 کتاب رمان: هیچکی مثل تو نبود

===============

نوشته:aram-anid

==============

ساخت کتاب : فریدسقراطی

http://goldjar.sub.ir

(( هیچکس مثل تو نبود  ))

=================

 {{{{ فصل اول  }}}}

---------------------------

به نام خدا   خميازه اي کشيدم. چشمهام هنوز بسته است. يکم چشمهام و ماليدم و بازشون کردم. سرمو کج کردم و به ساعت روي ديوار نگاه کردم.

نيشم باز شد. هر روز دير تر از ديروز. خوب چي کار کنم ديشب که نه، امروز ساعت 6 صبح خوابيدم. بايدم ساعت 12:30 بيدار بشم. حالا خوبه ديگه مامان نمياد با جيغش بيدارم کنه.دوباره يه خميازه کشيدم و پاشدم. يه دست به صورتم کشيدم و همراه يه خميازه از اتاق رفتم بيرون. چشم چشم مي کردم ببينم مامان کجاست. حتما" طبق معمول تو آشپزخونه است. رفتم تو دستشويي و دست و صورتمو شستم. حتي تو آينه خودمو نگاهم نکردم. چيه ديدن قيافه خودم هر روز. چيز جديدي توش نبود که ببينمش. رفتم تو آشپزخونه. آدم هر ساعتي که بيدار بشه اولين چيزي که مي چسبه يه استکان چايي داغه. اِه مامان که اينجاست. سلام کردم. داشت سبزي آب مي کشيد. ريخته بودشون تو آبکش که آبش خالي بشه. آبکش به دست برگشت سمتم که جواب سلامم و بده. با ديدن من يهو يه جيغي کشيد و آبکش از دستش افتاد و از ترس دستش رفت رو قلبش.ترسيدن مامان خيلي باحال بود. کل آشپزخونه پر سبزي شده بود. مثل اين فيلمها. مخصوصا" همين فيلم ديشبيه. نيشم تا بناگوش باز شده بود.من: مامان خوبي؟ چي شد ؟مامانم که يکم آرومتر شده بود يه چشم غره به من رفت و يه پشت چشمم برام نازک کرد و گفت: دختر اين چه ريختيه واسه خودت درست کردي؟ آدم زهره اش آب ميشه.گيج سرمو خاروندم و گفتم: چرا؟؟؟؟دوباره يه چشم غره رفت بهم و با حرص گفت: همينه ديگه وقتي روز و شبت قاطي ميشه همين ميشه. اينم از ريخت و قيافت. حرفم که گوش نميدي. همش سرت تو اون کامپيوتر و تلويزيونه. چسبيدي تو اتاقت و بيرون نمياي. نه تو خونه يه دور مي زني نه از خونه بيرون مي ري ببيني دنيا دست کيه. اين همه سال معلم بودم يکي مثل تو نديدم به خدا. انقدر بي هدف و الاف.دوباره اين مامان اول صبحي اعصابمو خورد کرد. خوب من چي کار کنم؟ ناراحت گفتم: مامان باز شروع کردي؟؟؟ مگه دست منه؟ کم دنبال کار رفتم؟ کم گشتم؟ کم به اين و اون سپردم؟ ديديد که همه گفتن خبرت ميکنيم اما کو تا خبر کنن. خوب کار ديگه اي ندارم. اين همه سال درس خوندم حالا هم هيچي . اون همه زحمت دو زار نمي ارزه.مامان: حالا چون کار نيست بايد بشيني فيلم ببيني و کتاب بخوني و همش تو اينترنت باشي؟ خدا کنه اين دانشگاهه زودتر جواب بده. بابات امروز با آقاي مهدوي قرار داره. ببينه مي تونه کاري بکنه. نه ديگه چي کار. بي خيال چايي شدم. مامان گند زده بود به اعصابم. با اخماي در هم رفتم تو اتاقم و مامان و تنها گذاشتم تا سبزيهاش و جمع کنه. به من چه مي خواست نترسه. اما خدايي مامانمم کم غر نمي زدا. واسه هر چيزي يه بهانه واسه غر زدن پيدا مي کرد.رفتم تو اتاقم. رفتم جلوي آينه. چشمم که به خودم افتاد نيشم باز شد. بي خود نبود مامان بدبخت سکته کرد. موهام پف کرده بود، شکسته بود، پيچيده بود توهم، خلاصه عوامل مختلف دست به دست هم داده بودن تا موهاي بنده مثل اين بيابونيا بره تو هوا و مثل اين حموم نديده ها تو هم بپيچه. خلاصه اينکه وضعيت بسيار فجيح و ناجور بود. اگه خودم تو شب يکي و اين ريختي مي ديدم سکته مي کردم. بيچاره مامان .با خنده رفتم حوله امو گرفتم و رفتم حموم. تو آينه حمام به خودم نگاه کردم. زندگي منم چه راکد و بي خود شده. صبح ها که خوابم. بعد از بيداريم يه سره تو اتاقمم. به قول مامان يا دارم فيلم مي بينم يا کتاب مي خونم. خوب از بي کاري به در و ديوار اتاق نگاه کردن که بهتره.اين همه سال همه فکر و ذکرم درس بود. درس و درس و درس. هيچ کاري غير درس خوندن بلد نبودم خير سرم فوق ليسانس معماري بودم. اما بي کار. 25 سالمه. تنها دختر خانواده ام. مامانم معلم بازنشسته است. خودشو باز خريد کرده. پدرم مهندسه عمرانه که يه شرکت ساختمون سازي داره. چقدر بابا اصرار کرد بيا تو شرکت من کار کن. اما من قبول نکردم. اول اينکه کار کردن تو شرکت بابا اصلا" خوب نبود. خوشم نمياد هر کي که فهميد بگه :خوببببببببببببببببببب باباش برا اينکه بي کار نباشه يه حقوقي بهش ميده. نمي خوام تواناييهام و زير سوال ببرن. واسه همين قيد کار کردن براي بابا رو زده بودم. همه عشقم از همون سال اول دانشگاه تدريس بود. درس دادن تو دانشگاه به يه مشت دانشجوي خنگ پرو. خوب خودمم يه زماني مثل همينا بودم. عاشق اين بودم که بهم بگن استاد و دنبالم بدوان تا بهشون نمره بدم. بعدم من با بدجنسي بگم هر نمره اي که گرفتيد همونه، نه يه نمره بالاتر و نه يه نمره پايين تر. يعني همچين بگم که حسابي سکته کنن. اما موقع نمره دادن همه رو قبول کنم. آي حال مي داد آي حال مي داد.آقاي مهدوي يکي از آشناهاي بابا بود. چند وقت قبل رفته بودم پيشش و مدارکمم بردم بهم قول داده توي دانشگاه ... برام تدريس بزاره. آخه نمره هام خيلي خوب بوده. حتي پروژه امم عالي بوده.بچه درس خون بودم ديگه. هيچ کاري و بيشتر از درس خوندن دوست نداشتم. همين الانشم وقتي يه کتاب نو مي بينم دست و پام مي لرزه براي خوندنش.آخره شهريوره و چند روز ديگه مدرسه و دانشگاه باز ميشه. منم طبق معمول راکد نشستم تو خونه. حتي حوصله اين و ندارم که از خونه برم بيرون. پريسا دوستم هر وقت که زنگ مي زنه ميگه تو آخرش تو اون خونه کپک مي زني. ياد سگ يکي از هم کلاسيهام افتادم اونقدر چاق و تنبل بود که از جاش تکون نمي خورد و همه اش مي خوابيد آخرم در همون وضعيت مرد و کپک زد.نکنه منم آخرش اين ريختي بشم. اه برو گمشو آنا حداقلش اينه که روزي چند بار مي ري دستشويي خطر کپک زدن از سرت رفع ميشه.شونه امو مي ندازم بالا و مي رم آب بازي. حموم رفتن من به خاطر آب بازيهام يکي دو ساعتي طول ميکشه. واي که آب بازي چه حالي مي ده.بعد يک ساعت و نيم حموم کردن با صورت سرخ شده حوله پيچ ميام بيرون. ساعت 2 شده. بابا حتما" اومده خونه. پس کجاست؟ من نديدمش. بي خيال رفتم تو اتاقم و نيم ساعت بعد حاضرو آماده اومدم بيرون. محض رضاي خدا هم موهامو شونه کردم. صاف رفتم تو آشپزخونه. مامان داشت ميزو مي چيد و بابا پشت ميز نشسته بود و ماست مي خورد. اين باباي ما هم علاقه خاصي به ماست داره ها.بلند سلام کردم. مامان جونم جوابش يه چشم غره بود که باقي مونده ناراحتي کار صبحم بود اما بابا با لبخند جوابمو داد. منم به خاطر چشم غره مامان نرفتم کمکش و نشستم پشت ميز کنار بابام.بابا هم طبق عادت هميشه داشت گزارش کار روزشو مي داد. عادتش بود آب مي خورد بيرون از خونه تو دهنش نمي موند. ميومد 10 بار تعريف مي کرد.داشتم واسه خودم به مرغ سوخاريها ناخونک مي زدم که بابام گفت: راستي آنا آقاي مهدوي رو ديديم.سريع صاف نشستم و سرا پا گوش شدم. مامانم که داشت برنج مي کشيد بي خيال شد و برگشت سمت ما و گوشاش تيز شد.اين وسط بابا بي خيال داشت قاشق قاشق ماستش و مي خورد.يه قاشق ماست مي خورد يک کلمه حرف مي زد.بابا: مهدوي خيلي .... خوشش اومد .... گفت فردا .... بري پيشش ... مي خواد بهت .... کلاس بده .... نمي ....مامان کفري گفت: مسعوددددددددددد اين چه مدلشه؟ يا ماستت و بخور يا حرفتو بزن.بابا يه نگاه به من و مامان که منتظر چشم به دهنش و قاشق ماست تو دهنش داشتيم کرد و بي ميل قاشق و گذاشت پايين و گفت: هيچي ديگه فردا برو ببين چه کلاسايي خاليه تا بهت ساعت بدن. چه مي دونم خودت برو فردا هماهنگ کن ديگه.يه ثانيه هنگ بودم. مامان لبخند زد و يه نفس راحتي گشيد برگشت که دوباره برنج بکشه. بابا دوباره قاشق ماستش و برداشت تا ماستش و بخوره. هيجان تو تنم مثل کرم مي لوليد. يهو با ذوق يه جيغ بلند کشيدم و سه متر پريدم هوا و همراه يه ييييييييييييييي بلند بالا جفت دستهامم بردم بالا. اونقدر ناگهاني تخليه انرژي کردم که کفگير برنج از دست مامان افتاد و کل آشپزخونه رو به گند کشيد. بابا هم ماستي که تازه با قاشقش گذاشته بود تو دهنش از هولش ريخت بيرون و ريخت رو لباسش.واي واي چه گندي زده بودم. نيشمو باز کردم و تندي رفتم يه ماچ به مامان غضبناک و يه ماچ به باباي مبهوت دادم و دوييدم تو اتاقم. فعلنه جلوشون آفتابي نمي شدم بهتر بود. مخصوصا" جلوي مامان با اون بلايي که صبح سر سبزيهاش و الان سر برنجش آورده ام جلوش مي بودم با همون کفگير مي زد تو فرق سرم نصف مي شدم.دوييدم تو اتاقم و قد 10 دقيقه فقط از ذوق بالا پايين مي پريدم و با صداي آرومي ييييييييي، يييييييييييي مي کردم. موهاي مبارک شونه شده امم به همون حالت جنگلي قبلي برگردوندم.ذوقم که يکم کمتر شد وقت اطلاع رساني رسيد. گوشي و برداشتم و به پريسا زنگ زدم. با همون اولين بوق گوشي و برداشت.من: يعني مخابراتم به سرعت تو جواب تلفن نمي ده. رو گوشيت خوابيده بودي؟پريسا خوابالود گفت: بنال، آره خواب بودم. مرحمت کردي بيدارم کردي.من: گمشو خره برو بمير. من و بگو که زنگ زدم خوشيمو با تو تقسيم کنم. حالا اگه مي گفتم مي خوام شام بهت بدم حاضر بودي يه هفته بي خوابي بکشي.پريسا سريع با يه صداي هوشياري گفت: مي خواي شام بدي؟با حرص گفتم: کوفتم بهت نمي دم برو گمشو بخواب.پريسا مهربونتر گفت: آنا جونم ..... بگو گلم چي شده...تنم مور مور شد. با چندش گفتم: اه گمشو پريسا 10 دفعه بهت گفتم صداتو اين جوري نکن و برا من عشوه نيا. نميگم که بميري از فضولي.يهو پريسا جيغ کشيد: ميمون بهت ميگم بگو برامن فيس نيا.من: چيشششششششششششششش بي تربيت خودت ميموني. الان يعني تو بيداري؟دوباره مهربون گفت: آره عزيزم بيدار بيدارم.من: مي خوام خواب خواب باشي که همون جوري هم بري زيارت ديار باقي. خوب جونم برات بگه. کار پيدا کردم.يهو جفتمون با هم جيغ کشيديم. همه حرفهاي بابا رو براش گفتم و اونم کلي خوشحال شد و بعدم پيله کرد و گفت بايد بهم شام بدي و از اين حرفها. منم گفتم بزار اول فردا برم ببينم بهم کلاس مي دن يا نه که اگه اکي شد فردا شب شام بدم بهش.يکم حرف زديم و غيبت همه رو کرديم و بعدم قطع کردم. تازه يادم اومد يکم به خودم برسم و يه صفايي به ابروان مبارک بدم که شده بسان جنگلهاي سر سبز شمال.يه خميازه کشيدم. خدايا همه چي يه طرف اينکه اگه کارو بگيرم مجبورم صبح زود بيدار بشم يه طرف ديگه. بد به خواب صبح اونم تا 12 عادت کردم.وارد ساختمون دانشگاه شدم. از نگهباني سراغ اتاق آقاي مهدوي رو گرفتم. گفت طبقه سومه. پوفي کشيدم. هر دم از اين باغ بري مي رسد.سرمو چرخوندم. پله ها انتهاي راهروي سمت راستي بود. آسانسورم کنارش. بدون نگاه کردن به آسانسور از پله ها رفتم بالا. دوتا پله رو رفتم. ايستادم. نه اين جوري که نميشه. من همين الانش چشمهام داره از خواب رو همديگه ميوفته اين شکلي هر چي مهدوي حرف بزنه من چيزي حاليم نميشه.از تو کيفم گوشيمو با هنزفريم در آوردم. يه آهنگ دوف دوفي شاد پلي کردم و گوشي و گذاشتم تو گوشم. ايول آهنگ......ريز ريز سرم با آهنگ تکون خورد. اين شد زندگي. حالا ديگه خوابم مي پره. انگاري آهنگ بهم نيرو مي داد. قدمهاي سست و بي حالم جون گرفت. با ريتم رو پله ها قدم بر مي داشتم. پاهامو با آهنگ تکون مي دادم. خدا رو شکر که کسي تو پله ها نبود. البته قبلش همه جا رو چک کرده بودم. چون آخراي شهريور بود دانشگاه تقريبا" خلوت بود. بعدم همه که مثل من خر نيستن تو اين گرما از پله برن بالا که.شونه امو با آهنگ تکون دادم. اخم کردم و لبمو غنچه کردم. شده بودم مثل اين رپرا که تکنو مي رقصن. به پاگرد طبقه دوم رسيدم. آهنگ به اوج خودش رسيد. پامو انداختم پشت اون يکي پامو با يه حرکت يه چرخش 360 درجه رفتم و هماهنگ با چرخش دستهامم بردم بالا. يه يوهويييييييييييييييي آروم گفتم و چرخيدم و ايستادم. صاف جلوي دري که از طبقه دوم به پله ها باز مي شد ايستادم و دهنم از تعجب باز موند. دستهام بالا بود. يه پسر جوون جلوم بود که دهنش يه متر باز مونده بود و چشمهاشم گشاد شده بود. منم بدتر از اون. چشمم که بهش افتاد سه چهار تا سکته رو با هم زدم. واي بميرم من که هنوز پامو اينجا نزاشتم دارم ضايع بازي در ميارم و سوتي مي دم مامانم چقدر سفارش کرد که خانم باشم و مثل يه خانم رفتار کنم. سر جدم خيلي سخته.حالا اين پسره رو چه جوري جمعش کنم. آنا زود باش يه چيزي به اون مغز ناقصت بيار و ماسمالي کن. تازه يادم افتاد که دستهام هنوز بالاست. ياد اين دزدا افتادم که پليس مي خواد بگيرتشون و ميگه ايست پليس. دزده هم داره فرار ميکنه ها يهو در جا مي ايسته و دستهاشو مي بره بالا. دستهاي منم همون شکلي بالا بود.يهو بلند با صداي جيغي گفتم: واي خدا سوسک .... واييييييي .... واييييييييييپسره متعجب تر از قبل با حرف من سرشو پايين کرد تا ببينه اين سوسک مادر مرده کجاست. چشمم بهش بود و هنوز سعي مي کردم خودمو ترسيده نشون بدم. دستهامو همون بالا تکون مي دادم يکي مي ديد فکر مي کرد دارم مي رقصم. هيم مي گفتم: سوسک ... سوسک ...پسره سرشو بلند کرد و يه نگاه به صورت مثلا" ترسيده من کرد و چشمهاشو برد بالا و به دستهاي در حال قر دادن من چشم دوخت. به زور خنده اش و نگه داشته بود تا قهقهه نزنه. با صدايي که توش خنده موج مي زد گفت: تا جايي که من مي دونم وقتي يکي سوسک ميبينه پاهاشو تکون ميده و مي بره بالا. حالا نمي دونم بالا بردن دستها چه سودي داره.تازه فهميدم چه سوتي دادم. يعني اين يکي از اون قبليه بزرگتر بود. ديگه واسه تکون دادن پاها دير شده بود واسه همين دستهامو آروم آوردم پايين و خيلي شيک خودمو جمع کردم و سعي کردم اون ژست خانمي که مامانم هميشه مي گرفت و بگيرم. يه سرفه اي کردم و خيلي خونسرد يه ببخشيد گفتم و رفتم سمت پله ها که برم بالا.اينم از سوتي اول صبحي من. بي خود نيست من از خونه بيرون نميام. خوب بيام بيرون اين ريختي ميشه ديگه. مامان که اين چيزا رو نمي دونه. هي اصرار پشت اصرار که پاشو برو بيرون از خونه.خلاصه با غرغر رفتم طبقه سوم و رفتم پيش آقاي مهدوي. ازم با روي باز استقبال کرد و يه برنامه گذاشت جلوم و گفت چه روزهايي مي تونم بيام دانشگاه. من که کلا" بيکار بودم گفتم مشکلي با ساعتها ندارم. خلاصه چهار روز در هفته برام کلاس گذاشت. چون دفعه اولم بود و تا حالا تدريس نکرده بودم برام کارگاه گذاشته بود. نقشه کشي و اينا.برنامه به دست شاد و خوشحال برگشتم خونه. به پريسا هم خبر دادم که شب بريم بيرون.به ساعت نگاه کردم.واي خاک به سرم پريسا گفت 7:30 اينجاست الاناست که پيداش بشه. من هنوز مداد چشممو نکشيدم. مداد به دست جلوي آينه ايستادم. مداد و رو چشمم کشيدم و اومدم دمش و تنظيم کنم که صداي زنگ گوشيم از جا پروندم جوري که يه تکوني خوردم و سريع سرمو چرخوندم سمت چپ که گوشيمو ببينم.از هولم يادم رفت که مداد دستمه و هنوز رو صورتمه. چرخيدن همانا و کشيده شدن يه خط خوشگل مشکي از گوشه چشمم تا کنار گوشم همان. يه جيغي کشيدم و گوشي و برداشتم.پريسا: چته هنوز گوشي و بر نداشته جيغ ميکشي؟پرو پرو گفتم: بميري پريسا همه صورتم و سياه کردي؟پريسا: من ميگم تو ديوانه اي بهت بر مي خوره. آخه من از تو ماشين چه جوري مي تونم صورت تو رو سياه کنم ؟من: از همون جا با اعمال نيرو مي توني. الانم قطع کن دارم حاضر مي شم. اومدم گوشي و قطع کنم که صداي جيغ پريسا رو شنيدم. دوباره گوشي و گذاشتم کنار گوشمو گفتم: چي ميگي؟پريسا: هوي آنا بيا بيرون. من پشت درتونم.تو دلم يه فحشي دادمو گفتم: پنج دقيق ديگه ميام.دوباره جيغ کشيد: واييييييييييييي مي گشمت مي خواي من و يک ساعت بکاري اين بيرون. بدو بيا.واسه خودم نيشمو باز کردم اينم من و شناخته.من: نه جان تو گفتم 5 دقيقه ديگه بيرونم. خسته ميشي بيا تو.پريسا: من که مي دونم 5 دقيقه ات يعني يک ساعت. شرط مي بندم هنوز شلوارتم نپوشيدي.يه نگاه به خودم کردم. کور شده انگار چشمهاش ليزر داشت که از پشت درها و ديوارهام من و مي ديد. راست ميگفت هنوز لباسهاي تو خونه ام تنم بود.مهربون گفتم: پريسا جون صبر کن دارم ميام.و سريع قطع کردم قبل از اينکه دوباره جيغ بکشه.تندي صورتمو تميز کردم و يه مداد چشم نصفه کشيدم و ريمل زدم. طولاني ترين قسمت آرايش همين مداد و ريمل بود. رژ و رژگونه با هم يک دقيقه هم طول نمي کشيد. سريع لباس پوشيدم و شال به دست از اتاق رفتم بيرون و دوييدم سمت در و تو همون حال گفتم: مامان من رفتم. قبل بستن در صداي مامان و شنيدم که گفت: آنا دير نکني. مواظب باش.تو دلم يه باشه اي گفتم اما مي دونستم که دير مي کنيم. کلا" مدلم بود. از دبيرستان تا حالا هر وقت با بچه ها مي رفتيم بيرون از نيم ساعت قبل تايمي که مامان اعلام کرده بود بيا خونه غر مي زدم که من بايد برم و من بايد برم و آخرشم نيم ساعت دير تر از ساعت موعود مي رسيدم خونه. نمي دونم چرا. هميشه هم اون نيم ساعت آخر بيشتر خوش مي گذشت چون حدودا" 600 بار خداحافظي مي کرديم.در حياط و همچين محکم بستم که يه صداي بدي داد. سريع رفتم سمت ماشين پريسا. يه 405 يشمي داشت. رفتم دستگيره رو گرفتم اما مگه باز ميشد. يه نگاه به پريسا انداختم که خونسرد به جلو نگاه مي کرد. زدم به شيشه برگشت سمتم. من: درو باز کن.بهم اخم کرد و ساعتشو بالا آورد و نشونم داد.خوب که چي؟ نيم ساعت دير کردم ديگه.نيشمو باز کردم و گفتم: پريسا جون ببين يه نيم ساعت زودتر اومدم تو گفتي يه ساعت.چشمهاشو ريز کرد و گفت: خيلي پررويي. باز نمي کنم.دوباره نيشمو باز کردمو گفتم: مطمئني؟؟؟؟سرشو تکون داد. دستمو از دستگيره برداشتم و کيفمو رو شونه ام صاف کردم و گفتم: خوب پس از شام خبري نيست. من رفتم خونه. تا برگشتم برم سمت در خونه پريسا پياده شد و بلند گفت: خوبه تو هم يه شام مي خواي بهم بديا. بيا بالا. عادته دير نکني انگاري بهت خوش نمي گذره. يه لبخند دندون نما نشونش دادم و سوار شدم.راه افتاد. من: خوب کجا بريم.پريسا: چون دير کردي من انتخاب مي کنم جارو. بريم فرحزاد.برگشتم سمتش و گفتم: چيه قليون بدنت کم شده؟پريسا با نيش باز گفت: شديد اومده پايين.من: گفته باشما پول قليون و خودت مي دي من فقط شام و حساب مي کنم. به من چه تو مي خواي قل قل راه بندازي. من پولشو بدم؟يه پشت چشم برام نازک کرد و گفت: چيشششششششش خسيس.تو راه کلي حرف زديم تا رسيديم. رفتيم باغچه هميشگي. ديگه شناس شده بوديم اونجا. انقده که هر هفته اين پريسا معتاد من و مي برد اونجا. منم نميومدم خودش مي رفت با بقيه ارازل.امشبم به زور بقيه رو دک کرده بوديم. چون من بايد شام مي دادم نون خور اضافه نمي خواستمرفتيم و رو يه تخت نشستيم. پريسا سفارس قليون پرتغالي داد. چقده من از قليون بدم ميومد. دودش که بهم مي خورد سرم درد مي گرفت. حالا نه که پاستوريزه باشما اما از قليون بدم ميومد. فقط اين قل قل کردنش و دوست داشتم.مانتومو رو پام مرتب کردم. مانتوم نو بود تازه خريده بودم. يه مانتوي مشکي جلو بسته خنک بود که جلوش مدل چپ و راستي بود. البته چپ و راستيش توهم بود. درواقع همون جلو بسته بود. رو پهلوي سمت چپش جمع ميشد و يه سگک داشت مثل سگک کمربند که از توش يه دسته از پارچه مانتو رد کرده بودن که اين پارچه از اون سگکه آويزون بود و من هر وقت بيکار بودم اين تيکه پارچه رو مي گرفتم تو دستمو باهاش بازي مي کردم. مثل دستمال يزدي اين داش مشتيا.اين قسمت مانتومم صاف کردم. بلند بود و رو تخت قرار گرفته بود. داشتم با دقت دور و برمو ديد مي زدم که ديدم دوتا پسر همراه يه دختر اومدن و نشستن تخت بغلي ما. دختره وسط نشست. يکي از پسرا سمت چپ و يکيشونم پشت به ما سمت راستش.اين پسره که پشت به ما داشت مي نشست قدش بد نبود اما لاغر بود. يه شلوارم پوشيده بود که فاقش کوتاه بود و يه بلوز کوتاهم پوشيده بود. من نمي دونم چرا اين پسرا تيشرتاشون و مناسب سنشون نمي خرن؟ لباساشون اونقدر تنگ و کوتاهه که آدم فکر ميکنه لباس نوجونيشونو پوشيدن.داشتم به اين فکر مي کردم که هدف اينا از پوشيدن اين لباسهاي مسخره چيه که پسره نشست. چشمهاي من شد دوتا سکه 500تومني. واي مامان ايناااااااااااااااااااااا ااااااااااااااپريسا سرش تو گوشي بود. سرشو بلند کرد و يه نگاه به جلو انداخت و با غر گفت: پس اين پسره کجاست؟ چقدر طول داده واسه يه قليون؟روشو برگردوند سمت من که ديد من زوم شدم يه سمت و دهن و چشمم هم باز مونده.يه دستي به بازوم زد و گفت: آنا خوبي؟؟؟؟؟ سکته کردي؟من: دارم مي کنم. مزاحم سکته کردنم نشو.رد نگاه من و گرفت و وقتي اونم اون چيزي که من ديدم و ديد اخماش رفت تو هم و گفت: اه خاک بر سرش کنن. بميري با اين لباس پوشيدنت.با اين حرف انگار از شوک اومدم برون. چندشم شده بود. تنم يه لرز کوچيک رفت. پسره بي شخصيت. يکي نيست بگه لباسهاي سايزتو نمي پوشي به درک ديگه اومدن نشستنت اونم اين مدلي چيه ديگه؟ اومده بود و صاف نشسته بود جلوي من. تا نشست فاق شلوارش که کوتاه بود. تيشرتشم که کوتاه، با نشستننش کوتاهتر هم شد و تقريبا" تبديل شد به يه نيم تنه و بگم قد 30 سانت از باسن تا کمرش پيدا بود دروغ نگفتم. منظره حال به هم زني بود.دستهامو مشت کرده بودم و چشمهامو بسته بودم که چشمم به اون منظره منزجر کننده نيوفته. همين لحظه قليونمون و آوردن. چشمهامو باز کردم و به پسري که قليون و آورده بودن نگاه کردم.من: ببخشيد آقا ما مي خوايم تختمون و عوض کنيم. پسره با تعجب نگاهم کرد. آخه اين تخت هميشگيمون بود و ما هيچ جاي ديگه اي نمي نشستيم. پسره: چرا ؟؟؟؟ الان تخت خالي نداريم آخه.اخمام رفت تو هم. عصبي گفتم: آقا يا يه تخت ديگه بهمو ن بدين يا به اون آقاي که رو تخت کناريه بگيد درست بشيه.پسره يه نگاه با تعجب به من کرد و سرشو چرخوند و با ديدن اون پسره و منظره ناجورش اخماش رفت تو هم و رفت سمت تخت بغل. يه ضربه به شونه پسره زد که پسره برگشت. -: آقا جاتون و عوض کنيد. برين اون سمت تکيه بديد به پشتي. اين چه وضع لباس و نشستنه. اينجا خانواده رفت و آمد ميکنه مگه خودت ناموس نداري؟حالا پسره که رو تخت نشسته بود با هر حرف پسر قليونيه سعي مي کرد به زور کشيدن تيشرتشو بلند تر کنه و شلوارشو هم بالا تر بياره. اما توفيري نمي کرد. دقيقا" همون 30 سانت پيدا بود. آخرهم عذرخواهي کرد و رفت کنار دختره و تکيه داد به پشتي.يه چشم غره به پسره رفتم و رو به پريسا گفتم: آخيش ... داشتم بالا مياوردم. نمي دونم امروز چه کار بدي کردم که خدا اين جوري داشت مجازاتم مي کرد. ميگن دنيا دار مکافاته همينه ديگه مادر.پريسا هنوز چشمش به تخت بغل بود. سرشو از رو تأسف تکون داد و گفت: خاک بر سر دختره ببين با کيا اومده بيرون. چيشششش ...اين و گفت و با غيض شيلنگ قليون و کشيد. همچين کشيدش که قليون يه تکون بدي خورد. ما دو تا با وحشت خيز برداشتيم سمت قليون. و پريسا تونست قليون و نگه داره که نيوفته رو تخت اما يکي از زغالها از رو قليون افتاد پايين صاف نشست رو دنباله مانتوي من . اول متوجه نشديم اما وقتي اومديم يه نفس راحت بکشيم که ايول قليونه نيوفتاد آبرومون بره ......بوي سوختگي و کمي دود حس کرديم. با چشم دنبال چيزي مي گشتيم که آتيش گرفته باشه که ديدم اين مانتوي مبارک يه سوراخ گنده تو دنبالش ايجاد شده و فرش رو تختم داره مي سوزه و بوي بدي ميده. تندي با هر چي مي تونستيم زغاله رو شوت کرديم پايين تخت. قيافه ام ناله بود قشنگ. ناراحت دنباله مانتومو گرفتم و بهش نگاه کردم. گريه ام گرفته بود. قد يه انگشت سوراخ شده بود مانتوم. برگشتم با حرص به پريسا نگاه کردم.پريسا تا نگاه آتيشي منو ديد نيششو باز کرد و گفت: اينم سوتي امروزت. داشتي جيره امروزتو از دست مي دادي.چشمهامو ريز کردم و با حرص گفتم: چيره امو صبح خرج کرده بودم. اين سوتي تو بود خانم.بعدم مجبور شدم جريان صبح و آهنگ و پسره و سوسک و تعريف کنم. پريسا هم دلشو گرفته بود و مي خنديد.يه دو سه ساعتي اونجا نشستيم و کلي هم حرف زديم. کلا" ما فرحزاد که مي ريم دلمون نمياد برگرديم خونه. بالاخره ساعت 11 رضايت داديم و برگشتيم خونه.از تاکسي پياده شدم. يه نفس عميق کشيدم. جلوي در دانشگاه بودم. آنا چته؟ تو ديگه دانشجو نيستي که استرس بگيري تو الان استادي مثلا". تو مي توني زور بگي . تو قدرت داري.برو بابا دلداري الکي مي دي؟ اون موقع که من دانشجو بودمم بچه ها زياد استادا رو تحويل نمي گرفتن مخصوصا" استاداي زنو، با وجود اينکه سنشونم زياد بود اذيت مي کردن. الان که ديگه هيچي. ماها مثلا" دانشجو خوبا بوديم. بچه هاي الان انقده پروان که نگو. منم که تفاوت سني آنچناني باهاشون ندارم. خدايا خودت يه کاري کن هر چي گاگول و بي زبونه بيوفته تو کلاس من. يه نفس گرفتم و با فوت دادم بيرون. زير لب يه به اميد خدا گفتم و قدم برداشتم و قاطي دانشجوها رفتم تو دانشگاه. هر وقت استرس داشتم چشمهام مثل چراغ برج دريايي مي شد. هي مي چرخيد اين سمت و اون سمت. الانم اون شکلي شده بود.هفته اول مهر بود و دانشگاه شلوغ. عجيب بود. فکر نمي کردم بچه ها هفته اول بيان دانشگاه . اومدنشون چند تا دليل مي تونست داشته باشه. يا خيلي درس خون بودن که بعيد بود. يا اينکه واسه وقت گذروني و خوشگذروني و ديدن دوستاشون اومده بودن. بيشتر حالت دوم به اينايي که من مي ديدم مي خورد.همه که مثل ما بدبخت بيچاره ها نبودن از ترس استاد همون روز اول دفتر کتاب بيارن دانشگاه و جزوه بنويسن. نيومدي سر کلاسم غيبت. بشه من خودم که از روز اول مهر همه کلاسها رو مي رفتم. نخاله بودم ديگه.همين جور با کنجکاوي به دانشجوها نگاه مي کردم که صداي سلام کردن کسي و شنيدم.برگشتم با تعجب نگاه کردم ببينم کيه که سلام ميکنه.يه پسر جون کنارم ايستاده بود. مي خورد هم سن من باشه شايدم يکي دو سال کوچيکتر. کلا" بچه هاي اين دانشگاه از همه سني بودن. همسن بابامم دانشجو داشتن اينجا.پسره قد بلندي داشت و چهارشونه بود هيکلشم اييييييييييييييييييـي بد نبود. اما موهاش بيشتر از هر چيزي نظرمو جلب کرده بود. انقده مرتب بود که داشتم فکر مي کردم قبل بيرون اومدن چند ساعت جلوي آينه ايستاده. بغلاي کله اش موهاش کوتاه بود و جلوي موش بلند بود که يه وري تيز تو آسمون بود يعني ميگم تيزاااااااااااااما قشنگ بود. صورتش تر تميز و تيغ کرده بود. هنوز داشتم با چشم آناليزش مي کردم که يه لبخندي زد و گفت: سلام من مهبدم مي تونيم آشنا شيم؟بعدم دستش و آورد جلو.با تعجب يه نگاه به خودش و يه نگاه به دستش کردم. بعد سريع برگشتم به دور و بر نگاه کردم. راستش تو دانشگاه قبليم اين آقايون محترم حراست نه که دانشگاه بزرگ بود با دوچرخه تو محوطه دور مي زدن و چپ و راست به همه گير مي دادن. ديگه چه برسه به دست دادن يه دختر و پسر. بچه ها مي رفتن اون پشت مشتاي درختها و شمشادا و يواشکي دست مي دادن به هم انگار مي خواستن مواد رد و بدل کنن.هنوز داشتم به دست پسره مهبد نگاه مي کردم. سوالي که تو ذهنم بود و بلند گفتم: اينجا به دختر پسرا گير نمي دن؟؟؟؟؟؟يه خنده اي کرد و گفت: نه بابا ما اينجا قديمي هستيم حق آب و گل داريم کسي به ما گير نميده. ترم يکي هستي؟؟؟؟ابروهام از تعجب رفت بالا. سرمو بلند کردم و بهش نگاه کردم. با انگشت به خودم اشاره کردم و متعجب گفتم: من ؟؟؟؟؟؟مهبد دوباره خنديد. اي که رو تخت مرده شور خونه بخندي. مگه برات جک تعريف مي کنم که زرت زرت مي خندي؟اخم کردم. خنده اشو جمع کرد. اما کاملا" پيدا بود که هنوز دلش مي خواد بخنده. مهبد: نگفتي اسمت چيه؟ چي مي خوني؟ ترم چندي؟ بيا بريم رو اون نيمکت بشينيم حرف بزنيم اينجا سر راهيم. با دست به يه نيمکت زير يه درخت اشاره کرد. به نيمکت نگاه کردم. يعني چي ؟ اين چي ميگه؟ من چه حرفي دارم با اين بزنم؟تازه يادم افتاد نبايد گيج بازي در بيارم و بايد خانم باشم. صاف ايستادم و سعي کردم تعجب و از صدام و نگاهم دور کنم. گفتم: ببخشيد من بايد برم. تا يه قدم برداشتم سريع اومد جلوم و گفت: اِ کجا؟؟؟ تو هنوز اسمتم به من نگفتي.گيج بودم با تعجب گفتم: اسمم ؟ چرا؟دوباره خنديد. بميرم من دوباره گيج بازي در آوردم.مهبد: حداقل شماره اتو بده.دوباره اين دهنم با تعجب باز شد و ابروهامم پريد تو موهام.من: بله؟؟؟؟!!!!!مهبد: خوب شماره من و بگير.خودمو جمع کردم و در حالي که از بغلش رد مي شدم گفتم: اشتباه گرفتي آقا. اومدم رد بشم که بازومو گرفت. خاک به سرم اين پسره ديگه کيه؟با ترس به بازوم و دستش نگاه کردم. بهت زده گفتم: دستتو بردار.چشمهاي گردم و از دستم برداشتم و به چشمهاش نگاه کردم.يه لبخند زد و گفت: چرا مثل دختر دبستانيها رفتار ميکني. کار داري باشه شماره امو بگير خوب. بله ديگه الان از راهنمايي و بلکم زودتر دخترا دوست پسر دارن. همين ميشه که اين پسره مياد دبستانيها رو مثال مي زنه احتمالن بچه هاي پايه آمادگي مد نظرش بوده.يه تکوني خوردم و بازومو از تو دستش در آوردم و صاف تو چشمهاش نگاه کردم و محکم گفتم: اشتباه گرفتيد آقا من دانشجو نيستم. سمج گفت: خوب نباش. چه ربطي داره؟ هنوزم مي تونيم دوست باشيم.منگ سريع و بي حواس گفتم: دوست باشيم؟ سر جدت بي خيال شو بابا اشتب گرفتي.يهو دستمو محکم کوبيدم رو دهنم تازه فهميدم مدل وقتايي که با پريسا و دوستامون هستم چاله ميدوني حرف زدم. اين مهبدم که ريسه رفته بود. گند زدم. روزم روز نميشه اگه سوتي ندم. پامو که بزارم بيرون خود به خود يه گندي بايد بزنم.سريع برگشتم و تند تند رفتم سمت در ساختمون آموزش.اين مهبد کنه هم دنبالم.مهبد: اِه صبر کن کجا ميري. بزار من راهنماييت کنم تو که جايي رو بلد نيستي. صبر کن. با دو تا قدم بلند خودشو بهم رسوند و گفت: چرا تند تند ميري؟ هنوز تا شروع کلاسها مونده. نه اين پيله تر از اين حرفهاست. ايستادم. اونم ايستاد. با اخم گفتم: رشته ات چيه؟خوشحال گفت: عمران.با همون اخم، جدي گفتم: اين ساعت چه کلاسي داري؟يکم فکر کرد و گفت: اممم .... فکر کنم نقشه کشي باشه، مهم نيست جلسه اول که نميگه کاري بکنيم.دِه بيا اين پسره تو کلاس من بود. خدايا خوب جواب دعامو دادي. مي زاشتي برم تو کلاس بعد بلا نازل مي کردي رو سرم. با اخم گفتم: اين ساعت اجازه نداري بياي کلاس.ذوق زده گفت: نريم کلاس؟ مي خواي بريم بيرون؟اي بابا اين چه زبون نفهمه.اخممو غليط تر کردم و گفتم: مهبد چي هستي؟مهبد: مهبد محمدي.من: آقاي محمدي اگه نمي خواي هنوز سر کلاس نرفته مجبور بشي درستو حذف کني بهتره همين الان راهتو بکشي و بري.مهبد گيج گفت: چرا درسمو حذف کنم. من: من مفخم هستم استاد درس نقشه کشيتون. امروزم نميايد سر کلاس. فعلا" اخراجيد تا جلسه بعد.مهبد پق زد زير خنده: دمت گرم خيلي باحال فيگور گرفتي يه لحظه باورم شد.دلم مي خواست بزنم تو سرش. بي شعور منو به استادي قبول نداشت. از حرصم با پا محکم زدم به بغل کفشش و سريع از کنارش رد شدم رفتم. اونم ديگه دنبالم نيومد.رفتم تو دفتر اساتيد. اعصاب برام نزاشته بود اين پسره. ببين اول صبحي چه جوري حالمو گرفته بود.نشسته بودم واسه خودم زير لبي غرغر مي کردم که يه خانمي حدودا" 30 اندي ساله وارد شد.بلند شدم و سلام کردم. من: سلام.خانمه با لبخند: سلام عزيزم خوبي. بشين راحت باش.اومد رو صندلي کنارم نشست و يه نفسي کشيد. با لبخند گفتم: خسته نباشيد.برگشت سمتم و گفت: سلامت باشيد. واقعا" که اين بچه ها جون آدم و مي گيرن.همچين ميگفت بچه ها انگار بچه هاي ابتدايي بودن. پس معلومه اين دانشجوها از اون اذيت کنا هستن.خانمه دستشو جلو آورد و گفت: راستي من مهلا احمدي هستم. استاد زبان.با لبخند دستمو جلو بردم و باهاش دست دادم و گفتم: منم آنا مفخم هستم رشته ام معماري و قراره بيشتر درسهاي کارگاهي و درس بدم.خنديد. يکم با هم حرف زديم و مهلا در مورد دانشگاه و محيطش و دانشجوهاي پرو و خنگش بهم گفت. يکي يکي استادها ميومدن تو اتاق. آبدارچي برامون چايي آورد. مهلا يکي يکي استادها رو بهم معرفي مي کرد. خيلي سعي کردم حواسمو جمع کنم که اسمها يادم بمونه اما مي دونستم به دو سوت نرسيده يادم ميره.خلاصه بعد چايي خوردن و يکم غيبت وقتش رسيد که بريم سر کلاسها.بلند شدم همراه مهلا از اتاق رفتم بيرون. راهنماييم کرد تا کلاسمو پيدا کنم.يه کلاس بود پر ميزهاي نقشه کشي. چشمهامو بستم و با يه نفس عميق رفتم تو کلاس. بچه ها بي توجه به من داشتن حرف مي زدن. رفتم و جاي استاد نشسته ام. يه پسر و دختر از در وارد شدن. پسره يه نگاهي به من کرد و گفت: اه وروديها چه عشقي دارن بيان جاي استاد بشينن.حرصم گرفت. يعني هيچکي من و شکل استادا نميبينه؟ خدااااااااااااااااااااااا ااابا اخم به پسره گفتم: لطف کنيد در کلاس و پشت سرتون ببنديد.پسره ايستاد و يه نگاه بهم کرد و گفت: نوکر مي خواي؟؟؟؟ ( يه نگاه خريدار بهم کرد و با يه لبخند گفت ) چشم نوکرتونم هستم.برگشت و در کلاس و بست. داشتم مي ترکيدم از حرص. پسره برگشت سمتم و با همون لبخند مسخره اش گفت: خوب حالا مثل دختراي خوب پاشو برو سر جاي خودت بشين. اگه جا نداري بيا کنار من بشين.واي که مي خوام سرمو بکوبم به ديوار. يعني انقده جوون نشون مي دم که فکر مي کنن ترم يکيم؟اومدم با حرص يه چيزي بگم که در يهو باز شد و مهبد با خنده اومد تو کلاس و پشت سرش 2-3 تا پسر ديگه هم وارد شدن. مهبد تا من تو جاي استاد ديد نيشش بسته شد و با چشمهاي گرد تو جاش خشک شد. مهبد ايستاد و دوستاش از پشت يکي يکي خوردن بهش و صداشون در اومد.مهبد بي توجه فقط با بهت رو به من گفت: جدي جدي استاد بودي؟خنده ام گرفته بود. جلوي خودمو گرفتم که نخندم. با اخم گفتم: بفرماييد بشينيد. آخرين نفرم در کلاس و ببنده. شما آقاي محمدي اين دفعه رو مي بخشم مي تونيد بمونيد سر کلاس.با صدا و حرفهاي من کلاس ساکت شده بود و همه با تعجب و کنجکاوي به من نگاه مي کردن. وقتي مهبد سرشو انداخت پايين و مثل بچه هاي خوب رفت سر جاش نشست تازه انگاري همه باور کردن که من استادم. همه ساکت شدن و خودشون و جمع کردن. پسري که مي خواست من و ببره کنار خودشم زودي رفت سر جاش نشست.نه انگاري اينجا بايد سگ باشم. با اخم خودمو معرفي کردم و اسمهاي بچه ها رو از رو ليست خوندم و در مورد کلاس و نحوه کار و نمره توضيح دادم. از اول تا آخر کلاسم سعي مي گردم با اخم و پر جذبه باشم تا بچه ها ازم حساب ببرن. نذاشتم کسي نفس بکشه. تا يکي مزه مي ريخت سريع ضايعش مي کردم که حساب کار دست بقيه هم بياد. انگاري ديگه همه به استادي قبولم داشتن. ديگه کسي تا آخر کلاس صداش در نيومد. يه يه ساعتي حرف زدم و بعدم کلاس و تعطيل کردم. نشستم تا همه از در برن بيرون و بعد خودم با ذوق به کلاس خالي نگاه کردم. آخي استادي چه فازي مي داد.دو تا اس ام اس به پريسا دادم و سر بسته گفتم اوضاع چه جورياست. گوشيو انداختم تو کيفم. زيپشم نبستم. کيفمو جمع کردم و برگه حضور غيابمو گرفتم و از کلاس اومدم بيرون.بچه ها مثل مورچه هاي کارگر تند تند از اين ور سالن مي رفتن اون سمت. چقدر تند راه مي رن. سر يه پيچي بودم که بايد ردش مي کردم تا برسم به پله ها و برم طبقه دوم، آخه کلاسم طبقه چهارم بود و دفتر اساتيد طبقه دوم. پيچ و پيچيدم. سرم پايين بود و داشتم با تمرکز راه مي رفتم تا بنا به سفارش مامان خانم و با وقار نشون بدم. مامانم من و ميشناسه مي دونه راه رفتن درست و بلد نيستم هي سفارش ميکنه. چشمم جلوي پامو مي ديد و مواظب بودم که کجا پا مي زارم. سرمو بلند کردم و خوشحال از اينکه دارم خوب راه مي رم به رو به رو نگاه کردم. دو نفر داشتن از رو به رو ميومدن. چشمهام گرد شد از تعجب. نهههههههههههههههههههههه ......يکيش اون مرده بود که روز اول تو پله ها ديدمش و اون يکي ...گرومپ .... افتادم. با زانو خوردم زمين و کيفم ولو شد و محتوياتش مثل ماست پخش شد. از درد چشمهامو بستم و لبمو گاز گرفتم تا صدام در نياد. سرمو انداخته بودم پايين. بلکم کسي من و نبينه و نشناسه.-: حالتون خوبه؟ کمک نمي خواين.الاغي؟؟؟؟!!!! زمين خوردم زانوم شکست چه حال خوبي دارم آخه؟سرمو بلند کردم. پسر پله ايه کنارم نشسته بود. تا چشمش به من افتاد يهو با بهت با دست اشاره به يه سمتي کرد. شايد منظورش پله ها بود و گفت: اِه ... شما ... همون خانم سوسکه هستين ....اخمم رفت تو هم. من: نخير من خانم آدمه هستم. سوسک چيه چندش...لبخندشو به زور جمع کرد. دوباره پرسيد: حالتون خوبه؟؟؟به زور گفتم: سعي ميکنم خوب باشم.خيز برداشت سمتم و گفت: بزاريد کمکتون کنم بلند بشيد.سريع دستمو آوردم بالا و به حالت ايست گرفتم سمتش.تندي گفتم: به من دست نزنيا ....پسره با بهت نيم خيز تو جاش استپ شد. فهميدم خيلي بد گفتم بهش، بيچاره مي خواست کمک کنه. سريع اومدم درستش کنم. گفتم: مي ترسم بچه ها ببينن حرف در بيارن برامون.پسر دوميه پوفي کرد. اه آقا لاله يه صداي از خودش در آورد. سرمو بلند کردم و به خنده مسخره پسره که تو تمام اين مدت با اخم بالا سرم ايستاده بود نگاه کردم. اونم تو چشمهام نگاه کرد.واقعا" که خنگي. الاغ .... بي شعور .....همين جوري بي خودي دلم مي خواست به اين يارو فحش و بد و بيراه بگم.پسر پله ايه با لبخند گفت: اگرم بخواد بد بشه براي من بد ميشه که استادم شما نگران نباشيد.استادي؟ استاد کجا؟ پس چرا من نديدمت تو دفتر. آي لجم گرفت، آي لجم گرفت . اينم منو به چشم استاد نمي ديد. آخه خدا من چقدر بدبختم.با يه اخم غليظ گفتم: ممنون آقاي استاد نيازي نيست کمک کنيد. خيلي لطف کردنت گرفته وسايلمو جمع کن. پسره با خنده وسايلمو جمع کرد و ريخت تو کيفم و کيفمو داد دستم. به زور از جام بلند شدم و ايستادم. خدايي بود که اين راه روي سمت پله ها معمولا" خلوت بود وگرنه آبرو برام نمي موند. پسر دوميه دولا شد و يه چيزي از زمين برداشت . به دستش نگاه کردم.اوا اين دست تو چي کار مي کنه؟سريع رژ قرمز جيغمو از دستش گرفتم. اصلا" يادم نبود اين تو کيفمه. آبروم رفت. به قول پريسا اين از اون رژ خرابيا بود که فقط زناي فلان مي زدن. منم فقط تو مهمونيا مي زدم اونم يکم. عشق رژ قرمز داشتم خوب.رژم و انداختم تو کيفمو تندي زيپشو بستم و با يه تشکر ساده تندي با نهايت سرعتي که پاهاي چلاق شدم اجازه مي داد رفتم سمت پله ها. بعد 5 دقيقه رسيدم به دفتر اساتيد و رفتم تو. بس که شل شلي راه مي رفتم انقدر طول کشيد. مهلا انتهاي اتاق نشسته بود و يه صندلي هم کنارش خالي بود. يه خسته نباشيد کلي گفتم و رفتم کنارش نشستم. سرمو که بلند کردم چشم تو چشم پسر پله ايه شدم. اين پسره هم هر وقت من ديدمش در حالت تعجب بود. يعني صورتش هيچ حالت ديگه اي به خودش نمي گيره؟پسر پله ايه با تعجب گفت: شما استادين؟؟؟؟؟نه من مرشدم.دلم مي خواست براش پشت چشم نازک کنم اما زشت بود نمي شد جلو همکارا.سعي کردم خونسرد نگاهش کنم.گفتم: با اجازتون.بهتش تموم شد. يه لبخند اومد رو لبش. پسره: خواهش مي کنم. اما اصلا" بهتون نمياد خيلي جوونيد.من: چرا بهم نمياد؟ تا جايي که مي بينم اين دانشگاه خيلي استادهاي جووني داره.با دست به خودش اشاره کردم. دوباره خنديد و گفت: بله اما هيچکي مثل شما جوون نيست. ميشه بپرسم چند سالتونه؟بي هوا گفتم: نوچ نوموش ....يهو فهميدم دارم گند مي زنم دهنمو بستم. اي خدا من چرا اين جوريم حواسم به زبونمم نيست همه اش تقصير اين بچه هاي 98 ايه بس که تو سايت هي ميگن نوموخوام و نوموشه و کلا" با يه زبون ديگه حرف مي زنن که من به شخصه هر جمله اشون و بايد سه بار بخونم تا بفهمم کلمه درست چي بوده. ديگه افتاده بود تو دهنم. سريع اومدم جمعش کنم. تندي گفتم: 25 .پسره با لبخند يه ابروش رفت بالا و گفت: مدرکتون؟يکي نيست بگه مامور سرشماري هستي که سن و مدرکت و مشخصات مي خواي.تو چشمهاش نگاه کردم و خيلي جدي گفتم: معمولا" همه اول اسم ومي پرسن شما يه دفعه رفتين تو سن و مدرک و سوال بعدي چيه؟ پدرتون چي کاره است؟پسره يکم مات نگاهم کرد. پسر بغليش خنده اش گرفته بود. از اول تا آخر داشت به حرفهاي ما گوش مي کرد و به زور خودشو بي تفاوت نشون مي داد. من که مي دونم تو از اون فضولايي از خداته يکي آمار در بياره تو گوش کني. بزغاله. اه بي خي.جدي با اخم به بزغاله نگا کردم که تا نگاهمو متوجه خودش ديد يه تک سرفه اي کرد و روشو برگردوند که يعني من حواسم به شما نيست. خدا اين سرفه ها رو از ما نگيره وگرنه چه جوري مي تونيم سه کاريمون و جمع کنيم؟پسر پله ايه بالاخره تونست به خودش بياد و دوباره با لبخند گفت: من مهربان هستم.يه ابروم رفت بالا. من: بله مي دونم محبت داريد و مهربونيد اما فاميليتون بيشتر به دردم مي خوره تا خصوصيات اخلاقيتون.بزغاله زد زير خنده. آي دلم مي خواست بزنمش همين جور بي خودي. اين مثلا" حواسش يه ور ديگه بود که.پسر پله ايه هم خنديد و وسط خنده اش گفت: فاميليم مهربانه.ابروهام رفت بالا و يه هانننننننننن بلند گفتم.من: فاميليتون خيلي لطيفه.خدايي هميشه فکر مي کردم مهربان و محبت و لطف و اينا به دخترها مياد. اين پسره فاميليش مهربان بود مثلا" دوستهاش چي صداش مي کردين؟ مهي جونم بيا. يا مهربون عزيزممممممممممم...چه فاميلي به قد و هيکلش نميومد عمرا".مهربان با لبخند شيطون نگاهم کرد و گفت: خودمم لطيفم.پررو .... ياد اين ترول ها افتادم قيافه طرف چير چلاق ميشد با جيغ ميگفت کصافطططططططططططططططط . دوست داشتم منم همون ريختي بگم پرروووووووووووووويه اخم ريز کردم که زيادي صميمي نشه ديگه بسه هر چي ضايع بازي در آوردم الان ديگه بايد خانم بشم که حساب کار دستش بياد.با همون اخم ريزه گفتم: خوشبختم آقاي مهربان من هم مفخم هستم.اين و گفتم و سريع اما نرم رومو برگردوندم سمت مهلا که ديگه اين پسره نخواد حرف بزنه. مهلا با لبخند گفت: مهربان ومي شناسي؟يه نگاه بهش کردم. من: اگه دوبار سوتي دادن و ضايع کردن جلوش و به حساب شناختن بزاري آره.با تعجب نگاهم کرد و من مجبوري براش تعريف کردم. هم قضيه پله رو هم زمين خوردنمو. مهلا داشت ريسه مي رفت از خنده. ديگه فرصت نشد حرفي بزنيم بايد مي رفتيم سر کلاسها. يه هفته اي ميشه که ميام دانشگاه. انقده که از صبح تا عصر اخم مي کنم تا اين دانشجوها باورشون بشه من استادمو ازم حساب ببرن ناخوداگاه اخمم رو صورتم مي مونه و شبم تو خونه به همه اخم مي کنم. دو سه دفعه مامان حسابي دعوام کرد به خاطر اين اين موضوع اما دست خودم نيست چه کنم.يادمه اون موقع که دانشجو بودم و ترم آخر ليسانس يکي تو دانشگاه من ومي ديد مخصوصا" وروديها چه دختر و چه پسر وقتي مي فهميدن ترم آخرم کلي تعجب مي کردن. يه بار با بچه ها نشسته بوديم تو محوطه دانشگاه و دور و برمونم کلي دختر و پسر بودن. داشتيم بلند بلند از مهموني که قرار بود من بگيرم و بچه هاي کلاس و دعوت کنم تا ترم آخريه از هم خداحافظي کنيم و يه خاطره به ياد موندني بسازيم حرف مي زديم. حرفمون تموم شد يهو يکي از دخترهايي که کنارمون نشسته بود گفت: ببخشيد شما رشته اتون چيه؟من گفتم: معماري.دختره گفت: ورودي هستين؟با تعجب نگاهش کردم و گفتم. به من مي خوره ورودي باشم؟ نه من خروجيم.دختره با تعجب نگاهم کرد.دوباره گفتم: يعني ترم آخرم. يهو دختره همچين تعجب زده گفت: نههههههه، که بهم برخورد. يعني انقده بچه مي زدم؟ همون موقعشم با اينکه قيافه ام 150 درجه با الان فرق داشت بازم همه فکر مي کردن کمتر از سنم هستم. خلاصه اينکه صورت بچگونه اي داشتم.شايدم به قول مامانم به خاطر اين بود که هنوز مثل بچه ها رفتار مي کردم و هنوز نفهميده بودم که رفتار يه خانم چه جوريه.کلاسم تموم شده بود. ليست حضور غياب و کيفمو برداشتم و از کلاس اومدم بيرون. همزمان با من پسر بزغاله ايه هم اومد بيرون از کلاسش. يعني بزغاله روش موندا.چند تا از دخترهاي دانشجو دوره اش کرده بودن و باهاش حرف مي زدن . با لبخند و مهربون جوابشون و مي داد. يه نگاه به دخترها کردم. همه اشون تر و تميز و شيک بودن. همچينم خودشون و درست کرده بودن که انگار قراره از همين جا برن عروسي. والا زمان ما اگه يه رژ مي زديم که يکم تو چشم بود جيگرمون و در مياوردن از همون دم در نگهباني ماها رو راهي حراست مي کرد. مخصوصا" اگه مانتومونم کوتاه مي بود ديگه هيچي، پرونده سازي ميشد. اما اينجا دخترها آنچنان آرايشي مي کنن که من خودم سر کلاسم يه وقتهايي دقت مي کنم ببينم چه جوري سايه زدن که انقده قشنگ شده. خوب از يه جايي بايد مدلهاي جديد و ياد مي گرفتم ديگه. کجا بهتر از اينجا که مثل سالن مد بود.مانتوها رو هم که نگم بهتره. بعضيهاشون اونقدر ناجور و نازک و کوتاه بود که شايد ماها تو خونه جلوي مهمونم اون و نمي پوشيديم.چشمم به اين استاده و دخترها و لبخنداشون بود. بازم بي خودي حرص مي خوردم. معلومه که چشمش اين دخترها رو گرفته که اين جوري تحويلشون مي گيره. حالا يه دختر نامرتب بياد کنارش اصلا" نگاهشم نميکنه ها. نمي گم جواب نميده نه جواب مي ده اما اين جوري لاس نمي زنه باهاشون. دخترها با اين استاد گرامي تا نزديک دفتر اساتيد اومدن و بعدش ولش کردن. منم پشت سرشون آروم ميومدم و با تأسف بهشون نگاه مي کردم. بيچاره ها.استاده که تنها شد قدمهامو تند کردم تا سريع از کنارش رد بشم. هر چي مي خواستم ببينم و ديد بودم بقيه ديدن نداشت. اومدم از کنارش رد بشم که دلم طاقت نياورد برگشتم سمتش و جلوش ايستادم. سرش تو گوشيش بود. وقتي که حس کرد يه چيزي يا کسي جلوشه سرشو بلند کرد و با تعجب نگاهم کرد.تعجبم داشت ما دو تا حتي تا حالا به هم سلامم نکرده بوديم چه برسه به اينکه من بخوام بايستم و باهاش حرف بزنم.نگاهش که بهم جلب شد خيلي خونسرد گفتم: شما مي دونيد که استادا نمي تونن مخ دانشجوها رو بزنن و باهاشون دوست بشن مگه نه؟ خلاف قوانينه.چشمهاش از تعجب باز موند. دلم خنک شد . بايد بفهمه که نبايد با دخترها لاس بزنه. احمق خنگ.رو پاشنه پام چرخيدم و برگشتم. همون لحظه موبايلش زنگ خورد و مجبور شد جواب بده. منم خوشحال رفتم تو دفتر. جمع خانمانه بود و مردي تو اتاق نبود. رفتم پيش مهلا و مريم نشستم. چند نفر ديگه هم بودن. داشتن سر يه چيز بحث مي کردن. مهلا: اصلا" بزاريد از آنا بپرسيم. هر چي اون گفت.رو به من کرد و گفت: آنا به نظرت از بين مهربان و مفتون کدوم بهترن.مفتون .... يه اخمي کردم و گفتم: مفتون خر کيه؟حالا مي دونستما. نمي خواستم به روي خودم بيارم. مهلا متعجب گفت: مفتون ديگه استاد بچه هاي معماري. بچه هاي تو .همچين مي گفت بچه هاي من که انگار من 10 تا شوهر کردم و 30 تا بچه دارم. مفتونم هم به زبون خودمون همون بزغاله بود.بي تفاوت گفتم: آهان اون و مي گي؟ حالا يعني چي کدوم بهترن؟مهلا با هيجان گفت: ببين اين دو تا استاد در صدر استاداي مجرد اين دانشگاهن. يعني بهترين مجردهاي اينجان. حالا ما مي خوايم ببينيم کدومشون اولن؟ هر دوشون خوش تيپن. متين و پر جذبه. البته مهربان مثل اسمش خيلي مهربون و خونگرمه. مفتونم خوبه ها ولي يکم خونسرده و زياد حرف نمي زنه.با تعجب بي هوا گفتم: مفتون حرف نمي زنه؟مهلا بي توجه به سوال من گفت: آره تو دانشگاه فقط با مهربان خيلي صميميه اما با همه خوبه. در کل جفتشون بچه هاي خوبين و بي عيب. تو بودي کدومو انتخاب مي کردي.لجم گرفته بود. مفتون خوب؟ بي عيب بود؟ اين پسره کوره، دختر باز؟ اينا نمي ديدن که مفتون چه جوري به دانشجوهاي دختر خوشگلش نگاه مي کنه؟ نه ديگه نمي ديدن. نمياد جلوي بقيه خودشو ضايع کنه که. در خفا اين کارها رو مي کنه. منم اگه مي دونم چون ....انقده لجم گرفته بود از دست اين پسره که با اخم يهو بلند شدم و جلوي خانمها ايستادم و گفتم: آخه آدمم قحطه شما به مفتون ميگيد خوب؟ کجاي اين بوزينه خوشتيپه؟ دو زارم که اخلاق نداره. اه اه نمي دونم چي تو اين يابو ديدن که ازش انقده تعريف مي کنيو بيچاره اون مهربان که با وجود مشنگ بودنش، چون هميشه نيشش بي خودي بازه، شما با اين پسره مقايسه اش مي کنيد. چشمم به مهلا بود که لبش و گاز گرفت. واه خجالت داره يعني مهلا از اين پسره مفتون خوشش مياد؟ زشته به خدا مهلا تو شوهر داري. يه نگاه به بقيه کردم. يا سرشون پايين بود يا با اخم يا تعجب و با کمال تعجب بعضيها هم با ترس نگاهم مي کردن. نه اينا همه يه چيزيشون ميشه. اين پسره چقده کشته مرده داره.با اخم کيفمو برداشتم و برگشتم از اتاق برم بيرون که برگشتن همانا سينه به سينه مفتون شدن همانا.از ترس و شوک قلبم ايستاد. يه هههههههههه بلند گفتم.واي خدا از دماغش داره آتيش بيرون مياد. بميري که سوتي امروزتم جور شد.مفتون با اخم و صورت کبود از عصبانيت داشت نگاهم مي کرد. سعي کردم خونسرد باشم. خيلي شيک يه قدم کج به سمت چپ برداشتم و سريع از کنارش رد شدم و اومدم بيرون. تند تند رفتم سمت پله ها. در ورودي طبقه به پله ها رو باز کردم و پا گذاشتم تو پا گرد. اومدم تندي برم که ....-: صبر کن ...تو جام خشک شدم. اه کنه تا اينجا دنبالم اومد؟نه ترو خدا نياد. پسره رو شستي انداختي رو ديوار هر چي از دهنت در اومد در موردش به بقيه گفتي حالا مي گي اومد دنبالم؟ نه اومده ببوستت بگه دستت درد نکنه بابت حرفهاي قشنگت.تو جام ايستادم. يه نفس عميق کشيدم و سعي کردم خونسرد باشم. بايد دست پيش بگيرم که پس نيوفتم.با اخم برگشتم سمتش.من: بله کاري داريد؟ من عجله دارم بايد برم.مفتون با يه اخم نگاهم کرد و گفت: حالا دير نميشه. هستيم در خدمتتون. چيش پسره لوس.منتظر نگاهش کردم. عمرا"" من عذرخواهي کنم به خاطر حرفام.مفتون خونسرد با همون اخمش گفت: شما با من مشکلي داريد؟من: ها؟؟؟انتظار داشتم جيغ و داد کنه سرم اما اينکه انقده آروم ازم بپرسه باهاش مشکلي دارم يا نه ....داشتم... باهاش مشکل داشتم ... با اينکه انقدر خونسرد بود مشکل داشتم ... با اينکه هر روز از کنارم رد ميشه و چشم تو چشمم ميشه و بي تفاوت مي گذره مشکل داشتم ... از اينکه شايد روزي 100 بار من ومي بينه و انگار نه انگار مشکل داشتم .... واقعا" که ....ناراحت و با اخم يه قدم به جلو برداشتم. سرمو بلند کردم و تو چشمهاش نگاه کردم. خنده ام گرفته بود. قدش خيلي بلند بود. گردنم کج شده بود عقب.من: دارم ... ازت خوشم نمياد .... نمي دونم چه جوري انقدر خودتو آروم و خوب و نجيب نشون ميدي اما من مي دونم که اين شخصيت واقعيت نيست. از همينم بدم مياد. داري همه رو فيلم مي کني.اخمش باز شد. ابروهاش رفت بالا. ديگه عصباني نبود. حالا متعجب بود. با بهت نگاهم مي کرد. نگاهم و از چشمهاش بر نداشتم. فايده نداره داره تو چشمهام نگاه مي کنه اما ....زير لب نااميد گفتم: بي معرفت....يه قدم به عقب برداشتم. هنوز تو چشمهاش نگاه مي کردم. خيلي خنگي ....رومو برگردوندم و تند از پله ها رفتم بالا. *** خوابالود از تو اتاق اومدم بيرون. رفتم جلوي در آشپزخونه. مامان طبق معمول اونجا بود. از ترس دعوا کردنش يه دستي به موهام کشيدم. خودمم مي دونستم که وقتي بيدار مي شم قيافه و موهام وحشتناک ميشه. اما خوب حسش نيست خوابالود موهامو درست کنم.رفتم تو آشپزخونه. اِه بابا جان هم که تشريف دارن. مامان چرا انقده ذوق کرده. آخ جون وقتي خوشحاله به من گير نمي ده.مامان: جدي مسعود، کي اومدن؟؟؟؟ بابا: آره بابا، ميگم خودم امروز سعيد و ديدم. اومد شرکت. منم وقتي ديدمش شوکه شدم. ميگفت يه هفته است که با سيمين برگشتن ايران.چشمم به دهن بابا بود. پس عمو سعيد و خاله سيمين هم اومدن. دلم براشون تنگ شده. يه شيش سالي ميشه که از ايران رفته بودن. و پسرشون ماهان مونده بود. عشق ايران و درس بود. اون موقع تازه دکترا قبول شده بود. اونم رفت اصفهان. اوايل خيلي زنگ مي زد. دو تا خانواده خيلي به هم نزديک بودن. هر دو ماه در ميون ميومد تهران، اما بعد يک سال به کل همه چي قطع شد. ماهان ديگه نيومد. گه گداري شايد عيد به عيد به بابا يه زنگي مي زد و تبريک مي گفت. عمو اينا هم اونقدر درگير زندگي تو يه کشور ديگه شده بودن که به کل از همه بي خبر موندن.و حالا برگشتن. کل خانواده برگشتن تهران. مامان با ذوق گفت: بايد دعوتشون کنيم. فردا شب خوبه.بابا با لبخند گفت: اتفاقا" خودم براي فردا شب دعوتشون کردم. مامان کلي خوشحال بود. کلي ذوق داشت. با هيجان بلند شد و بشکن زنون سه تا چايي ريخت. حتي منم بوسيد و اصلا" به موهام گير نداد. خوبه لااقل اومدن عمو اينا يه سودي برا من داشت. دلم براي عمو و خاله تنگ شده بود اما ماهان .... پوف پسره بوزينه. بره بميره انتر.... ****چهارشنبه ها و پنج شنبه ها روز بيکاري منه. همه عشقم اينه که تو اين دو روز بگيرم بخوابم يا فيلم ببينم يا کتاب بخونم. برم بيرون بگردم. اما امروز که پنج شنبه است از صبح مثل خر بار کش دارم کار مي کنم. کي فکرشو مي کرد من .... آنا .... کسي که به زور اتاقشو تميز مي کنه يه روزي مجبور بشم کل خونه رو بسابم. حتي مجبور شدم همه جا رو جارو برقي بکشم. من از جارو کشيدن متنفرم ......ساعت 5 عصر بالاخره حمالي کردن تموم شد. قراره ساعت 7 عمو اينا بيان. کمر برام نموند. واي مامان چقدر غر مي زنه. از صبح کار کردنم يه طرف، غر زدنهاي مامانم يه طرف ديگه. اصلا" همين غرهاش باعث شد که کار کنم. گفتم لااقل کار مي کنم ديگه چيزي نميگه اما بدتر شد. هي مثل سرکارگر ميومد بالا سرمو ميگفت اين کارو بکن اون کارو بکن. آخرش عصبي شدم. هنزفريمو گذاشتم تو گوشمو صداشو تا آخر زياد کردم. با آهنگم کله امو تکون مي دادم. ديگه صداي مامان نمي يومد. به خاطر حرکت سرم هم مامان فکر مي کرد دارم به حرفهاش گوش مي دم و تاييد مي کنم.اين دم آخريم کلي تهديد و غر که مي کشمت اگه ناجور بياي جلو مهمونا. يکي نيست بگه بابا اين خانواده من و از بدو تولد مي شناسن ديگه چيز نديده ندارم جلوشون. حالا بايد خودم و چيسان فيسان کنم براشون که چي آخه. اه.حوله امو برداشتم و رفتم تو حمام. صداي در اومد و بعدم جيغ مامان از پشت در.-: آنا نري آب بازي کني دو ساعت ديگه بياي بيرون. نيم ساعته اومدي بيرون.اه از صبح کلي کار کردم به عشق آب بازي تو حمام حالا مامان اينم کوفتم کردهحاضر و آماده نشستم جلوي تلويزيون. واسه خودم آهنگ گذاشته بودم که صداي زنگ خونه بلند شد. بابام لبخند به لب بلند شد. مامانم ذوق زده شد. منم خونسرد از جام بلند شدم.يه دستي به موهام کشيدم و همراه مامان اينا رفتم جلوي در استقبال مهمونا. لبخند زدم. آخي دلم براي عمو و خاله تنگ شده بود.عمو اينا از همون دم در حياط لبخند به لب با هيجان و پر انرژي اومدن سمت خونه. بابا و مامان هم رفتن تو حياط که ديگه خيلي استقبال کنن. بابا عمو رو بغل کرد و مامانم خاله رو. چشمم خورد پشت سرشون. اوه اوه چه گلي هم گرفتن.و اين هم پسر خانواده گل به دست. بابا مگه اومدين خاستگاري. اين گله چي ميگه اين وسط. چه گنده ام هست. انگاري خيلي دلشون تنگ شده بودا. به وسعت دلتنگيشون گل خريدن. نه مقبول واقع شد. بياين بالا حالا.اه مگه اين مامان اينا ماچ و بوسه رو ول مي کنن. بياين ديگه.منتظر موندم ببينم کي اين بغل کردنا تموم ميشه. خدا رو شکر انگاري رضايت دادن.مامان و بابا عمو اينا رو ول کردن و رفتن سراغ ماهان. بابا بغلش کرد و بعد مامان ....هيييييييييييي ..... مامانم بغلش کرد. پيشونيشم بوسيد. واييييييييييييي .... حالا اگه من دست بدم با ماهان يه اعصاب خوردي داريم و بايد منتظر سخنراني آقاجون باشيم.چيشششش همه چي فقط برا من بده. چقدر سر روسري گذاشتن و نذاشتن بحث کردم با بابا اينا. من نمي دونم بابا چرا هر چند سال درميون متحول ميشه؟ قبلنا اصلا مشکلي نداشت. من به همه دست مي دادم و روسري هم سرم نمي کردم. نمي گم لباسهاي باز و آنچناني مي پوشيدم نه فقط روسري سرم نمي کردم. بابا هم مشکلي نداشت. اما از 5 سال پيش از 20 سالگي من گيرش شروع شد به روسري گذاشتن و دست ندادن به نامحرم. بابا بي خيال. دخترا تو 9 سالگي به سن تکليف مي رسن نه 20 سالگي. من که اعتقادي به اينا نداشتم خودمو کشتم گفتم روسري نمي زارم. چي بشه جلوي آدمهاي خيلي غريبه روسري بزارم. نه عمو اينا که خودين. درسته 6 سال نديديمشون اما اون موقع که بودن خودي بودن. راستش بعضي وقتها يادم مي رفت روسري بزارم بعدا" که چشم غره بابا رو مي ديدم يادم ميومد و مثل ضايع ها مي رفتم روسري سرم مي کردم. اما خوب جلو بابا اينا رعايت مي کردم دست نمي دادم. البته اونم بستگي داشت. به بزرگترا دست مي دادم و به جوونها نه. خودمو داشتم مسخره مي کردم. چون همه اين کارها جلوي بابا انجام ميشد. روسري و دست و. اينا.يه وقتهايي فکر مي کنم شايد بابا بيشتر از همه نامحرمه که من جلوي اون روسري سرم ميکنم براي غريبه ها. من خودم خيلي راحت بودم و اينا برام مهم نبود. اما دلمم نميومد حرف بابا رو گوش ندم. اين جوري شد که جلوي بابا اينا کارهايي که اونا دوست دارن انجام مي دم وقتي خودم تنهام هر کاري عشقم کشيد. از اين موضوع ناراحتم اما خوب خودشون يهو متحول شدن تقصير من نيست.عمو و خاله اومدن سمتم و خاله بغلم کرد و بوسيدمو عمو هم پدرانه دست داد بهم و پيشونيمو بوسيد. چشمم ر فت سمت بابا. هنوز داشت مي خنديد. خوب خدا رو شکر عمو محرم بود مشکلي نداشت. واقعا" هم عمو مثل عموي واقعي خودم مي موند. يعني اون وقتها که بود همين جوري بود. خاله و عمو شروع کردن به تعريف از من و به به و چه چه و چقدر بزرگ شدي و منم تو دلم قند آب مي کردن. نيشم تا بناگوش باز بود از خوشي. کلا" تعريف دوست داشتم.مامان اينا داشتن با ماهان تعارف تيکه پاره مي کردن که کدوم اول وارد بشن. منم خاله و عمو رو دعوت کردم که برن تو و بشينن. منتظر بودم به ماهان سلام کنم. اين پسره چرا گلشو هنوز نداده به کسي؟ انگاري باورش شده دوماده.مامان يه نگاه به ماهان کرد که پشت گله گم بود و به زور جلو پاشو مي ديد و رو به بابا گفت: مسعود گل و از ماهان جان بگير خسته شد.بابا هم با حرف مامان رفت جلو و گل و گرفت و همراه مامان رفتن پيش عمو خاله. من موندم وماهان. ماهان يه نفسي کشيد. بدبخت راحت شده بود. لباس اسپرت پوشيده بود. يه شلوار جين تيره و يه پيراهن مردونه سرمه اي آستين بلند يکم تنگ بود يعني نه زيادا ولي هيکلشو نشون مي داد.ماهان يه دستي به لباسش کشيد و درستش کرد. يه نگاه به لباسم کردم. يه شلوار جين يخي پوشيده بودم با يه بلوز مدل مردونه سفيد تنگ که هيکلمو نشون مي داد در عين حال پوشيده و شيک بود. موهامم با گيره بسته بودم بالا و مثل هميشه يه وري کج جلوشو آورده بودم تو صورتم که با هر تکون سرم ميومد جلو ميرفت عقب. از همينش خوشم ميومد.ماهان يه تشکر از بابا کرد و برگشت سمت من که بهم سلام کنه. با لبخند برگشت سمتم. تا چشمش به من افتاد لبخندش ماسيد و چشمهاش گرد شد. چقدر اين قيافه اشو دوست داشتم عاشقش بودم وقتي بهت زده مي شد خيلي خنگ مي شد. از رو بدجنسي اين شکل مسخره اشو دوست داشتما نه که جدي عاشقش باشم نه. آي دوست داشتم براي اين قيافه ابروهامو همراه با يه لبخند دندون نما تند تند بندازم بالا.ماهان دستشو آورد بالا. انگشت اشاره اشو گرفت سمتم و با بهت و تته پته گفت: تو ... تو ....چشمهامو ريز کردم. دندونامو نشونش دادم و با بدجنسي گفتم: سلام استاد مفتون.ماهان يکم زل زل نگام کرد و يه قدم اومد جلو و يه نگاه به سرتا پام کرد و گفت: باورم نميشه .... آنا توي؟؟؟؟؟ دختر چقدر عوض شدي.هنوز نيشم باز بود. با حرص گفتم: کاملا" پيداست که خيلي عوض شدم چون يک هفته است هر روز من ومي بيني و هنوز نشناختيم.ماهان يه قدم رفت عقب و دست به کمر متفکر به من نگاه کرد. ماهان: اگه اينجا نمي ديدمت عمرا" 100 سال ديگه ام مي شناختمت. دختر چه کردي با خودت؟ پس کو اون دختر تپلي با صورت گرد و چشمهاي ريز؟ اوني که وقتي مي خنديد چشمهاش يه خط باريک مي شد. هيچ وقت تصورشم نمي کردم يه روزي اين شکلي ببينمت. هيچ ذهنيتي از لاغر شدنت نداشتم بي خود نبود اصلا" نشناختمت. کو چربيهات؟الاغ ، عوضي، بوزينه ، مي دونست من بدم ميادا بازم ميگه. اما خوب الان که ديگه اون شکلي نيستم پس نبايد ناراحت بشم.ماهان: آخرين باري که ديدمت خيلي چاق بودي.دوباره حرصم گرفت.من: اولا" چاق نبودم و يکم تپل بودم. بعدم آخرين باري که من تو رو ديدم مثل تير چراغ برق دراز و لاغر بودي. اما الان ... يه نگاه به هيکل پر و ساخته شده اش کردم. بازوهاي قلنبه، سينه برجسته، هيکل ورزشکاري. خدايي اين چقدر زحمت کشيده خودشو اين ريختي کرده؟ حتما" همون قد که من زحمت کشيدم که چربيهامو آب کنمو هيکلمو نرمال کنم.من: انگار خودتو باد کردي.ماهان بلند خنديد.شيطون گفت: خوب ديدم دخترها اين جوري بيشتر دوست دارن. نظرت چيه؟دستهاشو باز کرد و يه دور چرخيد. نه از حق نگذريم خوب چيزي ساخته بود خودشو.براش زبون در آوردم و گفتم: سر خودت خيلي معطليا.دوباره بلند خنديد.آرومتر شد و گفت: اصلا" عوض نشدي آنا هنوزم مثل همون وقتها بلبل زبوني. پس بگو چرا تو دانشگاه با اون حرص، اصرار مي کردي که من آدم خوبي نيستم. دختر تو که خودي هستي نبايد پته هاي من و بريزي رو آب که.حقا که هنوزم تيزي. ببينم تو ديدي داشتم با دانشجوها حرف مي زدم؟چپکي نگاش کردم و گفتم: معلومه که ديدم. از اون دختره دماغ عملي، مو فندقي خوشت اومده بود مگه نه؟دوباره بلند خنديد و گفت: خود خودتي همون آنايي که مي شناسم. هنوزم راحت مچمو مي گيري.ياد گذشته افتادم. لبخند اومد رو لبم. من: مثل اينکه يادت رفته من پاي ثابت دختر تور کردن و دودر کردنت بودم. دوباره خنديد. اين دفعه آروم. بهم نگاه کرد. انگار اونم داشت خاطراتشو مرور مي کرد. چقدر اون روزا خوب بود. چه تيمي بوديم. چاق و لاغر. من چاق و تپلي. ماهان لاغر و بلند. هر وقت مي خواست يه دختر تور کنه من براش موقعيت و جور مي کردم و هواشو داشتم که بره با دختره حرف بزنه. هر وقتم که مي خواست يکي و دودر کنه من در نقش همسر ماهان ظاهر مي شدم و اين به خودي خود باعث ميشد دخترها بي خيالش بشن.صداي مامان ماها رو به خودمون آورد. با ماهان رفتيم و کنار بقيه نشستيم. رو دو تا مبل کنار هم. ماهان خودشو خم کرد سمت من و گفت: آنا واقعا" خيلي عوض شدي. حق داشتم نشناسمت.اخم کردم ، دلخور گفتم: نخير شما کورين. درسته که من عوض شدم ولي تو هم عوض شدي. من همون روزي که تو با مهربان داشتي راه مي رفتي ديدمت و برا همين زمين خوردم.ماهان خنديد.با حرص گفتم: رو آب بخندي. مگه دارم برات جک تعريف مي کنم که زرت و زورت مي خندي؟ماهان : آخه الان مي فهمم چرا اون روز تو پله ها بهم گفتي بي معرفت.ياد اون روز افتادم. بي معرفت و از ته دلم گفته بودم. واقعا" ناراحت بودم که ماهان من و نشناخته حتي وقتي اونقدر بهش نزديک بودم. قيافه و هيکلم عوض شده بود اما چشمهام که همون بود. بايد من و مي شناخت. ناسلامتي ما دو تا خيلي با هم دوست بوديم. هميشه با هم بوديم و هر آتيشي مي سوزونديم با هم بود. بابا هم که بعضي وقتها به حرف زدنم با پسرا گير مي داد با ماهان مشکلي نداشت. يادمه من اجازه نداشتم شب خونه دوستاي دخترم بخوابم اما هر وقت که مامان اينا مي رفتن مسافرت من خونه ماهان اينا مي موندم. کلا" سري از هم سوا بوديم ماها. واقعا" عمو و خاله مثل خواهر و برادراي واقعي بابا و مامان بودن. ماهانم قد من دوست داشتن. به همه اشونم مثل چشمهاشون اعتماد داشتن. چپکي نگاش کردم و گفتم: قيافه امو نشناختي. از رو اسم و فاميلمم نتونستي من و بشناسي؟ماهان: من فقط فاميليتو مي دونستم. چه جوري بايد مي فهميدم اين استاد مفخم همون آنا تپلي خودمونه.با حرص يه مشت کوبيدم به بازوش که با چشم غره آتيشي مامان عين سگ پشيمون شدم. بله ديگه ماهان جونشون برگشتن و هنوز هيچي نشده اون و بيشتر از من تحويل مي گيره. اون وقتام ماهان هر کاري مي کرد هيچي بهش نمي گفت مامانم اما اگه من همون کارو مي کردم با جارو دنبالم مي کرد.خلاصه اون شب به ياد آوري گذشته و حرف از زمان دوري و بي خبري گذشت. من و ماهانم تمام مدت داشتيم در مورد شيرين کاريهامون مي گفتيم و مي خنديدم. مامان اينا و خاله اينام تازه اون شب فهميدن که من و ماهان تو يه دانشگاه تدريس مي کنيم. بماند که مامان کلي دعوام کرد که چرا بهشون نگفتم ماهان و ديدم. منم فقط سرمو انداختم پايين. چي مي گفتم آخه؟ که از لج اينکه ماهان من و نشناخته نگفتم که ديدمش؟خلاصه شب خوبي بود. موقع خداحافظي ماهان دستشو جلو آورد و گفت: خيلي خوشحالم. شب فوق العاده اي بود. يه نگاه به دستش کردم و يه ابروم ناخوداگاه رفت بالا. اگه به خودم بود دست مي دادم. بابا، ماهان بودااااااااااااااا .... اما به خودم نبود. بابا اينجا بود و نمي دونستم ماهان جزو اون انسان هاي مجاز براي دست دادن تو ليستش هست يا نه. برا همين بي خيال دست دادن شدم. سرمو بالا آوردم و با لبخند به ماهان نگاه کردم و گفتم: ممنون که اومدين. براي ما هم شب خوبي بود.ماهان که فهميد دست بده نيستم متعجب ابروهاش رفت بالا. يه نگاه به دستش و يه نگاه به من کرد و گفت: آره .......خنده ام گرفت. با لبخند بهش نگاه کردم و با سر به بابا اشاره کردم و گفتم: آره ....ماهان: نههههههههه عمو مسعود و حساس بودن؟؟؟؟ نبود اين جوري.شونه اي بالا انداختم. من چه بدونم.خداحافظي کرديم و اونا رفتن خونه اشون و منم بدو بدو اومدم تو اتاق و لباس عوض کردم و قبل از اينکه مامان بتونه براي تميز کاري صدام کنه رفتم تو رختخوابم. امروز قد يک سالم کار کرده بودم. ديگه بسم بودبميرم براي دل خودم. نمي دونم چرا نتونستم ديروز از دست مامان و کار کردن در برم. مامان جان ما هم به خونه دست نزد و گذاشت تا من بيدار بشم و بعد همه کارها رو بندازه سر من و خودش با پدر جان محترمه برن ددر. منم که آدم نيستم. از مهموني براي همين بدم ميومد ديگه. يه روز بايد خودتو بکشي که تميز کني خونه رو. مهمونا که اومدن و رفتن بايد خودتو هلاک کني که کثيف کاريها رو پاک کني. اين دو روز تعطيليمم رسما" کوفتم شد. الانم که دانشگاهم. ساعت اول کلاس داشتم. تو دفتر اساتيد ماهان و نديدم. آقا واسه خودشون کلاس مي زارن صبحها دير ميان دانشگاه.کلاسم تموم شده. چقدر خوابم مياد. بلند شدم اومدم بيرون تا برم دفتر يه چايي بخورم يکم حال بيام. دلم مي خواست دهنمو مثل اسب آبي باز کنم و يه خميازه توپ بکشم اما با وجود اين همه دانشجو خيلي ضايع بود. خودمو کشته بودم تا يکم ازم حساب ببرن و به استادي قبولم کنن. بي خيال خميازه لذت بخش شدم و به همون يه دونه دهن دره تو دلي و قورت داده بسنده کردم. چشمهام خمار خواب بود. ماهان و ديدم که از تو کلاسش اومد بيرون. چشمش به من افتاد و يه لبخند زد و اومد سمتم.اِه برو گمشو مرتيکه. چرا داري مياي سمت من؟با نيش باز اومد جلوم و گفت: سلام آنا چه طوري؟يه چشم غره بهش رفتم. با تعجب بهم نگاه کرد.ماهان: چرا اول صبحي بهم چشم غره مي ري؟چشمهامو ريز کردم و حرصي گفتم: دليل زياد داره کدومو بگم؟تعجب کرد. کنارم راه اومد تا بريم سمت دفتر. از رو عمد قدمهامو کند برمي داشتم تا دير تر برسم. يعني ماهان جلو بيوفته و اول وارد بشه بعد من برم. نمي خواستم با ماهان وارد دفتر بشم.آي دلم مي خواست حرص اون همه کاري که کردمو سرش در بيارم.ماهان: نمي گي چرا اول صبحي به جاي سلام و صبح بخير جوابم چشم غره بود؟ اونم با اون چشمهاي گاوي تو؟ راستي از کي چشمهات انقده درشت شده؟ قبلا" که دوتا نخود بيشتر نبودن.بميري که اخلاق خوش صبحمو خوشتر کردي.سريع ايستادمو برگشتم سمتش. با لبخند ايستاد و کل هيکلشو برگردوند سمتم. رو به روي هم ايستاده بوديم و من با حرص، اونم با لبخند نگاهم مي کرد. تندي يه نگاه به دورو برم کردم. خدا رو شکر دانشجويي نبود که ما دو تا رو ببينه. با حرص يه لگد محکم به بغل پاش و کفشش زدم که مطمئن بودم پاش حسابي درد مي گيره.وقتي هم، با ضربه من پاشو کشيد کنار و صورتشو جمع کرد فهميدم خيلي دردش گرفته. نيشم گوش تا گوش باز شد. حالم حساي خوب شده بود. با اخم نگاهم کرد و گفت: وحشي هنوز اين عادت مزخرفتو ترک نکردي.جوابش فقط رديف دندوناي سفيدم بود.من: اولا" وحشي خودتي. دوما" تو دانشگاه به من نگو آنا، من مهندس مفخمم. خودتم زياد بهم نچسبون من تو دانشگاه تو رو نمي شناسم.با تعجب ابروهاش رفت بالا و گفت: چرا؟؟؟؟دوباره يه نگاهي به دورو برم کردم و خودمو يکم کشيدم جلو دم گوشش گفتم: براي اينکه من تا ديروز داشتم پشت سرت بد مي گفتم. نميشه يهو ناغافلي باهات خوب و صميمي بشم که.اخم کرد، با حرص گفت: تو بي خود مي کردي زير آب من و جلوي همکارا مي زدي.اوه اوه قاطي کرده آنا بدو در رو که الان گيس به سرت نمي مونه.سريع رومو برگردوندم و رامو کشيدم رفتم. به صدا کردن ماهانم توجه نکردم. ماهان: صبر کن ببينم کجا ميري. وايسا. مفخم، خانم مفخم، مهندس مفخم، .... ( صداشو آروم کرد و گفت) آنا ... هوي آنا ... با تواما ... وايسا بببينم.برگشتم ديدم داره تند تند پشت سرم مياد و هنوز حرصيه. من خودم که داشتم مي دوييدم سمت پله ها. نيشمو براش باز کردم که بيشتر حرص بخوره. يهو گرومپ .....با زانو خوردم زمين.اي خدا من چه گناهي در حقت کردم که دست و پاي من و انقده شل آفريدي که تا روزي يه بار يه جاي بدنمو نکوبم به در و ديوارو زمين روزم شب نميشه.رو زمين دو زانو نشسته بودم و از درد لبمو گاز گرفتم. دو تا کفش اومد کنارم. سرمو بلند کردم. ماهان بود. با نيش باز داشت نگاهم مي کرد.ماهان: ديدي خدا حق مظلومو ازت گرفت.من: گمشو تو مثلا" مظلومي؟ماهان: پس چي؟خم شد که کمکم کنه. با حرص دستشو پس زدم و به زور بلند شدم. رفتم سمت پله ها که ماهان با تعجب گفت: کجا مي ري؟ آسانسور از اين وره.من: با پله راحت ترم.وانستادم قيافه بهت زده اشو ببينم از پله ها اومدم پايين.ماهان زياد دانشگاه نبود. اين جور که فهميده بودم انگار با مهربان يه شرکت مهندسي داشتن و کارشونم خيلي خوب بود. بابا هم کلي ازشون تعريف مي کرد. ساعت کلاسهاشو با کارش تنظيم کرده بود. دو روز در هفته صبح ها کلاس داشت دو روز ديگه عصرها.داشتم مي رفتم سر کلاسم که ديدم يکي داره صدام مي کنه. مهندس مفخم گفتناش يه جوري بود. برگشتم ديدم ماهانه.همچين زبونشو مي چرخوند تو دهنش و يه مدلي مي گفت مفخخخخخخخخخم که پيدا بود داره مسخره بازي در مياره. امان از دست اين پسر. يکي که براي دفعه اول مي ديدش فکر مي کرد چقدر گوشت تلخه و افاده هاش سر به فلک مي کشه. همچين خودشو مي گرفت که انگار از دماغ فيل افتاده اما همين که باهاش جور ميشدي و صميمي از دست شوخيهاش و خوشمزه گيهاش در امان نمي موندي. اينم واسه خودش دو شخصيتي بودا. سر کلاس اخمشو نميشه جمع کرد بيرون با دوستاش نيششو.بي خيال به فرم صدا کردنش ايستادم تا بهم رسيد. کلاس عصرمون بود. آخرين کلاس.ماهان: سلام مهندس چه طوري؟من: خوبم جناب دکتر به لطف شما.نيشش باز کرد.يه پشت چشم براش نازک کردم.من: تروخدا ببين با يه دکتر گفتن چقدر حال کرده. نديد بديد.ماهان يکم خودشو خم کرد تا هم قدم بشه. صورتش و آورد جلوي صورتمو گفت: آخه اين جور که لباتو جمع مي کني و ميگي دکتر خيلي باحال ميشي.چشمهام گرد شد. خنده ام گرفت بي هوا يه ضربه به بازوش زدم. -: گمشو ماهان.عادتشه فقط کافيه که دختر باشي تا باهات از اين شوخيها بکنه. ديوونه است ديگه.چشمم خورد به دو تا دختر دانشجو که با تعجب به من و ماهان نگاه مي کردن و دم گوش هم پچ پچ مي کردن.لبمو گاز گرفتم و گفتم: واي آبرومون رفت از فردا پشت سرمون حرف در ميارن.ماهان رد نگاهمو گرفت تا به اون دو تا دختر رسيد. بي تفاوت گفت: بزار هر چقدر دلشون مي خواد فک بزنن مگه مهمه؟هميشه ريلکس بوده. ماهان شيطون گفت: تازه اشم از خدات باشه که تو رو بچسبونن به من خوشتيپِ خوشگلِ دکتر.برگشتم سمتش صورتمو با چندش جمع کردم و گفتم: چيششششششش بلا به دور همينم کم مونده بود که من و بچسبونن به توي دختر باز خراب.ماهان شاکي گفت: چي؟؟؟ من خرابم. نيشمو باز کردم و گفتم: نيستي؟ماهان: خيلي روت زياده آنا.من: مهندس مفخم. الانم مزاحمم نشو کلاس دارم. اومدم برگردم که صداي ماهان و شنيدم.-: مهندس مفخم لطف کن بعد کلاس منتظرم بمون با هم بريم.برگشتم سمتش.من: که چي بشه؟ماهان يه قدم اومد سمتم و صداشو يکم آروم کرد تا دو تا پسري که از کنارمون رد ميشدن صدامون و نشنون.ماهان: مگه نمي دوني؟ مامان شام دعوتتون کرده. بعدم ديده من دانشگاهم گفت از همين جا با هم بريم.اخم کردم. مامان بهم نگفته بود. شايد يادش رفته .اخمم بيشتر شد. چند سال ميشه که خونه اشون نرفتم؟؟؟؟نمي دونم خيلي وقت ميشه. خيلي قبل تر از اينکه خاله اينا برن خارج. من: نمي خواد من نميام.ماهان يه ابروش رفت بالا و جدي گفت" چرا اونوقت؟ خونه ما سگ داره؟ يا بو ميده؟خنده ام گرفت.-: ديوونه بو ميده چيه؟ کار دارم. خسته ام هستم. نمي تونم بيام.ماهان چشمهاشو ريز کرد و گفت: فقط تو کار مي کني خسته ميشي؟ ماها آدم نيستيم؟ ببينم چي کار داري؟چه بد پيله هم بودا. حالا من که کاري ندارم چي پيدا کنم به اين بگم؟با من من گفتم: چيزه .... چيز دارم ....حالا مگه يادم ميومد. زير نگاه تيز بين ماهانم هيچ چاخاني به ذهنم نمي رسيد که بگم.ماهان جدي گفت: بهانه اي نداري. بعد کلاس منتظرم باش. اگه بري مي دوني که ميکشمت.اين و گفت و بدون اينکه به من مهلت حرف زدن بده رفت. اه هنوزم مثل اون وقتهاش زور ميگه و تهديد مي کنه. با اخم و عصبي رفتم تو کلاس. کل مدت کلاس فکرم مشغول بود و داشتم به اين فکر مي کردم که چه جوري ماهان و بپيچونم و نرم خونه اشون. مثل سگ شده بودم و پاچه همه رو مي گرفتم. چند تا پسره رو که داشتن خوشمزگي در مياوردن و دعوا کردم و آخرم يکي و از کلاس شوت کردم بيرون. تا آخر کلاس هيچکي جيکش در نيومد. چند ساله که نرفتم خونه اشون؟ 8 سالي ميشد. هميشه يه جوري سر رفتن خونه اشون جيم مي زدم. يه جور ماهرانه اي اين کارو مي کردم که کسي نمي فهميد. و چون هفته اي سه چهار بار ماها همو مي ديديم کسي متوجه اين جيم زدنام نميشد. ساعت کلاس تموم شد اما اخمهاي من باز نشد. هر چي فکر کردم راه حلي به ذهنم نرسيد که بتونم از شر ماهان خلاص بشم. مي دونستم که بد پيله است. -: خانم مهندس. چقدر الان از کلمه مهندس بدم ميومد. مجبوري ايستادم تا ماهان بهم برسه. ماهان اومد جلو و با لبخند سلام کرد. يه نگاه به صورتم کردو لبخندش جمع شد. ماهان: حالت خوبه؟ چرا انقدر ناراحتي؟ به زور گفتم: نه خوبم. ماهان دوباره خنديدي و گفت: باشه پس بريم. يه نگاه بهش کردم و گفتم: نمي خوام بچه ها ببينن با هم سوار ماشين ميشيم. تو برو منم بعد تو ميام. بيرون دانشگاه مي بينمت. ماهان با خنده گفت: بابا محتاط. باشه هر جور راحتي. پس من کنار دکه روزنامه ايه مي بينمت. قبل از اينکه من چيزي بگم رفت. خوب من بهش بگم بزغاله ناراحت ميشه. اون دکه ايه هميشه دورو برش پر دانشجوئه. جا تابلو تر از اونجا پيدا نکرده. اه پسره خنگ ..... غرغر کنان با اخم رفتم بيرون. رفتم کنار دکه. بللللللللللله پر دانشجو بود. يکم رفتم جلو تر ايستادم که مثلا" کسي نبينه. يکم بعد ماهان اومد. با لب و لوچه آويزن رفتم سمت ماشين داشت با موبايلش حرف مي زد. ياد اين بچه ها افتادم که نمي خوان يه جا برن و با زور، مامانشون مي خواد ببرتشون. اونا هم هي خودشون و مي کوبن زمين، پاهاشون و مي کوبن، خودشون و مي گشن رو زمين، هي جيغ مي کشن و ميگن نميااااااااااام ... نميااااااااااااااااااام ... يعني اگه اون راه جواب داشت حاضر بودم بي خيال خانمي و وقار بشم و همون کارها رو انجام بدم اما اين ماهان نفله سيريش و مي شناختم مي دونستم به زور کتکم که شده کارشو انجام ميده. واسه همين خودمو سنگين نگه داشتم و رفتم سمت ماشين. صداي حرف زدنش و مي شنيدم. -: آره عزيزم کلاسام تموم شد. ......... -: آره قربونت برم بي کار بي کارم. ........... -: نگو اينو گلم من براي تو هميشه وقت دارم. ............ يه نگاه به ساعتش کرد و گفت: الان ؟؟؟؟؟ دستمو گذاشتم رو دستگيره در اومدم بازش کنم که دست ماهان اومد بالا و اشاره کرد که صبر کنم. منم دست به در منتظر موندم. -: نه نه خيلي هم خوبه. باشه باشه .... تلفن و قطع کرد و يه نگاه به من کرد و با يه لبخند خر کننده گفت: واي آنا يه کار مهمي برام پيش اومده ارژانسيه بايد حتما" برم. شرمنده نمي تونم برسونمت. خودت مي ري ديگه؟ پس فعلا" خداحافظ. يه لبخند و يه تکون دست و پا رو گاز و رفت......... من موندم، بهت زده با يه دستي که هنوز تو هوا رو جايي که دستگيره در قبلا" بود بالا مونده بود. چشمهام و دهنم از تعجب باز مونده بود. مغزم هنوز فعال نشده بود که اتفاقات و آناليز کنه. خرچوسونه به منم دروغ ميگه. انگار نه انگار که من کنارش بودم و همه حرفهاش و شنيدم. ميگه کار ارژانسي دارم. يابو مگه تو دکتري از اين کارا داشته باشي. چي گفت بعدش؟ گفت نمي تونه من و برسونه؟ گفت خودم برم؟ صورتم جمع شد. چشمهام ريز شد، بازي لبم کم شد کم کم لبم جمع شد و کشيده شد به کناره ها. يه نيش باز و دندوني هويدا شد. باز ذوق يه جيغ کوتاه کشيدم و يه کوچولو پريدم هوا. يوهووووووووووووووو ..... خداجون دمت گرم. حقا که بزرگي. کرمت و شکر. ايول. به خودم اومدم و ديدم آدمهاي دورو بر چپکي نگاهم مي کنم. واي خاک به سرم باز خانميم رفت. سريع جلوي اولين تاکسي دست تکون دادم. -: آقا دربست. ماشين نگه داشت. پريدم تو. آدرس خونه رو دادم. الان ديگه مامان اينا رفتن خونه خاله اينا. هيچکي خونه نيست. ايول .... دم در خونه پياده شدم و رفتم تو. اي جونم به اين سکوت. اي قربون اين خلوت و تنهايي بي سر خر بشم. نه اينکه مامام اينا سر خرنا نه ولي يه وقتهايي همين مامان خانم خيلي به کارهام گير مي ده. به اينکه همش تو اتاقم و سرم تو کامپيوتره. منمو اين کامي جون. منم و اين پسر نازم. بوس بوس جيگرشو. جونش به جونم بسته است. رفتم تو اتاق . لباسامو عوض کردم. قبل هر کاري لب تاپ و باز کردم و دکمه اشو زدم تا روشن بشه. از تو گوشي آهنگ گذاشتم و تا جايي که مي شد صداشو زياد کردم. گوشي به دست، خوشحال و شاد رفتم تو آشپزخونه. تو يخچال سرک کشيدم. گشنم بود غذاها بهم چشمک مي زد. به زور چشم از غذاها برداشتم و يه بشقاب پر ميوه برداشتم و رفتم تو اتاق. اي جونم سريال کره اي. يعني من عاشق اين زندگيهاشون بودم. مخصوصا" اون خونه هاي نقلي رو پشت بوماشون. کاش منم از اين خونه ها داشتم. اما هميشه تو کف اين بودم که چه جورياست که چه فقير و يه پولدارشون هيچ وقت يه دست لباس و دو بار نمي پوشن. مگه اينا چقدر پول دارن مادر؟ يهو ياد يه چيزي افتادم. سريع رفتم تو حال و هر چي تلفن بود از پريز کشيدم. آيفونم گوشيش و برداشتم که اگه کسي زنگ در و زد نفهمم. گوشيمم گذاشتم رو سايلنت بدون ويبره که هيچ رقمه مزاحم نداشته باشم. خودم نيشم به خاطر کارهام باز بود. از الان مي دونستم که تا يه هفته از دست حرفها و سرزنشهاي هر روزه مامان سر درد مي گيرم اما بي خي به نرفتن مي ارزيد. نمي دونم چقدر فيلم ديدم ولي وسطهاش يا آخراش يا هر جاش خوابم برد.با تکونهاي شديدي از خواب بيدار شدم. چشمهامو به زور باز کردم و هم زمان يه خميازه بلند بالا هم کشيدم که با ديدن صورت مامان خميازه ام که ماسيد هيچي روحمم به ديار باقي شتافت. واي خدا خيلي سخته مامانت و ببيني اما با اژدها اشتباه بگيريش.همچين صورتش قرمز بود که با هر بار نفس کشيدنش داغي نفسهاشو حس مي کردم. داشت از درون و برون آتيش مي گرفت و همون جوري هم همچين تکونم مي داد که فکر نکنم زلزله 10 ريشتري هم ميتونست اون شکلي تکونم بده. با ترس بيدار شدم و تو جام نشستم. از ترش بالشتمو گرفتم تو بغلم و مظلوم به صورت عصباني مامان نگاه کردم.مامان با يه اخم غليظ با حرص و عصباني گفت: چيه خودتو مچاله کردي اون ور. فکر کردي الان مظلوم بشي تأثيري داره. ببينم تو مگه قرار نبود ديشب بياي خونه سيمين اينا ها؟؟؟؟به زور و از ترس آب دهنمو قورت دادم. بالشت و بيشتر به خودم فشار دادم و آروم سرمو دو بار تکون دادم که يعني آره.يهو مامان ترکيد.-: پس آنا مرده کجا موندي؟ چرا گوشيتو جواب ندادي؟ چرا نه زنگ زدي نه خبر دادي؟ مامانيييييييييييييييييييي آدم تو ترسهاش به مامانش پناه مي بره اما تو ترس از مامانش به کي پناه ببره؟ الانم که پناه و اينا رو بايد بي خيال شد مامان جلوي هر راه درو رو گرفته. تا من و جر واجر نکنه ول نميکنه.اومدم از خودم دفاع کنم. واسه همين سريع گفتم: به خدا مي خواستم بيام. ماهان من و نياورد. گفت کار داره نمي تونه بيارتم.مامان يه چشم غره توپ بهم رفت که فهميدم اين فک بسته باشه بهتره.مامان: ماهان مگه راننده اته. کار داشت و رفت تو چرا نيومدي؟ چلاق که نبودي يه ماشين مي گرفتي ميومدي. چه طور تونستي تا خونه بياي اونجا نمي تونستي بياي؟چرا تلفن و از پريز کشيدي؟ چرا آيفون و خراب کردي؟ مي دوني ماهان چند بار اومد جلوي در؟ مي دوني چقدر نگرانت شديم؟ يهو مامان ترکيد. با جيغ گفت: مي خواي آبرومونم ببري ماها رو هم بکشي؟همچين با جيغ دستهاشو مشت کرده بود و تو هوا تکون مي داد که خدايي سکته کردم. فقط با فشار سرمو تو بالشت فرو مي کردم که شايد اون جوري در امان بمونم.چي بگم من که نگفتنش بهتره. مامان قد يه ساعت جيغ کشيد و تهديد کرد که بار آخرم باشه که از اين غلطها مي کنم و دفعه ديگه اگه نيام خونم پاي خودمه و من ديگه بچه نيستم و ديگه بزرگ شدم و خانمها از اين کارهاي بچه دبيرستانيها نمي کنن و ....آي اين خانم بودن و هي مي زد تو مغز من. داشتم به غلط کردن مي افتادم. يکم ديگه پيش مي رفت همين امروز مي رفتم دکتر تقاضاي تغيير جنسيت مي دادم.خوب من نخوام جايي برم کي و بايد ببينم؟ پنج شنبه بود. صبح که اين جوري بيدار شدم. روزمم کوفتم شد. اگه قرار بود تا شب بشينم تو خونه که مي مردم از غم باد.يه زنگي به پريسا زدم و گفتم ميام خونه اتون. رفتم يه دوش گرفتم و سر صبر موهامو سشوار گشيدم تا صاف صاف بشه. خوشم ميومد موهام اين شکلي ميشد. حوصله آرايش نداشتم. يه رژ براق زدم و يه بلوز مردونه تنگ پوشيدم. يه وقت ديدي باباش خونه بود. والا ....لباس پوشيدم و حاضر و آماده رفتم بيرون. مامان تو آشپزخونه بود. با ديدنم يه ابروشو انداخت بالا و گفت: اوقور بخير، خانم خانما کجا تشريف مي برن؟دندونامو نشون دادم و گفتم: خونه پريسا اينا.مامانم يه پشت چشم نازک کرد و گفت: يه خبرم به ما بدي بد نيست. يه امروزو خونه اي اونم برنامه ريختي بري بيرون.من: وا .... مامان جان تکليفت با خودت روشن نيستا. نه به اون موقع که مي خواستي به زور کتک من و بفرستي بيرون نه به الان که مي گي بشينم تو خونه؟مامان: اون مال وقتي بود که مثل چسب به اتاقت چسبيده بودي و آفتاب و مهتاب رنگتو نمي ديد. نه الان که هر روز سر کاري.خوشحال خنديدم و گفتم: خوب امروز بايد استراحت کنم ديگه. باشه من ديگه برم. خداحافظ.از مامان خدا حافظي کردم و سرخوش از خونه زدم بيرون. يه ساعت بعد خونه پريسا اينا بودم. زنگ و زدم و رفتم تو خونه اشون. خونه اشون آپارتماني بود و خدا رو شکر طبقه دوم بود. طبق معمول از پله ها رفتم بالا.زنگ در و زدم. مامانش در و باز کرد. از همون دم در شروع کردم به بلند بلند سلام کردن.من: به سلام خاله جان خوب هستين؟ عمو خوبن؟ پسراي گلتون خوبن؟ دختر خلتون چلن؟خاله سعي مي کرد جوابمو بده. از طرفي خنده اش گرفته بود ومي خنديد از طرفي هم من مهلت حرف زدن بهش نمي دادم.در دستشويي باز شد و پريسا از دستشويي اومد بيرون. از همون دم درش يه ابروش رفت بالا و با اخم اومد سمتم.-: چته خونه رو گذاشتي سرت فکر کردي کلاس کاراته است که هي جيغ مي کشي؟ خفه بابا همه فهميدن تو اومدي. ببينم چي بود مي گفتي؟ دختر خلتون چله؟ مگه روان پاک تر از تو هم پيدا ميشه؟با نيش باز رفتم سمتش و دستهامو باز کردم.من: واي عزيزم خوبي گلم. اين حرفها چيه که مي زني. تو دستشويي سر و صدا زياد بوده حرفها رو اشتباه شنيدي پري جون.اومدم دستهامو بندازم دور کمرش که محکم زد به بازومو گفت: بميري يعني چي تو دستشويي سروصدا زياد بوده بي تربيت. بعدم لال شي و ديگه به من نگي پري جون. مي دوني بدم مياد هي ميگي؟خاله که فقط دم در ايستاده بود و به ما دو تا مي خنديد.خلاصه با کلي کل کل من و پريسا و خنده هاي خاله رضايت داديم و پريسا دستمو گرفت و برد تو اتاقش.نشستم رو تخت. خودشم نشست رو صندلي کامپيوترش. پريسا: خوب چه عجب. موش کور ما از لونه اش زده بيرون.پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: موش کور توي خري. بعدم حوصله ام سر رفته بود. صبح درخشاني هم داشتم گفتم بيام به تو سر بزنم بلکم دلم باز شه. بعدم قضيه ديروز و امروز صبح و تعريف کردم براش. کلي خنديد.يکم حرف زديم يکم با کامپيوتر ور رفتيم. يکم عکس نگاه کرديم. يکم کله پاچه ملت و بار کرديم. ساعت شد 6. پريسا: خوب امشب و چي کار کنيم؟شونه امو انداختم بالا و گفتم: نمي دونم. نشستيم فعلا".يه اخمي کرد و گفت: به تو که باشه همش نشستي تو خونه. نه من دلم هيجان مي خواد. يکم تنوع. يکم رقص يکم عشق و حال.يه نگاه عاقل اندر سفيه بهش انداختم و گفتم: حالا همه اينا رو از کجا مي خري؟يکم فکر کرد و يهو تو هوا يه بشکني زد و بلند شد. رفت گوشيشو برداشت و زنگ زد. يکم حالو احوال کرد. منم فضول يکم گوش وايسادم اما يه چيزي تو کتابخونه اش چشمک زد رفتم سمتش.آخ جون کتاب جديد گرفته. نفله صداشم در نمياد. چشمم به کتاب بود و گوشم به حرفهاي پريسا.-: آره بابا ... نه بابا امشب بي کارم..... چه خبر؟ ... جدي؟ ... کيا هستن ..... خوبه حالا ...... مطمئني که خوش مي گذره ديگه ..... خوبه همراهم ميارم ....بلند خنديد.-: نه ديوونه تو هستي ديگه .... نه دختره ... باشه پس ميايم.... 10 اونجاييم..... نه برو بابا هي ميگه زود بياين ... باشه حالا 10 خوبه ديگه ... زودتر کسي نيست .... بزار حاضر شيم ببيم کي ميرسيم ... قربونت ... مي بينمت....با تعجب و کنجکاوي داشتم به پريسا نگاه مي کردم. داشت با کي برنامه مي چيد؟تا تلفنشو قطع کرد با ذوق گفت: ايول برنامه امونم جور شد.با تعجب نگاش کردم و گفتم: داشتي با کي حرف مي زدي؟با نيش باز گفت: حميد ....با بهت گفتم: حميد ؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!چشماشو برام ريز کرد و لوسي گفت: آره ديگه.حميد يکي از بچه هاي دانشگاهمون بود. از اول چشمش دنبال پريسا بود اما خدايي پريسا هر وقت کارش داشت و يا حوصله اش سر مي رفت زنگ مي زد بهش. اونم هميشه پايه بود و هميشه هم برنامه داشتن.چشمهامو ريز کردم و با يه نگاه ملامتگر گفتم: گناه داره پسره. اند سواستفادهگريه به خدا.پريسا شونه اي بالا انداخت و گفت: بي خيال خودش که مشکلي نداره. بعدم اون غير من با 10 نفر ديگه دوسته. همه که مثل تو پاستوريزه نيستن 5 سال با يکي بمو ...يهو ساکت شد. برگشت نگران نگام کرد. سرمو انداختم پايين. دوباره صورتش اومد جلوي چشمم.پريسا اومد سمتم و بازومو ناز کرد و گفت: آنا گلي ناراحت نباش. بي خيال ديگه، حواسم نبود از دهنم در رفت.سرمو بلند کردم و نگاهش کردم. يه لبخند زدم و گفتم: ناراحت نيستم. فراموشش کردم.شيطون يه ابروش و برد بالا و گفت: جدي؟؟؟؟ خوبه پس. امشب مي ريم مهموني مي ترکونيم.من: مهموني؟؟؟؟ بابا اينجا شهر خودمونه ...پريسا براق شد: خوب که چي؟ ادا اصول نيا که مي کشمت. من مي رم تو هم مياي گفته باشم.جلو پريسا نمي شد قد علم کرد. براي اينکه نزنم تو حالش گفتم: معلومه که ميام تازه اشم امشب مي خوام چند تا پسر خوب تور کنم.پريسا بلند خنديد: تو !!!! جان من يه چيزي بگو که به شکلت بياد تو اگه پسر تور کن بودي 5 سال با اون انتر نمي موندي و تارک دنيا نمي شدي.پوزخندي زدم و گفتم: همون ديگه احمق بودم. 5 سال خودمو از همه عالم و آدم پنهون کردم و جز اون به کسي نگاه نکردم اين شد جوابم. الان مي خوام هفته اي يه دوست پسر داشته باشم.پريسا بلند خنديد.من: پريسا من نميام.با اخم برگشت و يه چشم غره توپ بهم رفت.مظلوم نگاش کردم و نيشمو باز کردم و گفتم: آخه لباس ندارم که .پريسا يکم آروم تر شد. مهربون خنديد و شيطون گفت: لباسم مي دم بهت عزيزم. الان که وري وري تين شدي لباسام اندازه ات مي شه و مي توني لباسهاي من و بپوشي. مثل اون وقتات فيل نيستي که مثل تانک باشي لباس سايزت پيدا نشه.چشمهامو ريز کردم براش و با غضب نگاهش کردم. پريسا دندوناشو نشونم داد.معمولا" اين ريختي نگاه کردن من يعني که من دارم با چشمهام بهت نيرو منفي وارد مي کنم که اگه خدا بخواد يه بلايي سرت بياد ولي معمولا" هيچ اتفاقي نميوفته ولي خوب تلاش که ميشه کرد.با حرص گفتم: من از اين لباسهايي که نه آستين داره و نه يقه و همه جون آدم هم پيداست نمي پوشما گفته باشم.پريسا شکلکي برام در آورد. يه دستي به چونه اش زد و متفکر گفت: خوب شلوار جين خاکستريت خوبه. رنگش يکم تيره است به بلوز مردونه ات مياد اونم تنگه، سفيدم که هست. بزار ببينم چي تيپتو تکميل مي کنه.کله اشو کرد تو کمدش و يکم گشت و از توش يه جليقه پيدا کرد. همراه يه کمربند سفيد. اومد داد دستم و گفت بپوش.پوشيدمشون. گيره موهامو باز کرد. يه دستي به موهام کشيد و گفت: نه موهاتم خوبه مشکي و براق و صاف. همين جور بازشون بزار. آرايشتم خودم مي کنم.مشکوک نگاهش کردم و گفتم: نمي خواي که همه چشمم و سياه کني.دوباره دندوناشو نشونم داد و گفت: چرا اتفاقا" مي خوام همين کارو بکنم. اصلا" به تو چه من بلدم چي کار کنم.تو يه زنگي به مامانت اينا بزن بگو امشب اينجا هستي.من: اووووووووو برو بابا من مي خوام برم خونه امون. سريالم مونده.محکم زد تو سرم و با حرص گفت: تو دوباره داري سريال کره اي ميبيني؟ خجالت نمي کشي با اين سنت؟نيشمو باز کردم و خوشحال گفتم: جان پريسا خيلي فاز ميده.پريسا: چي چي و فاز ميده؟ از اول تا آخر فيلم چشمهات و در مياري، کلي هم حرص مي خوري که چرا دختره به پسره هيچي از علاقه اش نميگه، پسره هم که به دختره نميگه. بعدم که ميگن يکي مي پره وسط ميگه نميشه. يکي هم اين بينابين همه اش حرص ميده بس که بدجنسه. آخرم که همه به خوبي و خوشي با هم زندگي مي کنن. آدم بدا متنبه مي شن. آدم خوبام که مهربون. ته ته فيلمم خيلي محبت کنن دختر پسر فيلم يه ماچ در حد نوک زدن دارن. کل اين اعصاب خورديا براي همون نوک دو ثانيه اي.يه سوت بلندي کشيدم. جدي داشت حرص مي خورد و همه اينها رو با حرص مي گفت. با سوت من برگشت سمتم و نگام کرد. خنده ام گرفت و با همون خنده گفتن: چقدر دقيق سريالاشون و توصيف کردي. خدايي نگاه نمي کني تو ديگه آره؟يهو هول شد و گفت: گمشو آنا من اصلا" وقت اين مزخرفاتو دارم؟درسته که مي گفت نه اما دست پاچه شدنش کافي بود که بفهمم چاخان ميکنه. الاغ خودش نگاه مي کنه به من ميگه بده. چيشششششششششش......يه چيزي يادم اومد تندي با ذوق گفتم: کفش چي؟ من با کتوني بيام؟ نميشه که. پس کنسله خودت تنهايي برو منم به سريالم مي رسم.پريسا يه لبخند خبيث بهم زد و بدجنس گفت: برا اونم يه فکري دارم. کله اشو کرد تو کمدش و وقتي سرشو بيرون آورد تو دستاش يه جفت بوت بود. فکم افتاد زمين. با ترس بهش نگاه کردم. به زور آب دهنمو قورت دادم گفتم: پريسا تو که منظورت اين نيست من اين و بپوشم. نه؟؟؟؟بدجنس با نيش باز گفت: چرا اتفاقا" همين و بايد بپوشي. با چشمهاي گرد به بوتهاي تو دستش نگاه کردم. يه جفت بوت کوتاه بود. بلنديش تا پنج انگشت بالاي قوزک پا و جلوش چند تا بند مي خورد براي قشنگي. از بغلش زيپ داشت. جاي بنداش طلايي بود. خيلي قشنگ بود ولي يه مشکل بزرگ داشت. يه پاشنه داشت به چه بلندي يه 15-20 سانتي ميشد زير پنجه هاشم يه لژ داشت 7-8 سانتي. يعني رسما" اين کفشه رو مي پوشيدم مي رفتم تو هوا. با هر قدم فکر مي کردي تو آسمون پا مي زاري. بلند کردن پات با خودت بود رو زمين برگشتنش با خدا چون معلوم نبود کله ملق شم يا سالم بمونم.با وحشت گفتم: نهههههههههههه. پريسا اين کفشه از دور داد ميزنه که من از اون دختر فلانام من نمي پوشم.يه اخمي کرد و گفت: غلط کردي پوريا برا تولدم برام خريدش. نزديک 300 پولشه.پوريا داداشش بود. يه 3 سالي بزرگتر از ما بود. خوب پوريا هم مثل خواهرش هم خل و چل بودا به من مجاني هم اين کفشا رو مي دادن نمي خواستم.هر کاري کردم به هر ... خوردني که افتادم پريسا رضايت نداد بي خيال کفشا بشه اين شد که از همون لحظه من کفشها رو پام کردم. تا يکم باهاشون راه برم بلکم عادت کنم.خلاصه سه ساعت بعد حاضر و آماده بوديم. پريسا يه شلوار جين يخي با يه تاپ آستين حلقه اي يقه شل پوشيده بود. موهاي قهوه اي تيره اشم لخت ريخته بود دورش.ساعت 9:15 از خونه راه افتاديم. من که اصلا" نمي دونستم قراره کجا بريم. پريسا معمولا" از اين مهمونيها مي رفت ولي من سالي دو سه بار و به زور پريسا مي رفتم. اونم با کلي غر زدن که نميام و کار دارم و اينا. امشبم چون خونه پريسا بودم نمي تونستم از دستش در برم برا همينم مثل بچه هاي خوب به همه حرفهاش گوش کردم.حالا مي رفتيم يکمم قر مي داديم بدم نبود. واي اگه بابا مي فهميد ...... خونم حلال ميشد. اصلا" خوشش نميومد. مهموني خانوادگي خوب بود ولي به قول خودش وقتي يه عده جوون ناباب دور هم جمع ميشن معلوم نيست چه غلط کاريهايي مي کنن. حالا بيا و قسم بخور که سر جدم من غلطي نمي کنم مگه باور مي کرد. بي خي . کل زندگيمو مثل دختراي مثبتِ حرف گوش کن و درسخون گذروندم. هيچي از زندگيم و جووني نفهميدم. سالي دو بارم که ميومدم اين مهمونيا بيشتر براي هيجانش و تخليه انرژي بود و اينکه بعدا" برم به بچه ام بگم: آره مادر ما هم جووني کرديم ما هم مي دونيم اين مهمونيا چه جورين. جاي بي خودين. تو غلط مي کني بري.مثل بابام که هميشه به من اين حرف و ميگه.يکي نيست بگه پدر من، تو خودت تو جووني همه اين کارها رو کردي به ما که رسيد بد شد؟يادمه بابا وقتي بچه تر بودم ماها رو نمي برد سينما. مي گفت محيطش بده فيلمهاشم خوب نيست. نگو پدر جان در جو همون فيلمهاي فارسي و سينماهاي زمان شاه بودن. واسه همين ميگفت بده. آي دلم مي خواست بهش بگم تو که رفتي فيضشم بردي حالا چرا نمي زاري ماها بريم. تازه از اون موقع تا حالا کلي فرق کرده.بماند. هميشه همينه بزرگترها هر کاري که مي خوان مي کنن به ما که مي رسه بده، اخِ. رسيديم دم يه خونه ويلايي بزرگ. يعني فکر مي کنم. چون درش که خيلي بزرگ بود. از همين توي کوچه هم درختهاي بلندش پيدا بود.پريسا داشت با موبايل با حميد حرف مي زد. منم چشمم به در خونه بود. پريسا: باشه ما رسيديم در و باز کن. در برامون باز شد انگار از اين برقيا بود چون درش چهار تاق خود به خود باز شد. ما هم خوشحال با ماشين رفتيم تو. واي خدا چه باغي داشت. چقدر درخت داشت. راه ورودي در باغ تا خونه هم چراغوني بود. چراغهاي خونه ام همه روشن بود و يه سرو صداي کوچولو از توش ميومد بيرون. خوب معلومه با اين باغي که هست صدا به بيرون نميرسه.واي چقدر خدا رو شکر کردم که پريسا ماشين داره وگرنه اگه با آژانس ميومديم مجبور بوديم اين همه راه از در خونه تا عمارت و پياده بيايم.من که کل راه تا عمارت و داشتم به دارو درخت تو باغشون نگاه مي کردم. از در عمارت وارد شديم.ناخوداگاه يه سوتي کشيدم که با آرنجي که پريسا تو پهلوم کرد خفه شدم. پريسا : خفه شو. من اينجا آبرو دارم نديد بديد بازي و منگل بازي در نمياري.من: گمشو بابا خودت منگلي.پريسا دستمو کشيد و برد تو. دو قدم بر نداشته حميد جلومون سبز شد يک لبخند گشادي زده بود که من و ياد اين قورباغه دهن گشادا مي نداخت.با پريسا دست داد و دستش و آورد سمت من. يه نگاه به دستش کردم. جاي بابا خالي که بزنه پسره رو شل و پل کنه.دوباره پهلوم سوراخ شد. با چشم غره پريسا آروم دستمو گذاشتم تو دست حميد. در واقع نوک انگشتامو با دستش تماس دادم. خوب چي کار کنم. خوشم نمياد با غريبه ها دست بدم. دست دادنمم اصول خودشو داشت با کسايي که مي شناختم دست مي دادم نه اين پسره که تو دانشگاه به زور بهش سلام مي کردم و شايد سالي يه بار تو مهموني ببينمش. اه ....بعد سلام و خوش بش با حميد که بيشتر پريسا حرف زد ومن در نقش يه منگل لال ظاهر شدم رفتيم تو يه اتاق که پر مانتو و اين چيزا بود. مانتوهامون و در آورديم و جلوي آينه يه نگاه به خودمون کرديم و شيک اومديم بيرون. منم که مثل جوجه دنبال ننه ام که پريسا باشه راه افتادم.دو قدم از اتاقه بيرون نيومده بوديم که يکي جيغ کشان اومد سمتمون. اه عاطفه خله بود که. هميشه همين ريختي بود. جيغ و ويغش زياد بود البته وقتي با محبوبه با هم مي افتادن خل بازيهاش زيادتر مي شد. يعني دو تايي با هم دارو بودن واسه ساعتهاي بي کاري و بي حوصله گي. همچين با شوخي ها و خنگ بازيهاشون سر حالت مياوردن که آخر کاري مي ترکيدي از خنده.کلي بغل و بوس و بالا و پايين پريدن، چهارتايي رفتيم رو يه مبل چند نفره نشستيم. فکر کنم سه نفره بود اما ما چهارتايي خودمونو چپونديم روش. 

