به پوستت ساخته...

نگامو به میز دوختم وگفتم: خبرا به گوشت نرسیده؟

بیتا چشمهاشو ریز کرد وگفت: چی؟

-من در رفتم...

بیتا چشمهاشو درشت کرد وگفت: واقعا؟

سرمو به علامت اره تکون دادم و بیتا با نیشخند گفت: اگه شادی بفهمه لهت میکنه ... و بلند 

زد زیر خنده.

درحالی که جامی وپر کردم و یک نفس مشغول نوشیدن شدم...

ناخودآگاه چشمهام پر اشک شد و بیتا گفت: ای زرنگ خانم... پس دست اون بچه رو گذاشتی 

تو حنا و خودت دررفتی؟ اشغال...

اشکهام بدون اجازه ام جاری شد ...

-چه بلایی سرش اومده؟

بیتا: اولش فروختنش به یه عرب شصت و پنج ساله... حالا هم داره خرده ریز کار میکنه . 

نه که آک نیست... باید بازیر دستها باشه... اما بارشو 

بسته ... اون عرب براش یه خونه خریده...

بعد با حرص گفت: شادی وببینی نمیشناسیش... مثل دیوونه ها شده... هر دفعه با جیغ و داد 

میره با یه سکوت چند روزه برمیگرده... خونه اش 

همین نزدیکی هاست ... شبا از تاریکی میترسه ... با ما میگذرونه! دورهم جمعیم... خوش 

میگذره! و بلند بلند و عصبی خندید.

سرمو پایین انداختم و دوباره جامو پر کردم... حلقم میسوخت اما دلم میخواست مست تر از 

این بشم...

کمی بعد رو به بیتا که اون هم مشغول نوشیدن بود گفتم: من نمیدونم باید چی بگم...

بیتا لبه ی جامشو به جامم زد وگفت: به سلامتی هرزگی هممون... و بلند خندید.

بغضم کم کم داشت به زار زدن ختم میشد. ناچارا جام و دوباره پر کردم.

بیتا سکسکه ای کرد وگفت: هیچی نمیخوا دبگی... سعی هم نکن ما رو درک کنی... بزودی 

همین بلا سرت میاد... خیلی خوشحال نباش که تا الان 

قسر در رفتی...

به بیتا خیره شدم و محتویات جام و به کل سر کشید... قبل از اینکه حرف دیگه ای بزنه بهراد 

با عجله به سمتم اومد وگفت: بلند شو بریم... یکی 

از دارو دسته های شیخ اینجاست...

بیتا با لحن نسبتا مستی گفت: حالا کجا میرین؟

ته مونده ی نوشیدنی مو سرکشیدم وبلند شدم ...

درحالی که هنوز ذهنم قفل کرده بود که چه چیزی و لازم داشتم تا از روی میز بردارم کاملا 

بی اراده گفتم: شاید بریم هتل. ما که این روزا اواره و 

سرگردون شدیم...

بیتا خندید و منم خندیدم...!

بهراد با کلافگی گفت: اخرش مست کردی...

نفهمیدم از بیتا خداحافظی کردم یانه... مطمئن نبودم که باز هم اونو می بینم یا نه...

سوار ماشین نشدیم... داشتیم پیاده میرفتیم... نمیدونستم به کجا... پام به پای بهراد گیر کرد 

وسکندری به زمین خوردم...

بهراد با نگرانی جلوم زانو زد وگفت:کتی؟ چت شد؟

خندیدم وگفتم: هیچی... پاهام به هم پیچید...

بهراد نفس کلافه ای کشیدو گفت: مست کردی؟؟؟ با حرص ادامه داد: مگه بهت نگفتم حق 

نداری بخوری؟؟؟

با مشت به سینه اش زدم وگفتم: من مست نیستم...

بهراد: مشخصه...

-من حد خودمو میدونم...

بهراد حرفی نزد و دست زیر بازوم انداخت و بلندم کرد.

خندیدم وگفتم: خیلی برات سبکم...

بهراد دستهاشو تو جیبش برد و زل زد به من.

دوباره با خنده گفتم: یه دختر هفده ساله رو فروختن به یه عرب شصت و پنج ساله...

بهراد چیزی نگفت.

منم با خنده گفتم: منم فروخته بودن ... کاش میشد شما ها رو هم فروخت...

داشتم میخوردم زمین که بهراد منو گرفت و گفتم: عین یه تیکه دستمال کاغذی... یه بار 

مصرف شدیم... یه بار مصرف سطل اشغال... خیلی ... 

هیّ...

سکسکه ام گرفته بود... با سکسکه گفتم: هیّ... اگه خیلی شانس داشته باشیم یه خری میاد 

دوباره ازمون استفاده میکنم... هیّ...

بهراد نفس عمیقی کشید وبا خنده گفتم: تازه تو هم میخواستی منو مصرف کنی... فرداش 

پسم بدی... یادته؟؟؟

بهراد دستمو گرفت وگفت : بیا از این طرف...

و وارد یه کوچه شدیم...

با صدای بلند اواز میخوندم.

بهراد هم چیزی نمیگفت.

بیا بچسبون تنتو به تنم

داغ داغم دیگه زده به سرم...

بیا بغلم یه کم باهام بلاس...

بیا بو کن از عطر پیرهنم

دستتو بکن لای موهام بذار لبای داغتو رو لبام...

بیا بغلم کن

بزن در به درم کن

اهای.... هیّ!

خندیدم وگفتم: تو هم مثل بقیه دنبال یه داف بودی که فقط یه شب تا صبح وباهاش خوش 

بگذرونی نه؟ ... بلوند دوست داری یا شرقی؟؟؟

بهراد سرشو تکون داد وگفت: چرا مست کردی؟ ما الان باید بریم پیش عبد...

با عصبانیت گفتم: من مست نیستم...

بهراد:مشخصه...

دستهامو باز کرد و گفتم: ببین من میتونم لبه ی جدول یه جوی اب مستقیم راه برم...

و روی جدول ایستادمو سعی داشتم تعادلم وحفظ کنم...

اما دو قدم نرفته تعادلمو از دست دادم و توی جوب خشک افتادم...

بهراد زیر بغلم و گرفت و منو از توی جوب دراورد وگفت: هیچ معلومه داری چه غلطی 

میکنی؟

به صورت بهراد نگاه کردم وگفتم: بیا بامن هرکاری میخوای بکن...

بهراد با تعجب گفت:چی؟

-بیا هرکاری میخوای بکن...

بهراد سرشو تکون داد وگفت: مستی نمیفهمی چی میگی...

دستشو گرفتم وگفتم: میفهمم...

بهراد جلوم زانو زد وگفت: مطمئنی هرکاری دلم بخواد ومیتونم بکنم؟

دستشو تو دستم فشار دادم وگفتم: اره... هیّ.

بهراد: الان تصمیم گرفتی؟

-اره...

بهراد: چرا؟ از من خوشت اومده؟

-نه...

بهراد لبخندی زد وگفت: پس چرا اصرار داری؟

-خون من از یه دختر هفده ساله که رنگین تر نیست... هیّ ... بهت اجازه میدم هرکاری 

میخوای با من بکنی...

بهراد پوزخندی زد و گفت: الان مستی ... بعد که هوشیار بشی پشیمون میشی...

-من میفهمم دارم چی میگم...

بهراد خندید وگفت: سکسکه ات بامزه است.

-بیا باهام باش...

بهراد تو چشمهام خیره شد وگفت: مطمئنی؟

سرمو به علامت اره تکون دادم ...

بهراد دستی به موهاش کشید وگفت: بیا بریم خودتو یه کم مرتب کن ... بعد هم باید بریم پیش 

عبد ... خیلی دیر شده...

از جا بلند شد که دستشو کشیدم وچون کارم ناگهانی بود تعادلشو از دست داد و دوباره جلوم 

زانو زد.

دستهامو دور صورتش قاب کردم وگفتم: حق ندارم برگردم جایی که من لیاقت داشتن و 

حضور تو اونجا رو نداشتم ... هیّ!

و صورتمو به صورت بهراد نزدیک کردم ولبهامو گذاشتم روی لبهاش...

بهراد باهام همکاری نمیکرد... به ارومی دستمو توی موهای نرم و قهوه ایش چرخوندم... 

وسوسه ی بهراد و توی برق نگاهش میدیدم... حتی 

ضربان قلبش... دلم برای این همه بی ارادگیش سوخت... اما دیگه خودمم میخواستم... مگه 

من چه برتری ای نسبت به شادی داشتم؟ چرا من 

باید نجات پیدا میکردم اما شادی که فقط هفده سالش بود... بهراد داشت با من همراهی 

میکرد. دیگه کوتاه اومده بود... به ارومی دستهامو از 

روی صورتش برداشتم و دگمه های یقه اشو باز کردم...

تند نفس میکشید... لبهاشو گاز گرفتم ...چشمهاشو بست وباز کرد... و تو چشمهام خیره شد.

نفس عمیقی کشیدم و اهی کشیدم... به ثانیه نکشید که خودشو از من دور کرد وگفت: کتی ...

بهش نگاه کردم وگفتم: اگه خودت عرضه نداری کارمو تموم کنی برمیگردم پیش شیخ... 

وازجام بلند شدم و مسیری و شروع به رفتن کردم.

بهراد دنبالم اومد وگفت: تو چه مرگته؟

-من میخوا م بشم یه هرزه...

بهراد: تا دیروز یه فرشته نبودی!

-دست از سرم بردار... عرضه ی این کارم نداری...

بهراد: کتی ما قراره بریم ایران... تو تا همین حالا هم خیلی شانس اوردی...

-اره شانس اوردم که گیر یه بی عرضه مثل تو افتادم... کار منم همون شب اول تموم بو داگه 

تو یه خرده عرضه داشتی...

بهراد: اینکه عین یه حیوون با یه دختر رفتار کنم عرضه به حساب میاد؟

-اره ... عرضه بحساب میاد... من دیگه نمیخوام برگردم ایران...

بهراد با تعجب گفت:چرا؟

-چون ... چون...

و بغضم مانع این شد که بتونم حرف بزنم.

بهراد خودشو بهم رسوند ودستمو گرفت وگفت: کتی؟ تو چته... چرا نظرت عوض شده؟ تو 

همون دختر سرسختی هستی که میخواست از شرافتش 

دفاع کنه؟

با صدای بلند به خنده افتادم وگفتم: شرافت؟ من از شرافت چی می فهمم؟ تو چی میفهمی؟ 

من اگه شریف بودم خونه و زندگی وپدر ومادرم وول 

نمیکردم ز یر پل بخوابم... من اگه شریف بودم کامبیز و ول نمیکردم دم هاتف بشم که قول 

چاخان بده که برام تو ال ای بهترین زندگی و میسازه. 

من بی شرفم که دست یه دختر هفده ساله رو گرفتم وبجای اینکه راضیش کنم برگرده خونه 

ی ننه باباش... کشوندمش اوردمش اینجا... تا 

بفروشنش به یه مرد شصت وپنج ساله که هم سن جدشه... من شریف نیستم... دیگه هم این 

کلمه رو کنار اسم نجس من نیار... فهمیدی؟

بهراد شونه هامو گرفت وگفت: خیلی خوب اروم باش...

-ارومم... نمی بینی؟ من میخوام برگردم پیش شیخ...

بهراد با عصبانیت گفت: کتی...

-زهرمار...

بهراد: میفهمی چی داری میگی؟

-اره میفهمم... میخوام برگردم پیش اون عرب... میخوام براش یه دلربا باشم ... میخوام شب 

وباهاش بگذرونم... تو مشکلی داری؟

بهراد حرفی نزد.

کمی بعد هم ازم فاصله گرفت و با قدم های تندی از من دور شد. در پیچ کوچه گم شد. من 

هنوز ایستاده بودم. توی تاریکی شب... زیر اسمون 

سیاه... پر از ستاره ها و یه ماه... که همشون باهم به من دهن کجی میکردند... ماهی که کا 

می بهم میگفت عین اونم...!

نفس عمیقی کشیدم.... چشمهامو باز کردم... با صدای قدم های کسی وحشت زده به امتداد 

مسیر رفتن بهراد نگاه کردم کسی که به نظرم 

تصویرش سیاه بود جلو میومد.... ترسیدم... حس نیاز به یه تکیه گاه وبه شدت حس 

میکردم... اون تصویر جلو تر میومد ومن قلبم تند تر میزد.... 

با دیدن بهراد نفس راحتی کشیدم ... بهراد داشت به طرفم میومد... وقتی بهم رسید سکسکه 

ی بلندی کردم که اون یه سیلی محکم به صورتم زد 

که ناله ام دراومد. با تعجب بهش نگاه کردم ... و یه سکسکه ی دیگه...هی ّ!

یه دبه اب دستش بود ... اب ورو صورتم خالی کرد... یه لحظه یادم رفت چطوری نفس 

میکشن... اب یخ بود... اب توی دهنم و تف کردم ... بهراد 

با حرص گفت: میخوای برگردی پیش شیخ؟

با حرص گفتم: اره.

بهراد یه سیلی بهم زد...

نفس نفس میزدم... دوباره پرسید: حالا چی؟

با داد گفتم: اره...

سیلی دوم و چنان محکم به صورتم زد که گوشم شروع به زنگ زدن کرد ...

با عربده گفت: حالا چی ؟میخوای برگردی پیش اون عرب؟؟؟

با هق هق گفتم :اره ...

سیلی سوم با خونی که از گوشه ی لبم جاری شد همراه بود.

با صدای فریاد مانندی گفت: حالا ؟؟؟

ازش ترسیدم ویه قدم به عقب برداشتم.

بازوهامو گرفت وگفت: جواب بده... هنوز میخوای برگردی پیش اون عرب؟؟؟ اره؟

از ترس زبونم بند اومده بود. دهنم مزه ی خون میداد.

بهراد دوباره با فریاد بلند تری درحالی که وحشیانه تکونم میداد گفت: د ِ جواب بده لعنتی...

با صدای خفه ای زمزمه کردم:

-نه...

بهراد: نشنیدم...

بلند تر گفتم:

-نه....

بهراد داد زد: من نمیشنوم تو چی میگی...

با تمام وجودم داد زدم: نه .... نه.... نه... نمیخوام... من میخوام برگردم ایران... میخوام برم 

پیش مامان وبابام... میخوام توبه کنم... میخوام بگم 

غلط کردم گه خوردم... میخوام برگردم پیش کامبیز.... بگم من اشتباه کردم... بگم منو 

ببخش... برم التماسش کنم که منو ببخشه... برم به پاش 

بیفتم ... که...

بهراد رهام کرد وکمی ازم فاصله گرفت.

و صدای هق هق بلندم توی کوچه پیچید. به زانو افتادم و زار زدم... به حال خودم. به حال 

شادی... به حال پروانه ... به حال بیتا ... سحر... 

ستاره...پوپک... هاتف... شیخ ... بهراد... کامبیز... من برای همه داشتم گریه میکردم... 

وبیشتر از این همه برای خودم... به حال من... به حال 

منی که یه هرزه ی شریف بودم!

بعد از کمی هق هق من به طرفم اومد وگفت: حالا مستی از سرت پرید... بلند شو بریم عابد 

منتظرمونه... و دستشو به سمتم دراز کرد.

دستشو گرفتم وبا یه حرکت بلندم کرد.

نفس کلافه ای کشید وگفت: سکسکه ات بند اومد؟

جوابشو ندادم... با نوک انگشت اشاره خون گوشه ی لبم و پاک کرد وگفت: معذرت 

میخوام...

دستهاشو تو طرف صورتم گذاشت و با شصت و انگشت اشاره اشکهامو پاک کرد.

بهش نگاه کردم وگفتم: من از تو معذرت میخوام...

لبخندی زد وگفت: بار اخرت باشه از این مزخرفات تحویلم میدی...

سرمو تکون دادم و گفت: با عابد حرف زدم... قرارشد دو ساعت دیگه بریم پیشش... دوست 

داری بریم لباس بخری... ؟

بهش نگاه کردم لرز کرده بودم... با شماتت و اینکه چرا روم اب ریخته نگاهش کردم کتش 

ودراورد وگفت: حداقل سکسکه ات بند اومد...

از اینکه حرف نگاهمو خوند لبخندی زدم واون هم لبخندی زد وگفت: خون تو از همه رنگین 

تره...

با تعجب بهش نگاه کردم وگفت: تو زرنگی... باهوشی... تیزی... بلدی چطوری یه مرد و توی 

مشتت نگه داری ... جذابی... لوندی... خوب 

میرقصی... با سوادی... توی مستی میتونی یه مسیر مستقیم و راه بری...

لبخندی زد و گفت: خوشم اومد وقتی مست بودی اصلا یه حرف بد هم نزدی...

اهی کشیدم و چیزی نگفتم.

دستم و گرفت ... به سمت کوچه ای بن بست و خلوت می رفتیم... درست سمت ماشینش که 

گوشه ای پارک بود.

بهراد نفس عمیقی کشید وگفت: من نمیگم ادم خوبی ام... ولی ترجیح میدم بهت کمک کنم و 

نذارم شیخ وامثالش دستشون بهت برسه...

-چرا؟

صدای مردی از پشت سر اومد که به عربی گفت: لذا ، بقتی مع الهذه البت ؟

"پس با این دختر موندی ... "

من نفهمیدم... اما به جونم یه اضطراب افتاد که نمیتونستم از خودم دورش کنم... با ترس به 

عقب برگشتم... سه نفر پشتمون ایستاده بودند.

بهراد با بهت بهش نگاه کرد...

مرد که عبای سفیدی داشت و ریش های بلند ... نفس عمیقی کشید و با اشاره به دو مرد به 

من خیره شد.

دو مرد که هیکلی و بلند قامت بودند به سمتم اومدند فرصت فرار و ازم گرفتن و سریع 

بازوهای لاغر منو چسبیدن...

بهراد شوکه هنوز به چهره ی اون مرد نگاه میکرد ...

مرد نیشخندی زد و گفت: اطمئنُ ان اَخذ احل الهدایا ... ما کنت ان اظنُ انت تریدُ تذکی هکذا 

... الشیخ ، کان یعتمدُ بک !(مطمئنم مژدگونی خوبی 

میگرم... فکر نمیکردم بخوای زرنگ بازی دربیاری ... شیخ به تو اعتماد داشت! )

بهراد نفس عمیقی کشید و گفت: رحمان ، اظنُ یجب ان نحکی معاً ، هکذا احسن (رحمان 

بهتره باهم صحبت کنیم...)

مردی که رحمان خطاب شد گفت: یجب ان تحکی انت مع الشیخ ، هکذا احسن ... (بهتره تو 

باشیخ صحبت کنی...)

بهراد پوفی کشید و گفت: لا ارید ان نحرب معاً ... (نمیخوام باهات درگیر بشم...)

رحمان نیشخندی زد ... و نگاهی به من انداخت... از حرفهاشون ... شوک بودن بهراد ... 

سر در نمیاوردم... سرم گیج میرفت ... سردرد ناشی از 

مستی ... مدام دچار لرز لحظه ای میشدم...

رحمان به سمتم اومد و گفت: یکمکن ان اکونُ معها و اسحر الیل، قبل ان اسلمها للشیخ ... 

ادری ان لا یکمن اغمض عیونی منها بهذا السهوله 

(شاید قبل از تحویلش خودمم یه شب و باهاش گذروندم... مطمئنم به راحتی نمیشه ازش 

دست کشید ...)

و دستی به صورتم کشید و ادامه داد: انت وسیم ... (تو جذابی...)

با لبخند و صدای شهوانی ای گفت: انا احبک ... حبیبی ... (من دوست دارم عشق من)

نمیخواستم بهم دست بزنه صورتمو کشیدم عقب ... و به بهراد که سرجاش خشک شده بود 

ملتمسانه نگاه کردم.فهمیدن اینکه این رحمان از دار 

ودسته های شیخه اصلا سخت نبود ...

نفسم سخت بالا میومد ... بدون اشک داشتم به هق هق میفتادم از روی بی نفسی و خفگی...

سینه ام تند جلو عقب میرفت و مرکز دید رحمان دقیقا همون جا بود.

باز بغضم گرفته بود ... باز حس میکردم به ته خط رسیدم... بازاسترس واضطراب من شروع 

شد ... باز ... باز... باز...

داشتم دیوونه میشدم ... اشکهام روی صورتم غلت زدند.... به بهراد که به رحمان نگاه 

میکرد زل زدم ... تمام عجز ونیازمو توچشمهام ریختم و 

امیدوار بودم باز در حقم لطف کنه و کمکم کنه ...

رحمان دستشو دراز کرد وصورتمو نوازش میکرد ... کوچه خلوت بود ... به ارومی جلوتر 

اومد و صورتشو به صورتم نزدیک کرد ، سرمو تا جا 

داشت عقب بردم ... ولی اون بی شرف لبهاشو به لبهام کشید... هرچی اب دهن داشتم تف 

کردم تو صورتش، صورتشو عقب کشید وکمی ازم 

فاصله گرفت... لبخندی زد واب دهنمو که روی لب و بینی وچونه اش پاشیده بود با لذت لیسید 

وبا زبون قطره های بزاقم و از روی صورتش پاک 

میکرد با خنده گفت: آ ... ما شا الله... نعم ...انت محق بــــَهراد ....(اره ما شا الله ... تو حق 

داری بَــــهراد ) ... شیخ کان محق ، انت مارقه و 

البریه ... لکن انا یمکن ان ترویضک ... حبیبی( ...شیخ راست میگفت سرکشی و وحشی... 

اما میتونم رامت کنم ... عشق من ...)

نزدیکم شد و خواست به سمت لبهام بیاد که بلند داد زد: ابن کلب ....(پدرسگ ....) ...

به عقب نگاه کردم .بهراد با قفل فرمون محکم به سر رحمان کوبیده بود.

وحشت زده تقلا میکردم تا دستهامو از بازوهای اون دو تا قلچماق بیرون بیارم.

یکی از اونها منو رها کرد و به سمت بهراد رفت... رحمان سرشو چسبیده بود و روی عبای 

سفیدش چند لکه خون می دیدم... با اون حال گفت: لا 

تقتلوهم ، انا اردیهم حی ...(نکشیدشون ... زنده میخوامشون....).... با حرص بلند رو به 

اونی که منو محکم فشار میداد گفت: لا تفعلوا شیء مع 

الفتاه...(با دختره کاری نداشته باشید).... هذه لی...(این مال منه)...

یه دستم خلاص شده بود ... اون مرد که دوبرابر بهراد هیکل داشت ... مشتی به صورت 

بهراد زد ... بهراد از تک و تا نیفتاد و با قفل فرمون با 

سمت شکم و سینه ی مرد ضربه میزد ...

دستم داشت تو دست مرد له میشد... رحمان هنوز از درد سرش به خودش می پیچید ... به 

تقلا افتادم و سعی کردم رو به روش بایستم...

به این حالت که دراومدم مرد دستمو پیچوند که ناله ای کردم... ولی باز عقب ننشستم... با 

تمام قدرت و نیرو با زانوم بین دو پاهاش ضربه زدم و 

اون هیکل انگار پنچر شد و منو رها کرد.

با دیدن رحمان که داشت به سمتم میومد ... کمی از اونجا عقب عقب فاصله گرفتم... 

اشکهایی که نفهمیدم کی صورتمو خیس کردن و با کف دست 

پاک کردم تا بتونم صحنه رو واضح ببینم... بهراد و اون مردهنوز با هم گلاویز بودند و من 

کاری از دستم بر نمیومد...

رحمان بلند به اون مردی که روزمین زانو زده بود و بخودش می پیچید فریاد زد : ایها 

الغبی... ولد الزنا ... (بی عرضه ی ... حروم زاده...)

و به سمت من اروم قدم برمیداشت...

عقب عقب رفتم ... بهراد دولا شده بود ... اون مرد با زانو به سینه اش ضربه میزد ...

به هق هق افتادم ...

بهراد یه لحظه متوجه من شد و گفت: برو کتی... بـــرو...

تو اون شرایط نمیخواستم ولش کنم ... ولی مجبوری راه افتادم... رحمان لبخندی زد و گفت: 

أین ترحل حبیبی؟(کجا میری عشقم ... )

هنوز داشتم عقب عقب میرفتم و اون اروم با اون نگاه خیره وپستش به من زل زده بود و 

حتی از وحشتم هم لذت می برد ...

یه لحظه حس کردم دارم سقوط میکنم... پام به چیزی گیر کرد و از عقب افتادم روی زمین... 

حس کردم کمرم سوخت... پام به لبه ی جدول گیر 

کرده بود وکمرم با حفاظ های سطل مکانیزه احتمالا خراشیده شده بود.

بوی گند زباله تو دماغم می پیچید ...

رحمان خندید و من حس کردم دستم به تیزی چیزی خورد.

به ارومی زیرچشمی به اون جسم تیز نگاه کردم... یه شیشه ی ابسولوت شکسته بود . 

دستمو به سمتش بردم... به ارومی برش داشتم... رحمان 

حواسش به سلاح من نبود!

رحمان به سمتم اومد و لگد پروندم وعصبی گفت: انا لست الشیخ ... لن اکون مغلوب ... (

من شیخ نیستم ... کوتاه نمیام...)

وموهامو محکم به چنگ کشید و بلندم کرد... جیغ کشیدم و اون اروم زیر گوشم زمزمه کرد: 

ها ... نعم ... اکثر.... (اره ... بیشتر...)

اروم شیشه رو سمت پهلوی رحمان گرفتم ... رحمان اروم روی صورتمو می لیسید ...

انزجار وقدرتمو توی دستم ریختم و با تمام نیروم اون شیشه رو توی پهلوی رحمان فرو 

کردم...

صدای عربده ی مردونه اش تو فضا پیچید که داد زد: الغایه ...

و مشتش که پر بود از موهای من و به سمت پهلوی غرق خونش برد. کم کم داشت به زانو 

می افتاد ...

ازش فاصله گرفتم...

با جیغ به خونی که از لابه لای انگشت هاش جاری میشد نگاه میکردم ...

عقب عقب رفتم ... اون مردی که قبلا به وسط پاهاش ضربه زده بودم رو به روم ایستاد... 

ازش نمیترسیدم... از ادم هایی که جلوم خم میشدن 

اصلا نمیترسیدم... درست همون ادما که خودم کاری میکردم که جلوم خم بشن ... پس وقتی 

یه بار باعث دولا شدن و کم اوردنش میشدم ... بار 

دوم هم ممکن بود ... لبخندی بهش زدم.. دماغمو بالا کشیدم...

از حرکتم کمی تعجب کرد اما لبخندی زد ... دلم برای این همه بی ارادگیش سوخت.

کمی جلوتر رفتم دستمو به صورتش کشیدم ولحظه ای بعد با اون شیشه محکم به سرش 

زدم... کمی گیج شد و ضربه ی دوم و محکم تر... از پا 

افتاد و من بدو بدو به سمت بهراد که کنار ماشینش نشسته بود رفتم ... صورتش کمی کبود و 

خونی بود ... چشمهاش نیمه باز بود ... خبری از نفر 

سوم نبود...

حس کردم سایه ای روی بهراد افتاد ... سایه ای جز سایه ی خودم... به عقب نگاه کردم...

همون نفر سوم بود ...

چاقویی دستش بود ... توی شوک بودم که چرا از اسلحه ی کمریش استفاده نکرده ... 

بهرحال هرچی که بود ... دماغمو باز بالا کشیدم ... دو نفر 

ونفله کرده بودم... این نفرسوم که بهراد نصفشو زحمت کشیده بود و حالا من ... فقط باید کار 

و تموم میکردم.

لبخندی بهش زدم.... با تعجب بهم نگاه میکرد.

بطری و گوشه ای پرت کردم که با صدا خردشد .

با تعجب نگاهم کرد ... لبخند دوباره ای زدم ویه قدم به سمتش رفتم . محو چشمهام شده بود. 

همون جذابیت و وحشی گری چشمهام بالاخره به 

دادم می رسید! دستهامو دورگردنش فرستادم و به سمت لبهاش رفتم... از گردنش اویزون 

شدم... دستی که چاقو داشت و پایین اورد و چاقورو 

پرت کرد و باهام همراهی میکرد ...

به ارومی زانومو بالا اوردم که دستمو خوندوسریع ازم فاصله گرفت و موهامو محکم توی 

دستش گرفت و ناله امو دراورد...

با صدای عصبی و لحن مسخره ای گفت: اتظن ان تکونی ذکیه ؟( فکر کردی خیلی زرنگی 

...)

حس میکردم چنان سرمو گردنمو تو دستش گرفته که داشتم خرد میشدم ... یه دستش به 

موهام بود و دست دیگه اش به گردنم ... و راه نفسمو 

گرفته بود.

حس میکرد م دنیا داره جلوم سیاه میشه...

صدای بهراد اومد که به عربی حرف میزد: اترکها ... (ولش کن ...)

دستهای مرد یه لحظه محکم و یه لحظه شل شد...

بهراد دوباره درحالی که دندون هاشو محکم روی هم میسایید داد زد: اقولک اترکها...( بهت 

میگم ولش کن ...)

ولم کرد ... اما موهامو میکشید و دسته ای از اونها هنوز تو مشتش بود... رو زمین زانو 

زدم ... سرم گیج میرفت ... حس میکردم نفسم نمیتونم 

بکشم... چند ثانیه گذشت و کمی بعد به طرز وحشتناکی حجم ترش وبد طعمی به گلوم هجوم 

اورد و استفراغ کردم ... بعد هم به سرفه افتادم و راه 

نفسم باز شد... یه لحظه به بهراد نگاه کردم... با همون چاقو داشت مرد و تهدید میکرد که 

من وول کنه...

سرگیجه بهم غلبه کرد و حس کردم کم کم همه چیز به سیاهی میره ... این سیاهی و معلق 

موندنم تو هوا یکی بود ...

نمیدونم چقدر گذشت ...

سرم روی پای بهراد بود ... بهراد اروم صورتمو نوازش می کرد.

با ترس از جا بلند شدم... لبخندی بهم زد و گفت:

خوبی؟

تمام تنم و سرم درد می کرد ... به صورت نیمه کبود بهراد نگاه کردم و با گیجی گفتم:

چی شد؟

لبخند کجی زد و گفت:

حالت خوبه؟

ظرف کمتر از یه ثانیه هر چی شد و نشد با هم به ذهنم هجوم اورد ... آهسته به گریه 

افتادم... دیگه تحمل نداشتم... ظرفیتم داشت تکمیل می شد... 

دیگه نمی کشیدم... همه ش از اون کامیون لعنتی شروع شده بود... بعد سوزوندن جسد 

پروانه... رقصیدن روی سن... فروخته شدن به شیخ... 

ماجراهای خونه ش... شب اولم با بهراد... فرار کردن از دست شیخ... قضیه ی مهران... 

دیدن دوباره ی بیتا... چیزهایی که گفت... و اتفاقی که 

چند ساعت پیش افتاده بود... دیگه نمی کشیدم...

بهراد لبخندی بهم زد و گفت:

چرا گریه میکنی؟

دستی به صورت کبودش کشیدم ... به خاطر من؟!

بی اراده به سمتش پریدم و محکم گرفتمش تو بغلم... سرمو توی گودی شونه و گردنش فرو 

کردم و بلند بلند هق هق کردم.

دستهاشو دور کمرم به ارومی حلقه کرد و گفت:

همه چی تموم شد ... اروم باش... .

بریده برید گفتم:

چطوری ازت تشکر کنم؟؟؟

بهراد کمی کمرمو نوازش کرد وگفت:

من قول دادم کمکت کنم... .

اروم ازش فاصله گرفتم و گفتم:

کی همچین قولی دادی؟

بهراد لبخند کوچیکی زد و گفت:

فکر کن همین الان!

_چرا؟

بهراد: چرا چی؟

_چرا قول می دی؟ چرا کمکم می کنی؟ خودت می دونی که مجبور نیستی... می تونی 

برگردی و زندگی قبلیتو ادامه بدی... آروم و بی دردسر... بی 

خودی دنبال من راه افتادی... من هرجا برم دردسر هم دنبالم می یاد... خودتو درگیر بدبختی 

های من نکن... .