پريسا: خوب چه خبر کيا هستن.

عاطفه که داشت با چشم همه جا رو مي پاييد گفت: خوب جونم برات بگه که تقريبا" همه هستن خيلي هام جديدا" اومدن که ما نمي شناسيمشون ولي خيلي خوبن. من و محبوبه که دو ساعته رفتيم تو کف اين پسراي جديد. دختراشونم که چي بگم. خودت ببين ديگه.

با چشم اشاره کرد به يه جايي. ماهام همه کله ها برگشت اون سمت. يه دختره بود که يه پيراهن کوتاه دکلته پوشيده بود. کلا" همه پارچه اش 20 سانتم نمي شد. همه جاشم هويدا بود. منم مثل هيزا داشتم به بالا و پايين دختره نگاه مي کردم. اون وسط مجلس بود و داشت با يه پسري مي رقصيد. رخ به رخ هم بودم تو دست هر کدومشونم يه ليوان يه بار مصرف گنده بود يکم مي رقصيدن يه قلوپ ازش مي خوردن. همچينم دختره برا پسره عشوه ميومد که من تو کف مونده بودم.

بغلشونم يه دختر و پسره ديگه بودن که داشتن مي رقصيدن. دختره يه تاپ دو بندي کوتاه پوشيده بود که با هر حرکتش لباسش مي رفت بالا و نافش پيدا مي شد و دامنشم از اين دامنا ي کوتاه بود که با يه چرخ مي رفت بالا و همه جات پيدا مي شد. دختره پشتشو کرده بود به پسره و با ريتم تند آهنگ مثل مار خودشو مي چرخوند رو بدن پسره همچيني اين کار و مي کرد که من که داشتم نگاهش مي کردم شل شده بودم چه برسه به اون پسره بدبخت که صورتشم داغ کرده بود و رسما" در جا مي زد فقط. دستهاشم انداخته بود دور کمر دختره و دختره هم که هي با آهنگ خودشو پيچ و تاب مي داد و مي نشست و دوباره مي رفت بالا.

خدايا ما کجاييم؟ الينجا کجاست. لعنت خدا بر شيطون اينا ديگه کين؟ مرگ بر شاه. نه ببخشيد اين يکي اشتباه شد مرگ بر غرب با اين رواج دادن مسائل بي ناموسي.

ولي خدايي همه هم اين ريختي نبودن خيلي هام بودن که مثل آدم لباس پوشيده بودن و طبيعي رفتار مي کردن.

يکم که ديد زديم و فکمون افتاد پريسا رو به عاطفه اينا گفت: ببينم حالا امشب نوشيدني چي دارن بچه ها؟

محبوبه سريع گفت: هر چي دلت بخواد. همه رو چيدن اون گوشه سالن.

محبوبه با دست به گوشه سالن اشاره کرد. يه ميز گرد بود که روش پر شده بود از انواع و اقسام شيشه ها با شکلها و رنگهاي مختلف و يه ظرف بزرگ يخ و کلي ليوان يه بار مصرف و ماست و خيار و چيپس و شکلات و آجيل و خيارشور و خلاصه کلي مزه ديگه.

ابروهام رفت بالا. ببين چه بساط پر و پيموني هم هست.

پريسا با نيش باز گفت: خوب چرا ما نشستيم بياين بريم ديگه.

خودش زودتر از بقيه بلند شد. دستمو کشيد که بلندم کنه که دستمو از تو دستش در آوردم و گفتم: من نميام.

يه نگاه به من کرد و گفت: چرا؟

نيشمو باز کردم و گفتم: هنوز زندگيم و دوست دارم از اين چيزاي بد مزه هم خوشم نمياد. بعدم شماها همه مي خواين بخورين يکي بايد باشه جمعتون کنه يا نه؟

پريسا با حرص گفت: بميري تو انقده من و حرص ندي. باشه پس چيزي نمي خواي؟

دوباره نيشمو باز کردم و گفتم: ببين اگه آب آلبالويي، گيلاسي، انگور سياهي چيزي بود برام بيار.

مي دونستم هست. چون شيشه شراب قرمز از اينجا داد مي زد که من هستم پس حتما" براي مزه اش آب آلبالو يا آب انگور سياه هم بود.

پريسا يه باشه اي گفت و رفت. منم با چشمم مثل اين هيزا شروع کردم به ديد زدن. زير لبي هم، همه اش داشتم به پريسا فحش مي دادم.

اي جز جيگر بگيري دختر اينجام جاست من و آوردي. من خير سرم استاد اين مملکتم کلي دانشجو بايد از من الگو بگيرن بعد من و ورداشته آورده پارتي اونم با اين آدمهاي خل و چل و مست.

نمي دونم صداي زمزمه زير لبيم تا چه قد بلند بود. ولي با برخورد يه دست سنگين به ملاجم از رو مبل پرت شدم زمين. صداي خنده بلند شد. با اخم دستمو گرفتم به سرمو برگشتم ببينم کدوم الاغي من و زده.

ديدم پريسا و عاطفه و محبوبه دارن مي خندن. بلند شدم و ايستادم.

دست به کمر با اخم گفتم: کدوم يابويي از اين شوخي آبکي ها کرده؟

پريسا حق به جانب گفت: شوخي که نبود خيلي هم جدي بود. ميمون من تو رو ورداشتم آوردم اينجا دلت باز بشه نشستي زير لبي غرغر ميکني و بد و بيراه ميگي بهم.

با حرص رفتم خودمو به زور جا کردم کنارش و گفتم: اينجا دلم باز بشه؟ يکي بياد ببينه ميگه اينا همه شون خانمهاي فلانين. بابا اينا چرا همچين لباس پوشيدن.

پريسا: به من و تو چه . اينا مدلشون همين جوريه با اين لباسها مي خوان جلب توجه کنن و بگن ما زيادي اروپايي هستيم. به اونا چي کار داري؟

با اخم گفتم: خوب اعصابمو خورد مي کنن.

پريسا يه ابروشو داد بالا و گفت: آره جون تو . منم يک ساعته دارم با چشم اينا رو وجب ميکنم؟ تو از اين مرد شکم گنده هاي هيزم هيز تري دختر ببند چشمتو.

يه قري به سر و گردنم دادم و يه پشت چشمي براش نازک کردم و با عشوه گفتم: وا يعني چي وقتي خودشونو واين ريختي کردن يعني مي خوان همه ببيننشون ديگه.

بعد با هيجان برگشتم سمتشون و گفتم: من دو ساعته دارم نگاه مي کنم اون دختر دکلته ايه هر يک دقيقه در ميون دستش به لباسشِ و ميکشه اتش بالا که نيوفته پايين و از اين بي حيثيت تر بشه دارم مي شمرم ببينم يه دقيقه رو جا ميندازه يادش بره يا نه.

اون يکي دختر دامن چين چيني کوتاهه هم تو هر بار نشستنش دامنشو باد ميده و همه زندگيش پيداست. خاک بر سرا با اين لباس پوشيدنشون. اه اه....

دخترا داشتن مي خنديدن محبوبه وسط خنده اش گفت: واي آنا عين اين خانم خانباجي هاي فضول شدي که ميشينن پشت سر همه غيبت مي کنن. نه به اون هيجان اولت نه به اين حاج خانم بازي آخرت.

خودمم خنديدم.

من: خوب اينجا ديگه غيبت واجبه. هيچي نگيم حق عمل و به جا نياورديم.

رو به پريسا کردم و گفتم: شربت من کو؟

يکي از ليواناي تو دستش و بالا آورد و گرفت سمتم. از دستش گرفتم و براي احتياط اول بوش کردم.

با اين حرکتم پريسا يه فشاري به بازوم داد و هولم داد اون سمت.

با حرص گفت: برو بابا فکر مي کني اغفالت مي کنم يواشکي بهت مي خورونم؟ خرچوسونه....

يه قلوپ از شربتم خوردم. عاطفه پا شد رفت و يه دقيقه بعد برگشت. تو دستش يه بسته سيگار و يه دونه فندک بود. اومد نشست کنارمون و يه دونه سيگار در آورد و روشن کرد. دود غليظش و با يه نفس کشيد تو. هميشه عاشق اين کام سنگين گرفتن عاطفه بودم. سيگارو نمي کشيد مي خورد. سر دو دقيقه سيگار به اون گندگي رو تموم مي کرد. مرداي 40 ساله هم که 20 ساله سيگار مي کشيدن مثل اون کام نمي گرفتن.

سيکار دست به دست چرخيد. محبوبه و پريسا هم يکي يه دونه روشن کردن. يه نگاه به پريسا کردم. تا يه پک زد اخم کردم بهش و يکم صدامو بلند کردمو گفتم: پريسا ..... تو خجالت نمي کشي؟ اون از مشروب خوردنت اين از سيگار کشيدنت. چشمم روشن ديگه چه غلطي مي خواي بکني؟

دست پريسا تو هوا خشک شد. سيگاري که مي رفت به لب ببره نصفه ي راه موند. با بهت به من نگاه کرد. فکر نمي کرد دعواش کنم.

منم با اخم و ابروهاي گره کرده بهش نگاه کردم.

من: خوب حالا يکي هم به من بده.

پريسا که هنگ بود نفهميد چي مي گم. ولي وقتي محبوبه و عاطفه پقي زدن زير خنده به خودش اومد. يعني کارد مي زدي خونش در نميومدا. دو سه تا مشت حواله بازوي من کرد و يکم که خنک شد بسته سيگارو گرفت سمتم. يه نگاه به سيگاره کردم. مارلبوروي پايه بلند قرمز.

همه دخترا از اينا دستشون بود. انگاري مد بود. هيچکي نمي خواست از اون يکي کم بياره. يه نگاه به بسته سيگار کردم و يه نگاهم به پريسا.

يه پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: برو بابا من از اين هرکولا نمي کشم به جاي اين سيگارِ گنده کلفت برو يه دونه از اون سيگار لاغراي باريک خانمي برام بيار. از اون اسي ها.

دوباره محبوبه و عاطفه خنديدن پريسا هم داشت حرص مي خورد.

پريسا: تو اول اسم اينارو ياد بگير بعد سفارش بده. اسي چيه؟ جان من بيا ابي بکش. اسمش اسِه است.

من: خوب حالا اسيه يا قنبر هر چي يکي از اونا برام بيار.

پريسا با حرص گفت: من نمي دونم تو که مشروب نمي خوري سيگار کشيدنت چيه؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم: چه ربطي داره. مشروب نمي خورم چون نجسته آدم و گيج ميکنه. هيچ حس خوبي هم که نمي ده هيچي باعث سرگيجه هم ميشه. منم خوشم نمياد دنيا دورم بگرده ترجيه مي دم خودم دورش بگردم.

پريسا با چشمهاي ريز شده از حرص بهم نگاه کرد.

نيشمو باز کردم و شونه هامو انداختم بالا و گفتم: چيه خوب. نجسه ديگه.

پريسا با حرص بلند شد رفت که برام سيگار بياره. عاطفه و محبوبه هم يکي صداشون کرد و رفتن. من موندم تک و تنها. پامو رو پام انداختم و ليوان به دست زوم دور و برم شدم. يه قلوپ مي خوردم و رو يکي کليد مي کردم.

اول يه پسره 25- 26 ساله. موهاشو کرده بود جوجه تيغي و رفته بود تو حس و با آهنگ تتلو تند تند خودشو تکون ميداد دستهاشم مدل اين رپ خونا حرکت مي داد و با احساس آهنگو هم زمزمه مي کرد.

به دختري که باهاش مي رقصيد نگاه کردم.

موهاي قهوه اي روشن که همه رو گيس آفريقايي کرده بود و با يه کش بالاي سرش بسته بود. پوست سرش از بين اين گيسا پيدا بود.

واي چقده من چندشم ميشد پوست سر کسي رو ببينم اه. تنم يه لرزي از چندش کرد. چشم از اين دو تا برداشتم سرمو چرخوندم ببينم که پريسا کجاست که ديدم يه دختري کنارم نشسته. يه لحظه از ديدنش سکته کردم. يه تکوني از ترس خوردم و يه هيي گفتم و دستمو گذاشتم رو قلبم.

دختره که لبخند به لب نگاهم مي کرد با اين حرکت من يهو هول شد. يکم خودشو کشيد سمتم و دستشو گذاشت رو بازومو گفت: خوبي عزيزم؟ ترسوندمت؟ واي ببخشيد ديدم تو فکري هيچي نگفتم.

چند تا نفس عميق کشيدم و يکم حالم بهتر شد. اي بميري. يعني انقده اعلام وجود کردن سخته. من که مردم از ترس.

به زور و از روي اجبار يه لبخند زدم بهش. برگشتم سمتش.

- نه من خوبم يه لحظه ترسيدم.

دختره دوباره يه لبخند زد و گفت: بازم ببخشيد. ديدم تنها نشستي گفتم بيام پيشت از تنهايي در بياي من سارام. خوشبختم.

دستش و آورد سمتم. منم دوباره لبخند زدم و بهش دست دادم.

من: منم آنام.

دستمو ول نکرد. تعجب کردم اما خوب زياد مهم نبود.

يه دختري بود با موهاي شرابي صاف کوتاه تا زير چونه اش. با هر حرکت سرش موهاش مي ريخت تو صورتش و يه تکون قشنگ مي خورد. چشمهاي درشت که خيلي هم قشنگ آرايش شده بود. بيني متناسب با يه لب درشت که خيلي تو چشم بود و از حق نگذريم خيلي هم قشنگ بود. اونقدر محو تجزيه تحليلش شده بودم که اصلا" حواسم نبود که زوم کردم رو لباش. وقتي لبهاش به لبخندي باز شد تازه به خودم اومدم و چشم ازش برداشتم.

سارا دستمو بين دستهاش گرفته بود و دستهاشم گذاشته بود رو پاش. وقتي که خنديد دستي که رو دستم بود بلند کرد و کشيد به بازوم.

خنديد و گفت: واي تو چقدر جالبي. ديدم داري به بقيه نگاه مي کني. مي خواي بريم برقصيم.

يه لبخند زدم و گفتم: نه خوبه فعلا" با اين آهنگ عجق وجقا قرم نمياد.

سرشو برد عقب و موهاش هم ريخته شد عقب و بلند بلند خنديد. يکم خنديد و دوباره دستشو کشيد به بازومو گفت: واي خدا چه بامزه آهنگ عجق وجق منظورت رپ و اينان؟

با سر اشاره کردم که يعني آره.

من: بعدم از اين مدل رقصايي که اينا مي کنن هم بلد نيستم.

به دو تا دختر اشاره کردم که با وجود اينکه با هم مي رقصيدن ولي براي همه عشوه ميومدن. خيلي قري مي رقصيدن. من بيشتر جفتک مي پروندم تو رقص.

سارا دوباره خنديد و دستشو گذاشت رو شونه امو يه دسته از موهامو گرفت تو دستشو باهاشون بازي کرد.

با انگشت شصت اون دستش که رو پاش بود دستمو که تو دستش بود و ناز مي کرد.

نگاهش به موهام بود.

سارا: چه موهاي مشکي براقي. خيلي قشنگه.

يه ذوقي کردم و نيشم باز شد. با ذوق گفتم: مرسي.

موهامو ول کرد و يه دستي به صورتم کشيد و گفت: خودتم خيلي نازو بامزه اي.

آي ذوق کردم آي ذوق کردم. کلا" من از هر کسي که ازم تعريف کنه خوشم مياد. مي خواستم بپرم ماچش کنم.

با ذوق خنديدم. سارا به خنده ام نگاه کرد. اومدم دهن باز کنم ازش تشکر کنم که صداي پريسا رو شنيدم که صدام کرد. برگشتم ديدم سه متر اون سمت تر ايستاده و با اشاره بهم ميگه بيا.

با سر گفتم باشه. برگشتم سمت سارا و همون جور که بلند ميشدم گفتم: با اجازه من دوستم صدام ميکنه برم پيشش.

سارا يه نگاه ناراحت بهم کرد. اي جونم ببين چقده از من خوشش اومده که ناراحته دارم ازش جدا ميشم. نازي چه دختر خوب و با محبتي. يه لبخند بهش زدم و از جام پاشدم و با ذوق رفتم سمت پريسا.

تو دو قدميش بودم که با هيجان گفتم: واي پريسا سارا رو ديدي؟ يه دختره نازيه که ....

پريسا پريد وسط حرفمو گفت: اين دختره پيش تو چي کار مي کرد؟

با تعجب نگاش کردم. حرفم نصفه موند. پريسا سريع دستمو کشيد و برد يه سمت تا از جلوي چشم سارا دور بشيم. با اون کفشا به زور راه مي رفتم.

يه گوشه اي ايستاد و يه نگاه به پشتم و جايي که سارا بود کرد و بعد با اخم برگشت سمتم و گفت: چي مي گفت بهت؟

با تعجب گفتم: کي ؟ سارا؟ هيچي ديد تنهام اومد پيشم تا از تنهايي در بيام ( يهو با ذوق گفتم ) واي نمي دوني چقدر ازم تعريف کرد. فکر کنم خيلي از من خوشش اومده هي ميگفت من بامزه و خوشگلم.

پريسا با حرص گفت: بميري تو چه ذوقيم کرده. ديوانه نشستي با دختره دل ميدي و قلوه مي گيري؟ خودم فهميدم ازت حسابي خوشش اومده. خيلي چشمش و گرفته بودي.

تعجب کردم. يعني چي چشمش و گرفته بودم؟

گيج نگاهش کردم. يکي محکم زد تو سرمو گفت: خنگ خدا نفهميدي؟

دوباره گيج نگاه کردم و گفتم: چي و نفهميدم؟

پريسا با حرص پوفي کرد و گفت: الاغ جون. اين دختره از اوناست.

با ابرو اشاره به اونا مي کرد. نمي فهميدم اونا کين که پريسا داره سعي مي کنه با ابرو بالا انداختن نشونشون بده.

مثل خودش ابروهامو بالا انداختم و گفتم: از کدوما؟؟؟؟

با حرص يکي زد به پيشونيش و گفت: بابا اين از اوناست که چشمش دخترا رو مي گيره. از دخترا خوشش مياد. نديدي هي دستتو ناز مي کرد. دست مي کشيد به بازوت. با موهات بازي مي کرد و ازت تعريف مي کرد؟

با دهن باز داشتم به کارهاي سارا فکر مي کردم. رسما" هنگ کرده بودم. با دهن باز و بهت زده گفتم: نهههههههههههههه .... پس بي خود نبود وقتي ديد من به لبهاش نگاه مي کنم خنديد. خوشحال شد بيچاره.

پريسا با حرص يه نيشگوني ازم گرفت و گفت: بميري تو که يه دقيقه نمي تونم تنهات بزارم. از الان هر جا من رفتم دنبالم مياي.

دستمو گرفت و من و دنبال خودش به معناي واقعي کشيد.

با چشم دنبال عاطفه اينا گشتيم و بين اين همه دختر و پسر و شلوغي اون سمت سالن رو يه مبل گنده ي ديگه پيداشون کرديم. رفتيم سمتشون. وسط راه رفتيم سراغ اون ميز جادو و پريسا براي خودش مشروب و من برا خودم آب انگور سياه گرفتم.

تا رسيدم به عاطفه اينا اين دو تا نفله زدن زير خنده.

عاطفه: سارا داشت مختو مي زد؟

محبوبه: خوبم داشت روت کار مي کرد کم مونده بود همين وسط بپره ماچت کنه.

با تصور اين حرکت چندشم شد. يه تکون چندشي خوردم و گفتم: اه خفه شيد حالمو بهم زديد. داشتين نگاه مي کردين؟

عاطفه: آره خيلي باحال بود.

با حرص گفتم: کوفت و با حال بود آبروي من رفت شما ميگيد باحال بود؟ چرا نيومدين جلو؟

محبوبه: حيف بود صحنه رو از دست مي داديم.

يه چشم غره بهشون رفتم و با حرص سيگاره اسه رو از دستاي پريسا کشيدم بيرون و يکي از تو پاکت در آوردم و با فندک روشنش کردم. به قول بچه ها اين سيگاره اکسيژن بود هيچي نداشت به زور دود مي کرد. منم همه خلافم همين سيگار کشيدن بود. هيچ هدفي هم از انجام اين کار نداشتم. فقط براي اينکه بگم من با 25 سال سن يه غلطي هم مي کنم مي کشيدم. يعني خوشم نميومد تا اين سن انقده پاستوريزه باشم. اين ته خلافم بود ديگه.

با حرص به سيگارم يه پک محکم زدم و پامو انداختم رو پام آرنجامو به صورت ضربدري رو هم گذاشتم و يکم خودمو کشيدم جلو و تکيه دادم به زانوهام. تو يه دستم سيگار و تو يه دستم ليوان آب انگور بود. دود غليظ سيگار و با حرص فوت کردم بيرون.

چشمم به رو به رو بود. با اخم به دود سيگار که جلوي ديدمو گرفته بود نگاه کردم. کم کم دود پراکنده شد و ديدم بهتر شد.

دوباره با حرص يه پک ديگه به سيگار زدم. اومدم بدم تو که با ديدن روبه روم چشمهام گرد شد و يهو نفسم گرفت و دود رفت تو حلقم و به سرفه افتادم. با هر سرفه من دود از دهنم مي زد بيرون. دستم جلوي دهنم بود و از زور سرفه اشک تو چشمهام جمع شده بود. اما چشمهاي من هنوز به جلو بود. به آدمي که انگار تازه رسيده بود و داشت با بقيه دست مي داد. وقتي که يکي ديگه ام اومد کنارش ايستاد سرفه ام بيشتر شد.

چشمهام از اين بازتر نميشد. بعد دو دقيقه سرفه کردن و تحمل ضربات سنگين دست پريسا رو کمرم بالاخره نفسم جا اومد. سرمو پايين گرفته بودم که اون دو نفري که رو به روم بودن و الان داشتن مي خنديدن متوجه من نشن.

تا اين دوتا چشمشون به من نيوفتاده بهتره که برم. من باشم، ديگه از اين غلطاي زيادي نکنم. شرف مرف نمي مونه اگه من و ببينن. با سر خم شده تو جام نيم خيز شدم که بلند شم.

پريسا سريع دستمو گرفت و با هول گفت: چي شد آنا ؟ حالت خوب نيست؟

نگاهش کردم . همش تقصير اينه با اون اصرار کردن بي خوديش.

با دندوناي به هم فشرده گفتم: بميري پريسا هي من گفتم نميام. من بايد برم. اوضاع قاطي قاراشميشه.

پريسا با تعجب گفت: يعني چي چي چيه؟

يه نگاه به رو به روم کردم همون لحظه چشم يکي از اون دوتا چرخيد سمتم. وايييييييييييييييي بدبخت شدم.

سريع برگشتم که يواشکي جيم بزنم برم از اون پشت مشتا که دوباره اين پريساي نفله دستمو کشيد و گفت: کجا ميري آخه.

به التماس افتاده بودم.

من: پريسا سر جدت ولم کن بزار برم. بعدا" بهت ميگم باشه. الان بايد برم تا سه .....

-: سلام عليکم مهندس مفخم. مشتاق ديدار.

پشتم به صدا بود. خودمو خم کرده بودم و آماده فرار. با شنيدن صدا .....

ديگه فرار فايده نداشت. شونه هام افتاد پايين. کمرم صاف شد. صورتم بي حال شد. آروم برگشتم. به کسي که جلوم ايستاده بود و با يه لبخند مچ گيري و يه نگاه عصباني بهم چشم دوخته بود نگاه کردم. سعي کردم خونسرد باشم. آب از سرم گذشته بود.

- سلام .............................. ماهان .

دست به سينه بهم نگاه مي کرد. چشمش از رو صورتم سر خورد و اومد رو دستم. اي بميرم من که يادم رفته بود سيگار و خاموش کنم. هنوز روشن تو دستم دود ميکرد لامصب اگه مي خواستي بکشيش عمرا" اين جوري دود توليد کنه ها الان عينهو دود کش دود ميداد بيرون.

صورت ماهان جمع شد اخماش رفت تو هم صورتش سرخ شد. صاف ايستاد و عصباني دو قدم اومد سمتمو دستمو کشيد و جلوي چشمهاي بهت زده پريسا و دهناي باز عاطفه و محبوبه من و دنبال خودش کشوند. هنوزم سيگار تو يه دستمو ليوان شربت که نصفش به خاطر کشيده شدن ريخته بود زمين تو دست ديگه ام بود.

خدايا غلط کردم. چيز خوردم ديگه از اين بي ناموسيا نمي کنم بيام اينجا، امشب و به خير بگذرون. خودمو به خودت سپردم.

مي خواستم يه چيزي بگم که آرومش کنم اما هيچي به ذهنم نمي رسيد. ماهان همون جور که با قدمهاي تند من و دنبال خودش تو اون خونه درندشت مي کشوند با حرص گفت: چشمم روشن چشم عمو مسعود روشن. چه دختري تربيت کرده. مهموني اومدنت به کنار اين سيگار کوفتي چيه که تو دستات گرفتيش؟ کي بهت گفته مي توني از اين غلطا بکني؟ حتما" يه چيزيم کوفت کردي.

نه ديگه همه حرفات درست. بهتون نداشتيم. من کي چيزي کوفت کردم. اين يکي رو شديدا" تکذيب مي کنم.

به زور دهن باز کردم و گفتم: ماهان من چيزي نخوردم.

پيچيد توي يه راهرو که خالي بود و کسي توش نبود.

با اين حرف من با حرص تو يه حرکت دستمو کشيد و محکم کوبوندم به ديوار. يکم ديگه از آب انگور ريخت بيرون از ليوان. دستهاشو گذاشت دو طرف صورتم. قدش بلند بود. يکم خم شد تا صورتش بياد جلوي صورتم.

از بين دندوناي بهم فشرده اش گفت: که چيزي نخوردي هان ؟؟؟؟ هنوز ليوان عيش و نوشتون تو دستته. بازم ميگي چيزي نخوردي؟

صاف تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم: ماهان ... ميگم نخوردم. حرفمو باور نميکني؟

عصبي دقيق به چشمهام نگاه کرد. اون وقتها، اون سالهاي دور که تازه الان دور بودنشون و حس مي کردم. ماهان هيچ وقت به حرفم شک نمي کرد. هيچ وقت نميشد که من حرفي بزنم و اون بهم اعتماد نکنه که باورم نکنه. الانم برام مهم بود که حرفمو باور کنه. يه جور اطمينان که اين ماهان همون ماهانه، که عوض نشده، ما عوض نشديم، رابطه دوستي و اعتمادمون همونيه که 5 سال قبل بود. که ما همون آدمهاييم .....

فاصله امون از هم خيلي کم بود. با اينکه دستش هائل بينمون بود اما صورتش فقط پنج انگشت با صورتم فاصله داشت. تو چشمهام زل زد. تو عمق چشمهام کنکاش کرد. بعد چند لحظه که چشم تو چشم به هم زل زديم اونم تو فاصله خيلي کم .....

چشمهاشو از نگاهم جدا کرد. سرشو انداخت پايين. يکم آروم تر شد. اخماش يکم، فقط يکم بازتر شد و رنگ صورتش يکم از سرخي در اومد.

آروم گفت: باور مي کنم.

همين کافي بود. همين يک کلمه براي نشوندن يه لبخند روي لبم کافي بود. هنوز چشمم بهش بود. به نگاه پايين افتادش. آروم دستمو بالا آوردم. ليوان و گرفتم جلوي بينيش.

من: بوش کن. مطمئن شو که نجستي نيست.

سرشو بلند کرد و متعجب تو چشمهام نگاه کرد. با تعجب گفت: آنا باور مي کنم.

يه لبخند قشنگ به خاطر اعتمادش، به خاطر ماهان بودنش، به خاطر عوض نشدنش و بهش زدم.

من: بوش کن ماهان من مي خوام که مطمئن تر شي.

ماهان: نياز ...

من: ماهان .....

آروم بينيش و يکم نزديک تر کرد. يه نفس کشيد. يه لبخند بهم زد و گفت: اين چيه؟

نيشمو باز کردمو گفتم: آب انگور سياه.

بلند خنديد.

ماهان: پس داري برا بقيه توهم مياري؟

شونه اي انداختم بالا و گفتم: ديگه ديگه همه که مثل تو فضول نيستن که بخوان بو کنن تا مطمئن بشن.

معترض گفت: من نمي خواستم بوش کنم تو .....

يهو اخم کرد. دوباره عصباني بود.

ماهان: تو اينجا چي کار ميکني؟ بابات ميدونه؟

دوباره ترسيدم. واي ننه نکنه بره به آقاجون بگه.

ماهان: بابات اينا نمي دونن نه؟ همين الان مي ري وسايلتو جمع مي کني، مي برمت خونه.

اين و گفت و عصباني دوباره دستمو کشيد و من و کشوند دنبال خودش. يه قدم از تو راهرو اومديم بيرون که به ثانيه نکشيد عقب گرد کرد و دست منم که متعلق به خودشه قابلشو نداره دنبال خودش گشوند و منم شوت شدم سمتش.

دوباره من و چسبوند به ديوار و خودشم بغل من چسبيد به ديوار. ياد اين فيلم پليسيا افتادم که دزدا يا پليسا سوژه رو مي بينن ميرن پشت ديوار قايم ميشن و بعدم يوايشکي سرک مي کشن. ماهانم دقيقا" همون شکلي بود. يواشکي از بغل ديوار تو سالن و نگاه ميکرد.

منم از فرصت استفاده کردم و يه نگاه به لباساش کردم. يه شلوار جين مشکي پوشيده بود با يه بلوز مردونه خاکستري تيره. آستيناشم تا کرده بود تا نزديک آرنج. هميشه از تيپش خوشم ميومد الانم که هيکلشو ساخته بود ديگه حرف نداشت.

يهو ماهان يه تکوني خورد و با يه حرکت اومد جلوم ايستاد و دستاشو دوباره گذاشت دو طرف سرم. از ترس سرمو کج کردم به بغل و چشمهامو بستم.

-: آنا ......

وا اين ماهانه؟؟؟؟ ماهانه که ميگه آنا؟؟؟ چرا با ناز صدام ميکنه؟؟؟؟؟

با تعجب چشمهامو باز و با چشمهاي گرد شده نگاش کردم.

چشمهاشو ريز کرد و مظلوم و آروم گفت: آنا .... يادته اون وقتها چقدر پايه هم بوديم؟؟؟؟ چقدر بهمون خوش مي گذشت؟؟؟؟ چقدر هواي همو داشتيم؟؟؟؟

رفتم تو فکر. تا جايي که يادمه اون وقتها ماهان خرابکاري مي کرد منم جمعش مي کردم. اونم براي جبران برام خوراکي مي خريد.

مشکوک نگاش کردم و گفتم: منظور ؟؟؟؟؟؟

ماهان چشمهاشو ريز کرد و مظلوم گفت: کمکم کن.

تعجب کردم. صاف ايستادم. هر وقت ماهان اين جوري ميگفت کمکم کن يعني يه گندي زده.

مشکوک گفتم: چي کار کردي باز؟

يه لبخند دندون نما زد و گفت: جان خودم هيچي.

وقتي ابروهاي بالا رفته من و ديد گفت: يعني هيچي هيچي که نه مي دوني چيزه. يه مهموني رفته بودم با دوست دخترم. چيز شد ..... خوب کاري هم نمي کرديما داشتيم مي رقصيديم ..... نگو داداششم تو اون مهموني بود و ماهارو ديد و از اون موقع تا حالا به خون من تشنه است.

من: بببينم مثل اونا مي رقصيدين؟

به وسط سالن اشاره کردم. رد نگاهمو گرفت. رسيد به يه دختر و پسر که با ريتم آروم آهنگ داشتن تانگو مي رقصيدن و تو حلق هم بودن. کله ها هم جفت هم. چون نور سالن و کم کرده بودن دقيقا" پيدا نبود که چه وضعيتين ولي ميشد حدس زد که در حال انجام حرکات عشقولانه بودن.

ماهان به اون دختر و پسر نگاه کرد و نيشش باز شد. سرشو به نشونه آره تکون داد.

کوفت و آره. پسره رفته گند بالا آورده حالا از من مي خواد چه غلطي کنم براش؟

دست به سينه ايستادم. پسره بزغاله رفته عشق و حالشو کرده حالا ميگه هيچ کاري نمي کرديم.

گفتم: من چي کار کنم؟

ذوق زده گفت: برو سر پسره رو گرم کن من يه جوري جيم بزنم.

بي شعور منظورش از سرشو گرم کن يعني برو باهاش لاس بزن و عشوه شتري بيا که پسره حواسش پرت شه. بوزينه بي غيرت.

با اخم گفتم: چي گيره من مياد؟

با ذوق گفت: شام مهمونت مي کنم.

آي حرصم گرفت، آي حرصم گرفت. فکر کرده هنوز بچه ام که با خوراکي خرم کنه. بچه بوديم خوراکي مي گرفت بزرگتر که شديم شام مي داد بهم اما الان ديگه فايده نداشت.

با حرص گفتم: به بچه مي خواي باج بدي؟ من شام و اينا نمي خورم. اين همه گرسنگي نکشيدم لاغر شم که بعد برم شام بلومبونم.

ماهان عاجزانه گفت: هرچي تو بخواي بهت مي دم. هر کاري که بخواي برات مي کنم. کمکم کن ديگه آنا.

يکم فکر کردم و گفتم: باشه از الان تا چهار بار خواستي بري مهموني منم با خودت مي بري. به بابا هم چيزي نمي گي. کسي نميفهمه من امشب اينجا بودم.

ماهان با حرص گفت: فرمايش ديگه اي نداري؟

من: ام .... بزار ببينم .... آهان، تو مهموني هم مي تونم سيگار بکشم.

ماهان با حرص و عصبي گفت: روتو کم کن بچه پرو.

شونه امو انداختم بالا و بي تفاوت گفتم: باشه هر چي دوست داري من شرطامو گفتم. خود داني.

مجبور بود قبول کنه براي بيرون رفتن از تو ساختمون بايد از جلوي اين پسره رد ميشد. دقيقا" کنار در ورودي ايستاده بود.

ماهان يکم نگام کرد. ديد راه ديگه اي براش نمونده با حرص گفت: نوبت منم مي رسه. باشه قبول.

خوشحال پريدم بالا و دستمو گرفتم جلو.

من: پس قول دادي.

يه نگاه به دستم کرد. منم به دستم نگاه کردم. بابا ماهان از خودمونه دست دادن مشکلي نداره.

ماهانم دستشو آورد جلو و بهم دست داد.

من: تو بمون همين جا. موقعيت که مناسب شد جيم بزن.

اومدم از کنارش رد بشم که بازومو گرفت و نگهم داشت. برگشتم بهش نگاه کردم.

تو چشمهام نگاه کرد و گفت: آنا ميري، ولي بعد من تو هم وسايلتو جمع مي کني مياي بيرون. من بايد برسونمت خونه. اگه تا 10 دقيقه بعد من نياي بيرون بي خيال اين پسره و يه دعواي خونين ميشم وميام تو دنبالت. من نمي زارم تو تنها اينجا بموني.

کاملا" جدي اينا رو مي گفت. مطمئن بودم اونقدر کله خراب هست که بياد دنبالم. با سر باشه اي گفتم. بازومو ول کرد. منم لباسمو درست کردم و يه دستي به موهام کشيدم و رفتم جلو.

پسره چسبيده به در سالن بود يعني نه اونقدر چسبيده ولي ديد کاملي به در داشت و هر کسي که رد مي شد و ميديد.

يه پسر بود با قد متوسط و هيکلي از اينا که بازوهاي گرزي گنده داشت. موهاشم يه سانتي ژل زده بود. من نمي دونم اين موهاي دوزاري ژل زدنشون ديگه چيه. يه صورت مردونه اي داشت. نمي دونم اصلا" چه شکلي بود بس که اضطراب داشتم و مي ترسيدم. همون ديدن هيکلش باعث شده بود به غلط کردن بيوفتم اما ديگه دير شده بود.

پسره شکل قويترين مردان ايران بود. واي چقده من از اون قد و قوارش ترسيدم. يه لحظه آرزو کردم همون فت( fat) و چاق قبلي بودم اونوقت احساس امنيت بيشتري مي کردم ولي .....

رفتم جلوش. سعي کردم به زورم که شده يه لبخند بزنم. تو دستش يه ليوان بود. اه بميري زهر ماري هم که خوردي.

پسره با دوستش ايستاده بود. چشمش که به من افتاد که دارم با لبخند مي رم سمتش و چشم ازش بر نمي دارم يه چيزي دم گوش دوستش گفت و دوستشم يه نگاهي به من کرد و با يه لبخند رفت يه سمت ديگه.

اي بميري چرا پسره رو دک کردي؟ خدايا خودمو به خودت سپردم.

بايد الان چي کار کنم؟ آهان بايد عشوه بيام. حالا چه جوري عشوه بيام؟؟؟؟ آهان مثل پريسا بايد عشوه بيام. مي گفت چي کار کنيم؟؟؟ آهان تو راه رفتن بايد با ناز راه بريم.

حالا ناز راه رفتن چه مدليه؟؟؟

ياد اين برنامه هاي فشن افتادم. مدلا پاهاشون و چپ و راستي مي زاشتن که باسنشون به قر بيوفته.

پاي راستمو ضربدري گذاشتم اون سمت پاي چپم بعدش پاي چپمم همين مدل سعي مي کردم ضربدري راه برم اما مگه مي شد؟ پاهام گير مي کرد تو هم. پسره هم زوم پاهاي من شده بود.

پامو گذاشتم اون سمت اون يکي پام که تو هم گير کردن و نزديک بود با مغز بيام پايين که به زور تکون دادن سريع دستهام که بي شباهت به شنا کردن قورباغه اي نبود تونستم تعادلمو حفظ کنم. سريع به پسر غوليه نگاه کردم. داشت مي خنديد.

بميري ماهان نامردم اگه تلافيشو سرت در نيارم.

به زور صاف ايستادم و سعي کردم پرستيژمو حفظ کنم. خوبه. حالا بايد دوباره برم سمت اين غوله. واي خدا ......

مي خواستم حرکت کنما اما يادم نميومد قبلا" چه جوري راه ميرفتم. پاي راستمو بايد بلند کنم بعد پاي چپمو؟

به زور تاتي تاتي رفتم جلو. مثل بچه هايي که تازه مي خوان راه بيوفتن شده بودم. راه رفتن فشني پيش کش راه رفتن خودمم يادم رفته بود.

واي خدا جون راه رفتن چه کار سختيه مخصوصا" با اين فراموشي و اين کفشهاي ...اي که من پوشيدم.

خدا رو شکر رسيدم بهش. رفتم جلوش ايستادم.

از رو عمد فاصله بينمون و کم گذاشته بودم. سعي کردم قشنگترين لبخندي رو که بلدم بزنم.

من: سلام. من از دور ديدمتون. گفتم بيام يه سلامي بکنم.

پسره يه ابروش رفت بالا. واي خدا يعني پيدا بود ناشيم؟

پسره يه خنده اي کرد و گفت: سلام خانم کوچولو خوبي؟ حال شما. من اميرم خوشبختم از آشنائيت.

دستشو آورد جلو که بهم دست بده. واي نه تروخدا. حق با اين غوله است من در برابرش همون خانم کوچولو بودم. کم کم سه تا آدم قد من پشتت مي تونستن قايم بشن بس که پت و پهن بود.

واي خدا مي ترسم از دستش. نکنه دستمو بشکونه. خوب الان بايد خودمو معرفي کنم؟

يه لبخند ديگه.

من: منم خوشبختم. من آ ...( نبايد اسم خودمو بگم) اقدسم ....

يهو چشمهاي امير گرد شد متعجب و شوکه گفت: ها ؟؟!!!!

واي خدا گند زدم. اولين اسمي که به ذهنم رسيد اقدس بود. سريع اومدم راست و ريستش کنم.

من: نه من ا ... ا .... ( خدايا يه اسم بده ديگه. يه اسم از الف بده خوب. واي خدا جون اين ماهانه؟

براي پيداکردن اسم سرمو چرخوندم تا شايد با ديدن آدمها اسمي يادم بياد. يهو چشمم به ماهان افتاد که شيک داشت از پشتم ميومد سمت در. واي من فکر کنم يه 360 درچه چرخيدم واسه اسمه. اين پسره فکر نکنه چله ام. ههههههههههه واي الان غوله ماهان و مي بينه و مي خوره.

سريع برگشتم سمت اميرو دستمو گذاشتم تو دستش و يکم چرخيدم سمت راست و اونم مجبور شد همراه من بچرخه. يه لبخند زدم. براي اينکه کامل ديد اميرو کور کنم. يه دستمومم گذاشتم رو بازوش. واي خدا اين چه گنده است بازوهاش. دست من مثل دست يه نوزاد رو بازوي باباشه.

سريع براي کم کردن سه کاري گفتم: منم آيدام.

خدايا شکرت يه اسم بهم دادي. نفسمو فوت کردم بيرون. زير چشمي حواسم به ماهان بود رسيده بود نزديک ما.

دستمو به زور از تو دست امير کشيدم بيرون مگه ول مي کرد دستمو. يکم بدنمو کج کردمو سرمو يه وري کردم و يه دسته از موهاي صافمو گرفتم و پيچوندم دور انگشتم. مثلا" مي خواستم عشوه بيام.

من خنگ فکر مي کردم اين حرکت يعني عشوه اومدن چون تو همه فيلمهاي خارجي دختره همين ريختي عشوه ميومد. ولي وقتي امير که چشمش به من و بازي موهام و انگشتم بود يه نفس ليوانش و سر کشيد و بعدم ليوان خالي و انداخت رو زمين.

اه بي تربيت خونه مردم مياد آشغال ميريزه رو زمين.

با يه قدم اومد سمتم و من تقريبا" رفتم تو شکمش. فهميدم که اين حرکت عشوه اومدن نيست. بلکه چراغ سبز نشون دادنه.

واي خدا اين پسره چرا خودشو به من چسبونده؟ اه برو گمشو اون طرف غول بيابوني بو گندو با اون بوي الکلي که دهنت ميده. اه اه حالم بهم خورد.

يه نگاه به زور، از پشت هيکل گنده اش انداختم و ديدم ماهان با موفقيت از در ورودي رفت بيرون. خوب خدا رو شکر الان مي تونستم بي خيال اين پسره بشم.

يه لبخندي زدم و گفتم: خوب، من خيلي از آشنايي باهات خوشبخت شدم. ديگه من برم.

اومدم خودمو بکشم کنار که چسبيد بهم و کمرمو گرفت.

با ترس و تعجب نگاش کردم. واي خدا اين ديگه چي ميگه؟ چشمهاش قرمز بود. نفسهاش بوي بدي مي داد. کمرم داشت از زور فشار دستش له ميشد.

با يه لحن چندشي گفت: کجا خانم کوچولو حالا هستي. من تازه پيدات کردم.

واي خدا حسابم رسيدست. اين پسره تا يه بلايي سر من نياره ول نميکنه.

خواستم با خوبي باهاش حرف بزنم و خرش کنم. برا همين با يه لبخند گفتم: جايي نمي رم که همين جام ميرم دو تا ليوان مشروب بيارم.

نيشش باز شد. سرشو آورد نزديکترو گفت: مشروب نخورده هم مست چشاتم ...

عوق ... من و ياد اين داشت مشتيها انداخت. اه چقدر بده ......

سعي کردم با فشار به سينه اش و هل دادنش يکم فضا برا خودم پيدا کنم که حداقل بتونم نفس بکشم اما مگه اين کوسه ي آدم خوار تکون مي خورد؟

با عجز به دورو برم نگاه کردم شايد يکي و پيدا کنم که بتونه نجاتم بده. اين امير الاغم که سرشو داشت ميبرد تو گردنم. واي خدا مي خواستم اول برم ماهان و بعدم خودمو بکشم.

چشم چشم مي کردم که يهو چشمم افتاد به دومين فردي که تو اين جمع ازش فراري بودم. يعني تا دو دقيقه قبل حاضر بودم هر چي دارم بدم ولي اين بشر من و نبينه اما الان حاضرم هر کاري بکنم اما چشمش به من بيوفته.

در حال بال بال زدمن بودم که سرش چرخيد سمت منو چشمهاش گرد شد. بعد چند لحظه انگار فهميد که من دارم جون ميدم و شرايط مناسب نيست سريع حرکت کرد و اومد سمتم.

با چشمهام بهش التماس مي کردم نجاتم بده. وقتي ديدم داره مياد سمتم ذوق مرگ شدم. سريع با يه حرکت جلوي اميرو گرفتم که نره تو گردنم و تا نگاهش به صورتم افتاد گفتم: امير جان بايد برم داداشم من و ديد الان خون به پا ميکنه.

همچين اين و با ترس و دلهره گفتم که خودمم يه لحظه باورم شد که برادري دارم و الانه که غيرتي بشه و بياد جلو بگه آيييييييييييييي نفس کش.

ديگه بفهميد اين پسره چه حالي پيدا کرد. اول يه نگاه به مسيري نگاه من و پسري که با اخم و ناراحت به سمتمون ميومد کرد.

با يه حرکت خودشو کشيد کنار و تندي گفت: پس رفت بيا پيشم.

يه لبخند کج زدم. اونم مسير مخالف حرکت داداشمو گرفت و سريع جيم شد.

الهي بري که ديگه برنگردي. خودم بيام سر قبرت فاتحه بخونم. آري صبر کن مي آيم پيشت. ايکبيري بو گندوي، فيل.

با حرص داشتم زير لب بهش فحش مي دادم که سلام يکي افکارمو قيچي کرد.

برگشتم و با يه لبخند نگاهش کردم. ديگه اخم نبود متعجب و ناباور بود.

قبل از اينکه دهن باز کنه تندي گفتم: به جون خودم من سالم و پاک اومدم تو اين مهموني قصد انجام هيچ حرکتي هم نداشتم. اومدم يکم قر بدم دلم باز شه همه اش تقصير اين ماهان گور به گور شده است. گند مي زنه من بدبخت مجبورم جمعش کنم. اين غول بيابونيم برادر دوست دخترش بود که به خونش تشنه است. گفت من سرشو گرم کنم که اون در بره. ولي ديدين که نزديک بود خودم به کام انسانهاي ناباب گرفتار بشم. حالام خدايي بود که شما من و ديدين وگرنه نمي دونم چه جوري اين گنده من و ول مي کرد.

يه نفس بلند کشيدم و هوا رو با فوت دادم بيرون. وقتي لبخند و تو صورت پسر ديدم تازه يادم اومد چه اراجيفي رو بلغور کردم. اي بميري امروز که به قدر کفايت سوتي دادي اين آخريه ديگه چي بود.

صورتم جمع شد. شکل ناله.

با عجز و قيافه دخترايي که خرابکاري کردن گفتم: سلام دکتر مهربان خوبيد؟

يهو مهربان پق زد زير خنده. همچين بلند خنديد که دورو بريامون با تعجب برگشتن بهمون نگاه کردن.

خدايا امروز بسمه به اندازه کافي تو چشم بودم نميشه من و نامرئي کني؟

يکم که خنديد و آروم گرفت گفت: خوب حالا خودش کو؟

با استفهام نگاهش کردم که خودش گفت: ماهان و مي گم.

من: آهان اون ..... نمي دونم گفت ميره تو ماشين منتظره تا من ....

سريع يه نگاه به ساعت کردم. واي خدا 2 دقيقه مونده بود که 10 دقيقه تموم بشه. اگه خودمو نمي رسوندم به ماشين اين کله خراب همه زحمتامو از بين مي برد و ميومد تو سالن سريع گفتم: واي من بايد برم.

يه ببخشيد گفتم و برام مهم نبود که مهربان با دهن يک متر و نيمي باز داره نگاهم ميکنه. يه قدم برداشتم که يادم اومد نمي دونم ماشين کجاست. برگشتم سمت مهربان و گفتم: ببخشيد دکتر شما با ماهان اومدين؟؟؟؟

يه سري تکون داد.

من: شرمنده اتونم ولي ميشه اينجا منتظر من بمونيد چون من نمي دونم ماهان ماشينش کجاست ميشه صبر کنيد من وسايلمو بردارم و بيام. ماشين و نشونم بدين؟

مهربان يه لبخندي زد و گفت: همين جا منتظرتونم.

منم خوشحال تندي رفتم سمت اتاقي که لباسهام توش بود. البته با آخرين سرعتي که مي تونستم قدم بردارم.

با اين کفشها فکر مي کردم مثل اين آدمهاي تو سيرکم که با دوتا چوب راه مي رن و به خاطر لباسشون فکر مي کني خيلي قد بلندن. منم دقيقا" همون شکلي بودم و همون حال و داشتم.

سريع وسايلمو برداشتم و بين راه چشمم خورد به پريسا که تا من و ديد دوييد سمتم و گفت: چي شده آنا؟ اين پسره کي بود؟ چي کارت داشت؟

حوصله و وقت توضيح دادن نداشتم. خيلي سريع گفتم: چيزي نيست پسر خاله ام بود. من بايد برم. بعدا" برات تعريف مي کنم.

پريسا فقط سکته اي همراه يه شوک نگاهم کرد. شنيدم که زير لب با بهت گفت: پسرخاله ات؟

ولي توجه نکردم. بدخت حق داشت تعجب کنه. همه مي دونستن که من خاله ندارم چه برسه به پسر خاله.

خودمو به مهربان رسوندم. بازم عذرخواهي کردم که اون بازم با لبخند يه خواهش مي کنمي گفت و راه افتاد. کنارش تو سکوت قدم بر مي داشتم. تازه مغزم به کار افتاد. واي خدا يعني مهربان چي در موردم فکر مي کنه؟ اونم با اون وضعيتي که من و ديد. صبر کن ببينم من تمام مدتي که حرف مي زدم ماهان و به اسم کوچيک صدا کردم. نکنه فکر کنه من دوست ماهانم. واي خدا من دوست يکيم و چيک تو چيک با يکي ديگه بودم. خوب معلومه فکر ميکنه من خرابم اونم وقتي من وتو اين مهموني ببينه.

شرف و حيثيت و آبرو نمونده برام. اونوقت ننه ام بياد هي بهم خانمي ياد بده. آبرو داري يادم مي دادي بهتر بود.

اومده بوديم تو باغ. مهربان داشت مي رفت سمت يه جايي که پر ماشين بود.

اههههههههه نمايشگاه ماشينه اينجا؟ چقدر ماشيناي مدل بالا.

اه بميرين با اين باغتون. نمي تونستين آسفالتي چيزي بکني؟؟؟ انقده از اين سنگ ريزه ها بدم مياد ميريزن زير پا. با تمرکز سعي مي کردم با اون کفشاي مسخره راه برم.

اومدم يه جوري رفع اتهام کنم. گفتم: چيزه .... شما مي دونيد که منو ماهان ....

حرفمو قطع کرد و گفت: نگران نباشيد من مي دونم که شماها دوستاي خانوادگي و خيلي صميمي هستين. راستش من و ماهانم خيلي صميمي هستيم. آب مي خوريم به هم ميگيم.

زکي دست هر چي دختر خاله زنک و فضوله از پشت بستين شما دوتا.

کامل برگشته بودم سمتش و داشتم دقيق نگاهش مي کردم ببينم لچک به سر چه جوري ميشه اين گل پسر خان باجي. که تو يه لحظه پام کج شد و يه وري شوت شدم زمين.

يه جيغ کوتاه کشيدم. منتظر بودم که ضربه امروزمم از زمين بگيرم آخه امروز محبت کرده بودم و هنوز زمين نخورده بودم.

حالا من هر چي منتظرم که اين ضربهه تموم بشه و من خيالم جمع بشه که جيره امو گرفتم و خلاص اما از زمين خوردن خبري نيست.

آروم يه چشمم و باز کردم ببينم چرا به زمين نمي رسم که يه چشم ديدم نزديک چشمم. سريع اون يکي و باز کردم ببينم اين چشمه از کجا اومده که اين بار يه صورت ديدم تو حلقم.

من نمي دونم امروز چرا همه علاقه به حلق من پيدا کرده بودن. ماهان، امير، حالا هم که مهربان.

نگو من داشتم مي افتادم که مهربان متوجه ميشه و همون جور که من يه وري کج شدم اونم زانوش و خم مي کنه و مياد سمت من. غور کرده، خم شده و کج شد ه تو هوا سعي ميکنه من و بگيره و بالاخره مي رسه بهم. بازوهامو گرفته بود و کجکي نگهم داشته بود.

اونقدر از ديدن قيافه اش تو اون فاصله هول شدم که يهو بي اختيار يه تکوني خوردم که باعث شد حرکت سقوطم رو به پايين دوباره تکرار شه.

پام دوباره از زير تنم در رفت و من ليز خوردم و دستاي مهربانم از دور بازوم کنده شد. دوباره يه جيغي کشيدم که اين بار ....

تو بغل مهربان بودم.

خاک عالم به سرم. تا سه نشه بازي نشه. امشب چه بغل تو بغلي شد مادريا .....

انگار خشک شده بودم. نمي تونستم تکون بخورم حتي.

مهربان آروم پاهاشو صاف کرد و راست ايستاد. منم همراه اون صاف ايستادم. هنوز تو بغلش بودم. وقتي ديد نمي تونه با دست نگهم داره بازوهاشو حلقه کرد دورم و تونست بگيرتم.

نمي دونستم کجا رو نگاه کنم. روبه روم تو فاصله 6 سانتي متري از چشمهام يقه ي باز مهربان بود منم چشمم مي رفت تو لباس زشت بود.

لب پايينم و بردم تو دهنم و آروم سرمو بلند کردم. با تکون من. مهربانم آروم سرشو آورد پايين. چشم تو چشم شديم.

چه چشمهايي. من کلا" چشم و لب خيلي دوست دارم. به اولين چيزي که تو صورت هر کسي نگاه مي کنم اول چشمه و بعدم لب.

چشمهاي مشکي مشکي. سياه. کشيده که يه فرم قشنگي داشت. با موژهاي سياه بلند.

اين پسره ريمل بزنه عجب چيزي بشه. ناخودآگاه چشمم رفت سمت لبش. دست خودم نبود. هميشه تو صورت ملت زوم ميشدم رو چشم و لبشون. لبهاي خوش فرم کشيده. اونقدرها پهن نبود اما کشيده بود متناسب با اجزاي صورتش.

نه انگاري لچک سرش کنه و دختر باشه هم بد مالي نيست.

به خودم اومدم ديدم مثل اين دختر آويزوناي نديد بديد دو ساعته چپيدم تو بغل پسره و تکون نمي خورم.

يه تکوني به خودم دادمو خودمو کشيدم بيرون از بغلش. توجه کردم که پامو درست رو اين سنگهاي مزخرف بزارم که باز ليز نخورم صحنه 18+ بوجود بياد.

مهربان يه دستي به موهاي مشکيش کشيد و بي حرف راه افتاديم. ديگه فک و بستم و هيچي نگفتم. من سوتي ندم توضيح و تبرعه پيش کش.

از دور ماهان و ديديم که با استرس قدم رو ميره.

آخي نگران بود. خوبشه، بزار از استرس بميره. نفله من و انداخت گِله اون غول بيابوني. اگه يه بلايي سرم مي آورد چي؟

ماهان وسط قدم زدنش سرشو بلند کرد. فکر کنم صداي پامون و شنيد. سريع اومد سمتمون. اومد جلوي من و بازومو گرفت و با دقت به کل هيکلم نگاه کرد.

وا اين چرا همچين ميکنه. حالا چرا اين جوري بازومو فشار ميده دستم درد گرفت.

اخم کرده بود. وقتي مطمئن شد که سالمم تو چشمهام نگاه کرد و گفت: چرا انقدر دير کردي؟ تا يک دقيقه ديگه اگه نميمدي به جون خودم ميومدم دنبالت.

منم اخم کردم: بي خود. اين همه زحمت نکشيدم که خرابش کني. بايد از دکتر تشکر کنيم به موقع به دادم رسيد وگرنه ....

سريع صورتش و که داشت مي رفت سمت مهربان برگردوند سمتم و گفت: وگرنه چي؟ اون مرتيکه کاري کرد؟ اذيتت کرد؟

هميشه هول بود. خيلي از اين هولي و عجول بودنش خوشم ميومد. باحال بود.

نيشمو باز کردم و گفتم: نه نتونست. گفتم داداشم داره مياد پدرتو دربياره ترسيد در رفت.

مهربان بلند خنديد.

مهربان: ممنون که من و به برادري قبول داري.

سعي کردم خجالت بکشم ولي نمي تونستم .

من: شرمنده ازتون مايه گذاشتما.

مهربان: تا باشه از اين مايع گذاشتنا.

ماهان: دستت درد نکنه داداش جبران ميکنم. ببينم تو با ما مياي؟ من بايد آنا رو برسونم خونه.

مهربان: نه من مي مونم با فرشيد مي رم خونه. برو راحت باش.

ماهان و مهربان با هم دست دادن و منم يه خداحافظ و تشکر گفتم و دنبال ماهان رفتم سمت يه ماشيني. نمي دونم ماشينه چي بود هر چي بود خوشگل بود. من کلا" فرق ژيان و بنز و تشخيص نمي دادم. مهم قان قان کردن و راه رفتنشون بود که ماها رو بي زحمت حرکت مي داد و به مقصد مي رسوند. ديگه اسم مهم نبود همه اشون ماشينن ديگه.

در ماشين و باز کردم و نشستم. چشمام در اومد.

اهههههههههههههه اين ديگه چه ماشينيه مادر. چقدر امکانات داره. چقده دکمه داره. واي مونيتور داره. بابا هوا پيما. فکر نکنم چرخ بالم انقده دکمه داشته باشه.

داشتم با دهن باز به اين همه دکمه نگاه مي کردم. که ماهان ماشين و روشن کرد و نرم از پارک درش آورد و يه بوق برا مهربان زد و حرکت کرد.

واي ننه ببين رو فرمونشم دکمه داره. اينا کارم ميکنن يا واسه قشنگين؟

غير از اينکه من کلا" از ماشين چيزي سر در نمياوردم. دليل ديگه ايم که باعث شده بود من انقده نديد بديد باشم اين بود که ما خودمون با وجود اينکه وضع ماليمون خوب بود اما بابا موافق ماشين گرون خريدن نبود. ميگفت چه معني داره آدم چند ميليون پولو بندازه زير پاش بعدم هي دست و دلش بلرزه که واي نکنه يه جاش خط بيوفته.

بابام براي کارش و سرمايه اي که بدست آورده بود خيلي زحمت کشيده بود. بدون هيچ ارث پدري به اينجا رسيده. برعکس باباي ماهان که خاندانن مايه دار بودن. بابام براي يک قرون دو زارش عرق ريخته بود. براي همينم از حيف و ميل کردن خوشش نميومد. حقم داشت. همه ماشينا يه کار انجام ميدن ديگه چه فرقي با هم دارن؟

کل مسير مثل اين نديد بديدا به ماشين نگاه مي کردم و با ديدن هر دکمه مثل بچه ها ذوق مي کردم و مي گفتم: ماهان اين چيه؟

-: دکمه ضبطشه.

من: ماهان اين چيه؟

-: نقشه راه ها رو نشون ميده.

من: ماهان اين چيه؟

-:براي باز و بسته کردن سقفه.

سرمو چرخوندم بالا يه تيکه از سقف شيشه اي بود.

با ذوق گفتم: واي چه باحال مثل سقف ژيانه مي توني کله اتو بکني بيرون.

ماهان يه چشم غره بهم رفت و گفت: ماشين بهتر از ژيان پيدا نکردي؟ اين سقفش پانوراماست.

من که تو حال خودم بودم همون طور که سقف و وارسي مي کردم گفتم: حالا نوره يا پا، به من ربطي نداره مهم اينه که باز ميشه. نه ژيان به اين خوبي. يادت نيست تو فيلم چاق و لاغر چه جوري از پنجره مي پريدن توماشين و در ميرفتن.

تو هم برا همين از اين ماشين سقف باز شوها خريدي؟؟؟؟ حتما" از ترس برادر و خانواده دوست دختراته.

ماهان با حرص گفت: نخيرم ...

يه نيم نگاه بهش کردم. داشت حرص مي خورد که به ماشينش توهين کردم. برو بابا دلتم بخواد ژيان به اين خوبي.

خلاصه کل مسير رو اعصاب ماهان بودم بس که گفتم اين چيه؟ اون چيه و هي ماشينشو با ژيان مقايسه کردم. خوب چيه من ژيان دوست داشتم.

کم مونده بود پرتم کنه بيرون از ماشين.

بالاخره رسيديم دم خونه ما. يه نگاه به ساعت کردم. 12 بود. خوب اشکال نداره ميگم با آژانس اومدم قبلا" هم از خونه پريسا اينا ساعت 12 برگشته بودم خونه.

با ماهان خداحافظي کردم و ياد آوري که قولاش يادش نره با حرص قبول کرد. اومدم پياده بشم هر چي نگاه کردم ديدم نمي دونم در ماشين و چه ريختي بايد باز کرد. يعني يه چيزي داشتا دو سه تا دکمه هم کنارش بود. ديدم بد ضايع است از ماهان بپرسم. از لجشم که شده مي خواد دستم بندازه حالا از اين اخلاقا نداشتا ولي خوب آدميزاده ديگه نميشه اطمينان کرد بهش.

صاف نشستم سر جام و تکيه دادم به صندلي و به جلو نگاه کردم. ماهان برگشته بود سمت من. با تعجب گفت: خوب چرا پياده نميشي؟

خودمو زدم به دلخوري گفتم: من امشب اين همه کار برات کردم نزديک بود خودم ..... ولش کن. يه تشکر که نکردي حداقل نمي خواي در ماشين و برام باز کني؟

ماهان با تعجب گفت: خوب مرسي ...

اخممو بيشتر کردم و نگاش کردم.

-: الان ديگه به درد نمي خوره همون در ماشين خوبه.

ماهان يه نگاه چند ثانيه اي کرد بهم و يهو خم شد طرفم.

ترسيدم گفتم مي خواد بزنتم. نوک زبونم اومد که بگم. واي ببخشيد غلط کردم. که ديدم از رو من خم شد سمت در و دستگيره اشو گرفت و در با يه فشار باز کرد.

اه پس اين جوري باز ميشد. چه آسون.

با اينکه خوشحال بودم که بدون اينکه خودم بگم يا ضايع بشم فهميدم در و چه جوري باز مي کنن اما بازم اخم کردم. ماهان که صاف نشست يه چشم غره توپ بهش رفتم و گفتم: خيلي بي معرفتي. بايد پياده ميشدي در و برام باز مي کردي از اينجا خودم که چلاق نبودم. در و باز مي کردم.

ناراحت در و هول دادم و اومدم پياده شم که ماهان دستمو گرفت و کشييد. دوباره مجبور شدم بشينم.

اخم کردم. مظلوم صدام کرد.

-: آنا ...

آخي هر بار مي خواست خرم کنه همين مدلي ميگفت آنا. پس هنوز يادش نرفته.

دستمو از تو دستش کشدم بيرون و ناراحت گفتم: ولم کن.

اومدم دوباره پياده شم که دوباره گفت: آنا .... ببخشيد خوب. خسته ام.

يه ابرومو دادم بالا و برگشتم سمتش تو صورتش نگاه کردم و گفتم: مثلا" چي کار کردي که خسته اي؟ من با اون غول بيابوني کشتي مي گرفتم تو خسته اي؟

نيشش باز شد. دوباره حرصي اومدم پياده شم. نيم خيز شدم که باز دستمو کشيد و تقريبا" پرتم کرد رو صندلي.

آخم در اومد. محکم نشيمنگاه محترممو، اين صندليش صاف کرد. برجستگي بي برجستگي.

عصباني برگشتم سمتش و با يه حرکت دستمو محکم تکون دادم و گفتم: اه ول کن اين دستو زدي پدرمو در آوردي. يويو گير آوردي هي مي کشي منو پرت مي کني رو صندلي؟ چيه؟ چي مي خواي؟ يه تشکر که نکردي. يه در که برام باز نکردي. از مهمونيمم که انداختيم. به خاطر تو جلوي مهربان بي حيثيت شدم رفت. قولاتم همه اش کشک. من که مي دونم دو روز ديگه مي زني زيرش. از مهموني رفتنم ديگه خبري نيست.

آروم نگام کرد. دلخور بود. آروم گفت: آنا من اين جوريم؟ به خدا نمي دوني اون 10 دقيقه اي که منتظر بودم تو از خونه بياي بيرون چقدر بهم فشار عصبي وارد شد. من خودم مي خواستم تو رو از اون مهموني و اون آدمهاي مزخرف توش بيارم بيرون اما همين خودم هولت داده بودم سمت اون گنده. آدم قاطيئيه اگه دستش بهم مي رسيد خونم و مي ريخت. مجبور نبودم ازت کمک نمي خواستم. ده دفعه به خودم لعنت فرستادم که ازت اون کارو خواسته بودم. مردم و زنده شدم تا با مهربان اومدين بيرون. وقتي ديدم سالمي يه نفس راحت کشيدم. بي انصاف نباش آنا. من کي زير قولم زدم؟ مهموني هم ميري اما تنها نه. هيچ جا بدون من نميري. فهميدي؟

ديگه مظلوم نبود. خشن شده بود و عصبي. اخماش توهم بود. همچين گفت فهميدي که کودنم بودم شير فهم ميشدم. زل زل نگام کرد و با حرص گفت: بفهمم تنها رفتي مهموني به بابات ميگم. فهميدي؟

با سر گفتم: آره.

الاغ تهديد مي کرد. مگه من بدم مياد آژانس و بادي گارد مفت داشته باشم؟ هميشه همين ريختي مستبد بود. حس مردانگي بالايي داشت. حال مي داد براش زبون در بياري.

ولي يه جورايي خوشحال بودم. از اينکه با وجود 5 سال دوري هنوز عوض نشده. با وجود تغييرات زيادي که از نظر قيافه و هيکل داشته اما هنوز همون ماهان خره خودمونه. واقعا" اينکه مي گم پسر خاله امه از ته دلم ميگم. واقعا" برام جزئي از خانواده امونه. هر چند خيلي فاصله بينمون ايجاد شد.

آروم گفتم: ماهان قول دادي ديگه؟

ماهان يه نيمچه لبخندي زد و گفت: قول دادم.

رومو برگردوندم و پياده شدم. ماهان صدام کرد. خم شدم نگاهش کردم.

تو چشمهام نگاه کرد وب ا يه صداي خيلي ناراحت گفت: آنا بابت امشب و کاري که ازت خواستم واقعا" شرمنده اتم.

اخم کردم.

من: برو بابا خودتو لوس نکن. خوشحالم تونستم جونتو نجات بدم.

هر دو لبخند زديم. صاف ايستادم و در و بستم. يهو يه چيزي يادم اومد. زدم به شيشه. شيشه رو داد پايين. با اخم کله کردم تو ماشين و گفتم: همين امشب با مهربان حرف ميزني. نمي خوام هيچ فکر بدي در موردم بکنه. ميکشمت ماهان اگه از فردا يه ريخته خاص و بدي نگام کنه. شما که خانم خان باجي هاي خوبي هستين. برو کامل براش ماجراي اون غوله امير و تعريف کن.

ماهان يه لبخند دندون نما زد و گفت: باشه.

صاف ايستادم. يه دستي براش تکون دادم و از تو کيفم کليد در آوردم و در خونه رو باز کردم. وقتي که در و بستم صداي حرکت ماشينش و شنيدم. داشتم به سمت ساختمون مي رفتم که ياد کفشام افتادم. خاک به سرم با اينا برم تو که مامان من و پاره پوره ميکنه.

دم در ورودي به زور اون کفشاي 30 کيلويي رو از پام در آوردم. حالا کجا قايمشون مي کردم؟ سريع مانتومو در آوردم و کفشها رو گرفتم دستمو مانتومم انداختم روش. شالمم انداختم دور بازوم.

رفتم تو خونه. اول يه سرک کشيدم. خدا رو شکر انگاري تو آشپزخونه بودن. اونجام به در ورودي ديدي نداشت. اول آروم و بي سر و صدا رفتم تو اتاقم و کفشها رو گذاشتم زير تخت. مانتو و شالمو جليقه امم در آوردم و انداختم رو تخت. با دستمال يکم آرايش چشممو پاک کردم.

خوبه حالا نرمال شدم. رفتم بيرون و رفتم سمت آشپزخونه. با ذوق پريدم تو آشپزخونه و بلند گفتم: من اومدم .....

مامان و بابام کنار کابينت ايستاده بودن. خيلي نزديک به هم. وقتي پريدم تو آشپزخونه يهو از هم فاصله گرفتن. يکي از دستاي بابام هنوز رو بازوي مامانم بود. يه جورايي انگار هول شده بودن.

مامان تند تند با يه لبخند چاپلوسانه گفت: اه آنا کي برگشتي؟ فکر کردم امشب مي موني خونه پريسا.

چپکي و مشکوک نگاشون کردم. بابا سعي مي کرد به زور بخنده اما انگار خورده بود تو حالش. من مطمئنم اينا داشتن يه کاري مي کردن. خيلي تابلو رنگ به رنگ شده بودن.

ننه باباي من و ببين من الان بايد با نامزدم نامزد بازي مي کردم اونوقت اينا .... نميگه اينجا خانواده زندگي ميکنه دختر مجرد داريم .....

با صدايي که مشکوک بودن توش موج مي زد با اون نگاه چپکي مشکوکم رفتم سمت يخچال و گفتم: دوست داشتم تو اتاق خودم بخوابم.

رفتم سمت يخچالو بطري آب مخصوص خودمو برداشتم. بغلش کردم و همون جور چپ چپي رفتم سمت اتاقم.

من: من ميرم بخوابم شب بخير.

بطري بدست رفتم تو اتاقم. در بطري و باز کردم و ازش سر کشيدم. مامان من وميشناسه مي دوني چيزي به اسم ليوان در مرام من نيست مگه سر ميز غذا. برا همين يه بطري مخصوص برام تو يخچال مي زاره که نرم همه بطريها رو دهني کنم.

لباسامو عوض کردم و صورتمو شستمو دراز کشيدم رو تخت. ننه باباي ما هم به طور مداوم حس جواني بهشون دست ميده.

پوفي کردم و تو جام غلتيدم. امشبم نتونستم سريالمو رفت براي فردا شب. چشمهامو بستم

يه غلتي مي زنم و يه کش و قوسي به بدنم مي دم. چشمهام و باز مي کنم. واي نه .... ساعت تازه 8 صبحه پس چرا من بيدار شدم. اه روز جمعه حالش به خواب زياد تو صبحشه. اما به خاطر صبح زود بيدار شدن ديگه خود به خود مثل خروس زود بيدار مي شم. الانم دو ساعته تو جام غلت مي زنم و سعي مي کنم بخوابم اما خوابم نمي بره.

ديگه بي خيال خواب شدم. بلند شدم رفتم دست و صورتمو شستم و رفتم تو آشپزخونه. يعني اگه ننه باباي من گم شدن اولين جايي که بايد بگرديم تو آشپزخونه است من نمي دونم خونه به اين بزرگي با اون حياطش جا قحطه اين زن و شوهر کنفرانساشون و مي زارن تو آشپزخونه؟ کلا" همه زندگيشون تو آشپزخونه سپري ميشه. کلا" فضا رمانتيک تر از آشپزخونه سراغ ندارن اين زن و شوهر.

رفتم تو و يه سلام کردم. زوري جوابمو دادن. ترو خدا نکنيد اين کارو انقده من و تحويل نگيرين لوس ميشم.

کوچکترين توجهي به من نکردن. فکر کنم مگس اين وسط مي چرخيد بيشتر نظرشون و جلب مي کرد تا من.

منم مثل اين يتيم قوليا رفتم واسه خودم چايي ريختم اومدم نشستم پشت ميز و به مکالمه مهم اين زن و مرد فهيم گوش دادم.

داشتن در مورد دوست بابام آقاي حميدي حرف مي زدن. اه .....

روز جمعه امون و بابا بهم ريخته. امشب برا شام دعوتشون کرده. من مهمون دوست ندارم. روز جمعه اي مي خوام واسه خودم حال کنم.

مامان اينا کماکان به من توجه نمي کردن. منم سريع چاييم و سر کشيدم و جيم شدم از آشپزخونه بيرون و رفتم تو اتاقم.

اين مامان جان ما درسته که تحويلمون نمي گيره اما موقع کار و تميز کاري آنا، آنا از دهنش نميوفته.

پريدم رو تخت و سعي کردم دوباره بخوابم. شايد اگه مامان بياد ببينه خوابم دلش بسوزه بيدارم نکنه.

همينم شد. دو سه دفعه اومد تو اتاق ديد رو تخت زير پتو در کمال آرامش خوابيدم. آروم در و بست رفت بيرون.

يه ذوقي کردم. من که خواب نبودم. لبتاپ و گرفته بودم بغلمو رو تخت دراز کش داشتم سريالمو نگاه مي کردم. تا صداي در ميومد. انگشت رو استپ، در لب تاپچ بسته، خودش زير پتو منم خواب.

اينگونه شد که من تا 12 در اتاق ماندم و ننه ام همه کارها رو انجام داد. ولي بعد ناهار ازم انتقام گرفت و مجبورم کرد که کاري و که ازش متنفرم انجام بدم.

کل خونه رو جارو برقي کشيدم . وقتي تموم شد کمرم صاف نمي شد و دولا دولا راه مي رفتم.

آي تو دلم به اين خاندان حميدي فحش دادم. آي فحش دادم.

به زور خودمو کردم تو حموم و تا دو ساعتم بيرون نيومدم. يعني چي؟ يکي ديگه مهمون دعوت ميکنه يکي ديگه مي خواد پز خونه تر تميز و خونه داريش و بده دهن من بخت برگشته بايد صاف شه؟؟؟

منم واسه خودم هي تو حموم آب ريختممممممممم آب بازي کردم. هي کف درست کردم. هي وان و پر آب کردم رفتم توش شنا. هي با کف موهامو شينيون کردم. برا خودم سيبيل کفي درست کردم. خلاصه کلي حال کردم.

اومدم بيرون و يه يک ساعتي هم حوله به تن رو تخت و لب تاب به دست ولو شدم که مامان نتونه صدام کنه بهم کار بده. تا ميومد صدام کنه مي گفتم لباس نپوشيدم هنوز.

خلاصه بعد کلي عشق و حال و از زير کار در رفتن لباس پوشيدم. همراه با کمي آرايش. تر و تميز منتظر اين مهموناي آقاجونم اينا نشستم.

سر ساعت 7 هم زنگ زدن و اينا اومدن. از سلام و عليک کردن با غريبه ها انقده بدم مياد.

آدم معذبه همش. بايد الکي بخندي، کلي جمله بلغور کني، پشت سر هم کلي ادا اطوار بياي. تريپ دختراي خانم و مودب و کدبانو رو دربياري.

جلوي در ايستادم منتظر که بازم خانم باشم و از مهمونامون استقبال کنم. اين خانواده حميدي يه پسر داشتن 27-28 ساله از اون ور يه دختر داشتن 8 ساله. جان من تفاوت و دارين؟ من نمي دونم اين زن و شوهر با چه اعصاب و روحيه اي بچه دار شدن. دخترشم که نگو زلزله من که هميشه خدا دلم مي خواد يه گوشه گيرش بيارم حسابي نيشگونش بگيرم.

خوب بفرما بالاخره بعد قرنها تونستن از حياط رد بشن و برسن به در ورودي ساختمون. حالا تايم مي گيريم ببينيم مي تونن رکورد بزنن و زودتر از 5 دقيقه همه اشون بيان تو خونه يا نه.

کلا" اين خانواده به فس فسو بودن معروفن. انقده کاراشون و آروم و آهسته انجام مي دن که آدم خوابش مي بره برعکس خانواده محمدي اون يکي دوست بابا انقده تر و فرزن که بهشون نمي رسي.

وقتي خانواده محمدي سلام عليک مي کنن اونقده تند تند حال و احوال مي کنن که تو فرصت جواب دادن نداري.

اما اين حميدي ها فاصله بين سلام کردنشون تا چه طوري گفتنشون اونقدي هست که تو بري يه بشقاب برنج بخوري و برگردي.

لبخند زدم. خوب اينم خانم حميدي، منيژه خانم که با اصرار ميگه به من بگيد منيژ جون. من نمي دونم جون گفتنم زوري ميشه آخه؟ سلام و چه طوري و روبروسي.

بعدي آقاي حميدي يا همون عمو حسام. خوب گفتن عمو به اين يکي مياد تنها فرد نرمال خانواده است.

اه اه اينم سوناميه. شيما. آي دلم مي خواد همين الان يه نيشگونش بگيرم. واي خدا يادم رفت در اتاقمو قفل کنم که اين دختره نره توش. آخرين دفعه اي که رفت تو اتاقم کامپيوترم و کلا" سوزوند و من مجبور شدم يه لب تاپ بگيرم. فکر کنم مال 4 سال پيش بود.

به زور يه لبخندي زدم و يه دستي به سرش کشيدم.

-: چه طوري شيماجون.

دختره انتر ِ بي ادب برام زبون در آورد. خيلي سعي کردم جلو ننه باباش و داداشش نزنم تو صورتش و به همون چشم غره ريزم اکتفا کردم.

خوب اينم آق مهندسشون. شاهرخ خان. بعد باباش اين بهترين عضو خانواده است اما خوب اينم يه جوريه. مثلا" چند وقته که من و مي بينه الکي الکي نيشش شل ميشه. آي من حوصله اشو ندارم اما مجبوري بايد بشينم کنارش باهاش حرف بزنم که تنها نباشه. اونم همه اش ميشينه در مورد ماشيناي مختلفي که دو ماه درميون عوض ميکنه برا من تعريف ميکنه. يکي نيست بگه آدم قحطه که براي من که فرق دکمه استارتو با دکمه بوق تشخيص نميدم ميشيني در مورد ماشين حرف مي زني؟

اونقدر ميگه که دلم مي خواد با ماهيتابه بزنم تو صورتش صورتش شکل بشقاب بشه.

با اينم سلام و عليک کردم. اما چه سلامي چه عليکي همه حواسم پيش اين دختره انتر بود که نيومده نره سمت اتاقم.

سلام و عليکا که به سلامتي تموم شد با سرعت نور خودمو رسوندم به اتاقم خدا رو شکر رفته بود سراغ اتاق مامان اينا و هنوز فرصت نکرده بود بياد اين سمت. سريع بدون جلب توجه در اتاق و قفل کردم و با نيش باز و خوشحال کليدشو انداختم تو جيب شلوار جينم و مثل نامادري سيندرلا که سيندرلا رو تو اتاق زندوني کرد و کليدشو گذاشت تو جيبش خبيث اما دلشاد خنديدم و چند ضربه به جيبي که کليد توش بود زدم.

بعدم خيلي شيک رفتم نشستم پيش مهمونا. چشمم به در اتاق مامان اينا بود که ديدم اين دختره از توش اومد بيرون و يه کتاب دستش بود که داشت دونه دونه ورقاشو تند تند مي زد جلو در واقع رسما" داشت به زور برگه ها رو جر مي داد. نگاه به کتابه کردم. واييييييييييييييييييييييي ييييييييييييييي

کتاب سينوهه بود که بابام عاشقشه. مثل فنر از جام پريدم. همه نگاه ها اومد سمتم.

يه لبخند زدم و گفتم: واي يادم اومد شيما جون گلهاي جديد باغچه امونو نديده.

رفتم جلو و به زور کتاب و از دستش کشيدم بيرون. بي تربيت بهم چشم غره مي رفت. خانم و آقاي حميدي که فکر کردن دارم به شيما محبت مي کنم با لبخند نگام کردن.

کتاب و گرفتم و به شيما گفتم: شيما جون بيا بريم تو حياط گلامون و نشونت بدم.

از اونجايي که اين دختره علاوه بر بي تربيتي فضولم بود دنبالم اومد. منم بردمش تو حياط. بردمش سمت بوته گل سرخامون.

يه بوته گنده داشتيم تو حياط که خيلي تو هم تو هم بود و يه دونه گل وسط اين بوتهه بود. يعني اگه مي خواستي برسي به گله بايد رو اين گلا خم ميشدي.

با ذوق شيما رو بردم سمت گله و گل و بهش نشون دادم. مطمئن بودم که خم ميشه و چون بي تربيته مي خواد گله رو بکنه. منم با هيجان داشتم نگاهش مي کردم.

خم شد رو بوته. رو نوک انگشتاش ايستاد. دستش نرسيد. يکم ديگه خم شد. کل بدنش رو بوته بود. انگشتاش هنوز يه کوچولو فاصله داشت. يکم خودشو کشيد جلو. پاهاش زيادي خم شد. يهو تعادلشو از دست داد و با جفت دست دراز کشيد رو بوته.

من و ميگي داشتم مي پوکيدم از خنده به زور جلوي خودمو گرفتم که نزنم زير خنده. واي چقدر دلم خنک شد. حقته.

شيما افتاد رو بوته و يه جيغ کشيد.

اي جونم گل خودمون. قربونش برم که انتقام من و از اين دختره بي تربيت گرفت. فداي اون خاراي ريز خوشگلت بشم من.

گذاشتم يکم دست و پا بزنه بعد رفتم جلو و از پشت يقه لباسشو گرفتم و با يه حرکت همچين کشيدمش که اومد بيرون و از پشت پرت شد رو خاکاي باغچه.

تو دستش يکي دو تا خار رفته بود. صورتش چيزي نشده بود.اون چند تا خارو در آورد. بيشتر خارهاي که تو دستش رفته بود کنده نشده بودن از گله لي خوب دستش و سوراخ کردن.اون چند تا خارو در آورد. بيشتر از سوزش دستش به خاطر خارا ترسيده بود و همينم دلمو خنک مي کرد. مي دونستم دو سه تا خار کاريش نميکنه اما اين ترس .... حقش بود.

اما خوب اين دختره پروي خدايي بود. بلند شد خارها رو در آورد و شروع کرد چرخيدن تو حياط منم بي خيالش شدم و رفتم تو خونه. همين که تو خونه نيست که بتونه تو اتاقا خراب کاري کنه کافيه. براي بيرون نگه داشتنش آروم در ورودي رو قفل کردم. حالا مجبوره همون بيورن بمونه. بخوادم نمي تونه بياد تو.

با نيش باز و خوشحال رفتم رو اولين مبلي که پيدا کردم نشستم. هيچکي تو حال نبود بابا و آقا حسام رفته بودن تو اتاق کار بابا و مامان و منيژجونم طبق معمول پاتوقشون آشپزخونه بود. واسه خودم نشسته بودم و کنترل و گرفته بودم تو دستامو بالا پايين مي کردم. که ديدم شاهرخ اومد و تا چشمش به من افتاد يه لبخندي زد و نشست جفت من رو مبل بغلي.

يه نگاه بهش کردم. رفته بود گلاب به روتون. ببين چه سبک شده که اين جوري از ته دلش لبخند مي زنه. من نمي دونم اينا خونه خودشون خِلاء ندارن که مياد خونه ما خودشو خالي مي کنه؟ ميزاشتي يه ساعت بگذره بعد.

يه سرفه اي کرد تا بهش نگاه کردم منم بي توجه به روي خودم نياوردم. دوباره سرفه کرد. دوباره من بي توجه. 3 – 4 – 5 بار سرفه کرد. ديگه سرفه هاش يه سره شده بود. مجبوري برگشتم و نگاش کردم.

من: آب مي خواين براتون بيارم؟؟؟

لبخند زد و گفت: نه ممنون. بهتر شدم الان.

کوفت و بهتر شدم. اومدم رومو برگردونم سمت تلويزيون که گفت: شنيدم تو دانشگاه ... استاد شدين.

برگشتم و يه نيمچه لبخندي زدم و گفتم: بله.

نيشش باز شد و گفت: بهتون تبريک ميگم. واقعا استادي بهتون مياد. خيلي برازندتونه.

با ذوق نگاش کردم. آخ جون يکي گفت استادي بهم مياد. يکي پيدا شد که بگه شکل استادام نه دانشجوي ترم يک.

ذوقيده برگشتم و باهاش در مورد دانشگاه حرف زدم. جالب اين بود که تمام مدت ساکت بود و با لبخند نگام مي کرد. خيلي عجيب بود چون محال بود اين شاهرخ و يه بار ببينم و اون در مورد ماشيناش هيچي نگه.

ولي خوب من از فرصت استفاده کردم و کلي از دانشگاه گفتم. بعد هي شاهرخ در مورد محيط و دانشجوها پرسيد و همين جوري يه ساعت گذشت. البته بگما حرفهاي من همون 10 دقيقه اول تموم شد اين شاهرخم همون 10 دقيقه به زور خودشو نگه داشت که حرف نزنه 50 دقيقه بعد و اون داشت حرف مي زد. در مورد درس و دانشگاه و دوران دانشجوييش و استاداش و اينا. خوبيش اينه که نرفت سراغ ماشيناش.

منم که کنجکاو نشستم تا سر از دوران دانشجوييش در بيارم. حرفهاش که ته کشيد دوباره نيشش و باز کرد.

مامان اينا مي خواستن ميز و بچينن. بهتر بود مي رفتم کمکشون چون اگه نمي رفتم از درجه خانمي و کدبانو بودنم کم ميشد از طرفي هم نمي خواستم يه سخنرانيه 2 ساعته در مورد آبرو بريم و تنبلي و اين که يه دختر چه وظايفي داره از زبون مامان بشنوم.

اومدم بلند شم برم کمک که شاهرخ صدام کرد. نيم خيز شده بودم.

شاهرخ: ام .... آنا .... خانم ....

با تعجب نشستم سر جام و برگشتم سمتش. چشمهام گرد شده بود. اين پسره معمولا" زيادي حس صميميت مي کرد و برا همين بدون پسوند و پيشوند بهم مي گفت آنا . و چقدر من بدم ميومد وقتي شاهرخ، آنا صدام مي کرد.

يه نگاه خجالت زده بهم کرد.

وا خجالتش براي چيه؟؟؟ نکنه باز يه خاطره يادش اومده؟ خوب اين که دو ساعت داشت حرف مي زد تازه يادش اومده زيادي فک زده بايد خجالت بکشه؟؟؟

منتظر نگاش کردم. دِ جون بکن خاطره اتو بگو برم کمک تا مامان نکشتم.

شاهرخ: چيزه ... يه چيزي هست .... يه چيزيه که چند وقته مي خوام بهتون بگم ....

چشمهام گرد تر شد. آنا خانم، بهتون؟؟؟؟ اينجا چه خبره؟ اه بجنب ديگه. باز اين رگ فسفسو بودنش زده بالا.

شاهرخ: ام .... مي خواستم بگم ... مي خواستم بگم ...

رفتم کمکش.

من: مي خواستي بگي؟؟؟؟؟

تو چشمهام نگاه کرد. منم زل زدم بهش. منتظر بودم.

يکم قرمز شد. سرشو انداخت پايين. خيلي آروم جوري که به زور صداشو شنيدم گفت: راستش من ... من ... من بهتون علاقه مند شدم.

فکر کردم اشتباه شنيدم. گفتم: چي؟؟؟؟ نمي فهمم ؟؟؟؟

سرشو بلند کرد و دوباره تو چشمهام نگاه کرد. يکم ديگه قرمز شد و گفت: من بهتون علاقه مند شدم.

هنگ کردم. اين چي گفت؟؟؟؟؟

علاقه چي شد؟؟؟؟ زل زل نگاش کردم. متعجب. هنگيده. داشتم سعي مي کردم معني کلمه هاشو درک کنم.

تو چشمهاش بودم.

يهو پق بلند زدم زير خنده و دستهامو ناخوداگاه به هم کوبيدم. اين حرکت و از پريسا ياد گرفته بودم. جديدا" وقتي مي خنده دستهاشو به هم مي کوبه. رو منم تاثير گذاشته بود.

از زور خنده خم و راست مي شدم رو مبل و اشک از چشمهام در اومده بود.

به زور از بين خنده گفتم: واي خدا ... خيلي با حال بود ... چقدرخنديدم .... شوخي با حا ....

يهو وسط خنده چشمم به صورت شاهرخ افتاد.

چشمهاش گرد شده بود و ناباور و متعجب به حرکات و خنده ناگهاني من که بندم نمي يومد نگاه مي کرد.

يهو استپ شدم. خنده ام جمع شد. تو جام صاف نشستم. نگاهم هنوز به صورت شاهرخ بود. يه سرفه مصلحتي کردم. يه ابروم رفت بالا.

آروم گفتم: جدي گفتي؟؟؟؟

با همون بهتش سرشو دو بار آورد پايين يعني آره.

دوباره چشمهام از تعجب باز شد. جدي گفت؟ اين يعني پيشنهاد؟ خواستگاري که مي گن همينه؟ الان اين پسره ابراز وجود کرد؟ نه يعني ابراز علاقه کرد؟؟؟؟

با خودم درگير بودم. فکر کنم از خنديدنم ناراحت شد چون دلخور داشت نگاهم مي کرد.

-: آنا، شاهرخ بياين شام. شيما رو هم صدا کنيد.

واي مامان قربونت برم. فرشته من، نجات دهنده من. وايسا بعدا" يه ماچت بکنم. با سرعت نور از جام پريدم و بدون اينکه به نگاه منتظر و متعجب شاهرخ کاري داشته باشم رفتم سمت در قفلشو باز کردم و کله امو کردم تو حياط و شيما رو براي شام صدا کردم.

بعدم رفتم سر ميز شام نشستم. سعي کردم دورترين و غير قابل ديد ترين نقطه نسبت به شاهرخ و انتخاب کنم و بشينم. از اول تا آخر شامم سرمو انداختم پايين. اصلا" به حرف شاهرخ فکر نمي کردم.

همه حواسم به اين بود که اگه مامان بفهمه شاهرخ چي گفته و عکس العمل من چي بوده من و مي کشه. حالا من اين گندي و که زدم و چي کارش کنم؟؟؟

بعد شامم رفتم تو آشپزخونه و خودمو با شستن ظرفها و تميز کاري و اينا سر گرم کردم تا مهمونا برن.

حتي به شاهرخ فکرم نمي کردم. پسره پررو. چي گفت؟ علاقه مند شدم. غلط کردي انتر با اون خواهر اوراقت.

عصبي خودمو از خونه پرت کردم بيرون و در و محکم پشت سرم بستم که يه صداي بدي داد. اه روزم به گند کشيده شد. با اين اخم و اعصاب حوصله نداشتم برم تاکسي بگيرم. گوشيمو در آوردم و زنگ زدم به آژانس. تا ماشين بياد قدم رو رفتم. آژانسيه اومد جلوي پام و سوار شدم. سرمو تکيه دادم به شيشه در. سرماش سر داغمو خنک مي کرد و حالمو بهتر.

يعني چي؟ اين ديگه چه وضعشه. بابا من ديگه 25 سالمه خودم مي فهمم مي دونم چي بده چي خوبه.

اِاِاِ ................ جدي جدي مامان نزديک بود بزنتما.

برو گمشو آنا تو بزرگ شدي؟ تو ميفهمي چي خوبه چي بده؟ الاغ اون کي بود وقتي پسره ازش خواستگاري کرد دو دقيقه خنديد؟؟؟؟ پسره بدبخت و حشره کردي رفت بعد ميگي بزرگ شدي؟؟؟؟

امروز صبح موقع صبحونه خوردن مامان ازم پرسيد که ديشب شاهرخ چي بهم گفت که اونجوري بلند مي خنديدم. منم حواسم نبود. گفتم: هيچي گفت بهتون علاقه مند شدم.

داشتم لقمه امو مي خوردم که حس کردم مامان با حرفم خشک شد. برگشتم ديدم دستي که توش چاقو بود و مي خواست پنيرو برش بده بزاره رو نونش تو هوا خشک شده و متعجب به من نگاه ميکنه. فکر کردم مامانم مثل من از حرف شاهرخ شوکه شده.

همون جور که لقمه امو مي جوييدم گفتم: والا همين و گفت. منم مثل شما تعجب کردم آخه اين پسره تا ...

مامان وسط حرفم با همون بهت و حالت خشک شده گفت: شاهرخ گفت بهت علاقه مند شده بعد تو اونجوري خنديدي؟؟؟

ريلکس سرمو تکون دادم. دستمو بردم سمت ليوان چاييم و همون جور که مي زاشتم رو لبم که بخورمش گفتم: آره والا ....

يه قلوپ چايي و فرستادم تو دهنم که يهو يه چيزي محکم خورد پس کله ام. چون بي هوا بود استکان از دستم افتاد کله ام پرت شد جلو و هرچي تو دهنم بود پاشيده شد تو صورت بابا که تازه نشسته بود رو صندلي روبه روي من. بدبخت هنوز دستش به صندلي بود و به طور کامل ننشسته بود.

يهو مامان منفجر شد.

-: دختره احمق من انقدر بهت سفارش مي کنم. ميگم خانم باش. بزرگ شو . مثل يه دختر درست و حسابي رفتار کن. الان بايد بگم خانمي پيش کش مثل آدم رفتار کن. آخه کدوم آدم نرمالي وقتي يکي بهش ابراز محبت و علاقه ميکنه مي خنده که تو دوميش باشي؟

من با دهن باز، ترسيده، با دستي که گذاشته بودم پس کله ام به مامان نگاه مي کردم. تو يه لحظه مامان از جاش بلند شد. خدايي خيلي ترسناک بود مخصوصا" اون چاقوي توي دستش.

بابا هم همزمان با مامان بلند شد. مامان خيز برداشت سمتم که لهم کنه. بابا پريد جلو که بگيرتش منم تو کمتر از 10 ثانيه از جام پريدم و کيفمو گرفتم و دوييدم بيرون.

-: خانم رسيديم.

تشکر کردم. کرايه رو حساب کردم و از ماشين پياده شدم. رفتم تو دانشگاه. بايد با يکي حرف مي زدم. دلم داشت مي پوکيد.

رفتم تو دفتر اساتيد. يکي دو نفر بيشتر نيومده بودن. امروز زود رسيده بودم.

کيفمو گذاشتم تو دفتر و موبايلمو برداشتم و اومدم بيرون. زنگ زدم به پريسا.

صدامو که شنيد نگران پرسيد چي شده. منم که داشتم مي ترکيدم. همه چيزو براش تعريف کردم. بي شعور کلي خنديد. بعد که ساکت شد گفت: خوب تو چرا خنديدي؟

ناراحت گفتم: چون انتظار نداشتم اين حرف و از شاهرخ بشنوم. شوکه شده بودم. فکر کردم باز داره اذيتم مي کنه و دستم مي ندازه. بعدم جمله اش خيلي بامزه و خنده دار بود.

پريسا با تعجب گفت: يعني چي؟ اين مسئله ايه که اون بخواد باهاش اذيت کنه و مسخره بازي در بياره؟

اخم کردم. ناراحت گفتم: اتفاقا" اين پسره با همين مسائل شوخي ميکنه يادمه 8 سال پيش سيزده به در با چند تا از دوستاي بابا و خانوده هاشون و خلاصه کلي آدم رفته بوديم جنگل. همين شاهرخ اومد پيشم و خيلي شيک مثل يه آقا بهم گفت که خيلي از من خوشش مياد و دوستم داره . منم کلا" کپ کردم چون اين پسره سر جمع شايد در طي اين سالها 10 تا جمله با من حرف نزده بود. بعد که قيافه متعجب من و ديد بلند بلند شروع کرد به خنديدن و از پشت چند تا درختم چند تا پسر ديگه اومدن بيرون. پسراي دوستاي بابام بودن. بيشعورا من و مسخره کرده بودن.

حالا ميفهمي که چرا فکر کردن داره شوخي ميکنه؟؟؟؟

عصبي بودم. ناراحت. دلم نمي خواست اون خاطره رو به ياد بيارم. جزو اون اتفاقاتي بود که دوست داشتم براي هميشه فراموشش کنم. هنوزم صداي خنده اشون تو گوشم بود.

عصبي به پريسا گفتم: من بايد برم پريسا فعلا".

نذاشتم حرف بزنه. سريع گوشي و قطع کردم. گوشي و آوردم پايين. برگشتم که برم تو دفتر که با ماهان چشم تو چشم شدم.

هنوز اخم بودم. ماهان انگار متعجب بود.

سرمو انداختم پايين اومدم رد بشم که گفت: جدي شاهرخ ازت خواستگاري کرد؟؟؟؟

عصبي بودم. اين لحن متعجب ماهانم ديگه رو روانم بود.

عصبي برگشتم و تو چشمهاش نگاه کردم احساس مي کردم از چشمهام آتيش مي باره. عصباني با صدايي که سعي مي کردم پايين نگهش دارم گفتم: شاه رخ؟؟؟ اون دلقک رخم نيست. پسره انتر. آره خواستگاري کرد الاغ. منم بهش خنديدم. چيه؟ تو ديگه چي ميگي؟ دوست داشتم بخندم؟ هان؟ مشکلي داري؟

آره من هنوز بزرگ نشدم. من هنوز نمي دونم وقتي يکي ابراز علاقه مي کنه چي بايد بگم. يا چه طور عکس العمل نشون بدم. من با اين سنم هنوز باور نمي کنم يکي مثل شاهرخ بياد بگه از من خوشش مياد. مشکلي هست.

اصلا" من از اين پسره خوشم نمياد. غلط کرده ابراز احساسات کرده. همين الاغ انگاري يادش رفته تا يک سال پيش به زور در حد يه سلام جواب من و مي داد. يه بار درست به من نگاه نکرد. يه بار دقيق به چشمهام نگاه نکرد. اون اصلا" من و نمي ديد. من و.... منو که از يک کيلومتري هم با اون جثه ام ديده ميشدم. اون من ونمي ديد. چرا؟؟؟ چرا نمي ديد؟؟؟

به خاطر اينکه باب ميلشون نبودم. تيتيش ماماني نبودم. دختر ترکه اي و فشن نبودم. زبون باز و قرو فري نبودم که خودمو بچسبونم به پسرا. من خودم بود. چاق بودم اما شعور داشتم. گنده بودم اما فهم داشتم. شايد مد روز نبودم اما خوب بودم. مرتب بودم. حدمو مي دونستم. به کسي رو نمي دادم. جلف نبودم.

چرا اون موقع من ونمي ديد؟ چرا الان من ومي ببينه؟ من يک سال پيشم همين آدم بودم. با همين خصوصيات. با همين فهم و درک.

چرا اون موقع بهم توجهي نداشت؟

چون عقلش تو چشمشه. چون اون موقع چاق بودم و الان نيستم. الان يه خانم مهندس استاد دانشگاه ترکه اي و خوشتيپ و مي بينه که مي تونه باهاش همه جا پز بده.

اگه من بله بگم و ازدواج کنيم و بعدش بخوايم بچه دار شيم چي؟ اگه حامله بشم و دوباره چاق بشم چي؟ اگه بازم اون موقع من و نبينه چي؟ اگه اون موقع پشيمون بشه و دلش يه زن ترکه اي بخواد چي؟؟؟

اون من ونمي خواد. علاقه و محبت آدمها نبايد تو قد و قواره طرفشون خلاصه بشه. به سايز کمرشون. به بلندي قدشون. چثه اشون.....

نفس کم آوردم. همه حرفهايي که از ديشب تو دلم تلنبار شده بود و گفتم. همه حرصم و سر ماهان خالي کردم. سبک شدم. راحت شدم. خودم شدم آنا.

بي توجه به قيافه بهت زده ماهان رامو کشيدم و رفتم تو دفتر. چند دقيقه بعد ماهانم اومد تو دفتر و ساکت و آروم يه گوشه اي نشست. باهاش حرف نزدم. حتي نگاهشم نکردم.

متفکر بود. غرق در افکارش بهم نگاه مي کرد. به روي خودم نياوردم. ده دقيقه بعد کيفمو برداشتم و رفتم سمت کلاسم.

با همه سر سنگينم. وقتي خونه ام همه اش تو اتاقمم به زور براي شام وناهار مي رم بيرون. نمي خوام جلوي چشم مامان باشم زياد چون تا چشمش به من مي افته داغ دلش تازه ميشه و شروع مي کنه به گفتنه اينکه : خدايا نمي دونم چه گناهي کردم که يه دختر خل و چل به من دادي. دختره بوي از آدميزاد نبرده. پسره ازش خاستگاري ميکنه مي خنده. بعدم مي نشست يه ريز در مورد اينکه دختر بايد خانم باشه و مودب باشه و دختراي هم سن من يه بچه 5 ساله دارن و .....

منم از اتاق بيرون نمي رفتم که اين حرفهاي سردرد آورو نشنوم.

نسبت به ماهانم عذاب وجدان گرفتم در حد 2 ساعت چون وقتي بين دو تا کلاس دوباره تو دفتر اساتيد ديدمش خيلي ريلکس و خوب بود. در کل ما وقتي بحثي يا دعوايي مي کرديم بعد 1 ساعت اصلا" به روي خودمون نمياورديم و مثل هميشه رفتار مي کرديم.

امروز تا عصر کلاس دارم. ماهان فقط صبح کلاس داره. آمار ماهان و بهتر از خودش دارم. بس که فضولم. تقصير پريسا هم هست. بعد از مهموني در مورد ماهان سوال پيچم کرد و منم همه چيزو براش تعريف کردم. الانم هر بار زنگ ميزنه مي پرسه ماهان دانشگاه هست؟ کلاس داره يا نه؟

منم براي اينکه به اون خبر بدم مجبور بودم ساعت کلاسها و روزاشو براي پريسا در بيارم.

دارم ميرم سر کلاس. يکم دير اومدم. از جلوي يه کلاس رد بشم. در کلاسه باز بود. يه قدم بيشتر فاصله نگرفتم که يکي صدام کرد.

-: مهندس مفخم.

برگشتم ديدم ماهانه. خيلي جدي از کلاس اومد بيرون. رفتم سمتش. جلوش که ايستادم يه نگاهي به دورو بر کرد و وقتي که ديد کسي نيست و دانشجوهاي خودشم حواسشون نيست يه لبخندي زد و گفت: تروخدا ببين به خاطر حساسيت تو من چقده محتاط شدم.

خنده ام گرفت.

من: بله کارم داشتي؟

ماهان: آره. مي گم مي دوني که امشب خونه ما دعوتيد.

اخمم رفت تو هم. مي دونستم. مامان از ديشب داشت برام خط و نشون ميکشيد. که اگه اين بارم نرم ال ميکنه و بل ميکنه . منم مي دونستم اگه نرم خون به پا ميکنه.

دلخور با اخم گفتم: مي دونم.

ماهان ابروهاشو داد بالا. سرشو يکم خم کرد تا صورتمو که رو به پايين بود ببينه.

ماهان: به خاطر اومدن خونه ما اخم کردي؟ از خونه امون خوشت نمياد؟ ببينم تو دوست نداري بياي خونمون.

واي اگه يه همچين چيزي به گوش مامان مي رسيد جيگرمو در مياورد. سريع لبخند زدم و گفتم: نه بابا اين چه حرفيه. فقط امروز تا عصري کلاس دارم خسته ميشم. کي با اون همه خستگي حال اين و داره که دو ساعت هي ماشين عوض کنه تا برسه خونه شما.

ماهان سريع گفت: خوب مي خواي با من بيا خونه.

يه ابروم رفت بالا يه نگاه عاقل اندرسفيه بهش کردم و گفتم: يعني تو مي خواي بياي دنبالم؟

ماهان: نه ديگه با هم ميريم خونه. از همين جا.

يه پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: داناي کل تو امروز فقط صبح کلاس داري. يعني مي خواي تا عصري منتظرم بموني که با هم بريم خونه اتون؟

ماهان يه دونه محکم به پيشونيش کوبوند و گفت: واي آره راست مي گي اصلا" يادم نبود. اتفاقا" بايد برم يه جايي کار هم دارم.

آي حرصم گرفت. يکي نيست بگه تو که خبر از برنامه هات نداري بي خود مي کني پيشنهاد ميدي يه کورسوي اميدي تو دل آدم ايجاد ميکني.

سريع گفت: صبر کن ببينم با کيا مي توني بري؟

اخم کردم: با کيا برم؟ نخير خودم مي رم.

ماهان: نه بابا يه فکري برات مي کنم. صبر کن ببينم. کيا خوبه؟

من: نه بابا کيا خوبن. اصلا" تو کيا رو ميگي؟

ماهان دستشو زد به چونه اش و متفکر ايستاد. براي تمرکز به ته سالن نگاه مي کرد. تو همون حالت فکر کردن گفت: کيا ؟؟؟؟؟....... صبر کن يکم.

عصبي شدم.

من: بابا من از غريبه ها خوشم نمياد. کسي و معرفي نکن. خودم برم راحت ترم.

يهو ماهان داد زد:کيا ... ( به من نگاه کرد و گفت) نه من ميگم بهت با کيا بري ديگه .

عصبي دستهامو مشت کردم و تو هوا تکونش دادم.

من: بابا اين کيا کيان؟ خوب اسمشون و بگو ببينم اصلا" ميشناسمشون يا نه.

ماهان دوباره به ته راهرو نگاه کرد و دستي براي ته راهرو تکون داد و گفت: بفرما خودت اون کيايي که ميگفتم و ببين.

با اخم رومو برگردوندم. مهربان و ديدم که داشت تند تند به سمتمون ميومد. انگاري اونم دير کرده بود. از دور لبخند زد.

لبخند به لب اومد کنارمون.

زير لبي به ماهان گفتم: دو دقيقه اين دوستت و ول کن تکليف من و روشن کن. ازت مي پرسم اسمشون و بهم بگو. اسم اين کيا اين آدمهايي که مي خواي من و باهاشون راهي کني چيه؟؟؟

ماهان با ابروهايي بالا رفته متعجب نگام کرد و گفت: يعني چي اسم بگو؟؟؟ اسم کيا رو بگم؟؟؟

حرصمو ديگه داشت در مياورد. عصباني با حرص. با پام يه لگد محکم به بغل کفشش زدم.

پاشو کشيد عقب. دردش گرفت چون صورتش جمع شد. دل منم خنک شد. من و سر کار مي زاره و جواب درست و حسابي بهم نميده. اه بزغاله.

ماهان يه نگاه گيج و عصباني به خاطر درد پاش بهم انداخت.

مهربان: سلام اساتيد محترم.

سريع برگشتم سمتشو با يه لبخند پت و پهن گفتنم: سلام آقاي دکتر حالتون خوبه؟ خانواده خوبن؟ مادر خوبن؟ پدر چه طورن؟

خنديد و گفت: همه خوبن سلام دارن خدمتتون.

من: خوب خدا رو شکر. سلامت باشن.

خوب من حال و احوال و تحويل گرفتنم تموم شد. دستهامو آوردم جلوم و تو هم قفل کردم. راستش از بعد اون مهموني کذايي يعني بعد از اون شب که مهربان من و اون ريختي ديد ازش خجالت مي کشيدم. براي همينم هر وقت مي ديدمش دکتر دکتر از دهنم نمي افتاد و کلي هم سعي مي کردم تحويلش بگيرم.

ماهان: اگه حالو احوال خانم تموم شد من حرف بزنم.

برگشتم با تعجب به ماهان نگاه کردم.

من: خوب حرف بزن مگه من جلوتو گرفتم؟

ماهان يه پشت چشم برام نازک کرد و رو به مهربان گفت: سلام کيا خوبي؟ ببينم امروز تا چند کلاس داري؟

تا ماهان گفت کيا. من سريع سرمو بلند کردم. کله مبارکمو مثل غاز اين ورو اون ور مي کردم تا بلکه اين کيايي که ماهان هي ميگه رو ببينم اما دريغ از يه دونه آدميزاد چه برسه به چند تا.

مهربان: سلام خوبم. فکر کنم تا عصر کلاس داشته باشم.

ماهان خوشحال گفت: خوبه. کيا مي توني امروز آنا رو برسوني خونه ما؟

من و ميگي کش آوردم. هم از اينکه ماهان از مهربان خواست من و برسونه هم از اينکه ماهان به مهربان ميگفت کيا.

آروم سرمو کج کردم سمت ماهان و درحالي که دندونامو با لبخند رو هم فشار مي دادم سعي کردم جوري حرف بزنم که مهربان نفهمه.

من: ماهان. ... اين همه آدم که صداشون مي کردي و هي کيا کيا مي گفتي مهربان بود؟؟؟

ماهان با تعجب نگام کرد و گفت: پس فکر کردي کيو ميگم؟ کيا اينه ديگه. کيا مهربان.

تازه دو زاريم افتاد. سرمو آروم با بهت چند بار بالا پايين کردم. انگاري که يه بچه خنگ بودم که به زور بعد چند بار تکرار يه مسئله رو فهميدم.

من: آهان .... پس اون کيا يه نفره. مهربان کياست.

ماهان برگشت سمتمو اول با تعجب نگام کرد بعد يهو چشمهاش گرد شد و گفت: نکنه تو منتظر بودي من چند نفرو بهت نشون بدم؟؟؟؟ تو منظورم از کيا رو اون وري گرفتي؟ فکر کردي کيا يعني چه کساي؟؟؟؟

سرمو انداختم پايين و زير چشمي نگاش کردم.

يهو ماهان و مهربان با هم خنديدن. بي تربيتا. برين خودتون و مسخره کنيد. بچه بي ادباي دکتر بي شعور. خوب من اسم مهربان و از کجا بايد مي دونستم خوب.

ماهان وسط خنده اش گفت: مگه تو اسم مهربان ونمي دونستي.

لب ورچيده شونه انداختم بالا. دلخور نگاهشون کردم و يه چشم غره به ماهان رفتم. مهربان سعي مي کرد خنده اشو کنترل کنه. يه با اجازه به مهربان گفتم و رفتم سمت کلاسم.

ماهان داد زد: پس مهندس اون مسئله حل شد ديگه نه؟

شيطون و خندون داشت نگام مي کرد. لجمو در مياورد. بي تربيت غلط من و مي گيره. بدون توجه به اينکه مهربانم مي بينتم براش يه زبون يه متري در آوردم که چشماش در اومد و خنده مهربان و بلند کرد.

رومو برگردوندم و رفتم تو کلاس.

مهربان ديد که ديد. اون من و تو وضعيت بدتري ديده ديگه يه زبون که چيزي نيست. در عوض دلم خنک شد. آخيش

کلاسم تموم شد. گذاشتم بچه ها اول برن بيرون. خوشم نميومد مثل وحشيها هول مي دادن همديگه رو انگار پيش دبستانين خرس گنده ها. همه رفتن. وسايلمو جمع کردم و از کلاس اومدم بيرون. تا پامو از در گذاشتم بيرون يکي جلوم سبز شد.

يه ههههههههههههه بلند از ترس کشيدم و بي اختيار رفتم عقب و محکم خوردم به چار چوب در که احساس کردم پشتم نصف شد و نفسمم بند اومد.

چشمهام از ترس و درد گنده شد.

تو اون وضعيت تازه چشمم به عامل همه اين اتفاقات افتاد.

الهي من بميرم که هر کي دورو برمه مثل خودم خل و چل و ديوونه است. مرد گنده خجالت نميکشه مي پره جلوي من نميگه مي ترسم مي ميرم.

يعني اگه اين مهربان ازدواج کرده بود بچه اش هم سن من بود. ديگه پسر پله اي به کار تو نمياد بايد اسمتو بزارم نره خر.

ماشا ... گنده اي مثل همون نره ... هرچند اصلا" نمي دونم نره يعني چي ولي تصورم اينه که يه خريه تو مايه هاي غول . شايدم اسم ديگه ي غول باشه. خرم که همون خره. اين دکتر مملکتمون قد همون خر ميفهمه خنگ منگول.

جلوم ايستاده بود و خجالت زده و متعجب و ترسيده به من نگاه مي کرد. يه درصد احتمال نمي داد که شوخي خرکيش اين جوري از آب در بياد و تلفات جاني داشته باشه.

آي دلم مي خواست يه چشم غره توپ همراه با يه ضربه به پاش براي تلافي و خالي کردن حرصم بهش برم. اما خوب همه چيز بر مي گشت به همون مهموني که اي کاش پام قلم ميشد و نميرفتم که الان دست و پام براي هر کاري کوتاه باشه.

به خاطر همون مهموني و ماجراهاش دهنم جلوي مهربان بسته بود.

خودشم ترسيده بود نمي دونست چي کار کنه.

با هول گفت: واي ببخشيد به خدا نمي خواستم بترسونمتون. گفتم منتظر بمونم جلوي در کلاس يه وقت گمتون نکنم. ماهان گفت مواظب باشم و حتما" برسونمتون خونه اشون.

آي دلم مي خواست ماهان بود هر چي حرص از مهربان داشتم سر اون خالي مي کردم.

پسره بزغاله برام بپا گذاشته بود.

به زور صاف ايستادم. با دست پشتمو مي ماليدم. يعني تا هر جا که دستم مي رسيدو.

-: اشکال نداره. فقط تروخدا ديگه اين جوري جلوي کسي نپريد. اگه الان کناره پله يا نرده ها بودم که پرت شده بودم پايين.

خجالت زده سرشو انداخت پايين.

خوب حالا نمي خواد خجالت بکشي تو.

دو تايي با هم راه افتاديم و رفتيم سمت ماشين مهربان. اينم بر مي گشت به همون موضوع قبلي و اينکه من روم نميشد با مهربان مثل ماهان پررو حرف بزنم و بگم تو دانشگاه کنار من راه نرو يا من تو دانشگاه سوار ماشينت نميشم و برو بيرون بايست.

در ضمن ذهنمم به خاطر خونه ماهان اينا مشغول بود. حوصله کل کل نداشتم.

بي حرف سوار ماشين شدم. مهربان يه آهنگ آروم گذاشت. سرمو تکيه دادم به شيشه و چشمم و دوختم به خيابون و تو فکر فرو رفتم.

همه چي زوره. مهموني رفتنم زوره. کار دنيا زوره. اصلا" همه دوست دارن زور بگن. اه ....

اونقدر تو فکرم غرق بودم که نفهميدم کي رسيديم. وقتي به خودم اومدم که ديدم ماشين تو پارکينگ پارکه.

يه لحظه چشمهام از تعجب باز شد.

ياد اين فيلم جنايي ها افتادم که پسره از غفلت دختره استفاده ميکنه و دختره رو مي بره تو خونه اشون و مي کشه. هميشه هم کشمکش از توي همين پارکينگ شروع ميشد.

خدايا مهربان چرا من و آورده تو پارکينگ؟؟؟ نکنه مي خواد بدزدتم؟ نکنه دزديده باشتم و نقشه هاي پليدي داشته باشه؟ اصلا" اين پارکينگ کجاست؟

چرا اومديم اينجا؟ مگه قرار نبود بريم خونه ماهان اينا؟ يعني مهربان جاي خونه ماهان من و آورده خونه خودش؟

پست ، پليد ، پلشت، خائن .....

-: نمي خواين پياده بشين؟

وحشت زده برگشتم سمتش.

اين من و دزديده قراره هزار تا بلا که نمي دونم چيه سرم بياره باز لفظ قلم حرف زدنش و ول نکرده.

من سر خاک خودم فاتحه خوندم بخوام پياده بشم. من عمرا" از جام تکون بخورم. من همين جا مي مونم.

مهربان که انگار متوجه شد که ترسيدم متعجب پرسيد: اتفاقي افتاده؟

به زور آب دهنمو قورت دادم و گفتم: مگه قرار نبود بريم خونه ماهان اينا؟

مهربان خنديد و گفت: خوب داريم ميريم.

چشمهام در اومد. روتو برم پسر. پررو پررو تو چشمهاي من نگاه ميکنه ميگه داريم ميريم خونه ماهان اينا.

من: خونه ماهان اينجاست؟ تو پارکينگ؟

بلند خنديد. ترسيدم چسبيدم به در. دايناسور، چرا مثل خرس خرناس ميکشي تو.

خنده اش که تموم شد. برگشت من و ديد که چسبيده ام به در يه لبخند گنده زد. به زور جلوي قهقهه اشو گرفت. عجييب من و ياد گرگ قصه شنل قرمزي مي نداخت.

مهربان: خونه اشون تو پارکينگ نيست بالاي پارکينگه. خوب حالا چرا چسبيدي به در؟

مشکوک نگاش کردم.

من: خوب تو چرا اومدي تو پارکينگ؟ تو هم دعوتي؟؟؟؟

دوباره بلند خنديد.

مهربان: نه من دعوت نيستم. تو برو خونه ماهان اينا منم ميرم خونه امون.

چپ چپ و مشکوک نگاه کردم. ديگه طاقت نياوردم بلند داد زدم.

-: خوب پس چرا اومدي تو پارکينگ؟ از همون بيرون مي رفتي ديگه.

چشمهاي گرد خندونش و به من دوخت. با دهني که به زور جمع مي کرد که نخنده گفت: براي اينکه خونه منم همين جاست.

کنف شدم. آي کنف شدم.