بهراد بهم نگاه کرد و با مکث کوتاهی گفت:

نمی دونم... هیچ توجیهی برای خودم ندارم... ولی می دونم این کاریه که دوست دارم بکنم... 

این کاریه که می خوام بکنم... حس می کنم اگه 

تنهات بذارم بیشتر درگیر می شم.

با بدبینی پیش خودم فکر کردم برای آروم کردن وجدان خودش می خواد کمکم کنه... یه ثانیه 

برام فرشته ی نجات بود... یه ثانیه ی خود شیطان... 

یه لحظه فکر می کردم چه قدر ازش به خاطر عیاشی هاش بدم می یاد... چند لحظه ی بعد 

نمی دونستم چطور بابت کارهایی که برام کرده ازش 

تشکر کنم... .

نفس عمیقی کشیدم ...

تازه تونستم موقعیتو تشخیص بدم. یه جایی توی پارک بودیم... جای خلوتی بود... تا قبلش 

احتمالا روی نیمکت نشسته بود و سر منم روی پاش 

بود .

بهراد لبخندی بهم زد و گفت:

هنوزم میخوای بریم خرید؟

_قرار نیست بریم پیش عابد؟

گفت:

چرا ... بهش زنگ زدم ... خبر داره دیر میایم ... .

دستهامو زیربغلم گرفتم. بهراد کتشو بهم داد و گفت:

بریم یه خورده مرتب بشیم ... نظرت چیه؟

با سکوتم تاییدش کردم ... تمام تنم کوفته بود ... با این حال نمی خواستم شکایتی کنم ... 

یعنی در قبال کبودی های صورتش ... اشک چشمامو تر 

کرد ... ولی حضور بهراد و کبودی هایی که بخاطر نجات من بود دلگرمم می کرد که خدا باز 

داره دستمو با وسیله هاش می گیره ... با دیدن 

اتومبیلش و باز کردن در جلو سوار شدم. بهراد از صندوق عقب یه دبه آب بیرون اورد و 

جفتمون کمی صورتهامونو تمیز کردیم... .

کمی بعد هم جلوی یه فروشگاه بزرگ نگه داشت.

خریدم باز به یه جین و چند تا بلوز و یه کاپشن ختم شد... بعدش هم خسته شدم و یه گوشه 

نشستم. توی شک بودم... یه کمی هم فکرم درگیر بود. 

بهراد به چند تا مغازه سر زد و یه سری لباس خرید که نا نداشتم در موردشون کنجکاوی 

کنم... .

خیلی سریع لباسهامو تو اتومبیل عوض کردم و بهراد سوار شد.

صورتش زیاد داغون نبود ... زیر چشمش کمی کبود بود و خون بینی و گوشه ی لبشو تمیز 

کرده بود.

با هم به سمت یکی از منطقه ی های خفن و دور رفتیم... شاید پایین شهر بود.

بهراد زنگ در خونه ی عابد و رمزی زد... سه تا زنگ پشت سر هم .. دو تا تک با مکث.

اما در باز نشد. بهراد دوباره زنگو رمزی زد که در خونه ی بغلی عابد باز شد.

بهراد با تعجب حرفی رو به عربی زد و اون مرد هم عربی جواب داد. صحبتهاشونو نمی 

فهمیدم اما درهم رفتن چهره ی بهراد رو به وضوح می 

دیدم... .

-چی شده بهراد؟

بهراد جوابمو نداد. یه کم دیگه با اون مرد صحبت کرد.

باز گفتم:

بهراد چی شده؟

بهراد دستمو گرفت و از اون کوچه خرابه به سمت اتومبیل رفتیم.

سوار ماشین شدم و با حرص گفتم:

چی شده؟ چرا هیچی نمی گی؟

بهراد همین طور که سوار می شد با کلافگی گفت:

عابد و گرفتن... .

یه لحظه حس کردم خشک شدم... قلبم توی حلقم بود.

دستهامو جلوی صورتم گرفتم و گفتم:

وای... .

قلبم محکم توی سینه می زد... دستهام به لرزه در اومد... یه لحظه به شدت احساس سرما 

کردم... هیچی نمی تونستم بگم... لال شده بودم... فقط 

مرتب زیرلب می گفتم:

وای... وای... .

بدنم می لرزید... یه بار دیگه ماجرای خونه ی شیخ پیش چشمم اومد... با عصبانیت پامو به 

کف ماشین کوبوندم... من نمی تونستم توی این خراب 

شده بمونم... باید می رفتم... هرطور که شده... .

بهراد تند گفت:

نگران نباش... عابد یه ادرس دیگه به این همسایشون داده بود تا به ما بده... اسمش 

اسیه... ایرانیه... .

قلبم آروم گرفت... با امیدواری گفتم:

برامون پاسپورت درست میکنه؟

بهراد کلافه شیشه ی اتومبیلشو پایین داد و گفت:

فکر کنم مجبوریم با لنج بریم... قاچاقی... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

بگو مجبوری با لنج بری... تو که مجبور نیستی با من بیای... .

بهراد فوری گفت:

تنهات نمیذارم... .

اخم کردم... یه لحظه تردید و دودلی سراغم اومد... یه آن ترسیدم... از اعتماد کردن می 

ترسیدم... می ترسیدم بهراد برام یه هاتف دیگه بشه... .

به کبودی های صورتش نگاه کردم. بهراد دستمو گرفت و روی دنده گذاشت. گفت:

شاید خیلی عوضی باشم اما خوش قولم... مطمئن باش.

با اینکه مطمئن نبودم این حرف از ته دلش باشه اما دلم یه کم قرص شد... با این که مطمئن 

نبودم حرفش درست باشه... .

یه حسی بهم می گفت که بهراد بهم کلک نمی زنه ولی... عجیب شبیه همون حسی بود که 

وقتی هاتفو دیدم داشتم... همیشه گول این حس رو می 

خوردم... از این حس می ترسیدم... .

اضطراب داشتم... ده بار دهنمو باز کردم تا همه چی رو بهم بریزم و بگم بهش اعتماد 

ندارم... چند بار دستم به سمت دستگیره ی در رفت... از 

بهراد بیشتر از اسی که تا به اون روز ندیده بودم می ترسیدم... چشمامو روی هم گذاشتم... 

یه بار دیگه سعی کردم قوی باشم... یه بار دیگه می 

خواستم مثل کوه سفت و سخت باشم... دستامو مشت کردم... ضعیف تر از اون کتی شده بودم 

که جنازه ی پروانه رو آتیش زد... انگار دیگه نمی 

شناختمش... .

سرمو به سمت بهراد برگشتم تا بهش بگم اگه کلک توی کارش باشه پدرشو در می یارم... 

با دیدن کبودی های صورتش آروم شدم... همین که 

نگاهش کردم دوباره احساس امنیت سراغم اومد... نمی دونم این حس از کجا می اومد... 

ولی اینو می دونستم که گیر کردم... یا باید به بهراد 

تکیه می کردم و باهاش فرار می کردم یا باید می موندم و آخرش با میل خودم به کاری که 

بیتا شروع کرده بود تن می دادم... نمی خواستم 

شرافتمو زیر پا بذارم... به هیچ قیمتی... .

جلوی یه هتل نگه داشت... همه چیز به روز بعد موکول شد.

شب بدی داشتم... شبم به دو جام پر مشروب ختم شد ... و باعث شد تا خستگیمو فراموش 

کنم و مستی بهم غلبه کنه... خیلی اروم و زود خوابیدم.

غلتی زدم و چشممو باز کردم. نور خورشید چشممو زد. چشمامو بستم و کش و قوسی 

اومدم... صدای تق تق مفصل های مچ پام بلند شد... 

چشمامو دوباره باز کردم. غلتی روی پهلوی چپم زدم و... .

جیغ کوتاهی زدم و از جا پریدم. بلافاصله از رو تخت پایین اومدم... با وحشت به کسی که 

روی تخت دراز کشیده بود نگاه کردم. من اینجا چی کار 

می کردم؟ توی این اتاق ناآشنا... کنار یه پسر... .

بهراد لبخندی زد و گفت:

چه عجب! داشتم فکر می کردم تا بعد از ناهار بیدار نمی شی... .

هر لحظه نفسهام تندتر می شد... دستامو مشت کردم. به سمتش حمله کردم و با مشت توی 

بازوش زدم. داد زدم:

عوضی... من بهت اعتماد کرده بودم... چرا اون روزی که خودم و برای همه چیز آماده کرده 

بودم کارت و نکردی؟ چرا من و با دوز و کلک 

کشیدی اینجا؟

مشت محکمی توی شکمش زدم. چنگی به یقه ش زدم ... دستامو محکم از مچ گرفت و با 

صدای بلند گفت:

چته؟ چی داری می گی؟ حالت خوبه؟

دستامو کشیدم ولی محکم تر مچم و گرفت. داد زدم:

ولم کن... دستت و بکش... بهت می گم ولم کن.... .

بهراد با صدای بلندی گفت:

به جای این که این قدر داد بزنی یه کم فکر کن... دیشبو یادت نمی یاد؟ بیتا ... عابد...... 

مهران... ادمای شیخ ... .

کم کم یه جرقه هایی توی مغزم زده شد. بعد کم کم همه چیز یادم اومد... و البته کبودی 

کمرنگ بهراد هم مزید بر علت شد تا با شرمندگی تک تک 

جزییاتو یادم بیاد. بهراد حس کرد اروم شدم و ولم کرد... نفس راحتی کشیدم... راست می 

گفت... ولی اخم کرد و از جاش بلند شد. لباساشو مرتب 

کرد و گفت:

این کارات کم کم داره خسته م می کنه... خیلی دختر پردردسر و شلوغ کنی هستی... می 

دونستی؟

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

اگه این طوری نبودم با این بلاهایی که سرم اومد طاقت نمی اوردم... از خیر سری همین 

اخلاقمه که اینجام و هنوز تسلیم نشدم.

بهراد پوزخندی زد و گفت:

تو از خیر سری گذشت کردن من اینجا سالم نشستی.

صورتم توی هم رفت. از جام بلند شدم و گفتم:

از آدم هایی که منت می ذارن متنفرم... فهمیدی؟

بحثو ادامه نداد... باز چشمم به کبودی صورتش افتاد و فکر کردم درسته که من ادم بی چشم 

و رویی هستم ولی دلیل نمیشه منت بذاره ... .

ولی اون کاملا بی اعتنا به حرفی که زده بودم گفت:

امروز می رم دیدن اسی... تو همین جا بمونی بهتره... با اون بساطی که دیشب راه انداختی 

و اتفاق هایی که افتاد بهتره جایی نبرمت... وقتی 

رفتی ایران هر کاری دوست داری بکن.

نفسمو با صدا بیرون دادم. تو دلم گفتم:

بمونم تو اتاق چی کار کنم؟

ولی با اون سردرد وحشتناکی که داشتم ترجیح دادم به حرفش گوش کنم.

بهراد بعد از ناهار رفت. جلوی آینه نشسته بودم و به صورتم نگاه می کردم... به موهایی که 

مشکی شده بود... کدوم دختری از خوشگل شدن 

بدش می یاد؟ ولی من از این صورت... از این موها متنفر شده بودم... حالم از خودم بهم می 

خورد... .

اون چند ساعتی که از بهراد خبری نبود با نگرانی توی اتاق راه می رفتم و با خودم فکر می 

کردم... به فرض که می رفتم ایران... بعدش چی؟ 

کجا رو داشتم که برم؟ خونه ی مامان و بابایی که بعید می دونستم تو خونه راهم بدن؟ خونه 

ی کامی که ولش کردم و بعد از چند سال مهر و 

محبت اون طور جوابش و دادم؟ من کجای ایران جا داشتم؟ کجای این دنیا جای من بود؟

سرم داشت می ترکید... ترجیح دادم دوباره دراز بکشم و استراحت کنم... اضطراب داشتم... 

از رفتن با لنج... از با بهراد توی یه اتاق بودن... از 

برگشتن به ایران... می ترسیدم.

بعد یاد شادی افتادم... و بیتا... یاد شب قبل افتادم که چه حرفایی بهم زده بودیم... پوزخندی 

زدم... انگار این وسط فقط من خوش شانس بودم... 

توی اوج بدبختی خوشبخت ترین بودم... .

وقتی هوا تاریک شد بهراد هم رسید. با دیدنش از جا پریدم. تا چشمش به من افتاد پرسید:

چرا رنگ و روت این قدر پریده؟

شونه بالا انداختم و با بی قراری پرسیدم:

چی شد؟

بهراد روی تخت نشست و گفت:

امشب می ریم... نصفه شب می ریم سمت اسکله.

قلبم توی سینه م ریخت. با ناباوری گفتم:

امشب؟ ولی... .

بهراد در حالی که کتشو در می اورد گفت:

یه لنج دیگه هفته ی بعد حرکت می کنه... دیر می شه... هرچی زودتر بهتر... .

اضطرابم خیلی بیشتر شد. به خودم اومدم و دیدم که دارم ناخونامو می خورم. سریع دستمو 

پایین انداختم. بهراد چشماشو تنگ کرده بود و با دقت 

نگاهم می کرد. یه اخم کوچولو تو صورتش بود. از جاش بلند شد و به سمتم اومد. بازوهامو 

به آرومی گرفت و گفت:

چی شده؟ چرا این قدر ترسیدی؟ بار اولت نیست که با لنج می ری سفر... منم که باهاتم... .

نفس عمیقی کشیدم. سرمو بلند کردم و به صورتش نگاه کردم. چه قدر این آدم عجیب بود... 

چند روز از اون شبی می گذشت که رو دسته ی مبل 

نشسته بودم و داشتم وسوسه ش می کردم؟ خواستم بگم از برگشتن می ترسم... خواستم 

بگم کسی و ندارم و تنهام... خواستم از کامی براش بگم 

ولی... یه لبخند زدم و به سردی گفتم:

نترسیدم... بعد این چند روز دیگه از هیچی نمی ترسم.

بازوهامو ول کرد. دستشو توی موهاش کرد و گفت:

می خوای بریم برای شام بیرون؟ حداقل یه جایی رو اینجا ببینی!

شونه بالا انداختم و بدون فکر گفتم: باشه.

سعی کردم درون خودمم مثل ظاهرم سرد بکنم. با بهراد از هتل خارج شدم تا آخرین شب و 

جایی بگذرونم که برام حکم جهنم و داشت. دستامو 

توی جیبم کردم و کنار بهراد قدم زنان توی پیاده رو به راه افتادم... به خیابون ها نگاه 

کردم... خیلی عریض تر و تمیزتر از خیابونای تهران بود... 

با ماشین هایی که اگه یه دونه ش و توی تهران می دیدم سرمو برمی گردوندم تا اون لحظه 

ای که از جلوی چشمم محو بشه تماشاش می کردم... 

نگاهمو به آدم هایی که دادم که توی پیاده رو راه می رفتن... لباس همشون روشن و رنگی 

بود... برعکس مردم ایران ... از کنار یه دیسکو رد 

شدیم... یه صف از دختر و پسرهای جوون دم در بود و یه مرد قد بلند سیاه پوستم جلوی در 

وایستاده بود و با وسواس عده ای خاصو راه می 

داد... همیشه دوست داشتم یه بار توی یه کشور خارجی دیسکو برم... ولی حالا توی 

موقعیتش بودم و دلم نمی خواست... به اندازه کافی جلوی 

مردها رقصیده بودم... اون قدری که تا آخر عمرم کافی بود... .

بهراد منو به یه رستوران ایرانی برد که تو ساحل مدینه الجمیرا بود. با دیدن جو اونجا یه 

حسی از هیجان به قلبم وارد شد. گارسون ها با لباس 

محلی بین میزها می گشتند. فضای رستوارن به صورت سنتی بود. تازه اون وقت بود که 

فهمیدم چه قدر دلم برای ایران تنگ شده. میزی رو 

انتخاب کردیم که بهترین منظره رو به برج العرب داشت.