آروم از در فاصله گرفتم. صاف نشستم. يه سرفه اي کردم و لباسهامو صاف کردم. خيلي شيک. خيلي خونسرد برگشتم سمتش و بدون اينکه به روي خودم بيارم گفتم: از لطفتون ممنونم دکتر. با اجازه اتون من ديگه برم.

اين و گفتم و سريع در و باز کردم و پريدم بيرون.

در و که بستم صداي قهقهه اشو شنيدم اما به روي خودم نياوردم. اين دو تا پسرم من و اسکول کرده بودنا.

چشم چرخوندم و پله ها رو پيدا کردم.

اوف ... خدا بگم چي کارت کنه مهربان خوب من و جلوي در ورودي پياده مي کردي خودت ميومدي تو پارکينگ حالا يه طبقه ديگه هم به اون 5 طبقه اضافه ميشه.

هلک و هلک 5 طبقه رو رفتم بالا. از طبقه سوم نفس بريدم. کشون کشون خودمو رسوندم بالا و تو کل راه با مرده هاي مهربان و ماهان يه خوش و بش حسابي داشتم و يه فيض عظيم بهشون رسوندم.

نکبتا اگه به خاطر اين دو تا نبود يه جوري امروزم جيم ميشدم که مجبور نشم الان دچار آسم مزمن بشم.

به زور خودمو به در خونشون رسوندم. تکيه دادم به ديوار و سر خوردم نشستم.

اين جوري که نميشد برم تو وقتي دارم از کمبود اکسيژن مثل ماهي تند تند لبامو باز و بسته مي کنم.

بايد صبر کنم نفسم جا بياد.

يه پنج دقيقه نشستم تا نفسهام منظم بشه. بعد بلند شدم و يه دستي به لباسهام کشيدم و زنگ زدم.

به 30 ثانيه نکشيد که در باز شد و صورت خندون خاله اومد جلوي در.

با لبخند بغلم کرد و گفت: به ..... ببين کي اينجاست. آنا جون. چه عجب افتخار دادي به ما خونه امون و روشن کردي. پس بالاخره اين پسر از پس تو بر اومد و تونست بيارتت.

ازش جدا شدم. لبخند زدم. خاله دستش و انداخت پشت کمرمو به داخل خونه هدايتم کرد. خودش از پشتم به بيرون سرک کشيد.

خنديدم و گفتم: خاله جان دنبال شاه پسرتون نگرد نيست.

خاله با تعجب گفت: نيست؟ کجاست؟ پس تو چه جوري اومدي؟

خنده ام گرفته بود انگار من بچه دو ساله امو نمي تونم خودم جايي برم.

من: خاله جان يه نگاه به سن و سال من بندازيد. مي تونم خودم بيام بيرون از خونه. گل پسرتونم آخه قابل اعتماد ه من و سپردين دستش؟ از همون دانشگاه جيم شد گفت کار دارم. منم با مهربان اومدم.

خاله: اِه پس کيا تو رو آورد؟ خوبه. بيا عزيزم بيا بريم تو.

دنبال خاله رفتم تو خونه. يه حال و پذيرايي گنده داشتن. انتهاي سالنشونم يه آشپزخونه اپن بود که هميشه از تميزي برق مي زد. زينت خانم خدمتکار خاله اينا داشت برام شربت درست مي کرد. بهش سلام کردم و اونم از تو همون آشپزخونه جوابمو داد. زينت خانم هفته اي سه بار ميومد خونه خاله اينا رو تميز مي کرد. وقتهايي هم که خاله مهمون داشتم ميومد کمکش. همه خانواده اش جنوب بودن و خودش اينجا تنها.

واقعا" زن وفاداري بود که بعد 6 سال دوباره برگشته بود پيش خاله اينا هر چند خاله هم کم بهش نمي رسيد. خرج عروسي پسرش و جهيزيه دخترشو خاله داده بود. خاله دست خير داشت. بوي غذا هم بلند بود داشتم مي مردم از گشنگي. بي خيال رژيم و اينا شدم. نميشد غذاي خاله رو نخورد.

دست پختش حرف نداشت براي همينم هميشه خودش غذا مي پخت. يا با کمک عمو با هم مي پختن. عمو هم يد طولايي در آشپزي داشت مخصوصا" در قاطي کردن مواد غذايي تو خوراکي ها و خورشتهاي مختلف. يه عدسي مي خواستن بپزن کلي چيز ميز توش مي ريختن. از قارچ و هويج و سيب زميني و پياز و هر چي دم دستشون بود و مي دونستن مفيده مي نداختن توش و انصافا" هم خيلي خوشمزه ميشد.

با اينکه خونه خاله اينا تو آپارتمان بود اما دوبلکس بود. يه پله وسط پذيرايي بود که مي رفت بالا و سه تا اتاق خواب و يه حموم دستشويي طبقه بالا رو تشکيل مي داد. البته اين پايينم يه سرويس و دوتا اتاق خواب بود. من آخرشم نفهميدم خاله اينا اين همه اتاق به چه کارشون مياد.

مامان تا چشمش به من افتاد يه لبخند پيروز زد. انگار خيلي از کارش راضي بود. اما نمي فهميدم از کدوم کارش راضيه.

مامان: مي دونستم ماهان مي تونه بيارتت براي همينم صبح بهت نگفتم و يک سره به ماهان گفتيم که بيارتت تا نتوني در بري.

چشمهامو ريز کردم و يه پشت چشم نازک کردم. ترو خدا ببينيد برا من خانوادگي نقشه مي کشن. پوف شانسه ديگه همه مادر دارن ماهم داريم. يه نخود هوامو نداره.

از اونجايي که صبح تقريبا" تو خواب لباس پوشيده بودم نفهميدم زير پالتوم چي پوشيدم. يه لياس قديمي زشت تنم کرده بودم که معمولا" براي تميز کاري خونه مي پوشيدمش.

خاله: عزيزم برو بالا لباساتو در بيار.

يه لبخند دندوني زدم و گفتم: خاله جان از اونجايي که تقريبا" من و مثل دزدها آوردين اينجا من لباس ندارم. يه دونه از اون لباس خوشگل خارجيهاتونو بدين من بپوشم.

خاله بلند خنديد و مامان بهم چشم غره رفت. بزار بره تقصير خودشه که بهم نگفت.

خاله رفت سمت پله ها و منم اومدم دنبالش برم که صداي حرصي مامان و شنيدم.

مامان: 10 دفعه بهت گفتم هميشه لباس مناسب بپوش زير مانتو و پالتوت يه خانم هميشه احتمال مواقع اضطراري و ميده.

همون جور که پشت خاله ميرفتم کله امو برگردوندم و گفتم: يه خانم و از قبل خبرش مي کنن براي مهموني نه مثل قاتلا 6 نفرو مامور برا آوردنش کنن.

ديگه وانستادم ببينم مامان چي ميگه. با خاله رفتيم بالا و رفتيم تو اتاقش. از تو کمدش يه تاپ خوشگل بادمجوني تا زيرباسن بهم داد. اونقدر نرم و لطيف بود که مي خواستم بي خيال پوشيدنش بشم و بگيرم دستمو بکشمش به صورتم.

خاله از اتاق رفت بيرون و منم لباسمو عوض کردم با اينکه قيافه ام به خاطر خستگي زال و بال بود اما خوش تيپ شده بودم با اين تيشرت قرضيه. جلوي آينه يکم خودمو ديد زدم و اين ور اون ور کردم.

بعد دو دقيقه رضايت دادم و رفتم بيرون. اومدم مستقيم از پله برم پايين که فضوليم گل کرد.

بزار برم يه سرک به اتاق ماهان بکشم.

آروم در اتاق و باز کردم. مثل هميشه مرتب و تميز. همون ميز همون تخت همون آينه همه چيز هموني بود که 5 سال پيش ديده بودم. انگار زمان تو اين خونه ثابت مونده بود.

رفتم تو اتاق. تخت کنار پنجر، يه آينه گنده با ميزش. هميشه به اين آينه ماهان حسودي مي کردم. کل هيکلتو مي تونستي توش ببيني.

ميز کامپيوترش. خم شدم رو ميز. هميشه از فضولي تو کامپيوتر بقيه خوشم ميومد. دستم خورد به موس يهو صفحه کامپيوتر روشن شد. انگار ماهان يادش رفت خاموشش کنه.

جلوم يه طرح بود. چشمهامو ريز کردم تا دقتم بيشتر بشه. يکم اين ور اون ورش کردم. براي يه خونه يک خوابه بود. يه آپارتمان. خوب بود. خوشم اومد. غرق نقشه و طرحش شده بودم که يه صدايي گفت: چه طوره؟؟؟؟؟

و

اي خدا ترسيدم.

خيلي بده وقتي داري يک کار يواشکي مي کني يکي بياد مچتو بگيره.

به ماهان که به چهارچوب در تکيه داده بود نگاه کردم. ماهان تکيه اشو از در برداشت و اومد سمتم. اومد پشتم و از پشت روم خم شد. موس و گرفت و يه توضيح کلي در مورد نقشه اش داد.

خوب اينا رو که خودمم فهميده بودم. يه چيز جديد بگو. فک زدنش که تموم شد سرشو کج کرد و بهم نگاه کرد.

ماهان: خوب نظرت چيه؟

به مونيتور نگاه کردم و گفتم: خوبه اما .... جاي سرويش و عوض کني بهتره. اينجا خيلي تو چشمه. يه مهمون اگه تو خونه نشسته باشه دقيقا" مي تونه آمار دستشويي رفتن بقيه رو بگيره.

به کامپيوتر نگاه کرد و گفت: آره حق با توئه.

دوباره به من نگاه کرد و گفت: آنا تو نمي خواي کار کني؟؟؟؟

يه ابروم رفت بالا.

من: خوب دارم کار مي کنم ديگه. پس کيه هر روز تو دانشگاه ميبينيش منم ديگه.

يه لبخندي زد و گفت: نه خره منظورم نقشه کشي بود. تورشته ات معماريه اگه نقشه و طرح نکشي حيفه. اين همه استعدادت حروم ميشه. چرا توي يه شرکت کار نمي کني؟؟؟

اخم کردم: اولا" خره خودتي بي ادب. هر چند من معني خرو به معني همون بزرگش مي گيرم. مي دوني که يه معني ديگه اش يعني بزرگ. دوما" کار کجا بود آخه عقل کل. قبل دانشگاه کلي دنبال کار گشتم اما پيدا نشد.

يه ابروش رفت بالا.

ماهان: خوب شرکت بابات که بود.

اخم کردم: براي بابام کار نمي کنم. خوشم نمياد بقيه بگن نون خور باباشه.

سرشو کج کرد.

ماهان: شرکت ما ......

من: نچ ، شرکت شمام نه. ميگن با پارتي بازي اومده آشنا بازيه.

ماهان اخم کرد و گفت: از کي تا حالا به فکر حرف مردمي يعني نمي خواي کار کني؟؟؟

شونه امو انداختم بالا و از جام بلند شدم. ماهانم مجبور شد صاف بايسته.

من: دارم کار مي کنم. من الان استاد يه مشت دانشجوي خنگم. هميشه عشقم استادي بود که اين بچه خنگا دورمو بگيرن و هي بگن استاد استاد. الانم دارم حال ميکنم با کارم.

ماهان دقيق نگام کرد.

ماهان: درسته که استادي و دوست داري. منم دوست دارم اما دليل نميشه که استعدادمو حروم کنم. وقتي داشتي به طرح ها نگاه مي کردي من ديدمت. نگاهتو برق تو چشمهاتو ديدم. دلت تنگ شده مگه نه؟ دلت تنگ شده براي طرح زدن و نقشه کشيدن.

دلم تنگ شده بود. براي جابه جا کردن ديوارها. براي خلق يه چيز رويايي. يه چيز عالي که آدمها توش به آرامش برسن.

وقتي يه خونه مي بينم همه اش تو فکر اينم که اگه اين ديوارش و بر مي داشتيم جاي اين ستون و جابه جا مي کرديم اگه اتاق خواباشو مي برديم اون سمت و .... چي ميشد.

وقتي يه خونه نصفه کاره يا وقتي يه آجر مي ديدم دست و پام مي لرزيد.

اخم کردم. محکم گفتم: دلم تنگ شده اما براي آشنا کار نمي کنم. شرکتتم نميام.

اومدم بيام بيرون که بازومو گرفت. برگشتم. داشت مي خنديد.

ماهان: خوب باشه شرکت نيا تو خونه کار کن. من يه پيشنهاد خوب برات دارم. همين جوري ردش نکن خره ....

اخمام رفت تو هم بي تربيت هي خره خره مي کنه. با حرص بازومو از تو دستش گرفتم. يه ابرومو بردم بالا و با اخم گفتم: تا ببينم .....

يه قدم رفتم سمت در نيشمو باز کردم براش و در حالي که حرفامو مي کشيدم با تمانينه پشت بندش گفتم : بزززززززززغاله جونننننننننننننن ..............

چشمهاش گرد شد. با بهت گفت: به من ميگي بزغاله ؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!

واي قيافه اش خيلي با حال شده بود. يه خنده دندون نما براش کردم و ابروهامو تند تند دادم بالا و بي صدا با حرکت لبهام بهش گفتم: بزغاله ........

ماهان نگو بگو لبو همچين حرصي عصباني شده بود که ....

تا يه تکوني خورد که بياد سمتم منم يه جيغ کوتاه کشيدم و دوييدم سمت در و از اونجام روي پله ها و ....

با صداي جيغ من و داداي ماهان، مامان و خاله سيمين که رو مبل نشسته بودن و داشتن حرف مي زدن با ترس از جاشون پريدن. منم مستقيم رفتم سمت اونا که با پناه بردن به اونا خودمو از دست ماهان نجات بدم.

يه نگاه به مامان کردم که اولش با بهت و ترس بهم نگاه کرد بعد با ديدن ماهان که دنبالم مي دوييد و مي خواست بگيرتم و پوستمو بکنه. خودش همه چيز و فهميد. فهميدم که اگه بخوام به مامان پناه ببرم نه تنها من و دو دستي تقديم ماهان مي کنه بلکه خودشم بهم محبت ميکنه و من و بي نصيب نمي زاره.

هميشه همين بود مامانم ماهان و بيشتر از من دوست داشت و هميشه هواي اون و داشت.

به خاطر همين مامان و بي خيال شدم و دوييدم سمت خاله و پشتش پناه گرفتم. خاله هميشه پشت من و مي گرفت چه مقصر باشم چه نباشم. ماهانم جلوي مامانش حرف نمي زد. آي خوشم ميومد.

رفتم پشت خاله و مظلوم گفتم: سيمين جون نجاتم بده پسرت وحشي شده.

خاله که از بهت و ترس در اومده بود با خنده گفت: باز چي شده که افتادين به جون هم؟

مظلوم گفتم. من کاي نکردم اين قند عسلته که چشم نداره منو ببينه مثل گاو وحشيه منم براش پارچه قرمز تا منومي بينه رم ميکنه.

خاله بلند خنديد. مامان يه چشم غره توپ رفت بهم و با تحکم گفت: آنا ....

ماهانم عصباني گفت: به من مي گي گاو وحشي؟ يه گاوي نشونت بدم که حض کني. تو رو هم مثل همون پارچه قرمز تيکه پارت ميکنم. بزار دستم بهت برسه.

خيز برداشت سمتم که خاله محکم گفت: ماهان ....

ماهان تو نصفه راه خشک شد و صاف ايستاد.

آي حال کردم آي حال کردم. با ذوق بي صدا خنديدم و براي ماهان زبون در آوردم چشمهاشو برام گرد کرد و و هي ريزشون کردو با چشمهاش برام نقشه کشيد که سر وقتش دمار از روزگارم در بياره.

عمرا" من ديگه از کنار خاله تکون بخورم.

خاله: ماهان خجالت بکش. با دخترم چي کار داري؟؟؟؟؟

بعد من و از پشتش کشيد و يه وري بغلم کرد.

خاله: بيا عزيزم بيا کنار خودم بشينو به اين پسره بي تربيت توجه نکن. خجالتم نميکشه مثلا" شما مهمون مايين. هر چند اين خونه براي خودتونه.

انقده خاله رو دوست داشتم. مثل مامانم دوسش داشتم. يه خاله واقعي بود برام. خيلي خوب و مهربون بود. منم مثل دختر خودش دوست داشت. هر چقدر مامان من هواي اين ماهان بزغاله رو داشت خاله سيمين هواي من و داشت.

با ذوق يه ماچش کردم و نشستم کنارش رو مبل. ماهانم يکم با اخم و عصبي نگام کرد و بعد راهشو کشيد و رفت. منم ديگه از جام تکون نخوردم تا آخر شب. هر چند بعد شام ماهان عصبانيتش يادش رفت و اومد کنارم نشست و در مورد کاري که مي خواست بهم پيشنهاد بده حرف زد.

ظاهرا" يه زمين خيلي بزرگ يکم خارج از شهر خريده بود البته شريکي. چند تا شريک بودن. قرار بود که يه شهرک بسازن. نياز به نيرو داشتن. مهندساي اصليش خودشو مهربان بودن. البته کلي نيرو داشتن اما خوب طرح و نقشه کشي کسي و غير خودشون قبول نداشت. از من مي خواست که براش نقشه آپارتمانها رو بکشم که خودش با خيال راحت بره سراغ باقي قسمتها و کارهاش.

بهش گفتم بايد زمين و ببينم و توضيحات بيشتري لازم دارم.

اونم قبول کرد و گفت يه روز مي برتم و زمين و نشونم ميده.

من تاکيد کردم که تو خونه کار مي کنم و شرکت نميام.

چون اين جور که فهميده بودم شرکتش طبقه ششم يه ساختمون بزرگ بود. منم عمرا" جون بالا رفتن از 6 طبقه رو نداشتم.

قرار بود امروز با ماهان بريم زميني که در موردش حرف مي زد و ببينيم. جفتمون تا عصر کلاس داشتيم. تازه از در کلاس اومدم بيرون که مهربان و ماهان و با هم ديدم. اين دوتا هم مثل لاله و لادن خدا بيامرز شدن دو قلوهاي به هم چسبيده. از هم جدا نمي شن.

بهشون رسيدم و سلام کردم. جوابمو دادن.

مهربان لبخندي زد و گفت: خيلي خوشحالم که قبول کردين باهامون همکاري کنيد. ماهان خيلي ازتون تعريف کرده.

يه ابروم رفت بالا. ماهان تعريف کرده؟ از چي من تعريف کرده؟ اون که اصلا" کارهاي من و نديده بود.

به ماهان نگاه کردم که با خنده دندوني نگاهم مي کرد.

من که مي دونم دردش چيه و چرا ازم خواسته کمکشون کنم. اين پسره ساعت بيکاريش کم شده نمي رسه به عشق و حالش و دوست دخترهاش برسه دنبال يه حمال مفت مي گرده.

به مهربان لبخند زدم و گفتم: باعث افتخارمه که با دکترهايي مثل شما کار کنم.

مهربان: ممنون لطف داريد.

ماهان: خوب ديگه، کيا ما بريم. فعلا".

با مهربان خداحافظي کرديم و رفتيم سوار ماشين ماهان شديم. در طول راه هم هي اين ماهان چرت و پرت گفت و از دوست دخترهاي خل و چلش تعريف کرد. من که مرده بودم از دستش از خنده.

باورم نميشد دختري هم باشه که انقده خنگ باشه که چاخان پاخاناي ماهان و باور کنه.

تعريف مي کرد که يه بار براي سرگرمي به يکي از دوست دختراش از دم همه مشخصاتش و دروغ گفته . تو يه فيلم ديده بود دوست داشت امتحان کنه.

نفله احساسات ملت و کرده بود وسيله آزمايشش.

ميگفت دختره از اينا بوده که هي خودشو به اين و اون مي چسبونده و پيله ديگه ول نمي کرد. دختره هم به شدت کرم داشت. البته من اسمش و کرم نمي زاشتم. دختره رسما" فلان بوده.

ماهانم از اسم گرفته تا شغل و خانواده و همه رو بهش دروغ گفته.

گفت اسمش شايانه. بابا و مامانش طلاق گرفتن. اين خودش جدا زندگي مي کنه. تا ديپلم بيشتر درس نخونده و يه بوتيک داره.

با تعجب پرسيدم: خوب اين دختره خنگ هيچ وقت نخواست بياد بوتيکت؟

ماهان با خنده گفت: چرا اتفاقا" منم به يکي از دوستام که بوتيک داشت سپرده بودم.

خلاصه اينکه نافرم دختره رو فيلم کرده بود. هر چند آخرش با بدبختي از دست دختره در رفته.

من نمي دونم اين پسره کي مي خواد آدم بشه همه اش دنبال اين کارهاست. قربونش برم يه دوست دختر درست و حسابي هم نداره که لااقل آدم دلش خوش باشه. همه اشون از اين ريختيان.

خلاصه رسيديم به زمين مورد نظر.

چي بگم از زمين. يه زمين خيلي خيلي بزرگ بود. وسط يه جاي بي آب و علف. انگاري که زندگي اونجا مرده. اگه تيرکاي برق و اينا رو اونجا نمي ديدم فکر مي کردم رفتيم کوير.

يه زمين صاف و خاکي. نه درخت آنچناني نه يه تخته سنگي هيچي. برهوت برهوت بود.

از ماشين پياده شديم و قدم زنان رفتيم تو تا نزديک وسطاي زمين. هر چند اينجا اونقدر بزرگ بود که نمي تونستي پياده برسي به وسطاش.

ماهانم شروع کرد به توضيح دادن طرح. که قراره يه شهرک جديد بسازيم. آپارتماناي 20 طبقه که تعداد واحدهاي توش متفاوته. از يک خوابه گرفته تا سه خوابه دارن.

پارک و مرکز خريد و فروشگاه و چي و چي و چي ....

گوشم به حرفهاي ماهان بود و چشمم به زمين. با گفتن هر قسمت از طرح من تو ذهنم يه ساختمون، يه فروشگاه، يه مرکز خريد، يه پارک، يه .... همه اينها تو ذهنم به صورت زنده نقش مي بست. جوري که من تقريبا" تو ذهنم اون شهرک و به طور کامل و ساخته شده مي ديدم. و چقدر براش ذوق زده بودم.

داشتم به طرح و شهرک نگاه مي کردم که احساس کردم يه چيزي زير پاهام تکون مي خوره.

بي خيال به زير پاهام نگاه کردم.

واييييييييييييييييييييييي ييييييييييييييييييييييييي ييييييييييييييييييييييييي ييييييي .........................................

يه موش گنده درست زير پام داشت واسه خودش پياده روي مي کرد و چيزي نمونده بود که خودشو به کفش و شلوار من بماله.

با همه ي وجودم يه جيغي مهيب کشيدم که باعث شد صداي ماهان که در حال توضيح دادن بود قطع بشه. وقتش و نداشتم به ماهان نگاه کنم.

تو زندگيم از موش بيشتر از هر چيز ديگه اي متنفر بودم. تنها موشهايي که مي تونستم نگاهشون کنم و جيغ نکشم جري تو موش و گربه بود و اون موش سر آشپز تو کارتون رتتوري.

اونم چون مي دونستم کارتونن و نمي تونن بيان بيرون از تلويزيون بدون جيغ کشيدن نگاهشون مي کردم.

مغزم قفل کرده بود. حالم خراب بود. اختيارمو از دست داده بودم. حاضر بودم اگه مي شد از همين جا با يه پرش بلند خودمو به ماه برسونم اما اين موشه به من نرسه.

تو اين جور وقتها معمولا" مي پريدم روي يه جاي بلند يه جايي که اين موش اژدهايي دستش به من نرسه.

تو يه لحظه تو گيجي و هنگي بدون اختيار بدون اينکه بدونم چي کار مي کنم با يه حرکت چرخيدم و دستهامو انداختم دور گردن ماهان و پاهامم قفل کردم دورکمرش و تا جايي که مي تونستم خودمو کشيدم بالا تا حدالمقدور از موشه دور باشم. سرمم تو گردنش فرو کردم.

تو اون لحظه هيچ اختياري روي رفتارو کارهام نداشتم. حتي نميفهميدم دارم چي کار مي کنم.

از ماهانم به عنوان يه تنه درخت استفاده کرده بودم.

محکم چسبيدم به ماهان و جيغ هاي خفه کشيدم.

داشتم از ترس سکته مي کردم. تو دلم خدا خدا مي کردم که خود خدا من و از دست اين اژدهاي کثيف پر از بيماري نجات بده.

ماهان بدبخت که بهت زده مونده بود. نمي دونست چي کار بکنه. همون جوري خشک شده بود. يکم که به خودش اومد آروم دستش و چند بار به کمرم کشيد.

با بهت و نگراني و اضطراب مهربون گفت: آنا چي شده ؟ چرا جيغ ميکشي دختر؟؟؟ نترس من پيشتم.

سرمو بيشتر تو گردنش فرو کردم و خودمو بيشتر بهش چسبوندم و با صدايي که از ترس مي لرزيد گفتم: من و از اينجا ببر. اينجا موش داره.

اولش ناباور تو جاش موند. دستش از حرکت ايستاد. با بهت گفت: موش ؟؟؟؟ ....

يهو شروع کرد اول ريز ريز خنديدن بعد خنده اش صدا دار شد و کم کم تبديل شد به قهقهه. تمام هيکلش مي لرزيد از خنده.

آروم سرمو بلند کردم. دلخور، ناراحت با اخم سرمو کج کردم سمتش و بهش نگاه کردم.

خيلي بد بود که به ترسهام مي خنديد.

ماهان سرشو کج کرد سمتم و با ديدن صورتم و حالتهاش خنده اش اول کم شد بعد بي صدا و بعد تو يه لحظه به طور کامل قطع شد. زل زد تو چشمهام. با نگاهم سعي مي کردم شماتتش کنم.

خيلي بوزينه اي که به من مي خندي. خدا قسمت کنه تو هم از يه چيزي بترسي منم همين جوري بهت مي خندم که احساس کني سوسکي. چون من الان دقيقا" احساس مي کنم مثل يه مورچه ترسو و بي دفاعم.

خدا خدا مي کردم که اي کاش مي تونست حرفهامو و از نگاهم بشنوه يا بخونه.

يادم نبود که يه ابرومم ببرم بالا تا به نهايت ناراحتي و دلخوريم پي ببره.

ماهان اما فقط نگاهم مي کرد و هيچي نمي گفت. چشمهاش آروم بود. صورتش نزديک. نفسهاش گرم.

تازه به خودم اومدم و موقعيتمو درک کردم.

اي واي من اين بالا چي کار مي کنم؟ من کي اومدم بغل ماهان؟ من چه جوري اين ريختي بهش چسبيدم؟ واي خاک به سرم آبرو ريزي ترسيدن از موشم يه طرف بي حيثيتي اين جوري مثل کوآلا چسبيدن به ماهان از يه طرف ديگه.

تو چشمهاش زوم بودم. آروم پاهامو از دور کمرش باز کردم و آويزون شدم. کم کم دستهامم از دور گردنش شل کردم و خودمو کشيدم پايين. دست ماهان هنوز دور کمرم بود.

مثل آدمي که از درخت بالا رفته باشه و حالا بخواد بياد پايين از ماهان پايين اومدم.

وقتي مطمئن شدم پاهام به زمين رسيده آروم خودمو ازش جدا کردم و کشيدم عقب. دست ماهان همراه کمر من اومد جلو.

آروم روي کمرم کشيده شد و بعد جدا شد. هنوز داشتم بهش نگاه مي کردم.

براي اولين بار تو زندگيم از ماهان خجالت کشيدم. سرمو انداختم پايين.

يه دقيقه بعد صداي ماهان و شنيدم.

ماهان: دختر تو کي انقدر سبک شدي؟ قبلا" مثل يه سنگ گنده سنگين بودي.

اي بميري تو که نمي زاري دو دقيقه مثل يه دختر رفتار کنم. مي دونست من از وزن قبليم شاکي بودم و خوشم نميومد کسي از وزنم حرف بزنه ها اينم سواستفاده مي کرد.

سريع سرمو بلند کردم و با اخم نگاهش کردم. لبهاش گشاد باز بود و داشت با تمام وجود دندونهاشو نشونم مي داد.

واه ببين چقده دندوناش رديف و سفيدن.

با حرص يه مشت زدم به بازوش و گفتم: برو گمشو بي شعور. تو کي اون موقع بلندم کردي که فهميدي سنگينم؟

ماهان با خنده گفت: همون ديگه اونقده سنگين بودي نمي تونستم بلندت کنم.

با جيغ گفتم: ماهاننننننننننننننننننننن نننننننننن ......

قهقهه زد. منم اخم کردم. رفتم سمت ماشين و تو همون حال بلند گفتم: بيا بريم من ديگه يه دقيقه هم تو اين زمين موش دارت نمي مونم.

دوباره بلند خنديد و دنبالم راه افتاد.

خوبي ماهان اين بود که اونقدر باهات راحت برخورد مي کرد که اصلا" فرصت خجالت کشيدن پيدا نمي کردي. با شوخي هم کاري کرده بود که اصلا" يادم رفته بود که بايد خجالت بکشم.

سوار ماشين شديم و ماهان رسوندم خونه. هيچ کدوممونم در مورد اتفاقي که افتاده بود حرفي نزديم.

اعصابم داغون بود من نمي دونم. خاله مهموني گرفتنش ديگه چي بود؟ همين دو هفته پيش خونه اشون بوديم حالا مي خواد مهموني بگيره کلي هم آدم دعوت کرده مامانم پيله کرده که حتما" بايد بياي.

به زور اين دو هفته از دستش در رفته بودم که نرم خونه خاله اينا اما اين بار و نمي تونستم جيم بشم.

خاله هم خوب مي دونست چه روزي مهموني بگيره که مامان بتونه منو خفت کنه و نزاره در برم.

از صبح مامان 4 چشمي من و ميپاد که يه وقت فرار نکنم.

نه ديگه تسليم شدم مجبوري ميرم مهموني امشبو.

مامان بي خيال بشه خاله نميشه. از صبح 10 دفعه بيشتر زنگ زده گفته حتما" منم برم. اگه نرم ناراحت ميشه. منم که عاشقه خاله ام ديگه وقتي خودش زنگ زده اونم چند بار نميشه نرم.

جهنم پله و نفس تنگي و خراب شدن آرايش و دک و پزم. خاله و خوشحاليشو عشقه.

اين باباي ماهم معلوم نيست چه مدليه. نمي فهمي اين سمتيه يا اون سمتي.

مشکلش با روسري گذاشتن و دست ندادن هنوز پا برجاست. اما خوب استثنا هم داره. مثلا" دست با بزرگترها مجازه. روسري نزاشتن تو مهمونيهاي بزرگ و مراسم عروسي و تولد مجازه. يکي نيست بگه خوب اونجا هم اين مردان نامحرم تشريف دارن چه جوريهاست تو مراسم من و بدون روسري ببينن بلامانع است اما تو خونه بايد حجاب کنم؟؟؟؟؟

باباست ديگه. به هر کي بگم بابام اين جوري از زور تعجب شاخ در مياره و عمرا" باور کنه اما خوب .....

لباس پوشيده آرايش کرده حاضر و آماده جلوي تلويزيون آهنگ گذاشتمو بالا و پايين مي پرم. کلي هيجان زده ام آهنگش توپه توپه اين پرشهام انرژي و خوب تخليه مي کنه.

يه پيراهن کوتاه پوشيده بودم که فيت تنم بود. بلنديش تا روي زانوهام بود و يه جوراب شلواري مشکي هم پوشيده بودم باهاش.

لباسم دو تيکه بود از زير سينه ساتن مشکي بود که چين هاي افقي داشت. بالا تنه اش سفيد بود با دايره هاي مشکي. يقه ي گرد داشت با آستين هاي کوتاه.

زير سينه اش خط فاصل بين پارچه سفيد و مشکيش يه کمربند 10 سانتي از پارچه قرمز داشت که سمت چپش يه پاپيون کوچيک تزئينش کرده بود. موهامو صاف کردم و ريخته بودم رو شونه هام و يه گوشواره بلند که به صورت شاخه ي چند برگي بود و برگهاشم قرمز بود انداخته ام گوشم. رنگ نقره اي و قرمزش خيلي جلوه قشنگي داشت.

بالاخره مامان و بابا آلاگارسون کرده اعلام آمادگي کردن. مامان که تا چشمش به صورت قرمز من افتاد يه نيشگون از بازوم گرفت و گفت: ذليل شده دو دقيقه نمي توني خودتو نگه داري؟ الان هر چي ماليده بودي به صورتت که مي ماسه.

با دستم بازومو مالوندم. مامانم نيشگوناي بدي مي گرفت قشنگ گوشت تنت و مي کند.

با اخم گفتم: قرمزي صورتم دو دقيقه ديگه برطرف ميشه بازومو بگو که کبود کردي و همه هم امشب مي بينن.

مامانم يه چشم غره بهم رفت و من خفه شدم.

بي حرف سوار ماشين شديم و راه افتاديم. هندزفيريمو گذاشتم تو گوشم.

تو ماشين داشتم فکر مي کردم که چه جوري 4 طبقه رو با اين کفش پاشنه بلند مشکيهام برم بالا. شايد اگه کفشامو در بيارم بهتر باشه. خوب بعدش جورابم کثيف ميشه ضايعست که. نه بابا کسي جورابتو نمي بينه که تو خونه کفشاتو در نمياري.

همين جور خود درگير بودم که رسيديم. واي فکر اينجاشو نکرده بودم که چه جوري مامان اينا رو بپيچونم که زودتر از من برن بالا.

بابا ماشين و پارک کرد و پياده شديم رفتيم تو ساختمون. نزديک آسانسور که شديم يهو يه فکري به سرم زد. سيم هنزفيزيمو که هنوز روشن بود و از گوشي کشيدم. صداي آهنگ گوشيم بلند شد.

مامان و بابا برگشتن سمت من. سريع گفتم : واي ببخشيد گوشيم زنگ مي خوره.

گوشيمو برداشتم و دکمه استپ آهنگ و زدم و گوشي و گذاشتم دم گوشم و شروع کردم به الکي حرف زدن.

بابا دکمه آسانسورو زد. يکم بعد آسانسور رسيد و بابا درشو باز کرد. من کماکان مشغول فک زدن با دوست خياليم بودم. با دست به بابا اشاره کردم که سوار شه . گوشي و از گوشم فاصله دادم و آروم گفتم: شما بريد منم ميام.

اين و گفتم و دوباره مشغول حرف زدن شدم.

بابا و مامان يه نگاه به من کردن و بي حرف در و بستن و آسانسور راه افتاد.

چشمم به آسانسور بود مطمئن که شدم رفتن گوشي و آوردم پايين و يه نفس راحت کشيدم.

تند دوييدم سمت پله. البته تا جايي که کفشهامو دامن تنگ لباسم اجازه مي داد تند دوييدم.

به ضرب و زور از پله ها رفتم بالا. اي بميري ماهان که مهموني نمي گرفتي.

البته اين ماهان بدبخت هيچ نقشي تو مهموني گرفتن نداشتا. خاله عشق مهموني بود. اما خوب از اونجايي که به خاله و عمو چيزي نمي تونستم بگم به ماهان بد و بيراه مي گفتم.

از پله ها بالا رفتن همانا و نفس تنگي گرفتن و لپ گلي شدنم همانا.

به طبقه 4 که رسيدم دم همون پله ها ايستادم و يکم نفس تازه کردم. اما خوب با صورت قرمزم نمي تونستم کاري بکنم.

رفتم جلوي در و يه دستي به موهام کشيدم و کلي هوا هم فرستادم تو ريه هام و زنگ و زدم.

يه دقيقه بعد ماهان در و باز کرد.

چشمش که به من افتاد يه ابروشو برد بالا و گفت: کجا بودي؟ چي کار مي کردي که قرمز شدي؟؟؟ کي زنگ زد؟ با کي داشتي حرف مي زدي که انقده طول کشيد؟ دوست پسرت بود؟

يه چشم غره بهش رفتم و با دست زدم به سينه اش و هولش دادم کنار و خودم اومدم تو.

تو همون حالت گفتم: برو بابا دوست پسرم کجا بود. الان داري ميميري از فضولي؟ منم عمرا" بهت بگم بزار امشب کوفتت شه تو خماري بمون.

ماهان در و بست و دنبالم راه افتاد و گفت: جون ماهان کي بود باهاش حرف مي زدي؟ عمو اينا 7-8 دقيقه اي ميشه که رسيدن. حتما" آدم مهمي بوده و حرفاي چيز داري مي زده که جلوي عمو و خاله نمي تونستي حرف بزني و پيچونديشون.

اخم کردم: بچه پرو همه که مثل تو منحرف نيستن. بي تربيت حرف چيز دار ديگه چيه؟

نيششو باز کرد و گفت: راست مي گم ديگه بگو کي بود. من اصلا" فضولم نيستم الان غيرتم زده بالا.

با تعجب به گردنش و پيشونيش نگاه کردم. معمولا" يکي غيرتي ميشه ياعصباني ميشه رگ کنار پيشونيش و گردنش ميزنه بيرون اما من هر چي نگاه مي کردم دريغ از يه مويرگ چه برسه به رگ.

اومدم يه چيز بهش بگم که صداي خاله رو از پشت سرم شنيدم. و برا همين بي خيال شدم. برگشتم سمت خاله.

واي اين زن چقده ناز بود. يه کت و دامن بادمجوني پوشيده بود که دامنشم تا روي زانوش بود. موهاشم خوشگل پشت سرش ساده جمع کرده بود.

رفتم جلو و بغلش کردم و يه ماچ رو گونه اش نشوندم.

با ذوق گفت: واي آنا جان چقدر خوشگل شدي. خيلي خوشحالم کردي که اومدي همه اش فکر مي کردم که نکنه يه وقت نياي.

از تعريفش ذوق مرگ شدم و يه نيش باز کردم براش و گفتم: نه خاله جون مامان مثل شير بالا سرم ايستاده بود نمي شد جيم شد.

خاله با لبخند يه اخم کوچولو کرد و يه ضربه آروم زد به بازوم.

روبه ماهان کرد و گفت: ماهان جان آنا رو ببر تا لباسهاشو عوض کنه.

اين و گفت و يه دستي به بازوم زد و گفت: زود برگرد.

و رفت.

برگشتم سمت ماهان دست به سينه با اخم داشت نگاهم مي کرد. ابروهام رفت بالا. اين چشه؟؟؟

من: چته مير غضب شدي؟

ماهان: مي خوام بدونم نوکر باباتم به خوشگلي و خوشتيپي من بوده يا نه.

يه قدم رفتم عقب و يه نگاه خريدار به سر تا پاش کردم و گفتم: نه انصافا" بهتر از تو بود.

اخمش زياد شد و خواست بزنه به بازوم که يکي سلام کرد.

اه اين که مهربونه. کلا" سر جهازي ماهانه. هر جا اين اتل باشه متلم دنبالشه. خوبه لااقل الان به يه دردي خورد. نجاتم داد از دست اين بزغاله.

من: سلام آقاي دکتر خوب هستيد؟ خانواده خوبن. خوش اومدين. صفا آوردين منور کردين اينجا رو .

ماهان با آرنج زد تو پهلوم و گفت: اويييييييييييييييي خونه خودتونه تعارف تيکه پاره مي کني؟؟؟؟

پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: پس چي؟ ميرم به خاله مي گما.

آي خوشم ميومد برم چقلي ماهان و به خاله بکنم. هميشه خاله ازم طرفداري مي کرد و حال ماهان و مي گرفت. ياد بچگيهامون بخير. آخي ....

با حرفم ماهان يه لبخند مهربون زد و گفت: يادش بخير.

چشمهام گرد شد. اونم داشت به همون فکر مي کرد که من داشتم فکر مي کردم. خنديدم.

ماهان: بيا بريم لباسهاتو عوض کن.

ديدم ما دوتا مهربان و شکل درخت ديديم و بهش هيچ توجهي نداريم. خدايي خيلي ضايع بود انقده راه اومده بود عرض ادب کنه ما دوتا در حد يه سلام باهاش حرف زديم و هيچي تحويلش نگرفتيم.

سريع مانتومو در آوردم و شالمم از سرم گرفتم و همراه کيفم دادم دست ماهان. ماهانم با چشمهاي گرد شده به من نگاه مي کرد.

يه لبخند دندوني براش زدم و گفتم: قربون تو پسر خاله، داري ميري اينا رو هم ببر تو اتاق بزار. زشته آقاي دکتر اينجا تشريف دارن تنهاشون بزارم.

ماهان چشمهاشو ريز کرد و سعي کرد خبيث نشون بده خودشو. همون جور با چشمهاي ريز شده رفت سمت پله ها و رفت بالا.

مهربان خنديد و اومد کنارم با خنده گفت: ماهان به حرفي هيچکي اين جوري گوش نميده.

لبخند زدم و گفتم: خوب من هيچکي نيستم. يه زماني سري از هم سوا بوديم.

برگشتم سمت مهربان و گفتم: بهتون خوش مي گذره آقاي دکتر؟

تو چشمهام نگاه کرد و گفت: نمي خواي مهربان گفتن و تموم کني؟؟؟

گيج گفتم: بله؟

خنديد و گفت: من اسم دارم ترجيح مي دم بيرون دانشگاه اسممو صدا کنن. کيا ....

ابرومو انداختم بالا جان من بيا اين مهربونم زبون وا کرد واسه من: آهان. بله تازه فهميدم دک .....

اومدم بگم دکتر که ابروهاي مهربان اخطار وار بالا رفت.

منم سرمو همراه ابروهام بالا بردم و براي اصلاح حرفم گفتم: دک .... يا ....

کيا پق زد زير خنده.

کيا: خوب اين الان چي بود.؟ نه دکتر بود نه کيا.

يه دستي به گردنم زدم و گفتم: خوب منظورم همون کيا بود.

خنده اش تبديل به لبخند مليح شد. يکي از اون سمت سالن صداش کرد. کيا يه نگاه به اون سمت کرد و دوباره به من نگاه کرد و گفت: ببخشيد صدام مي کنن.

من: خواهش مي کنم بفرماييد.

مهربان رفت و منم يه دور دور خودم چرخيدم. مامانم اينا رو ديدم که کنار چند تا از اين بزرگرترها نشسته بودن. حوصله سلام و عليک نداشتم. براي همينم نرفتم پيششون.

يه جاي خالي روي يه مبل پيدا کردم و رفتم نشستم روش. با چشم مهمونا رو وارسي کردم ببينم کيا اومدن.

خيلي از فاميلهاي ماهان و مي شناختم. قبلا" زياد خونه اشون بودم و زيادم با فاميلهاشون اين ور اون ور مي رفتيم. البته بهتره بگم دوستاشون. بيشتر فاميلهاي نزديکشون رفته بودن خارج اون چند نفري هم که مونده بودن ايران زياد صميمي نبودن.

کلا" ماهان اينا بيشتر دوست و رفيق خانوادگي داشتن تا فاميل.

يکم دورو برمو ديد زدم که ماهان و ديدم که با دوتا ليوان شربت داره مياد سمتم. برندازش کردم. يه شلوار قهوه اي سوحته تنش بود. وقتي اومدم کتشم تنش بود حتما" با لباسهاي من برده تو اتاق گذاشته.

يه بلوز کرم کاراملي با يه کروات نسکافه اي. موهاشم مرتب، صورت سه تيغ جوري که برق مي زد.

خوشتيپ بود خداييا يعني بلد بود چيو با چي بپوشه.

با لبخند اومد سمتم. يکي از ليوانها رو گرفت جلوم. با لبخند ازش تشکر کردم. اومد کنارم نشست.

ماهان: داري به چي نگاه مي کني؟؟؟

همون جور که به مهمونا نگاه مي کردم گفتم: بهتره بگي به کيا نگاه مي کني.

ماهان چشمهاشو گرد کرد و گفت: داري به مهربان نگاه مي کني؟

آي دوست داشتم بزنم تو سرش ولي جلوي مهمونا زشت بود.

چشمهامو ريز کردم و گفتم: الان تو پس گردني واجب نيستي؟ مهربان و مي خوام چي کار من؟ اينجا اين همه پسر خوب و خوشتيپ بعد من بشينم مهرباني که هر روز تو دانشگاه مي بينمشو ديد بزنم.

ماهان بلند خنديد و گفت: خوب داري به کيا نگاه مي کني؟؟؟

چشمم دنبال يه پسري بود که يه کت و شلوار مشکي راه راه پوشيده بود و داشت با چند تا پسر ديگه حرف مي زد.

با سر به پسره نگاه کردم و گفتم: ماهان اين پسره کيه؟؟؟؟

ماهان رد نگاهمو گرفت و رسيد به پسر.

ماهان: اه اين حامده ديگه پسر آقاي اعتمادي. يادت نيست؟ خونه اشون يه باغ گنده داشت؟

تازه يادم اومده بود. با سر تاييد کردم.

من: اه اين حامد دماغوئه؟ پس اون دماغ گنده اش چي شد؟

ماهان با لبخند خودشو کج کرد سمت من و گفت: داده شوهر خواهرش دماغشو عمل کرده.

با تعجب برگشتم سمتش و گفتم: حميرا؟؟؟؟ کي ازدواج کرد اون؟؟؟

ماهان: خوب فکر کنم يه پنج سالي ميشه. انگار رفته بود دماغشو عمل کنه که محسن مي بينتشو خوشش مياد.

يه ابرومو مي ندازم بالا و ميگم: دکتره قبل عمل دماغ خوشش مياد يا بعد عمل؟ اون دماغش تو آفسايد بود بيچاره.

ماهان خنديد و با سر اشاره کرد.

ماهان: اوناهاش اون شوهرشه.

رد نگاهشو گرفتم رسيدم به يه مرد کچل شکم گنده که کم کم يه 12 – 14 سالي از حميرا بزرگتر بود.

با چشمهاي گرد شده از تعجب گفتم: نه .... دروغ ميگي. اين که اصلا" به حميرا نمي خوره. حميرا خيلي فيس و افاده اي بود.

ماهان: هنوزم هست. همين که شوهرش دکتره براش کافيه. پسره يه ثوابيم کرد از دم همه شون عمل لازم بودن. مامانشم عمل کرده.

پق زدم زير خنده. چه خانواده اي.

دوباره چشممو چرخوندم و اين باز روي يه پسري زوم کردم که يه شلوار خاکستري تنش بود با يه کروات خاکستري مشکي راه راه. کتشو در آورده بود. به ماهان نشونش دادم.

ماهان: ايشون مهندس نيما هستن ديگه يادت نيست؟ همون که موقع فوتبال راش نمي داديم.

بلند خنديدم. اين پسره رو هيچ وقت تو بازي راه نمي داديم اما من هميشه تو بازي بودم. بس که قلدر بودم.

يه پسره ديگه رو نشونش دادم. تا نشونش دادم ماهان بلند خنديد. با تعجب برگشتم سمتش. بهم نگاه کرد و همون جور که سعي مي کرد خنده اشو کم کنه گفت: ارسلانه يادت نمياد؟؟؟

داشتم تو ذهنم دنبال ارسلان مي گشتم.

ماهان با همون خنده گفت: ارسلانم بابا اوني که تو ويلاي کرج ترسونديمشو بهش گفتيم تو مي خواي بخوريش.

خودش غش کرده بود از خنده. هم خند ه ام گرفته بود هم لجم گرفته بود. بي شعورا چون تپل بودم هر کيو که مي خواستن بترسوننش ميگفتن من مي خوام بخورمش. چون بچه بودن و خنگ باورم مي کردن احمقها.

ديگه کلاس و مهمون داريم و زشته و اينا رو بي خيال شدم.

دستمو آوردم بالا و محکم کوبيدم تو سر ماهان. يه متر پرت شد جلو.

آخيش دلم خنک شد. با ذوق داشتم به ماهان نگاه مي کردم که داشت صاف مي نشست. نيششم بسته شده بود. يه دستش به سرش بود و بهم چشم غره مي رفت.

چشمم خورد به پشت سر ماهان. چشمهام گرد شد. لبخندم مليح شد. با ذوق و يه صداي ناباور گفتم: کيارش

همچين ناباور و ذوق زده گفتم که ماهان کنجکاو بر گشت پشت سرشو نگاه کرد. يه پسري بود قد بلند صورت مردونه اما استخوني. چهار شونه. خوش استيل بود اما هيکلش ساخته شدهو ماهيچه اي نبود. هيکل متناسب، نه چاق نه لاغر، موزون بود. با چشمهاي درشت قهوه اي . يه صورت مردونه قشنگ داشت. يه کت و شلوار مشکي پوشيده بود همراه يه بلوز سفيد و يه کروات باريک مشکي.

دستهاشم تو جيب شلوارش کرده بود. من و به شدت ياد دومادا مي نداخت.

اي کاش عروسش من بودم.

با ذوق و يه حسرتي نگاهش مي کردم. ماهان بي تفاوت برگشت سمتم و گفت: آره کيارشه چه طور؟؟؟؟

چشمش که به صورت حسرت زده من افتاد با دست به بازوم فشار آورد و هولم داد. يه تکوني خوردم و حواسم جمع شد اما چشم از کيارش بر نداشتم.

ماهان: هوي خانم پس نيوفتي. چته با چشمهات پسره رو خوردي؟

تو همون حالت مبهوتي به ماهان گفتم: ماهان کيارش ازدواج کرده؟

ماهان: نه ازدواج نکرده چه طور؟

گيج و مبهوت گفتم: ميشه به زور کتکم که شده من و بندازي بهش؟؟؟

ماهان با چشمهاي گرد شده بهم نگاه کرد.

ناباور گفت: خل شدي آنا؟ يعني چي؟؟؟

با اخم برگشتم سمتش. اه چقدر حرف مي زد نمي زاشت من با تمرکز با چشمهام به قورت دادن اين کيارش برسم.

با همون اخم گفتم: يعني اينکه يه کاري بکني بياد من و بگيره.

ناباور با ابروهاي بالا رفته گفت : کيارش؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بعد برگشت پشتش و يه نگاه به کيارش انداخت. برگشت سمت من و انگشت اشاره اشو از بغل شونه اش رد کرد و به پشت سرشو جايي که کيارش ايستاده بود اشاره کرد و گفت: همين کيارش؟؟؟؟

دوباره برگشت پشتشو نگاه کرد و دوباره منو، دوباره گفت: کيارش!!!!!!

بچه بيچاره حسابي هنگ کرده بود تعادلشو از دست داده بود هي من و نگاه مي کرد هي پشتشو هيم مي گفت کيارش.

منم که در عوالم هپروت بودم و با چشمهام قد و قواره کيارش و متر مي کردم.

يهو ماهان دست از کيارش کيارش گفتنش برداشتو با يه اخم کوچولو صورتشو آورد جلوي صورت من و جلوي ديدم و نسبت به کيارش گرفت.

تو چشمهام زل زد و گفت: بگو که شوخي کردي. بگو از کيارش خوشت نمياد.

با اخم با کف دست صورتشو هل دادم اون ور که دوباره بتونم کيارشو ديد بزنم همون جور که با ديدنش لبخند ميومد رو لبهام دستمو گذاشتم زير چونه امو آرنجمو تکيه دادم به چونمو ميخ کيارش شدم.

تو همون حال گفتم: من چه شوخي دارم با تو بکنم آخه. من کيارش مي خوام.

ماهان دوباره اومد جلو . تقريبا" تو حلقم بود. تو چشمهام زل زد و گفت: تو اصلا" کي از کيارش خوشت اومد؟

سريع گفتم: از 13سالگي.

زير لبي گفت: چه سن نحسي هم هست.

يهو با چشمهاي گرد گفت: تو از 13 سالگي تو نخ کيارش بودي؟ آفرين خيلي زود بزگ شدي. تو 13 سالگي اولين عشقتو تجربه کردي.

دلخور بود انگار. بي توجه به لحنشو تعجبش گفتم: زودتر هم بزرگ شده بودم. 10 سالم بود براي اولين بار عاشق شدم.

متعجب دوباره اومد جلوم و گفت: 10 سالگي؟ عاشق کي؟

يه نگاه به چشمهاي گرد شده و فضولش کردم داشت مي مرد رسما" صاف ايستادم و بهش گفتم: بهت بگم ولم مي کني ديدمو بزنم؟

با سر جواب داد آره.

نفسمو به صورت فوت دادم بيرون.

من: اولين عشقم تو بودي. از 10 سالگي تا 12.5 سالگي.

يه لبخند دندون نما از سر رضايت و ذوق زد .

يه چشم غره بهش رفتم و گفتم: اما از وقتي تو با دوستات نشستي و پشت سرم بهم گفتي فيلِ گندهِ چاق از چشمم افتادي و تا 6 ماه باهات حرف نزدم.

لبخندش خشک شد، جمع شد. بهت زده بهم نگاه کرد.

ماهان: من ....

دستمو بالا آوردم و ساکتش کردم.

من: نمي خواد توضيح بدي. براي خيلي وقت پيش بود اما خوب انتظارشو از تو نداشتم. تو که انقدر....

يه نفس عميق کشيدم و تو چشمهاش نگاه کردم.

من: تو مي دونستي بدم مياد. تو مي دونستي چه حسي پيدا مي کردم وقتي يکي اونجوري صدام مي کرد.

ماهان شوکه، پشيمون، شرمنده بهم نگاه مي کرد.

بيخيال شونه اي بالا انداختم. الان ديگه پشيمونيش برام فايده نداشت. يادمه وقتي صداشو شنيدم که اون جوري مسخره ام مي کرد يه روز کامل گريه کردم. بعدشم تا 6 ماه با ماهان حرف نزدم.

بي تفاوت گفتم: بعدش عاشق کيارش شدم و تو رو يادم رفت. به همين سادگي. حماقت بچگي بود ديگه.

ماهان سرشو انداخت پايين و يکم بعد با يه ببخشيد پا شد رفت.

منم بي خيال دوباره چشمهامو با حسرت دوختم به کيارش. آخي چه نازه. چه حسه خوبي ميده به آدم همين جور بي خودکي. بدون دليل خوشم مياد ازش. چون آروم بود. يه جورايي آقا بود. کسي و مسخره نمي کرد نديده بودم پشت سر کسي حرف بزنه.

-: ميشه با هم برقصيم؟؟؟؟؟

اه اين کيه مزاحم خلوت عاشقانه من با توهماتم شده؟

سرمو بلند کردم و به پسري که کنارم ايستاده بود و دستشو آورده بود جلو نگاه کردم. اين اينجا چي مي خواد؟ گداست؟؟؟؟ ولي خيلي شيک تر از اونه که بخواد گدا باشه. پس چرا دستشو آورده جلو؟؟؟؟

برگشتم سمت پسره و پر سوال نگاهش کردم. با سر به دستش اشاره کردم.

پسره : خانم به من افتخار رقص ميدي؟؟؟؟

يه نگاه چپ چپ بهش انداختم. برو بابا دلت خوشه آقاجونمو اون گوشه نمي بيني ؟؟؟ مي خواي بياد وسط مهموني بزنه لهت کنه؟

بعدم انقده بدم مياد. خوبه ما همه اش رقص ايراني مي کنيم و رقصاي خارجي که تو دهن و حلق هم هستن و ملت خيلي کم انجام ميدن مثلا" تو هر مهموني يه 5-4 بار. همه اش از اين آهنگ دوف دوفيا مي زارن ملت مي رقصن. بعد من موندم کجاي اين آهنگ دوف دوفيا نياز به دست همو گرفتن داره که اين پسر نخودچي ها ياد گرفتن مي خوان پيشنهاد بدن زرت دست ميارن جلو؟

بي توجه بهش رومو برگردوندم و گفتم : نه .....

دوباره صورتمو کردم سمت کيارش و نگاهش کردم.

پسره هم که دهنش از نه صريح من باز مونده بود راهشو گرفت و رفت. تا اين رفت ماهان مثل جن جلوم ظاهر شد و دستمو کشيد.

شوکه شدم. اين پسره رم کرد دوباره چرا؟؟؟

يه نگاه به ماهان يه نگاه به دستم و يه نگاه به جايي که بابام اينا نشسته بودن انداختم. نکنه بابا ببينه ناراحت بشه. با اون يکي دستم و با زور و فشار و کشيدن سعي کردم دستمو از تو دست ماهان بکشم بيرون و همون جوري هم زير لب گفتم: واي ماهان سر جدت دستمو ول کن الان بابام ميبينه ناراحت ميشه.

ماهان برگشت يه نگاه به من و تقلا کردنم کرد و گفت: چرا همچين مي کني؟ ميگم بيا بريم برقصيم. مثل پيرزنا اينجا نشستي ملت و با چشمهات مي خوري که چي؟؟؟

من: ماهان ول کن حوصله ندارم. با تو برقصم يکي يکي سر وکله مگسها پيدا ميشه. بابام خوشش نمياد با پسراي غريبه برقصم.

ماهان ابروهاشو انداخت بالا و گفت: با غريبه نرقص با من برقص. آنا پا نشي ميرم اجازه اتو از عمو مسعود مي گيرما.

همين يک کارم مونده بود که مثل دختر ابتدايي ها براي رقصيدنم از وليم اجازه بگيرم. به زور بلند شدم و يه دور با ماهان رقصيدم. در واقع هر دومون شلنگ تخته انداختيم.

مهموني هم به خير و خوشي گذشت و ماهام ديگه در مورد گذشته صحبتي نکرديم.

تو دفتر اساتيد نشسته بودم و داشتم با مهلا حرف مي زدم. در واقع مهلا حرف مي زد و من گوش مي دادم.

يهو ساکت شد و با ابرو بهم اشاره کرد. با تعجب بهش نگش مي کردم. الان تو اين جمله اي که مي گفت ابرو انداختنش کجاش کاربرد داشت؟؟؟؟

داشتم فکر مي کردم که ابرو رو تو کدوم قسمت حرفش بگونجونم که مهلا دستشو آورد گذاشت رو دستمو يکم تکونم داد و گفت: آنا جان فکر کنم آقاي دکتر با شما کار دارن.

با بهت گفتم: دکتر؟؟؟؟؟

برگشتم ببينم دکتر کيه ديگه؟ ديدم ماهان کنارم ايستاده و با يه لبخند مليح منتظر نگاهم ميکنه و چون من همه حواسم به مهلا بود و چرخيده بودم سمتش متوجه اش نشده بودم.

سرمو بلند کردم و گفتم: آقاي دکتر با من کار داشتين؟؟؟؟

ماهان يه لبخند به مهلا که داشت نگاهش مي کرد انداخت و گفت: بله مي تونم يه دقيقه وقتتون و بگيرم؟؟؟

با دست به بيرون دفتر اشاره کرد.

يعني حقا که همون بزغاله است. اين مدلي که اين پسره گفت وقتتون و بگيرم الان مهلا پيش خودش چه فکري ميکنه؟؟؟ الان برام رفته مراسم خواستگاري و بله رو گفته و تو جشن عقدمونه.

برگشتم به مهلا نگاه کردم که ديدم بله حق با من بود. اين و کاملا" از لبخند عريضش و چشمک و اشاره اش ميشد فهميد.

پوفي کردم و حرصي بلند شدم و به طرف در حرکت کردم. ماهانم دنبالم. از دفتر بيرون اومديم و يکم اون سمت تر که تو ديد نباشيم ايستادم. با حرص برگشتم. يه نگاه سريع انداختم. کسي حواسش به ما نبود.

با يه حرکت پامو بردم عقب و اومدم بزنم به پاي ماهان که کنف شدم. چون زودتر از من ماهان پاشو کشيد عقب. دقيقا" هماهنگ با حرکت پاي من اين کارو کرد. با تعجب نگاهش کردم. اين حرکت سريع از ماهان بعيد بود. چشمم خورد به دندوناي رديفش که با ذوق نشونم ميداد.

ابروهاشو انداخت بالا و گفت: ديگه خود به خود پاهام نسبت به حرکتت واکنش نشون ميده.

حرصي چشمهامو ريز کردم. يه نگاه ديگه انداختم به دورو برو تو يه لحظه با مشت کوبوندم تو شکمش که يه آخي گفت و با چشمهاي در اومده خم شد.

لبخند عريض و طويلي زدم. آخيش دلم خنک شدم.

با آرامش و ذوق گفتم: تا تو باشي که به همون ضربه پا قانع باشي و ديگه ام اين جوري جلوي استادا نياي من و ازدفتر بکشي بيرون. الاغ الان مهلا کلي فکر ناجور در موردمون ميکنه.

با اخم بلند شد و همون جور که يه دستش به شکمش بود صاف ايستاد و با يه صداي نازک و يه بغض ساختگي گفت: وحشي ... بي تربيت .... بي شعور ... نميگي مي زني تو شکمم بچه ام ميوفته؟؟؟؟ من جواب باباشو چي بدم؟؟؟ بگم بچه ات کو؟؟؟؟

اينارو همچين با صداي زنونه و نازک مي گفت و با دستش هي ادا در مياورد و به دست و سر و گردنش قر مي داد و عشوه ميومد که بي اختيار بلند بلند خنديدم.

وقتي چند نفر برگشتن سمتمون دستمو گذاشتم جلوي دهنم که صدامو خفه کنم.

من: گمشو ماهان ديوونه اين اداها چيه در مياري؟

صاف ايستاد و با يه لبخند با صداي درست شده و مردونه خودش گفت: خوبه خنديدي. نمي دوني وقتي اخم مي کني چقدر ترسناک ميشي مخصوصا" که دست بزنم داري. آنا خانم کارت داشتم بي خودي که صدات نمي کنم.

من: خوب بفرماييد چي کارم داشتين؟؟؟

ماهان: آنا اون دوتا نقشه اي که بهت گفتم و کشيدي؟؟؟؟

من: آره کشيدم چه طور؟

لبخند ماهان عميق شد و گفت: يعني من عاشقتم با اين خوش قوليت. جونمو نجات دادي. من همين امروز به اون نقشه ها نياز دارم. همراته؟؟؟؟

من: نه نياوردمشون. خونه است.

ماهان: خوبه خوبه. ببين من امروز يه جلسه مهم دارم و به اون نقشه هام نياز دارم. مي توني بياريشون شرکت؟؟؟

اخمام رفت تو هم گفتم: نخيرم از اول قرار بود من شرکت نيام. الان بهانه مياري که من و بکشوني شرکت؟؟؟

راستش وقتي به اون 6 طبقه فکر مي کردم هم پاهام بي حس ميشد. عمرا" راضي به رفتن به شرکت مي شدم.

ماهان چشمهاشو بي حوصله و مسخره چرخوند و گفت: باشه خانم من امروز زودتر مي رم. به کيا ميگم ببرتت خونه نقشه ها رو بهش بدي بياره. خوبه؟؟؟ براتون که زحمت نميشه؟

با لبخند گل و گشادي گفتم: نه خوب .... اين خوبه.

ماهان پوفي کرد و گفت: خيلي پررويي.

کلاسم تموم شده بود. آخيشششششششششش چه خوب شد که تموم شد. خيلي خسته شده بودم. اين بچه هام که خنگ .....

من نمي دونم براي پايان ترم مي خوان چي کار کنن چيزي هم نمونده. يه دو هفته ديگه ميرن فرجه و بعدم امتحان. گوشي و هندزفيريم و از تو کيف در آوردم و گذاشتم گوشم. صداي آهنگ و زياد کردم که از دنياي اطرافم خارج بشم. واسه خودم خوشحال به آهنگ گوش مي کردم و راهمو کشيده بودم و داشتم از محوطه دانشگاه رد ميشدم که برم بيرون و بعدشم خونه. دانشگاه خلوت خلوت بود. تک و توک يه دونه دوتا آدم ميديدي.

تو عالم خودم بودم که احساس کردم دستم کشيده شد. با تعجب به دستم نگاه کردم ببينم وسط حياط خالي من به چه شاخه يا ميله اي گير کردم که ديدم يه دستي بازومو گرفته.

متعجب نگاهمو از انگشتهاي که دور بازوم پيچيده بود بالا آوردم. رسيدم به آرنج ... بالاتر ... بازو ... کت و شلوارم تنشه ، لامصب خوش دوختم هست ... کتف و سرشونه ... چه چهارشونه است. کت و کول و ببين... گردن ... صورت ... هههههههههههه

اين که مهربونه. سريع يه دستم رفت رو صورتمو و آروم جوري که نفهمه به هواي درست کردن مقنعه ام و موهام دستمو کشيدم به گوشمو يکي از گوشيها رو درآوردم.

يهو يادم اومد که قرار بود با مهربان برم خونه.

يه هييييييييييي گفتم و دستم رفت جلوي دهنم.

تندي گفتم: واي ببخشيد به کل يادم رفته بود. شرمنده. حواسم نبود بايد نقشه ها رو بهتون بدم.

مهربان يه لبخندي زد و گفت: بله فهميدم حواستون نبود. مشکلي نيست خدا رو شکر بهتون رسيدم. الان مي تونيم بريم؟؟؟

من: بله بله حتما".

مهربان با دست اشاره کرد که يعني بفرماييد.

مهربان: ماشينمو اون سمت خيابون يکم دورتر از دانشگاه پارک کردم. عجله اي شد.

چيزي نگفتم. دنبالش راه افتادم. مهربان خوب بودا اما خيلي آروم و کم حرف بود. منم که بي حرف مي ميرم. حوصله ام سر ميره. شده با خودمم حرف بزنم بايد فک بزنم. حوصله سکوت ماشين و مهربان و نداشتم براي همينم خيلي آروم هنزفريمو دوباره گذاشتم تو گوشم.

رسيديم به خيابون. بعضي وقتها يادم ميره تو خيابون اول بايد به کدوم سمت نگاه کنم. بي هوا به سمت راست نگاه کردم. ماشين نبود. خوشحال واسه خودم قدم برداشتم.

تو يه لحظه چند تا اتفاق افتاد.

دستم کشيده شد. 180 درجه چرخيدم. تو همون چرخش يه ماشين قرمز رنگو ديدم که با سرعت از سمت چپم اومد و به فاصله ميلي متري از من رد شد. پرت شدم عقب و صاف رفتم تو شکم يکي و سرم تو سينه اش ثابت شد.

هنوز گيج اين چند تا اتفاق هم زمان بودم. کم کم به خودم اومدم.

من تو بغل کي بودم؟ سرم رو سينه کي بود؟ اين دست کيه که دور کمرمه و من و محکم گرفته که در نرم؟ يه دستم رو سرمه. چرا داره سرمو به سينه اش فشار ميده؟ اين يارو هر کي که هست چقدر قلبش تند ميزنه. سکته نکنه يه وقتي؟

آروم سرمو بلند کردم. چشمم خورد به چونه يکي. سرش خم شد سمتم. صورت رنگ پريده مهربان اومد جلوي صورتم.

آهنگ تو گوشم مي پيچيد.

الو سلام نمي تونم از فکرت درام

من هنوزم مثل قبلام

هنوز مثل نفسي برام

لبهاش تکون خورد.

الو چرا قطع کردي

چرا دوباره قهر کردي

گيج نگاهش مي کردم.

يه چيز مي پرسم

بعد ديگه کاريت ندارم

الو مي شه برگردي

الو مي شه برگردي

صورتو لبهاي در حال حرکت مهربان با آهنگ تو گوشم با هم ترکيب شدن و اين حس و ميدادن که صداي آهنگ از دهن مهربان داره در مياد.

الو خوب گوشاتو وا کن

يه نگاه به قبلنا کن

حرفمو مي زنم بعدشم گوشي رو مي زارم

خودت اگه خواستي صدام کن

گيج سرم کج شد به راست. مهربان چشمهاش گرد شد. متعجب و ترسيده بهم زل زده بود. هنوز داشت حرف مي زد. دستش از دور کمرم باز شد و بازوهامو چسبيد. با اخم و ترس يه چيزي داشت مي گفت.

الو سلام نمي تونم از فکرت درام

من هنوزم مثل قبلنام

هنوز مثل نفسي برام

يهو همچين با شدت بازوهامو فشار داد و تکونم داد که از شدت تکونهاش هنزفيريم از تو گوشم جدا شد.

مهربان: آنا .... آنا حالت خوبه؟؟؟ دختر يه چيزي بگو ... طوريت شده؟ چرا اين جوري بهم نگاه مي کني؟؟؟؟؟

به خودم اومدم. يهو با يه حرکت خودمو کشيدم عقب. مهربان که انتظار اين حرکتمو نداشت تعجب کرد. دستهاش از دور بازوهام جدا شدن. با تعجب بهم نگاه کرد.

من: ببخشيد .. حواسم نبود.

سريع رومو برگردوندم و گذاشتم مهربان تو بهت خودش بمونه. اين بار با دقت از خيابون رد شدم. مهربانم بي حرف دنبالم ميومد.

نمي تونستم اصلا" بهش نگاه کنم. سر به زير رفتم تو ماشين نشستم. حالا مگه من مي تونم خودمو نگه دارم؟

قاعدتا" بايد خجالت مي کشيدم يا معذب مي بودم اما بدبختي اين بود که تا چشمم به مهربان مي افتاد ياد آهنگه مي افتادم ( الو سلام ....) واي فکر کن صورت مهربان با صداي تتلو چه شود.

براي اينکه بيشتر سه نکنم سرمو برگردوندم سمت شيشه و تا آخر مسير رومو برنگردوندم.

ولي خدايي چه حکمتيه که من هر چي بغل تو بغل پيش مياد برام با مهربانه؟؟؟؟ اين مهربان ديگه زيادي من و بغل کرده. ديگه بايد بياد من و بگيره نميشه که اين جوري. ديدن يه نظر حالا ما ميگيم بغلم يه بار اما اين درست نيست هي هي بغل بغل صورت تو حلف که ... خلافه ... خدا پيغمبر چي ميگن؟ بايد بياد عقدم کنه که لااقل حلال شه اين بغلا ديگه. خ.ب حالا خوبه کسي و پيدا نکردم يه جوري با آيه و دليل خودمو مي بند م به ريش اين مهربان.

خنده ام گرفته بود از فکرهام. يعني اين بدبخت اگه مي فهميد من دارم چه نقشه هايي براش مي کشم ...

اما خدايي خيلي بچه خوبي بود مهربان. امروز رسما" جونمو مديونش بودم. مديون اين مهربان ... مهربان ... کيا ... کيا بهتره. مديون کيا بودم.

چه اسم مخفف و کمي هم داره ها .

اوه آنا اسم خودتو نديدي؟؟؟ از تکرار دو حرف درست شده؟

ول کن بابا. حالا من براي خودم کلي فکراي خند ه دار مي کنم تو چرا جدي مي گيري. من و مهربا ن.... !!!!!!!!!!!!!! گي ميره اين همه راهو. مهربان حيفه گير من بيوفته حروم ميشه.

به فکر خودم خنديدم.

خلاصه رسيديم دم خونه و من تندي رفتم سي دي نقشه ها رو آوردم و دادم به مهربان.

امتحانا شروع شده. امروز اولين امتحانه. از اونجايي که ظاهرا" مديران محترمه هم من و به چشم استاد نمي بينن برام مراقبت گذاشتن. حالا يا دليلش همينه يا اينکه اينا هم فهميدن من زيادي بي کارم.

بقيه مراقبها همه از بيرون دانشگاه اومدن. تو همه سني هم هستن. از دختراي هم سن من تا زنهاي خيلي بزرگتر.

با يکي از دخترها جور شدم. رشه اش رياضيه. يه سه سالي از من بزرگتره. قراره از ترم ديگه اينجا تدريس کنه. اسمش مهتابه. اونم آوردن مراقبت که با محيط دانشگاه آشنا بشه. سرگرم حرف زدن بوديم. که صدامون کردن که بريم. وقت امتحان شده بود.

رفتيم آموزش. امتحان تو سه طبقه برگزار ميشد. تو سالن و کلاسها صندلي چيدن و شماره گذاري کردن. از اونجايي که من خيلي خوش شانسم طبقه سوم به من افتاد. مهتاب قرار بود همون طبقه اول بمونه.

هن هن کنان از پله ها رفتم بالا. يه ميز گذاشته بودن تو سالن که مسئول امتحانات روش نشسته بود و کلي پوشه که برگه هاي امتحاني توشون بود رو ميز قرار داشت.

پوشه ها دو رنگ بودن. سبز و آبي. سبزها براي امتحانات سالن بود و آبي ها براي امتحاناي توي کلاسها.

رفتم سمت ميز و به خانم سفري مسئول امتحانا سلام کردم. يه لبخندي زد و يه حال و احوالي کرد باهام و يکي از پوشه سبزا رو داد دستم و گفت: راهرو کوچيکه.

تشکر کردم. يه نگاه به برگه ها انداختم راهرو کوچيکه؟؟؟

سالن يه راهروي گنده داشت که وسطش قد يه کلاس يه راهروي کوچيکي داشت. که اين راهروئه دقيقا" جلوي در آسانسور بود. رسما" هر کي از در آسانسور بيرون ميومد اين راهروئه تو حلقش بود.

17 تا دانشو با من بودن. يه نگاه به برگه ها انداختم. به نظر امتحان آسوني ميومد. همه اش تستي بود. حوصله نداشتم نگاه کنم ببينم درسشون چيه و استادشون کيه.

يه ده دقيقه صبر کردم که بچه ها بشينن رو صندلي هاشون. از همين الان خوابم گرفته بود. چه جوري يک ساعت به اين بچه خنگا موقع امتحان زل بزنم من آخه؟؟؟

پشتمو کردم به بچه ها و هندزفريمو از جيبم در آوردم و آروم گذاشتم زير مقنعه ام تو گوشم و آهنگو پلي کردم.

خوشحال و شاد با ريتم آهنگ برگشتم سمت دانشجوها. برگه ها رو پخش کردم و امتحان شروع شد.

با اينکه شاگرداي من زياد بودن اما خوب چون دانشگاه بزرگ بود هنوز خيلي از دانشجوها بودن که نميشناختنم.

تکيه داده بودم به ديوار و واسه خودم آهنگ گوش مي کردم که ديدم اين بچه ها مثل ماست نشسته ان و اين ور اون ورو نگاه مي کنن. رديف آخرم که سه نفر نشسته بودن. دو تا پسر و يه دختر که دختره وسط نشسته بود و اين دو تا پسره هم چسبيده به ديوار. البته فقط صندليهاشون چون خودشون تا کجا خم شده بودن و کله اشون رسما" وسط برگه دختره بود. اول به روي خودم نياوردم. گفتم بچه ان . خنگنو درس حاليشون نيست حالا يه سوال موردي نداره. دختره هم که راضيه. اما بعد 10 دقيقه ديدم نه. اينا بيشتر از اينکه به برگه خودشون نگاه کنن تو برگه دختره ان. آروم تکيه امو از ديوار گرفتم و رفتم سمتشون. تا من و ديدن يکم خودشون و جمع کردن. خنده ام گرفت. گفتم: سرتون تو برگه خودتون.

تا خنده امو ديدن يکي از پسرا گفت: خانم خيلي سخته به خدا.

دختره گفت: راست مي گن استادشم سخت گيره.

به روي خودم نياوردم سخته که سخته چي کار کنم. دوباره راه افتادم رفتم جاي خودم ايستادم. اين خنگاه به همه درسا ميگن سخت. برگشتم ديدم اون سه تا دوباره به حالت قبلي خودشون برگشته انو بقيه هم سرشون مثل برج نگهباني همه اش مي چرخه.

هر چي به روي خودم نياوردم ديدم نميشه اينا هم از رو دست هم نگاه مي کردن هم حرف مي زدن هم غلطهاي همو مي گرفتن. ديگه کارم شده بود هي از اين ور برم اون ور بگم حرف نزنيد به برگه خودتون نگاه کنيد. سرتون تو برگه خودتون باشه. مشورت نکنيد. شده بودم زبل خان به اين تذکر مي دادم تا مي رفتم سراغ اون يکي اين اوليه بر مي گشت به حالت اول. ديگه آخريا مي خواستم کله هاشون و بگيرم بچرخونم سمت برگه هاشون. اين يک ساعت امتحان همچين نفسمو گرفت که تو دلم دعا مي کردم همه اشون بيوفتن دل من خنک بشه بس که حرصم دادن.

ساعت دومم خوب نبود. بچه ها يه امتحاني داشتن که فرمول و مسئله داشت. 6 تا پسر بودن که کنار هم نشسته بودن. يکي که اصلا" چيزي نمي نوشت کاريم نمي کرد. يکيشون يکم مي نوشت از اين ور سالن به اون ور سالن اشاره مي کرد تا جواب بگيره. يکيشون که رسما" کج نشسته بود و به طور همزمان هم برگه جلويي هم پشتي هم بغلي رو مي ديد.

انقده دلم مي خواست بزنمشون اما هر چي به برگه اين چند نفر نگاه مي کردم مي ديدم اگه اينا 6 تايي با مشورتم که بشينن بخوان امتحان بدن. از اين 6 تا مغز جواب يک سوال کامل هم در نمياد. واسه همين به همون تذکر دادن قنائت کردم. اما بعد که سرو صداي حرف زدنشون بلند شد مجبور شدم جاي دو سه تا از اين خنگا رو عوض کنم.

واي چي بگم از اين امتحانا. هم جالب بود هم اعصاب خورد کن. چيزهايي مي ديدم که تو اين 6 سال دانشجوييم نديده بودم. يه بار يه پسره بود که رسما" 6 بار جاشو عوض کرده بودن که تقلب نکنه آخرشم جلوي چشمهاي گرد شده من يه تيکه کاغذ و که تقلبش بود و گذاشت تو دهنش و جوييد و بعدم قورت داد. حالا من مثل مونگلا يک ساعت داشتم فکر مي کردم که اين واقعا" کاغذ و خورده؟ من اصلا" نفهميدم کي و از کي تقلب گرفت.

از دستهاشون که نگم انگاري کاغذ پاپيروسه. از کجا تا کجا مي نوشتن رو دستهاشون. قبل امتحانم زودتر ميومدن و رو صندليشون و رو ميزشون فرمولا و جوابا رو مي نوشتن.

يه بار مراقب بچه هايي بودم که امتحان بناهاي تاريخي داشتن. يه پسره بود که رسما" برگه اش سفيد بود هيم مي گفت مي تونم پاشم برم امتحانم و حذف کنم. هر چي هم بهش مي گم بابا اومدي نشستي حضورتو با امضا اعلام کردي الان بري برات صفر رد مي کنن. بعد از نيم ساعت که بهش فهموندم نمي تونه بي خيال امتحان بشه ديدم سرشو مدام مي بره تو برگه جلوييش و سرک ميکشه. هر چي چشم غره رفتم به روي خودش نياورد هر چي گفتم نکن بازم به روي خودش نياورد. آخرم صدام کرد و گفت: ببخشيد يه بنا هست تو هند خيلي معروفه اسمش چي بود؟؟؟؟؟ ..... منارجونبون؟؟؟؟

چشمهام از تعجب 4 تا شده بود اونقده شوکه شده بودم که يادم رفته بود امتحانه و نبايد چيزي بگم.

با بهت گفتم: منارجونبون؟؟؟؟ اون تاج محله ....

انقده دوست داشتم يه خنگ کودن تنگش ببندنم که نگو. ديگه تا آخر امتحان پيشش نرفتم هر چي هم صدام کرد فايده نداشت.

عالمي داشتن اين دانشجوها واسه خودشون. انقده روشون زياد بود که به مراقب به عنوان يه پايه ثابت براي تقلباشون نگاه مي کردن.

قيافه منم مهربون هر کي من ومي ديد فکر مي کرد تقلب آزاده.

يه بار واسه خودم خوشحال نشسته بودم که آخ جون اين دانشجوها خوبن و تقلب و اينا نمي کنن. چشمم خورد به يه پسره ديدم هي به دستش نگاه مي کنه هي نگاه مي کنه. آروم بلند شدم رفتم بالا سرش. در اين جور مواقع يعني يارو يه چيزي تو دستش داره.

رفتم و گفتم: بدش به من.

سرشو بلند کرد و با يه لبخند ترسون گفت: چيو بدم؟؟؟

جدي نگاهش کردم و گفتم: هر چي تو دستته رو بده بهم.

همون جور که نگاهم مي کرد مشتشو آورد بالا و گذاشت کف دستم. به کف دستم نگاه کردم. يه کاغذ مچاله شده تو دستش بود که توش ريز ريز تقلب نوشته بود. مي خواستم بهش چشم غره برم اما گفتم گناه داره سکته ميکنه الان.

با التماس گفت: نگاش نکردم ترو خدا صورت جلسه نکنيد.

نه تو نگاه نکردي روح عمه بزرگ من بود که هي کله اشو مي کرد تو مشت تو.

با اخم گفتم: تا آخر امتحان سرتو بلند نمي کني. تکون بخوري برگتو مي گيرم.

يه باشه اي گفت و رفت. همه اش مراقبش بودم که اگه تقلب کرد باز برگه اشو بگيرم. چشمم خورد به پاش. يه صندل پوشيده بود چشمهام در اومد دلم سوخت براش.

آخي طفلي ببين تو اين سرما دمپايي پوشيده. بزار برم تقلبش و پس بدم با اين وضعيت داره به سختي درس مي خونه گناه داره.

همون جور با خودم داشتم براش دلسوزي مي کردم و چشمم هم به صندلش بود. پاشو بلند کرد رو پنچه و آرنجشو گذاشت رو زانوش. چشمم خورد به صندلش. مات مونده بودم. فکر کردم اشتباه ديدم يکم رفتم جلو تر اما نه درسته درسته. عصبي رفتم جلوش.

با تعجب سرشو بلند کرد و بهم نگاه کرد. با اخم گفتم: کارت ورود به جلسه اتو بده.

گيج نگاهم کرد و کارتشو بهم داد.

-: چيزي شده؟ من که تقلب نکردم ديگه.

اخممو بيشتر کردم و به کارتش نگاه کردم. مهدي احمدي. کارتشو تا کردم و گذاشتم تو جيبم و گفتم: پاتو بزار زمين تا آخر جلسه هم حواسم بهت هست. اگه پاتو بلند کردي يا نگاهت حتي اگه شده اتفاقي بره رو برگه کسي برگه رو مي گيرم ازت و نمره ات ميشه 0.25 صدم. فهميدي؟؟؟

پسره مات نگاهم کرد. رومو برگردوندم و رفتم اون سمت سالن. مرتيکه خجالت نميکشه. من و بگو که چقدر دلم براش سوخت. مي خواستم خودم برم جواب سوالا رو بهش بدم. اه اه اه ببين ترو خدا. تقلب نوشته چسبونده به کف کفشش که پاشو بلند ميکنه بتونه بخونه. هيچکيم که نمياد بگه کفشتو درآر ببينيم توشو که.

اين دانشجوها اگه انقده فکر و خلاقيت براي درس خوندنشون مي زاشتن تا الان پرفسورا گرفته بودن.

از اين مدل تقلبها زياد داشتيم. من معمولا فقط تقلب و مي گرفتم صورت جلسه نمي کردم. بدبختا گناه داشتن.

يه بار يکي از دانشجوها که به نسبت سنش زياد بود و ديدم که دکمه هاي بلوز مردونه اش از رو شکم تا کجا که باز نيست. اول تعجب کردم اما يکم که نگاه کردم، آخه من فضول باز بودن دکمه ملتم، ديدم تو شکمش پره تقلبه. هر وقت رومو برمي گردوندم طومارشو در مياورد و از روش مي نوشت من و که مي ديد مي زاشت تو لباسش. حالا من روم نميشد که بهش بگم تقلب و از تو لباست در آر بده به من. رفتم به يکي از مراقبهاي مرد گفتم.

بساطي داشتيم سر امتحانات.

يه بار مراقب يه کلاس بودم. آروم براي خودم يه صندلي گذاشته بودم و به دانشجوها نگاه مي کردم. يه چند تاييشون بودن که پيدا بود درسشون و خوندن و تند تند مي نوشتن يه چند تايي هم بودن که مثل حيوونهاي بي آزار آروم يه گوشه نشسته بودن و فقط به در و ديوار نگاه مي کردن. اما يکي دو نفري هم بودن که به قصد تقلب اومده بودن. يه برگه برداشتم و به سوالا نگاه کردم. امتحان تنظيم شرايط محيطي بود.

سوالاش آسون بود. حوصله ام سر رفت بود عجيب. بلند شدم يکي دو دور تو کلاس چرخيدم. به يکي دو نفر گفتم صاف بشينن. سرشون رو برگه خودشون باشه.

اما بازم حوصله ام سر رفته بود. از پشت تو برگه يکي از دخترا سرک کشيده بودم. اين انگاري از همه خنگ تر بود. هيچي ننوشته بود. دلم براش سوخت.

سرمو بردم کنار گوشش و گفتم: سوال 2 رو نفهميدي؟؟؟

يه تکوني خورد برگشت نگاهم کرد. گفت: نه خيلي درسش سخته. هر چي فکر مي کنم يادم نمياد.

يکم نگاش کردم. خوب زيادم خنگ نبود. آروم آروم شروع کردم به گفتن جواب اونم تند تند جوابو مي نوشت.

جوابو که گفتم صاف ايستادم و خيل شيک قدم زدم و رفتم جلو. رفتم کنار صندلي اون يکي دختره که بچه درس خون بود و از اول داشت مي نوشت. يه نگاه کردم تو برگه اش. سوال 7 و ننوشته بود.

يکم اين ور اون ور و نگاه کردم و دوباره خم شدم و جواب اون سوالو بهش گفتم. کلي تشکر کرد و گفت: مرسي به خدا خيلي خوندم اما سخته. استادشم خيلي سختگيره. ترم قبل نصف کلاسو انداخت.

چشمهام در اومد چه استاد عقده ايي.

واي انقده بدم ميومد از اين استاد مزخرفها که الکي زور ميگن و امتحاناي سخت پدر درار مي گيرن که بگن ماها خيلي حاليمونه و شما هيچي ...

منم از لجم يکي يکي مي رفتم بالا سر بچه ها مي ديدم هيچي ننوشتن بهشون مي گفتم.

سرمو از رو برگه يکي از دخترها بالا آوردم. آخي بيچاره فقط به 2 تا سوال جواب داده بود منم 2 تا بهش گفته بودم فکر کنم قبول شه ديگه.

خوشحال و راضي سرمو بلند کردم و صاف ايستادم که چشمم خورد به ماهان که با اخم کنار در کلاس ايستاده بود.

واه واه هيچ وقت ماهان و اين ريختي نديده بودم.

از همون جا گفتم: سلام؟ دکتر حالتون خوبه؟؟؟

با حرف من دانشجوها حواسشون جمع ماهان شد و يکي يکي شروع کردن به سلام کردن و يکي دو نفرم دستشون و بلند کردن که سوال بپرسن.

با تعجب به دانشجوها نگاه کردم. آروم خم شدم و از همون دختره که کمکش کردم پرسيدم: اين استادتونه؟

دختره گفت: آره استاد مفتون. خيلي سخت گيره.

از همون جا نيشم باز شد و آروم صاف شدم. چشمهامو ريز کردم و به ماهان نگاه کردم. ماهان همراه با چشم غره بهم اشاره کرد که برم پيشش حالا جرات نداشتم که برم جلوش.

آروم آروم و پا کشون رفتم جلوش. با اخم سرشو آورد جلو و گفت: هر چقدر کمک کردي بسه. نبينم ديگه به کسي کمک کنيا. تو مثلا" استادي همين کارها رو مي کني که دانشجو ازت حساب نمي بره ديگه.

آي حرصم گرفت. آي حرصم گرفت ....

با چشمهاي عصباني به ماهاني که الان مي خنديد نگاه کردم. يه ابرويي برام بالا انداخت و با همون لبخند حرص در آرش بي توجه به دانشجوها رفت بيرون. آخ دلم مي خواست يه لگد جانانه مهمونش کنم. اما حيف که پام جلوي دانشجوها کوتاه بود.

با چشم ماهان و دنبال کردم حسابي که دور شد از لجم يکي يکي بالا سر همه رفتم و دو ، سه تا سوال ديگه ام بهشون گفتم. عقده اي 19 تا سوال سخت داده بود بهشون.

ولي دلم خنک شد. چاره داشتم اون جلو مي ايستادم و جواب همه سوالا رو مي خوندم تا بنويسن. اما خوب نمي شد.

ولي بگم که فرداش خدا تلافيشو سرش در آورد.

مراقب تو سالن بودم. سالنم که بزرگ يه 7-8 تا مراقب داشت. منم اون جلوي جلو ايستاده بودم. يه 10 دقيقه اي از شروع امتحان مي گذشت که ماهان اومد سر رسيد. يه کتاب زير بغلش بود و از همون جلوي ورودي شروع کرد يکي يکي جواب سوال بچه ها رو دادن. جوري که من از اين دور مي ديدم يک پسر جوان کتاب به دست مدام خم ميشه رو برگه دانشجوها.

مراقب اول بهش اشاره کرد که آقا سريع تر برو جات بشين.

ماهان يه نگاهي کرد و هيچي نگفت. رفت سراغ دانشجوي بعدي. يکم که جلوتر اومد مراقب دوم بهش گفت: آقا صندليت کجاست برو سر جات به برگه بقيه هم نگاه نکن.

دوباره ماهان چيزي نگفت. من که داشتم مي مردم از خنده. مراقبها هيچ کدوم ماهان و نمي شناختن. منم صدام در نميومد.

ماهانم با اون تيپي که اون روز زده بود مثل پسر بچه هاي دانشجو شده بود. معمولا" با کت و شلوار و تيپ رسمي مياد دانشگاه اما اون روز با يه پيراهت مردونه چهار خونه که مخلوتي از رنگها بود و يه شلوار جين تيره اومده بود. براي همين کمتر از سنش مي زد.

انقده ذوق مي کردم به يکي غير منم گير مي دادن و فکر مي کردن دانشجوئه. اميدوار مي شدم. حالا اين ماهان خان هم مي فهميد که کسي به استادي قبولش نداشته باشه چه حالي به آدم دست ميده.

خلاصه هي ماهان ميومد جلو و هي مراقبها گير مي دادن بهش. بعد از اينکه تقريبا" همه مراقبا يه بار بهش تذکر دادن طاقتش تموم شد و گفت: من استادم نه مراقب. همه متعجب بهش نگاه مي کردن.

مهتاب اومد کنارمو گفت: راست ميگه؟؟؟

من که به زور خنده امو کنترل مي کردم با سر گفتم آره.

واي که چقدر ديدن قيافه عصباني ماهان حال مي داد.

اما بگم از استاد عزيز مهربان محبوب دانشجوها. انقده خوب بود هيچ کس نه از خودش نه از امتحانش بد نگفت. همه هم خودشو دوست داشتن هم درسشو. هر کسي هم که ازش سوال مي پرسييد با لبخند جوابشو مي داد.

کلا" اين مهربان زيادي خوب بود پسر بابا .....

گذشت و بالاخره بعد دو هفته و نصفي امتحانا تموم شد و هم دانشجوها هم ما خلاص شديم.

آخيش ... يه دو هفته تا شروع ترم بعدي وقت داشتم که استراحت کنم. کلي براي خودم فيلم و کتاب جور کرده بودم و قصد نداشتم يک لحظه هم پامو از خونه بزارم بيرون. البته اگه پريسا اجازه مي داد.

خاله اينام قرار بود خانوادگي سه نفري برن شمال ويلاشون. از مامان اينام خواسته بودن که برن باهاشون. من که کلي کولي بازي در آوردم که نمياممممممممممممممم

من مي خوام دو هفته تو خونه بخورم و بخوابم و از خونه تکون نخورم البته بيشتر منظورم اين بود که از کنار فيلمهام تکون نمي خورم.

بابا هم کار داشت گفت نمي تونه بره. اين شد که قرار شد ماهان اينا خودشون برن شمال.

خوب خوش بگذره بهشون.

****

به خاطر صبح زود بيدار شدنام نمي تونم ديگه زياد بخوابم حتي اگه شب دير بخوابمم بازم صبح زود بيدار مي شم.

بلند شدم رفتم دست و صورتمو شستم. خميازه کشون داشتم مي رفتم سمت آشپزخونه که با جيغ مامان تقريبا" سکته کردم. دوييدم سمت آشپزخونه ببينم چي شده.

مامان داشت با تلفن حرف مي زد. رنگش شده بود گچ ديوار. تنش مي لرزيد. گوشي تو دستش فشرده ميشد. هي مي زد به صورتش و مدام ميگفت: يا محمد ... يا ابوالفضل .... خدايا خودت رحم کن ... سيمين چي شده ... کجا ؟؟؟ کدوم بيمارستان؟؟؟ باشه ... باشه الان ميرم .... حميد چي ؟؟؟ .... خوبه ؟؟؟؟ طوريش نشده ؟؟؟ شوکه است ..... باشه باشه .... الان حاضر ميشم ... منتظرتم ....

خشک شده جلوي در آشپزخونه ايستاده بودم و به مامان نگاه مي کردم و سعي مي کردم حرفهاشو تو ذهنم تجزيه و تحليل کنم ... اما نمي شد ... مغزم ياري نمي کرد ... خاله سيمين ... بيمارستان ... عمو ... ماهان ....

به زور دهنمو باز کردم و از مامان که گيج دور خودش مي چرخيد و گريه مي کرد و به سرو صورتش مي کوبوند و همه اماما رو به کمک مي طلبيد پرسيدم : مامان .... خاله چي شده ؟؟؟؟؟

مامان يه لحظه با صداي من تو جاش ثابت شد و نگاهم کرد. دوباره اشک تو چشمهاش جمع شد و با بغض و گريه و ناله گفت: بيچاره شديم ... سيمين اينا تو جاده تصادف کردن .... سيمين حالش بده رسوندنش بيمارستان. الان دارن منتقلش مي کنن تهران. حميد هم حالش خوب نيست اما انگار تو تصادف چيزيش نشده .....

به زور خودمو راضي مي کنم که بپرسم: مامان .... ماهان چي ؟؟؟؟

مامان دوباره تو جاش خشک ميشه .

چشمهاش کشاد ميشه. يه ترس بزرگ ميشينه تو چشمهاش: يا حضرت زهرا ... بابات در مورد همه حرف زد غير ماهان .... نکنه .. زبونم لال ....

يهو محکم دو دستي زد تو سرشو رو زمين نشست و شروع کرد به گريه کردن و ناله سر دادن.

مامان: يا حسين مظلوم خودت بهمون صبر بده جوون به اون خوبي به اون نازنيني ... آنا ... آنا ... اگه بابات چيزي نگفت حتما" ماهان مرده که هيچکي هيچي در موردش نميگه .. چرا هيچکس خبري از ماهان نميده؟؟؟؟ چرا ماهان نرفت بيمارستان ...

الهي بگردم. سيمين ميگفت بچه ام ديشب دير اومد خونه همه اش اين چند وقته دنبال کارهاي شرکتش بوده. الهي .... پسرم حتما" خسته بوده تو ماشين خوابيده ... بميرم براي ماهانم. گل پسرم .... ماهان بيچاره ... خاله .... چه جووني بود ماه بود ... هيچکي از ماهان حر ف نمي زنه. بابات چيزي نگفت. حتما" نمي خواست خبر بد و پشت تلفن بگه. بريا همين گفت سريع حاضر شو بريم حميد بهمون احتياج داره ... واي خدا بيچاره شديم ... بيچاره حميد ... بيچاره سيمين ......

بغض کرده بودم. با حرفهاي مامان و ناله هاش تو چشمهام اشک جمع شده بود . هنوز مبهوت و خشک شده جلوي در آشپزخونه ايستاده بودم و به مامان و گريه اش نگاه مي کردم. زنگ در حياط من و مامان و به خودمون آورد و از جا پروند.

مامان مثل فنر از جاش پريد و رفت تو اتاقش و يه دقيقه بعد حاضر و آماده اومد بيرون. به من نگاه کرد که هنوز خشک شده بودم.

گفت: تو نمياي؟؟؟

تنها کاري که تونستم بکنم اين بود که با سر بگم نه .

مامان دوييد و از خونه خارج شد.

مبهوت به يه نقطه نگاه مي کردم.

همه رفتن بيمارستان. خاله حالش بده ... ماهان .... معلوم نيست چي شده ... عمو حميد داغونه .... خاله بايد عمل بشه .... خدايا کمکش کن ... به همه اشون .... به خاله نيرو بده تا بتونه عمل و تحمل کنه ... به عمو صبر بده .... و به ماهان ....

نمي دونستم براي ماهان چه دعايي بکنم. نمي دونستم ماهان در چه حاليه. يعني ممکنه که ....

نه ... نه .... نهههههههههههههههههههههههه هههههههههه

بغض تو گلوم گير کرده بود. اشک تو چشمهام جمع شده بود اما ....

تند تند نفس مي کشيدم .... قلبم تو سينه مي کوبيد .... صورت ماهان ميومد جلوي چشمهام ... خنده اش ... چشمکهاي شيطونش .... سر به سر گذاشتناش ....

زانوهام خم ميشه. مي شينم روي زمين.

تصوير ماهان جلومه.

ماهان متعجب وقتي تو خونه امون من و ديد و تازه شناختم ... بهت زده از تغييراتم ... ماهان تو پله ها ... تو چشمهاش نگاه مي کنم و ميگم بي معرفت ...

تو دانشگاه ماهان و مي بينمو مي خورم زمين. ماهان توجهي نداره ....

ميرم قبل تر ميرم به 5 سال پيش ... ماهان اذيتم ميکنه و هر چي جيغ ميکشم مي خنده ... مامان چشم غره ميره بهم ... ماهان شيطون ميخنده و زبون در مياره ...

ماهان از يکي از دوستام خوشش مياد. اومده خونه ما و دو ساعته دنبالمه و ميگه دوستمو دعوت کنم خونه امون که مخش و بزنه ... راضي نميشم ... مي خواد بهم شام بده ...

يکي از دوست دخترهاش سه پيچ شده و بازم آويزون من شده .... ماهان ميره دنباله دختره و مي خوان سوار ماشين بشن. ميرم جلو .... دست به کمر ... يه دست رو شکمم ... آروم آروم راه ميرم. جيغ و مي کشم سر ماهان ...

تو خجالت نميکشي .... دو روز ديگه بچه ات به دنيا مياد بازم دنبال کثافت کاري هستي ... اين دختره عوضي ديگه کيه ؟؟؟؟

جيغ و دادي مي کنم .. دختره سکته ميکنه و در ميره ... من و ماهان سوار ماشين ميشيم ... ماشين راه ميوفته ... به هم نگاه مي کنيم و مي خنديم....

دو تايي از درخت انجير تو باغچه بالا رفتيم. رو درخت نشستيم و انجير چيديم و خورديم. وقتي اومديم پايين همه تنمون به خارش افتاد.

دو تامون بچه شديم. پسرا مي خوان فوتبال بازي کنن. يه يار کم دارن. ماهان دستمو ميکشه و ميگه من يار اونا. مي خواد که من دروازه بان بشم. يکي از پسرا اعتراض ميکنه. ماهان ميره جلوش. تو چشمهاش نگاه ميکنه و ميگه: اگه آنا بازي نکنه منم بازي نميکن. حرفي داري؟؟؟؟

تو اوج ناراحتي با ياد آوريش لبخند مي زنم.

از خاطرات دور بر مي گردم به حال به چند هفته پيش به مهموني خونه خاله اينا.

ماهان خوشحال با آهنگ قر ميده . همراه با خواننده مي خونه. ادا اصولاش روده برم مي کنه از خنده.

لبخند مي زنم.

صورت خندونش جلوي چشممه. دلم آتيش مي گيره. يعني ممکنه ديگه اين صورت و نبينم. اين آدم شيطون و دل شاد و بي غمو .....

نمي دونم چقدر ... تا کي تو خاطراتم غرق بودم که صداي در خونه رو شنيدم. هوا تاريک بود. من هنوز همون جا دم در آشپزخونه نشسته بودم. بغض کرده اما بي اشک.

در خونه باز شد. مامان و بابا اومدن تو.

صداي گريه مامان ميومد. قلبم از کار افتاد. حتما" .....

از جام بلند شدم. رفتم بيرون. بي حرف ايستادم. مامان التماس مي کرد.

مامان: مسعود تروخدا بزار بيام. ديگه گريه نمي کنم.

بابا با اخم اما بغض کرده گفت: نه نميشه. تو مياي همه اش گريه مي کني دل حميد بيچاره رو خون مي کني اونم با اون حالش . نبينم من رفتم خودت پاشي بيايا. من ميرم شايد بتونم حميد و بفرستم خونه . داغونه .

بالاخره از جام تکون خوردم. رفتم جلو و گفتم: بابا منم ميام.

بابا و مامان چشمشون به من افتاد. تعجب کردن. من هيچ وقت بيمارستان نمي رفتم. نه بيمارستان نه مراسم ختم. نه سوم . هفتم. نمي رفتم.

چشمهاي مامان هنوز اشکيه. گريه اش بند نمياد. چشمهاي بابا هم قرمزه. قلبم تند مي زنه. بابا هم گريه کرده. پس حتما" حدس مامان درست بود و ماهان ...

بابا از بهت حرفم بيرون اومده. محکم گفت : اومدي گريه نمي کني ها گفته باشم. به اندازه کافي مامانت اونجا نوحه سرايي کرد.

مظلوم نگاهش کردم و با سر گفتم باشه.

بابا انگار دلش برام سوخت: من ميرم تو ماشين تو هم سريع بيا.

تندي رفتم تو اتاق و هر چي دم دستم بود و پوشيدم. دوييدم تو حياط. اونقدر هول بودم که با زانو خوردم زمين. توجهي نکردم. ذهنم خالي بود. خالي از هر فکري خالي از هر احساسي. از خونه زدم بيرون و سوار ماشين شدم. راه افتاديم.

در طول مسير يک کلمه هم حرف نزدم . مي ترسيدم. مي ترسيدم که بپرسم. که بخوام بدونم. مي ترسيدم تحمل دونسته ها رو نداشته باشم. ساکت موندم.

تا وقتي که بي خبر باشم يه اميدي دارم. که شايد اشتباه کنم.

اما مامان گريه کرد. بابا گريه کرد پس حتما" يه بلايي سر ماهان اومده. حتي جرات نمي کردم در مورد خاله بپرسم. اما اينکه مي رفتيم بيمارستان نشونه اين بود که خاله هنوز زنده است. هنوز تو بيمارستانه. يه لحظه صورت شاد و خندون خاله و ماهان از جلوي چشمهام کنار نمي رفت. خاله با اون همه مهربوني. با اون همه محبت. لبخند ... حالا ...

ماهان .... قلبم فشرده شد ... خدايا ....

از شيشه ماشين به گذر سريع منظره ها نگاه مي کردم. مثل زندگيم که خيلي تند از جلوي چشمهام رد ميشد. مثل خاله مهربونم مثل ماهان شيطون ....

ماشين ايستاد. به خودم اومدم. بايد پياده ميشدم. دستم و نمي تونستم از رو پام بلند کنم تا در و باز کنم.

بابا بهم نگاه کرد. حالمو فهميد. آروم گفت: مي خواي تو ماشين بشيني و بالا نياي؟؟؟

نه بايد مي رفتم. بايد مي ديدم. بايد مي فهميدم.

با سر گفتم نه. به زور دستمو بلند کردم و در و باز کردم. پياده شدم. دم آسانسور شلوغ بود. بابا ايستاد.

به بابا نگاه کردم.

-: من ... با پله مي رم ... طبقه چندمه؟

دوباره بابا نگاهم کرد. انگار از تو صورتم مي خوند که چقدر داغونم که تحمل صبر کردن و ندارم.

آروم گفت: طبقه 4.

دوييدم. از پله ها دوييدم بالا. نمي دونم اين همه جون و انرژي و از کجا پيدا کرده بودم. حتي مثل هميشه نفسمم نمي گرفت. با همه توانم دوييدم. رسيدم به طبقه 4. در پله ها رو هل دادم. خودمو پرت کردم تو سالن.

به چپ و راست نگاه کردم. يه تابلو بود. دوييدم سمت راست. بعد بايد ميپيچيدم سمت چپ. بخش مراقبتهاي ويژه.

دوييدم. از پيچ سالن رد شدم و بعد .....

ديدم .... ديدمش .... ايستاده ... مضطرب ... آشوب زده ... داغون ... شکسته ... نابود ... اما زنده ... اما سالم ... اما سرپا ...

ديگه زانوهام نکشيد. ديگه نتونستم ادامه بدم. تو چشمهام اشک حلقه زد. بغضم ترکيد. اشکم چکيد رو گونه هام. زانوهام خم شد..... خورد زمين..... نشستم.... با چشمهاي ابري به ماهان نگاه کردم.... به ماهان سالم که راه مي رفت و بي قرار بود.

دستهامو گذاشتم جلوي صورتم. قد يه دقيقه بي صدا اشک ريختم . دلم آرومتر شد. بايد پا مي شدم. بايد مي رفتم پيش ماهان. ماهان سالمه. عمو سالمه. بايد خاله رو ببينم.

آروم بلند شدم. با قدمهاي سست رفتم جلو. يه قدم .. چشمم به ماهان بود... شونه هاش خم شده بود ... دو قدم ... حال زاري داشت ... به يکي نياز داشت که کنارش باشه ... که دلداريش بده ... سه قدم .... که بتونه بهش تکيه کنه ... که بتونه سرشو بزاره روشونه هاش .... که بهش بگه همه چي درست ميشه ... که بگه خدا بزرگه ... خدا مي بينتت ... چهار قدم .... به يه آدم محکم احتياج داره.... يه آدم قوي .... يه آدم مقاوم که تحمل بار سنگين شونه هاي اون و داشته باشه ...

قدمهاي سستم محکم شد ... پنج قدم ... با انرژي شد ... شش قدم ... تند شد ... هفت شدم ... شدم کوه انرژي ... شدم نيرويي که لازم داشت ... رفتم جلوش ...

ماهان داشت قدم رو مي رفت. بي قرار قدم مي زد و زير لب يه چيزايي مي گفت.

رسيدم کنارش . ايستادم . آروم صداش کردم.

-: ماهان .....

تو اوج بي قراري ايستاد ... برگشت سمتم ... سرشو بلند کرد ... اخم غليظي کرده بود ... چشمهاي قرمزشو بهم دوخت ... تو همين يه روزکلي شکسته بود. اينو هم مي ديدم هم حس مي کردم.

با ديدنم سرش کج شد. چشمهاي قرمزش پر اشک شد. اخمهاش باز شد ... شد يه پسر بچه مظلوم ... يه بچه بي پناه ... کسي که به حمايت نياز داشت ...

بي کلام نگاهم کرد. انگار کمک مي خواست. انگار منتظر بود که من کاري بکنم. که حرفي بزنم ...

يه قدم به سمتش برداشتم. اشک چشمهاش بيشتر شد ... دو قدم ... چونه اش لرزيد. چشمهاي قرمزش خيس شد... شونه هاش تکون خورد.... اشکش جاري شد ... با دستهاش بازوهاشو گرفت. خودشو بغل کرد...

گريه اش بي صدا بود. اما همون گريه بي صدا باعث شد دو قدم فاصله رو با يه قدم بلند طي کنم. خودمو بهش رسوندم. دستمو گذاشتم رو بازوش ... بهم نگاه کرد.

بي حرف کشيدمش سمت صندليهاي گوشه ديوار. نشوندمش رو صندلي. خودمم نشستم کنارش. آروم بازوشو نوازش کردم. که آروم بشه ... که بدونه يکي کنارشه ...

خودشو کج کرد سمتم ... همون جور گريه مي کرد ... بي صدا ... مظلوم ... پيشونيش و گذاشت رو شونه امو اشک ريخت ... گريه کرد ... لرزيد ...

آروم آروم بازوشو نوازش کردم. الان سکوت براش بهتر بود. بايد خودشو خالي مي کرد. بايد آروم ميشد. بايد خودشو پيدا مي کرد.

نمي دونم چقدر تو همون حالت گريه کرد. تا آروم شد. تا ساکت شد. ديگه نلرزيد. شونه هاش ثابت شد. ديگه گريه نکرد. خوابش برد.

از دور مهربان و ديدم که به سمتمون مياد. رسيد جلومون. از همون دور چشمهاي متعجبشو ديده بودم. با چشمهاي گرد اومد کنارمون و گفت: ما ...

سريع آروم گفتم: هيسسسسسسسسسسسسسس ... آروم حرف بزنيد. پيچاره تازه بعد کلي گريه خوابش برده.

چشمهاي گشادش بازتر شد.

آروم گفت: ماهان گريه کرد؟؟؟؟ از صبح هر چي بهش گفتيم گريه کن سبک شو فقط اخم کرده بود و يه قطره اشکم نمي ريخت. چه جوري گريه اشو در آوردي؟

اخم کردم. با حرص گفتم: نيشگونش گرفتم زد زير گريه. خودش گريه کرد. وقتي ديدتم گريه کرد کاري نکردم من.

مهربان: راستي پدرتون و پايين ديدم. آقاي مفتون و بردن خونه اشون. گفتن اگه مي خوايد بريد منزل خودتون ماشين بگيريد.

نگاهمو از مهربان گرفتم و به ماهان دوختم. دلم طاقت نمياورد تنهاش بزارم.

همون جور که به ماهان نگاه مي کردم گفتم: نه من امشب اينجا مي مونم. شما اگه مي خوايد بريد خونه استراحت کنيد.

يهو سرمو بلند کردم و با استرس گفتم: راستي خاله حالش چه طوره؟؟؟

اونقدر درگير ماهان و بي تابيش بودم که خاله از يادم رفته بود. نگاه مهربان رنگ غم گرفت.

آروم گفت: خدا رو شکر عملش خوب پيش رفته. الان تو بخش مراقبتهاي ويژ است بهوش بياد مي برنش تو بخش.

دوباره بغض کردم. با همون بغض گفتم: اصلا" چي شد که اين جوري شد؟

مهربان: خوب امروز قرار بود ماهان اينا برن شمال که تو شرکت يه اتفاقي افتاد که به حضور ماهان نياز بود. ماهان اومد شرکت و قرار شد خانم و آقاي مفتون برن شمال، ماهانم کارش که تموم شد خودش بره.

انگاري آقا حميد تو جاده خوابش مي گيره مي زنه کنار سيمين خانم ميشينه ..... ماشين رو برفها و يخ سر مي خوره سيمين خانمم مي ترسه. مي زنه کنار آقا حميد و صدا مي کنه که بشينه پشت فرمون. آقا حميد از تو ماشين جابه جا ميشه و سيمين خانم پياده ميشه و همون جور که ميره اون سمت ماشين خم ميشه و يه نگاهي هم به چرخ جلوي ماشين مي ندازه و چون ترسيده بوده گريه مي کنه. تو همون لحظه يه 206 هم رو يخ ها سر مي خوره و کنترل ماشين از دستش در ميره و با سرعت مياد مي زنه به سيمين خانم و ايشون پرت ميشن بالا و ميوفتن چند متر جلوتر.

پاهاشون شکسته. عمل کردن تو پاهاشون ميله گذاشتن و گچ گرفتن. به سرشونم ضربه خورده. سرشونم عمل کردن و خدا رو شکر الان حالشون خوبه.

دلم گرفت. الان مي فهميدم ماهان و عمو چي ميکشن. عمو عاشق زنش بود. خاله رو بيشتر از هر کسي تو دنيا دوست داشت. شايد حتي بيشتر از ماهان. ماهانم به عشق پدر و مادرش زنده بود. بي خودي نبود که اين جور شکسته.

سرمو بلند کردم و به کيا که هنوز داشت بهم نگاه مي کرد گفتم: شما بريد من هستم. اگه اتفاقي افتاد خبرتون مي کنم.

کيا يه ذره نگاهم کرد و گفت: مطمئنيد؟ اگه بخوايد مي تونم بمونم.

با دقت نگاهش کردم. پيداست اونم داغونه. مي دونم خيلي با ماهان جوره. يه جورايي مثل برادرن با هم. پس حتما" از صبح يه سره اينجا بوده. بيچاره داشت وا ميرفت. يه لبخند زدم و گفتم: نه شما بريد خيالتون راحت باشه. من تا صبح بيدارم.

يکم ديگه نگاهم کرد و گفت: باشه ، ممنون که مي مونيد. هر چي که شد خبرم کنيد.

شماره اشو گفت و منم تو گوشيم زدم. خداحافظي کرد و رفت.

من موندم و ماهان. هنوز سرش رو شونه ام بود. يه تکوني خورد و يکم جا به جا شد. آروم سرشو از رو شونه ام برداشتم و گذاشتم رو پام. پاهاشو تو خواب آورد روي صندلي و جمع کرد سمت شکمش.

يه زنگ به مامان زدم و گفتم شب مي مونم بيمارستان. مامانم گفت کار خوبي مي کني. هر چند اولش خيلي تعجب کرد. من اهل بيمارستان رفتن و موندن نبودم. شايد مامان فکر کرده که من يکبار تو زندگيم دارم مثل يه خانم مسئوليت پذير رفتار مي کنم.

ماهان آروم خوابيد مثل يه بچه. تا صبح بيدار بودم. تا صبح به ماهان که خودشو مچاله کرده بود اما آروم خوابيده بود نگاه کردم. دلم مي خواست برم و از پشت شيشه به خاله نگاه کنم اما نمي خواستم با تکون خوردنم ماهان و بيدار کنم.

تا صبح چشم رو هم نزاشتم. نزديکاي 5 صبح بود که ماهان يه تکوني خورد و آروم چشمهاش و باز کرد. اولين چيزي که ديد صورت من بود. گيج چشمهاشو ريز کرد. دستي به چشمهاش کشيد و دوباره به من نگاه کرد.

آروم وگيج گفت: آنا تو اينجا چي کار مي کني؟؟؟؟

يه لبخندي زدم و گفتم: خوب خوابيدي؟

يه لبخند قشنگ زد و گفت: توپ توپ خيلي آروم بودم. فقط نمي دونم چرا يه ذره تنم درد مي کنه.

يادش رفته بود. ديروزو يادش رفته بود و شده بود همون ماهان هميشه. براي چند دقيقه شده بود همون ماهان قبل.

با همون لبخند سرش و چرخوند. چشمش که به در و ديوار بيمارستان افتاد صورتش جمع شد. اخماش رفت تو هم. يهو از جاش پريد. زير لب آروم گفت : مامان ....

با چند قدم بلند خودش و رسوند پشت در شيشه اي.

هي سرک مي کشيد شايد يه چيزي ببينه. خيلي خسته بودم. اما دلم نميومد بدون ديدن خاله از بيمارستان برم.

حدود نيم ساعت بعد يه پرستار از تو بخش اومد بيرون. ماهان که آروم نشسته بود و سرشو تکيه داده بود به ديوار و به در نگاه مي کرد از جاش پريد. تقريبا" دوييد سمت پرستار.

مدام حرف مي زد و ازش مي خواست بزاره يک دقيقه ، فقط يک دقيقه بره تو و خاله رو ببينه. اونقدر گفت و گفت که بالاخره پرستاره راضي شد.

از جام بلند شدم و گفتم: تروخدا بزاريد منم ببينمشون.

خيلي قيافه ام زار و خسته بود که پرستاره دلش سوخت.

گفت: فقط بي سر و صدا . دو دقيقه هم بيشتر نشه.

با ذوق گفتم: شما بگيد يه لحظه همون قدرم برام کافيه.

پشت سر پرستاره رفتيم تو بخش از کنار تختها با کلي وسيله پر سر و صدا رد شديم . پرستاره به يه تخت اشاره کرد و گفت: بفرماييد . فقط دو دقيقه.

اين و گفت و رفت. ماهان رفت جلو و کنار تخت ايستاد من اما ....

خشک شده بودم. هنگ کرده بودم. ترسيده بودم. دوباره بغض اومد تو گلوم. با چشمهاي گشاد به تخت و آدمي که رو تخت بود و مي گفتن خاله سيمين مهربون منه نگاه مي کردم. باورم نميشد که اين آدمي که رو تخت خوابيده خاله ي من ، مامان ماهان باشه.

حالا مي فهميدم مامان چرا اونجور گريه مي کرد. حالا مي فهميدم بابا چرا چشمهاش قرمز بود. حالا مي فهميدم ماهان چرا شکسته.

اوني که رو تخت بود به هر چيزي شبيه بود غير از خاله سيمين خوشگل من. خاله سيمين هميشه مرتب من. حمايتگر من.

چشمهاي ابريم طاقت نياورد و باريد. نفسم بند اومده بود.

جلوم رو تخت يه کوه کبود بود. سياه، با کلي باند که به سر و پاهاش و بدنش پيچيده شده بود.

چشمهاي خوشگل خاله تو پف و سياهي گونه هاش گم شده بود. بدنش به خاطر ضربه و پرت شدنش ورم کرده بود. باد کرده بود. همه جاش کبود بود. صورتش خراشيده و زخمي بود. گله به گله خون مردگي بود.

پاهاش شده بود دوتا کنده درخت سفيد رنگ که با وزنه بالا نگه داشته بودنش.

اشکهام بي اختيار مي اومد رو گونه ام. طاقت ديدن خاله رو تو اين وضعيت نداشتم. نمي خواستم اونجا باشم. نمي تونستم.

تحمل اينکه حتي تو خيالمم خاله رو با اون قيافه تصور کنم نداشتم. خاله براي من هميشه همون زن خوشتيپ و خوشگل و مهربون بود. همون بود ...

نبايد جلوي ماهان گريه مي کردم. ماهان ناراحت ميشد. اونم دردش زياد ميشد. الان به اميد من آرومه. سرمو انداختم پايين و زير لب گفتم: ماهان ميرم بيرون تنهاتون مي زارم.

ماهان بدون اينکه سر بلند کنه يا نگاهم کنه سرشو تکون داد.

آروم رفتم بيرون. خودمو رسوندم به صندلي و آرنجامو گذاشتم رو زانوهامو و سرمو گرفتم تو دستم. نبايد گريه کنم. اما مگه اين اشک نفهم حاليش ميشد. خودسر ميومد پايين. يه چند دقيقه بعد که صداي پاي ماهان و شنيدم سريع اشکامو پاک کردم که اون نبينه. اومد و آروم و بي حرف کنارم نشست. داشتم بهش نگاه مي کردم.

سرشو تکيه داد به ديوار و آروم گفت: ديديش؟؟؟ ديدي چه بلايي سر مامان قشنگم اومد؟ ديدي به چه روزي انداختنش؟

آروم گفتم: ماهان الان بايد شاکر باشي. زبونم لال ممکن بود اتفاق بدتري بي افته. الان خاله زنده است و تا چشم رو هم بزاري خوب ميشه و ميشه همون سيمين جون خودم.

ماهان سرشو کج کرد و نگاه خيسشو بهم دوخت و گفت: آره خوب ميشه. ميشه سيمين جون ....

ديگه هيچ کدوم حرفي نزديم. تو سکوت و خلوت خودمون مونديم. ساعت 7 بابا و عمو حميد اومدن. مي خواستم بمونم اما به زور فرستادنم خونه و قرار شد مامان بياد جاي من بيمارستان. با اينکه تو بخش ويژه راهمون نميدادن اما هيچ کدوم دلمون طاقت نمياورد که هيچکي تو بيمارستان نباشه.

خلاصه با اصرار عمو من و ماهان رفتيم خونه. ماهان اول من و رسوند خونه و خودش رفت خونه خودشون. وقتي خواستم پياده شم دستمو کشيد. تو چشمهام نگاه کرد.

ماهان: آنا واقعا" ازت ممنونم که ديشب اومدي. مي دونم از بيمارستان خوشت نمياد. اما .... واقعا" حضورت برام يه نعمت بود. به آرامش رسيدم. همين که تو بودي آروم شدم. خيلي خيلي ممنون.

بهش لبخندي زدم و گفتم: بايد مي اومدم. مي دوني که چقدر خاله رو دوست دارم. پس ازم تشکر نکن . براي خودم اومدم. براي دلم.

بهم خنديد. يه خنده قدرشناس. ازش خداحافظي کردم و پياده شدم.

يه هفته از تصادف مي گذره. خاله همون روز صبح بهوش اومده. الان بهتره. بيچاره خيلي ترسيده. تا درداش شروع ميشه گريه مي کنه. دلمون خونه. بيچاره ماهان و عمو . دوباره از خاله آزمايش گرفتن همه چيز خوبه و نرماله. خاله رو امروز بردن خونه.

تو اين يه هفته همه امون يه پامون بيمارستان بوده يه پامون خونه. مامان که هر وقت مي ره بيمارستان انقدر که گريه ميکنه همه به زور مي فرستنش خونه.

تو وسايلم دارم مي گردم. خاله بيچاره من خيلي تر و فرز بود. يه دقيقه يه جا بند نبود. من موندم چه جوري مي خواد اين دوره اي که بايد رو تخت تو اتاقش بمونه رو دووم بياره.

دارم مي گردم براي خاله فيلم و سريال پيدا کنم ببرم براش که تو اين مدت سرش گرم بشه.

خاله خوره فيلمه مثل خودم. عاشق فيلم هنديه. انقده که هي از کانالهاي مختلف با زير نويسهاي مختلف فيلم هندي نگاه مي کنه واسه خودش يه پا ديلماج شده. يه 7-8 تا فيلم هندي و 3-4 تا سريال کره اي برداشتم و گذاشتم تو کيفمو از خونه زدم بيرون. نمي شد سريال خارجيهامو ببرم. اونا قسمت هاي بد بد داشت زشت بود خاله ببينه. همين فيلم پاستوريزه ها خوب بود . اينا رو ببينه بگه آنا چه دختر پاک و خوبيه با اين فيلمهاش.

مامان صبح پيش خاله بود تازه برگشته. منم الان دارم ميرم اونجا.

واي خدا اين پله ها آخرش من و مي کشه. ولي خوب خاله بيشتر از اين حرفها برام ارزش داره.

جلوي در خونه مي ايستم تا نفس تازه کنم. نفسم که جا مياد زنگ و مي زنم.

يه لبخند قشنگ مي نشونم روي لبم. يه نفس عميق مي کشم.

در خونه باز ميشه. ماهان پشت دره. لبخندم و عميق تر ميکنم.

من: به به استاد مفتون. چه عجب منزل تشريف دارين شما. چه خبر؟ چه حال چه احوال؟

ماهان و که داره مي خنده به چل بازيام زندم کنار و رفتم تو. همون جور که دارم بلند بلند حرف مي زنم ميرم سمت اتاق خاله.

به خاطر پاهاش من و مامان يکي از اتاقهاي پايين و براش آماده کرديم که اونجا بمونه تا اطلاع ثانوي. دو روز طول کشيد تا همه وسايلشو از بالا بياريم پايين. اين ماهان و مهربانم کچل کردم بس که جاهاي وسايل و عوض کردم. بدبختها آخرش دولا دولا دست به کمر راه مي رفتن. يکي مي ديدتشون فکر مي کرد جفتشون حامله ان.

من: خوب کجاست اين دختر خوشگل ما؟؟؟؟

بلند داد زدم: خانم خوشگله کجايي؟؟ ببين چي آوردم برات. ببين و دعا به جونم کن.

رفتم تو اتاق. عمو و خاله به سرو صدام و حرفهام مي خنديدن. رفتم تو و به عمو سلام کردم و آروم گونه کبود خاله رو بوسيدم. هنوز يکم ورم داشت صورت و بدنش اما بيشترش رفته بود. البته هنوز کبوديهاش مونده.

عمو نشسته بود رو تخت کنار خاله. يه نگاه به دو رو برم انداختم و به ماهان اشاره کردم و گفتم: ماهان پسر بي کار نباش. من مهمونم مثلا" اون مبله رو بکش بيار بزار کنار تخت من بشينم با دوست جونم دو کلوم اختلاط کنم.

ماهان يه چشم غره بهم رفت وگفت: تو هنوز دست ازسر من بر نداشتي؟ به خدا هنوز کمرم درد ميکنه به خاطر جابه جايي وسايل. کيا که دو روزه تو خونه افتاده و از کمر درد نمي تونه تکون بخوره.

نيشمو باز کردم و گفتم: خوبه اين جوري مرد ميشي پسر. بد ميگم عمو؟؟؟؟

برگشتم و به عمو نگاه کردم. عمو و خاله فقط مي خنديدن. هيچ وقت خودشون و نمي نداختن وسط کل کلاي من و ماهان. خوششونم ميومد. هيچ وقت هم از حرفهايي که به ماهان مي زدم ناراحت نمي شدن. مي دونستن رابطه امون خيلي صميمي تر از اين 4 تا شوخيه.

ماهان مبل و آورد و گذاشت کنار تخت. نشستم روش و از تو کيفم فيلمهارو درآوردم. دي وي دي پليرمم در آرودم. دادم دست ماهان.

ماهان يه نگاه متعجب کرد بهشون و گفت: اينا ديگه چيه ان؟

ابرو انداختم بالا و گفتم: زشته پسر تو با اين سن و قد و قواره و اين مدرک دکتري که يدک مي کشي هنوز نمي دوني اينا چيه ان؟؟؟ اينم من بايد بهت بگم؟؟؟؟ خوب فيلم و دي وي دي پليره ديگه.

ماهان دوباره بهم چشم غره رفت و با دندوناي بهم فشرده با يه لبخند آروم گفت: شانس بياري تنهايي گيرم نيوفتي . حالتو جا ميارم.

با نيش باز چند بار ابروهامو انداختم بالا. حال مي کردم زبونش بسته بود. جلوي خاله اينا نمي تونست زيادي چيزي بگه. اينم بر مي گشت به علاقه زياد خاله به من.

من: خاله تلويزيون که داري منم اينا رو آوردم که بتوني راحت اين چند وقته از بي کاريت استفاده مفيد کني.

ماهان: اينا استفاده مفيده؟

برگشتم به ماهان نگاه کردم. داشت دونه دونه فيلمها رو نگاه مي کرد.

ماهان: اينا چه جور فيلمين؟

با خنده گفتم: فيلم هندي و سريال کره اي.

ماهان برگشت و چپ چپ نگام کرد و گفت: فيلم هندي کم بود حالا مامان و مي خواي معتاد اين سريالا بکني؟ مواد فروش؟

زبونم و براش در آوردم و برگشتم ديدم عمو و خاله دارن بلند بلند مي خندن. اي واي ديدن آبروم رفت. با خنده نيشي شونه هامو انداختم بالا.

چون من موندم پيش خاله، عمو و ماهان تونستن برن بيرون و به کارهاشون برسن. تا 12 شب پيش خاله موندم و کلي فيلم ديديم و خنديديم. 12 هم ماهان رسوندم خونه.

اين چند روزه همه اش خونه خاله اينا بودم. از صبح ميرم اونجا شب ماهان مي رسونتم خونه. شده راننده دربست من. بيچاره با اون خستگيش بايد بياد برسونتم خونه.

تا کسي پيش خاله نباشه ماهان و عمو نمي تونن به کارهاشون برسن. من که مي رم اونجا اون دو تا هم با خيال راحت ميرن سراغ کارهاشون.

يه چند باريم که برام کار پيش اومد و بايد مي رفتم بيرون مامان اومد پيش خاله. تازه رسيدم خونه. از دو روز ديگه قراره فيزيوتراپ خاله بياد خونه براي پاش. ديگه اون موقع حتما" بايد باشم اونجا. نميشه خاله رو با يه مرد اجنبي تنها گذاشت.

خسته و کوفته ميام تو خونه. مامان و بابا تو حال جلوي تلويزيون نشستن و حرف مي زنن. چه عجب من اين زن و شوهرو يه جا غير از آشپزخونه ديدم.

-: اهل خونه سلام من برگشتم.

با صداي من مامان و بابا سرشون و بلند کردن.

بابا: سلام دخترم. خسته نباشي.

به بابا خنديدم.

مامان: سيمين خوب بود؟ چي کارا مي کرد.

خودمو پرت کردم رو مبل و همون جور که پامو دراز مي کردم که بزارم رو ميز گفتم: خاله هم خوبه. چي کار مي تونه بکنه. نشسته هي سريال نگاه ميکنه و مي خنده. جالبيش اينه که اين همه سريال شاد و غمگين به خاله دادم که ببينه از بين اون همه ماجرا تو فيلم تنها چيزي که نظرشو جلب ميکنه لباسها و وضع خونه زندگي بازيگراست.

مامان ميخنده: سيمينه ديگه.

بابا: خوب فردا پس فرداهم مي خواي بري؟

به بابا نگاه کردم و گفتم: آره بايد برم پس فردا دکتر خاله مياد خونه .

بابا يه اشاره اي به مامان ميکنه. مامان هم يه سري تکون ميده براش. مشکوک بهشون نگاه مي کنم ببينم اين ايما و اشاره ها جديد بود نديده بودم تا حالا. چند روزه من نيستم معلوم نيست اين دوتا چي کار مي کردن تنهايي.

مامان: آنا جان مي خوايم باهات حرف بزنيم.

گوشام تيز ميشه. حواسمم جمع. نه ديگه از مشکوکي گذشته يه خبرايي هست اينجا. چي مي خوان بگن بهم که من شدم آنا جان؟؟؟ واي خاک به سرم نکنه ننه ام حامله است و مي خوان خبر خواهر برادر دار شدنمو بهم بدن. واي که بي آبرو شديم رفت. آخر عمري بايد بشينم کهنه بچه ننه امو بشورم.

صاف نشستم رو مبل و گوش به حرفم که ببينم ايني که مي خوان بگن چيه؟؟؟

مامان دوباره يه نگاه به بابا ميکنه و ميگه: راستش من و بابات يه تصميمي گرفتيم مي خوايم بهت بگيم ببينيم تو هم موافقي يا نه.

خوب خدا رو شکر انگاري هنوز دست به کار نشدن براي بچه جديد. خوب اينم سوال داره؟ معلومه که من 100% مخالفم.

مامان: راستش اين چند روزه که همه اش خونه سيمين اينا بودي. از صبح ميري و شب خسته و کوفته مياي.

خوب حالا که من دو روز نيستم شما به فکر بچه ديگه افتادين؟؟؟؟

مامان: خوب سيمينم نميشه که تنها بمونه. از طرفي ماهان و حميدم نمي تونن هميشه پيشش باشن. منم نميتونم مدام برم اونجا. هر چي باشه سيمين نياز به يه همدم داره. مي دونيم که چند روز ديگه دانشگاهت شروع ميشه. هنوز که بهت واحد ندادن. مي خواستيم اگه بشه و تو راضي باشي کلاسهاتو يه جوري بگيري که کمتر کلاس داشته باشي.

که بيام بچه به دنيا نيومده اتو نگه دارم؟ عمرا".

مامان: مثل ماهان. يا صبح بري يا بعد از ظهر. مي دوني که سيمين اينا تو ايران فاميل نزديک ندارن. تو رو هم مثل دختر خودش دوست داره. مي دونم که تو هم خيلي دوستش داري.

پريدم وسط حرف مامان و بي طاقت گفتم: واي مامان کشتي منو. چي مي خواي؟ اگه قراره يه بچه ديگه به دنيا بيارين من شديدا" مخالفم.

مامان که هنوز دهنش براي حرفش باز بود دهن باز خشک شد. يکم بر بر من و نگاه کرد. يهو بابا پق زد زير خنده. مامان اخم کرد و رو به بابا گفت: نخند مسعود.

بعد برگشت سمت من و کوسني که رو پاش بود و محکم پرت کرد سمتم که خورد تو صورتم و افتاد زمين.

مامان با حرص گفت: خجالت بکش دختر همين يه دونه تو، براي هفت دوره از زندگيم کافي هستي بچه مي خوام چي کار. دختره بي حيا خجالت نميکشه به من اين حرف و مي زنه.

منم مات مونده بودم که من چرا بايد خجالت بکشم آخه يکي ديگه مي خواست بچه دار بشه حماليش مي افتاد گردن من، من بدبخت خجالتش و بکشم؟؟؟؟

مامان: نخيرم هيچم اين نيست. من و بابات تصميم گرفتيم که تو يه چند ماه تا زماني که حال سيمين بهتر بشه بري اونجا و خونه اونا زندگي کني. اين جوري وقت بيشتري هم برات ميمونه و مجبور نيستي هي بين دو تا خونه رفت و آمد کني. اگه تو اونجا باشي. حميد بيچاره هم مي تونه به کار و زندگيش برسه. وقتهايي هم که تو ميري دانشگاه من يا حميد مي مونيم خونه. حالا نظر تو چيه؟ موافقي؟؟؟

رفتم تو فکر. مامان بدم نمي گفتا. اين چند وقته به خاطر رفت و آمد خيلي خسته شده بودم. منم که اونجا مشکلي نداشتم. مثل خونه خودم راحت بودم. از دست اين کتکها و غرغرهاي مامان هم خلاص ميشدم.

چي از اين بهتر.

با لبخند به مامان و بابا که منتظر چشم به من دوخته بودن نگاه کردم و گفتم: اگه قول بدين تا برگشت من يه بچه ديگه نيارين که جامو بگيره موافقم.

يهو مامان خيز برداشت سمت من که لهم کنه. بابا ريسه رفت از خنده. منم مثل فنر از جام پريدم و در رفتم تو اتاقم.

انگاري بابا همچينم بدش نميومدا. خيلي خوشحال مي خنديد.

فردا رو بگو که بايد بشينم ساک و زنبيل جمع کنم. برم کوچ.