غذا رو سفارش دادیم و منتظر شدیم ... دستمو زیر چونه م زده بودم و بیرون و نگاه می 

کردم. بهراد داشت در مورد برج العرب توضیح می داد و 

چیزهایی می گفت که اصلا نمی شنیدم... بعد از یه مدت متوجه شدم که با هیجان داره در 

مورد جایی به اسم امارت مال حرف می زنه. صورتمو 

به سمتش برگردوندم. بی اختیار لبخند زدم. با دیدن لبخندم یه خنده ی کوتاه کرد و به صحبت 

هاش ادامه داد. دلم گرفته بود... بهراد می خواست 

بهم توضیح بده که اینجا چه قدر جاهای دیدنی و جالب داره ولی من دیدنی ها رو دیده بودم... 

سوختن پروانه توی آتیش رو... زیرزمین رستوران 

پوپک رو... چشم های آدم های مشتاقی که به رقصم روی سن بود... خونه ی شیخ رو... 

مهمونیش رو... جایی که بیتا کار می کرد... دیگه برام 

اون منظره ی قشنگ از برج معروف و جزیره ی مصنوعی و چیزهای دیگه ای که بهراد 

ازشون می گفت مهم نبود... اشک تو چشمام حلقه زد... 

ولی هنوز لبخند غمگینم روی لبم بود. بهراد با تعجب نگاهم کرد و گفت:

چی شد؟ ناراحتت کردم؟

آهسته گفتم:

می خوای منم از چیزهایی که اینجا دیدم برات بگم؟ از دخترهایی که پوپک سرنوشتشونو 

فروخت... از یه دختر هفده ساله که من کشیدمش 

اینجا... از جسدی که آتیشش زدم... از آدم هایی که دیدم... از کارهایی که کردن... برای من 

از این برج ها و ساختمون ها نگو... منی که تو دل 

اینجا بودم نمی تونم این چیزهایی که می گی و بفهمم.

قبل از این که اشکام پایین بچکه از چشمام پاکشون کردم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم 

مثل همیشه قوی و متکی به خودم باشم. صورت 

بهراد توی هم رفت. از اون ذوق و شوق چند دقیقه پیش خبری نبود.

بهراد : تویی که تو دل ماجرا یه قطره اشکم نریختی نباید الان که همه چی تموم شده این کار 

و بکنی.

دوباره یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

آره... فقط... با دیدن این لباس ها... این فضا... یه دفعه دلم گرفت.

و به فضای رستوران اشاره کردم... غذامون و اوردن و بحث تموم شد.

غذای خوشمزه ای بود... با این حال... به زور می تونستم لقمه رو قورت بدم. بغض کرده 

بودم... اون چند روز امیدم به برگشتن بود... حالا که 

داشتیم برمی گشتیم ترسیده بودم... با صدای بهراد به خودم اومدم:

برنامه ت برای ایران چیه؟

مکثی طولانی کردم... لقمه مو سر فرصت جویدم و قورت دادم. گفتم:

نمی دونم... .

بهراد: برنامه ای نداری برای درس... کار؟

پوزخندی زدم و گفتم:

درس؟ کار؟ نه بابا... .

تو دلم گفتم:

من دارم به یه جا برای خواب فکر می کنم این آقا به فکر درس و مشقه.

پرسیدم:

برنامه ی تو چیه؟

شونه بالا انداخت و گفت:

می رم دیدن چند تا از دوستام... چند هفته ای می مونم ... یه سری هم به خانواده م می زنم 

و برمی گردم.

سرشو پایین انداخت. همین که قاشقشو پر کرد و به سمت دهنش برد گفتم:

چرا می خوای با من بیای؟ حتما پشتش یه دلیل محکم داری... نگو که به خاطر قول و 

قرارته.

قاشق رو توی بشقاب گذاشت. با دستمال دور دهنش و پاک کرد. بعد یه مکث طولانی گفت:

کتی... من پسر خوب و سربه راهی نیستم... ولی این قدر ها بی وجدان نیستم که ببینم یکی 

از دخترهای هم وطن خودم این طور بی پناه شده و 

دستشو نگیرم... خیلی از این که دخترهامون و با دوز و کلک می کشونن اینجا شنیده بودم... 

با این که اینجا زندگی می کنم بهش توجه نکرده 

بودم... ولی وقتی تو بهم گفتی که چه ماجرایی داشتی نتونستم بی تفاوت از کنارت رد شم... 

ناراحت می شی اگه بگم دلم برات سوخت؟ می دونم 

وقتی غم آدم ها بزرگ باشه ترحم حالشونو بهم می زنه ولی... ببخشید... این حسی بود که 

بهت داشتم... اگه کمکت نمی کردم تا چند سال یادت می 

افتادم و خودمو سرزنش می کردم.

کمی از نوشابه م خوردم و گفتم:

ولی... تو اون روز اومده بودی تا کسیو از پوپک برای یه شب بخری.

 پوزخند زد و گفت:

کسی که خودش بخواد... کسی که وقتی فرداش بره مجبور نباشم دیگه بهش فکر کنم... نه 

کسی که ... می فهمی چی می گم؟ بعضی وقت ها 

تنهایی بهم فشار می یاره... دلم برای خیلی چیزها تنگ می شه که گذاشتمشون و اومدم 

اینجا... یعنی اینجا هم که نه... یه جورایی معلقم... خودمم 

نمیدونم چی و کجا دارم... بهت که گفتم... من آدم سر به راهی نیستم... اون شبم دلم می 

خواست با یه دختر باشم و یه کم خودمو گم کنم... وقتی 

فهمیدم ایرانی هستی خیلی خوشحال شدم... همون شب گفتم که تو باید مال من بشی. دلم می 

خواست با یکی باشم که زبونمو بفهمه مجبور نباشم 

با زبون قرضی باهاش حرف بزنم... بعد که توی مهمونی شیخ دیدمت... بقیه شو خودت می 

دونی... ولی... نمی خوام بذارم تنها بری... می ترسم 

دوباره بی کس و تنها گیرت بیارن و بلایی سرت بیارن. من غیرتی نیستم ولی... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

برات مهم بود دختر باشن یا نه؟

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

مهم؟؟؟ نمیدونم... تو تنها جنس آکی بودی که ... .

زود حرفشو قطع کرد و زل زد به من! توی دلم احساس سرما می کردم. فهمیدم از دهنش 

پریده... گفتم:

به من گفتی اونی که تو میخوای و بقیه ندارن ... یادته؟ یه همچین چیزی... پس فقط اکبندا 

رو مصرف میکردی... .

بهراد آهی کشید. سر تکون داد و گفت:

کتی بی خیال شو... .

معذب شده بود... گفتم:

فقط داریم حرف می زنیم!

مکث کرد. سرشو تکون داد و گفت:

ببین! من به کارهایی که کردم افتخار نمی کنم... من با خیلی از دخترا بودم ... ولی هیچ 

کدومشون دوشیزه نبودن... قیمت های پوپک سرسام اوره 

... بعدشم ارزش نداره بخاطر یه شب کلی سرمایه حروم کنی... درسته غرور و لذتش با همه 

ولی همیشه کوتاه می اومدم و برای یه شب 

دودمانمو به باد نمیدادم ... همیشه فکر میکردم اونا راضین یا ... هیچ وقت هیچ کدومشون 

در مقابل من اعتراض نکردن یا حس پشیمونی... هیچ 

وقت التماسم نکردن ... هیچ وقت جلوم اسم خدا و قرآن و پیغمبر و نیوردن ... نمی گم 

مذهبی ام ولی اونطوری که تو به گریه افتادی و التماسم 

کردی... نمی دونم درمورد بقیه می تونم بگم اونا خودشون بیشتر مشتاق بودن... شاید وقتی 

به پستم میخوردن که دیگه عادت کرده بودن... به 

هرحال... .

نفسشو فوت کرد و چشمهاشو بست . دستی به پیشونیش کشید. انگار زدن این حرف ها 

براش خیلی سخت بود.

آهسته زمزمه کرد:

من هنوز یه کم وجدان دارم... .

یه لبخند زدم که این دفعه هیچ غمی توش نبود. آروم گفتم:

همه ی چیزی که من الان لازم دارم همین یه ذره وجدانه.

با دیدن لبخندم خندید و دوباره یه طرف صورتش چال افتاد.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

بهراد؟ ... یه چیز دیگه... .

بهم نگاه کرد و پرسیدم:

اون شب سر من که شرط بستین... .

بهراد: خوب؟

پرسیدم:

به شیخ چیزی نمی رسید ؟

بهراد لبخند کجی زد وگفت:

به شیخ یه قرار داد بزرگ می رسید ... من در قبال سرمایه ام و اون هم در ازای سرمایه 

اش راضی شد ... .

اخم کردم... نفهمیدم ماجرا از چه قراره... گفتم:

ولی چرا؟

شونه هاشو بالا انداخت و گفت:

شیخ یه مدت زیادیه که دوست داره از طریق شرکت من توی ایران بخصوص مشهد بتونه یه 

دم و دستگاهی راه بندازه و توقع داشت شرکت من 

به نوعی معرفش باشه ... میدونی اینطور شعبه ها سود خوبی دارن... پدر من تو ایران یه 

شرکت مهندسین سازه داره و شعبه ی توی دبی هم که 

من اداره اش میکنم اسم و رسم داره ...با تمام نوظهور بودنش باز هم جای خودشو بین اکثر 

سرمایه دارها پیدا کرده ... کی از پول بدش میاد؟ 

شیخ دنبال یه نردبون می گرده که بتونه ازش بالاتر بره ... از من و خانواده ی من خیلی 

ثروتمندتره بخاطر اموال خانوادگی ولی اسم و رسم 

بخصوصی تو کار نداره... تمام شهرتش پیش دار ودسته های پوپکه و امثال اونه!

با تعجب گفتم:

یعنی تو سر قرار داد باهاش شرط بستی؟

بهراد لبخندی زد وگفت:

آره یه جورایی ... بهش گفتم تو این مورد کمکش می کنم... .

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

این قرار داد چقدر ارزش داشت؟

بهراد ابروهاشو بالا داد و گفت:

از لحاظ مالی؟

_اره...

با حالت عجیبی بهم نگاه کرد و گفت:

برات مهمه؟

دستهامو توی هم قلاب کردم و گفتم:

یه جورایی... .

لبخندی زد و گفت: هول و حوش ده میلیون ... .

تو چشمهاش نگاه کردم و اون گفت: دلار... .

دهنم باز موند ... .

لبخندی به قیافه ام زد وگفت: کمه؟

با من من گفتم:

ده میلیون دلار... یعنی... یعنی... ده میلیار دتومن؟

بهراد سری تکون داد و گفت: اره ... یخرده بیشتر... .

دهنم هنوز باز بود و چشمهام هنوز گرد.

حس کردم پوست روی دستمو نوازش میکنه ... به چشمهاش نگاه کردم و لبخندی زد وگفت:

ارزشت بیشتر از این هاست کتی... .

لبخندی زدم و اروم دستشو بین دستهام گرفتم. آروم گفت:

ارزش آدما رو نمی شه با پول سنجید... این معامله رو... این رقمو... اون بازی رو فراموش 

کن.

زل زده بود به چشمام... با خودم فکر کردم چقدر ازش بخاطر همه چیز ممنونم.

بعد از رستوران بهراد از یکی از خودپردازها پول گرفت. منو رسوند هتل و خودش رفت تا 

یه چیزهایی بخره و ماشینشو دست یکی از دوستاش 

بسپره. منم یه دوش گرفتم و موهامو با سشوآر خشک کردم. هنوز ده دقیقه از بی کاری و 

بی قراریم نگذشته بود که بهراد رسید. یه کوله پشتی 

دستش بود. چند تا بطری آب، یه خورده خوراکی و یه دست لباس برای خودش و چند دست 

لباس برای من توی کوله بود. کُتی روی لباسش پوشید 

و بیشتر پول هاشو توی جیب داخلی کتش گذاشت. بعد رو بهم کرد و گفت:

حاضری؟

با سر جواب مثبت دادم. از هتل خارج شدیم و تاکسی گرفتیم. انگشتامو توی هم گره کرده 

بودم. اضطراب داشتم. قلبم محکم تو سینه می زد. بعد از 

یه مدت که از دید من به اندازه ی یه چشم بهم زدن اومد به اسکله رسیدیم.

اونجا هوا به نسبت خنک بود. به دریا نگاه کردم. یه سری تور و تایرهای بزرگ این طرف و 

اون طرف اسکله ی قدیمی افتاده بودند. چند تا قایق 

هم نزدیک به اسکله روی آب شناور شده بودند... دو سه تا کشتی کوچیک نزدیکمون بودند. 

یه کشتی بزرگ هم از دوردست ها معلوم بود که از 

همون فاصله باشکوه به نظر می رسید. در همین موقع یه مرد با لباسی مخصوص مردهای 

جنوب به سمتمون اومد. با بهراد دست داد و برای 

من که با اخم و تخم نگاهش می کردم سر تکون داد. فهمیدم که این مرد همون اسیه... 

صورتش آفتاب سوخته بود و چشم های ریز مشکی 

داشت. بهراد دست توی کوله پشتیش کرد و یه مقدار پول دست اسی گذاشت. اسی اخمی کرد 

و گفت:

آقا ما قول و قرار داشتیم.

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

بقیه شو وقتی اون ور آب رسیدیم بهت می دم... انتظار نداری که همشو الان بهت بدم؟!

اسی اخمی کرد. انگشت اشاره و شستشو با آب دهن تر کرد و پول ها رو شمرد. همون طور 

که به سمت یکی از قایق ها می رفت گفت:

آقا به ما اعتماد نداری ها!

بهراد چیزی نگفت. دست منو گرفت و به سمت قایق رفتیم. اسی برای یکی از مردها که 

نزدیک اسکله ایستاده بود دست تکون داد. جلو رفت و در 

گوشش چیزی گفت. نگاهی به لباس مرد کردم. به نظر می رسید از مامورهای گشت ساحلی 

باشه. وحشت زده دست بهراد و فشار دادم و گفتم:

این اینجا چی کار می کنه؟ گیر ندن بهمون!

بهراد دستمو کشید و گفت:

نه بابا! مطمئن باش اسی باهاش طی کرده.

همون طوری که بهراد گفته بود شد. بدون هیچ مشکلی از جلوی مامور گذشتیم.

اول بهراد سوار قایق شد. بعد کمکم کرد که سوار شم. دستمو محکم به لبه ی قایق گرفتم. 

نگاهی به قایق های اطرافم کردم. چرا بین این همه 

قایق ما باید سوار داغون ترینش می شدیم؟ اسی جلوی من و بهراد نشست. یه مرد دیگه م 

پشتمون بود که موتور قایقو روشن کرد. تا لبه ی 

قایق بالا رفت بی اختیار چنگی به دست بهراد زدم. برگشت و با تعجب نگاهم کرد. دستشو ول 

کردم و قبل از این که سرم و برگردونم لبخند روی 

لب بهراد و دیدم.

خوشبختانه خیلی زود به لنج رسیدیم. یه نظر می رسید یه لنج صیادی بزرگ باشه. رنگش 

قرمز بود و دور تا دورش تایرهای بزرگ و کوچیک 

وصل شده بود.

بهراد دوباره کمکم کرد که سوار بشم. تا اسی بالا اومد یه مرد با لباس سفید جنوبی به 

سمتمون دوید و رو به اسی گفت:

زود باش... الان از ساحل می بیننشون ها!

اسی دستشو پشت من و بهراد گذاشت و گفت: بجنبید.

همین که روی عرشه ایستادیم چشمم به دری افتاد که به کابین راه داشت. کنار کابین یه 

پلکان بود که به کابین های طبقه ی دوم می رسید. دو تا 

کابین طبقه ی دوم بود.

اسی ما رو به سمت کابین کوچیکی توی طبقه ی دوم هل داد. توی کابین یه کمد و چند تا 

جعبه بود. اسی کمدو هل داد و یه در کوچیک و کوتاه 

پشت کمد پیدا شد. کلید انداخت و درو باز کرد. بهمون اشاره کرد که وارد شیم. من و بهراد با 

یه کم ترس و لرز بهم نگاه کردیم. خم شدیم و از در 

وارد شدیم. یه انبار کوچیک و خالی اون پشت بود. اسی درو رومون قفل کرد و از صدایی که 

پشت در می اومد فهمیدیم که دوباره کمد و جلوی در 

کشیده.