يه صبح تا ظهر جمع کردن وسايلم طول کشيد. بقيه روزم که صرف چيدن اتاقم تو خونه خاله اينا شد. خاله خيلي خوشحال بود. همه اش ميگفت: آنا که اينجاست اصلا" زمان و بي حرکتي و احساس نميکنم. بس که اين دختر با حرفهاش و کارهاش آدمو مي خندونه و شاد ميکنه.ديگه فکر کنم خاله جان روشون نشد بگن آنا در نقش ميمونه برام. حالا هر چي. حاضرم همون نقش و داشته باشم اما خنده رو لبهاي خاله باشه.از صبح تا حالا که ساعت نزديک 11:30 شب شده ماهان و نديدم. اصلا" خونه نيومده. عمو يه دو سه ساعتي هست که برگشته. زينت خانم هم سه ساعته که رفته.بنده خدا مياد غذا درست ميکنه و ميره. نه که من آشپزي نو بلدم اين غذا سنتيها راه دستم نيست. خاله هم که نمي تونه بپذه. اينه که مياد براي دو روزمون غذا درست ميکنه و ميره.از اونجايي که عمو خسته بود و گشنه. منم وسايل شامو آوردم و چيدم رو يه ميز تو اتاق خاله که همه با هم غذا بخوريم. خونه ما پاتوقمون آشپزخونه بود. اينجا پاتوقمون شده اتاق خاله.با هم نشسته بوديم و مي گفتيم و مي خنديديم که صداي در اومد. دو دقيقه بعدش ماهان اومد جلوي در اتاق خاله. تکيه داد به در و با يه لبخند خسته به ماها نگاه کرد.-: سلام خوبين؟ خوش مي گذره بي من؟؟؟؟ چه صداي خنده اتونم تا هفت تا خونه اون سمت تر مياد.خاله: خسته نباشيد پسرم. چي کار کنيم از دست اين آنا نميشه نخنديد.عمو: خوبي پسرم؟؟؟؟ منم يه سلام کردم . بيچاره خستگي از سرو روش مي باريد. با همون خستگي لبخند زد و گفت: مرسي خوبم. خوبه که شادين.بعد رو به من کرد و گفت: آنا حاضر شو برسونمت خونه. بشينم ديگه نمي تونم پاشم.نيشمو باز کردم براش. خنگه هنوز خبر نداشت که من اومدم اينجا اطراق کردم.با همون نيش باز گفتم: هستم حالا.ماهان يه نيمچه اخمي کرد و گفت: پاشو ديگه ميگم خسته ام دو دقيقه بگذره جون ندارم از جام تکون بخورم.يه چشمک به خاله و عمو زدم و از جام بلند شدم و گفتم: نمي خواد بيا بريم من شامت و بدم بهت. خودم بعدا" با آژانس مي رم.از اتاق اومدم بيرون و رفتم سمت آشپزخونه. ماهانم دنبالم. کيف و کتشو انداخت رو مبل و دنبالم راه افتاد و گفت: لازم نکرده با آژانس بري اين وقت شب. خطرناکه.برگشتم با تعجب نگاش کردم و گفتم: اوهو ... ايول غيرت. تو از اين کارا هم بلد بودي بکني ما خبر نداشتيم؟ باشه زنگ مي زنم دوست پسرم بياد دنبالم. تا اين و گفتم يهو اخماي درهمش از هم باز شد و رديف دندوناش پيدا شد و با ذوق و خوشحال گفت: ديدي گفتم ... ديدي گفتم . مي دونستم. خودم مي دونستم که دوست پسر داري ديدي لو دادي؟؟؟؟يعني دوست داشتم يکي بکوبونم تو سر اين پسره. همچين ذوق مي کرد و دستهاشو به هم مي کوبوند که آدم و ياد اين پسر بچه ها مي نداخت که به خاطر يه ماشين کنترلي ذوق زده ان.هم حرصم گرفته بود. هم خنده ام. براش يه زبون بلند در آوردم و رفتم سمت آشپزخونه. خير سرش خسته بود مثلا".رفتم و براش غذا گرم کردم با مخلفاتش آوردم گذاشتم رو ميز. چشمش که به غذا افتاد انگاري جون گرفت. همچين افتاده بود رو غذا که گفتم الانه که خفه بشه. با تعجب گفتم: تو مگه ناهار نخوردي؟؟؟با دهن پر گفت: چرا ساعت 12 ظهر خوردم. يه سره داشتيم کار مي کرديم. نرسيديم ديگه چيزي بخورم.با هر کلمه اي که مي گفت يه تيکه از غذاش مي ريخت بيرون. صورتمو جمع کردم و گفتم: خيله خوب حالا نمي خواد چيزي بگي. غذاتو بخور نچسبه تو گلوت.تند تند غذاشو خورد. تموم که شد با لبخند تکيه داد به صندلي و يه دستي به شکمش کشيد.ماهان: واي خدا چقدر گشنه ام بودا. خدا خيرت بده دختر. خير از جوونيت ببيني. يه دوست پسر خوب خدا بزاره تو کاسه ات.من: واي ماهان چه بي حيا شدي تو . الان اگه مامانم بود کلي لبشو گاز مي گرفت.با نيش باز ابرو انداخت بالا و گفت: نخيرم اگه خاله بود ميگفت يه آمينم بچسبون تنگش. خدا زودتر قسمت کنه. يه چشم غره بهش رفتم که صداي زنگ گوشيش تاثيرشو از بين برد. ماهان تندي دست کرد تو جيبش و گوشيش و برداشت. يه نگاه بهش کرد و يهو از جاش بلند شد. ماهان: الو رامين تويي؟؟؟ کجايي پسر؟ مي دوني چقدر منتظرت بوديم؟؟؟-: .......ماهان: الان رسيدي؟-: ....... ماهان: باشه باشه ميام. تا 10 دقيقه ديگه اونجام صبر کن ميام. -: ......مهمون خودمي. اين حرفها چيه. ميام الان. خداحافظ.تماس و قطع کرد و برگشت سمتم و گفت: آنا من بايد برم يه کاري تو شرکت برام پيش اومده. دير ميام به مامان اينا بگو. فعلا" ....اين و گفت و مثل نور رفت سمت مبل و وسايلشو برداشت و از خونه زد بيرون. منم هاج و واج رفتنشو نگاه کردم. اي بيچاره. اين پسر که تازه برگشته بود خونه. طفلي چقدرم خسته بود.ازجام بلند شدم و ميز و جمع کردم و رفتم تو اتاق خاله اينا. عمو با ديدنم گفت: ماهان رفت؟؟؟من: آره عمو گفت يه کاري تو شرکت داره که بايد بره.عمو سري تکون داد و گفت: اين بچه آخر خودشو مي کشه با اين همه کارش.لبخند زدم و گفتم: عمو جون شما نگران نباشيد ماهان از پس کارهاش بر مياد.عمو هم خنديد.من: من ديگه برم بخوابم. شبتون بخير.عمو: شب بخير دخترم.خاله: شب بخير عزيزم. راستي من فردا ساعت 8:30 بايد برم بيمارستان. نمي خواد زود بيدار شي. يکم استراحت کن. اين چند وقته خيلي خسته شدي.يه لبخند زدم و سرمو تکون دادم. از اتاق اومدم بيرون و از پله ها رقتم بالا و رفتم تو اتاق خودم. اتاق خاله اينا مال خودشون بود. براي همينم من ترجيح دادم که اتاق وسطيه رو بگيرم. اتاق من قبل از اتاق ماهان بود. سمت راست پله ها. از جلوي اتاق من بايد رد ميشدي که برسي به اتاق ماهان.رفتم تو اتاقم و از ذوق اينکه مي تونستم بعد مدتها يه خواب درست و حسابي و طولاني داشته باشم زود خوابم برد يه غلتي زدم و با يه خمياره چشمهامو باز کردم. کش و قوسي به بدنم دادم و بلند شدم. آخيشششششششششششششش چه خوابي بود. خيلي حال داد. خميازه کشون رفتم از اتاق بيرون. يه نگاه به ساعت تو راهرو انداختم. ساعت حدوداي 9 بود پس خاله اينا نيستن الان. دستشويي و حمام سمت راست سالن بود. فقط اتاق خاله اينا سرويس داشت. البته به سرويس ديگه هم پايين بود.دستمو گذاشتم جلوي دهنمو يه خميازه طولاني و بلند جوري که دهنم سه متر باز شد و چشمهامم بسته شد کشيدم. دستمو از جلوي دهنم برداشتم و چشمهامو خواب آلود باز کردم. با چيزي که جلوم بود خشک شدم. چشمهام گشاد شد. براي اينکه درست درک کنم چند بار تند تند پلک زدم. اما نه انگاري بيدار بودم. يهو از حالت گيجي و منگي و مبهوتي در اومدم. دهنم و سه متر باز کردم و از ته دلم جيغي با تمام وجود کشيدم. يه جيغ بلند و طولاني. جوري که خودم حس مي کردم لوسترها تکون مي خورن از صداي جيغم.ترسيده بودم. فکر مي کردم خونه خاليه. خاله اينا خونه نيستن و الان من يه پسر جوون و مي بينم که حوله به کمر با موهاي خيس و بالا تنه لخت جلوم ايستاده. وحشت کرده بودم. يهو يه دستي اومد رو چشمهاي گشادم و يه دستي هم رو شونه ام نشست و همزمان سرمو بدنم 180 درجه چرخيد و سرم رفت تو سينه ي ستبر کسيو دستي دور شونه ام پيچيد و يه صدايي تو گوشم گفت: آروم باش آنا. عزيزم چيزي نيست. ببخشيد نمي دونستم تو اينجايي.صدا خطاب به پسر حوله ايه با کمي عصبانيت گفت: رامين چرا اونجا ايستادي؟ بيا برو تو اتاق من. نمي بيني دختر بيچاره داره از هيبتت سکته مي کنه؟صداي پسر حوله ايه رو شنيدم که همون جور که از کنارمون رد ميشد گفت: فکر مي کردم کسي خونه نيست از حمام اومدم بيرون که جلوم سبز شد. به خدا ....صدا: مي دونم. اشکالي نداره. فعلا" برو تو اتاق.صدا دوباره دم گوشم آروم گفت: ببخشيد تقصير من بود.صداش وقتي با پسر حوله ايه حرف مي زد عصبي بود اما در عرض يه ثانيه لحنش عوض ميشد وقتي با من حرف مي زد خيلي آروم بود. خيلي مهربون.آروم سرمو از رو سينه اش برداشتم. سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. تقصير خود خرم بود. اگه ديشب بهش مي گفتم که قراره اينجا بمونم اين جوري نميشد.ماهان نگران با کمي تعجب نگاهم کرد. هنوز دستاش رو شونه هام بود.خودشو خم کرد تا کمي هم قدم بشه و بتونه صاف به صورتم نگاه کنه.ماهان: تو اينجا چي کار مي کني دختر؟؟؟؟ ديشب نرفتي يا صبح زود اومدي؟؟؟ مي دوني که مامان اينا رفتن بيمارستان؟؟؟؟تو چشمهاش نگاه کردم با انگشت به اتاقم اشاره کردم و گفتم: خواب بودم. تو ديشب زود رفتي نشد بهت بگيم. من قراره يه چند وقت خونه شما بمونم. اين جوري خاله هم تنها نمي مونه.ماهان اول تعجب کرد. کم کم تعجبش رفت و جاشو به يه نگاه مهربون داد. يه لبخند قشنگم اومد رو صورتش. يه دستش و از رو شونه ام برداشت و لپمو کشيد و در حالي که مي خنديد گفت: آنا خانمي خيلي گلي. اين و گفت و همراه با لبخند چرخيد و رفت سمت اتاقش. منم موندم مات و مبهوت و گيج از اين همه اتفاقهاي يهويي که پشت هم افتاد و هنوز نتونسته بودم هضمشون کنم.دستم بي اختيار بالا رفت و نشست رو گونه اي که ماهان کشيده بودتش. دست ديگه ام رفت رو قلبم. چشمهام بسته شد. گونه ام داغ بود. مثل تن گرم ماهان. قلبم تالاپ تولوپ مي کرد مثل قلب ماهان همون موقع که کشيده بودتم تو بغلش. صداي قلبمو به همون وضوح و بلندي صداي قلب اون لحظه ماهان ميشنيدم. آروم چشمهامو باز کردم. سرم کج شد. به در اتاق بسته ماهان نگاه کردم.-: اين پسره چي ميگه ؟؟؟؟ بغل و لپ کشي و اينا ..... نداشتيم قبلا" با اينکه با ماهان خيلي راحت بودم اما اين چيزا نبود. عادي نبود. همه تماسمون تو همون دست دادن و چهار تا سقلمه زدن و مشت و لگد خلاصه ميشد. بزرگترين تماسمون هموني بود که تو بيمارستان تو اون شرايط اتفاق افتاده بود. همين.از فکر کردن خسته شدم. با دستم صورتمو ماليدم و گفتم: ماهان امروز حالش خوبه انگاري. دوباره چشمهام خواب آلود شد. يادم رفت که داشتم مي رفتم دستشويي که دست و صورتمو بشورم. راهمو کج کردم و رفتم تو اتاقم و خودمو پرت کردم رو تخت و چشمهام بسته شد.تازه چشمهام در حال گرم شدن بود که ....مثل فنر از جام پريدم و ايستادم. يه نگاه به لباسام کردم. تازه به صرافت اين افتاده بودم که ببينم ماهان و دوست لختش تو چه وضعيتي ديدنم.سريع رفتم جلوي آينه قدي ايستادم و به خودم زل زدم. از پايين شروع کردم به ديدن. انگشتاي پام از زير شلوار دامني گشادم پيدا بود. کمر شلوارمم تا روي استخوناي لگنم بود. خوبي اين لاغر شدنم اين بود که به خاطر فرم بدنم کمرم باريک نشون ميداد و باسنمم که يکم پهن و برجسته بود تو شلوار خيلي قشنگ پيدا بود.تاپ آستين کوتاهمم قدش کوتاه بود و اين جور که ايستاده بودم. يک سانت و نيم از شکمم به صورت يه خط باريک پيدا بود. يقه تاپم هفت بود. چشمم افتاد به صورتم. صورت رنگ پريده که به خاطر خواب زياد پف کرده بود. لبهاي درشت و چشمهاي متوسط . قيافه ام داغون بود.ديشب حس شستن صورتم و پاک کردن آرايشمو نداشتم براي همين با همون آرايش خوابيده بودم. انقدم که ماشال... من تو خواب و بيداري دست به صورتم مي کشم و صورتمو مي مالم همه آرايشم پخش شده بود. رژ صورتي تندي که ديروز زده بودم کشيده بود يه طرف و سمت چپ چونه ام به صورت پخشده صورتي بود. پاي چشمهامم به خاطر پخش شدن ريملاي چشمم سياه شده بود. چون دستمم همه اش به چشممه اين مداده از دو طرف چشممو سياه کرده بود تا شقيقه هام رفته بود و شده بودم شکل راکن که دور چشمهاشون سياهن. از همه افتضاح تر موهام بود که تو خواب شکسته بود، پيچيده شده بود و شده بودم شکل بيابونيا....نهههههههههههههههههههههههه ههههههههههههههههههههه ................اگه مامان الان اينجا بود با لوله جارو برقي دنبالم مي کرد. خودمو تو آينه مي ديدم و غصه مي خوردم. از تصور اينکه اين دوتا من و با چه سرو شکلي ديده بودن دلم مي خواست خودمو بکشم و بلند بلند گريه کنم.خدايا آدمم کن .اونقدر عصبي شده بودم که با حرص موهامو مي کشيدم و هي بالا و پايين مي پريدم و به صورت خفه جيغ و داد مي کردم و مشت مي زدم به پاهام.از خجالت قيافه ام تا وقتي ماهان اينا از خونه نرفتن بيرون و من صداي در و نشنيدم از اتاق خارج نشدم. اينا که رفتن منم خودمو پرت کردم تو حمام. شايد درس عبرتي بشه که صبح ها وقتي بيدار ميشم قبل بيرون اومدن يه نگاه به صورتم تو آينه بکنم.چند تا ميوه پوست کندم. خيار، سيب، پرتقال، موز، کيوي. خوردشون کردم و تو يه بشقاب خيلي خوشگل به صورت پنج تيکه چيدم يه چنگالم گذاشتم گوشه اش و بردمش تو اتاق خاله. خاله سيمين رو تخت نشسته بود و داشت يکي از سريالهايي که براش آورده بودم و نگاه مي کرد. سريالش غمگين بود. دوستش نداشتم کلي حرص خورده بودم سرش. اما خاله انگاري خيلي خوشش اومده بود همچين رفته بود تو فيلم که متوجه من نشد. تا بشقاب ميوه رو نگرفتم جلوي چشمش نفهميد که من اومدم تو اتاق.خاله که چشمش به بشقابه افتاد چشمهاش گرد شد. معترض گفت: آنا تو مي خواي منو بترکوني؟؟؟؟ همين ده دقيقه پيش براي چايي با شيريني آوردي. پنج دقيقه قبلم کمپوت آناناس دادي بهم. اين جوري که پيش بره يه دو ماه ديگه به علت چاقي مفرط نتونم از رو تخت تکون بخورم.نيشمو باز کردم و گفتم: اولا" که شما با اين هيکلتون کم کم تا يه سال ديگه اين ريختي غذا بخوريد شايد يه ده کيلو اضافه کنيد. بعدشم بايد تقويت بشيد. اينا برا بدنتون خوبه. مفيده.به زينت خانم هم گفتم که براتون سوپ بپزه با قلم گاو. بخوريد يکم استخوناتون تقويت بشه.خاله يه نگاه به من کرد و گفت: چرا تو خودت نمي خوري؟ چايي آوردي خودت تلخ خوردي. کمپوت که اصلا نخوردي. الانم اين بشقاب بزرگ و براي من آوردي و خودت يه دونه سيب برداشتي. چرا خودت نمي خوري؟ تعارف ميکني؟؟؟با خنده گفتم: خاله يه نگاه به من بکنيد. آخه به من مياد اهل تعارف باشم؟سيبمو بلند کردم و نشون خاله دادم و گفتم: همين يه دونه سيب براي من کافيه.بعدم يه گاز گنده از سيب زدم. اما خوب خودم که مي دونستم برام کافي نيست. دلم ضعف مي رفت. اما غذا تعطيل بود. وعده به وعده بايد غذا مي خوردم. ميان وعده همين سيب يا يه استکان چايي تلخ کافي بود برام.خاله يه تيکه سيب گذاشت دهنشو گفت: راستي تلفن کي بود زنگ زد؟سيبمو قورت دادم و گفتم: دکتر اورتوپدتون بود. گفت ساعت 6 مياد.خاله يه نگاه به ساعت کرد و گفت: نيم ساعت ديگه. اما حميد هنوز نيومده.من: آره ديگه نيم ساعت ديگه. عمو رو مي خواين چي کار؟ من هستم ديگه. اگه کاري چيزي داشت به من ميگه خوب.ديگه بي حرف ميوه امون و خورديم و من بشقاب خاله رو برداشتم و بردم تو آشپزخونه. زينت خانم غذا رو آماده کرده بود و داشت حاضر ميشد که بره.ازش تشکر کردم. خدايي اگه نبود مرده بوديم از گشنگي. من وماهان که هيچي عمو هم که وقت نداشت خاله هم که نمي تونست تکون بخوره. از بي غذايي مي مرديم.سر ساعت 6 زنگ زدن. رفتم و بدون اينکه به تصوير آيفون نگاه کنم در و باز کردم. رفتم جلوي آينه شالمو درست کردم. حالا درسته که زياد اعتقادي به حجاب و اينا نداشتم و بيشتر شال گذاشتنم به خاطر بابا بود . ولي دليلي هم نداشت که جلوي هر کسي موهاي افشونمو نشون بدم. مخصوصا" يه دکتر پيرهاف هافو.رفتم و به خاله خبر دادم که دکتر داره مياد. خاله هم يه روسري سرش کرد. خاله جانم با نظر من موافق بود. جلوي هر کسي که آدم خودشو نمايش نمي داد که.رفتم سمت در و در خونه رو باز کردم. هر چي نگاه کردم ديدم کسي نمياد بالا. رومو از در گرفتم و زير لب واسه خودم غر زدم.من: اه اه کاملا" پيداست که يه دکتر پير کچل غرغروي هاف هافوئه که يه نفس الان ميکشه نفس بعديش ميره سال ديگه از بينيش مياد بيرون. حتما" از اين شکم گنده هاي زشته. من نمي دونم چه جوري مي خواد به خاله تعليم بده اين. چيشششششششششش نوبره دکتره والا.-: ببخشيد ....يه تکوني خوردم و با ترس برگشتم سمت در و صدا. فکم افتاد کف خونه. يه ابروم رفت بالا.با بهت گفتم: بفرماييييييييييد....واي خدا دست خودم نبود نمي دونم چرا يهويي صدام کشيده شد. به شکلي لوسي گفتم بفرماييد که خودم خجالت کشيدم و متعجب شدم جوري که دستم ناخوداگاه رفت جلوي دهنم. پسر جووني جلوي در ايستاده بود. يه کيف دستش بود. کت و شلوار پوشيده که به خاطر حرکت من لبخند اومده بود رو لبش. خدايي خيلي شيک و مرتب و تر تميز بود. تر گل ور گل و آقا. مرد: ببخشيد من دکتر سام هستم. بي اختيار گفتم: منم مهندس مفخم هستم. دوباره با حرفم چشمهام از تعجب باز شد. نمي دونم چرا فکر کردم خودمو بايد با مدرک تحصيليم معرفي کنم. اومدم درستش کنم گفتم: يعني استادم. توي دانشگاه ... ديدم بدتر شد. دوباره گفتم: تازه ترم دوم تدريسه امه ...ديدم بخوام هي درست کنم بيشتر گند مي زنم حيثيتم و به کل به باد مي دم هر چند مطمئن نبودم که تا الان به باد نداده باشمش. چون دکتره خيلي بد داشت مي خنديد.خودمو از جلوي در کنار کشيدم و با دست اشاره کردم و گفتم: بفرماييد خواهش مي کنم. بفرماييد. خاله جان تو اتاق هستن.يه تشکري کرد و اومد تو خونه. در و پشت سرش بستم و راهنماييش کردم به سمت اتاق خاله.دکتر که وارد اتاق خاله شد ديدم خاله هم يه لبخند قشنگ زد. به من نگاه کرد و يه چشمک ريز زد و يه اشاره به دکتر کرد . منم پشت سر دکتر ايستادم و جوري که نتونه ببينتم نيشمو باز کردم و انگشت شصت و اشاره جفت دستامو به هم چسبوندم و شکل دايره درست کردم و سه تا انگشت ديگه ام صاف ايستادن و با يه اشاره به خاله فهموندم که پرفکت. دکتره عاليه.خاله از کارم خنده اش گرفت ولي چون دکتره داشت مستقيم بهش نگاه مي کرد نمي تونست بخنده.دکتر و خاله سلام و احوال پرسي کردن و دکتره وسايلشو در آورد و با يه چيزي پاي خاله رو چرب کرد و شروع کرد به ماساژ دادن و انجام دادن حرکات اوليه ....من ديگه وا نستادم. فعلا" با من کاري نداشتن. يه با اجازه گفتم و از اتاق اومدم بيرون و رفتم سمت آشپزخونه . رفتم سراغ يخچال که يه شربت آب پرتقال براي دکي جون درست کنم. شربت و درست کردم و داشتم هم مي زدم که در خونه باز شد و ماهان کيف به دست وارد شد. از همون جلوي در يه سلامي گفت و صاف اومد تو آشپزخونه. چشمش که به من افتاد يه ابروش رفت بالا.متعجب پرسيد: براي من رو گرفتي؟؟؟؟با سر به شال روي سرم اشاره کردم.يه پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: نه که تو خيل مهمي بايدم برات رو بگيرم. نه بابا ....نگاهش رفت سمت شربت تو دستمو با ذوق با يه حرکت ليوان و از دستم قاپيد و قبل از اينکه بتونم اعتراضي بکنم يه نفس سر کشيد. تا ته که شربت و خورد از خير دو قطره آخرش گذشت و گفت: آخيش چه حالي داد. واقعا" نمونه اي نيومده برام شربت درست کردي.با حرص يه مشت به بازوش زدم و گفتم: گمشو چه خودتم تحويل مي گيري . براي تو نبود که. براي آقاي دکتر بود ولي تو خورديش.ماهان يه ابروش رفت بالا و گفت: آقاي دکتر ديگه کيه؟؟؟؟همون جور که مي رفتم سمت يخچال تا دوباره شربت درست کنم گفتم: فيزيوتراپ خاله است. الان تو اتاقه.صداي ماهان و مي شنيدم که آروم گفت: مامانم و با دکتره تنها گذاشتي؟؟؟؟با تعجب برگشتم نگاهش کردم ديدم يه اخمي کرده. يهو برگشت رفت سمت اتاق خاله.وا اين پسره چش بود؟ دکتره که خاله رو نمي کشه. بعدم دکتر محرمه خوب.شونه اي بالا انداختم و شربت و درست کردم و بردمش سمت اتاق. دم در که رسيدم يه دستي به شالم کشيدم و با لبخند اومدم بيام تو که ديدم ماهان دست به سينه با اون هيبت گنده اش جلوي در اتاق ايستاده. پشتش به من بود و منم هيچ رقمه نمي تونستم از کنارش رد شم. آروم صداش کردم. برگشت سمتم. يه نگاه به من و يه نگاه به شربت تو دستم کرد. دستشو آورد جلو و شربت و گرفت و گفت: مرسي. دوباره برگشت سمت خاله اينا. اما از جاش تکون نخورد.هنگ مونده بودم. اين يعني نمي خواد بياي تو اتاق؟؟؟؟؟اين پسره چرا يهو اين ريختي شد؟؟؟؟ الان اين غيرتي شده مثلا"؟؟؟؟؟ چه يهو ناگهاني. حالا دکترش پيرم بود اين ريختي مي کردي؟ خوب خنگي ديگه پير بود خوشحالم ميشد تو بري تو اتاق. بي خيال شونه اي بالا انداختم و رفتم رو مبل جلوي تلويزيون نشستم و کانالها رو بالا و پايين کردم. يه يک ساعت بعد دکتره کارش تموم شد و رفت. خواستم تا دم در بدرقه اش کنم که ماهان گفت: آنا جان مامان کارتون داره.ابروم رفت بالا. چه مهربون شده ماهان. آنا جان. پوف .....يه خداحافظي سريع گفتم و رفتم تو اتاق خاله.من: جانم خاله کارم داشتي؟؟؟؟خاله متعجب نگام کرد و گفت: نه عزيزم کارت نداشتم.اخم کردم: پس اين ماهان چي ميگه؟ نزاشت يه دقيقه درست و حسابي دکتره رو ببينم. اه ...خاله با لبخند گفت: ديدي دکتره رو؟ چه جوونه برازنده اي هم بود. ازم پرسيد تو دخترمي يا نه. منم گفتم فرقي با دخترم نداري.خوشحال نيشم تا بنا گوش باز شد. ولي دکتره خنگ بودا گفتم اتاق خاله اين طرفه. چه جوري مدرک گرفته اين دکي خوشگله؟؟؟؟صداي عصباني ماهان از پشت سرم هم منو هم خاله رو سکته داد.ماهان: بي خود کرده پسره هيز. اصلا" نبايد جوابشو مي دادي.برگشتم ديدم ماهان با يه اخم غليظ داره به ماها نگاه مي کنه.خاله: وا چرا جوابشو ندم؟ پسر به اين خوبي. حيفه.ماهان: همين که گفتم. خوشم نمياد يکي بياد تو خونه امون و آمارمون و در بياره. از اين به بعدم اين دکتره خواست بياد به من خبر بدين. يا من خونه باشم يا بابا. خوب نيست دو تا زن تنها با يه مرد تو خونه باشن.اين و گفت و روشو برگردوند و رفت. من و خاله کف بر شده بوديم. خاله با ذوق گفت: پسرم غيرتي شده.انقده خنده ام گرفته بود. دوست داشتم بلند بلند بخندم. بس که اين ماهان سيب زميني بازي در آورده بود و راحت برخورد کرده بود با يه غيرت نوک سوزني ببين خاله ام چه ذوقي مي کرد براش.خلاصه از فرداش ماهان خان سر ساعت ورود دکتر منزل تشريف داشتن. و کشيک مي دادن که يه وقتي آقاي دکتر به مادرشون يا من چپ نگاه نکنن.دوباره صبح زود بيدار شدنام شروع شد. دانشگاه باز شده و من سعي کردم همه کلاسهامو صبح بردارم. صبحا معمولا" عمو خونه است و مراقب خاله است. بعد از ظهرا ميره شرکتش. منم کلاسهامو صبح گرفتم که هم با ماهان برم دانشگاه هم اينکه بعد از ظهر خونه باشم. يه جورايي زمان هامون و با هم هماهنگ کرده بوديم.چاييمو آروم آروم فوت مي کردم تا سرد شه. اومدم بزارم لب دهنم که بخورمش. تا چايي و آوردم بالا صداي جيغ ماهان بلند شد: آناااا زود باش ديرمون شد کار دارم به خدا ....از صداي جيغ ماهان کل چايي چپه شد ريخت رو تنم. هم سوختم هم چايي همچيني ريخته بود که يکي مي ديد فکر مي کرد جيش کردم به خودم. عصباني چشمهامو به ماهان دوختم که با نيش باز پشت اپن ايستاده بود. يکم نيشش و بهم نشون داد و بعد آروم تر گفت: زود باش ديگه.چشمهامو ريز کردم و سعي کردم با چشمهام براش آتيش بپرونم اما نشد. من: تو برو پايين منم ميام.ماهان ابرويي بالا انداخت و گفت: نخيرم وعده سر خرمن مي دي؟ مي خواي دکم کني که خودت راحت بشيني تا دو ساعت صبحونه بخوري؟ نه صبر مي کنم با هم بريم.اي بميري تو. ميگم برو بگو چشم ديگه. هي من مي خوام تو رو دک کنم نميشه.ناچاري بلند شدم و يه دستي به لباسمو و خيسيش کشيدم و کيفمو برداشتم و با ماهان راه افتاديم. خاله اينا هنوز خواب بودن. براي همين بي سرو صدا رفتيم بيرون از خونه. خاله يه کليد از خونه بهم داه بود.آروم آروم رفتيم سمت آسانسور. انگاري من و سمت قتلگاه مي بردن. پاهام پيش نمي رفت. جلوي در آسانسور ايستاديم. ماهان دکمه اشو فشار داد. انگار قلب منو فشار داد. با چشمهاي مضطرب به شماره هاي آسانسور نگاه کردم.1 ... 2 ... 3 ... 4 ....با صداي دينگي آسانسور تو طبقه ايستاد و ماهان دستش و جلو برد و در آسانسورو باز کرد. صداي موسيقي آسانسور بلند شد. ماهان رفت تو آسانسور. منتظر نگام کرد تا منم سوار شم . پامو بلند کردم که بزارم جلو. يهو پامو کشيدم عقب و تندي به ماهان گفتم: واي ماهان تو برو من يکي از وسايلمو جا گذاشتم. برو الان منم بر مي گردم.ماهان: خوب صبر مي کنم تا برگردي.من: نه نه تو برو الان ميام. ديگه منتظر نموندم که باهاش چونه بزنم دوييدم سمت خونه. در آسانسور بسته شد و صداي حرکتش به گوشم رسيد. برگشتم و يه نگاه به آسانسور کردم. راه رفته رو برگشتم و رفتم سمت پله ها. يه نفس راحت کشيدم. آخيش به خير گذشت.با دو از پله ها پايين رفتم و خودمو رسوندم به پارکينگ و ماشين ماهان. چون دوييده بودم نفسم بند اومده بود و صورتم سرخ شده بود.ماهان با تعجب به صورتم نگاه کرد. ماهان: چرا نفس نفس مي زني؟ چرا دوييدي؟؟؟همون جور بريده بريده گفتم: چون ... معطل ... بودي ...ماهان: معطل بودم که بودم. ببين با خودت چه کردي؟ شدي لبو. ديگه اين جوري عجله نکن.يه لبخندي زدم و ماهان راه افتاد. اومديم از در پارکينگ بيايم بيرون که به خاطر يه ماشين ديگه که داشت از جلومون رد ميشد مجبور شديم صبر کنيم. راننده اون ماشينه هم براي ادب برگشت سمتمون که تشکر کنه که يهو هم من هم اون پسره خشک شديم.من: واي خاک به سرم.اين و اونقدر بلند گفتم که ماهان با تعجب برگشت سمتم و گفت: چيه چي شده؟ناراحت وا رفتم.من: هيچي از همين امروز بازار شايعه به راهه برامون.ماهان با تعجب گفت: شايعه چي؟ چرا؟يه اشاره به ماشيني که الان کامل از جلومون رد شده بود کردم و گفتم: ايم پسره يکي از خاله زنکترين شاگردام بود. اين ترمم فکر کنم باهاش کلاس دارم. الانم که من و تو رو با هم ديده که با يه ماشين از تو پارکينگ اومديم بيرون . هيچي ديگه همين الان تو کل دانشگاه ميپيچه که من و تو با هم رابطه داريم و يه همچين چيزايي. از تهمت اصلا" خوشم نميومد. نمي فهميدم مسائل خصوصي ماها چه ربطي به دانشجوها داره آخه.ماهان بي خيال شونه اشو بالا انداخت و گفت: بي خيال آنا براي مردم که نمي تونيم زندگي کنيم. ماها هر کاري بکنيم اونا هر چي دوست داشته باشن مي گن. بهش فکر نکن. خودتم اذيت نکن. خوش به حالش چقدر راحت فکر و زندگي مي کرد. همينه که بهش ميگم ماهان بي غم. به دلش بد راه نمي ده.با اميدواري و حرفهاي ماهان يکم دلم آروم گرفت. راه افتاديم و رفتيم دانشگاه. رفتيم دفتر اساتيد و آموزش و ليست دانشجوهامون و گرفتيم و هر کي رفت سمت کلاس خودش.ساعت 8:10 بود. وارد کلاس شدم. هم همه اي تو کلاس بود. تا من رسيدم صدا ها قطع شد. يه نگاه به کل کلاس کردم. پسر خاله زنکه تو همين کلاس بود. چه شانسي. صبحمو بايد با اون شروع مي کردم. رفتم رو صندليم نشستم. وسايلمو گذاشتم رو ميزو برگه اسامي و گرفتم تو دستم که يه نگاهي بهش بندازم. سرم پايين بود. تک و توک از گوشه و کنار کلاس صداي حرف و اينا مي شنيدم. يهو گوشام تيز شد. صدا ها برام مفهوم تر شدن.-: آره آبتين خودش ديده اتشون از تو يه خونه اومدن بيرون.*: با مفتونه. خوش به حالش. خيلي خوب کسيو تور کرد.=: مفتون ازش سر تره.+: نه بابا حيف اين دختره به اين خوبي گير مفتون بي افته.*: يکي نيست استادا رو جمع کنه. فقط به دانشجوها گير مي دن.-: بزار اينا هم با هم خوش باشن چي کارشون داري؟خون خونمو مي خورد. دلم مي خواست پاشم همه اشون و يه کتک سير بزنم. اما به زور جلوي خودمو گرفتم. با سردترين نگاهم به کلاس نگاه کردم و گفتم: سلام فکر کنم من و بشناسيد. مفخم هستم. اين جور که از زمزمه ها پيداست خيلي هم معروف شدم. بزاريد اول ترمي گفتنيها رو بگم که ديگه حرف و حديثي پيش نياد. زندگي خصوصي استادا به خودشون ربط داره و هيچ کدوم از ماها مجبور نيستيم در مورد روابط فاميلي و خانوادگي خودمون براي شماها توضيح بديم. خوشم نمياد که در مورد خودم و زندگي خصوصيم حرف و حديثي بشنوم. هر حرفي از دهن هر کسي بيرون بياد و به گوش من برسه بهتره که خود طرف بره درسشو حذف کنه چون اگه اين کارو نکنه بي برو برگرد يه نمره صفر تو کارنامه اش داره. اين از درس من. مطمئنم اساتيد ديگه هم خوششون نمياد مسائل خصوصيشون ورد زبون همه باشه. پس حواستون به دهنتون و حرفهاتون باشه.اين و گفتم و خيلي خونسرد و محکم شروع کردم به حضور و غياب. صدا از کسي در نمي اومد. معمولا" روز اول کلاس به معارفه و گفتن روش تدريس مي گذشت اما از اونجايي که مي خواستم از همين اول کار اقتدارمو نشون بدم. دقيق يک ساعت و ربع کامل درس دادم. اين دانشجوهام از ترسشون صداشون در نيومد. خوب که حالشون و گرفتم. خسته نباشيدي گفتم و منتظر موندم يکي يکي بي سرو صدا از کلاس برن بيرون.از خودمو اقتدارم خوشم اومده بود. الان ديگه همه منو به رسميت مي شناختن.جلوي گاز تو آشپزخونه ايستاده بودمو داشتم غذا درست مي کردم. حالا غذاي غذا هم که نبود. چون اسم نداشت. کلي چيز ميزو با هم قاطي مي کردم. خودم که مي گفتم غذاي ژاپني و ايناست.فلفل دلمه اي و سيب زميني و قارچ و هويج و کلي چيزاي ديگه رو با هم سرخ مي کردم. يه غذايي مي شد رنگ و قيافه اش که خيلي خوب بود. خاله که عاشق غذاهاي من درآوردي بود. واسه خودم غذا رو هم مي زدم و زير لب آواز مي خوندم.-: چي کار مي کني؟همچين ترسيدم که قاشق پر ملاتم از دستم افتاد و زمين و به گند کشيد. يه نگاه عاجز به جلوي پام و گندي که زده بودم کردم و با حرص سرمو بلند کردم و به ماهان چشم غره رفتن. پررو پررو نيشش گوش تا گوش باز بود.تازه مي فهميدم که مامان بيچاره ام از دست من چي مي کشيد.ماهان اومد جلو و يه نگاه به زمين کرد و بي توجه يه چنگال برداشت و به غذام ناخونک زد.هرچي من نگاش کردم که شايد خجالت بکشه اما اين پسره پررو تر از اين حرفها بود. محکم با دست کوبوندم رو دستش. برگشت وبا چشمهاي گرد بهم نگاه کرد.ماهان: چته؟؟؟؟؟ داشتم غذا مي خوردم.با حرص گفتم: بي خود . اينجا رو کثيف کردي حالا ميگي داشتم غذا مي خوردم؟؟؟؟ مي خوام نخوري.از رو کابينت دستمال و برداشتم و پرت کردم تو سينه اش. با دست رو سينه اش نگهش داشت و با چشمهاي گشاد بهم نگاه کرد.زير گاز و خاموش کردم و گفتم: اينجا رو تميز مي کني. يه لک نباشه. نيام ببينم هنوز کثيفه ها.يه قدم برداشتم برم که يهو ياد يه چيزي افتادم. سريع برگشتم سمت ماهان. آقا خم شده بود رو ماهيتابه و داشت چنگال چنگال غذا مي خورد دو لوپي.با جيغ گفتم: ماهانننننننننننننننن....همچين سکته اي برگشت سمتم و از ترسش چنگالو پشت سرش قايم کرد که يه لحظه خنده ام گرفت.انگشت اشاره امو گرفتم طرفشو رفتم سمتش. هي انگشتم و تکون مي دادم و يک کلمه حرف مي زدم. من: ببين ماهان. من اون غذا رو سانت زدم. يه سانت ازش کم بشه من مي دونم و تو. اون نقشه ها يادته بايد تا فردا تحويلت مي دادم؟؟؟ تا اطلاع ثانوي خبري ازشون نيست. اينجا رو تميز کن تا يه فکري برات بکنم.هي يک کلمه حرف مي زدم و يه قدم مي رفتم جلو اونقد رفتم جلو که تقريبا" تو حلقش بودم. انگشتمم مثل سيخ تو سينه اش فرو مي رفت. دوباره با تاکيد يک کلمه حرف زدم و انگشتمو با هر حرف فشار دادم تو سينه اش.من: اينجا رو مثل چي برق مي ندازي. وگرنه از غذا و شام خبري نيست.ماهان همون جور که به گاز چسبيده بود مظلوم گفت: آخه خيلي خوشمزه است.با تعريفش يه ذوقي کردم و نيشم باز شد. با ديدن نيش من ماهانم يکم خيالش راحت شد. اومد يه لبخندي بزنه که سريع اخم غليظي کردمو نيشمو بستم. تند و بلند گفتم: تميزش کن.اين و گفتم و برگشتم و از آشپزخونه اومدم بيرون. يعني اگه مامانم با اين اقتدار با من حرف مي زد من تا حالا هم خانم شده بودم هم آدم.واسه خودم خوشحال رفتم جلوي تلويزيون نشستم و کانالا رو بالا پايين کردم که يه آهنگ خوب پيدا کنم. يه 5 دقيقه بعد ماهان کارش تموم شد و اومد کنارم نشست. ماهان: انقده که تو جيغ و داد ميکني و عصبي بازي در مياري يادم رفت اصلا" براي چي اومده بودم تو آشپزخونه. خم شده بودم جلو و دستهامو گذاشته بودم رو پاهام و تو هم قفلشون کرده بودم. تو دستهامم کنترل تلويزيون بود. رفته بودم تو بحر فيلمه. يه نگاه سريع به ماهان کردم و گفتم: براي چي اومده بودي؟؟؟ماهان: اومدم بگم امشب مهموني دعوتم تو هم مياي. اين يکي از اون چند تا مهمونيه ايه که بهت قول داده بودم.فيلمو بي خيال شدم و کامل به ماهان نگاه کردم. يه ابرومو دادم بالا و گفتم: مهموني؟ تو اين شرايط؟؟؟ يعني خاله و عمو رو تنها بزاريم؟ زشته.ماهان يه نگاه عاقل اندر سفيه بهم کرد و گفت: يعني تو بايد همه اش تو خونه کيشيک بابا و مامان منو بدي؟ شايد اين مرد و زن بخوان يکم عشقولانه باشن باهم من و تو که نبايد سرخر باشيم اين وسط. منم شعورم ميرسه ديگه براي همين از اين برنامه مهمونيها ترتيب مي دم که يه جورايي تنهاشون بزارم. برو حاضر شو يه دو ساعت ديگه مي ريم. منم ميرم به مامان اينا بگم که ما ميريم بيرون و شب يکم دير ميايم.آخ جون مهموني. نمرديم و ماهان خان ياد قولشون افتاد. ولي بد نشه دوتايي تا دير وقت مي خوايم بريم بيرون. نه بابا وقتي ماهان ميگه موردي نيست حتما" نيست ديگه. خوشحال از جام بلند شدم و رفتم تو اتاقم و دنبال يه لباس مناسب براي مهموني گشتم.يه تاپ سفيد آستين حلقه اي پوشيدم با يه کت کوتاه مشکي و يه شلوار جين مشکي. موهامم يه سشوار کشيدم و يه وري ريختم تو صورتمو باز گذاشتم بمونه.يه آرايش ملايمي هم کردم. اون پريسا بود که آدم و خفه مي کرد با آرايش. يه بوت پاشه دارم گرفتم که بلنديش تا وسطاي ساق پام ميومد. پاشنه اش بلند بود ولي نه اونقدر که نتونم راه برم باهاش.حاضر شدنم نيم ساعتم طول نکشيد. يه پالتوي مشکي تنم کردم و يه شال قرمز جيغم باز انداختم رو سرم. اون رژ جيغيه که روز اول ماهان از رو زمين برش داشته بودم زدم به لبم. اوه اوه چه لبي شده بود. واسه خودم نيشمو باز کردم که صداي در اتاقم اومد. کيف سانتاليمو برداشتم و رفتم سمت در. در اتاق و باز کردمماهان پشت در خوشتيپ ايستاده بود. يه شلوار جين مشکي با يه بلوز مردونه خاکستري تيره به همراه يه پالتوي خاکستري کوتاه که بلنديش تا وسطاي رونش مي رسيد پوشيده بود. داشتم دقيق نگاهش مي کردم که ماهان سوتي کشيد و گفت: ايوللللللللل ببين آنا خانم چه کرده. امشب از کنار خودم تکون نمي خوري.اين حرف و با لبخند گفت اما خيلي جدي بود. من که نفهميدم حالا جدي گفت يا شوخي کرد.دو تايي با هم رفتيم پايين. از خاله اينا خداحافظي کردم و رفتيم سمت آسانسور. خدايا چي کار کنم اين دفعه. در آسانسور باز شد. ماهان ايستاد تا من اول وارد بشم. رفتم تو آسانسور .... ماهانم بعد من سوار شد.اومد دکمه اشو بزنه که يهو يه جيغ کوچيک کشيدم و با دست کوبوندم به صورتم.ماهان سکته زده برگشت طرفم.ماهان: چي شده؟؟؟من: واي ديدي موبايلمو يادم رفت. بزار برم بيارمش. تو برو منم ميام. تندي اومدم بيرون قبل از بيرون اومدن دکمه پارکينگو زدم. تا پامو از در آسانسور گذاشتم بيرون صداي موبايلم از تو کيفم بلند شد.شوکه و بهت زده برگشتم سمت آسانسور. چشمهام قفل شد تو چشمهاي متعجب ماهان ... صداي زنگ گوشيم با صداي آهنگ آسانسور قاطي شد. نگاه متعجب و پر سوال ماهان اذيتم مي کرد. نمي تونستم چشم ازش بردارم. تو بهت و ناباوري ما در آسانسور بسته شد. همزمان چشمهاي منم بسته شد. نفس حبس شدم صدا دار بيرون اومد. چشمهامو باز کردم. اخم کرده بودم. مطمئنن ماهان الان سوال پيچم مي کرد. کاش مي تونستم نرم مهموني. صداي زنگ گوشيم قطع شد. پشت سرش صداي اس ام اسم بلند شد.گوشيمو با حرص از تو کيفم در آوردم. الانم وقت ونگ زدن بود؟؟؟؟زنگ و پريسا زده بود و اس ام اس براي ماهان بود.((( تو ماشين منتظرتم ))) کلافه لپامو باد کردمو خاليشون کردم. نميشد ماهان و پيچوند بدتر ميشه. رفتم سمت پله ها و رفتم پايين.در ماشين و باز کردم و رفتم نشستم توش. منتظر بودم که ماهان سوال پيچم کنه اما در کمال تعجبم ماهان بي حرف ماشين و روشن کرد و راه افتاد. بهش نگاه کردم. مستقيم به رو به روش نگاه مي کرد. يه اخم کوچيک رو صورتش بود اما دهنش بسته بود و انگار خيال باز شدنم نداشت.تو کل مسير يک کلمه حرفم نزد. يه 20 دقيقه بعد پيچيد تو يه کوچه. ماشين و پارک کرد. يرگشت سمتم. يه لبخند زد و گفت: آنا خانم پياده شو که رسيديم.اخمش رفته بود. انگار نه انگار. خوشحال از اينکه به روي خودش نياورده با لبخند پياده شدم. رفتيم سمت يه آپارتمان. ماهان زنگ زد به دوستشو دوستش در و برامون باز کرد. مهموني طبقه اول بود براي همين از پله بالا رفتيم. در خونه رو باز گذاشته بودن. چه صداي آهنگي هم ميومد.وارد خونه شديم و ماهان از همون دم در شروع کرد با همه سلام و عليک کردن. منم بهشون معرفي مي کرد. يکي از دوستاش اومد جلو اسمش خشايار بود. سلام عليک کرديم. انگار خونه همين خشايار بود. دوست دخترش باران و بهم معرفي کرد. باهاش دست دادم و باران راهنماييم کرد سمت يه اتاقي که بتونم لباسهامو در بيارم. ماهانم پالتوشو داد بهم تا با خودم ببرم.نوکر باباش غلام سياه. چه خوششم اومده. ولي ببين اينجا چه خبره. چه خر تو خريه چقده آدم ريخته اينجا. اما خونشم بزرگ بودا. جون ميده واسه پارتي گرفتن. اين ماهانم نمي دونم اين دوستاشو از کجا پيدا کرده. با باران رفتيم و من وسايلمو گذاشتم تو اتاق و برگشتيم پيش ماهان و خشايار. يه چند تا دختر اومدن سمتمون که يهو ماهان سريع دستشو انداخت دور کمرم. بهت زده با تعجب برگشتم نگاهش کردم و براي اينکه جلوي دوستاش ضايع نشه آروم گفتم: ماهان چي کار مي کني؟؟؟؟ماهان يه نگاهي بهم کرد و آرومتر از من گفت: جون ماهان يه چند دقيقه همين جوري بايست و هيچي نگو باشه؟؟؟؟ هر چي هم که گفتم عکس العمل نشون نده. برات ميگم. خوب؟؟؟؟من که نفهميده بودم منظورش چيه. اما با اين حال ساکت موندم. اين پسره هم يه وقتهايي جني ميشد و کارهاي عجيب غريبي مي کرد.اون چند تا دختر اومدن سمتمون. داشتم نگاهشون مي کردم. هر کدوم يه رنگ و جلايي داشتن. نه به من که تا حلقمو پوشونده بودم. نه به اينا که به زور لباس تنشون کرده بودن. البته تو اين مهمونيها همه مدل سر و شکلي مي ديدي.يکي از دخترها موهاي بلوند و بلندي داشت که باز و فر بود. خيلي فرش قشنگ بود. يکي ديگه موهاي مشکي صاف شلاقي داشت. اون يکيشون موهاي فندقي با هايلايتهاي روشن داشت که موهاشو بالا جمع کرده بود. خيلي خوشگل شده بود موهاش. فکر مي کردي چه قدر مو داره. هر سه تاشون شلوار جين با رنگهاي مختلف پوشيده بودن. کفشهاي پاشنه دارشونم که برده بودتشون تو آسمون. مو فندقيه يه تاپ يقه شل آستن حلقه اي پوشيده بود. موبلونده يه تاپ بندي و اون يکيم که دکلته.خوب انگاري مو فندقيه از همه با حجاب تر بود. خوشگلتر از اون دو تاي ديگه هم بود. رسيدن بهمون. سلام کردن. دختر موفندقيه با ذوق اومد سمت ماهان.دختر مو فندقيه: ماهانننننننننن عزيزممممممممممممممم .....من و ميگي چشمهام از کاسه در اومده بود عزيز مزيز نداشت ماهان. البته دروغ چرا يه 10-20 تايي داش به همه هم ميگفت هاني .....اينم براي اين بود که اسماشون و قاطي نکنه وگرنه دفترچه تلفن نبود که اين همه اسم يادش بمونه که.منتظر بودم ببينم اين دختره کدوم هاني يه؟؟؟؟دختر موفندقيه دستشو بلند کرد که بندازه دور گردن ماهان که ماهان زودتر خودشو کشيد عقب و گفت: معرفي مي کنم آنا جان دوست دخترم.تا ماهان اينو گفت من که فکم افتاد زمين هيچ اون دوتا دختر ديگه هم چشمهاشون در اومد. دختر موفندوقيه هم خشک شد. دستهاشم رو هوا موند. با بهت برگشت سمت منو يه نگاه کلي به من کرد و چشمش رو دست ماهان که دور کمرم بود خشک شد. دختره به کنار يکي بايد منو جمع مي کرد هي دوست داشتم برگردم سمت ماهان و بگم : کي؟؟؟ من؟؟؟؟ دوست دخترتم؟ من کدوم هاني ام؟؟؟؟؟ دختره مو فندقيه اخم کرد. با حرص و عصبي گفت: دوست دختر جديدته؟؟؟ نگفته بودي؟ماهان يه لبخند قشنگ زد و گفت: جدي نگفته بودم؟؟؟ عجيبه همه مي دونن نمي دونم شايد تو نشنيده بودي.دختره با حرص يه نگاه به ماهان و يه چشم غره توپ به من رفت و دوباره گفت: ببين چه خودشم بقچه پيچ کرده. خوب عزيزم تو که مي خواستي چادر چاقچور کني تو همون خونه اتون مي موندي ديگه اينجا اومدي چي کار؟؟؟؟دختره همچين گفت عزيزم که انگار مي خواست بگه دختره پتياره. يعني خداييش عزيزمش مثل فحش بود برام.اومدم جوابشو بدم که ماهان پيش دستي کرد و گفت: آنا جان به خاطر من اومدن. منم از تيپش خيلي خوشم مياد. مي دوني که خوبه دختر سنگين و متين باشه.بعد همچين لبخندي به دختره زد که از صد تا فحش بدتر بود. دختره رو کارد مي زدي خونش در نميومد. همون موقع خشايار اومد با دو تا ليوان يه بار مصرف تو دستش. گرفتشون سمت ماهان و گفت: بفرما ماهان اينم براي شما و خانمتون. نوش.يه چشمکي هم همراه حرفش و نيش بازش زد. انگار خيلي خوشش اومده که گفته خانمتون. چيه حالا ايستادي اينجا؟ انعام مي خواي؟؟؟؟ماهان يکي از ليوانها رو برداشت و به اون يکي اشاره کرد و گفت: مرسي آنا نمي خوره. اهل اين چيزا نيست.پسره يه لبخند همراه يه نگاه تحسين آميز بهم انداخت و گفت: خيلي حرفه که بياي اينجا و تو اين جو بتوني خودتو نگه داري و خودتو گم نکني . مثل بعضيا.دقيقا" منظورش از بعضيها همون دختره بود. دختره ليوان دوم و از دست خشايار گرفت و سر کشيد . بعد با اخم و پوزخند گفت: اين نشونه منگل بودن طرفه نه حفظ کردن خودش.اين و گفت و با دوستاش بلند خنديدن. انقده دوست داشتم برم پاشنه کفشمو فرو کنم تو دماغ عمل کرده اش که نگو. حس کردم فشار دست ماهان دور کمرم زياد شد. نگاهش کردم. اخم کرده بود. رو به دختره گفت: دقيقا" اين همون فرق تو با آناست. هموني که باعث شد خيلي راحت بزارمت کنار. با دوبار اومدن به مهموني خودتو گم کردي و همرنگ جماعت شدي. بعضيها جنبه آزادي و ندارن. تو هم يکي از همون بعضيهايي که خيلي زود جو زده شدي. اين و گفت و برگشت و من و با خودش برد. لحظه آخر برگشتم و به دختره نگاه کردم. داشت حرص مي خورد. صورتش جمع شده بود. اونقد ليوانشو تو دستش فشار داده بود که ليوان آخرش طاقت نياورد و له شد و محتوياتش پاشيد رو تن خودشو دوستاش. خشايارم با يه نيش باز اينا رو تنها گذاشت و رفت.برگشتم و به ماهان نگاه کردم. صورتش سرد بود. اخم کردم. با اينکه کلي با جواباي ماهان حال کردم اما ماهان حق نداشت ازم اين جوري استفاده کنه. باز اگه به خودم ميگفت و با اجازه خودم اين فيلمو ميومد يه چيزي اما بي خبر تو عمل انجام شده قرارم داده بود. از اين خوشم نمي اومد. نکنه از اول خبر داشت که اين دختره اينجاست و منو آورده بود که براي اين دختره فيلم بياد؟؟؟؟؟يه حس بدي پيدا کردم. فکر مي کردم ماهان به خاطر من و اينکه بهم قول داده بود و به خاطر اينکه از خونه بيام بيرون و يکم بهم خوش بگذره آوردتم مهموني. حالا از اين فکر که از اولم به خاطر خودش منو همراهش کرده حرصم گرفته بود.با همون اخم خودمو کشيدم کنار. ماهان با تعجب برگشت سمتم.بهش نگاه کردم و گفتم: آقا ماهان اصلا" ازت انتظار نداشتم. سواستفاده ابزاري اونم به اين وضوح؟؟؟؟ خيلي روت زياده. منو آوردي اينجا که کارهاتو برات ماستمالي کنم؟؟؟ که شر دوست دختراي مزاحمتو کم کنم از سرت؟؟؟؟ مگه من مگس کشم که دور و برات راه بي افتم و مگسها رو از دورو برت بپرونم.عصبي بودم اما نمي دونم اين همه مگس و اين چيزا از کجام در اومد و گفتم.ماهان هم تعجب کرده بود هم با اين بساط حشره شناسي من خنده اش گرفته بود. تا با لبخند دهن باز کرد که يه چيزي بگه. با اخم گفتم: خيلي بي ادبي.برگشتم با قهر برم. از خنده اش بيشتر لجم گرفته بود. شايد اون اولش زياد ناراحت نشد ه بودم اما اين لبخندش جريم کرده بود. باعث مي شد خود به خود عکس العمل نشون بدم و اخم کنم. شده بودم مثل دختر بچه ها که سر يه چيز خيلي الکي اخم و تخم مي کنن. اومدم برم که ماهان بازومو گرفت و برم گردوند. چرخيدم و صاف رفتم تو شکمش. با همون لبخند نصفه اش با چشمهاي شيطونش بهم نگاه کرد و گفت: چه مگس و پشه اي راه انداختي دخترِ خوب. واقعا" خودت فکر مي کني که تو رو به خاطر نشون دادن به 4 تا دختري که اصلا" برام مهم نيستن آوردم؟؟؟؟واقعا" فکر مي کني با اين آدمها قابل مقايسه اي؟؟؟؟ از چي انقدر ناراحتي؟؟؟؟ نکنه از اينکه گفتم دوست دخترمي؟؟واقعا" هم اونقدر ناراحت نبودم. چي جوابشو مي دادم؟ بگم از اينکه خنديدي لجم گرفت؟؟؟؟ نميگه خيلي بچه اي؟؟؟ شايد حق با مامان باشه و من هنوز خيلي بچه ام. براي اينکه بيشتر از اين ضايع نشم با يه حرکت خودمو کشيدم عقب و چونه امو دادم بالا و چشمهامو مل مل دادم و گفتم: حالا اين دفعه مي بخشمت ولي دفعه آخرت باشه. براي اين کارمم حق الزحمه مي گيرم بعدا" بهت ميگم چي.اين و گفتم و يه حرکتي به سرم دادم و برگشتم که برم. صداي قهقهه بلند ماهان و از بين صداي بلند موزيکم مي شنيدم. خنده ام گرفته بود. لبخند به لب يه قدم برداشتم که برم اون سمت سالن تا يه شربتي چيزي براي خودم بگيرم که .....تو جام موندم. خشک شدم. عصبهام خوابيد. دستهام افتاد بغلم . شدم يه تيکه چوب خشک. هوا رو گم کردم. نفسم بالا نمي اومد. چشمهام بهت زده به آدمي که جلوم بود خيره موند. هجوم خاطرات و تو سرم حس کردم. گيج و منگ به آدمي که جلوم بود و مي خنديد نگاه مي کردم که چشمم خورد به يه دختري که دستشو گذاشته بود رو شونه اون آدم و سرشم گذاشته بود رو دستش و با لبخند به پسر نگاه مي کرد. نفس تنگي گرفته بودم. بغض کردم. اشک تو چشمهام حلقه زد.قلبم فشرده شد. يه درد بدي و تو دلم حس کردم.با آخرين جوني که برام مونده بود برگشتم. چشمهامو بستم و برگشتم سمت ماهان. هنوز چشمهام بسته بود. نمي تونستم بازشون کنم. مي ترسيدم. مي ترسيدم دوباره تصوير اون آدم بياد جلوم. حضور ماهان و جلوم حس کردم. بازوهامو گرفت و با نگراني گفت: آنا ... چي شده؟؟؟ چرا يهو برگشتي؟؟؟؟ چرا چشمهاتو بستي؟؟؟؟با آخرين تواني که داشتم چشمهامو باز کردم. خيره شدم به چشمهاش. با چشمهاي اشکيم ... با بغض ... با التماس ... گفتم: ماهان منو از اينجا ببر ....اونقدر با حال زاري اين دو کلمه رو گفتم که ماهان به عمق فاجعه پي برد. چشمهاي اشکيم نگرانترش کرد. با لحن آرومي گفت: باشه ... باشه .. ميريم ....ماهان با دست به کسي اشاره کرد. خشايار اومد کنارمون. ماهان آروم به خشايار گفت: خشايار وسايل ما رو مياري؟؟؟ بايد بريم آنا حالش خوب نيست.خشايارم نگران نگاهم کرد و گفت: چرا ؟؟؟ چي شده؟؟؟؟ آنا خانم که چيزي نخوردن ....ماهان پريد وسط حرفش و با تحکم گفت: خشايار وسايل.خشايار سريع رفت.چشمهامو بستم و خدا خدا مي کردم که زودتر خشايار برگرده که بتونم از اين جهنم برم بيرون. هواش جلوي نفسمو مي گرفت. انگار خالي از اکسيژن بود.چشم بسته در حال دعا بودم که .....-: آنا .... خودتي ؟؟؟؟؟با چشمهاي بسته اخم کردم .... ديدتم ... تموم شد ... به زور چشمهامو باز کردم. ماهان با تعجب به پشت سرم نگاه مي کرد.برگشتم ......ديدمش .............جلوم ايستاده بود ..........بهت زده به سر تا پام نگاه مي کرد. با دستهاي باز اشاره اي بهم کرد و با همون بهت و دهن باز گفت: باورم نميشه. به زور شناختمت. چقدر عوض شدي دختر .... ببين چي کار کردي با خودت ...به زور يه لبخند محو زدم. اونم از سرم زياد بود. هنوز داشت با بهت و تعجب همراه يه لبخند ناباور نگاهم مي کرد. سرشو بالا آورد و به صورتم نگاه کرد. -: خيلي خوشگل شدي. معرکه شدي . چقدر از ديدنت خوشحال شدم. کاش منم مي تونستم همين حرف و بهش بزنم.-: خيلي دلم برات تنگ شده بود. هيچ خبري ازت نيست.يه ابروم رفت بالا. بالاخره دهن باز کردم.من: مگه قرار بود خبري باشه؟؟؟ رفتم که فراموش بشم.دستهاشو تو جيب شلوارش فرو کرد. فرصت کردم دقيق نگاهش کنم. به پسري که جلوم ايستاده بود و يه زماني همه زندگيم بود. قد يه سر از ماهان کوتاه تر بود. خوب ماهان زيادي بلند بود. شونه هاي گردي داشت. به خاطر وزنه زدنش بود. هيکل پري هم داشت. براي همين هميشه همه بهمون ميگفتن چقدر بهم مياين و با هم تفاهم دارين. حتي از نظر قد و قواره هم به هم شباهت داشتيم. يعني اون موقع داشتيم.يه شلوار جين تيره پوشيده بود با يه بلوز سورمه اي. يه کت اسپرت مشکي هم روش. هميشه عاشق اين جور تيپ زدنش بودم.چشمم افتاد به چشمهاش. اون داشت کامل بررسيم مي کرد. کارش که تموم شد دوباره بهم نگاه کرد. يه لبخند مهربون زد. لبخندي که بعد 5 سال ديگه مي فهميدم چه معني ميده. يه نگاه دلتنگ بهم کرد. نگاهشو مي خوندم. 5 سال تو خواب و بيداري همراهم بود.پسر: تلخ حرف مي زني.بدون لبخند نگاهش کردم. زل زدم تو چشمهاشو گفتم: بايد شيرين باشه؟؟؟؟پسر: ما خوب تمومش کرديم.من: براي تو خوب تموم شد.پسر: تو راضي بودي.من: مجبور بودم.پسر: مي دونستي که نميشه ....پوزخند تلخي زدم.من: چون مي دونستم نمي خواي رفتم ....يه اخم ناراحت کرد.پسر: ما حرفهامونو زديم.من: براي همين گلايه نمي کنم.خيره شديم به چشمهاي هم. تو چشمهامون 1000 تا حرف بود 1000 تا جمله ناگفته. حرفهايي که نبايد به زبون مي آورديم.نگاهمو از چشمهاش گرفتم. به پشت سرش نگاه کردم. به دختري که با لبخند اما متعجب به سمتمون ميومد. يه سارافون آستين حلقه اي پوشيده بود با يه جوراب شلواري. سارافونش خيلي کوتاه بود. موهاشو جمع کرده بود بالا. يقه لباسش هفت باز بود. بي اختيار يه پوزخند اومد رو لبهام. اين بود دختري که جامو گرفته بود. پسر رد نگاهمو گرفت و رسيد به دختر. يه لبخند به دختر زد و دستشو دراز کرد و دستشو گرفت. قلبم فشرده شد. دختر اومد و کنار پسر ايستاد. دستشو انداخت دور بازوي پسر. حس مي کردم دستشو دور گردن من انداخته و فشار ميده.پسر با لبخند رو کرد سمت من و گفت: معرفي مي کنم. عسل جان دو ست دخترم. عسل سريع همراه با يه لبخند گفت: اگه خدا بخواد به زودي ميشيم نامزد.روح از بدنم خارج شد. خشک شدم تو جام. چشمهام مات موند. چي گفت؟؟ نامزد ؟؟؟ به پسر نگاه کردم. با لبخند يه نگاه مهربون بهش کرد. به زور جلوي اشکهامو گرفتم که پايين نياد.پسر رو به من اشاره کرد و گفت: اين خانمم آنا جان از دوستان قديم هستن.به قدمت 5 سال زندگي و جووني و روياهاي دخترونه.پسر يه نگاه به ماهان کرد که تا حالا آروم کنارم ايستاده بود. پسر: و ايشون ....به ماهان نگاه کردم. نگران نگاهم مي کرد انگار اونم متوجه ناجور بودن اوضاع شده بود. با دست به ماهان اشاره کردم و گفتم: پسر خاله ام ماهان. به پسر اشاره کردم و گفتم : حامد ....حامد دستشو جلو آورد و همراه با يه لبخند با ماهان دست داد و گفت: خوشبختم. نمي دونستم آنا پسر خاله داره ....و پر سوال به من نگاه کرد. از نگاهش کلافه شدم. اخم کردم. مگه قرار بود همه چيو بدونه؟سرد گفت: قرار که نيست همه چيزو در مورد من بدوني.حامد از حرفم تکوني خورد و متعجب بهم نگاه کرد. انتظار اين حرف و ازم نداشت. به درک نداشته باشه. برام مهم نيست.صداي باران و خشايار و شنيدم. سريع برگشتم سمتشون.باران وسايلمون و آورد. شرمنده بودم اما اونقدر حالم خراب بود که نمي تونستم غصه شرمندگي و هم بخوردم. تندي پالتومو گرفتم پوشيدم و شالمو انداختم رو سرم. دکمه هاي پالتومو نبستم. سريع گونه باران و بوسيدم و از خشايار يه خداحافظي سر سري کردم و برگشتم.بدون نگاه کردن به حامد و عسل يه خداحافظ گفتم و رفتم سمت در خروجي. ماهان هنوز داشت با خشايار حرف مي زد. در خونه رو باز کردم.بي توجه به ماهان بي توجه به ماشين، کنار پياده رو، رو گرفتم و تلو تلو خورون راه افتادم. همچين راه مي رفتم که يکي مي ديدتم فکر مي کرد مستم.صداي قدمهاي ماهان و از پشت سرم شنيدم. پام گير کرد به يه چيزي و محکم با زانو خوردم زمين. دردم گرفت اما دردش در برابر درد قلبم هيچي نبود. اشکم پايين چکيد. ماهان خودشو بهم رسوند. نشست کنارم. نگران گفت: آنا خوبي؟؟؟ طوريت که نشد ؟؟؟؟چشمم که به ماهان افتاد بغض سنگيني که همه اين مدت نگهش داشته بودم، همه اين يک سال، تحملش تموم شد و شکست. با صداي بلند زدم زير گريه. بلند بلند گريه مي کردم و گوله گوله اشک مي ريختم. ماهان دست پاچه، نگران و هول بهم نگاه مي کرد. سعي داشت ارومم کنه.با دست بازمو ماليد و گفت: گريه نکن. خوب يه زمين خوردن ساده است. چيزي نشده که؟؟؟؟با همون بغض، با همون گريه، ميون اشک ريختن گفتم: چرا همه بلاها سر من مياد؟ چرا در و ديوار و شيشه و زمينم باهام لج کردن؟؟؟چرا هميشه من بايد با کله برم تو ديوار. با زانو بخورم زمين. با دست برم تو شيشه؟؟؟؟ چرا اين شيشه ها بايد برن تو قلب من؟ سنگهاي زمين برن تو پاهام؟ چرا سر من بايد بشکنه؟؟؟؟ نمي خوام؟ نمي خوام هميشه من اوني باشم که بلا سرش مياد.ماهان ناراحت گفت: آنا گريه نکن عزيزم آروم باش.با گريه گفتم: ماهان پاهام درد ميکنه ..... قلبم مي سوزه..... دلم داره آتيش مي گيره ..... نمي تونم بايستم..... نمي تونم راه برم...... بريدم ... خسته ام .... از تحمل همه چيز ... از اينکه پام زخمي شه و هيچي نگم ... از اينکه سرم بشکنه و ساکت بمونم ... از اينکه قلبم بسوزه و بازم بلند شم بخندم و شاد باشم ..... بريدم ... کم آوردم ... مي خوام گريه کنم .... مي خوام براي دردام گريه کنم ... گريه کنم تا درد پام يادم بره .... پام درد ميکنه .....هنوز داشتم بلند بلند گريه مي کردم. ماهان دستهاشو حلقه کرد دور شونه امو کشيدم تو بغلش. سرمو گذاشتم رو سينه اشو گريه کردم. ميون گريه و بغض چنگ زدم به لباسشو و گفتم: ديديش؟؟؟ ديدي دختره رو؟؟؟ اوني که اومده جاي من؟؟؟ اوني که خيلي راحت تونست جايگاه 5 سالمو غصب کنه ؟؟؟ چه دلشادم چه جايگاهي. اگه جايي داشتم که راحت فراموش نمي شدم. دختره خيلي بهتر از من بود؟؟؟؟ چرا اون ؟؟؟؟ چرا من نبايد باشم ؟؟؟؟ماهان آروم آروم دست مي کشيد رو کمرم. بي حرف . آروم بغلم کرده بود و نوازشم مي کرد. گذاشت خالي شم. گذاشت حرف بزنم گذاشت مستقيم و غير مستقيم درد و دل کنم. خوب که گريه کردم آروم بلندم کرد. بردم سمت ماشين. نشوندم رو صندلي و خودش نشست پشت فرمون راه افتاد. دکمه ضبط ماشين و زد. آهنگش تو گوشم پيچيد. سرمو تکيه دادم به شيشه و هم صدا با خواننده اشک ريختم. حرف دل منو مي زد.شايد آهنگش يه جورايي شاد بود اما کلامش ... کلام دل بود .....بازم اشکاي چشمام مثل اب رونهادم با چه اميدي تو اين دنيا بمونه ديگه با چه غروري بگم خيلي صبورممگه ميشه تو گريه بگم مست غرورم صدام کن که دوباره بشم عاشق عاشقبيام با يه اشاره بيام با يه اشاره يه اشاره تو قلبت کي عزيز تر شده از من کي اومد که بدت اومده از منکناره تو همش عشق تو حرفام چقدر پيش تو اروم ميشه دنيا صدام کن که دوباره بشم عاشق عاشقبيام با يه اشاره بيام با يه اشاره يه اشاره خيال کردي دل من دل ساده ي عاشق از اين شاخه به اون شاخه پريدهدل ساده ي عاشق ديگه بي تو تو دنيايه شب خواب خوش عشق و نديده تو قلبت کي عزيز تر شده از من کي اومد که بدت اومده از منکناره تو همش عشق تو حرفام چقدر پيش تو اروم ميشه دنيا صدام کن که دوباره بشم عاشق عاشقبيام با يه اشاره بيام با يه اشاره يه اشارههنوزم دوستش داشتم. هنوزم با يادش زندگي مي کردم. هنوزم وقتي اسمش ميومد همه خاطراتم جون مي گرفت. کم نبود مدت با هم بودنمون. 5 سال .... 5 سال شادي و غم.به خونه رسيديم. حالم اصلا" خوب نبود. اومدم پياده شم که سرم گيج رفت و نشستم کنار در ماشين. ماهان ماشين و دور زد و سريع خودشو بهم رسوند. زير بغلمو گرفت و کمکم کرد که بلند شم. بعدم راه افتاد که بره سمت آسانسور. با آخرين جوني که داشتم ايستادم و ماهانم مجبور کردم که بايسته.برگشت و با تعجب نگاهم کرد. چشمم به در آسانسور بود. انگار چيز بدي مي ديديم.با اخم گفتم: از پله ها مي رم.يکم نگاهم کرد. نگاش نکردم. بي حرف راهمونو کج کرد سمت پله ها. با کمک ماهان بالا رفتن از پله ها برام آسون تر شده بود. ديگه نفسم نمي گرفت. ديگه پاهام درد نمي گرفت.رسيديم به خونه ماهان کليد انداخت و در و باز کرد. باز هم بي صدا و بي حرف رفتيم تو خونه، از پله ها رفتيم بالا و ماهان بردتم تو اتاقم. به کنار تختم رسيدم. همه جا تاريک بود. ديگه زانوهام نکشيد. قيافه حامد و اون دختره عسل دوباره جلوي چشمهام جون گرفت. بدنم سست شد و نشستم رو زمين. ماهانم با من نشست. هنوز کمرمو گرفته بود. دوباره سيل اشکهام جاري شد. دوباره گريه. نمي خواستم گريه کنم. اما نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم. يادش دلمو آتيش مي زد. ماهان سرمو گرفت و کشدم تو بغلش. چقدر الان به نظرم ماهان محکم بود. چقدر آروم بود. همين که هست خوبه. همين که مجبور نيستم تنها، تو تاريکي به حال خودم گريه کنم خيلي خوبه.دلم داشت مي ترکيد. حرفهايي که يه سال تو دلم مونده بود و تا نوک زبونم اومده بود و به زور فرستاده بودمشون عقب داشتن از دهنم مي اومدن بيرون. سد سکوتم شکست. بايد درد و دل مي کردم. حتي شده با ماهان.ماهان موهامو نوازش مي کرد. نرم. يه دستش دور کتفم بود و من و به خودش فشار مي داد.صداي آرومش و دم گوشم شنيدم.ماهان: آنا چرا اين جوري گريه مي کني؟؟؟؟ اون پسر دليله همه گريه هاته؟؟؟؟ مي خواي حرف بزني؟؟؟و حرف زدم. زبونم از هم باز شد. با بغض و گريه گفتم: ماهان خيلي بده که يه عمر به اميد يه آدم باشي و آخرش بفهمي تو اوني نيستي که اون مي خواد. که همه اين مدت همه اش يه دوره کوتاه بوده براي اون که از اولشم مي دونست که تموم ميشه. خيلي بده که بفهمي از اول به يه چشم ديگه بهت نگاه مي کنه نه اون جوري که تو بهش نگاه مي کني.من 5 سال همه زندگيم حامد بود. محبت و دوست داشتن و با اون تجربه کردم. با اون به مفهوم همدم و يار بودن پي بردم. با اون حس قشنگ دوست داشتن و دوست داشته شدن و فهميدم. تاثيري که حامد تو زندگيم داشت هيچ وقت از بين نمي ره. به خاطر اون براي اينکه براش کم نباشم درس خوندم. که برم همون دانشگاهي که اون هست. که باشم کنارش. که هر روز ببينمش. که بهش فرصت بدم تا هر چه بيشتر بشناستم. من همه کاري براش کردم. همه کار. هميشه کنارش بودم. به هر چي احتياج داشت. هر مشکلي که داشت هر جا که بودم خودمو بهش مي رسوندم. نمي زاشتم هيچ وقت تنهايي و حس کنه. هيچ وقت حس کنه که فراموش شده. 5 سال فقط به اون نگاه کردم و فقط به اون فکر کردم. حتي وقتهايي هم که نبود به خودم اجازه نگاه کردن به کس ديگه اي و نمي دادم. فکر مي کردم مال منه. فکر مي کردم من مال اونم. فکر مي کردم با هم مي مونيم تا هميشه. ميشيم دو تا زوج خوشبخت مثل مامانم اينا مثل مامانت اينا.... ولي اينا همه توهماتم بود. همه اش خواب و خيال.دوباه گريه ام شدت گرفت .... به اوج رسيد.... ماهان به خودش فشردم .... ماهان: آروم باش آنا ... آنا جان اون پسره لياقت تو رو نداشت وگرنه کي مي تونه تو رو ول کنه و بره؟؟؟؟کي مي تونه ولم کنه و بره ... کي مي تونه ولم کنه و بره .....خودمو از بغل ماهان کشيدم بيرون. تکيه دادم به تختم. زانوهامو جمع کردم تو بغلم. با صدايي که به زور در ميومد گفتم: ماهان مي خوام تنها باشم.ماهان يه حرکتي کرد که بياد سمتم تا دوباره بغلم کنه. سرمو بلند کردم و مستقيم تو چشمهاش نگاه کردم. محکم گفتم: ماهان .... تنها .....يکم نگاهم کرد و آروم گفت: باشه .... من بيدارم .... اگه کاريم داشتي صدام کن ....آروم چشمم و به نشونه باشه بستم. از جاش بلند شد و آروم رفت بيرون. در و بست. تو تاريکي به رو به روم خيره شدم. چي شد که کارمون به اينجا کشيد؟؟؟؟ ماها که همو دوست داشتيم. هميشه پشت هم بوديم. همه به علاقه امون حسوديشون ميشد؟؟؟؟همه چيز از سال چهارم شروع شد. وقتي بحث ازدواج پيش اومد. وقتي قرار شد در موردش فکر کنيم.اول گفت بابام اينا راضي نمي شن. بعد گفت کل خانواده منو دوست دارن و براي ازدواجم نظر مي دن. بعد گفت خانواده ها به هم نمي خورن. بعدم که يکي از دوستاشو آورد که يه روز کامل مخ منو بزنه که چي؟؟؟؟؟ من تو خونه اونا دووم نميارم با بابا و مامانش .....وقتي ديدم انقدر داره تلاش ميکنه که يه جوري قانعم کنه که بگم نه منم گفتم.گفتم: نه......وقتي با تعجب ازم پرسيد: چرا ؟؟؟؟فقط گفتم: وقتي يه هفته خودتو به آب و آتيش مي زني که من با زبون خودم اين کلمه رو بگم .... منم کارو برات راحت کردم. ميگم نه ....اما بعدش ديگه نتونستم. نتونستم نگاش کنم و يادم نياد که ما آينده اي نداريم. کنارش باشم و بدونم قراره يکي ديگه بياد و جامو بگيره. حرفهاي قشنگ از دهنش بشنومو بدونم که يه روزي اين حرفها اين نگاه اين دستها اين لبخند مال کس ديگه اي ميشه.حس کردم براش کمم براش کافي نيستم براش اونقدر خوب نبودم که منو به چشم شريک زندگيش ببينه. حس کردم اونقدر دوستم نداره که نبودنم براي هميشه اذيتش کنه. براي همين رفتم.رفتم که نباشم رفتم .... که نبينم.رفتم که راحت باشه.... رفتم که نشکنم و الان .... شايد واقعا" براش کم بودم.شايد کم بودم که خيلي راحت يکي ديگه رو گذاشته جاي من خيلي راحت فراموشم کرده خيلي راحت ....بعد حامد خودمو تو خونه زنداني کردم. از همه دنيا بريدم. همه وقتم و گذاشتم براي بهتر کردن خودم. به کمک پريسا تونستم جلوي غذا خوردنمو بگيرم تونستم خودمو تغيير بدم عوض کنم که ديگه براي کسي کم نباشم که اگه يه روزي يه جايي با حامد رو به رو شدم با ديدنم از ول کردنم از نداشتنم پشيمون بشه. خواستم بهترين شم تا بهش بگم بي تو هم مي تونم.اما همه تلاشم با ديدنش بهم خورد. خراب شد.اما من بايد مقاوم مي موندم. اون زندگيشو از سر گرفته. من احمق بودم که منتظرش موندم تا برگرده. تا يه روز پشيمون بشه.اشکهامو پاک کردم. از جام بلند شدم. چراغ اتاقو روشن کردم.رفتم جلوي آينه ايستادم. به آناي توي آينه نگاه کردم. به تک تک اجزاي صورتم. چشمهاي خرمايي که برق مي زد. چشمهاي درشت با موژه هاي بلند و فر و پر که بدون ريملم سياهيشون پيدا بود. ابرو و موهاي سياه به رنگ شب. پوست سفيد. لبهاي برجسته و کشيده. دندونايي که به لطف ارتودنسي صاف و رديف بودن. گونه هاي کمي برجسته که با رژگونه ميشد خيلي برجسته اشون کرد.هيکلي که به زور غذا نخوردن و ورزش کردن شب و روز خوب شده بود. نه عالي اما خوب بود. خودم راضي بودم. خيلي اراده مي خواست که جلوي غذا نخوردن زيبا ترين و مورد علاقه ترين کارمو بگيرم.خيلي خوشگل نبودم اما جذاب بودم. اونم به خاطر پوست سفيد و موهاي مشکي پرکلاغيم بود که يه قيافه شرقي بهم داده بود. يه دستي به گونه هام کشيدم. لپهامو باد کردم. وقتي چاق بودم بامزه بودم. با نمک. هيچ وقت خوشگل نبودم نه اون موقع نه الان اما خوبم. فوق العاده نيستم اما با نمکم. تو چشمهاي آناي تو آينه نگاه کردم. انگشت اشاره امو به سمتش گرفتم و محکم بهش گفتم: حق نداري گريه کني فهميدي؟؟؟؟ چشمهامو ريز کردم و به آناي تو آينه گفتم: خيله خوب اونجوري نگاه نکن. حالا چون امشب ناراحت شدي و کلي گريه کردي مي توني به خودت آوانس بدي.يه چشمک و يه لبخند به آناي آينه زدم. برگشتم. پالتومو در آوردم و لباسامو با يه تاپ آستين کوتاه سفيد گشاد و يه شلوار مشکي گشاد عوض کردم. موهامم پيچوندم بالاي سرمو گيره زدم.از اتاق اومدم بيرون. آروم و بي سرو صدا. مستقيم رفتم توي آشپزخونه. سرک کشيدم که کسي نياد. از غذايي چيني ژاپنيم کلي مونده بود. برنجم از ظهر داشتيم. غذاي خودمو گذاشتم تو ماکروويو که گرم بشه. بعدم برنجو گذاشتم گرم شد . يه کاسه گنده برداشتم از همونايي که توش براي ماه رمضون آش و آبگوشت مي ريزن و مي ذارن سر سفره.برنج و ريختم توش. خورشتم ريختم. کله امو کردم تو يخچال. سبزي و سالادم در آوردم. يکمم ترشي.سبزي و سالادم ريختم تو کاسه يکم ترشي ريختم. کلا" مخلوط دوست داشتم. بطري نوشابه خانواده رو هم در آوردم. نشستم پشت ميز. نوشابه رو گذاشتم رو ميز. کاسه پر ملاتمو هم زدم و حالا .....حمله ......تند تند قاشق و پر و خالي مي کردم. همچين مي خوردم که انگار از بدو تولد گشنه مونده بودم. واقعا" هم همين بود. يک سالي ميشد که گشنه بودم. کله ام تو کاسه بود و سبزي و سالاد و برنج تو حلقم که احساس کردم يکي نزديکمه.سرمو از تو کاسه بيرون آوردم و به رو به رو نگاه کردم. يه صورتي تو 4 انگشتي صورتم بود و چشمهاشم برق مي زد. اونقدر هول شدم و ترسيدم که بي اختيار هر چي تو دهنم بود فواره زد بيرون و گلاب به روتون رفت تو چش و چال و دک و پوز سياهي جلوم.تو اون تاريکي هم صورت پر برنج و خورشت رنگارنگم با اون سبزيها و گوجه و خيار سالاد ديدن داشت. به زور دهنمو جمع کردم تو و سعي کردم جلوي خنده امو بگيرم.سياهي بلند شد و رفت چراغ آشپزخونه رو زد. اي بميري. اين که ماهان خودمونه. ببين بچه رو چه خوشگل طراحي کردي. اه اه اين غذاها رو ببين چه خوبم له شدن نه بابا گونه سمت راستش برنجاشو هنوز نجوييده بودي اگه اين جوري قورت مي دادي دل درد مي گرفتي پسره ثواب کرد که اومد و تو اين و نجوييده قورت ندادي.چشمم خورد به چشمهاي عصباني ماهان که از وسط اون همه چيز ميز رنگي قرمزيش پيدا بود. شايدم گوجه رفته تو چشمش.قد يه دقيقه عصباني نگاهم کرد و بعد انگار تازه فهميد چي رو صورتشه تند رفت سمت سينک و شير آب و باز کرد و تند تند صورتشو شست. انگار وسواس گرفته بود با اينکه صورتش تميز شده بود همچين با دست مي سابيد به صورتش که گفتم الانه که پوستش کنده شه.شستن صورتش که تموم شد. شير آب و بست يکم به سينک تکيه داد. داشتم از پشت نگاهش مي کردم. صورتشو نمي ديدم. يکم آروم همون جور ايستاد. سرش انگار پايين بود. تو يه لحظه همچين برگشت و عصباني ولي با ولوم پايين گفت: دختر اين چه وضع غذا خوردنه؟ کسي دنبالت ميکنه که اين جوري کاسه به دست نشستي مي چپوني تو دهنت که بعدم اين بلا رو سر من بدبخت بياري؟ ماهان خيلي عصباني بود اما من بدجوري خنده ام گرفته بود. انقده دوست داشتم دندونامو نشون بدم اما مي ترسيدم کله امو مثل سر گنجشک بپيچونه و بکنه از تنم. واسه همين ترجيه دادم فقط زل زل نگاهش کنم. اونم يکم نگاهم کرد. با اخم يه نگاهم به کاسه دستم کرد و گفت: منم مي خوام. با دست به ظرف برنج و خورشت و سالاد و سبزي که هنوز نذاشته بودم تو يخچال اشاره کردم. رفت سمتشون و براي خودش غذا کشيد.اومد و نشست کنارم پشت ميز. يه قاشق غذا گذاشت دهنش. وقتي ديدم ديگه به من کاري نداره و من آزادم دوباره قاشق به دست رفتم تو کاسه ام.تو همون حالت که دهنمو با هر قاشق مي ترکوندم صداي ماهان و شنيدم.ماهان: فکر مي کردم تو شام نمي خوري. سرمو بلند کردم و با دهن پر گفتم: نمي خورم اما امشب فرق داده. جزو موارد استثنا و غذا درمانيه.يه ابروشو بالا انداخت و گفت: غذا درماني؟؟؟؟شونه امو انداختم بالا و گفتم: آره تازه فهميدم براي يه الاغ اين همه سختي کشيدم.چشمهاش گرد شد. خودم توضيح دادم.من: حامد و مي گم. يه اخم کوچيک کرد و گفت: چه طور؟؟؟يه قاشق ديگه برنج بردم تو دهنمو و گفتم: خوب من براي اينکه به حامد ثابت کنم چقدر ازش سرمو يه خريه که باعث شد از هم جدا بشيم و در واقع يه جورايي دلشو بسوزونم انقده خودمو لاغر کردم. الان فهميدم بي شعور تر از اين حرفهاست.ماهان قاشقش و زمين گذاشت و بهم نگاه کرد. بطري و گرفتم و ازش سر کشيدم. گذاشتمش رو ميز و گفتم: مي دوني دلم از چي ميسوزه؟؟؟ از اينکه دقيقا" الان کسي گيرش اومده که هميشه مي گفت نمي خوام. يه دختر راحت و آزاد. يه قاشق غذا گذاشتم دهنم و دوباره گفتم: عسل و ديدي؟؟؟ ديدي چه لباسي پوشيده بود؟؟؟؟ماهان يه قلوپ از ليوانش آب خورد و گفت: حامد با پوششت مشکلي داشت؟؟؟؟قاشقمو که داشتم مي بردم تو دهنم ول کردمش و گذاشتم تو کاسه. به يه نقطه تو سقف خيره شدم و رفتم تو فکر. تو همون حالت گفتم: 4 سال اول نه. ولي وقتي بحث ازدواج اومد وسط من تازه فهميدم که اون يه اعتقادات ديگه داره. يعني تو مهمونيها و جلوي دوستاشو کلا" به بي روسري بودنم گير نمي داد. لباسهامم که خودت ديدي چي مي پوشم؟ هميشه سعي مي کنم رعايت کنم. اما بعدش گفت من با همه چيز مشکل دارم با اينکه تو روسري سرت نمي کني با اينکه به بعضي از فاميلهات دست مي دي. وقتي همه چيزو قبول کردم که روسري سرم کنم و با نامحرم دست ندم گفت مامانم يه دختر چادري مي خواد.به ماهان نگاه کردم با تعجب به من نگاه مي کرد. بي تفاوت يه قاشق پر کردم و بردم تو دهنم. بهش نگاه کردم و گفتم: منم وقتي دفعه اول اين حرف و ازش شنيدم قيافه ام اين شکلي که نه خيلي بدتر از اين شده بود.يه قاشق ديگه غذا گذاشتم تو دهنم. يکم خودمو کشيدم جلو. قاشقمو تو هوا تکون دادم و به قيافه بهت زده همراه با اخم ماهان گفتم: آره خيلي بده که بعد 4 سال بفهمي اوني که دوسش داري تو رو به خاطر اون چيزي که هستي دوست نداره. در واقع اونقدر براش مهم نبودي که حتي بهت بگه چي دوست داره و چه انتظاري داره ازت. خوب منم تازه همون موقع بود که اين حرفها رو مي شنيدم. بعدنم از همينها براي قانع کردن من استفاده کرد. اينکه ما به هم نمي خوريم. و بهتره همون دوست بمونيم. از اونجايي که من يه احمقم حاضر شدم يه سال ديگه هم با احساساتم بازي بشه به اميد اينکه نظرش عوض شه يا اينکه بفهمه من بهتر از اون چيزيم که اون فکر ميکنه. و من و همون جور که هستم ببينه. اما خوب من يه احمق بودم. دوباره بطري و سر کشيدم. خودمو کشيدم عقب يه نگاه به کاسه خالي از غذام کردم. هنوز حرصم تموم نشده بود. هنوز به غذا نياز داشتم تا حرص و عصبانيت و بغض و ناراحتيمو فرو بدم.دوباره به ماهان که زوم کرده بود روم نگاه کردم.ماهان: بعد چي شد؟؟؟ابرومو انداختم بالا و گفتم: هيچي وقتي ديدم که هيچ وقت اون چيزي نميشم که اون مي خواد اونم اونقدرها که بايد دوستم نداره خودمو کشيدم کنار. ترجيح دادم با تنهايي هام کنار بيام تا اينکه هميشه حسرت داشت کسي و داشته باشم که کنارمه اما مال من نيست و مي دونم دير يا زود ميره.ترجيح دادم قبل از اينکه اون کنارم بزاره من کنارش بزارم و قبل از موعد آزادش کنم تا رها شه. نمي خواستم به زور نگهش دارم. اوني که بالاخره يه روزي مي رفت وابستگي بيشتر دردي و ازم دوا نمي کرد.دوباره بطري و سر کشيدم.ماهان هنوز تو فکر بود. منم دنبال يه چيزي که شکمم و پر کنم. ماهان بالاخره دست از فکر کردن برداشت و مشغول غذا خوردن شد. يه نگاه به بشقاب پر اون انداختم. گشنم بود.قاشقمو از تو کاسه ام برداشتم. کاسه امو گذاشتم رو ميز. خم شدم رو ميز و خودمو کشيدم سمت ماهان و قاشقمو کردم تو غذاش و يه قاشق از برنج و مخلفاتش برداشتم. دستهاي قاشق چنگالي ماهان با فاصله از بشقاب خشک شد. اخماش رفت تو هم. برگشت و عصباني بهم نگاه کرد و گفت: اين چه کاريه؟؟؟ چرا قاشق دهنيتو کردي تو غذاي من.قاشقم هنوز تو دهنم بود. قاشق به دهن چند بار پلک زدم. يکم نگاهش کردم. قاشق و آروم آوردم پايين و آروم گفتم: خوب هنوز گشنمه.يه نگاه بهم کرد و اشاره کرد به ظرفهاي غذا و گفت: غذا هست برو بکش براي خودت.يه لبخندي زدم و قاشقمو دوباره بردم سمت بشقابشو همون جور گفتم: نمي خواد غذاي تو هست يه دو قاشق پيش تو مي خورم.تا قاشقمو کردم تو برنجش و اومدم بيارم بالا يهو ماهان قاشق چنگالشو پرت کرد رو ميزو يه لرزي رفت بدنش و با حرص و عصباني و صدايي که به زور پايين نگهش داشته بود گفت: اهههه قاشق دهنيتو نزن تو غذام . اصلا" نمي خورم. من خوشم نمياد يکي قاشق تفيشو بزاره تو غذام.بعدم همچين اخم کرد و از جاش بلند شد که انگار يکي يه فحش خواهر مادر بهش داده. ليوان آبشو با حرص از رو ميز برداشت و از آشپزخونه رفت بيرون و رفت بالا. منم قاشق تو هوا مات به اين حرکاتش مونده بودم. اين چرا مثل دختر بچه هاي 10-9 ساله رفتار کرد؟؟؟ يعني چي دهني بدم مياد؟؟؟ خير سرش پسر به اين گندگي از سنش خجالت نمي کشه.بي تفاوت شونه امو انداختم بالا و بشقابشو کشيدم جلوي خودمو تا تهشو خوردم. بعدم ظرفها و ميزو جمع کردم و رفتم تو اتاقمو خودمو انداختم رو تخت و چون بعد مدتها سير سير بودم راحت خوابم برد. خسته و کوفته از دانشگاه برگشتم. کليد انداختم و رفتم تو خونه. سر ظهره دارم ميميرم از گشنگي. ماهان قراضه هم نمي دونم کجا رفت يهويي. ميمون نکرد من و ورداره بياره خونه.از تو خونه سرو صدا مياد. يکم گوشامو تيز مي کنم.آي .... نياز به تيز کردن گوشم نيست صداي چاقو مانند ننه امو از 6 فرسخي هم ميشنوم.مستقيم رفتم تو اتاق خاله.ننه ام بود آقام بود. ذوق کردم بعد چند وقت ديدمشون. از اولم گفتن دوري و دوستي.با ذوق رفتم بابام و بوسيدم. انگار از مسافرت برگشتم. رفتم جلو و ماميمم بغل کردم. يه لبخند قشنگ بهم زد. يه ذوقي کردم که نگو. نه که هميشه بهم چشم غره ميره. لبخند مليحاشو ميزاره وقتايي که با آقام تنهان مصرف ميکنه.خاله رو هم بوسيدم و نشستم کنارش رو تخت. به عمو حميدم دست دادم. تازه اومده بود تو اتاق دستش سيني چايي بود. بلند شدم و سيني و از دستش گرفتم و تعارف کردم.مامان: سيمين جون آنا که اذيتتون نميکنه؟؟؟؟يه پشت چشم برا مامان نازک کردم. انگار بچه دو ساله اشون و گذاشتن پيش دوستان که مراقبش باشه. نا سلامتي من خودم اومدم اينجا از خاله پرستاري بنمايم. هر چند من و خاله فقط ميشينيم دو تايي هله هوله مي خوريم و فيلم مي بينيم اما خوب.....خاله يه لبخندي زد و گفت: اين چه حرفيه. آنا براي خونه ما يه نعمتيه.. ماهان که صبح زود ميره شب بر مي گرده من و حميد اصلا" نمي بينيمش اگه آنا نبود ما دوتا اينجا دق مي کرديم.کاش آنا دختر خودم بود. واسه هميشه تو خونه نگهش مي داشتم.يه لبخند نيشي و ذوق زده به خاله تحويل دادم و از دور براش بوس فرستادم.مامانم استثنائا" هيچي بهم نگفت. دوباره يه لبخند مليح زد و گفت: قابلتون و نداره به خدا.وا انگاري من لباسم ميگه قابلتو نداره. خاله هم خوشش اومده مي خنده. اين لبخند مليح هاي مامان داره منو مي ترسونه کم کم. خيلي به ندرت پيش مياد مامان انقده مهربون بشه و يه 5 دقيقه آروم بشينه و بهم تذکر نده.بابا و عمو حميد دوتايي داشتن با هم حرف مي زدن.خاله رو به مامان کرد و گفت: خوب حالا کي ميرين؟؟؟يه ابروم رفت بالا. گوشام تيز شد. ننه ام کجا ميره؟؟؟؟؟مامان: چون بايد پروژه رو هر چه زودتر افتتاح کنن احتمالا" فردا اينا راه مي افتيم.جاننننننننننن؟؟؟؟ کي ؟ کجا ؟ پروژه چي؟؟؟ راه کجا؟؟؟؟؟پريدم وسط و گفتم: مامان کجا مي خواين برين؟؟؟مامان يه نگاه متعجب به من کرد و يهو يه وايي گفت و دستشو گذاشت رو پيشونيش. منم با چشمهاي گرد به اين حرکات مامي نگاه مي کردم.مامان: وايييييييي به کل يادمون رفت به تو بگيم. بابات اينا يه پروژه راه انداختن تو شمال. يه پروژه 6-7 ماهه . چون کار بايد خيلي سريع انجام بشه بايد حتما" بالاي سرش باشه. براي همينم من و بابات قراره اين چند ماهه بريم اونجا ميريم رامسر. با دهن باز در عين ناباوري گفتم: پس شرکت ؟؟؟؟مامان: اينجا رو آقاي نامدار اداره ميکنه.همون جور مبهوت گفتم: من ؟؟؟؟مامان دوباره يه لبخند مليح زد و گفت: تو هم که اينجايي پيش سيمين اينايي خيالمون از بابت تو راحته ديگه.مات مونده بودم. تازه مي فهميدم قضيه چيه. دک کردن من و. موندن خونه خاله و. مراقب از خاله و. تنهاييش و ....همه اينا بهانه بود که يه جورايي منو دک کنن و خودشون برن شمال به اسم کار عشق و حال کنن. از طرفي هم خيالشون از بابت تنهايي من راحت باشه هم اينکه عذاب وجدان تنها گذاشتن خاله رو نداشته باشن. يعني من چقده خرم. يه درصد فکر نکردم بابا چه جوري انقده راحت قبول کرد من بيام اينجا اونم چند ماه. گفتم چقدر بابا روشن فکر شده. هر چقدرم بابا و مامان خاله و عمو رو به فاميلي قبول داشته باشن. من که مي دونستم همه اينا زير سر مامي جانه. رگ خواب بابا دستش بود به سه سوت راضيش کرد. بابا هم که مثل عسل تو دست ماميه.اي خدا ... اي بخت سياه ... ببين من بدبخت خير سرم دختر خانواده مفخم هستم اونوقت بايد آخرين نفري باشم که از کوچ اين خاندان خبر دار ميشه. نامردم بيام شمال يه سر بهتون بزنم.بغ کرده دست به سينه يه گوشه نشستم و از اول تا آخر هيچي نگفتم. موقع خداحافظي هم که مامان و بابا بوسيدنم به روي خودم نياوردم. هنوز اخم داشتم. هيچکي هم پيدا نميشد من دق و دليمو سرش خالي کنم دلم خنک شه لااقلکن.رفتم تو آشپز خونه و قد يه گنجشک براي خودم غذا کشيدم. نشستم پشت ميز. شب دلداري تموم شده بود دوباره بايد کم غذا مي خوردم.داشتم با يه قيافه دمق به غذام نگاه مي کردم که صداي در خونه اومد و چند لحظه بعدش ماهان و ديدم که اومد تو آشپزخونه. خاله و عمو خوابيده بودن.کيفشو پالتوشو گذاشت روي ميز و يه نگاه بهم کرد. ماهان: زنده اي؟؟؟؟؟چشممو از غذام برداشتم و بهش نگاه کردم. ماهان: آهان پس تکون مي خوري. همچين بي حرکت بودي که گفتم نکنه خشک شده باشي.اين و گفت و رفت سمت گازو براي خودش غذا کشيد و گذاشت رو ميز و رفت تو سينک دستهاشو شست.من: فکر کنم اين خونه دو تا دستشويي داشته باشه ها. تو سينگ جاي دست شستنه؟؟؟؟؟ماهان برگشت و نشست پشت ميزو يه ابرويي بالا انداخت و گفت: چه خوب کم کم حواست داره به کار مي افته.چشمهامو حرصي براش ريز کردم. يه لبخند شيطون زد و مشغول غذا خوردن شد. يکم غذا خورد و يکم نگام کرد. دوباره يکم غذا خورد و يکم ديگه نگام کرد. بالاخره طاقت نياورده رو به من که هنوز داشتم با قاشقم به غذام سيخونک مي زدم اما نمي خوردم نگاه کرد. اون يکي دستمو با حرص مشت کرده بودم و گذاشته بودم رو پام.ماهان: خوب بگو چته؟سرمو بلند کردم و با استفهام نگاش کردم.ماهان يه سر و گردني چرخوند و گفت: ميگم بگو چته که اين جوري بق کردي نشستي و غذا هم نمي خوري؟؟؟؟سرمو انداختم پايين دوباره به غذام سيخ زدم و گفتم: تا حالا شده که فکر کني بودن و نبودنت براي کسي مهم نيست؟؟؟؟ماهان سرشو آورد پايين و مستقيم نگام کرد. اونقدر نگام کرد تا مجبور شدم سرمو بلند کنم و نگاش کنم.وقتي چشمم و خيره به خودش ديد جدي پرسيد: چي باعث شده يه همچين فکري بکني؟؟؟؟ناراحت نگاش کردم و گفتم: مامانم اينا. امروز اومده بودن که با خاله و عمو خداحافظي کنن. من تازه امروز فهميدم که بابام اينا قراره يه چند ماه شمال زندگي کنم.باورت ميشه؟؟؟ من ... دخترشون ... تنها بچه اشون ... من آخرين نفري بودم که فهميدم. اونم اگه خاله از مامانم نمي پرسيد که کي قراره برين من حتي روحمم خبر دار نميشد.مامانم گفت يادشون رفته بهم بگن اما دروغ ميگفت.کلي نقشه کشيدن که من و بفرستن اينجا و از سرشون وا کنن تا دوتايي با هم برن صدمين ماه عسلشون.سالي دو مرتبه ميرن مسافرت تنهايي به بهانه ماه عسل و سالگرد ازدواج و اينا. منم هميشه يه جوري مي پيچونن. دفعه هاي قبل لااقل از قبل بهم مي گفتن. اما الان دارن ميرن ماههاي عسل تقريبا" نيمه سال عسله.همچين اينا رو با حرص مي گفتم و چنگالمو فرو مي کردم تو رون مرغ بدبختي که تو بشقابم بود که رون بيچاره هزارتا سوراخ و 10000 تا ريش ريش شده بود.سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. دستهاشو رو ميز تو هم قفل کرده بود و به من نگاه مي کرد. با همون جديت گفت: تو به قدر کافي بزرگ شدي که بتوني تنها باشي.با چشمهاي ريز شده گفتم: البته اين و من مي دونم چون 2 سال تو شهر غريب تنها زندگي کردم. اين و به مامانم اينا بگو. بحث من اين نيست که چرا تنهام گذاشتن دارم ميگم چرا اونقدر بهم احترام نمي زارن و اهميت نمي دن که بهم بگن.ماهان: آنا .... اونا نياز به فضاي خودشون دارن. نياز به تنهايي خودشون. تا اونجايي که من مي دونم تو هميشه يه جورايي مزاحمشوني. هميشه کيشيکشون و ميدي. هيچ فکر کردي که اونها هم آدمن و يه سري نيازها دارن؟؟؟؟چشمهامو گرد کردم و دوتا دستامو آوردم بالا و گفتم: آها .... هيچ فکر کردي که مامان اينا نزديک 50 سالشونه؟؟؟ماهان سري تکون داد گفت: دقيقا" براي همين دارم ميگم. تو. فکر ميکني آدم اگه پير بشه احساساتش از بين ميره؟با پوزخند گفتم: آدم تو جووني هم احساساتش از بين ميره.ماهان دوباره جدي شد.ماهان: آنا تو تنها کسي نيستي که تو زندگي شکست خورده. هر چند من فکر مي کنم تو هيچ شکستي نخوردي و اون پسره شکست خورده که تو رو از دست داد ولي به هر حال. آدمهايي مثل مادر پدر من يا تو با عشق و محبت ازدواج کردن. خودت داري ميبيني که بعد اين همه سال هنوزم چيک تو چيکن و دلشون براي هم مي تپه. تو بايد خوشحال باشي و خدا رو شاکر که تو يه همچين خانواده اي بدنيا اومدي و بزرگ شدي.پس هيچ وقت به خاطر اين موضوع ناراحت نباش. به نظر من خيلي هم خوبه که هنوزم بعد اين همه سال عشقشون عوض نشده.دوباره شيطون شد و گفت: در مورد اينکه تو رو مي زارن و ميرن کاملا" حق دارن. تو آمار بابا و مامان منم مي گيري چه برسه به پدر مادر خودت. نمي زاري دو دقيقه با هم تنها باشن. باز من اونقدر شعورم ميرسه که به هواي مهموني و اينام که شده تنهاشون بزارم. اين و گفت و بلند بلند خنديد. آي که چقده کفري شدم. رسما" به من گفت سر خرم. چشمهامو ريز کردم و با حرص نگاش کردم. خنده اش تموم شد و لبخند به لب شيطون و خوشحال برام ابرو بالا انداخت. زل زل نگاش کردم. دستمو با قاشق بالا آوردم و قاشقمو کردم تو دهنمو قشنگ ليسش زدم. از دهنم در آوردم . ماهان هنوز با لبخند نگام مي کرد. يه لبخند مليح بهش زدم و تو يه لحظه با يه حرکت خم شدم رو ميز و قاشقمو همچين کردم تو غذاي ماهان و همش زدم که جيغش در اومد. مثل برق گرفته ها خودشو کشيد عقب و با دستهاي بالا رفته و چشمهاي گرد به من و غذاش نگاه کرد. با صداي جيغي گفت: داري چي کار ميکني؟؟؟کارم که خوب انجام شد با همون لبخند خوشگله ام برگشتم سر جام و نشستم و خونسرد بهش نگاه کردم و ابرومو انداختم بالا براش.يکم با اخم نگام کرد و بعد با حرص بشقابشو هل داد جلو و از جاش پريد. قبل از اينکه از آشپزخونه بره بيرون برگشت سمتمو گفت: خيلي بچه اي.چشمهامو براش ريز کردم و يه زبون يه متري براش در آوردم.دوباره با حرص دندوناشو رو هم فشار داد و گفت: خيلي خري تلافي ميکنم آنا خانوم.فقط دندونامو نشونش دادم که اونم روشو برگردوند و از آشپزخونه رفت بيرون.آخيش بالاخره سر يکي حرصمو خالي کردم اما خداييش خيلي گناه داشت هم خسته بود هم گرسنه. تازه بيچاره مي خواست با شوخي حال من و بياره سر جاش.عذاب وجدان گرفتم شديد.پاشدم و براش يه بشقاب ديگه غذا کشيدم و با مخلفات گذاشتم تو سيني و رفتم بالا و رفتم جلوي در اتاقش. با پا در زدم. يه دقيقه بعد در اتاق و باز کرد. سرمو بلند کردم تا تو چشمهاش نگاه کنم. خيلي عادي بود انگار نه انگار که اتفاقي افتاده باشه. سوالي نگام مي کرد.سيني و بالا گرفتم و گفتم: معذرت ... معذرت ....ابروش رفت بالا و گوشه لبش کج شد و يه لبخند عظيم زد. دستشو آورد بالا و لپمو کشيد و گفت: مثل پسر خاله کلاه قرمزي ميگي معذرت. من از تو چيزي به دل نمي گيرم خانمي.ماهان حرف ميزد و من خشک شده به رو به روم که ميشد سينه اش نگاه مي کردم. هنوز گيج لپ کشيدنش بودم که با خانمي گفتنش منگ تر شدم. ماهان که ديد من ساکتم سيني و از دستم گرفت و گفت: چرا زحمت کشيدي. لباسامو عوض مي کردم ميومدم خودم يه چيز مي خوردم. برگشت که سيني و ببره تو اتاق و تو همون حال گفت: بيا تو ....اما من نبودم که بشنوم ديگه چي ميگه. همچين با سرعت نور خودمو از جلوي در اتاقش دور کردمو رفتم تو اتاقم که انگار هيچ وقت آنايي دم اتاق ماهان نبوده و هيچ ظرف غذايي نياورده.گيج و منگ نشستم رو تخت. حالم يه جوري بود. عجيب بود. نمي فهميدم چرا به خاطر اين کارهاي اتفاقي ماهان انقده منگ ميشم. اون بغل اون دفعه ايش اون لپ کشيدن اون بارش. اين از الان و خانمي گفتنش. ماها هميشه با هم شوخي داريم. با هم خوبيم همو دوست داريم اما اين حرکات لطيف؟؟؟؟ نمي دونم شايدم اينا جزو حرکات و تکيه کلامهايي باشه که ماهان بعد 5 سال پيدا کرده. شايد اين جزو اون تغييراتي باشه که ماهان داشته.يه نفس عميق کشيدم و بي خيال موضوع شدم. خودمو رو تخت انداختم و گوشيمو گرفتم دستم که يکم باهاش ور برم. انقده ذوق زده ام که نمي دونم چي کار کنم. امروز قراره ساعت 6 دکي خوشگله بياد. عمو يه کاري براش پيش اومده رفته بيرون و احتمالا" نميرسه به دکي جون. ماهانم که بايد ميرفت سر زمين شهرک.يعني دکي جون بي سر خر مال خودمه. اين ماهان با اين قراول بازيش کشته منو. دکتره که مياد به نوعي من بدبخت و مي فرسته اندروني.انگار جزامي چيزي داشته باشم که از نگاه بقيه بايد دور باشم. فقطم برا دکتره اين جوري ميکنه ها. وگرنه اين مهربان مثل چي تو اين خونه مي لوله. با ماهان مياد با ماهان ميره. من نمي دونم اين کيا خودش خونه زندگي نداره دنبال اين ماهان راه مي افته. مثل جوجه که دنبال مرغ راه مي افته اين بي زبونم همون جوريه.کلي به خودم رسيدم و چيسان فيسان کردم که دکي جون مياد حسابي تو چشم باشم. خاله هم کلي همراهيم کرده. همه اش ميشينيم پشت سر دکي خوشگله حرف مي زنيم. تو آشپزخونه بودم و داشتم شربت درست مي کردم که وقتي دکي اومد يه لحظه هم از کنارش جم نخورم. حتي به هواي شربت آوردن.داشتم شربت و هم مي زدم که زنگ زدن. با ذوق رفتم و آيفون و زدم و خوشحال ايستادم تا دکي جون بياد.کله امو از در بردم بيرون که ببينم آسانسور رسيد يا نه.کله مشکيشو که ديدم سرمو کردم تو که مثلا" من اصلا" منتظر شما نبودم که.دکي اومد و منم با يه لبخند مليح ازش استقبال کردم.من: سلام آقاي دکتر خوب هستين؟؟؟ خوش اومدين بفرماييد.با دست اشاره کردم که بياد داخل. دکترم يه لبخند زد و گفت: سلام خانم مهندس. حال شما. اوا اين دکي انگاري داره تيک و تاک ميکنه ها چه خوب يادش مونده مدرکمو. البته اون ضايع کاري که من روز اول کردم خيلي بد بود. حالا حالا ها از ذهنش پاک نميشه.دکي وارد شد.من: بفرماييد اتاق خاله جان منتظرتون هستن.دکي راه افتاد سمت اتاق و من اومدم در و ببندم که ديدم در خيلي نرم خورده به يه چيزي و بسته نميشه. حالا من چشمم به دکتر سام بود و داشتم حسابي از پشت ديدش مي زدم. اصلا" هم حواسم به اين نبود ببينم که چي جلوي بسته شدن در و گرفته. تو همون حالت در و کشيدم عقب و اين بار محکم تر بردم جلو که با شدت ببندمش که ديگه بسته بشه. به جلو هل دادن در همانا شنيدن صداي آخ همانا.با تعجب و غافلگير برگشتم ديدم کيا جلوي دره و با يه دستش دماغشو گرفته و صورتش از درد جمع شده.متعجب گفتم: دکتر مهربان. شما اينجا چي کار مي کنيد؟؟؟؟؟بعدم سريع گفتم: ماهان خونه نيست.که يعني بفهمه راهشو بکشه بره و مزاحم من و عشقم نشه. کيا يه نگاه چپکي بهم کرد. دستش هنوز رو دماغش بود و سرشم يکم بالا گرفته بود. تو همون حالتم سعي مي کرد منو ببينه.کيا تو دماغي گفت: بله خبر دارم که ماهان خونه نيست براي همين من اينجام. حالا اگه ماهان نباشه بايد بزنيد دماغمو بشکونيد؟؟؟؟جانم؟؟؟؟ کي بود؟؟؟؟ کيا حرف زد؟؟؟؟ اين پسره که شيطون گفت بزني دماغمو بشکوني همين مهربان خودمونه؟ بچه مثبت؟ چهره نمونه هفته؟؟؟؟؟ اين مگه شيطوني هم ميفهمه چيه؟؟؟؟همين جور گيج داشتم نگاش مي کردم که دستشو به همراه کيفش بالا آورد و گفت: حالا مي تونم بيام تو يا بايد بزنيد يه جاي ديگه امم ناک اوت کنيد که اجازه دخول داشته باشم؟؟؟؟؟يعني خدايي اين دهن من ديگه بيشتر از اين جا نداشت باز بشه وگرنه مثل دهن اسب آبي در حين خميازه کشيدن ميشد.اين الان شوخي کرد با من؟؟؟؟ مگه ما با هم شوخي داريم؟؟؟؟کيا که ديد من هنوز مه و ماتم خودش در و يکم هل داد و اومد تو . دستشو از رو بينيش برداشت و وقتي مطمئن شد سالمه و خون مون نيومده ازش برگشت سمتم و با لبخند گفت: خوب ديگه من سالمم مي توني از شوک در بياي.يعني اين چه انتظاراتي از من داشتا. حس مي کردم دارم يه آدم فضايي با قيافه کيا مي بينم. اين پسره کي انقده صميمي و بامزه شده بود؟؟؟؟به زور دهنمو جمع کردم و گفتم: بفرماييد تو .....يه لبخند عريض زد و گفت: فرماييدم قبلا" مرسي.ابروهام رفتن بالا.کيا: خوب من اومدم اينجا جاي ماهان. ماهان بهم گفت امروز فيزيوتراپ سيمين خانم مياد شما تنهايين من بيام که تنها نباشين.در کمتر از يک ثانيه قيافه متعجبم جمع شد و اخمام رفت تو هم. يعني اين ماهان خودش نمياد وکيل وصيشو مي فرسته برا من. اه خرمگسا.به خودم اومدم ديدم همون جور که دارم تو ذهنم به ماهان فحش ميدم به مهربان چشم غره ميرم و اونم با تعجب نگام ميکنه.سريع يه تکوني خوردم و به زور و از رو بي ميلي گفتم: دکتر رفتن اتاق خاله بفرماييد. منم الان براتون شربت ميارم.مهربان بهم نگاه کرد و يه لبخند زد و گفت: زحمت نکشيد من خودم اگه چيزي خواستيم ميام مي گيرم ازتون.اين يعني رسما" غلط ميکني پاتو تو اتاق بزاري. اي بابا اين کيا که از ماهان بدتره. ماهان مي دونست کيو اجير کنه و بزاره جاي خودش.کيا حرفشو زد و رفت سمت اتاق خاله و منم با حرص پوفي کردم و رفتم تو آشپزخونه و از توي آشپزخونه خم شدم رو اپن و آرنجامو گذاشتم روش و خيره شدم به در اتاق خاله که ببينم کي دکي سام جونم از تو اتاق مياد بيرون من يه نظر ببينم عشقمو.يه يک ساعتي واسه خودم مگس پروندم که در اتاق خاله باز شد و دکتر سام از توش اومد بيرون. با ذوق سر پا شدم و دستمو از زير چونه ام برداشتم. دکتر داشت با موبايلش حرف مي زد.دکتر: آره عزيزم دارم ميام کارم تموم شد. دارم راه مي افتم. يه نيم ساعت ديگه پيشتم. باشه گلم باشه. زودي ميام.هر کلمه اي که دکتر مي گفت صورت من يه حرکتي مي کرد. اول ابروهام از تعجب رفتن بالا. بعد اومدن پايين و اخم شدن. بعد بينيم چين خورد و دهنم شکل انزجار به خودش گرفت.مرده شورشو ببرن اينم که يکي و داره بعد مياد اينجا آمار منو مي گيره و تيک و تاک مي کنه. بوزينه.اصلا" از چشمم افتاد بد رقمه. رومو برگردوندم و نرفتم بيرون که حتي يه خداحافظي خشک و خالي کنم.مرتيکه هيز چشم چرون خائن. خوبه حالا ماهان هميشه بود نمي تونست هيچ غلطي بکنه و منم زياد جلو چشمش نبودم.داشتم الکي الکي خودمو بدبخت مي کردما. چيشششش عشق و عاشقي هم به ما نيومده.داشتم تو دلم به دکتره فحش مي دادم که صداي مهربان و شنيدم.-: ببخشيد به من يه ليوان آب ميدي؟؟؟؟از جام بلند شدم. جلوي در آشپزخونه بود.من: بله حتما". رفتم سمت يخچال و درش و باز کردم. چشمم خورد به شربتي که درست کرده بودم. درش آوردم و يه ليوان براش ريختم و رفتم جلو و بهش تعارف کردم. يه لبخند زد و گفت: راضي به زحمتتون نبودم.بي هوا از دهنم پريد: زحمتي نبود براي دکي نکبتيه درست کرده بودم.يهو محکم با دست زدم تو دهنم که خفه شم اما خوب کيا داشت بلند بلند مي خنديد و ديگه فايده نداشت.يکم که خنديد و آروم شد بي حرف با چشمهاي خندون شربتشو سر کشيد و بعدم گفت که بايد بره.رفت وسايلشو برداشت و از خاله هم خداحافظي کرد و رفت.خدايي اين کيا هم بد مجهولي بودا. هيچ چيزش نرمال نبود. امروز ديگه اون کيا مهربون بچه مثبته نبود شيطون و شوخ و شنگ شده بود.پس اين پسره هم مي تونه حوصله سر بر نباشه.با ذوق قاشق به دست پشت ميز تو آشپزخونه نشسته بودم و منتظر به زينت خانم نگاه مي کردم. امروز زينت خانم آش پخته يه عالمه. يه جورايي براي سلامتي خاله يعني نذره. منم مثل نخورده ها از اول که اين حبوبات و انداخت تو قابلمه مثل گربه که دم ديگ آبگوشته بالاي سر اين قابلمه ايستادم تا الان که ساعت 8 شبه و آشه حاضره. اين ماهان شکمو هم تا فهميد آش داريم همچين خودشو رسوند خونه که من چشمهام در اومد. يعني اين ماهان هيچ وقت سر شب تو خونه پيداش نميشه ها اما امشب به عشقه آشه زود اومده خونه.زينت خانم يه کاسه آش کشيد و گذاشت جلوم. چشمهام برق مي زد و يه لبخند عظيم هم زده بودم. با لذت اومدم قاشق و بزارم تو کاسه آش که يه دستي از پشت سرم اومد و کاسه ام رفت تو هوا.منم مثل اينايي که بچه اش و ازش دزديدن با چشمهاي نگران و درشت شده به کاسه ام که الان شده بود کاسه پرنده نگاه مي کردم. اونقدر نگاش کردم که ديدم اين دستها که کاسه امو بلند کردن تنه هم دارن و مال اين ماهان بزغاله ان. يه اخمي کردم که نگو. با حرص گفتم: آش من و کجا بردي؟؟؟؟؟ بده ببينم.ماهان خوشحال شونه اشو بالا انداخت و رفت يه قاشق برداشت و گفت: يکي ديگه بگير براي خودت اين الان آش منه.عصباني از جام پريدم و با صداي جيغي گفتم: آش توئه؟؟؟ بده ببينم. من آش خودمو مي خوام بگو زينت خانم برات يه کاسه ديگه بريزه.همون جور که جيغ جيغ مي کردم رفتم طرفش که کاسه رو ازش بگيرم. ماهانم نامردي نکرد و نيشش و گوش تا گوش باز کرد و تا من بهش رسيدم کاسه رو برد سمت راست. منم رفتم اون سمت. کاسه رو برد سمت چپ منم رفتم اون سمت.تا دستمو دراز کردم که بگيرمش کاسه رو برد بالاي سرش. با يه حرصي به ماهان و کاسه نگاه کردم که اگه مي تونستم همين الان همين جا ميزدم خورد و خاکشيرش مي کردم.بي شعور در حالت عادي هم يه 20 و خورده سانتي ازم بلند تر بود بعد الان با اون دستاش که مثل دستاي شاپانزه دراز بودن کاسه آش عزيز منو برده بود رسونده بود به سقف و بهم مي خنديد.رو پنجه پام بلند شدم. تا جايي که مي تونستم تنه و دستامو کشيدم تا به کاسه برسه اما نرسيد. هر چي زور زدم نرسيدم.نه اين جوري نميشه بايد يه نرده بون با خودم مي آوردم. پريدم بالا و دستهامم تا جايي که مي شد بالا گرفتم تا بلکم تو يکي از اين پرشها برسه به کاسه اما من هرچي بيشتر مي پريدم کمتر مي رسيدم.اين نيش باز ماهان که حالا داشت تبديل به قهقه ميشدم رو اعصاب بود.کاش زورم مي رسيد حنجره اشو پاره مي کردم که ديگه اين جوري حرصي صداي خنده اش نره رو مخ.از پريدن دست کشيدم. همچين سينه به سينه ماهان ايستاده بودم که تقريبا" تو دهنش بود. سرمو بالا بردم و به چشمهاي خندون و شادش نگاه کردم. ناراحت، عصباني، با بغض از دست دادن آش .... نمي دونم چرا دلم گرفت از اينکه زورم حتي به اين نميرسه که يه کاسه آش و که مال خودم بود و پس بگيرم. زورم به هيچي و هيچ کي نميرسيد. نه به ماهان نه به حامد، نه به زندگي ....و به هيچکي....زل زدم تو نگاهش ...... صاف و دقيق .....نمي دونم تو نگاهم چي ديد يا چي خوند که خنده از لبهاش رفت. دهنش بسته شد. ديگه شاد نبود. ديگه نمي خنديد. ديگه خبري از قهقه مستانه اش نبود .....زل زدم بهش و گفتم: باشه .... مال تو .... من نمي خورم .....با بغض گفتم .... نمي دونم اين بغض از کجا اومد اما مي دونستم که ديگه فقط براي يه کاسه آش نيست.برگشتم، قاشقمو گذاشتم رو ميز و از آشپزخونه رفتم بيرون. رفتم رو مبل نشستمو کنترل ماهواره رو گرفتم و کانالاشو عوض کردم. دنبال يه برنامه خوب مي گشتم. ماهان از آشپزخونه اومد بيرون. اومد و نشست کنارم رو مبل. کاسه آشمم گذاشت جلوم رو ميز. يه قاشقم کنارش.يه نگاه به کاسه انداختم و بي توجه به تلويزيون نگاه کردم.صداي آروم ماهان و شنيدم که صدام کرد: آنا .....من: هوم ......ماهان: ببخشيد . نمي دونستم ناراحت ميشي. فقط مي خواستم باهات شوخي کنم. خوب تو هم هميشه قاشق دهنيتو ميکني تو غذاي من. ببخشيد اگه ناراحت شدي.بدون اينکه نگاهش کنم گفتم: باشه. ولي آش نمي خورم.ماهان خودشو کشيد جلو و تقريبا" چسبيد بهم. خم شد و صورتشو آورد جلوي صورتم. يه لحظه شوکه شدم و يکم خودمو کشيدم عقب.بهت زده از کارش گفتم: چيه ؟؟؟؟ماهان چشمهاشو ريز کرد و گفت: الان قهري؟؟؟؟همچين اين و پرسيد که فکر کردم يه قتلي چيزي کردم و ماهان داره مي پرسه تو قاتلي؟؟؟؟؟کشيده گفتم: نــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــهيکم خيره نگاهم کرد و بعد سرشو تکون داد و گفت: آهان . پس آشتو بخور.اين و گفت و از جاش بلند شد. سريع گفتم: کجا؟ خودت نمي خوري؟؟؟؟ برگشت گفت: مي خورم ولي اول آش کيا رو مي برم.خم شده بودم رو ميزو قاشق و گرفته بودم داشتم فکر مي کردم از کدوم قسمت شروع کنم به خوردن که با اين حرف ماهان از جام پريدم. ماهان هنوز داشت نگام مي کرد. انتظار اين پرش و نداشت. يه تکوني خورد و يه قدم رفت عقب با چشمهاي گرد شده با کمي بهت گفت: چته يهو مي پري؟ سوزن زيرت گذاشتن؟؟؟؟نيشمو باز کردم و گفتم: مي خواي بري خونه مهربان؟؟؟؟ماهان: آره خوب.يکم رفتم جلو و دستهامو حلقه کردم تو هم و گفتم: منم بيام؟؟؟؟؟ماهان يه ابروشو برد بالا و مشکوک گفت: خونه کيا؟؟؟؟ بعد اون وقت چرا؟؟؟؟با دست راستم با انگشت اشاره دست چپم بازي مي کردم. چشمهامو ريز کردم و همراه نيش بازم گفتم: نخنديا اما مي خوام خونه اشون و ببينم. دارم ميميرم از فضولي.   

کيا: صداي آخ بود؟

ماهان: آره.... آنا ... آنا کجايي ؟؟؟؟؟

صداي پاشون و شنيدم که به سمتم ميان. مي خواستم بلند شم اما نفسم بالا نميومد که پاشم. همون جور که طا

ق باز افتاده بودم و به بالا نگاه مي کردم ديدم دو تا کله اومده بالاي سرم. ماهان و کيا از اون ور مبل خم شده بودن رو پشتيشو به من نگاه مي کردن

.

ماهان: خوبي؟؟؟ چي شد؟ چرا اون وسط دراز کشيدي؟؟؟

خدايا کم منو ضايع مي آفريدي چي ميشد آخه؟

اومدم کم نيارم. خيلي شيک در همون حالت دراز کش زانومو خم کردم آوردم بالا و اون يکي پامم انداختم روش و خيره شدم به سقف و لوستر بالاي سرم. يه چلچراغ خوشگل بود.

با دست اشاره کردم به لوستر و گفتم: مي خواستم لوستر و ببينم. از اينجا منظره اش بهتر بود. چقدر شيک و قشنگه. اين نورشم که تو اين الماسي شکلاش مي پيچه خيلي قشنگ ميشه.

صداي خنده ريز کيا رو مي شنيدم اما به روي خودم نياوردم.

ماهان مبل و دور زد و اومد کنارم. دستشو دراز کرد و با اخم گفت: بسه هر چي ديدي حالا بلند شو.

دستشو گرفتم و با نيروي اون بلند شدم. خودم که جوني نمونده بود برام داشتم مي شکستم.

دست ماهان و گرفتم و ماهان کشيدم بالا منم همون جوري صاف شدم و ايستادم جفت ماهان. نگاهم رفت تو چشمهاي اخموش. البته اخمش براي ابروهاش بود. نگاهش بيشتر نگران بود.

آروم جوري که فقط من و خودش شنيديم گفت: مي ترسم آخر با اين زمين خوردنات يه بلايي سرت بياد. تو آخرش منو ميکشي دختر.

چشمهام گرد شد. چه شاکيم هست ماهان. مامانم تا حالا براي زمين خوردنام اين جوري دعوام نکرده بود.

ماهان يه جورايي دلسوزانه دعوام کرده بود.

نمي دونم چرا اينا فکر مي کنن من دوست دارم اين جوري زمين بخورم. مگه دست منه؟ الان يک سالي ميشه که اين ريختي دست و پا جلفتي شدم. انگار اختيار پام دست خودم نيست. يهو پام از زيرم در ميره.

من که نمي خوام اين جوري خورد خاکشير بشم.

داشتم همون جور مبهوت نگاش مي کردم که دستمو کشيد و دنبال خودش برد. تو همون حالت رو به کيا گفت: خوب کيا جان بعدا" صحبت مي کنيم. ما بريم ديگه. فعلا".

کيا: خوب بودين حالا. پذيرايي هم نکردم از آنا خانم.

خوبه حالا ما دو دقيقه اومديم خونه اتون و ببينيم پذيرايي نمي خواد.

ماهان: باشه براي بعد. کاسه رو هم خودت بيار.

مهربان براش پشت چشم نازک کرد که باعث شد ابروهاي من بره بالا از تعجب.

اين دو تا خداحافظي کردن و منم يه خدانگهدار سريع گفتم و پشت سر ماهان از خونه اومدم بيرون.

هنوز دستم تو دست ماهان بود. ماهان منو با خودش سمت پله ها برد و آروم آروم رفت پايين. همون جور آروم رفت سمت خونه. کليد انداخت و رفت تو. وارد خونه که شديم بالاخره دستمو ول کرد.

سر از کاراش در نمي آوردم اين چرا همچين ميکنه خوب؟

ماهان در و بست و تکيه داد به پشت در و يه نفس راحت کشيد. بهم نگاه کرد و با يه نگاه شيطون و لحن شيطون تر گفت: آخيشششششششششش به منطقه امن رسيديم. الان مي توني هر چقدر دلت مي خواد زمين بخوري. تو خونه ما مصوني. هر چقدر مي خواي بخور زمين.

يه چشم غره بهش رفتم و زبونمو براش در آوردم. لوس فکر کرده من باهاش شوخي دارم. رومو برگردوندم و رفتم که آشمو بخورم.

ماهان يکم مبهوت خيره خيره نگام کرد و يهو پقي زد زير خنده و گفت: تو هيچ وقت عوض نميشي فضول ......

صورتمو جمهع کردم براش و زبون در آوردم.

دلخور گفتم: چيشششششششششش خوبه گفتم نخند.

خنده اشو تموم کرد و با يه لبخند و يه نگاه قشنگ بهم گفت: باشه بيا تا من آش و مي گيرم تو هم حاضر شو.

اين و گفت و رفت سمت آشپزخونه. منم با ذوق پريدم بالا و تندي رفتم يه مانتو و يه شال تنم کردم و اومدم پايين. دکمه هاي مانتومم نبستم. بي خي همين طبقه بالا بود ديگه.

اومدم پايين و ديدم ماهان سيني به دست با يه کاسه گنده آش جلوي در ايستاده. سريع رفتم کفش پوشيدم و رفتيم بيرون.

رفتيم سمت آسانسور. داشتم فکر مي کردم که اين بار چه جوري از زير سوار شدنش در برم که ديدم ماهان بي توجه به آسانسور از جلوش رد شد و رفت.

متعجب با دهن باز به ماهان که کماکان راهشو ادامه مي داد نگاه کردم و گفتم: پس آسانسور؟؟؟؟؟

اصلا" برنگشت تو همون حالت گفت: چقده تو تنبلي دختر يه طبقه است از پله ها مي ريم زودتر مي رسيم. تا اينکه بخوايم صبر کنيم آسانسور بياد بالا.

گيج نگاهش کردم. يه شونه اي بالا انداختم و خوشحال از اينکه مجبور نيستم چاخان سر هم کنم دنبالش دوييدم.

يه طبقه رو رفتيم بالا و جلوي در خونه ايستاد و زنگ و زد. من داشتم فکر مي کردم خوب اين بيرونش که فرقي با طبقه ماهان اينا نداره که. همين جوري سرمو مي چرخوندم که در باز شد.

ماهان: سلام عليکم کيا جان خوب هستين؟

برگشتم و به کيا نگاه کردم. يه تاپ آستين کوتاه سفيد و يه شلوار مشکي راحت تنش بود . اما خوب لباس تو خونه اشم خوب بودا. با اين لباسا هم خوشتيپ بود.

کيا يه لبخندي زد و گفت: باز چي کار داري تو؟ همين الان از هم جدا شديم.

من پشت در بودم کيا تو خونه ماهانم درست جلوي در ايستاده بود براي همينم کيا نمي تونست منو ببينه.

نيشم از حرفش باز شد. دلم خنگ شد ماهان خان حقته. تا تو باشي که منو اذيت نکني داغ دل مظلومو خوب مي گيرن.

ماهان يه اخمي کرد و گفت: خب بابا خجالت نمي کشي؟؟؟ ببين من احمق براي کي آش آوردم شکمشو پر کنه. گفتم آش رشته دوست داري تا داغه برات بيارم از دهن نيافته. اصلا بي خيال لياقت نداري تو.

کيا يه خنده اي کرد و گفت: خيله خوب عشقم چرا بهت بر مي خوره ناراحت نشو عزيزم بيا تو تنهام.

جان؟؟؟؟ اينا الان دارن لاو مي ترکونن؟؟؟؟ تا حالا فکر مي کردم اين لوس بازيا فقط براي دختراست نگو پسرا هم بله.....

ماهان صداشو نازک کرد و گفت: گمشو نميام. خونه خالي گير آوردي مي خواي اغفالم کني؟؟؟؟

مهربان صداشو نرم کرد و گفت: نه عزيزم اغفال چيه بيا تو حالا دو تايي با هم يه آشي مي خورم.

ماهان مثلا" خجالت کشيد چشمهاشو مل مل داد و لبشو گاز گرفت و براش عشوه اومد.

ديديم خدايا من يکم ديگه اينجا بايستم صحبتها ميره تو فاز 18+ خوبيت نداره. براي همين از همون پشت در تنمو کج کردم سمت راست و کله امو از کنار سينه و شکم ماهان رد کردم بردم جلوي در .

مهربان با ديدن کله من وسط در چشمهاش گرد شد و يه قدم رفت عقب.

يه لبخند دنون نما به خاطر ترسوندنش زدم و گفتم: سلام دکتر خوبي؟؟؟؟ ميشه بيايم تو بعد تعارف کنيد شما دو تا ؟؟؟ من خسته شدم اين بيرون.

مهربان يه نگاه مبهوت به من کرد و با خجالت گفت: سلام . مرسي. خواهش مي کنم. بفرماييد نمي دونستم شما هم هستيد.

نگاهشو چرخوند سمت ماهان و يه چشم غره توپ بهش رفت.

من واسه خودم يه با اجازه گفتم . رفتم تو. ماهان و مهربانم که کلا" با هم درگير بودن. بهشون توجه نکردم. کنجکاو کله امو مي چرخوندم و کل خونه رو ديد مي زدم.

از در که وارد ميشدي يه آشپزخونه اپن سمت چپ بود بزرگ و قشنگ. يه حال و پذيرايي گنده هم رو به روت بود. اينجا هم خونه اشون دوبلکس بود. اتاق خوابهاي پايين سمت راست بود. نمي تونستم ببينمشون چون با يه راهرو جدا شده بودن.

هر چقدر پايين و خونه ماهان اينا مد روز بود، اينجا چيدمانش فرم قديمي داشت. مبلهاي سلطنتي، گلدونا و وسايل عتيقه. نور ملايم با پرده هاي قهوه اي که خونه رو فرم قديمي نشون بده. يه دست مبل راحتي با پشت گرد هم گذاشته بودن جلوي تلويزيون گنده اشون. من چقده از اين خونه ها خوشم ميومد.

يعني يکي در ميون فازم عوض ميشد به قديم و جديد.

از همون فاصله کل خونه رو زير نظر گرفتم. انقده دلم مي خواست همه خونه رو بگردم. همون جور که آروم آروم ميرفتم جلو.

برگشتم ببينم ماهان اينا کجان که ديدم رفتن تو آشپزخونه و اصلا" حواسشونم به من نيست دارن دو تايي حرف مي زنن.

نيشمو باز کردم و خبيث خنديدم. اي جونم حالا که اينا حواسشون به من نيست منم برم واسه خودم فضولي. همون جور چشمم به اين دوتا بود و قدمهامو تند کردم که برم کل خونه رو بگردم که يهو جلوم گرفته شد. يعني يه چيزي اومد جلوي پام تا شکممو گرفت و من حس کردم که دارم يک حرکت چرخشي ميرم.

تعادلمو از دست دادم. از شکم خم شدم. سرم رفت پايين و پاهام رفت هوا محکم خورد به يه چيز نرم و يه دور ديگه ملق زدم و تلپ با کمر خوردم زمين و از اون ور پاهام محکم خورد به ميز و ميزه شوت شد يه ورو پاهامم بالاخره رسيد به زمين. انقدر کمرم درد گرفته بود که ناخداگاه يه آخ بلند از دهنم بيرون پريد.

دوست داشتم بزنم زير گريه از درد اما صداي آخم باعث شده بود که ماهان و کيا حواسشون بياد پي صدام.

همون جور دراز کش صداشون و ميشنيدم.

اخم کردم و رومو برگردوندم. نمي دونم اين پسرا چه حسي ورشون مي داره که فکر مي کنن اگه شلوارشون از پاشون بي افته و همه جاشون پيدا باشه خيلي چيز قشنگيه.

بدبختي کلاسمم عمليه و اينا بايد مدام رو ميزاشون خم بشن. اين پسره بي شعورم درست ميز اوله. هر بار که خم ميشه منظره چندششو ميزاره جلوي روي من. آي دلم مي خواد برم بزنمش بگم شلوارتو بکش بالا.

قديميها بي خود نگفتن. مرد وقتي مرد ميشه که بتونه تونبونشو بکشه بالا. اه اه حالم بد شد.

هر چي من به روي خودم نميارم اين الاغ ايکبيري بيشتر خم ميشه.

نه ديگه تموم شد ديگه طاقت ندارم.

از جام بلند شدم و بين ميزها قدم رو رفتم. به ميز اين پسره اردستاني که رسيدم با اخم غليط يکي کوبوندم به بغل کفشش و گفتم: اردستاني وسايلتو جمع کن برو ته کلاس.

پسره اولش يه نگاه مبهوت به من کرد و بعد که ديد نه خيلي بد اخمم سريع وسايلشو برداشت و رفت ته کلاس نشست.

صداي يکي دو تا از دخترا رو ميشنيدم که ميگفتن: آخيش چه خوب کاري کرد استاد. حالمون بهم خورد زشت بي قواره.

خوب من هنوزم نمي فهمم وقتي پسرا مي دونن اين جوري لباس پوشيدن انقده براي دخترا چندش آوره پس با چه هدفي شلوارشون در حال افتادن از پاشونه؟؟؟؟ مگه نه اينکه همه اين کارها رو مي کنن که جلب توجه کنن؟؟؟؟

نمي دونم والا من که سر از کار اين جقله مقله ها در نياوردم. به من چه اصلا".

رفتم نشستم پشت ميزمو دستمو زدم زير چونه امو خيره شدم به کلاس. بيشتر منظورم از کلاس همون شايان فرزين بوده. اين پسره تو کل کلاس از همه قيافه اش بهتره. همچين به خودش و موهاش و اينا ميرسه که بخواي نخواي چشمت ميره طرفش.

روزي نيست که بياد دانشگاه و يه شال از اين دخترونه ها به صورت پيچ دور گردنش نباشه. يه بار آخر طاقت نياوردم ازش پرشيدم: فرزين تو اين همه شالاي رنگارنگ و خوشگل و از کجا مياري.

پسره هم صادقانه گفت: استاد هر روز صبح دور از چشم خواهرم ميرم سر کمدش و از تو شالاش يکي کش ميرم.

يعني ببينين اين مد و فشن و علاقه به متفاوت بودن ملت و وادار به دزدي کرده حتي از خوديا.

بعدم اين شايان همچين آرايش محوي رو صورتش داره که آدم حظ ميکنه. پوستش و صاف و يه دست ميکنه و يه سايه محوي هم پشت چشماش ميکشه که حالت چشمهاشو خيلي قشنگ ميکنه و تا چشمهاشو نبنده يا پايين و نگاه نکنه نمي فهمي که به خاطر سايه اش اين فرميه.

چند وقته زومشم ببينم چه جوري سايه ميزنه که برم تمرين کنم ازش ياد بگيرم. ديگه جديدن پسرا تو آرايش و اينا از دخترا سر ترن.

اون بار که ازش پرسيدم گفت: از لوازم آرايش خواهرم استفاده ميکنم.

دلم مي خواست برم به اين خواهر بدبختش بگم جمع کن اين وسايل و از جلو دست اين بچه همه رو استفاده کرد هيچي برا خودت نمونده که.

بلاخره بعد دو ساعت با يه خسته نباشيد بچه ها رو مرخص کردم. الان ديگه براي خودم ابهتي دارم تو دانشگاه. کلي دانشجو باهام کلاس دارن و خيلي ها ميشناسنم.

دانشجوهامم کلي هوامو دارن. يه بار يه چند تا پسر دانشجو از جلوي کلاسمون رد ميشدن وايساده بودن به من نگاه مي کردن. هيم مي گفتن چه استاد جووني خوش به حالشون و ....

خلاصه يه جورايي کرم ميکشتن. يکي دو تا از پسراي کلاسم غيرتي شده بودن. يکيشون که بلند شد يه تشر به اون دم دريا زد و در کلاس و بست.

انقده خنده ام گرفته بود اما به روي خودم نياوردم.

داشتم وسايلمو جمع مي کردم که ديدم ماهان اومده تو کلاس.

ماهان: سلام کلاست تموم شد؟؟؟؟

من: سلام خوبي؟ آره اين آخريش بود.

ماهان يه دستي به موهاش کشيد و گفت: خوبه. ببين آنا من بايد برم سر اون زمينمون مي خوام تو هم بياي براي يه چيزي نظرتو لازم دارم. مي خوام از نزديک ببيني. جاي فروشگاه و پارک و کجا بزاريم بهتره.

برا من که فرقي نداشت بي کار بودم. بدمم نميومد يه بار ديگه زمين و از نزديک ببينم. شونه اي بالا انداختم و گفت: باشه مشکلي نيست من بي کارم.

از جام بلند شدم و با ماهان از کلاس اومديم بيرون و رفتيم سمت پارکينگ .

من: راستي ماهان کارها رو شروع کردين؟؟؟؟

ماهان: نه به اون صورت. فعلنه کارگراش و گرفتيم. چون کار طولاني مدته مجبور شديم يه چند جايي و براي کارگرا در نظر بگيريم. يه چند تاييشونم که زن و بچه داشتن براشون اتاقک اتاقک درست کرديم که يه جورايي به عنوان سرايدار باشن اونجا و مواظب مصالح و اينام باشن. اونايي هم که مجردن براشون اتاقک هاي بزرگ درست کرديم که چند تايي با هم باشن.

حالا بياي ميبيني . فعلا" تو مرحله کندن پي هستيم.

سرمو تکون دادم. سوار ماشينش شديم و حرکت کرديم. کل مسير آهنگ گوش دادم و تو ذهنم فرم سايه زدن شايان و ترسيم کردم.

بالاخره رسيديم. از ماشين پياده شديم. يه نگاه به دو رو برم انداختم. ديگه اينجا اون زمين باير و برهوتي که قبلا" ديدم نبود کلي وسيله و آدم دورو اطراف بودن.

کل زمين به اون گنده گيو حصار بندي کرده بودن. چند تا ماشين و کاميون حمل و کلي مصالح تو زمين بود. چون تقريبا" عصر شده بود کارگرا کار نمي کردن و بيشتر در حال قدم زدن و استراحت و خوش و بش بودن.

يکي از کارگرا که نمي دونم چي کاره بود تا ماهان و ديد دوييد اومد جلو و گفت : سلام آقاي مهندس خوش اومديد.

خوش اومده؟؟؟ مگه مهمونه ماهان؟ ببينم اين پسره چند وقت به چند وقت مياد اينجا که بهش به چشم مهمون نگاه مي کنن؟؟؟

ماهان: سلام حيدر چه طوري؟ خانم و پسر کوچولت خوبن؟؟؟

حوصله نداشتم بايستم و به خوش و بش اين دوتا گوش کنم. راهمو کشيدم و رفتم.

داشتم با دقت به همه جا نگاه مي کردم و باز با ديدن اين فضا کل شهرکي که تو ذهنم طراحي کرده بودم دونه به دونه ساختموناش جلوي چشمم رژه مي رفت برگشتم که به ماهان بگم که در مورد جاي پارک و فروشگاه چي فکر مي کنم. قبل از اينکه بتونم حتي برگردم سمت ماهان صداشو شنيدم که تند و هول گفت: آنا مواظب ......

جمله اش تموم نشده بود که پام رفت تو يه چيز نرم و ليز خوردم و با مخ دراز کش پهن زمين شدم.

و چون من خيلي خيلي خوش شانسم با صورت و تمام هيکل رفتم تو گل. نمي دونم حالا اين گل کجا بود که اومد جلوي من و منورم کرد.

با کمک يه دستي که بازومو کشيد از روي زمين بلند شدم. اما چون صورتم گلي شده بود چشمهامو باز نمي کردم. حتي دهنمم باز نکردم که جيغ بکشم.

يه چيز نرمي کشيده شد به صورتمو و حس کردم گلها داره از بين ميره.

آروم و با ترس چشمهامو باز کردم و ديدم ماهان روبه روم ايستاده و خيلي با دقت و آروم داره با يه دستمال صورتمو پاک ميکنه. دهنمو که پاک کرد تازه تونستم درست و حسابي نفس بکشم. حس مي کردم از موهام هنوز خاک خيس مي چکه.

ماهان نگاهي بهم کرد و گفت: خواستم بهت بگم که مواظب جلوي پات باش که نيافتي تو گل. اما خوب .....

ناراحت گفتم: گند زده شد به کل هيکلم.

حيدر اومد کنار ماهان و گفت: آقا خانم مهندس و بياريد اتاق ما صورتشون و تميز کنن.

ماهان يه باشه گفت و بهم اشاره کرد و منم دنبالشون راه افتادم. هنوز ماهان بازومو گرفته بود.

رفتيم سمت اون اتاقکها که اول کاري ديديمشون. رفت سمت يکيشون و در زد و يه يال... گفت و تعارف کرد که بفرماييد. خودش زودتر رفت تو و يه چند ثانيه بعد اومد بيرون و دوباره تعارف کرد که برم تو.

فکر کنم رفت خانم بچه ها رو مطلع کنه.

ماهان همون دم در ايستاد و گفت: تو برو من همين جا مي ايستم.

يه سري تکون دادم. حيدرم موند بيرون پيش ماهان. هيم تعارف مي کرد بياد تو اما ماهان ميگفت نه. خوب حق داشت زن و بچه ملت و معذب کنه که چي.

با ترديد رفتم تو تا پامو گذاشتم تو اتاقک يه خانم جووني که روسري به سرش بود با يه بلوز آستين بلند مشکي و يه دامن بلند طرح دار که يه پسر بچه 2-3 ساله هم بغلش بود اومد جلو و سلام کرد.

دختر: سلام خانم مهندس. خوش اومدين. واي بببينيد چه بلايي سرتون اومده بفرماييد بفرماييد از اين سمت مي تونيد تو ظرفشويي دست و صورتتون و بشوريد.

به سمت سينک راهنماييم کرد.

من: ببخشيد مزاحمتونم شدم . اصلا" چاله رو نديدم.

رفتم جلوي سينک و شيرو باز کردم. اول دستمو شستمو بعدم با يه حرکت مقنعه امو در آوردم. خوب شد ماهان شعورش رسيد بيرون بمونه و حيدرم بيرون نگه داره.

دختر اومد کنارم. بچه رو گذاشته بود گوشه اتاق. يه نايلون دستش بود. اومد و گفت: لباس کثيفاتون و بزاريد تو اين نايلون خانم.

به نايلون تو دستش نگاه کردم. يه لبخند زدم: مرسي خانم ....

دختر: مليحه هستم.

من: مرسي مليحه جون دستت درد نکنه.

اومدم مقنعه امو بزارم تو نايلون که مليحه ازم گرفتش و خودش گذاشتش تو نايلون يه اشاره بهم کرد و گفت: پالتوتونم در بيارين سر تا پاش کثيفه.

پالتومو هم در آوردم. راست مي گفت همه جلوش گلي شده بود.

دست و صورتمو شستم پايين شلوارمم تميز کردم. جلوي موهامم که گلي شده بود تميز کردم.

موهام خيس اومده بود تو صورتم.

يه نگاه به خودم کردم. يه پليور مشکي تا زير باسن پوشيده بودم. آخه امروز صبح خيلي سرد بود واسه همين اينو پوشيدم که دندونام از سرما به هم نخوره.

خدا رو شکر که بالاخره من يه لباس درست و حسابي زير پالتوم پوشيدم. مامان راست ميگه حادثه خبر نمي کنه. اما مقنعه ام چي؟؟؟ نميشه که همين جور بي حجاب برم بيرون.

تو همين فکر بودم که مليحه اومد کنارم. تو دستش يه روسري طرح دار تميز و تاشده بود. گرفت طرفمو گفت: خانم اين و سرتون کنيد. تميزه مطمئن باشيد.

يه نگاه به روسري کردم. با لبخند رو به مليحه گفتم: خيلي ماهي مليحه مونده بودم الان چي سرم کنم.

زياد حساس نبودم رو لباس و اينا اما خوب اين يه روسري بود. من شايد تو زندگيم کمتر از 10 بار روسري سرم کرده بودم. هميشه شال سرم مي کردم.

راحت تر بودم با شال، روسري يه جورايي خفه ام مي کرد. روسري و گرفتم و انداختم رو سرمو پايينشم سفت گره زدم زير گلوم. يه لحظه حس کردم دارم خفه ميشم. گره اشو شل کردم که ديدم روسريه داره مي افته از سرم. ناچارا" دوباره سفت گره اش زدم.

سفت باشه بهتر از اينه که اينجا بين اين همه کارگر روسري از سرم بي افته و آبروي خودمو ماهان دوتايي با هم بره.

رفتم سمت مليحه و پسرشو بوسيدم و ازش تشکر کردم و گفتم: مليحه جون حتما" روسريتو پس ميارم.

مليحه يه لبخندي زد و گفت: خانم مهندس يه روسري چه قابلتون و داره.

دوباره خنديدم و در اتاقکشون و باز کردم و اومدم بيرون. ماهان جلوي اتاقک ايستاده بود و با تلفن حرف مي زد.

حيدر ماها رو که ديد اومد سمتمون. ازش تشکر کردم و رفتم پيش ماهان. حيدرم پسرشو بغل کرد و يه چيزايي به مليحه گفت.

رفتم سمت ماهان. ماهان تلفنشو قطع کرد و برگشت يه نگاهي به اتاقک کرد و دوباره برگشت همون سمت که با گوشيش ور بره.

انگار منو نديده بود. يهو ايستاد. برگشت و به من نگاه کرد. چشمهاش گرد شد. يه لبخند قشنگ اومد رو لبش.

با صدايي که پر خنده بود گفت: آنا تويي؟؟؟ با روسري چه قيافه اي پيدا کردي.

اومد جلوم و نزديکم ايستاد. سرمو بلند کردم که بتونم به صورتش نگاه کنم. يه نگاه خندون به صورتم کرد.

ماهان: ببين چي کار کردي دختر. چرا گره اين روسري و انقده سفت بستي. داري خفه ميشي و همه صورتت قلنبه زده بيرون. لپاتو اگه ببيني.

يه اخم کوچيک کردمو گفتم: آخه اگه شلش کنم از سرم مي افته.

ماهان همون جور خندون دستشو بالا آورد و گفت: بزار من امتحان کنم.

دستشو آورد زير چونه ام. مجبور شدم سرمو کامل بگيرم بالا. گيره روسريمو گرفت و يکم باهاش ور رفت و يکم آزاد ترش کرد.

آخيش نفسم بند اومده بودا. چشمم و بستم و يه نفس راحت کشيدم. چشمهامو باز کردم و خواستم از ماهان تشکر کنم که ديدم ماهان همون جوري دستش به گره روسريمه و خودش خيره به صورتم.

نگاهش .... نگاهش چيزي نبود که تا حالا ديده بودم ... يه جوري بود ... متفاوت ... نگاهم تو چشمهاش بود. خيره چشمهاي قهوه اي روشنش شده بودم. چرا تا حالا دقت نکرده بودم که ماهان چشمهاش انقدر روشنه؟؟؟؟؟ اما نگاهش نميذاشت تمرکز کنم . يه جورايي بود حواسمو پرت مي کرد.

تو يه لحظه با يه حرکت سريع ماهان چشمهاشو ازم جدا کرد يکم خودشو کشيد عقب و سرشو انداخت پايين.

يه تکوني خوردم و از اون حال و فضا در اومدم. يه حس عجيبي داشتم اما نمي دونستم چيه.

ماهان پالتوشو در آورد و گرفتش بالا و گفت: بيا اين و بپوش هم سردت نميشه هم بلند تر از پليورته جلوي کارگرا خوب نيست اون جوري باشي.

خودش اومد پالتو رو انداخت دور شونه امو منم دستهامو بردم تو آستينش. پالتوي ماهان برام گشاد بود خيلي. توش گم شده بودم. يه زماني لباسهاي من تو تن ماهان زار مي زد و حالا .... دنيا برعکس شده بود.

ماهان پالتو رو رو شونه هام مرتب کرد و دوباره خنده اومد رو لباش و گفت: نمي خواد دکمه هاشو ببندي. از 6 فرسخي داد ميزنه که لباس قرضيه. خيلي بامزه شدي.

يه اخم کردم و به ظاهر دلخور به شوخي يکي کوبوندم به بازوش.

دوتايي راه افتاديم و رفتيم تا به کار اصليمون برسيم.

بي حرف بي اشاره .....

 بله مامان به خدا خوبم.

................

- نه عزيز من چيزي نيست که . نه سرما بخورم چرا؟؟؟

...................

- مادر من به جون خودم من مي تونم مواظب خودم باشم.

..................

- اوا نگراني براي چي؟؟؟ اين چه حرفيه براي چي مي خواي برگردي؟؟؟

....................

- مامان جان انگاري که من 25 سالمه ها ديگه بچه نيستم. مي تونم از خودم مواظبت کنم. تازه ام اينجا خيلي راحتم با ماهان ميرم دانشگاه و بر مي گردم. از شر تاکسي و اينام خلاص شدم.

.....................

- مامان جونم تروخدا به فکر خودتون باشين. شما الان اونجا تنهايي.... خوش بگذرونيد ديگه. بخواين اين جوري کنيد من کلاسامو ول ميکنم ميام پيشتونا گفته باشم. دختر سر خر بي کار مي خواين؟؟؟؟

.......................

- آفرين پس ديگه انقده ناراحت نباشين. مراقب خودت و بابا باشين. دلمم براتون تنگ شده. بووووووس. باباي ماماني جونم.

موبايلمو قطع کردم. واي ببين موبايل به دست کل خونه رو چرخيده بودم الان رسيدم به اتاق خاله. اين مامان منم از وقتي که رفته روزي 10 بار زنگ ميزنه ببينه من خوبم يا نه. همه اش نگرانه مخصوصا" که يادشون رفته بود بهم بگن و فهميده بود که روز آخر چقدر ناراحت شدم. کلي ناراخته از اين موضوع. يه بارم گفت بابا رو ول کنه بياد تهران با هم بريم تو خونه خودمون باشيم. بابا هم بعد چند ماه بياد تهران.

مي دونستم اگه به مامانم بگم به خاطر من پا ميشه مياد اما ....

دلم نميومد مامان و بابامو از هم جدا کنم. مي دونستم جونشون به جون هم بسته است. شده بود که برن مسافرت اما ديگه آخرش دو هفته، نميشد چند ماه برن بي من جايي. اون موقع هم که ارشد مي خوندم دو هفته در ميون ميومدم تهران خونه.

تازه اشم الان که مامانم ازم دور بود خيلي خوش اخلاقتر شده بود و منم خيلي خيلي بيشتر دوستش داشتم.

نفسمو با فوت دادم بيرون و يه نگاه به دور و بر کردم. موبايلمو گذاشتم رو ميز توالت و دست به کمر به اتاق خاله نگاه کردم.

اينجا خيلي يکنواخت و کسل شده بايد يه دستکاري اساسي بشه.

آستينامو زدم بالا و دست به کار شدم.

خاله با عمو حميد رفته بودن بيرون يکم هوا بخورن و بيرون شام مي خوردن. خاله جديدا" مي تونست با واکر راه بره خيلي کم اما همونشم کلي بود. دفعه اول اشک تو چشمهاش جمع شدم. من خودم يکي دو چيکه اشک ريختم.

امشبم بعد مدتها مي خواستن شام برن بيرون. به منم تعارف کردن اما من به بهانه اينکه خسته ام موندم خونه.

به قول ماهان چه معني داره سر خر بشم من؟؟؟

زينت خانمم رفته. ماهانم نيومده هنوز قبل اينکه با مامان حرف بزنم زنگ زدم بهش گفت تو راهم دارم ميام.

اما فکر کنم چاخان مي کرد. هميشه وقتي ميگفت يه جائيم يعني کم کم نيم ساعت راه مونده که به اونجا برسه. بي خي الان بايد اينجا رو سر و سامون بدم.

اول از همه پنجره ها رو باز کردم تا هواي مرده اتاق خارج بشه. بعد رفتم و يه دستمال نمدار برداشتم آوردم و کل اتاقو دستمال کشيدم و بعدشم مبل و صندليها رو جابه جا کردم تا يکم فضاي اتاق بازتر بشه. مشغول کار بودم که صداي مهيبي شنيدم.

با ترس از جام پريدم. برگشتم و ديدم در اتاق به خاطر باد شديدي که اومده بود با شدت بسته شده و اين صداي مهيبم از بسته شدن اونه.

يه نفس راحت کشيدم. رفتم سمت در اتاق دستگيره رو چرخوندم که در و باز کنم اما در باز نشد. دوباره سعي کردم. بازم باز نشد. با زور و فشار در و به سمت خودم کشيدم. کم مونده بود جفت پاهامو بزارم روي در و فشارش بدم و بکشمش که باز شه.

هر کاري کردم باز نشد. يادم اومد که خاله اينا هيچ وقت اين درو کيپ نمي کردن چون دره خراب بوده حتي شبا هم که مي خوابيدن يه چيزي لاي در مي زاشتن که در بسته نشه.

اين در خرابه اگه بسته شه باز نميشه ......

اين جمله تو سرم فرياد مي کشيد. با تکرار هرکلمه اش دم و بازدمم شدت مي گرفت. نفس کشيدنم سنگين تر و شديدتر ميشد. هوا کم مياوردم. احساس مي کردم قلبم داره از کار مي افته.

چشمهام از ترس گشاد شده بود. رو پيشونيم عرق نشسته بود. دستهام از عرق خيس شده بود. مغزم از کار افتاده بود.

نه ... نه ... من نمي تونم تو اين اتاق حبس شم ... نه ... نههههههههههههههههههههههه

نه آخرو هيستريکي بلند داد کشيدم. به طرف در حمله کردم و دوباره با همه زورم کشيدمش به اميد اينکه باز بشه.

اما بي فايده بود. با ترس دستمو کوبيدم به در. صدامو فرياد کردم.

-: کمک ..... يکي کمکم کنه ... من تو اتاق گير کردم .... کمکککککککککککککککک .............

مي دونستم کسي تو خونه نيست اما کارامو فريادام دست خودم نبود. اونقدر به در کوبيدم که ديگه جوني برام نموند . شل شدم و سر خوردم کنار در. نااميد با نفسهايي که به زور بالا ميومد به اتاق نگاه کردم تا راه نجاتي پيدا کنم.

چشم گردوندم. يهو چشمم خورد به موبايلم که رو ميز توالت بود. مثل فنر از جام پريدم. يه اميد ....

سريع برش داشتم. اولين شماره اي که اومد تو ذهنمو زدم.

صداي شاد ماهان تو گوشم پيچيد.

ماهان: سلام آنا خانمي چي شده مي ترسي تنهايي که هي زنگ ميزني؟؟؟

بالاخره تونستم يه نفس عميق بکشم اما بازم هوا براي ريه هام کم بود.

به زور دهن باز کردم و بريده بريده گفتم: ماهان .... من ....

صدام و طرز بيانم و نفسهاي بريده ام اونقدر ناجور بود که به ثانيه نکشيد که صداي شاد ماهان تحليل رفت. تو صداش نگراني پر شد.

تند گفت: آنا .. آنا چي شده؟؟؟ تو کجايي ؟؟؟؟

دوباره به زور يه نفس گرفتم و گفتم: ماهان ... من ... تو اتاق مامانت اينا .... گير کردم ... در بسته ... من ... نجاتم بده ... ماهان ....

ديگه نتونستم. ديگه صدام در نيومد به زور کشون کشون خودمو رسوندم به در. دستم همراه گوشي پايين اومد. کنار در دوباره سر خوردم.

کنار ديوار نشستم صداي آنا ... آنا گفتن بلند ماهان و ميشنيدم اما نفس و صدايي براي جواب دادن نداشتم.

همه زورمو تو دستهام ريختم و کوبيدم به در. مي دونستم کسي نيست مي دونستم هيچکي به دادم نميرسه اما احساس مي کردم با کوبيدن در يه اميدي دارم.

من هيچ وقت تو اتاق در بسته نمي موندم هيچ وقت . اگه مجبور بودم در و ببندم پنجره رو باز مي زاشتم. هميشه يه جوري در و رو هم قرار مي دادم که بدونم با يه باد باز ميشه. هيچ وقت جايي که بدونم در بسته و قفل ميشه نمي رفتم. براي همين سوار آسانسور نميشدم چون درش بسته ميشه و براي يه مدت نمي توني از توش بياي بيرون.

ديگه واقعا" نفسم بالا نميومد. چشمهام سياهي ميرفت. همه انرژيمو صرف کشيدن هوا به ريه هام مي کردم.

بي حال شدم. بدنم سست شد. چشمهام بسته شد. کج شدم و افتادم روي زمين.

نه خدايا به دادم برس. اين نميتونه آخر کار من باشه. خدايا کمکم کن. من نمي خوام من کلي آرزو دارم. قول مي دم ديگه وسوسه نشم و از اون کيکاي خامه دار نخورم. به دانشجوهام نمره ميدم و هيچ کدومو نمي ندازم که نفرينم کنن. ديگه قاشق دهنيمو نمي کنم تو ظرف غذاي ماهان. ديگه حتي تو دلمم کيا رو مسخره نمي کنم که بچه مثبته و اينا. اون تاپ مشکيه پريسا رو هم پس ميدم. ديگه وقتي مامان بابام دارن لاو ميترکونن گوش وا نمي ايستم.

خدايا يه اين بارو به دادم برس قول ميدم آدم بشم. کمکم کن ....

يه صداهايي ميشنيدم اما اونقدرتوان نداشتم که تمرکز کنم. وقتي صدا نزديک تر شد احساس کردم اسم خودمه که کسي صداش ميکنه.

صداي کوبيده شدن به در اتاق و ميشنيدم و صداي فرياد ماهان و .

ماهان: آنا .. آنا اونجايي؟؟؟؟ طاقت بيار ... الان درو باز مي کنم....

صداي ضربه هاي محکميو ميشنيدم که به در اصابت مي کرد صداي فرياد ... صداي ضربه ....

و در آخر صداي شکستن در ....

قدرت باز کردن چشمهامو نداشتم. احساس کردم يه دستي رفت زير سرمو سرمو کشيد تو بغلش.

صداي ماهان و شنيدم: آنا عزيزم ... آنا جان چشماتو باز کن... ببخشيد ... منو ببخش من نبايد تنهات مي زاشتم... من نبايد لفطش مي دادم ... من بايد زودتر ميومدم ..... آنا عزيزم چشمهاتو باز کن بزار مطمئن بشم که حالت خوبه .... آنا ... لعنت به من ... لعنت به من ...

تو حالت منگي و بي وزني بودم. صداي ماهان و ميشنيدم اما تمرکزي روي حرفهاش نداشتم. نمي تونستم درکش کنم. چي داره ميگه ؟؟؟ چرا نگرانه؟؟؟؟ چرا عصبي خودشو لعنت ميکنه؟؟؟

احساس کردم از رو زمين کنده شدم. تو آغوش کسي بودم. حس امنيت مي کردم. آرامش پيدا کرده بودم. صداي نفسهاي ماهان و ميشنيدم. مي دونستم که با وجود اون من حالم خوب ميشه.

يه جمله تو سرم مي پيچيد.

نجات پيدا کردم ......

ديگه چيزي نفهميدم.

وقتي به هوش اومدم همه جا سفيد بود. نور مهتابي که روي سقف نصب بود چشممو ميزد. چشمهامو از نور شديدش ريز کردم و سرمو چرخوندم. من کجام اينجا کجاست؟؟؟؟ قد 5 دقيقه گيج و مبهوت با چشمهاي تار به اطرافم نگاه مي کردم. ترسيده بودم از اين جاي نا آشنا و غريب ترسيده بودم. زبونم بند اومده بود. حتي نمي تونستم فرياد بزنم.

کم کم ديدم درست شد. تونشستم اطراف و ببينم. يادم اومد. يادم اومد که چي شده. من تو اتاق گير کرده بودم. داشتم مي مردم. يعني مردم؟؟؟؟ مه نه اينکه اون دنيا زيباست و نوراني. خوب اينجا هم سفيده هم خيلي نوراني. تميزم به نظر مياد. يعني اون دنياست؟؟؟؟؟

سرمو چرخوندم. چشمم افتاد به ماهان که کنارم نشسته بود. آرنجاشو به تختم تکيه داده بود و دستمو بين دستهاش گرفته و پيشونيشو به دستش تکيه داده بود.

خيالم راحت شد. پس نمردم. بودن ماهان آرومم کرد ترسمو از بين برد.

ماهان همچين بي حرکت بود که فکر کردم خوابيده. به دست ديگه ام نگاه کردم. سرم بهش وصل بود. بدنم بي حس بود. احساس کرختي مي کردم. نمي تونستم خودمو تکون بدم. واي خدايا نکنه من از ترس فلج شده باشم.

برگشتم و رو به ماهان آروم صداش کردم. با ترس .... دوباره اين ترس لعنتي برگشته بود.

دهنمو باز مي کردم اما به زور ازش صدا بيرون مي اومد. انگار صدامو گم کردم.

بعد از جند بار باز و بسته کردن بيهوده دهنم بالاخره يه صدايي از هنجرم بيرون اومد.

من: ما.... ه ...ان ....

با اينکه فکر مي کردم خوابه اما سريع سرشو بلند کرد و با چشمهاي نگران بهم چشم دوخت.

انگار شک داشت که صداي من باشه. دوباره صداش کردم. همون جور بريده بريده و بي جون و بي انرژي .

من: ماه ...ا .... ن ....

وقتي اسمشو از زبونم شنيد چشمهاشو بست. يه نفس راحت کشيد. چشمهاشو باز کرد و خيره به چشمهام همراه يه لبخند گفت: جان ماهان ... خدارو شکر بهوش اومدي. داشتم ميمردم. دختر تو که منو نصف عمر کردي.

از جان گفتنش شوکه شدم. ببين بيچاره چقدر ترسيده. منم ترسيدم از اين حس نکردن بدنم از اين بي حس و سستي و رخوت. از اين خفه شدن حنجره ام. شده ام مثل سکته اي ها. بيشتر ترسيدم. نکنه سکته کرده باشم. ولي نه ... اگه سکته کردهب ودم درجا مي مردم.

با ترس گفتم: ماه ...ان م ... ن فل .. ج شد ...م؟؟؟

اعصابم از اين تيکه تيکه حرف زدن خورد شده بود. عصبي شده بودم و همينم باعث ميشد کلماتم بيشتر تيکه تيکه بشه. وسما" لکنت گرفته بودم.

ماهان با حرفم يه لحظه چشمهاش گشاد شد. با بهت و تعجب بهم نگاه کرد.

با همون بهت گفت: چرا فلج بشي؟؟؟؟

با همون ترسم گفتم: آخ ... ه بدن ...مو... حس ... نمي ... کنم.

ترس تو چشمهامو ديد. نگاه نگرانش مهربون شد.

يه لبخند زد و.مهربون گفت: نه عزيز من به خاطر اينه که شوکه شدي و بيهوش شدي فعلا" بدنت سر شده. تو سالمه سالمي. الانم به خاطر شکي که بهت وارد شده و بيهوشيت اين جوري بدنت بي حسه و زبونت مي گيره. يه چند ساعت که بگذره دوباره حسهات بر مي گرده و حالت خوب ميشه ميشي همون آنا خانمي خودمون.

يه لبخند اطمينان بخش زد.

يه نفش راحت کشيدم. پيداست ماهان خيلي ترسيده که انقدر مهربون شده هر چند هميشه مهربونه اما الان بيشتر شده. بيچاره، ازش شرمنده شدم.

همون جور داشتم شرمندگي مي کشيدم که ماهان صدام کرد.

ماهان: آنا .... ببخشيد ..... بايد زودتر خودمو ميرسوندم خونه که کار به اينجا نکشه. اما همون موقع که زنگ زدي بعد تو يکي ديگه از مهندسا زنگ زد و گفت به يه سري از مدارک و نياز داره. مجبور شدم اول برم دم خونه اونا و مدارک و بدم بهش. براي همين دير شد. اگه زودتر اومده بودم تو، تو اتاق گير نمي کردي و ....

بي حرف به ماهان خيره بودم. حرفشو نصفه گذاشت.

عصبي بود و ناراحت و پشيمون. چرا خودشو سرزنش مي کرد؟؟؟؟ چرا يه جوري حرف ميزد انگار... انگار ... همه چيزو مي دونست .....

با شک دهنمو باز کردمو گفتم: ماهان ... تو .....

نگذاشت ادامه بدم . مستقيم و جدي بهم نگاه کرد و گفت: مي دونم ترس از تنگنا داري .... مي دونم فوبياي محيط بسته داري.

متعجب و بهت زده با دهن باز مات موندم بهش. هيچ کس اينو نمي دونست پس ماهان از کجا فهميده بود. من تونسته بودم سالها اين موضوع و حتي از پدر و مادرمم مخفي کنم پس ماهان ....

خودم مي دونستم ترس از تنگنا دارم اما اون چيچي بوئيا ... از اون مرضا مي ترسيدم. هيچ وقت نه بهش فکر مي کردم نه به زبون مي آوردمش.

به ماهان نگاه کردم. زبونم ديگه اونقدرها سنگين نبود مثل اول. الان سبک تر شده بود راحتتر تو دهنم مي چرخيد. حنجره امم انگار باز تر شده بود و صدا ازش بهتر بيرون مي اومد : تو ... چه ... طور ...

سرشو نزديک تر آورد و آرومتر گفت: چه طور فهميدم؟؟؟؟

با سر حرفش و تاييد کردم. تنها عضو بدنم که کار مي کرد همين سرم بود. منم نهايت استفاده رو ازش مي بردم.

يه نفس عميق کشيد و گفت: اون روز که مي خواستيم بريم دانشگاه و موقع سوار شدن يه جوري جيم زدي يکم شک کردم. شب مهموني وقتي به بهانه موبايل از آسانسور بيرون اومدي و همون موقع موبايلت زنگ زد فهميدم. موقع برگشت وقتي تو اون حال خرابت گفتي سوار نميشي مطمئن شدم.

گيج تر شده بودم اگه مي دونست پس چرا هيچي بهم نگفت؟؟؟

لبمو با زبونم تر کردم و گيج گفتم: اما ... پس چرا .... چيزي .... نگفتي؟؟؟؟

دقيق بهم نگاه کرد و گفت: وقتي خودت چيزي بهم نگفتي يعني نمي خواي که من بدونم. پس منم چيزي نگفتم. اما در موردش از يکي از دوستام که روانپزشکه پرسيدم.

چشمهام گرد شده بود. ماهان چي کار کرد؟؟؟؟ من خودم هيچ وقت جرات اينو نداشتم که برم پيش روانپزشک و حالا ماهان اين کار و کرده بود.

به زور پرسيدم: چي ... چي گفت؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ماهان يه نگاهي بهم کرد و يکم خودشو جلو کشيد و آرمتر گفت: آنا ... ميشه اول بهم بگي که چرا مي ترسي؟؟؟؟ فکر مي کنم خودت بدوني. از کي اين ترست شروع شد؟؟؟؟

لبمو گاز گرفتم. زير نگاه دقيق ماهان نمي تونستم انکار کنم. من خودم مي دونستم که از کي و چرا اين ترس افتاده به جونم از خيلي سالها قبل وقتي بچه بودم.

مکثم طولاني شد.

ماهان: آنا بهم بگو رازت پيش من مي مونه.

چشمهامو بستمو سرمو تکون دادم که يعني مي دونم. بازم فکر کردم. بايد خودمو آماده مي کردم که يه راز بزرگو که جرئي از وجود و زندگيم شده بود و براي اولين بار به کسي بگم.

يه ده دقيقه آروم فکر کردم و هيچي نگفتم. ماهانم آروم تو سکوت فقط نگاهم مي کرد. بعد از 10 دقيقه نفس گرفتن دهنمو باز کردم. حس مي گردم سنگيني زبونم به کل از بين رفته و صدام کامل برگشته بود.

سرمو بلند کردم و به چشمهاش نگاه کردم. يه نفس عميق کشيدم و گفتم: يادته ... سال اول ... راهنمايم؟؟؟ يادته ترم اول ... مع.. معدلم چقدر کم شد؟؟؟

ماهان چشمهاشو ريز کرد. دنبال يه خاطره دور از گذشته ها بود.

تو همون حالت سرشو تکون داد.

ماهان: آره يادمه. يادمه خيلي ناراحت بودي و مي ترسيدي کارنامه اتو نشون بدي.

بغض کردم. با بغض سرمو تکون دادم. ماهان بي حرف فقط نگام مي کرد.

من: خوب ... بالاخره نش ... نشونش دادم.... وقتي بابام اومد .... رفتم جلو .... و کارنامه رو ... گرفتم جلوشون ... با ... بابا اون روز خيلي ... عص ... عصباني بود ... به خاطر يه پروژه که ... ن ... نمي دونم کي خرابش ک ... کرده بود ... کلي ضرر کرده بود ... بابامو ميشناسي که، خ ... خيلي براي کارش زحمت کشيده ... اون روز خيلي ضرر کرده بود و ... به قول تو بي اعصاب بود.

لبمو با زبونم تر کردم و سعي کردم با نفس عميق کشيدن بغضمو فرو بدم.

من: وقتي کارنامه امو گذاشتم جلوش ... او ... اولش از خوشحالي چشمهاش برق زد. آخ ... آخه من تا اون سال معدلم هميشه 20 بود. مي .. مي دوني که شاگرد اول بودم.

اما .... اما به خاطر تغييير پايه و رفتن به يه مد ... مدرسه جديد يه جور شو ... شوک زده بودم. براي همينم معدلم 18.98 شده بود.

بابا وقتي معدلمو ديد قاطي کرد. حس ... حسابي عصباني شد. اونقدي که من حتي تغيير رنگ صورتشو مي ديدم. با ... بابا دست روم بلند نکرد هيچ وقت ... اون روزم اين کارو نک ... نکرد ...

يه قطره اشک از چشمم چکيد.

با بغض به ماهان نگاه کردمو گفتم: کاش اين کارو کرده بود ... کا ... کاش منو زده بود ... لااقل دردش کمتر بود ... دردش تو ... تو يه لحظه بود ... اما .... بابا نزدم ..... بردم تو انباري يه متري خونه.

اولش نفهميدم چ ... چرا منو آورده اونجا... اما وقتي ديدم منو گذاشت اون تو و خو ... خودش و کشيد عقب و در و روم بست چشمهام گرد شد .... بهت زده به با ... بابا که در و ميبست نگاه کردم... در و روم بست و قفل کرد و من هنوز گي .. گيج بودم و نمي فهميدم که چي شده.

وقتي به خودم اومدم که همه جا ساکت شده بود. ما ... مامانم سعي کرده بود جلوي بابا رو بگيره اما با ... بابا با گفتن اينکه اين تنبيه برام لازمه اجازه دخالت به مامان و ند .. نداد.

ترسيدم ... از تاريکي ... از کوچيک بودن فضا ... از اينکه اونجا هيچ پنجره اي نبود ... هيچ روزنه اي ... از اينکه نمي تونستم برم بيرون ... از همه چيز ترسيدم.... از سوسکاي تو انباري ... از موشهاي احتمالي که ممکن بود اون تو باشن ... يادته هميشه ميگفتي انباريمون موش داره ... براي همينه که از موش متنفرم.... از سوسک چندشم ميشه ... وقتي فکر مي کنم يه جا گير افتادم و نمي تونم بيام بيرون ميرم تو فضاي اون روز. تو اون اتاقک در بسته تو اون تاريکي که صداي ريز سوسکا رو مي شنيدم .... نفسم گرفت تو اون انبار ... اکسيژن کم بود ... اونقدر ايستادم که پاهام درد گرفت. مجبوري نشستم. زانوهامو بغل کردمو خودمو مچاله کردم. هر چي صبر کردم کسي سراغم نيومد. فکر مي کردم نهايتش يک ساعت اونجا نگهم مي دارن اما ....

يادشون رفت ... منو تو اتاقک يادشون رفت ... از شرکت به بابام زنگ زدن ... حال مادر بزرگ هم بد شده بود ... مامان رفت پيش مادر بزرگ. بابا هم شرکت ...

موندم .. فراموش شده تو اون انباري يک متري موندم.... نمي دونم کي يادم افتادن و اومدن سراغم. وقتي به خودم اومدم که مثل الان تو بيمارستان بودم. اون موقع هم بي هوش شده بودم.

فکر کنم از ترس.... دکتر گفت چيزي نيست... مرخص شدم اما از اون روز به بعد ديگه نمي تونستم تو اتاق و جايي که درش و مي بندن و مي دونم که به اختيار من باز نميشه بمونم....

با ياد آوري فشار و ترسي که اون لحظه داشتم لکنتم که خيلي بهتر شده بود از بين رفت. کلمات و پشت سر هم و تند ميگفتم. تند مي گفتم که زود ياد آورس خاطره دردناکم تموم بشه .

ماهان اخم کرده بود. هنوز دستم بين دستهاش بود. فشاري که به دستهام مي آورد باعث شده بود درد بگيرن. نمي دونم فکر مي کنم عصباني بود و سعي مي کرد با فشردن دستهاش عصبانيتش و خالي کنه.

سرشو بلند کرد و با چشمهاي ريز شده بهم نگاه کرد.

ماهان: اما تو اون موقع 12 سالت بود. اگه از همون موقع اين ترس و داشتي پس چه جوري اون زمان ميومدي خونه ما؟؟؟؟ من يادمه ... فکر کنم از يه 8-9 سال پيش بود که ديگه خونه ما نيومدي.

ببينم تو اون موقع هم سوار آسانسور نمي شدي؟؟؟

يه نفس عميق کشيدم و سرمو تکيه دادم به بالشت و گفتم: درست من ميومدم خونه اتون. با آسانسور چون اون موقع از آسانسور وحشت نداشتم.... کم کم ... هر سال که مي گذشت ترسم بيشتر ميشد ... مخصوصا" اينکه يه بار وقتي اومديم خونه اتون آسانسورتون يه صداهاي عجيبي داد و به شدت لرزيد و بعدم بين طبقات ايستاد و براي کمتر از 30 ثانيه برقش قطع شد .... از همون روز ديگه نتونستم سوار آسانسورم بشم چون ... ديگه بهش مطمئن نبودم.

ماهان نرم دستمو نوازش داد. برگشتمو نگاهش کردم. رو لبش يه لبخند بود که پر آرامش بود ...

بهش لبخند زدم.

من: خوب تو بگو ... دکتر چي گفت؟؟؟

ماهان يه لبخندي زد و گفت: تو هيچ مشکلي نداري.

چشمهام گرد شد. نه اين پسره امروز بهش فشار زياد اومده مخش عيب و ايراد پيدا کرده. همين الان تو چشمش کردم و گفتم که من ترس از تنگنا دارم الان ميگه تو هيچ مشکلي نداري.

با چشمهاي ريز شده بهش نگاه عاقل اندر سفيه انداختم.

لبخندش عريض تر شد و گفت: آنا اون جوري نگام نکن ... ديوونه نيستم. ولي تو هيچ مشکل جسمي نداري.

گردن کشيدم. بدنمو که به زور حس مي کردم. فقط تونستم گردنمو بلند کنم. سريع گفتم: ندارم؟؟ پس اين نفس تنگيها و تپش قلبو ....

ماهان دستشو گذاشت رو سرمو آروم سرمو تکيه داد به بالشت و گفت: تو هيچ مشکل جسمي نداري. مشکل تو روحيه. يعني بيشتر اين حالتهايي که داري به خاطر تلقينيه که به خودت ميکني.

اگه اين تلقين نباشه تو مي توني خيلي راحت ترستو کنار بزاري. ديگه هم نفس تنگيو تپش قلب و بيهوشي و نداري...

ديگه به حرفهاش گوش نکردم. داشت براي خودش شر و ور مي گفت. يعني چي که تلقينه اين پسره فکر کرده من خوشم مياد که همه جا آبروي خودمو ببرم يا اينکه دوست داشتم مدام 600 تا پله رو بالا و پايين کنم؟؟؟

اصلا" اين پسره چي ميدونه.

بي توجه به ماهان دراز کشيدم تا سرمم تموم بشه. يکم بعد سرمم تموم شد و مرخص بودم که برم. خواستم از جام بلند شم اما نمي تونستم. بدنم هنوز سر بود به زور مي تونستم يکم تکون بخورم.

ماهان اومد کمکم. دستشو انداخت پشت کمرمو بلندم کرد. پاهامو از تخت آويزون کرد و کفشهامو پام کرد. تو سکوت به تک تک کارهاش نگاه مي کردم. شرمنده بودم. از اين ضعفم. از اينکه ماهان مجبور به اين کارها شده بود از اينکه نمي تونستم تکون چنداني بخورم. معذب بودم و در عين حال راحت. نمي دونم حسم چي بود يا مي دونم و نمي تونم توصيف نم. سردرگم بودم.

هيچ وقت انقدر ضعيف نبودم. جلوي هيچ کس.

ماهان کفشامو که پام کرد از جاش بلند شد. يه نگاه به صورت من کرد و گفت: همين جا بشين تا من برم و برگردم.

پر سوال نگاش کردم. کجا مي خواست بره؟؟؟؟

بدون اينکه حرفي بزنه سريع از اتاق رفت بيرون و چند دقيقه بعد برگشت.

با چشمهاي گرد شده بهش نگاه مي کردم.

دهنم با بهت باز مونده بود. تو همون حالت گفتم: ماهان تو ديوونه اي.

اين پسره واقعا" خل بود. رفته بود يه ويلچر آورده بود اما نکرده بود مثل آدم هلش بده و بياره خودش نشسته بود روش و چرخهاشو مي چرخوند. يک حاليم مي کرد که نگو.

با نيش باز اومد جلوم و ابرو بالا انداخت و گفت: ببين چي برات آوردم. برو حالشو ببر. از بچگي دوست داشتم يه بار سوارشون بشم. همه اش فکر مي کردم مثل ماشينن فقط کوچيکتر. اما الان بهت مي گم گول ظاهرشون و نخور تا وقتي يکي هولت بده حال ميده اگه مجبور باشي خودت چرخشو بچرخوني افتضاحه. دستهام هنوز درد ميکنه.

آخي چه ذوقي کرده بود. چشمهاش برق ميزد.

همون جور نگاهش مي کردم . هنوز رو صندلي نشسته بود. انگار بهش خوش گذشته.

يکم بازو و مچهاشو ماليد. از رو ويلچر بلند شد. اومد کنارمو کمرمو گرفت و کمکم کرد بلند شم. همه وزنم روي ماهان بود. صندلي و کشيد جلو و نشوندم روش. خودشم اومد پشتم ايستاد.

با صداي سرخوشي گفت: حاضري آنا خانم گل؟؟؟؟

قبل از اينکه بگم آره همچين ويژييييييييي گفت و مثل يه پسر بچه شيطون با همه زورش هلم داد که يه لحظه سنگ کوپ کردم.

تو راهروهاي بيمارستان داشتيم پرواز مي کرديم. همچين از بين پرستارا و مريضها و آدمها رد ميشد انگار که داره از بين ماشينها لايي ميکشه.

اونقدر همه چيز با مزه و جالب بود که بي اختيار بلند بلند مي خنديدم.

رسيديم به ماشين. در ماشين و باز کرد دوباره کمکم کرد که سوار بشم و خودشم رفت ويلچر و پس داد و برگشت. تو کل مسير ماهان هي شوخي مي کرد و مي خندوندم.

واقعا" حضورش نعمتي بود برام. به کل داشتم اتفاق چند ساعت قبلو فراموش که نه داشتم اون اتفاق و به اون ته مهاي ذهنم مي بردم.

رسيديم خونه. ماهان ماشين و پارک کرد. دستش رو فرمون بود.

برگشت سمت منو يه نگاه بهم کرد و گفت: خوب ... الان ديگه ويلچر نيست ...

يه ابروشو داد بالا و شيطون نگام کرد. يه جورايي مشکوک بود. چشمهام ريز شد. چرا اين پسره مشکوکه؟؟؟؟

ماهان از ماشين پياده شد و اومد سمت منو در و باز کرد. منتظر بودم که دوباره کمکم کنه که پياده شم. اما با کمال تعجب ديدم خم شد و سرشو آورد تو ماشين و خم شد روم.

چشمهام گرد شده بود. نفسم حبس شد. مي خواد چي کار کنه؟؟؟ چرا اين جوري خم شده رو من؟؟ سرش هر لحظه نزديک تر ميشد. سرش از جلوي صورتم گذشت و گردن و کتفش اومد تو حلقم. نفس حبس شده امو به صورت فوت دادم بيرون.

زير چشمي به ماهان نگاه مي کردم. داشتم مي مردم از فضولي که ببينم چي کار ميکنه. خم شد و کمر بند ايمنيمو باز کرد. هر نفسم مي خورد تو گردنش. بوي عطرش تو بينيم پيچيد. بي اختيار چشمهامو بستمو سرمو يکم بردم جلو نزديکتر به گردنش که بو کنم.

يه نفس عميق کشيدم و چشمهامو آروم باز کردم. چشمهام قفل شد تو چشمهاي قهوه اي ماهان. تو فاصله چند سانتي صورتم بود.

بازم نگاهش عجيب شده بود. اما با همه عجيب بودنش آروم بود و بهم آرامش مي داد. يکم نگاهم کرد. حس کردم چشمهاش داره نزديک ميشه. صورتش نزديک ميشد بدنش نزديک ميشد و دستهاش ...

نفسم حبس شد از اين همه نزديکي از اين حالتي که قرار داشتيم. زل زده بودم تو چشمهاش و پلکم نمي زدم. صورتش نزديک و نزديک تر شد. چشمهاش نزديک و نزديک تر.

ديگه تقريبا" فاصله امون داشت از بين مي رفت که صورت ماهان با فاصله کمي از کنار صورتم رد شد و رفت سمت گردنم. هنوز نفسم حبس بود.

حس کردم که دست ماهان رفت دور کمرم. دست ديگه اش زير زانوم رفت و با يه حرکت از جا کنده شدم و کشيده شدم بيرون از ماشين. يه لحظه از ترس و شوک يه جيغ کوتاه کشيدم و دستهام بي اختيار دور گردن ماهان حلقه شد و سرم رفت تو گودي گردنش.

اصلا" نفهميدم کي حس به دستهام برگشت. شايدم به خاطر شوکي بود که ماهان بهم وارد کرده بود. شايد دستهام بي اختيار تکون خوردن.

از ماشين که بيرون اومديم و ماهان ثابت ايستاد و من خيالم راحت شد که قرار نيست بي افتم چشمهامو باز کردم. سرمو بلند کردم. ماهان با چشمهاي آروم و يه لبخند قشنگ بهم خيره شد.

ماهان: نترس قرار نيست بي افتي.

يه لحظه خجالت کشيدم. از جيغم .... از ترسم ... از اينکه ماهان بغلم کرده ...حس کردم گرمم شده و صورتم داغ کرده. هرچقدر ما با هم راحت بوديم. هر چقدر با هم خوب و صميمي بوديم. هر چقدر من جلوش روسري نمي زاشتم و باهاش دست مي دادم اما اين چيزا .... اين همه نزديکي ... اين همه گرما ....

نمي دونم چه حالي داشتم هر چي که بود درکش نم يکردم اصلا" ....

نمي دونم لپام گلي شد يا نه اما لبخند ماهان عظيم شد. يه لبخند زد و شيطون گفت: خجالت کشيدن بهت نمياد.

بيشتر خجالت کشيدم. لبمو گاز گرفتم و سرمو انداختم پايين. آروم دستمو از دور گردنش باز کردم و آوردم پايين و گذاشتم رو شکمم. مثل يه بچه تو بغلش بودم. سر به زير و محجوب. چقدرم اين کلمه به وضعيت الانم مي خورد. من ...آنا ... تو بغل يه پسر نامحرم که ماهان باشه و بعدشم حجب و حيا .....

يهو ماهان بلند بلند خنديد. خند ه اش تو اون پارکينگ بزرگ يکم ترسناک بود اخم کردم و بهش چشم غره رفتم. بي شعور نميذاشت من يکم با حيا بمونم. وادارم مي کرد که بشم همون آناي ميرغضب و قدر نشناس قبل ....

ماهان همون جور که لبخندش و جمع مي کرد. با پا يه ضربه به در ماشين زد و در و بست و با دزدگير قفلش کرد و همون جور که راه مي افتاد گفت: ناسلامتي دارم حملت ميکنما فکر نمي کني حقم بيشتر از يه چشم غره است؟؟؟؟

بدبخت راست ميگفت. شده خر بار کش منو، منم که بهش چشم غره ميرم.

ماهان همون جور نگام مي کرد. شيطون گفت: بدنت بي حس بود حالا سرايت کرده به زبونت؟؟؟؟

سرمو بلند کردم که يه چيزي بگم که ديدم ماهان داره ميره سمت آسانسور. با چشمهاي گرد و گشاد فقط يک کلمه گفتم: پله ....

ماهان ايستاد. دوباره سرمو بلند کردم داشت بهم نگاه مي کرد.

ماهان چشمهاشو گرد کرد و گفت: آنا ميدوني چند طبقه رو بايد برم بالا؟؟؟؟

اخم کردم.

من: باشه نرو، تو با آسانسور برو منم با پله ميرم منو بزار زمين. خواستم يه تکوني بخورم که ماهان سفت تر بغلم کرد.

اونم اخم کرده بود.

مستقيم تو چشمهام نگاه کرد. نگاهش نه متعجب بود نه شماتت گر. مهربون بود.

ماهان آرومتر گفت: موضوع اين نيست آنا. تو اگه بخواي تا پشت بومم از پله ها مي برمت. فقط مي خوام يه چيزي بپرسم ازت.