روی زمین نشستیم و زانوهامونو توی بغلمون گرفتیم. فضای انبار نمدار بود و نمی تونستم 

خوب نفس بکشم. حرکت آروم و نرم لنج روی آب 

باعث می شد هم سرم گیج بره هم یه جورایی دلم پیچ بخوره.

بهراد با تعجب گفت:

همین جوری اومدی دوبی؟

دوست نداشتم دهنمو باز کنم و حرف بزنم. خیلی کوتاه گفتم:

یه جورایی آره... .

چشمامو بستم و سعی کردم به حال بدم توجهی نکنم... خودمو دلداری می دادم:

می ریم ایران... همه چی درست می شه... داری از این جهنم می ری... می بینی؟ بهرادم 

تنهات نذاشته... همه چی خوبه... .

به راه افتادیم. اضطراب داشتم. با خودم گفتم اگه ما رو بگیرن چی می شه؟ قلبم توی سینه 

فرو ریخت... چی کار می کردند؟ زندانیم می کردند یا 

تحویل خانواده م می دادن؟ ... اگه اسی ما رو می دزدید چی؟... اگه به خاطر پول تهدیدمون 

می کرد چی؟... دستام چرا این قدر می لرزید؟

دست بهراد و روی شونه م احساس کردم. آروم گفت:

چرا داری سکته می کنی؟ همه چی درست می شه... نگران نباش... .

اخم کردم و گفتم:

حالم خوبه... فقط... دریا حالم و بد می کنه.

دوباره داشت با دقت صورتمو نگاه می کرد. سرمو برگردوندم. دوست نداشتم بفهمه که چه 

قدر اضطراب دارم.

کم کم زانوهام به خاطر اون طور نشستن درد گرفت. یه کم پاهام و دراز کردم ولی اون قدر 

فضا کوچیک بود که نمی تونستم راحت بشینم. سر 

بهراد پایین افتاده بود. فهمیدم خوابیده... تشنه م شده بود. کوله پشتی رو باز کردم و یه بطری 

آب بیرون اوردم. چشمم به لباسی که زیر بطری بود 

افتاد. با کنجکاوی بیرون کشیدمش. یه چادر عربی بود. نمی دونم چرا ترسیدم و چادر و توی 

کوله چپوندم... دستام و دور بازوهام حلقه کردم... با 

چشم های گشاد شده به کوله پشتی زل زدم... به لبه ی سیاه چادری که ازش آویزون بود... 

قلبم محکم توی سینه می زد... یاد همه ی اون 

چیزهایی افتادم که زیر پل خوابیدن و بهش ترجیح داده بودم...دوباره همه ی اون چیزها به 

مغزم هجوم اورد...

کتی... اسم اون دختره چی بود توی مدرسه که سی دی آهنگ به دوستاش می داد؟... اون 

آهنگ ها رو یادته که بچه ها توی اردوها... سر زنگ 

ورزش می خوندن؟... یادته یکی از بچه ها وقتی معلم نداشتید می اومد وسط کلاس و شال 

گردنش و دور کمرش گره می زد و با ضربی که بچه 

ها روی نیمکت می گرفتند چه جوری می رقصید؟

براشون بگو... از اون لباس عربی و سکه هایی بگو که با هر ضربه جیرینگ جیرینگ 

صداش چه لبخندی که روی لب مردها نمی اورد... 

براشون از اون موقعی بگو که جلوی پای بهراد روی زمین نشستی... دست روی شونه ی 

شیخ گذاشتی و دورش چرخیدی...

کتی... یادته هر وقت می شستن دور هم از مسافرت هاشون می گفتند؟ از این که با پسرها 

و دخترهای فامیل کنار هم می شستن و تا خود صبح 

ورق بازی می کردند؟

براشون از بازی بهراد و شیخ بگو... براشون از چهار تا آس توی دست بهراد بگو... از تک 

دلی بگو که رو بود... از پسری که با چهار تا آس 

تو رو خرید...

کتی... یادت رفته بچه ها تولدشون که می شد دعوتت نمی کردند چون بهت بچه مثبت می 

گفتند؟ یادت رفته از مهمونی ها و رقصشون چیا برات 

می گفتن؟

براشون بگو... از مهمونی شیخ و قصر طلاییش بگو... از ناهاری که روی میزش چیده بود 

بگو... یادت نره براشون از اون موقعی بگی که با 

اون دهن چرب و چیلیش دستت و بوسید... یادت نره براشون از اون دختری بگی که همون 

شب با خودش خونه اورد و دیگه ندیدیش...

کتی... یادت که نرفته می خواستن به یه مرد سی و خورده ای ساله بدنت؟ کتی یادت که 

نرفته نمی ذاشتن درس بخونی؟

کتی... انگار همین دیروز بود که علی اومد و با التماس می خواست برت گردونه... کتی 

انگار نه انگار چند سال از اون دله دزدیهات می گذره... 

کتی یادت نره همون آدمی بودی که کامی می خواست به خاطرت آدم بشه...

نه... کتی... نگو... همه ش و مثل همیشه بریز تو خودت... آدم های باورشون نمی شه... 

براشون نگو که می ترسی از بدبختی و بیچارگی مجبور 

بشی دوباره تو پارک و زیرپل بخوابی... نه... کتی... هیچی بهشون نگو...

لبه ی چادر عربی رو توی کوله کردم و زیپش و با حرص کشیدم و بستم.

لنج وایستاد... تکیه م و از دیوار گرفتم... دوباره قلبم داشت محکم می زد. یعنی گشت 

نگهمون داشته؟ نگاهی به بهراد انداختم. سرش روی شونه 

ش افتاده بود. با یه اخم عمیق روی صورتش خوابیده بود. خواستم بیدارش کنم... ولی... بی 

خیالش شدم.

گوشم و به در چسبوندم. منتظر بودم که صدای کشیده شدن کمد و روی زمین بشنوم. صدای 

تقی شنیدم و فهمیدم در کابین باز شد. قلبم توی سینه 

فرو ریخت. دوباره برگشتم و بهراد و نگاه کردم... هنوز خواب بود... صدای قدم هایی رو از 

پشت در شنیدم. صدای حرف زدن می اومد... نمی 

فهمیدم فارسیه یا عربی...

دوباره صدای تق در و شنیدم... دیگه صدایی از پشت در نمی اومد.. رفته بودن. نفس راحتی 

کشیدم... سرجام صاف نشستم. مفصل زانوهام از درد 

داشت منفجر می شد. با دستم یه کم پامو ماساژ دادم. بهراد چطوری این قدر راحت خوابیده 

بود؟

کم کم چشمام گرم شد... خواب دیدم توی یه قایق کوچیک وسط دریام... موج های بلند محکم 

به تنه ی قایق می خورد و سرتاپام رو خیس کرده 

بود... صدای بلند رعد و برق رو که شنیدم دستم رو گوش هام گذاشتم و جیغ کشیدم. یه دفعه 

مامانم بالای سرم ظاهر شد... با دست محکم توی 

کمر و شونه هام می زد و گفت:

دختره ی عفریته... گذاشتی رفتی تا برای مردها تو رستوران با شکم لخت عربی برقصی؟ ... 

خدا منو بکش... منو بکش...

سرمو با دست چسبیدم و جیغ کشیدم... یه دفعه مامانم غیب شد... چشمم به قایق کناری 

افتاد... شادی ساکت و آروم توی قایق نشسته بود... 

قایقش با سرعت داشت ازم دور می شد... جیغ زدم: شادی!

نشستن لبه ی قایق و با دست پارو زدم تا به شادی برسم... جیغ زدم.. صداش کردم... ولی 

شادی با دهنی نیمه باز مات و متحیر نگاهم می کرد... 

یه دفعه یه کشتی بزرگ ظاهر شد... آب رو شکافت و موج بزرگی درست که محکم به قایقم 

خورد... یه گوشه پرت شدم... چشمم به عرشه ی 

کشتی افتاد... شیخ رو دیدم که با عبای سفید وایستاده بود و با خنده نگاه می کرد... با صدای 

بلند گفت:

انا احبک ... حبیبی... انت وسیم... ( من دوستت دارم عشق من... تو جذابی... )

جیغی از شدت وحشت کشیدم... یه دفعه شادی با یا لباس عربی زرد روی عرشه ظاهر شد و 

شروع کرد به رقصیدن... شیخ همین طور که دور 

شادی می چرخید دستهاش رو توی هوا تکون داد... از دستاش پول و سکه فواره زد... سکه 

ها روی سر و روی شادی می ریخت و شادی هنوز 

داشت می رقصید... جیغ زدم:

شادی... شادی... بیا پایین...

یه دفعه از خواب پریدم. بهراد دستش رو دهنم گذاشت و گفت:

آروم... هیس!

جیغی کشیدم که با فشار دست بهراد خفه شد... بهراد گفت:

آروم تر... کتی... منم... من اینجام...

نفس نفس می زدم... چنگی به دست بهراد زدم... دستش رو پایین اورد... نگاهی به دور و 

برم کردم... احساس کردم لنج وایستاده... دستمو روی 

قلبم که محکم توی سینه م می زد گذاشتم... عرق سرد روی پیشونیم نشسته بود...

یه دفعه در کابین با صدای تقی باز شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. خواستم آب دهنمو قورت 

بدم که متوجه شدم دهنم خشک شده... صدای پایی رو 

شنیدم. نگاهی به بهراد کردم... نگاهش به در کابین بود... هرلحظه منتظر بودم کمد با صدای 

گوشخراشی از جلوی در کنار بره...

صدای مردی رو شنیدم:

این جعبه ها چیه؟

اسی گفت:

خالیه سرکار...

قلبم توی سینه فرو ریخت... سرکار... دستمو جلوی دهنم گذاشتم... چشم های بهراد هم از 

تعجب و ترس چهار تا شده بود...

مامور گشت گفت:

لنج صیادی برای چی نصفه شب راه افتاده؟ چی جا به جا می کردید؟

اسی با لحنی محزون گفت:

زنم مریض شده سرکار... دارم می رم پیشش... از منزل زنگ زدند و منو خواستند... منم هل 

کردم و گفتم زودتر خودمو برسونم...

مامور گشت گفت:

معلوم می شه... این کمد چیه اینجا؟

دستمو روی قلبم گذاشتم... اگه ما رو می گرفتند چی؟ منو می بردند پیش مامان و بابام؟ می 

گفتند با یه پسر توی لنج بودم؟ بابام منو می کشت...

اسی گفت: خالیه سرکار...

احساس کردم صدای تقی که اومد مربوط به باز شدن در کمده... لبم رو گزیدم... بی اختیار 

داشتم دست بهراد رو با ناخون های بلندم چنگ می 

زدم... یه دفعه یه ضربه ی محکم به کمد خورد... بی اراده ناخونم رو توی دست بهراد فرو 

کردم... سقلمه ای محکم به پهلوم زد که به جای زخمم 

خورد... نفس توی سینه م حبس شد... ناله ای کردم...

سریع با دست جلوی دهنم و گرفتم. یه دفعه مامور گفت:

این صدای چی بود؟

اسی بعد از مکثی با لحنی که حالت چاپلوسانه داشت گفت:

گربه مونه... حتما از کابین کناری فرار کرده پدرسوخته...

صدای تق تقی از در و دیوار کمد اومد... احتمالا مامور داشت دیواره هاش رو چک می 

کرد... بعد از چند دقیقه ی نفس گیر بالاخره مامور گفت:

بریم کابین کناری...

نفس راحتی کشیدم... بعد از یه ربع دوباره به راه افتادیم.

بهراد دستش رو از چنگ ناخونام آزاد کرد و آهسته گفت: به خیر گذشت...

******

چند ساعت بعد به یه خواب عمیق فرو رفته بودم که صدای کشیده شدن کمد روی زمین و 

شنیدم. بلافاصله از خواب پریدم. متوجه شدم که متوقف 

شدیم. بهرادو صدا زدم. اسی درو باز کرد و گفت:

رسیدیم بندر... زود باشید... باید سریع پیاده شیم.

داشتم به سمت در می رفتم که بهراد بازومو کشید و گفت:

یادت که نرفته!

و از توی کوله پشتیش چادرو در اورد و دستم داد. گفت:

اینجا ایرانه...

یاد مامان و بابا و علی افتادم... نگاهم و از چادر گرفتم و گفتم:

نمی تونستی یه روسری بخری؟

بهراد : نمی تونی روی سرت نگهش داری؟ ... راستش... اولین چیزی بود که پیدا کردم.

اسی وسط حرفمون پرید و گفت:

زود باشید دیگه... الان سرو کله ی گشتی ها پیدا می شه.

به سمت در کابین رفتم که اسی زد زیر خنده و گفت:

چند وقته ایران نبودی دختر؟ یادت رفته اینجا کجاست... سرت کن... زود باش.

به ناچار چادر و از دست بهراد گرفتم. چون زیرش مقنعه و مانتو نداشتم قشنگ رو گرفتم. 

همون طور که به سمت قایق می رفتیم بهراد آهسته 

گفت:

نمی دونستم این قدر خوب بلدی روی سرت نگهش داری...

پوزخندی زدم و گفتم:

خیلی چیزها هست که تو نمی دونی.

سوار قایق شدیم و به سمت اسکله رفتیم. دوباره از ترس مجبور شدم لبه ی قایق و چنگ 

بزنم. بهراد با لذت شکافته شدن آب دریا توی شب و 

نگاه می کرد و لبخندی روی لبش بود. من داشتم از ترس زهره ترک می شدم. قلبم محکم 

می زد و دستام به لرزه در اومده بود.

قایق به اسکله رسید. بهراد پیاده شد و دستش و برای کمک کردن بهم دراز کرد. بلند شدم و 

روی زانوهای لرزونم ایستادم. سریع دست بهراد و 

گرفتم و روی زمین وایستادم. نفس راحتی کشیدم... از شر آب و دریا و قایق و لنج و ... 

خلاص شده بودم. رومو گرفتم و با اسی به سمت یه وانت 

قراضه رفتیم... اسی پشت فرمون نشست و بهراد بین من و اون نشست. اسی شروع به 

رانندگی توی یه جاده ی خاکی و پر تپه چاله کرد. دستمو 

به داشبورد گرفتم ولی فایده ای نداشت... می رفتیم روی یه تپه ی کوچیک و بعد وانت یه 

طرفی توی چاله می افتاد... به شدت به سمت چپ و 

راست پرت می شدیم. بعد پنج دقیقه گردنم درد گرفت و با عصبانیت داد زدم:

یه کم آروم تر...چه خبرته؟

اسی دوباره یکی از اون قهقهه هاش و زد و گفت:

اگه صبح بشه کار شما دو تا زاره...

توی چاله ای پر از آب افتادیم. به موقع در و گرفتم ولی سرم محکم به شیشه خورد.

اسی نیم نگاهی بهم کرد و دوباره خندید... چشم غره ای بهش رفتم ولی نمی تونستم حرفی 

بهش بزنم... کارمون پیشش گیر بود.

دفعات بعدی برخورد سنگین تکرار نشد چرا که بهراد دستشو دور شونه ام حلقه کرد و 

محکم منو به خودش چسبوند و حفاظم شد تا با هر 

برخوردی به سمتی پرت نشم.

از جاده ی خاکی که دور تا دورش درخت های کوتاه بود گذشتیم. خورشید تازه داشت طلوع 

می کرد که به یه آبادی رسیدیم. یه جاده ی خاکی به 

چند تا خونه ی کوچیک و پراکنده منتهی می شد. یه پسربچه رو دیدیم که خمیازه کشون با یه 

دبه آب کنار جاده راه می رفت. از آبادی خارج شدیم 

و صد متر اون طرف تر کنار یه خونه ی به نسبت بزرگ متوقف شدیم. دیوارهای کاهگلی 

خونه قلوه کن شده بود. سقف چوبی خونه به نظرم در 

حال ریزش بود. جلوی در حسابی خاکی بود و بوی بدی به مشام می رسید. بی اختیار بینیمو 

چین انداختم. دنبال بهراد به سمت خونه رفتم. اسی در 

زد و صدا زد:

شاغلام... بیا دم در... اسی م...

بدون تعارف با دست بینیمو گرفتم... بوی بد آشغال هایی که چند متر اون طرف تر روی هم 

انبار شده بود اذیتم می کرد. کم کم خورشید داشت همه 

جا رو روشن می کرد و می تونستم صدای ضعیف پرنده ها رو از درخت هایی که دوردست 

ها بودند بشنوم.

در باز شد و یه مرد با صورتی سیاه و سری کچل دم در ظاهر شد. اسی صداشو پایین اورد و 

به شاغلام چیزی گفت. شاغلام با حالتی مشکوک 

منو بهراد و نگاه کرد. بعد با سر به اسی جوب مثبت داد. اسی به سمتمون اومد. رو به بهراد 

گفت:

می تونی یه مدت اینجا بمونی... هر وقت یه ماشین به سمت تهران گیر اوردی برو... فقط 

باید کرایه ی موندنتون و با شاغلام حساب کنی... این 

پول ما رو هم بده و دیگه به سلامت.

بهراد دست توی کوله پشتیش کرد و پول و کف دست اسی گذاشت. متوجه شدم شاغلام با 

دقت به کوله ی بهراد و پول هایی که بیرون اورد زل 

زده... بلافاصله رد نگاهمو گرفت. پوزخندی بهم زد و وارد خونه ی خرابه ش شد.

بهراد با نگرانی به خونه نگاه می کرد... می دونستم بچه ی نازپروده ایه و اینجور جاها رو 

ندیده. زودتر از اون به سمت خونه رفتم و در و باز 

کردم.

بلافاصله چشمم به چند تا دختر و پسر افتاد که دور تا دور خونه روی گلیم نشسته بودند و 

سرشونو به پشتی ها تکیه داده بودند... همه خواب 

بودند. بچه شهری به نظر می رسیدند. حدس زدم فراری باشند و بخوان قاچاقی از مرز خارج 

شن. به جز دختر و پسرهای جوونی که احتمالا 

دوست بودند و از خونه فرار کرده بودند یه خانواده ی چهار نفره و چند تا دختر تنها هم اونجا 

بودند. من و بهراد سریع یه گوشه نشستیم و به 

پشتی صدری رنگ تکیه دادیم. نگاهی به سقف خونه کردم که چند جایی شکاف داشت. سرم 

و پایین تر اوردم و به طاقچه نگاه کردم که روش 

جاسیگاری و یه چراغ قدیمی بود. یه منقل و بساط تریاک هم یه گوشه ی اتاق بود. بقیه ی 

اتاق رو ساک و وسیله های مسافرها پر کرده بود. 

نگاهی به صورتشون کردم... همه خسته و کثیف به نظر می رسیدند... خواب اکثرشون 

ناآروم بود. نگاهی به صورت بهراد کردم که با یه پوزخند 

روی صورتش داشت دخترهای جوون و نگاه می کرد. منم نگاهی بهشون کردم... یکیشون 

پوست روشن و موهای بلند بلوند داشت... نمی دونم 

چرا ناخودآگاه یاد خودم افتادم... مثل اولین روزهایی که وارد دوبی شده بودم... نگاهی به 

صورتشون کردم... صورت های آرایش کرده و موهای 

خوش رنگ... حالا منم داشتم پوزخند می زدم... این آدم ها رو که با جون و دل به استقبال 

رقص برای مهمونایی رو هوس باز و دست و دهن 

چرب و چیلی شیخ می رفتند نمی فهمیدم...

از خستگی نمی تونستم حرف بزنم. سرمو به پشتی تکیه دادم و چشمامو روی هم گذاشتم. 

بهراد در گوشم گفت:

من از اینجا خوشم نمی یاد... زیاد نخواب... همین که سر ظهر شد می ریم برای تهران 

ماشین پیدا کنیم...

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم. بعد چشمامو باز کردم و به صورتش نگاه کردم. خسته 

بود و با نفرت به دور و برش نگاه می کرد... می 

دونستم از اومدن با من عین چی پشیمون شده ولی ... شونه بالا انداختم و با بی تفاوتی فکر 

کردم من که ازش نخواسته بودم!

ولی با میزان کمی تفاوت به خرج دادن حس کردم باید ازش ممنون باشم!!!

سرم و چرخوندم و شاغلام و دیدم که نزدیک در اتاقی که به اون سالن باز می شد ایستاده 

بود. دست زیر چونه ش زده بود و با یه حال عجیبی 

نگاهم می کرد... با عصبانیت چشمام و بستم و چادر و روی صورتم کشیدم... 

فصل ششم: جدایی...

ایران - تهران

از پله های اتوبوس پایین اومدم...

با تماشای اسفالت داغ و نور پر تابش خورشید که به سرم کوبیده میشد... چشمهامو بستم و 

یه نفس عمیق کشیدم...

من برگشتم...

تنها چیزی که میتونستم باورش کنم و لمسش کنم همین بود... بازگشت...!

صدای بهراد و شنیدم که گفت: خوابی؟؟؟

چشمامو باز کردم... نور خورشید دم ظهر باعث شد پلکهام بیشتر از حد باز نشن... بهراد 

ساک و چمدون و گرفته بود به من نگاه میکرد.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: باورم نمیشه برگشتم...

بهراد لبخند کجی زد و گفت: اینجا تهرانه ... یعنی شهری که... هرچی که توش می بینی 

باعثه تحریکه!!! بیا بریم من گشنمه...

و دست زیر بازوم انداخت و از میون حجمی از هیاهو و اعلام شماره های تعاونی و 

سفرهای نامشخص گذشتیم...

درحالی که سوار تاکسی زردی شدیم و بهراد برای راحتی من جلو نشست و من عقب تنها 

نشسته بودم وسرمو به شیشه ی اتومبیل تکیه دادم...

دود ودم شهرمو می بلعیدم...

بوی گند گازوئیلی که توی ماشین می پیچید...

میدون ازادی و که اگر پاهاشو جفت میکرد از برج میلادم قدش بلند تر بود و با حریصی نگاه 

میکردم.

باورم نمیشد بتونم دوباره دورش بچرخم و بگردم... که دور این قامت سفیدش بگردم... که یه 

لحظه به جونم بیفته اینا همش یه خوابه... اینا همش 

یه رویاست .... اگر چشمهامو باز کنم. . . من پیش شیخ رجبم...

چشمهامو بستم وباز کردم... با صدای بوق و گرما... صدای ترافیک و خستگی... نگاهموبه 

شهرم چرخوندم... به جایی که میتونستم حرف بزنم... 

میتونستم حرفها رو بفهمم... میتونستم زرنگی کنم و بچاپم... میتونستم پاکی کنم و ...

اینجا رو می پرستیدم...

دیگه پشت دستمو داغ کنم اگر پا از این شهر بیرون بذارم...

اگر این دود ودمشو به زرق و برق بفروشم... من بودم و شاید پونزده روز تجربه که به 

اندازه صد سال ازم عمر وجون گرفت...

دیگه پشت دستمو داغ کنم که به هر ناکسی اعتماد کنم!... که این پاکی و شرافت و بفروشم 

به سه چهار تا ازادی و هرکاری کردن برای زنده 

موندن...

با صدای بهراد که به سمتم چرخید و گفت: نظرت چیه بریم یه رستوران و نهار بخوریم؟

به صورت بهراد نگاه کردم... درحالی که خستگی و اشفتگی از صورتش می بارید و کمی 

عرق روی پیشونیش حضور گرما رو درتهران اعلام 

میکرد لبخندی بی اراده زدم وموافقتمو با تکون سر اعلام کردم.

بهراد سری تکون داد و گفت:پس بریم هتل همونجا هم نهار بخوریم؟

هرچی که میگفت نه نمیاوردم...

لبخندی بهم زد وگفت:تهران خیلی عوض شده؟

تلخ خندی زدم و چیزی نگفتم... اما باعث شد تا نطق راننده باز بشه و ازبهراد بپرسه چند 

وقته که ایران نبوده...

بهراد هم درجواب گفت:فقط دوساله که ایران نبوده ... و تهران اصلا عوض نشده ... و 

حرفش بیشتر جنبه ی شوخی ای داشته وگرنه اون فقط 

شش ماه دبی بود و میرفت و میومد ... این اولین شوخی ای بود که فقط من میدونستم و 

خودش...!

به بهراد فکر میکردم...

به کمک هاش... به اینکه اگر الان اینجا تو این دود و دم نفس میکشم بخاطر بهراده...

بخاطره اینکه اون هست ودستمو گرفت... یه لحظه وجودم بهم نهیب زد که اونم یه ناکس بود 

که توبهش اعتماد کردی... !!!

اره ... کسی منکر این نبود که بهراد چی بود و چی هست... ولی فعلا فرشته ی نجات بود نه 

یه ناکس... فعلا یه موجودی بود که نقش همه کس 

وبرام ایفا میکرد!!! یه کامبیز شماره ی دو!!!

دوباره سرمو از پنجره بیرون کردم ومشغول تماشای وطنم شدم...

هنوز باورش برام ممکن نبود.... هنوز فکر میکردم خوابم... بدتر از همه اینکه فکر 

میکردم حالا که برگشتم قراره چه اتفاقی بیفته؟!

وارد هتل شدیم... بهراد به سمت رزپیشن رفت و دیدم که دو سه تا تراول بیرون اورد... مرد 

متصدی نگاهی به من کرد و سری تکون داد و کلیدی 

و به سمت بهراد گرفت.

باهم وارد اسانسور شدیم... نمیدونم چرا تو دلم یه حس ترس بود... یه حس ندونستن... یه 

حس خیلی خفن که نمیدونستم باید چطوری تعبیرش 

کنم... از اون حسا بود که نوید ارامش قبل از طوفان و میداد...

شاید هم حسی توام با عذاب وجدان...

قبل از هرفکر و تعبیر هر حس دیگه وارد اتاق شدیم... بهراد خودش وروی تخت پرت کرد و 

چشمهاشو بست... به چهره ی خسته اش نگاه کردم 

و لبه ی تخت نشستم و گفتم:طوری شده؟

با پنجه هاش موهاشو عقب فرستاد و گفت: نه ... چطور... وروی تخت نیم خیز شد و بهم 

نگاه کرد.

-هیچی همینطوری پرسیدم...

چشمهاشوباریک کرد وگفت: نگران منی؟

ازجام بلند شدم وگفتم: من خیلی گشنمه...

بهراد غلتی روی تخت زد و دستشو به تلفن رسوند وگفت:سفارش میدم بیارن بالا باشه؟

دوباره بهش نگاه کردم... یه چیزیش بود... دقیقا نمیدونستم چی... !

به دستشویی رفتم... با دیدن وان حموم وسوسه شدم تا یه دوش بگیرم.... لنج این دفعه نمور 

و گند نبود شاید هم بود و حضور کناربهراد برام 

خیلی سختش نکرده بود... وان و پر کردم.

وارد وان شدم و توی اب داغ دراز کشیدم... چند لحظه اجازه دادم بدنم اروم بگیره... دلم 

نمیخواست ذره ذره ی طعم وطنمو با افکار نامربوط و 

پراکنده خراب کنم... دوست نداشتم این طعم لذیذ که منشاش حفظ نسبی شرافتم بود و تلخ 

کنم...

دوست داشتم یه مدت بعد ازاروم شدنم فکر کنم که باید چیکار کنم.

تنها چیزی که میدونستم این بود که جام امنه...

غذارو اوردن... بوی کباب تو سرم پیچید.... مشغول خوردن شدم. چنان با ولع و حرص 

میخوردم که زمان و زمین از دستم در رفته بود.

حواسم به بهراد نبود غذاموتند تموم کردم وقتی سرمو بلند کردم و چشم تو چشم باهاش شدم 

لبخندی زد وگفت:سیر شدی؟

-عجیب چسبید... خیلی وقت بود یه غذای راحت از گلوم پایین نرفته بود.

بهراد:چه خوب... خوشحالم.

دستمو روی دستش که پنجه هاش به چنگال قفل بود گذاشتم و گفتم: تا عمر دارم مدیونتم...

تو چشمام نگاه کرد و لبخند خسته ای زد وگفت: هنوز یادم نرفته ادمم...

اروم پشت دستشو نوازش کردم وگفتم:خوشحالم که هنوز یادته...

دستشو اروم از زیر دستم بیرون کشید و گفت:بهتره استراحت کنی ... لابد خیلی کارداری... 

جایی و برای رفتن داری؟ وبدون اینکه منتظرجواب 

من باشه گفت:منم باید به خانواده ام بگم که برگشتم... روی تخت دراز کشید و گفت:از 

خستگی دارم بیهوش میشم...

به غذای دست نخورده اش نگاه کردم...

عین بچه ها میخوابید ... دمرو... درحالی که بالششو بغل کرده بود.

وقتی موهاش تو صورتش میریخت عمرا باور میکردم که اون یه پسرجوون بیست هشت یا 

سی ساله است که تو دبی برای ارضای غریزه اش...

لبمو گزیدم... من قرار بود فکر نکنم.

حالا باید کجا میرفتم؟

صدای نفس های بهراد تو گوشم بود.روی صندلی نشستم و بهش نگاه کردم.

باید میرفتم پیش کامی؟

یاپیش خانواده ام...

چند وقت گذشته بود ... چند وقت بود که نبودم... یه چیزی وادارم میکرد که فکر کنم من 

نزدیک صد ساله اینجا نبودم... شاید هم بیشتر... اصلا از 

بدو تولدم...

انگار هیچ وقت نبودم... یعنی اصلا بودن وتو چی میدیدم؟

سرمو روی پشتی کاناپه گذاشتم وبه سقف خیره شدم... حس کردم گونه ام خیس شد.

قطره اشکی که از روی چشمم پایین چکید وباسر انگشت گرفتم و فکرکردم حالا اشکم برای 

چیه؟برای خلاصی یا برای ...

چمه؟

ندایی تو درونم میگفت هنوزم بدبختم... من بی کس و کارم... خانواده ام منو رها کردن و منم 

... همچنین...

ندایی تو وجودم داد میزد من خیلی تنهام... هیچ کس و ندارم... حتی یه دوست...

همون ندا بهم طعنه میزد کسی هم که دوستت داشت و میتونست به تو خانواده عطا کنه تو 

بخاطر رویاهای احمقانه ات پسش زدی... !

دماغمو بالا کشیدم...

از این همه تنهایی و بی کسی از خودم بدم اومد....

انگار رها شده بودم.... واقعا دیگه هیچ کس و نداشتم... دیگه هیچی نداشتم...

بغضمو با فرو دادن اب دهنم سعی کردم التیام ببخشم...

من هنوز باکره بودم... هنوز درست بودم... شاید نه کامل اما ... خوب... حداقل خدا منو یادش 

نرفته بود ... منو رها نکرده بود.

با صدای نفس های تند بهراد سرمو به سمتش چرخوندم...

تمام صورتش خیس عرق بود.

با هول از جا پریدم وبه سمتش رفتم... به ارومی تکونش دادم وصداش کردم:بهراد... بهراد 

... بهراد بیدار شو...

چشمهاشو باز کرد و بهم خیره شد

حدقه ی چشمهاش سرخ بود... زیر پلکهاشم گود رفته و کبود بنظرم می رسید.

با هول گفتم:چی شده چرا اینقدر عرق کردی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:هیچی... فکر کنم سرما خوردم... لنج خیلی سرد بود.

صداش گرفته بود.

لبخندی زد وگفت:تو نخوابیدی؟

-من خسته نیستم...

بهراد چشماشو بست وگفت: ولی من انگار یه تریلی از روم رد شده ... خیلی خستم.

از جام بلند شدم و پنجره رو باز کردم.

در حالی که پتویی که رو خودش کشیده بود و پیشونیش همچنان خیس عرق میشد واز روش 

میکشیدم فکر کردم حالا میتونم درک کنم چرا بنظرم 

خیلی گرفته و خسته میومد.

و باز فکر کردم اگر تا الان اون نبود...

لبهاش کمی نیمه باز بود... دو دگمه ی اول پیراهنش هم باز بود ... پوست بدنش عین من 

سفید بود شاید یه درجه تیره تر...

روش خم شدم ... مژه هاش هم بلند بود.

از قیافه اش خوشم میومد...

با نمک رو به جذاب بود...

بخصوص وقتی یه جوری عمیق میخندید چال گونه داشت.

اینطوری بیشتر ازش خوشم میومد.

خودمو عقب کشیدم و از تو یخچال دوسه تا بطری اب سرد وبرداشتم... به حموم رفتم و یه 

حوله ی کوچیک مخصوص دست و صورت تمیز هم 

برداشتم.

درحالی که فکر میکردم عین فیلم ها میخوام رو پیشونیش حوله ی خیس سرد بذارم یه ته 

خنده ای کردم و صدای نفس هاش که با هذیونش 

مخلوط شده بود منو به خودم اورد که باید دقیقا عین فیلم ها رو پیشونی کسی که منو تو یه 

بازی برده بود تا شب وباهام بگذرونه و صبحش هم 

پسم بده حوله ی خیس بذارم.

با حوله ی خیس مشغول شدم اول صورتش بعد هم گردنش ... تنش داغ داغ بود ... دگمه 

هاشو یکی یکی باز کردم... یه حوله ی بزرگتر برداشتم 

و لای حوله چند تا یخ گذاشتم و اونو روی سطح سینه ی ستبر وعضلانیش گذاشتم. دوباره 

از جا بلند شدم کمی یخ داخل لگن ریختم و اب شیر 

وباز کردم... لگن و پراب کردم و به سمت تخت رفتم.

برای کامی هم یکی دو بار از این کارا کرده بودم...

پاچه های شلوار بهراد وتا زانوش بالا دادم... چقدر کم مو بود!

سرمو تکون دادم و پاهاشو تو اب یخ گذاشتم... همینجور که روی ساق پاهاش مشت مشت 

اب میریختم بهش نگاه میکردم... یه حوله رو 

پیشونیش ... یه حوله رو سینه اش... یه لگن زیر پاش... خوب خوش خوشانش شده بود! 

نفس های تندش بهم هشدار داد کمی سرعتمو بیشتر کنم 

... نگران بودم تشنج کنه!

دو بار اب لگن و عوض کردم باورم نمیشد با اون همه یخ باز اب سرد کمی ولرم شده 

بود!... چرا تبش پایین نمیومد ؟... تقریبا یک ساعت به 

کارم ادامه دادم ... و خوشبختانه جواب داد وکمی که گذشت یخرده ریتم نفس هاش اروم تر 

شد... خواب خواب بود.

لگن و برداشتم وپاهاشو خشک کردم...

به پشتی تخت تکیه دادم وهر ازگاهی حوله رو روی صورتش میکشیدم.

نمیخواستم پیش خودم اعتراف کنم از قیافه اش خوشم میاد... دستی به صورتش کشیدم... 

پیراهنش و ملافه نم دارد بود... یه ملافه ی دیگه از 

کمد برداشتم و روش کشیدم.

بعد هم شروع کردم به نوازش موهاش... عین بچه ها... پسره ی لوس!!!

هنوز گیج بودم ... امیدوار بودم تا فردا سرما خوردگیش خوب بشه... هنوز نمیدونستم باید 

چیکار کنم و کجا برم و ...!

اگر روی برگشتن ... که داشتم... واقعا روی برگشتن پیش کامی وداشتم... یعنی میدونم خیلی 

پررو ام... اما دوست دارم برگردم پیش کامی... 

خانواده ی من .... همه ی کس و کار من... به اون ختم میشد.

به کسی که پنج سال نگهدارم بود و یه بارم بهم از روی غریزه دست نزد...

شاید باید ... درگیر فکرهام بودم و متوجه گذر زمان نشدم...

با دیدن چشمهای باز بهراد لبخندی زد و گفتم:بیدار شدی؟

به سختی روی تخت نیم خیز شد در حالی که کتف و شونه و گردنشو می مالید با صدای تو 

دماغی گفت: شب شد؟

_دادادا... اره شب شد...

از اینکه اداشو دراوردم خندید و گفت:تو این مدت چیکار کردی؟

حوله و اب و لگن و نشونش دادم و گفتم:تیمارداری میکردم...

با دهن باز نگام کرد و گفتم:الانم دارم زنگ میزنم برات سوپ بیارن... برای خودمم میخوام 

شیشلیک سفارش بدم...

لبخند کجی زد وگفتم:اشکالی که نداره؟

روی تخت خودشو پرت کرد و تو دماغی فینی کشید بالا و گفت:بُختاری....

-بختارم یا مختارم؟

عاشق این بودم یکی مریض بشه تو دماغی من هی اداشو دربیارم... عین کامبیز!

تا وقتی که غذا رو بیارن بهراد وسرکار گذاشتم. هرچی میگفت اداشو درمیاوردم و اونو 

کلافه میکردم و البته میخندوندم...

ساعت تازه هشت شب بود.

هنوز گیج بودم... هنوز باور نمیکردم... هنوز فکر میکردم یه خوابه... هنوز... با عطسه 

های بهراد و سرماخوردگی فجیعش خیلی هنوزهام ادامه 

دار نشد.

گیر کرده بودم...

ولی بهراد بود.

شاید تنها علتی که کمی ارامش داشتم ...

نه کمی... خیلی ارامش داشتم ... حضور بهراد... و اینکه برگشتم ایران... دست نخورده 

برگشتم ایران!

این بزرگترین افتخار زندگیم محسوب میشد...

من رفتم دبی ...

به یه عرب فروخته شدم و تونستم برگردم...

با صدای در بهراد خواست از جاش بلند بشه که نذاشتم و خودم رفتم تا غذاها رو بگیرم... 

غذا ها رو روی میز گذاشتم . پنجره رو بستم .

بهراد روی تخت بی حال نشسته بود و به حرکات من نگاه میکرد.

لبخندی بهش زدم وگفتم: یخرده خودتو تکون بده این ملافه ی زیرت خیسه ...

چشمهاش گرد شدو با صدای خش داری گفت: چـــی؟

از فکری که کرده بود خندیدم وگفتم: پاهاتو مفتی شستم!!!

اهانی گفت...

ملافه ای که روش کشیده بودم و داد بالا و نگاهی به پاچه های شلوارش کرد ... خندید و 

اونا رو پایین کشید و با اشاره به دگمه های باز 

پیراهنش گفت: دیگه چقدر لختم کردی؟

جوابشو ندادم و گفتم: دِ میگم بلند شو دیگه ... خودشو کنار کشید و منم ملافه های خیس 

وبرداشتم.

دو تاملافه ی تمیز روی تخت انداختم وبهراد با چشمها ی خمار لبخندی زد وگفت: خوب خونه 

داری ها ...

محلش نذاشتم و گفتم: پیراهنتم دربیار خیسه ...

یخرده نگام کرد ومن به سمت ساکش رفتم و گفتم:تی شرت دیگه داری؟

زیپ ساکشو باز کردم و به سلیقه ی خودم یه تی شرت مشکی استین بلند در اوردم.

رو به روش ایستادم گفتم: تو که اینو درنیاوردی....

خندید وگفت: ول کن کتی همین خوبه ... بده روش بپوشم...

_نه بدتر میشی... این تره ...

و به سمتش حمله کردم و استین های پیراهنش و دراوردم و پیراهنش و پرت کردم گوشه ای 

با نیم تنه ی برهنه جلوم نشسته بود ومستقیم به من 

نگاه میکرد. مرسی عضله ...!... از سرما لرز کرد و پوست تنش دون دون شد.

خندیدم وگفتم: چه مرغی شدی...

تا خواست جوابمو بده یقه ی تی شرت سیاهو از سرش رد کرد وگفتم: بپوشش دیگه ... عین 

بچه ها ...!

خندید و خودش استین هاشو پوشید و یه لحظه بعد یه پتو دور خودش پیچید.

حیوونی سردش بود.

گفتم: میای روی میز یا تخت؟

از جاش بلند شد که حس کرد سرش گیج میره و خودشو پرت کرد رو تخت ...

نفس عمیقی کشیدمو گفتم: بیا یخرده بشین تا نم تخت بره ... و دستمو زیر بازوش انداختم 

وگفتم: بهم تکیه بده...

لبخند قشنگی زد و گفت: اخه تو زورت میرسه؟

ابروهامو بالا دادم و گفتم:امتحان کن...

تمام وزنشو انداخت روم که داشتم له میشدم... یه لحظه نفسم گرفت ... ولی صدام درنیومد 

... با خنده گفت: صدات چرا درنمیاد؟

مسخره ی لوس میخواست به روم بیاره که نمیتونم برای چند لحظه براش تکیه گاه باشم...

وزنشو از روم برداشت و لبخندی زد و گفت: من خوبم ... و دگمه های یقه ی تی شرتشو یه 

دستی بست و اروم به سمت میز رفتیم ... پشت میز 

رو به روم نشست و گفت: فکرمیکنی دوباره همدیگه رو ببینیم؟

-بذار اول از دستم کامل خلاص بشی ... بعدا...

بهراد:جدی دلم میخواد همچنان با هم دوست باشیم...

-اول باید جا و مکانمو مشخص کنم بعدا راجع به بقیه ی قضایا فکر میکنم... من هنوز خیلی 

کار دارم.

بهراد :اره... واقعا!

لبخندی زد و منم فکر کردم درحین سرماخوردگی چهره اش بامزه تره...! اخلاقشم خوش 

تره...

حال بهراد یه کم بهتر شده بود. آبریزش بینی داشت و بعضی وقت ها سرفه های وحشتناکی 

می کرد. با این حال تونسته بود از توی تختخواب بلند 

شه.

ازم پرسید:

جایی رو داری بری؟

با سر جواب مثبت دادم و گفتم:

می رم خونه ی یکی از دوستام...

به سمت حموم رفت و گفت:فکر کنم دیگه وقت رفتن باشه... می برمت اونجا.

در حموم وباز کرد و گفت:البته بعد یه دوش...

نیم ساعت تو حموم بود و بعد از گذروندن لحظاتی اضطراب اور...

آدرس کامی رو بهش دادم... دلم مثل سیر و سرکه می جوشید... استرس شدیدی داشتم... 

فکر دوباره دیدن کامی... چی باید بهش می گفتم؟ 

چطوری می تونستم توی صورتش نگاه کنم؟ ولی مگه من به جز اون کی رو داشتم؟

بهراد آژانس گرفت و به سمت خونه ی کامی رفتیم. تمام طول راه با انگشت هام بازی می 

کردم... سعی می کردم جمله هایی رو که می خواستم 

تحویل کامی بدم توی ذهنم دنبال هم ردیف کنم... یادم اومد که بهم گفت دوستم داره... به جاش 

گفتم خداحافظ و ترکش کردم... بعد از این که اون 

همه سال همه ی عشق و محبتشو نثارم کرد... کاری رو کرد که هیچ مردی حاضر نیست 

بکنه... دست یه دختر فراری رو گرفت و آدمش کرد... 

کامی بود که کتی رو کتی کرد...

بهراد روی یه تکیه کاغذ آدرس و شماره تلفنی نوشت و گفت:

این آدرس خونه مه... اینم شماره م... قرار شد دوست باشیم دیگه... مگه نه؟

لبخند زد و یه طرف صورتش چال افتاد. منم یه لبخند نصفه نیمه ی پر اضطراب زدم و گفتم:

آره... باشه...

کاغذ رو ازش گرفتم... دلم به طرز عجیبی گرم شد. شاید می تونستم اگه گیر کردم یه بار 

دیگه به بهراد تکیه کنم... !

وارد کوچه شدیم... قلبم محکم توی سینه می زد... نفس هام تند شده بود. کف دستام یخ کرده 

بود... کاغذی که بهراد بهم داده بود توی دستم مچاله 

شده بود. بهراد سرشو با دستش گرفته بود. چشماشو بسته بود و فین فین می کرد. چشمم به 

یه 405 سیاه افتاد... قلبم توی سینه فرو ریخت. از 

جا پریدم و گفتم:

آقا نگه دار... پیاده می شم.

بهراد سرشو بلند کرد و گفت:

رسیدیم؟

در ماشینو باز کردم و داشتم از ماشین پیاده می شدم که به خودم اومدم... داشتم چی کار می 

کردم؟ چرا این قدر هل کرده بودم؟ چرا بغض کرده 

بودم؟ آب دهنمو قورت دادم. رو به بهراد کردم. یه بار صورتشو از نظر گذروندم... به خودم 

گفتم:

داری می ری پیش کامی... این بار آخره... بار آخره که بهرادو می بینی... خودت هم خوب 

می دونی که به محض این که به خونه ی کامی برسی 

این کاغذو مچاله می کنی و کنار میندازی...

به چشم های قهوه ای خوش حالت و موهای مشکی بهراد نگاه کردم... به صورت جذابش... 

بی اختیار لبخندی روی لبم نشست...

دیگه مردی رو نمی دیدم که شاهد رقص من روی سن رستوران پوپک بود...

دیگه مردی رو نمی دیدم که سر قیمتم با پوپک چک و چونه می زد...

دیگه مردی رو نمی دیدم که منو با یه بازی برد و صاحب شد....

دیگه مردی رو نمی دیدم که می خواست یه شب رو باهام صبح کنه و بعد منو کنار بندازه...

دیگه نمی دیدمش... من فقط مردی رو می دیدم که منو از دست شیخ نجات داد...

مردی رو می دیدم که توی لنج همراهیم کرد...

مردی که منو از اون جهنم فراری داد...

مردی که هیچ وقت منتظر تشکرهای من ناشکر نشد... در مقابل همه ی کارهاش فقط یه 

دستمال خیس روی پیشونیش گذاشتم...!

من دلتنگ این مرد می شدم... می دونستم...

کاغذو بیشتر توی دستم فشردم... این بار می دونستم برای چی بغض کردم... می دونستم 

برای چی صدام می لرزه:

نمی دونم چطور ازت تشکر کنم... برای همه چی ممنونم...

پرده ی اشک جلوی چشممو گرفت... خیلی خشک تشکر کردم... منی که خانواده م و ول 

کردم و دل کامی رو شکستم بلد نبودم از کسی به خاطر 

محبت هاش تشکر کنم... فقط طلب محبت داشتم ... از عالم و ادم طلب محبت و احترام داشتم!

بهراد با دقت به صورتم نگاه کرد... هنوز داشت فین فین می کرد... نوک بینیش قرمز شده 

بود... خندید و فقط در جوابم سر تکون داد... خواستم در 

ماشین و ببندم که صدام زد: کتی!

با امیدواری به صورتش نگاه کردم... نمی دونم منتظر بودم چی از زبونش بشنوم... چشمکی 

زد و گفت:

زنگ بزن...

لبخند بی رمقی زدم... آهسته خداحافظ گفتم و در ماشینو بستم... ماشین به راه افتاد... اون 

قدر نگاهش کردم تا ناپدید شد...

سرمو به سمت خونه ی کامی چرخوندم... نگاهی به اون آپارتمان قدیمی کردم... نمای 

خاکستری و کثیف اون آپارتمان شمالی و قدیمی... به 

پیرزنی فکر کردم که طبقه ی پایین زندگی می کرد... چه قدر از من بدش می اومد... عاشق 

کامی بود که صبح به صبح براش نون سنگک گرم 

می خرید... ولی نمی دونم چرا هر وقت منو می دید رو ترش می کرد... انگار می دونست یه 

روز دل این پسر بامحبتو می کشنم می رم دنبال یه 

مشت آرزوی بچگونه و رویای احمقانه... انگار اینا رو از توی سیاهی چشمام می خوند...

به حیاطی فکر کردم که کامی آب و جاروش می کرد و می گفت که باید بنفشه توی باغچه ش 

بکاریم... همون باغچه ای که خرمالوهاش نصیب 

کلاغ ها می شد و شاه توت هاش به گربه ها می رسید...

داشتم اشک می ریختم... چند روز بود که اینجا رو ترک کرده بودم؟ به سال می رسید... مگه 

نه؟ هزار سال... هزار سال پرتجربه ... پر حسرت... 

هزار سال پر از امید برگشت... حالا اینجا ایستاده بودم... همون کتی سرکشی بودم که با 

سنگدلی همه چی رو ول کرده بودم و رفته بودم... همون 

کتی لجباز بودم... شرافتم و دو دستی چسبیده بودم و حفظش کرده بودم...

سحری که نمی دونستم چی سرش اومد جلوی چشمم اومد...

بیتایی که توی رستوران می رقصید و مست می کرد تا یادش بره چطور سیاه بخت شد...

پروانه ای که جلوی چشمم جون داد...

و شادی... شادی که من به این بازی کشیدمش و وقت نابودی و تباهی تنهاش گذاشتم...

چه قدر بین جمع این بدبختها خوش شانس بودم... من همون کتی بودم... همون کتی موندم... 

آره... یه چیزهایی برام مونده بود که بتونم بهش 

افتخار کنم... کامی اگه می شنید خوشحال می شد... منو می بخشید... کامی می فهمید... مثل 

همیشه فقط از دور نگاهم می کرد و لبخند محوی بهم 

می زد... لبخندی که هم پدرانه بود... هم برادرانه... و هم عاشقانه...

حالا یه لبخند روی لب من بود... کامی کتی برگشت... کتی تو برگشت.... همونی که بود 

برگشت!

دستمو روی زنگ گذاشتم. اشک هامو پاک کردم... سرمو به دیوار تکیه دادم... نفس عمیقی 

کشیدم تا قلبم آروم بگیره... صدای زنی توی گوشم 

پیچید:

بله؟

سرمو بلند کردم... کدوم زنگو زده بودم؟ چند بار پلک زدم... زن دوباره گفت:

بله؟... کیه؟

سریع گفتم:

کامی...

زن با کلافگی گفت:

اشتباه گرفتی خانوم.

نگاهی به در خونه کردم... همون در بود... همون دری که رنگ شیری کهنه ش پوسته 

پوسته شده بود و نصف دیوارش با کاغذهای تبلیغاتی 

تخلیه ی چاه پر شده بود... همین خونه بود... اخم کردم و گفتم:

ببخشید من با کامی کار داشتم... با کامبیز...

زن گفت:

خانوم گفتم که اشتباه گرفتید!

سرم به سرعت به سمت 405 مشکی چرخید. با بداخلاقی گفتم:

ماشینش دم در پارکه!

زن بی اهمیت به حرف من گوشی رو گذاشت. زنگ طبقه ی پایین رو زدم. حتما اون پیرزن 

می دونست که چه خبره... قلبم چرا این قدر محکم می 

زد؟

صداش که توی گوشم پیچید نفس راحتی کشیدم:

سلام مادر جان... من کتی ام... با کامی کار داشتم...

پیرزن مکثی کرد. قلبم توی سینه فرو ریخت. هل کردم. گفتم:

مادر جان؟ صدامو می شنوید!

صدای خشکش بلند شد:

کامی از این جا رفته!

یه نفس عمیق کشیدم تا حس خفگیمو از بین ببرم.

یه چیزی مثل پتک به سرم خورد...!

فقط یه زنگ یکنواخت تو سرم پیچید و چشمام سیاهی رفت.... تمام تنم یخ زد... دستمو به 

دیوار گرفتم... گلوم خشک شد... با ناباوری گفتم:

کجا رفته؟ کامی جایی رو نداره که بره... منم... کتی... من برگشتم.

بغضم ترکید... کامی... کامی نرفته... 405 مشکیش دم در پارکه... همونی که همیشه 

باهاش منو از مدرسه برمی داشت و بعد می رفتیم از اون 

پیراشکی پیتذاهای چرب و چیلی می خوردیم... .

پیرزن گفت:

چیه؟ سرت به سنگ خورد و برگشتی؟ کامی رفت... دو سه روز بعد رفتنت رفت... .

با تته پته و لحن خفه ای گفتم: هیچ ادرسی... .

میون حرفم بلند، محکم وقاطع گفت: نــــه...!

سرم به سمت 405 مشکی چرخید... با پاهایی لرزون به سمتش رفتم. دقیق نگاهش کردم... 

دنبال چراغ جلوی شکسته ش گشتم... همون چراغی 

که موقع تمرین رانندگی به درخت کوبونده بودم و صدای قهقهه ی کامی رو بلند کرده بودم... 

دنبال گلگیر رنگ و رو رفته ش و لاستیک چپ بدون 

قالپاقش گشتم... نبود... ماشین نو بود... .

زانوهام سست شد... لبه ی جدول نشستم و دستمو روی قلبم گذاشتم... بوی آشغال های جوی 

آب تو بینیم پیچید... صدای میو میوی گربه ی زیر 

405 منو به خودم اورد... از جا پریدم... به سمت انتهای کوچه دویدم... یه 405 مشکی 

اونجا بود... نفس راحتی کشیدم... ضربان قلبم بالا 

رفت... .

در همین موقع یه مرد میانسال با کیف سامسونت از ماشین پیاده شد... سرجام خشک 

شدم... سر چرخوندم... 405 مشکی کامی کو...

از کوچه خارج شدم... خودمو توی هفت تیر پیدا کردم... با گیجی نگاهی به مانتو فروشی رو 

به روم کردم... همونی که کامی می گفت آشغال 

فروشیه... .

همونی که نزدیک روسری فروشی بود و کامی از اونجا برام یه شال طلایی خریده بود... .

همونی که رو به روی پلی بود که زیرش گشت ارشاد کیشیک می داد... .

همونایی که هر وقت از رو به روشون رد می شدیم قلبم محکم توی سینه می زد و کامی 

دستمو محکم تر توی دستش می گرفت تا نترسم... .

هفت تیر همون بود... .

اشغال فروشی همون بود... .

حتی ویترین اون روسری فروشی که ازش یه شال طلایی داشتم و تو گیر ودار دبی گمش 

کرده بودم هم همون بود!

شاید چهار قدم جلو تر گشت ارشاد هم هنوز کشیک میداد... .

فقط!!!

کامی دیگه نبود... کامی رفته بود... انگار تنها مرد دنیا هم از این دنیا پر کشیده بود و رفته 

بود... تنها حامی کتی ناشکر و لجباز... کتی سرکش و 

سرتق...

سرمو چرخوندم... کامی نشسته بود روی مبل زوار دررفته... دستاشو توی هم گره کرده بود 

و با یه لبخند کمرنگ با افتخاری پدرانه... با نگاهی 

عاشقانه به کتی خندانی نگاه می کرد که آروم و آهسته براش می رقصید و موهای بلند 

طلاییش و تاب می داد... .

لبخند کامی محو شد... کامی گفت دوستت دارم... کامی برای همیشه رفت... .

دستمو جلوی دهنم گرفتم. دو سه تا دختر دبیرستانی با مانتوهای سرمه ای از کنارم رد شدند 

و با تعجب به صورت خیس از اشکم زل زدند... یه 

زن جا افتاده و مسن چادرش رو زیر بغلش جمع کرد و بی هوا بهم تنه زد... .

بی اراده راه می رفتم... کامی سه روز بعد بی وفایی من رفت... می دونستم تحمل خونه ای 

رو نداشت که گوشه و کنارش بوی منو می داد... هر 

گوشه ش خاطره ی دختر بی وفایی که عاشقش شده بود و براش زنده می کرد... و من چه 

قدر محتاج اون خونه و امنیتش بودم... محتاج حمایت 

های صاحبش بودم... تنها کسی که مردونگی کرد و کتی بی پناه رو از زیر پل جمع کرد... 

کسی که کتی رو آدم کرد... .

به کفش های سفیدم نگاه می کردم که از زیر چادر سیاهم بیرون زده بود... چادری که روی 

سرم لغزیده بود و موهامو نمایش می داد... دستام 

کنار بدنم تکون می خورد... اشک از چشمام روی گونه هام می ریخت... مرتب بینیم و بالا 

می کشیدم...

کتی! دیگه چی داری که بهش تکیه کنی؟ دیگه یاد کی رو داری که موقع سختی ها بهش پناه 

ببری؟ کتی بگو... دیگه چی برات مونده؟... کتی از 

حامیت بگو... کتی فقط یه نفر توی دنیا بود که خاطرت و می خواست... فقط یه نفر بود که 

همیشه پشتت بود... کتی بین آرزوی آمریکا رفتنت دنبال 

کامی هم بگرد...

دور میدون می گردم... مغازه ها رو نمی بینم... آدم هایی که با تعجب به صورتم خیره شدند و 

نمی بینم... دخترهایی که دستشون و دور بازوی یه 

پسر حلقه کردند و نمی بینم... راننده تاکسی هایی که مسیر و فریاد می زنند... اتوبوسی که 

دود سیاهش توی هوا می پیچه و گلوم و می 

سوزونه... من هیچی نمی بینم... تهران پر دود و دم.. تهران پر از گرگ ... این تهران بدون 

کامی برای من تهران نیست... من این تهران و نمی 

خوام...

لبه ی جدول نشستم... آروم گرفتم... به اون رانندگی تاکسی مسن نگاه کردم که دود 

سیگارش و فوت کرد...

یه لحظه خودمو دیدم... منی که جسد یه دخترو آتیش زدم... ای کاش یه سیگار دم دستم 

بود... ای کاش می تونستم با پک های عمیق خودم و آروم 

کنم...

باید یه جا برای خواب پیدا می کردم... یه چیزی برای پوشیدن... یه چیزی برای خوردن... 

شاید یه جایی که بدون نگاه این آدم ها بتونم یه دل سیر 

گریه کنم... بدون این که پسرک فال فروش با چشم های گردش بهم زل بزنه... بدون این که 

دود گازوئیل بخورم... بدون این که 405 های مشکی 

از جلوی چشمم رد شن... !

نگاهی به دست های مشت شده م کردم. به کاغذی که بهراد بهم داده بود... نگاهم به جوهر 

سیاه خودکار بود ولی نمی دیدمش... چند بار پلک 

زدم... تصویر مات کاغذ برام روشن شد... سعادت آباد... کی می ره این همه راهو؟ ولی... 

من که جایی رو نداشتم... من که کس دیگه ای رو 

نداشتم...

یاد اون چشم های قهوه ای و نوک قرمز بینیش افتادم... نفس عمیقی کشیدم... شاید توی 

خونه ش یه اتاق بهم بده که بتونم یه دل سیر اونجا گریه 

کنم... شاید بتونم براش یه کم از کامی بگم... اصلا شاید کمکم کنه که کامی رو پیدا کنم... 

آره... بهراد کمکم می کنه... .

نگاهی به راننده تاکسی می کنم. از جا می پرم و به سمتش می رم... می پرسم:

دربست سعادت آباد می بری؟

نگاهی به سر تا پام می کنه. کوله پشتیمو زیر و رو می کنم. اسکناسهای توی دستم و 

نشونش می دم و می گم:

گدا نیستم... نترس!

زیرلب چیزی می گه... به سمت ماشینش می رم. خودمو روی صندلی می اندازم... یادش به 

خیر... اون روزهایی که خیابون ها رو کنار کامی زیر 

پا می ذاشتم تا لباسام و باهم ست کنم... ولش کن کتی... خطش بزن... توی ذهنت همه ش و 

خط بزن... بریزش دور... مثل همون روزی که از 

خونه فرار کردی و با خیال راحت از دکه ی روزنامه فروشی یه بسته سیگار خریدی و همه 

ی دلهره هات و با دودش فوت کردی و بیرون دادی... 

خطش بزن کتی... با یه نخ سیگار همه ش و بیرون بریز...

مگه میشه؟

نمی دونم چرا بی اختیار از راننده پرسیدم:

می شه یه نخ سیگارم به من بدید؟

از توی آینه با تعجب بهم نگاه می کنه... چی رو داره بر و بر نگاه می کنه؟ اشک هایی که 

روی صورتم خشک شده؟ موهای مشکیم که روی 

پیشونیم ریخته؟ ...

سیگار و فندک رو می گیره سمتم... رادیوش رو روشن می کنه... سرم و به پشتی صندلی 

تکیه می دم... سیگار و آتیش می زنم. چشمامو می 

بندم... از سیگار یه کام طولانی می گیرم... به دودی که از دهن و بینیم بیرون می دم نگاه 

می کنم...

شیخ رجب دود می شه ولی نمی ره...

شادی بین فضای تاکسی کمرنگ می شه ولی محو نمی شه...

انگار پروانه هنوز داره کنارم روی زمین جون می ده...

برای همیشه همشو توی ذهنم خط می زنم.. می ریزمش دور... تموم....

سیگار و از پنجره بیرون انداختم... نگاهی به آپارتمان شیک رو به روم کردم. کرایه رو 

حساب کردم و پیاده شدم. نگاهی به کاغذ کردم. به سمت 

آپارتمان ده طبقه رفتم. واحد یازده... زنگ رو فشار دادم... صدای بهراد رو شنیدم:

کتی تویی؟

نگاهی به آیفون کردم... با التماس به آیفون زل زدم و گفتم:

باز می کنی؟

در و باز کرد. وارد شدم... نگاهی به دور و برم کردم. هفت هشت تا ماشین شیک و مدل بالا 

رو به روم بودند... از کنار ماشین ها گذشتم و دکمه 

ی آسانسور رو زدم. با دست موهامو مرتب کردم. بینیم و بالا کشیدم.... چند تا نفس عمیق 

کشیدم... حداقلش این بود که مجبور نبودم شب زیر پل 

بخوابم...

وارد آسانسور شدم. توی آینه به صورت رنگ پریده م نگاه کردم... دستی به صورتم کشیدم. 

آشفته بودم... با دست کشیدن و این جور چیزها هم 

درست نمی شد...

از آسانسور بیرون اومدم و به سمت چپ چرخیدم. بهراد دم در ایستاده بود و با تعجب نگاهم 

می کرد. پرسید:

چرا اومدی اینجا؟

جا خوردم... پس کجا می رفتم؟ آهسته گفتم:

دوستم از اونجا رفته بود.

بهراد دستی به پس گردنش کشید... با شک و تردید نگاهی به داخل خونه کرد و گفت:

خیلی خب... بیا تو...

از جلوی در کنار رفت. همین که پامو توی خونه گذاشتم چشمم به یه دختر جوون افتاد... با 

چشم های سبزش بهم زل زده بود... لب های قلوه ایش 

رو برچیده بود... ابروهای کمونیش و بالا انداخته بود و با تعجب نگاهم می کرد... .

 پایان جلد اول 

 نویسنده کتاب تا همینجا   انرا منتشر نموده ..و ادامه این کتاب  هنوز نوشته نشده و و دلیلش هم مشکل شخصی برای نویسندش بوده و امیدواریم که این مشکل رفع بشه و ادامعه رمان رو منتشر کنه و بهمحض منتشر شدن با اجازه نویسندش در اختیار علاقه مندان قرار بگیره 

------------------

توضیح مهم : 

جلد دوم این رمان  حکم دل 2 ...به گفته نویسندگانش و بدلایل شخصی در تابستان 92  

منتشر میشه ولی تا الان  خبری نشده  به محض منتشر شدن اطلاع داده میشه. .پس لطفا فعلا در مورد ادامه این رمان سوال پرسیده نشه / سپاسگذار

----------------

ارتباط با سازنده کتاب

iraaanbook@yahoo.com

goldjar.blogfa.com

سوالات و نظرات و پيشنهادالت و درخواست کتاب مورد نظرتان  الکترونيکي با فرمتهاي 

مختلف . را  از طريق روشهاي زير ارسال نماييد/ در هنگام ارسال..نام خود و شهرتان ذکر 

شود چون در غير اينصورت متاسفانه پاسخ دادن از ميان تعداد زيادي از درخواست کنندگان 

مشکل  خواهد شد

نحوه  درخواست

روش اول و سريع:

درخواست خودرا از طريق  (اس ام اس )   به شماره 09391315486 ارسال نماييد

روش دوم:

ارسال پيام ( پي - ام )   به  (آي - دي )    ياهو  iraaanbook

مثال  طريقه درخواست :

فريبا - تهران - کتاب فرشته نجات من - جاوا - پرنيان 

سپس ارسال کنيد به شماره 

09391315486

اگرم مايل هستيد ايميل و ايدي خودتان را ذکر کنيد تا کتابهاي مورد نظرتان برايتان به انجا 

ارسال شود (  ارسالهاي بصورت  رايگان ميباشد )