منتظر نگاش کردم. تو چشمهام خيره شد.

جدي پرسيد: تو به من اعتماد داري؟؟؟؟

تکوني خوردم. تعجب کردم. يعني چي؟؟؟ اين سوال چه معني داشت؟ معلومه که اعتماد داشتم. خيلي. هميشه اعتماد داشتم. قدر همه سالهايي که مي شناسمش. همه سالهايي که بود و نبود.

سرمو کج کردم و با استفهام نگاش کردم. اما محکم گفتم: دارم.... خيلي ....

با حرفم چشمهاش برق زد. يه لبخند قشنگ اومد رو لبش و با صداي شادي گفت: ممنون.

لبخند زدم. دوباره جدي شد دوباره سخت شد. محکمتر گفت: آنا اگه بهم اعتماد داري باهام بيا.

پرسوال نگاش کردم. کجا برم؟؟؟

انگار فهميد. با سر به آسانسور اشاره کرد.

چشمهاي مبهوتم چرخيد سمت آسانسور ترس تو چشمم و قلبم نشست. نفسهام تند شد. سرمو تند تند تکون دادم. بغض کردم.

همون جور که چشمم به آسانسور بود تند تند گفتم: نه ... نه ماهان ... نه بزار از پله برم. بزارم زمين. پاهام که بهتر شد خودم ميام بالا. تو برو. با آسانسور برو. ولي منو نبر. نبرم تو آسانسور. بزار بمونم. بزار...

اشک تو چشمهام جمع شد. فشار دست ماهان بيشتر شد. بيشتر بهش چسبيدم.

آروم و مطمئن گفت: آنا ... آنا گفتي بهم اعتماد داري. گفتي خيلي . بهم اعتماد کن. من اينجام. نمي زارم هيچ اتفاقي برات بي افته. به من اعتماد کن. نه به آسانسور نه به هيچکي ديگه. به من ... به ماهان ... قول ميدم سالم برسونمت بالا ...

بهم اعتماد کن .....

منتظر به چشمهام خيره شد. تو چشمهاش غرق شدم. با نگاهش بهم اعتماد ... امنيت ... محکم بودن ... حمايت و خيلي حسهاي ديگه اي مي داد اما مهمتر از همه آرامشي بود که با نگاهش به تک تک سلولهام مي رسيد.

بي اختيار ... غرق اون نگاه قهوه اي .... آروم ... جدي ... محکم ...

بدون اينکه خودم بفهمم دهن باز کردم.

من: باشه ....

خنديد . يه خنده خوشحال ... يه خنده سرمست از غرور اعتماد ... يه چشمک زد و با يه تکون کمي به بالا هلم داد و رو دستش جابه جام کرد و با قدمهاي محکم راه افتاد.

نگاهمو ازش نگرفتم. ترجيه مي دادم به جاي نگاه کردن به در آسانسور که هر لحظه نزديک و نزديک تر ميشد يعني ما نزديکتر ميشديم به ماهان نگاه کنم. به گردنش .... به زاويه فکش .... به چونه اش که نشون از اقتدار و قدرتش داشت.

به ماهاني که بهم امنيت مي داد. نه به دري که حتي اسمشم نفسمو مي گرفت.

ماهان ايستاد. دستش همراه بدن من کج شد سمت ديوار و سريع صاف شد. سرشو پايين آورد و بهم نگاه کرد. يه لبخند مهربون و اطمينان بخش ديگه بهم زد. جوابشو با لبخند دادم. صدايي اومد. آسانسور رسيده بود به پارکينگ.

با صداي پخش شدن موزيک فهميدم در آسانسور باز شده. هنوز هم مصرا" به ماهان نگاه مي کردم.

ماهان آروم چشمهاشو بازو بسته کرد يعني چيزي نيست. مي خواست بهم قوت قلب بده. خنده ام گرفته بود. بچه خر ميکنه من که مي دونم چيزي هست من که مي دونم الان ميريم تو اين اتاقک فلزي بي در و پيکر. ميريم تو و در رومون بسته ميشه و ما اون تو زندانيم. محبوس مي مونيم تا تکون بخوره تا حرکت کنه شايد اگه عشقش کشيد مارو ببره برسونه به طبقه امون اما اگه لج کنه وسط راه مي ايسته دقمون ميده. بين طبقات وا ميسته و برقاش قطع ميشه.

تو همين فکرا بودم و براي خودم از آسانسور در حال سقوط و مشکل دار صحنه ها و داستانها ساخته بودم که ماهان حرکت کرد. دو قدم برداشت. دوباره کج شد و دوباره صاف. يه قدم ديگه برداشت. يه دو چرخيد و ايستاد. صداي آهنگ پيچيد تو گوشم.

اه من از اين آهنگ متنفرم. آهنگ کارتون سارا کرو منو ياد بدبختي و مرگ و کلفتي و فلاکت مي ندازه. اه چقدر من بدم مياد هم از اين آهنگ هم از اين کارتون هم از اين آسانسور.

صداي بسته شدن در و شنيدم. انگار در دريچه هاي قلب من بسته شدن که ديگه خون تو رگهام حرکت نکنه. خشک شدم. احساس مي کردم چشمهام گرد، بدنم سفت، نفسم حبس و خونم خشک شده.

با اولين تکون آسانسور که نشونه راه افتادنش بود يه جيغ کوتاه از ترس کشيدم و به سرعت سرمو فرو کردم تو سينه ماهان و چشمهامو تا جايي که مي شد رو هم فشار دادم و با همه قدرتم با دست چپم چنگ زدم بههش و چون دکمه هاي پالتوش باز بود دستم پيچيد تو پيراهنش.

لباسشو گرفته بودم و تو مشتم فشار مي دادم. سرمو هر چه بيشتر فرو مي کردم تو سينه اش چشمهام از بس رو هم فشارشون داده بودم درد گرفته بود. از فکر اينکه الان تو آسانسورم و درش بسته است. نفسم بند اومد. به زور نفس کشيدم اما سخت. سخت و صدا دار. تند تند نفس مي کشيدم. هوا کم شد بازم اکسيژنش تموم شد. دوباره چشمهام تار شد. دوباره دنيا دور سرم چرخيد.

ماهان يکم بالاتر کشيدمو دستهاشو دور پاهامو کمرم سفت تر کرد.

آروم زير گوشم گفت: آروم آنا جان آروم. من پيشتم.

همين بودنش باعث شده بود که الان اينجا باشم. ترسيده تا سر حد مرگ و رو به موت. اما همين بودنش و حضورش و حس سينه ستبر و محکمش زير سرم و نرمي لباس مچاله شده اش زير دستمو نفسهاش که به گوشم مي خورد باعث شده بود که هنوز باشم هنوز با همه سختي بتونم نفس بکشم و با همه اينها هنوز يه اميد داشته باشم که سالم مي مونم. که ماهان ازم محافظت مي کنه. منو سالم مي رسونه و نمي زاره طوريم بشه.

تو فکراي خودم بودم. در حال جنگ بين دوتا حس متفاوتم. يکي ترس و ديگري آرامش. وحشت از حبس شدن و اعتماد به کسي که باهام حبس شده بود.

نفهميدم کي آسانسور ايستاد. نفهميدم کي درباز شد. حتي نفهميدم کي ماهان راه رفت و از آسانسور پياده شد. کي رفت جلوي در خونه.

فقط وقتي به خودم اومدم که صداي خندون ماهان و شنيدم که مي گفت: آنا خانمي چشماتو باز کن کمکم کن در خونه رو باز کنم.

خونه؟؟؟ کدوم خونه؟؟؟ خونه ما؟؟؟ نه خونه شما ؟؟؟ خونه خاله و عمو؟؟؟ رسيديم؟؟ بالاخره رسيديم؟ اوا چه زود.

برو گمشو کجاش زود بود داشتي خفه ميشدي و سکته مي کردي از ترس و وحشت.

ماهان: آنا ....

با صداي ماهان از خود درگيري و گل گيجگي بيرون اومدم. سرمو بلند کردم و نگاش کردم. گيج بودم.

فهميد. با لبخند گفت: مي توني از تو جيب پالتوم کليد خونه رو در بياري؟؟؟

يکم بروبر نگاش کردم که با سر و لبخند بهم اشاره کرد. از گيجي در اومدم. يه آهاني گفتم و دست راستمو آروم چرخوندم و از بين بدن خودم و ماهان رد کردمو رسوندم به جيبش. از تو جيبش کليد و در آوردم و قفل در و همون جور که تو بغل ماهان بودم باز کردم.

ماهان آروم رفت تو خونه و با پاش در و بست.

عجيبه. زبونم وا شد. دستهام به کار افتاد و بي حسي و سستيش از بين رفت اما اين پاهام چرا هنوز سر بودن و حسي نداشتن؟؟؟

متعجب و پر سوال به ماهان که داشت از پله ها بالا مي رفت نگاه کردم.

من: ماهان ...

ماهان: بله ...

من: جون آنا يه چيز بپرسم راستشو مي گي؟؟؟؟

رسيد به در اتاقم و با هل بازش کرد و رفت تو و تو همون حال يه نگاهي با اخم بهم انداخت و گفت: نگفتم بهت جونتو قسم نخور؟

من: نه آخه برام مهمه.

ماهان: هر چي قسم نخور. حالا بپرس.

ماهان خم شد در حيني که داشت مي زاشتم رو تخت بي مقدمه گفتم: مطمئني پاهام فلج نشده؟؟؟

ماهان همون جور تو هوا خم شده خشک شد. دوباره با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: دخر اين چه سواليه آخه . اصلا" چرا بايد فلج بشي تو.

آروم گذاشتم رو تخت. آروم دستشو از زير بدنم بيرون کشيد و من تو همن حالت گفتم: آخه همه بدنم به کار افتاد غير پاهام. دوباره ايستاد. يه دستش هنوز دور کمرم بود و خودش روم خم و نزديک به صورتم. چشمهاشو ريز کرد و يکم اومد نزديک تر که باعث شد سرمو به بالشت فشار بدم.

يکم سرشو تکون داد و با چشمهاي ريز شده و با دقت بهم نگاه کرد و گفت: فکر مي کني موقع بي هوشي سرت به جايي خورده که مخت جابه جا شده؟

بي شعور......

با دست کوبوندم تو سينه اش. خنديد و با همون خنده بهم نگاه کرد.

آخي چقدر قشنگ مي خنده آدم دلشاد ميشه ....

فک خودم از اين فکرم افتاد. خفه آنا ديگه زيادي دهنت هرز شده داره شر و ور ميگه.

ماهان: دختر خوب وقتي همه بدنت بي حس شد و بعد کم کم يکي يکي به کار افتاد يعني بعدي نوبت پاهاته. عجله نکن اونم حس پيدا ميکنه.

يه ابرومو انداختم بالا و مشکوک گفتم: اگه پيدا نکرد؟؟

دوباره ماهان يه لبخند زد و شيطون نگام کرد و گفت: اونوقت خودم هر روز بغلت ميکنم ميبرمت اين ور اون ور.

بهت زده به چشمهاي شيطونش نگاه کردم. شيطون ومهربون. نمي فهميدم جدي گفت؟؟؟؟ نه شوخي کرد.

داره مي خنده ... اما صورتش جديه ها ... نه چشماش شيطونه. باشه اونم ته نگاهش جديه.

آنا خيلي خوشت اومده يکي بغلت کرده از راه رفتن خلاص شديا ... بگم نيومده؟ خوب خيلي حال ميده يکي رو دست بلندت کنه ببرتت اين ور اون ور. آدم ياد بچگياش مي افته.

کلا" خود درگير بودم و خيره به ماهان. ماهان سرشو برد عقب و يه قهقهه زد و با نوک انگشت زد به بينيم و گفت: نترس دختر خوب ، قول ميدم خوب ميشي.

خوب حالا که ماهان گفت خوب ميشم حتما" ميشم. اما اين ضربه چي بود ديگه؟؟؟؟

ماهان بلند شد و صاف ايستاد.

ماهان: خوب من برم زنگ بزنم يه چيزي بيارن بخوريم. مرديم از کشنگي. ترو خدا بابا و مامان مارو مي بيني؟؟؟ دوتايي رفتن عشق و حال نگفتن پسر خرت به چن من؟

هي روزگار يکيم پيدا نميشه که يکم ما روتحويل بگيره.

چشمام دراومده بود ماهان داشت غر مي زد. چيز عجيبي بود.

ماهان برگشت و رو بهم گفت: تو يکم استراحت کن تا غذا بياد پاهاتم بي حسيش از بين ميره. اگه نرفت که غذا رو ميارم اينجا باهم بخوريم. منم برم ديگه.

اين و گفت و رفت سمت در . در و باز کرد و خواست بره بيرون که صداش کردم.

من: ماهان ...

از در رفته بود بيرون و داشت در و مي بست. صدامو که شنيد در و باز کرد و نصف تنه اشو آورد تو و گفت: جان؟؟؟؟

نه انگاري جانم تکيه کلامش بود. هيچ ربطي هم به شخص شخيص بنده نداشت برا خودم نوشابه وا نکنم.

سپاسگزار نگاش کردمو گفتم: بابت همه چيز ممنون. نمي دونم اگه نرسيده بود ...

نزاشت ادامه بدم. پريد تو حرفمو گفت: هيچي نگو آنا حتي نمي خوام بهش فکر کنم که اگه نرسيده بودم چي ميشد. ببخش منو که زودتر نيومدم. الانم استراحت کن.

ناراحت بود با ناراحتي در و بست و رفت. چرا ناراحت بود؟؟؟ خودشو مقصر مي دونست که چرا دير کرده؟

آخي چقده ماهان مهربونه. براي چيزي که ربطي بهش نداره ناراحته. بعدا" بهش ميگم که ربطي به تو نداشت و ممنون که نجاتم دادي.

پتو رو کشيدم روم. انقدر بهم فشار عصبي و استرس و احساسات قاطي وارد شده بود که خيلي زود خوابم برد.

نمي دونم خوابيدم يا نه. فقط با تکوناي آروم يکي چشمهامو باز کردم. ماهان کنار تختم نشسته بود و با يه لبخند گشاد نگام مي کرد. چشمهامو که ديد باز شده گفت: پاشو آنا خانمي تنبل. غذا رو آرودن نيم ساعتم اضافه برات صبر کردم نياي همه رو مي خورما. خيل گشنه امه.

يه دستي به چشمهام کشيدم و خواب آلود گفتم: باشه برو منم ميام.

ماهان يه ابروشو برد بالا و گفت: عمرا" من برم تو مي گيري مي خوابي. پاشو ... پاشو ... من گشنه امه، تنهايي هم حوصله ام سر رفته ... پاشو .....

خودش بلند شد و دستمو کشيد و از تخت بلندم کرد.

غرغر کنان گفتم: ماهان لوس خوب خودم مي اومدم ديگه. نمي خوابيدم. پيله ميکني. دو دقيقه نذاشتي آروم بگيرم.

ماهان همون جور که هولم ميداد و از اتاق بيرونم مي برد گفت: زود باش زود باش زيادم خوابيدي برو دست و صورتت و بشور منم ميرم ميزو مي چينم.

بردم سمت دستشويي و به زور هولم داد تو و در و بست.

دست و صورتمو شستم اما همچنان تو دلم غر مي زدم. آب سرد که به صورتم خورد انگار تازه بيدار شدم. تازه يادم افتاد چه خبره، چي شده من کجام، ماهان کجاست، چه جورياست؟

تازه يادم اومده بود که به خاطر همه اتفاقها همه اين نزديکيها و اين بغلها و اينا بايد خجالت بکشم. مگه چند بار ماهان اين مدلي بغلم کردهب ود؟ اصلا" بگو چند بار يه پسر اين ريختي بغلم کرده بود؟ بالاخره بايد نشون بدم که يه شرم و حيايي دارم يا نه.

از دستشويي اومدم بيرون آروم از پله ها رفتم پايين. همه اش داشتم فکر مي کردم که چه جوري با ماهان رو به رو بشم. يه کوچولو معذب بودم.

رفتم تو آشپزخونه ديدم ماهان خم شده رو ميز.

من: سلام ....

بميري دختر سلام؟؟؟؟ واقعا"؟؟؟؟

ماهان با صدام صاف ايستاد و برگشت سمتم. يه لبخند زد و شيطون گفت: سلام به روي ماهت مادر شبت بخير. بيا مادر بيا بشين غذا پختم برات ماه بيا که ضعف کردي لاجون شدي.

همچين اينا رو با ادا و اطوار مثل پيرزنا مي گفت که مرده بودم از خنده.

خودش يه لبخند زد و رفت اون سمت ميز نشست چشمم خورد به ميز.

بي اختيار گفتم: بترکي ماهان همچين گفتي ميز بچينم که ... آخه اينم ميزه؟ دو ساعت رو ميز دراز کشيده بودي چي کار مي کردي؟؟؟

ماهان نيششو باز کردو دندوناشو نشونم داد و گفت: همينم کلي زحمت داشت بيا بشين بخور بگو دستت درد نکنه.

يه پشت چشم براش نازک کردم. زحمتي که انقده ازش مي گفت خيلي بود. ميزي که چيده بود شامل شده بود از دو تا پيتزا که تو جعبه اش بود و دوتا ليوان و يه نوشابه.

همه زحمتش همون دو تا ليوان بود طفلي بچه ام خسته شده بود. نشستم پشت ميز و مشغول شديم. تازه يادم افتاد که بايد خجالت بکشم. کله امو انداختم پايين و بي حرف بدون نگاه کردن به ماهان پيتزامو خوردم.

سرمو بلند کردم که نوشابه بريزم براي خودم ديدم ماهان آرنجهاشو گذاشته رو ميزو دستهاشم آورده بالا و تو هم قفل کرده و مستقيم باي ه اخم کوچيک داره نگام ميکنه.

از دهنم پريد: چيه؟؟؟؟

ماهان همون جوري گفت: دارم نگاه مي کنم اين بيهوشي اثرات سوئي نداشته باشه. آخه از وقتي که اومديم يه جوري شدي. دم به دقيقه ساکت ميشي و سر به زير. نگرانتم مطمئنم مخت ايراد پيدا کرده.

اخم کردم و گفتم: مخ خودت ايراد داره. چيه دم به دقيقه ميگي مغزم اشکال داره بچه پرو هي من هيچي نمي گم اينم از فرصت استفاده ميکنه انگ مي بنده به آدم.

ماهان نيشش و باز کرد . خوشحال گفت: نه ديگه خودتو اذيت نکن از نگراني در اومدم. خود خود ديوونه اتي مغزتم کامل به همون مقدار کم تو جمجمه ات مونده. نگران شدم که کم حرف شدي الان فهميدم سالمي.

مات موندم بهش بي توجه به من يه قاچ پيتزا برداشت و گاز زد. واقعا" نم يتونستم جلو يماهان آروم باشم مي خواستمم نميشد. نميشد خانم بود سر به زير با حيا يکم خجالت کشيد. اين پسره نمي زاره. اونقدر عادي رفتار مي کرد که انگار نه انگار. مثل اين بود که در کل امروز هيچ اتفاقي نيافتاده. وقتي اون انقده راحته من چه جوري مي خواستم معذب باشم؟ اصلا" مي تونستم؟؟؟؟

همچين قشنگ منو به حال خودم آورده بود و همچين رفتار کردهب ود که وحشت و ترسم و بعدش خجالت و اينا به کل همه اشون برام کمرنگ شده بود. چقده اين اخلاقش خوب بود. آدمو از غم و غصه دور مي کردم.

بي اختيار يه لبخند زدم. سرمو انداختم پايين و يه قاچ پيتزا برداشتم. اونقدر ماهان مسخره بازي در آورد و خندوند که تا اومدن خاله اينا به کل همه چيز يادم رفت. من شدم همون آنا ماهانم که خودش بود و هيچ اتفاق بد و هيچ حبسي هم در کار نبود.

کلاسم تازه تموم شده. منتظرم که بچه ها برن بيرون بعد پاشم برم. آخرين کلاسم بود. خدا رو شکر اين بچه هاي خنگ از جلال و جبروتم حساب مي برن. چه خودمم تحويل مي گيرم. اما نه يه چند بار که بهشون اخم کني و جدي باشي ديگه مزه پروني هاشون و تموم ميکنن اما اگه بخوام وا بدم و بهشون بخندم ....

پررو ميشن و مي خوان هي چرت و پرت بگن سر کلاس.

داشتم وسايلمو مي ريختم تو کيفم که موبايلم رفت رو ويبره. سريع برداشتمش چون صداي ويبره اش رو ميز يه جورايي مثل صداي حرکت تراکتور بود.

پريسا بود. دکمه وصل و زدم و گذاشتمش دم گوشم. هنوز دهن باز نکرده صداي جيغشو شنيدم.

پريسا: دختر خجالت نمي کشي؟؟؟ من زنگ نزنم حال و احوال تو زنگ نمي زني ببيني مردم يا زنده بي شعور. نبايد يه زنگ بزني بگي پريسا جون قربون شکل ماهت بشم من دلم برات تنگ شده بيا شام بريم بيروني جايي ....

ابروهام رفت بالا. وسط حرفش پريدم و گفتم: خوب اينو بگو بگو بيا بريم بيرون تا جيب منو خالي کني. کارد بخوره به اون شکمت شده يه بار زنگ بزني بگي آنا خوشگله بيا بريم بيرون مهمون من؟؟؟ دِ نه دِ .... نشده ديگه ... جزو روياهاي منه که به واقعيت تبديل نميشه.

پريسا: خوب حالا ببين دست پيش گرفته که پس نيفتي. باشه بابا امشب بيا بريم فرحزاد شامم مهمون من.

پوفي کردم و گفتم: تو دست از سر اين فرحزاد بر نمي داري. بيا برو با يکي از اين قليونيا ازدواج کن خيال خودتو من و با هم راحت کن. منم از شرت خلاص ميشم.

پريسا: خوب حالا خودتو لوس نکن. 7 بيا دنبالم خونه.

چشمهامو چرخوندم و حرصي گفتم: خيلي روت زياده هم شام مي خواي هم نوکر؟؟؟ من ماشينم کجا بود آخه. تو که ماشين داري بيا دنبالم.

پريسا نفسي کشيد و با افسوس گفت: فکر کردم چند وقت نديدمت آدم شدي تونستي يه ماشين از بابات بگيري. من ماشينم خرابه وگرنه آويزون تو نميشدم. باشه با آژانس ميريم.

با پريسا هماهنگ کردم و خداحافظي کردم. تنهايي برگشتم خونه چون ماهان امروز کلاساش زود تموم شده بود و رفته بود. برگشتم خونه. يکم استراحت کردم و بعدش حاضر شدم و با تاکسي رفتم دنبال پريسا که بريم فرحزاد. از وقتي که خاله مي تونه دو قدم با عصا و واکر راه بره عمو از ذوقش تند و تند ميبرتش بيرون.

با پريسا با هم رفتيم باغچه هميشگي و رو تخت خودمون نشستيم. داشتم براي پريسا از دانشگاه و بچه ها و اون پسره که سر امتحان ديده بودم و کل زمان امتحانو بهش خيره شده بودم تا بفهمم دختره يا پسر مي گفتم.

پريسا چشمهاش گرد شد و با دهن باز گفت: ننننننننننننننننه

من: به جون تو ميگم نمي فهميدم راست گفتم. موهاش قهموه اي روشن تا رو شونه هاش بود. حتي از موهاي تو هم قشنگ تر.

پريسا يه دونه کوبوند روي پام. بي توجه بهش حرفمو ادامه دادم.

من: صورتش انقده صاف و يه دست بود که نگو. از دختراي 14 ساله هم پوستش صاف تر بود. دماغشم دخترونه عمل کرده بود و هنوز چسب داشت.

لباسش .... بزار بگم چي پوشيده بود يه شلوار پوشيده بود از اينا که کلي بند مند بهش آويزونه. تو اون هوا کاپشنش و در آورده بود و يه بلوز آستين بلند پوشيده بود که يقه اش شل بود ميگم شل فکر نکني يقه اسکي شل بودا نه از اينايي که تو مهموني مي پوشي يقه اش شله چيناي گرد مي خوره تا روي سينه ات همون ريختي بود.

يعني من مونده بودم به خدا. نه که همشم دهنش تکون مي خورد بهش شکم داشتم. آخه سولارو که مي خوند لبش مي جنبيد.

منم بهش مشکوک بودم که نکنه با اون موهاي بلند داره تقلب مي کنه.

پريسا يکم خودشو کشيد جلو و با اشتياق گفت: خوب تو چي کار کردي؟

پوفي کردم و گفتم: هيچي ميخش شدم تا سر بزنگاه مچشو بگيرم لااقل از تو خماري در بيام. اما طاقت نياوردم. کل کلاسمو ول کرده بودم و فقط به همين پسره نگاه مي کردم رو اعصابم بود.

آخرشم رفتم بهش گفتم موهاتو بزن پشت گوشت.

پسره چشمهاش گرد شد. مثل خنگا گفت: موهامو؟؟؟؟

انگار اصلا: نميفهميد يعني چي. هر چي هم بهش ميگفتم بدتر گيج ميشد.

کم مونده بود خودم با دستهام موهاش و بزنم پشت گوشش. وقتي ديدم که نه اين پسره شوت تر از اين حرفهاست بهش گفتم: گوشاتو بهم نشون بده.

همون جور مبهوتي سرشو برگردوند. منم کنف شدم. هيچي تو گوشش نبود.

از حرصم گفتم: سولاتتو بلند نخون تو دلت بخون.

يه اخمي هم کردم برگشتم سر جام. ضايع شده بودم.

اما پسره هنوز رو مخم بود. انقده نگاش کردم که ديدم از توي يکي از جيبهاي شلوارش يه چيز سفيد کوچيکيو آروم آروم در آورده و داره مياره بالا.

منم مثل جت از جام بلند شدم. خوشنود رفتم جلوش و گفتم: بدش به من. هر چي که از جيبت درآوردي و بده به من.

پسره اولش مثل گيجا نگام کرد و گفت: چيزي نيست که دستماله ...

من: خوب همون دستمالو بده به من.

پسره داشت تفره ميرفت که از اون ور سالن يکي از آقايون مراقب مثل چي خودشو رسوند. همچين دست پسره رو باز کرد که گفتم شکست. دستمالش و برداشت دستشم کامل باز کرد.

پسره هم تو دستش تقلب نوشته بود هم تو دستمال.

اما خداييش تقلب نکرده بود من حواسم بهش بود. اما اون مراقبه خيلي قاطي بود همچين برگه بدبخت و کشيد که من سکته کردم. آخرشم نفهميدم صورت جلسه شد بيچاره يا نه.

يه نفس عميق کشيدم و برگشتم سمت پريسا که ديدم دستشو زده زير چونه اشو با دقت و اشتياق داره گوش ميکنه.

يه لبخند زدم و گفتم: پريسا مي دوني اسم پسره چي بود؟

پريسا با ذوق گفت: حتما" اسمش خيلي دخترونه بود. صبر کن ببينم کيانوش ؟؟؟؟

سرمو تکون دادم که يعني نه.

پريسا دوباره با ذوق دستهاشو به هم کوبيد و گفت: شايان ؟؟؟؟

نچ نچي کردمو گفتم: عمرا" بتوني حدس بزني. برگه اشو نگاه کردم اسمش بود سيد رضا اميري .

پريسا دوباره با دهن باز گفت: نههههههههه .... اسمش خيلي پسرونه است صداش چه جوري بود؟

شونه امو بالا انداختم و گفتم: دورگه بود دخترونه پسرونه. بيشتر نازک دخترونه بود.

پريسا دهنشو باز کرد که يه چيزي بگه که موبايلم زنگ زد. منم انگشت اشاره امو گرفتم جلوي صورتش که يعني يه دقيقه ....

گوشي و وصل کردم بدون اينکه به اسم طرف نگاه کنم. تا زدمش صداي شاد ماهان و شنيدم.

ماهان: سلام خانم مهندس استاد خوبي؟؟؟؟

خنده ام گرفت. اين پسره هيچ وقت انرژيش تموم نميشه.

من: سلام آقاي دکتر استاد تو چه طوري؟

ماهان: مرسي من خوبم. شنيدم که دوباره اين مامي و ددي من جيم شدن رفتن ددر.

با خنده گفتم: آخي بيچاره ها. عمو خيلي ذوق زده است. اين دوتا طفلي هم که اين چند وقته همه اش تو خونه موندن پوسيدن. بزار يکم برن خوش باشن.

ماهان: باشه خوش باشن ما که بخيل نيستيم. حاضر شو با کيا ميايم دنبالت. شام بريم بيرون.

هان ؟؟؟؟ ماهان چه مهربون شده بود. يه نگاه به پريسا کردم که داشت بال بال ميزد که بفهمه کيه و چي ميگه.

گوشيو از دهنم فاصله دادم و آروم گفتم: ماهانه ميگه شام مي خواد ببرتم بيرون.

پريسا بال بال زنان انگشت اشاره جفت دستهاش و به سمت تخت گرفت و هي بالا و پايين کرد.

يه نيمچه اخمي کردمو گفتم: چي ميگي تو خوب حرف بزن.

پريسا يکي زد به پيشونيش و گفت: واي خنگ خدا ميگم بگو بياد اينجا.

تو همون حالت گفتم: چرا ...

پريسا يه چشم غره بهم رفت که خفه شدم و گوشي و دوباره گذاشتم کنار گوشمو گفتم: ماهان من الان با دوستم بيرونم . اگه دوست دارين بياين اينجا با هم شام بخوريم.

ماهان عين جمله منو براي مهربان گفت و بعدم به من گفت: باشه ميايم. شما کجاييد؟؟؟؟

آدرسو بهش دادم و خداحافظي کردم.

رو به پريسا گفتم: چته بال بال ميزني اينا بيان اينجا؟

پريسا يه پشت چشمي برام نازک کرد و گفت: چيشششششششششش برو بابا تو هم با اين پسر خاله ات نوبرشو آوردي انگاري. بابا مي خوام ببينم ايني که هي ماهان ماهان ميکني کيه. دارم ميميرم از فضولي. من فقط يه بار تو مهموني اونم 30 ثانيه ديدمش. کنجکاوم ....

چشم غره اي بهش رفتمو گفتم: بگو دارم ميميرم از فضولي. راستي کيا هم باهاش هست.

پريسا با ذوق دستهاشو به هم کوبيد و گفت: ايول مهربونم هست چه خوب. به اين ميگن يک بليط و دو فيلم.

دوباره بهش چشم غره رفتم که ساکت شد و همون موقع قليون پريسا خانمم آوردن.

حدود نيم ساعت بعد ماهان دوباره زنگ زد. گوشي وبرداشتم.

ماهان: سلام ما رسيديم شما کجاييد؟؟؟

من: اومدين باغچه مهتاب؟؟؟

ماهان: آره هموني که گفتي اومديم.

سرک کشيدم ببينم راست ميگه يا نه اگه اومده بودن بايد از بين اين دار و درخت مي ديدمشون. ديديم بدبخت راست گفته کنار ميز صاحب باغچه ايه ايستادن.

من: ماهان دارم ميبينموتون بياين جلو. سمت راستتو ببين. دارم دست تکون ميدم.

دستمو بردم بالا و هي تکون دادم. نميبينه جفت دستامو بردم بالا و انگار مي خواي به هليکوپتر نجات علامت بدي که پيدات کنن رسما" بال بال زدم. پريسا که فکر مي کرد چل شدم رفتم با بهت داشت نگاهم مي کرد.

خلاصه اين آقاي مفتون سر مبارک و چرخوندن و منو ديدن. يه دستي تکون داد و اومد سمتمون.

يهو به پريسا گفتم: بميري دختر آبروم جلوي کيا ميره الان کاش اين قليونه رو داده بوديم ببرن. الان مياد ميگه دختره و دوستاش همه دودين.

پريسا يه شکلکي برام در آورد و شونه اشو بالا انداخت.

ماهان اينا بهمون رسيدن. لبخند به لب. اول ماهان سلام کرد و باهام دست داد. مهربانم که هيچي . البته پريسا با جفتشون دست داد. سلام عليک و بفرماييد و تعارف و اينا اين دو تا هم نشستن. من و پريسا يه گوشه تخت نشته بوديم و اين دو تا هم رفتن اون سمت تخت نشستن.

کيا يه نگاه به قليون انداخت و گفت: طعمش چيه؟

پريسا: قهوه ... مي کشيد؟؟؟

کيا يه شونه اي بالا انداخت و گفت: آره بدم نيست.

دستشو دراز کرد و پريسا هم شلنگ قليون و داد بهش. خدا رو شکر خود کيا دودي بود زياد آبروم نمي رفت.

يکم ماهان با پريسا حرف زد . يه جورايي شجره نامه اشو در آورد. کيا که واسه خودش قليونشو قل قل مي کرد. منم آروم نشسته بودم و قل قل آب قليون و نگاه مي کردم.

يهو ديدم پهلوم سوراخ شد. برگشتم يه چي به پريسا بگم که پريسا زود تر با دندوناي به هم فشرده و لباي که به زور تکون مي خورد گفت: آنا حواست به ماهان باشه آمپرش داره ميره بالا.

با تعجب يه نگاه به ماهان کردم که ديدم اخم غليظي کرده و يه سمت ديگه ي باغچه رو نگاه ميکنه.

برگشتم و رو به پريسا گفتم: واسه چي اين کبود شده؟؟؟؟

پريسا همون فرمي گفت: ميگم خنگي ناراحت ميشه. پسر اون وريه رو نگاه کن. دو تا تخت اون ورتر . دو ساعته زل زل داره نگات مي کنه ديگه کامل خوردت تفالتم تف کرده.

با چشمهاي گرد گفتم: کي؟؟؟ کدوم پسره نگام ميکنه؟؟؟؟

پريسا با چشمهاي گرد شده گفت: يعني تو نفهميدي؟؟؟ حس نکردي يکي داره نگات ميکه؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم: نه. داشت نگاه مي کرد سيخونک نمي زد که بخوام بفهمم. چه جوري بدونم که يکي از 10 متر اون سمت تر بهم خيره شده؟؟؟

پريسا پوفي کرد و با حرص چشمهاشو گردوند و گفت: در هر حال تو آنرمالي. بي خيال. ماهان متوجه چشماي هيز پسره شده و داره حرص ميخوره. کم مونده بره بزنه پسره رو . حالا خدايي بين تو و ماهان چيزي نيست؟؟؟

با بهت و تعجب و چشمهاي گرد يه لحظه جا و مکان يادم رفت و با صداي بلندي اعتراضي گفتم: پريسا ......

يهو ديدم همه کله ها چرخيد سمت من. مهربانم قل قلش قطع شد.

لبامو به دهن گرفتم و سرمو انداختم پايين.

ماهان: آنا پاشو بيا اينجا بشين.

سرمو بلند کردم و گيج گفتم: هان ؟؟؟!!! .....

ماهان يه اخم غليظي کرد و به جاي مهربان اشاره کرد و گفت: ميگم بيا اينجا بشين کنار من.

وا اين پسره هم خله ها.

يه نگاه به مهربان کردم.

خوب کجا بيام؟ بيام تو بغل مهربان بشينم؟؟؟؟

ماهان که نگاه متعجبمو روي مهربان ديد بهش اشاره کرد و گفت: کيا جاتو با آنا عوض کن.

انقده پسره اخم بود که کيا هم بي حرف بلند شد . ناچاري منم پا شدم و رفتم نشستم تو کنج تخت جاي قبلي مهربان. همچين اون ته بودم که چشم احدالناسي بهم نمي افتاد چون ماهان کامل با اون هيبتش جلوي ديد من و بقيه رو گرفته بود.

هنوزم اخم داشت. با حرص زير لب گفت: مرتيکه خجالت نميکشه. عوضي.

ابروهام پريد بالا. اين ماهان غيرتي مي باشد. پس اون ماهان سيب زميني کجاست؟؟؟؟

اونقده گيج بودم که نفهميدم چي شد کي بود؟ کجا بود؟

فقط به خودم اومدم ديدم ماهان از جاش بلند شده و پشت سرش کيا و پريسا هم دارن پا ميشن.

گيج بودم گيجتر شدم.

با تعجب گفتم: چرا پا شدين؟؟؟ کجا ميريد؟ ما که هنوز شام نخورديم.

پريسا آروم گفت: خفه بمير فعلا" پاشو تا يه شري به پا نشده.

وا اينجا چرا همه يه جوري شده بودن. شام خوردن چه ربطي به شر و اينا داشت آخه؟

هنوز داشتم با خودم فکر مي کردم که صداي عصباني اما به زور کنترل شده ماهان و شنيدم.

ماهان: آنا پاشو ديگه ....

همچين گفت پاشو که يه لحظه ترسيدم اگه پا نشم به زور بکشدم و کل مسير گيس کشون ببردم.

سريع از جام بلند شدم و دنبالشون راه افتادم. پريسا و کيا زود تر رفتن. ماهان منتظر شد تا من کفشهامو بپوشم و بعد حرکت کنه. يه قدم جلو تر از من بود. با تعجب نگاش کردم. گيج سرمو چرخوندم. نمي فهميدم اينا چرا اين جوري يهو بلند شدن.

همون جور گيج داشتم فکر مي کردم که چشمم خورد به يه پسري. از اونجايي که خيلي تابلو نگاه مي کرد حدس زدم که بايد هموني باشه که به قول پريسا منو خورده بود. اون موقع نتونسته بودم نگاش کنم چون ماهان از جام بلندم کرد.

پسره يه چيزي با دستش ميگفت. چشمامو ريز کردم ببينم اين چشه که اين جوري ميمون بازي در مياره. تازه متوجه شدم که اين حرکت نوشتن و گرفتن و گوشي نشون دادن و اشاره به خودش و من يعني بيام بهت شماره بدم؟

بچه پررو مي خواستم براش با اخم زبون در بيارم و يه دونه از اون فحش بوق دارا بگم تا حساب کار دستش بياد.

يه ابرومو بردم بالا و با اخم بهش چشم غره رفتم که يهو يه کسي از کنارم تندي رد شد و رفت سمت پسره.

چشمهام در اومد. ماهان بود که داشت با سرعت و عصباني ميرفت سمت اون پسر چله. مغزم فرمان حرکت داد دنبالش دوييدم و صداش کردم اما ماهان توجهي نکرد.

واي نزنه يارو رو، آبرومون ميره. همچين روي اين سنگ ريزه ها مي دوييدم که يه لحظه احساس کردم جاي دوييدن روي سنگها مي غلتم.

سعي مي کردم برسم به ماهان اما چون کفش پاشنه دار بوشيده بودم که خيلي خوشتيپ کنم نمي تونستم درست و حسابي راه برم چه برسه به اينکه برسم به ماهاني که با اون سرعت راه مي رفت.

قبل از اينکه برسم به ماهان، ماهان رسيد به پسره و يقه اشو گرفت و همچين از جاش بلندش کرد که گفتم الان پسره کله اش از تو يقه اش در ميره و يقه اش مي مونه تو دست ماهان.

ماهان با حرص و عصبي با دندوناي بهم فشرده گفت: خجالت نمي کشي؟؟؟؟ مي بيني تنها نيست بازم از رو نمي ري؟؟؟

پسره هم پرو يه پوزخندي زد که من جاي ماهان حرصي شدم.

پسره: خوب حتما" ديدم عددي نيستي که حسابت نکردم.

آي دوست داشتم يه مشت بزنم تو صورتش آي دوست داشتم.

يهو ديدم يه مشت رفت تو صورتش و پسره نقش زمين شد. چشمهام گرد شد. چه زود آرزوم براورده شد.

ماهان بود که مشت اول و کوبوند. يکي دوتا دختري که همراه پسره بودن جيغ کشيدن و دو تا از پسراي همراه پسره هم از جاشون پريدن.

ماهان خم شد رو پسره و با يه دست يقه اشو گرفت و مشت دومو خوابوند تو صورتش که خون از دماغ پسره فواره زد.

دوستاي پسر پروئه اومدن ماهان و گرفتن و کشيدن عقب تا مشت سوم و نزنه. ماهان داشت تقلا مي کرد که اون پسر اوليه از جاش بلند شد يه دستي به دماغش کشيد و خون و که ديد رم کرد. حمله کرد سمت ماهان و يه مشت زد تو صورتش.

من: ماهاااااااااااااااان.....

تا اون موقع داشتم با بهت و تعجب به دعواي اين دو تا نگاه مي کردم. ماهان که مشت خورد جيغم رفت هوا.

ماهانم دستهاش بسته بود نمي تونست جواب مشت پسره رو بده با پاش لگد زد تو شکم پسره.

پسره خم شد و شکمشو گرفت و يکم رفت عقب. قرمز شده بود. خون جلو چشمهاشو گرفته بود. کم کم صاف شد. عصباني با چشمهاي وحشي به ماهان نگاه کرد يهو بلند شد و گارد گرفت که بزنه به ماهان ...

تو يه لحظه از جام کنده شدم. نمي دونم چه جوري خودمو رسوندم به ماهان و ايستادم جلوش و مشتي که داشت مي رفت بخوره تو شکم ماهان رفت تو شکم من. نفسم بند اومد دستهام رفت رو شکمم و خم شدم.

ماهان: آنا ....

اي بميره اين آنا که انگاري داره مي ميره. دعوا کردنتون چيه که من بايد مشت بخورم. حالا اين ميمون درختي يه زري زد من که شمارشو نگرفتم که دعوا راه انداختي.

ماهانو نمي ديدم اما فکر کنم هر جوري بود خودشو از چنگ اون بچه سوسولا نجات داد اول رفت سمت پسره و يه مشت و يه لگد زد بهش که پسره نقش زمين شد و دوستاش دوره اش کردن. بعد اومد سمت منو دستش و انداخت دورمو با يه دستش بازومو گرفت و گفت: آنا خوبي؟؟؟ چيزيت نشد؟؟؟

مي خواستم بگم کوري؟ نمي بيني دارم مي ميرم. نفسم بالاخره در اومد اما شکمم خيلي درد مي کرد. ماهان همون جور کمکم کرد که برگرديم و بريم سمت ماشين. هنوز عصباني بود. منم هنوز تا حدودي دولا راه مي رفتم.

يه دو سه قدم که رفتيم يهو منفجر شد و عصباني سرم داد کشيد: کي بهت ميگه خودتو بندازي وسط دعوا اگه مي زد يه بلايي سرت مي آورد چي؟؟؟

همچين اخم کرده بود و داد کشيده بود که قلبم از جاش کنده شد. اما ناراحتيم بيشتر از ترسم بود. ناسلامتي من رفته بودم جلوي کتک خوردن آقا رو بگيرم که خودم نفله شدم. جاي دستت درد نکنه اش بود.

اخم کردم. با اينکه از اخم غليظش مي ترسيدم اما خوب ....

به زور صاف ايستادم و بازوهامو از بين دستهاش کشيدم بيرون و با همون اخم يکم صدامو بلند کردم و گفتم: کي به تو ميگه که دعوا کني وقتي که کتک مي خوردي؟؟؟ ناسلامتي استادي يقه کشي مي کني؟؟؟ اگه يکي از دانشجوهامون مي ديد آبرومون مي رفت ميگفت دو تا استاد رفتن افتادن رو سر يکي و مثل لاتاي چاله ميدون دارن دعوا ميکنن.

اين و گفتم و عصباني با اخم قدم برداشتم که برم. اصلا" هم توجهي به اخم ماهان و نگاه عصباني و ناراحتش نکردم.

اولين قدمو که برداشتم پام رو سنگها ليز خورد و پرت شدم و براي اينکه نيوفتم مثل مرغ بال بال زدم که شايد به يه جايي بند بشم که تو زمين و هوا ماهان کمرمو گرفت و نزاشت با مخ بيام زمين.

من که ضايع شده بودم نمي خواستمم کم بيارم سعي کردم دوباره از دستش خلاص شم و خودم برم که ماهان يه فشاري به کمرم آورد و خشک و عصباني با اخم گفت: وقتي نمي توني راه بري زور بي خود نزن. نمي خوام بخوري زمين خودتو ناقص کني.

رسما" يعني غلط زيادي نکن. دستشو از کمرم گرفت و دستمو تو دستش محکم گرفت جوري که دردم اومد و کشوندم دنبال خودش.

از اونجايي که اخمش خيلي زياد بود و منم خيلي خيلي کم ماهانو اين جوري اژدها ديده بودم بي خيال مخالفت شدم و مثل بچه آدم دنبالش راه افتادم.

آروم و بي حرف رفتيم سمت ماشين. پريسا و کيا هم سرخوش واسه خودشون ايستاده بودن و حرف مي زدن. انقده حرصم گرفت که نگو. من داشتم اونجا خودمو به کشتن مي دادم که جلوي جنگ جهاني سوم و بگيرم که تلفات جاني نداشته باشيم اونوقت اين دو تا ....

دنيا رو آب ببره اين دو تا ريلکس و خواب مي بره

سوار ماشين شديم و راه افتاديم.

پريسا آروم دم گوشم گفت: ماهان چرا شده خشم اژدها؟؟؟

يه چشم غره بهش رفتم و گفتم: برو بمير الاغ کجا رفتي با کيا؟؟؟ نبودي ماهان و پسره دعواشون شد منم کتک خوردم اون وسط.

پريسا با چشمهاي گرد گفت: نهههههههههههههه ...

بعدم همچين پيله کرد و آويزون که براش تعريف کنم. دوست داشتم نگم تا بترکه از فضولي اما خيلي بد پيله بود مجبوري براش گفتم. با نيش باز گفت: جيگر ماهانو ...

با آرنج کوبيدم تو پهلوش و با اخم گفتم: با فاميلاي ما درست صحبت کن.

يه پشت چشم برام نازک کرد و گفت: چيشششششششششش نوبرشو آورده.

ديگه ساکت نشست و هيچي نگفت.

يکم بعد ماهان جلوي يه رستوران ايستاد و همه با هم پياده شديم. پريسا خودشو خم کرد سمتم و گفت: من عاشق ماشين ماهانم انقده دوست داشتم سوار اين آزارا جديدا بشم.

با تعجب برگشتم و به ماشين ماهان نگاه کردم.

بي تفاوت برگشتم سمت پريسا و باهاش هم قدم شدم و گفتم: جدي؟؟؟ اسمش آزاراست؟؟؟ يعني چون جديده کلي دکمه داره. من اصلا" نمي دونستم اسمش چيه. بگو پس چرا انقده ماهان حرص مي خورد که به ماشينش مي گفتم ژيان.

پريسا يه دونه محکم کوبيد تو سرم که جيغمو در آورد و باعث شد ماهان و مهربان برگردن و سوالي نگاهمون کنن.

پريسا يه لبخندي بهشون زد که يعني چيزي نيست. دستمو گرفته بودم رو سرمو ماساژش مي دادم.

من: مگه آزار داري ميمون.

پريسا با حرص گفت: تو يکي خفه. به آزارا که خدا تومن قيمتشه ميگه ژيان.

همچين حرص مي خورد که يه لحظه شک کردم که نکنه اين ماشينه مال خودشه که انقده تعصب داره روش.

خلاصه رفتيم تو رستوران.

ماهان اصلا" به روي خودش نياورد که ما يه دعواي لفظي کوچيک داشتيم. اخمش باز شده بود و ميگفت و مي خنديد. خوبي ماهان اينه که وقتي ناراحته يا عصباني کلا" وقتي مشکلي داره اصلا" به روي خودش نمياره.

خلاصه غذا خورديم و شبم پريسا رو رسونديم خونه.

رسيديم خونه و من زودتر از ماهانو کيا پياده شدم و يواشکي جيم زدم سمت پله ها و رفتم بالا. با کليد در خونه رو باز کردم و رفتم تو و مستقيم رفتم تو آشپزخونه که آب بخورم. کليد برق و زدم و رفتم و از تو يخچال بطري آب و در آوردم.

-: منم مي خوام.

برگشتم ديدم ماهان اومده تو آشپزخونه و دست به سينه به اپن تکيه داده و بهم نگاه ميکنه.

يه ليوان آبم براي اون ريختم. رفتم جلو و دستمو دراز کردم تا ليوان و بدم بهش. در تمام اين مدت ماهان همه حرکاتمو زير نظر داشت.

تو فکر بود. به من نگاه مي کرد و به يه چيزي فکر مي کرد.

دستشو دراز کرد و ليوان و ازم گرفت و تو همون حالت چشمهاشو ريز کرد و سرشو کج کرد و بي مقدمه گفت: تو يه مشکلي داري .

چشمهام گرد شد منظورش چيه؟ دلخور اخم کردم و گفتم: خودت مشکل داري بي ادب.

ماهان تند گفت: نه .. نه منظورم اوني نبود که تو برداشت کردي. منظورم اينه که مطمئنن يه مشکلي هست که تو مدام زمين مي خوري هيچ آدمي انقدر زمين نمي خوره.

ناراحت يه آه کشيدم. سرمو انداختم پايين و گفتم: نمي دونم خودمم خسته شدم همه تن و بدنم کبوده. ديگه زانوهام سابيده شدن بس که خوردن به زمين. نمي دونم. قبلا" اين جوري نبودم. نه به اين شدت.

اما الان ... اگه يه روز زمين نخورم روزم شب نميشه.

سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. اخم کرده بود.

ماهان: گفتي قبلا" اين جوري نبودي؟؟؟؟ مي دوني از کي زمين خوردنات زياد شد؟؟؟

يکم فکر کردم و گفتم: از يه سال پيش ....

ماهان پريد وسط حرفمو گفت: بعد تو از کي لاغر شدي؟؟؟

من: حدود يک سالي ميشه.

ماهان خوشحال ايستاد و تو هوا يه بشکن زد و گفت: خودشه ...

با تعجب و چشمهاي گرد بهش نگاه کردم. چي خودشه؟؟؟

ماهان خودش جواب داد.

ماهان: فهميدم مشکل کجاست. بيا اينجا بشين تا برات بگم.

دستمو کشيد و بردم نشوند پشت ميز و خودشم نشست رو به روم. با ذوق خم شد رو ميز و گفت: ببين تو چه جوري لاغر شدي؟؟؟ رژيم گرفتي مگه نه؟؟؟ ورزشم مي کردي؟؟؟

يکم فکر کردم رژيم مي گرفتم اما ورزش ... بيشتر تو خونه نرمش مي کردم تا ورزش گاهي چي ميشد شنا هم مي رفتم.

من: نه به اون صورت.

ماهان: دقيقا" خودشه. چون تو يه مدت کوتاه کلي وزن کم کردي بدنت ضعيف شده و چون کم غذا مي خوري اونقدرا انرژي نميرسه به ماهيچه هاي پات. به خاطر ضعفته که مدام مي خوري زمين. بايد ورزش کني. پياده روي برو . تردميل بزن. دوچرخه سواري کن.

هر ورزشي که بتونه ماهيچه هاي پاتو قوي کنه انجام بده.

بد فکري هم نبود شايد اشتباه مي کرد اما به امتحانش مي ارزيد.

ماهان خوشحال از جاش بلند شد و گفت: الان برو بخواب اما از فردا بايد ورزش کني. اعصاب اينو ندارم که همه اش نگران زمين خوردن تو باشم که نکنه بلايي سر خودت بياري.

با چشمهاي گرد و متعجب بهش نگاه مي کردم. زمين خوردن من چه ربطي به اين داره آخه؟ حالا دو دفعه تو هوا گرفتتم نزاشت زمين بخورم چه منتي هم سرم مي زاره. چيشششششششش ......

يه نفس عميق کشيد و گفت: خوب امشب خيلي خوب بود. مرسي. من ديگه برم بخوابم. تو هم برو بخواب خسته اي.

سرمو تکون دادم. ماهان که رفت از جام بلند شدم و يه ليوان آب براي خودم ريختم و رفتم بالا تا بخوابم. آبم گذاشتم بالاي سرم تا شب اگه تشنم شد بخورم.

کارم در اومده. خيلي کم کار داشتم ورزش کردنم بهش اضافه شده. مجبورم روزي دو ساعت برم باشگاه و با اين دستگاهاش کار کنم تا پاهام قوي بشه. تردميل و اين وزنه ها که با پا مي زنن.

چند وقته نتونستم يه فيلم درست و حسابي ببينم. هي روزگار کجايي روزهاي ولگردي و خونه نشيني .. هي ... هي ... هي ....

امروز بعد مدتها با پريسا رفتم خريد کلي خوش گذشت بهمون. کلي ديوونه بازي در آورديم. يعني اگه مامانم ماها رو مي ديد سکته مي کرد.

جيغش هوا بود که دختر به سن شما بايد خانم باشه. بايد سنگين باشه.

همچين اينا رو ميگه که من حس ميکنم يه پيرزن 60 ساله ام.

ديروز با خاله رفتيم بيرون. رفتيم پارک. منو خاله و عمو حميد. انقده خوش گذشت. با اينکه هوا سرد بود اما خيلي حال داد. تو اون سرما چايي داغ خوردن يه مزه اي داشت که نگو. دلم براي مامان اينا تنگ شده. اي کاش مي رفتم ديدنشون. اما خوب با اين اوضاع دانشگاه و اينا که نميشه.

اما تو اولين تعطيلي حتما" ميرم ببينمشون. بزار يکم خلوت عاشقانه اشون و بهم بزنم که يادشون بمونه که يه دختر 25 ساله هم اينجا دارن و به فکر يه ني ني کوچولوي زر زرو نيافتن.

آخ جون 2-3 روز تعطيلم دارم از ذوق مي ميرم. مي تونم بشينم تو خونه واسه خودم عشق کنم.

شامو با عمو و خاله خورديم. چقدر من اين زن و مرد و دوست دارم. عاشقشونم بس که مهربون و خوبن.

ماهانم که چند وقته سرش حسابي شلوغه. به قول عمو آخر با اين کارش خودشو از پا در مياره.

اين پروزه شهرکشون خيلي سنگينه. کار يکي روز دو روزم نيست زمان بره. نمي دونم ماهان چرا انقدر عجله داره براش. واقعا" داره خودشو هلاک ميکنه.

يه وقتهايي ميشه مثل امروز که از صبح ميره و الان که 11 شبه هم بر نمي گرده. من همه کارهاي مربوط به شهرک و تو خونه انجام مي دم. در جريان کامل همه کارها هستم. واقعا" فکر مي کنم اين همه عجله ماهان بي خوده.

هر چند شرکتشون فقط همين يه پروژه رو نداره و چند تا کار ديگه هم دارن. نظرم عوض شد فکر کنم بيچاره ماهان خيلي تحت فشاره با اين همه مسئوليتي که داره.

نمي دونم اين پسر اين همه انرژي و از کجا مياره که با همه اين خستگيها هيچ وقت خنده از رو لبهاش کنار نميره. هميشه مقاوم و پا برجاست. خيلي خوبه که ببيني يه آدم با اين همه مشغله و اعصاب خوردي انقده خوش اخلاقه.

هميشه مردا رو جوري تصور مي کردم که وقتي کارشون زياد ميشه با اخم و دعوا ميان تو خونه. هر چند باباي خودم و عمو اين جوري نبودن. اما يه تصوري دارم ديگه.

بابا هر وقت کارش گير ميکنه يا مشکلي پيش مياد يا خسته که ميشه مياد تو خونه و اخم کرده با هيچکس حرف نميزنه.

اهل بزن و زد و خورد و داد و بيداد نيست اما خوب همون اخمشم رو آدم تاثير مي زاره.

برعکس اون ماهان وقتي مياد تو خونه فکر مي کني انرژي مثبت اومده خونه. بي اختيار خنده رو لبهات ميشينه.

براي هميناست که من عاشق اين خونه و خانواده ام. به خاطر همه خوبيها و حسهاي مثبتي که دارن.

ساعت از 10 گذشته بود که به عمو و خاله شب بخير گفتم و رفتم تو اتاقم. لباسهامو عوض کردم و لب تاپم و روشن کردم. امشب فيلم ديدن حال ميده.

يه فيلم خوب و عشقولانه پيدا کردم و پلي کردم.

با عشق نشستم نگاش کردم. خيل قشنگ بود. يه نيم ساعت 40 دقيقه اي از فيلم گذشت. استپش کردم که برم از پايين خوراکي بيارم. فيلم بدون هله و هوله مزه نميده.

پاورچين پاورچين رفتم تو آشپزخونه و يه بشقاب پر ميوه برداشتم و يه بطري آب گذاشتم روش و همراه يه بسته پفک و يه بسته پاپکورن. همه رو بغل کردم. يه بسته پفکم با دندونم گرفتم.

با ذوق خوراکيا و فيلم خوشحال داشتم ميرفتم سمت پله ها که صداي در و شنيدم. ايستادم بببينم کي اومده تو. دستم پر خوراکي بود . دهنمم بسته. چشم دوختم به در ديدم يکي داره کج و کوله مياد تو خونه. هر قدمي که بر مي داشت اين ور اون ور ميشد انگار زيکزال راه مي رفت. با تعجب نگاش کردم.

يکم که نزديک شد ديدمش. وا اينکه ماهانه پس چرا مثل مستا راه ميره؟؟؟ يعني اين پسره الان از مهموني برگشته؟؟؟؟ نامرد تنهايي رفته منو نبرده بزغاله. اما الان که تازه سر شبه براي مهموني پس اين چرا زود برگشت؟

با دستاي پر رفتم جلوش و با دندونايي که رو پوفکه فشار مي آوردن که نيوفته گفتم: سلام. کجا بودي؟ مهموني بودي؟ مست کردي؟؟؟؟؟

صورتش و نمي ديدم. همپاي قدمهاي کج و کوله ماهان شدم. هي چپکي راه مي رفتم و حرف مي زدم.

من: نامرد منو نبردي چرا؟ خوش گذشت؟ ببينم چقدر خوردي که به اين حالو روز افتادي؟؟؟ بين چه جوري راه ميري. گيج گيجي.....

صداي آروم و بي رمق ماهان بلند شد.

ماهان: حالم خوب نيست.....

رسيده بوديم به پله ها دستش و گرفت به نرده که بره بالا اما انگار جوني نداشت براي بالا رفتن. خم شد و رو همون پله اوليه نشست و سرشو تکيه داد به نرده هاي پله.

مي خواستم برگردم بگم خوب کارد به اون دل و کبدت بخوره کمتر مي خوردي زهر ماري که اين ريختي نشي.

بايد زود تر مي رفت بالا. خوبيت نداشت عمو و خاله گل پسرشون و مست و پاتيل مي ديدن. رفتم سمت اپن آشپزخونه و خوراکيهامو ولو کردم روش. برگشتم سمت ماهان و خم شدم و گفتم: خوب يکم کمتر مي خوردي تا انقدر حالت بد نميشد.

هيچي نگفت. دست انداختم زير بازوش و سعي کردم بلندش کنم بدنش انقده لخت و بي حال بود که سنگين شده بود ماشال.. انقدم که گنده منده شده بود زورم ديگه بهش نمي رسيد. تو تاريکي ديدم چشماش بسته.

بچه پرو رو ببين گرفته همين جا ولو شده خوابيده.

با دست يه ضربه به صورتش زدم.

تعجب کردم. صورتش خيس و داغ بود. قاعدتا" وقتي مشروب مي خوره همون موقع تا يکم بعدش سرش گرمه. اما وقتي حالش اين جوري بد ميشه بايد فشارش بي افته و بدنش يخ کنه نه داغ. اين چرا برعکسه؟؟؟؟

يه ضربه ديگه هم به صورت ماهان زدم. بي حال يه صداي همممم از خودش در آورد.

با دست دو طرف صورتش و گرفتم و سعي کردم کله اشو صاف کنم. نشستم رو پام جلوش. زل زدم به صورتش.

من: ماهان ... ماهان چشماتو باز کن ببينم تو واقعا" چيزي خوردي؟؟؟؟؟ چرا تنت انقده داغه؟؟؟

ماهان همون جور بي حال گفت: ننننه. ...

يه نه کش دار و بي جون. اخم کردم. پس حتما" مريضه .. آره مريضه امروز صبح که داشت ميرفت شرکتم زياد سر حال نبود. کسل بود. نکنه سرما خورده.

دست گذاشتم رو پيشونيش داغ داغ بود. واي خدا چي کار کنم حالا؟؟؟؟ اين اين جوري نميره تا صبح.

چي کار کنم؟ به کي خبر بدم؟؟؟ به عمو بگم؟ سکته نکنه بدبخت آخه اين پسره خيلي حالش بده. اگه تبش بالاتر بره چي؟

چي کار کنم ... چي کار کنم ؟؟؟؟؟

آنا آروم بگير يه سرما خوردگيه ساده است کسي با اين مريضي نميميره که. قديما که مي مردن. ببين اين پسره چه ريختي شده. چي کار کنم.

اه آنا خفه يکم مغزتو به کار بنداز اول بايد ببريش بالا نميشه که همين جور رو پله ها بشينه.

خم شدم رو ماهان و زير بازوش و گرفتم. هر چي قدرت و توان داشتم ريختم تو دستمو بازوي ماهان و کشيدم. يه تکوني خورد يکم چشمهاشو باز کرد.

با التماس گفتم: ماهان تروخدا خودتم يکم کمک کن. تنهاييي نمي تونم ببرمت بالا.

ماهان همون جور با چشمهاي بي حال نگام کرد. دوباره بازوش و کشيدم اما اين بار تونستم آروم و نرم بلندش کنم. انگار حرفهامو فهميده بود چون خودش دستش و گرفت به نرده و سعي کرد بهم کمک کنه که بلندش کنم.

دستشو انداختم دور گردنمو با يه دستم دستشو که رو گردنم بود و نگه داشتم و دست ديگه امم انداختم دور کمرش.

به زور و با همه قدرت سعي کردم ببرمش بالا. هر چند تنهايي نمي تونستم. ماهان با همه بيحاليش باهام راه اومد. به زور رو پاش بند بود. گرماي بدن تبدارش و حس مي کردم. منم گرمم شده بود.

به زور کشون کشون با قدمهاي مورچه اي از پله ها بالا بردمشو بردمش تو اتاقش. آروم آروم رفتيم کنار تختش.

من: آفرين ماهان بيا ديگه رسيديم. بيا آروم بشين اينجا.

نشوندمش رو تخت. با يه دست بدنش و نگه داشتم و با دست ديگه ام سعي کردم دکمه هاي پالتوشو باز کنم و پالتوشو از تنش در بيارم.

پالتوشو در آوردم و خوابوندمش روي تخت. پاهاشو صاف گذاشتم رو تخت. بي چاره ناي حرکت ديگه نداشت.

به زور از بين لبهاش بهم چسبيده و خشکش گفت: آب ....

از جام بلند شدم و برگشتم پايين. رفتم سراغ جعبه داروها. از توش هر چي قرص مسکن و تب برو سرما خوردگي و هر چي که بلد بودم و برداشتم گذاشتمشون تو يه سيني و با يه پارچ آب و ليوان برگشتم بالا. رفتم کنار تختش زانو زدم و آروم صداش کردم.

من: ماهان ... ماهان جان بلند شو بايد دارو بخوري اين جوري تبت پايين نمياد.

قرصها رو يکي يکي از تو بسته اش در آرودم. دست انداختم زير سرش و يکم بلندش کردم. دونه به دونه قرصها رو گذاشتم تو دهنش و بهش آب خوروندم.

دوباره سرشو گذاشتم رو بالشت. خيلي نگرانش بودم. تا حالا ماهان و انقده آروم و بي حال نديده بودم. هميشه پر انرژي و پر جنب وجوش و شاد و پر سر و صدا بود.

اين جور آروم. اين جور بي حال اين جور آسيب پذير ....

حتي نمي تونستم تصورشم بکنم.

از جام بلند شدم. رفتم يه تشت و يه پارچ آب ولرم آوردم. دوباره رفتم يه کاسه آب خنک و يه حوله تميز آوردم. دوباره رفتم و براش يه ليوان آب پرتقال آوردم.

برگشتم تو اتاقش. روش پتو انداخته بودم. پتوشو آروم زدم کنار. جوراباش و در آوردم شلوارشو تا کردم.

آروم کمکش کردم که بشينه پاهاشو با آب ولرم پاشويه کردم. خيلي داغ بود بدنش. دلم از اين بي حاليش و ناتوانيش گرفت. ماهان هميشه بايد قوي و سالم باشه. وقتي مريضه و وقتي اين جوري آروم و ضعيفه احساس مي کنم دنيا غميگينه. دنيا خنديدن و از ياد برده. گرد غم همه جا پخش ميشد. بازم دلم گرفت.

آروم آروم پاشويش کردم و دوباره خوابوندمش.

نشستم رو زمين کنار تختش. حوله رو خيس کردم گذاشتم رو پيشونيش. خيس کردم و کشيدم به صورتش. خيسش کردم و کشيدم به دستاش، پاهاي داغش. دکمه ي بالاي پيراهن مردونشو باز کردم. دستمال نمدارو کشيدم به گردن و گلوش. مدام تکرار کردم. با هر ناله اش قلبم فشرده ميشد. با هر صداش از جا مي پريدم.

خيره بهش نگاه مي کردم. چقدر بچه شده بود. چقدر محتاج کمک بود.

آروم دستمو بلند کردم. موهايي که از رطوبت حوله و عرق کردن و داغي بدنش خيس شده بود و دونه دونه رو پيشونيش ريخته بود و آروم با دستم زدم کنار.

به تک تک اجزاي صورتش نگاه کردم. موهاي کوتاه قهوه ايش که معمولا رو به بالاست.

مژهاي بلند و فر که به قهوه اي ميزنه اما تيره است. چشمهاش و مي تونم تصور کنم. چشمهاي هميشه خندون قهوه اي روشنش که پر شيطنته. ابروهاي کشيده که به شقيقه اش مي رسه.

با انگشت شصتم به روي ابروهاش مي کشم. بيني کشيده و متناسب که قيافه اشو مردونه تر کرده.

چونه ي تيِزکه صورتشو با همه شور و شريش مصمم و لجباز نشون ميده.

چشمهامو سر ميدم روي لبش. لب پايينش برجسته تر از لب بالاييشه. طوري که باعث شده گودي خوشگلي بين چونه و لبش ايجاد بشه. هشتي لب بالاش باعث شده که کشيدگي صورتش بيشتر نشون بده. البته صورتش زيادم کشيده نيست.

ياد شبي افتادم که تو مهموني ديده بودمش. مهموني که با پريسا رفته بودم. وقتي اخمشو ديده بودم قلبم از ترس و ابهتش و اخمش ايستاده بود. يا اون روز تو فرهزاد با اخمش و دادش داشتم پس مي افتادم.

بي اختيار لبخند مي زنم.

اين ماهان همون پسر بچه ايه که با خنديدنش دل آدم شاد ميشه اما وقتي اخم ميکنه مثل يه مرد پر جذبه ميشه و خواه نا خواه آدم ازش حساب مي بره.

دوباره لبخند زدم. حوله رو دوباره خيس کردم و کشيدم به صورتش. آروم زير لب زمزمه کردم.

من: ماهان زود خوب شو ، هيچ وقت مريض نشو، مريضي بهت نمياد، قلب دنيا مي گيره، قلب من مي گيره ......

دستم با حوله رو صورت ماهان خشک شد .... قلب من ميگيره .... ماهان واقعا" برام عزيز بود خيلي .... نمي دونم احساسم بهش احساس يه خواهر به برادرش نبود. برام برادر نبود. هيچ وقت دوست نداشتم برادر داشته باشم براي همينم هيچکي و مثل برادر نمي ديدم. ماهان يه دوست بود. يه دوست خيلي عزيز. يه همراه هميشگي کسي که مي تونستي بهش هميشه اعتماد کني ....

دوباره زمزمه کردم.

من: مريض نشو .... هيچ وقت ... نگرانم نکن ....

تا صبح بالا سرش موندم و مدام پاشويش کردم و حوله خيس رو پيشونيش گذاشتم و دارو به خوردش دادم.

دم دماي صبح بود که از زور بي خوابي سرمو گذاشتم رو دستام که رو تخت ماهان بود و چشمهامو بستم تا يکم سوزشش کم بشه.

هوا روشن شده بود. ماهان تو خواب ناله مي کرد. فکر کنم بدن درد داشت. بلند شدم رفتم دست و صورتمو شستم. يه ليوان آب پرتقال خوردم. يه ليوانم براي ماهان برداشتم و رفتم بالا. خاله اينا هنوز خواب بودن.

رفتم تو اتاق. با چشمهاي گرد به ماهاني که بي حال داشت لباس مي پوشيد نگاه کردم. پيراهن ديشبيشو با يه پيراهن سورمه اي عوض کرده بود و داشت دکمه اشو مي بست.

ولي چون مريض بود مثل مستا هي دکمه از زير دستش در ميرفت و هنوز نتونسته بود يکيشم ببنده. چشمهاشم خمار بود.

اخم کردم و رفتم جلو.

جدي پرسيدم: داري چي کار مي کني؟؟؟

با همون چشمهاي خمار نگام کرد و بي حال گفت: آنا کمکم مي کني دکمه امو ببندم. بايد برم شرکت امروز يه جلسه مهم دارم.

اخمم بيشتر شد.

من: نخير کمکت نمي کنم. تو هم هيچ جا نمي ري. هنوز حالت خيلي بده که بخواي بري بيرون. ديشب تا حالا بيدار نموندم که تو صبح کله سحر با اين حال خرابت بلند شي بري بيرون.

رفتم جلو ليوان و گذاشتم رو ميز بغل تختشو برگشت. بازوشو گرفتم و چرخوندمش سمت تخت. مي خواست مقاومت کنه اما اونقدر که بي رمق بود نمي تونست. آروم همراه من اومد سمت تخت. دوباره خوابوندمش رو تخت.

ماهان با چشمهايي که به زور باز نگهشون داشته بود گفت: بايد برم خيلي مهمه.

نشستم کنار تختشو گفتم: چرا بايد بري؟؟؟ اين جلسه چيه؟؟؟

ماهان بي حالتر گفت: قراره در مورد کارهاي شهرداري حرف بزنيم و تصميم بگيريم.

کلماتش کشيده و بي جون ادا ميشد. فهميدم منظورش چيه. درسته که شرکت نمي رفتم اما از تو خونه حواسم به همه چي بود. ماهانم هميشه جز به جز کارهاي شهرک و بهم مي گفت. در مورد اين جلسه هم کاملا" اطلاع داشتم.

دستمو گذاشتم رو دست ماهان و آروم گفتم: نگران شرکت نباش تو فقط بخواب.

نمي دونم ماهان صدامو شنيد يا نه. چشمهاش بسته بود و نفسهاش آروم شده بود. شايد دوباره خوابش برده بود.

از جام بلند شدم. رفتم تو اتاقم. رو يه برگه ساعت داروهاي ماهان و نوشتم. نوشتم براي ناهارش سوپ درست کنيد و هر يک ساعت به اتاقش برين و بهش سر بزنيد.

از پله ها اومدم پايين و رفتم تو آشپزخونه و کاغذي که روش سفارشامو نوشتم با 3-4 تا از اين ميوه آهنربايي ها چسبوندم به در يخچال تا زينت خانم که اومد ببينتش. امروز ميومد. نوبت غذا درست کردنش بود.

دوباره برگشتم به اتاقم. رفتم جلوي آينه و مستقيم به خودم نگاه کردم.

به آناي آينه گفتم: مطمئني؟؟

آناي آينه با يه قيافه کاملا" مصمم و جدي گفت: مطمئنم.

يه لبخند به خودم زدم. رفتم از تو کمدم يه شلوار جين سورمه اي و يه مانتوي مشکي تا يکم زير زانو در آوردم و پوشيدم. يه آرايش ملايمي هم کردم. مقنعه امو هم سرم کردم. با مقنعه هم خانم تر نشون ميدادم هم جدي تر.

از تو اتاقم وسايلي که لازم داشتم و برداشتم. رفتم تو اتاق ماهان وسايل و مدارک مورد نياز و برداشتم. رفتم بالا سرش و بهش نگاه کردم. آروم خوابيده بود. از اتاق زدم بيرون.

از پله ها که اومدم پايين عمو رو ديدم که بيدار شد.

من: سلام عمو حميد صبحتون بخير.

عمو لبخندي زد و گفت: سلام دخترم صبح تو هم بخير. به سلامتي صبح زود کجا مي خواي بري مگه تعطيل نبودي امروز.

در حالي که مدارک تو کيفمو چک مي کردم گفتم: چرا خودم تعطيلم دارم ميرم شرکت ماهان.

عمو با تعجب گفت: شرکت ماهان؟؟؟!!!!

بعد با ياد آوري يه چيزي سرمو بلند کردم و رو به عمو گفتم: راستي عمو حميد ماهان مريضه سرما خورده. بالا تو اتاقش خوابيده. اگه بيدار شد نزاريد از رو تخت بياد بيرون حالش هنوز خوب نشده. سفارشاتمو نوشتم زدم به در يخچال. به زينت خانم هم بگيد براش سوپ درست کنه.

عمو با تعجب گفت: ماهان مريضه؟؟؟ اين پسر خيلي بدنش مقاومه خيلي کم مريض ميشه اما وقتي مريض ميشه خيلي بد مريضه.

لبخندي زدم و گفتم: خدا کنه زود خوب بشه. من ديگه بايد برم. مواظب ماهان باشيد. به خاله ام بگيد مجبور شدم برم شرمنده که امروز پيشش نيستم.

عمو سري تکون داد و منم خداحافظي کردمو از خونه اومدم بيرون.

مستقيم از دم خونه يه ماشين گرفتم و رفتم شرکت. آدرس شرکت و از قبل بلد بودم. ماهان جان لطف کرده بودن و چند تا از کارتاي شرکتشون که روش شماره شرکت وموبايل خودش و نوشته بود بهم داده بود که در صورت پيدا کردن کيس مناسب براي دوستي با ايشون، اين کارت و به دختره بدم که دختره بفهمه شرکت داره و يه کاره مهميه.

همين جور الکي واسه خودش تبليغ مي کرد و نوشابه وا مي کرد.

رسيدم به شرکت و از تاکسي پياده شدم. يه برج تجاري بلند بود که آدم وقتي از اين پايين به بالاش نگاه مي کرد سرش گيج مي رفت. سريع بدون نگاه کردن به بالا و ساختمون وارد شدم.

از نگهباني در مورد شرکت پرسيدم. اونم گفت طبقه ششم.

خدا خدا مي کردم که من اشتباه شنيده باشم تا قبل از اينکه نگهبان بگه يه اميد داشتم که شايد پايين تر باشه اما .....

رفتم سمت پله ها و لک و لک کنان رفتم بالا.

ديگه تو طبقه ششم به خس خس افتاده بودم. همچين با صدا هوا رو وارد ريه هام مي کردم که خودم منتظر بودم کبود شم و پس بي افتم.

قد 10 دقيقه رو پله ها نشستم تا يکم بهتر شدم. رفتم سمت در شرکت و زنگ زدم. در و برام باز کردن و رفتم تو.

حالا مونده بودم چي کار کنم. پيش کي برم. همين جوري يک کاره پاشدم اومدم که چي؟؟؟؟

جلوي ميز منشي ايستاده بودم و داشتم فکر مي کردم که چي بگم و سراغ کيو بگيرم. منشي هم دستشو گذاشته بود رو ميزو زل زل به من نگاه مي کرد و منتظر بود.

در همين حين در يکي از اتاقها باز شد و يکي پرونده به دست اومد بيرون.

آخ جون آخ جون اين که مهربان بود. انقده ذوق کردم که يهو با ذوق گفتم : کيا ....

چشمهاي منشيه 4 تا شد. کيا هم با تعجب سرشو بلند کرد. حالا روز روزش من بهش ميگم آقاي دکتر نمي دونم چرا يهو اينجا کيا از دهنم در رفته بود ديگه ام نميشد جمعش کرد که.

کيا سرشو که بلند کرد و چشمش به من افتاد گل از گلش شکفت.

يه لبخند گشاد زد .

کيا: سلام آنا خوبي؟ اينجا چي کار مي کني؟؟؟؟

تروخدا ببين پسره ي پررو. من از دهنم در رفت گفتم کيا تو چرا ميگي آنا؟؟؟؟ اگه با ماهان کار داري هنوز نيومده.

نه واقعا" اين پسره خنگه. انگاري يادش رفته من و ماهان تو يه خونه ايم. ولش کن اين آقا دکتر فعلنه مخش تعطيله.

من: مي دونم براي همين من اومدم.

کيا يه اخم کوچيک کرد و با استفهام نگام کرد. يعني نفهميده منظورم چيه.

مجبور شدم توضيح بدم. راستش ماهان ديشب خيلي حالش بد بود تب کرده. هنوزم حالش خوب نشده براي همين گفتم بمونه خونه استراحت کنه اما چون امروز جلسه داشت سر اون قضاياي شهرداري و اينا اصرار داشت که بياد شرکت که من گفتم من جاش ميرم و اون بمونه خونه تا حالش بهتر شه.

با اين حرفم کيا پرونده رو گذاشت رو ميز و دستشو گذاشت روش و تکيه داد بهش و اون يکي دستشم زد به کمرش و دقيق به من نگاه کرد.

يکم که نگام کرد گفت: تو مي خواي جاي ماهان بياي تو جلسه؟؟؟

از مدل سوال پرسيدنش خوشم نيومد. يه ابروم رفت بالا و گفتم: مشکلي هست؟؟؟؟

کيا يکم خودش و جمع کرد و گفت: خوب تو اصلا" مي دوني موضوع جلسه چيه؟؟؟

نه من نمي دونم. نه که من مهندس نديده ام مي خوام بيام مهندساتون و ببينم.

يه اخمي کردم و مجبور شدم يه توضيح يه خطي بهش بدم که راضيش کنه من کامل در جريانم. بعد که قانع شد يه لبخندي زد که چون از دستش حرصي بودم مي خواستم يه مشت بزنم تو صورتش که لبخند زدن يادش بره.

دو تايي با هم رفتيم تو اتاق کنفرانسشون و کيا منو به بقيه معرفي کرد گفت امروز به جاي ماهان من شرکت مي کنم.

تا کيا اين و گفت مهندسا شروع کردن به پچ پچ. ور ورشون رو اعصابم بود اما بدون توجه به اونا رفتم نشستم کنار کيا.

ماهان ببين به خاطر تو بايد يه اعصاب خوردي و تحمل کنم.

در اتاق کنفرانس باز شد و من به همراه کيا با يه لبخند پيروز مندانه خارج شدم.

کيا: واقعا" کارت حرف نداشت خوب جواب احمدي و دادي. فکر نمي کرد تو انقدر به موضوع مسلط باشي.

به کيا نگاه کردم و گفتم: تسلط نمي خواست کامل واضح بود که بي خودي داره خرج اضافه مي تراشه خيلي راحت تر هم مي تونست مشکل شهرداري و حل کنه.

اما خودم مي دونستم که خوب حال اين مهندس احمدي و گرفته ام. شايد هر کسي متوجه نميشد اما چون من تو خونه موقع بيکاري هام پرونده هاي کاري ماهان و مي خوندم که هم تو جريان کارهاي شهرک باشم هم از دنياي مهندسا دور نمونم جز به جز شرايط کار و قوانين شهر داري و شرايط سهامدارا و ... مي دونستم.

چيزايي که شايد مهندساي اينجا منجمله ماهان و کيا ممکنه بهشون توجه نکنن نه که نفهمن چون سرشون شلوغه ريز مطالب و در نميارن.

وقتي تو جلسه شروع کردم به حرف زدن و اونقدر مسلط، همه مشکلات و قواعد و باز کردم و راه حل و نشون دادم همه کف بر شده بودن. ديگه از اون پچ پچ و نگاه نامطمئن اوليه خبري نبود. وقتي جلسه تموم شد همه با جمله هاي: خسته نباشيد خانم مهندس، کارتون عالي بود خانم مهندس، اميدوارم بازم ببينمتون اينجا خانم مهندس ... ازم خدا حافظي کردن.

خيلي خوشحال بودم از اينکه انقدر خوب تونسته بودم جلسه رو جمع کنم و مشکل و بر طرف کنم. به خودم و توانايي هام ايمان آوردم.

کيا: خوب آنا خانم ظهره موافقيد بريم ناهار بيرون؟؟؟؟ براي موفقيتتون.

اين کيا هم با خودش مشکل داره ها بالاخره من آنا هستم يا آنا خانم؟؟؟؟

من: راستش پيشنهاد خوبيه اما باشه براي يه روز ديگه. الان بايد برم خونه. هم نگران ماهانم هم اينکه مي خوام خبرها رو بهش بدم که از نگراني در بياد.

کيا يه سري تکون داد. ازش خدا حافظي کردم و پيشنهادش براي رسوندنمو رد کردم. از شرکت اومدم بيرون و يه دربست گرفتم و رفتم خونه.

اول رفتم آشپزخونه. زينت خانم و خاله نشسته بودن و حرف مي زدن. گونه خاله رو بوسيدم و به زينت خانم خسته نباشيد گفتم.

رفتم از تو يخچال شربت در آوردم و يه ليوان براي خودم ريختم و يه قلوپ ازش خوردم.

من: خاله ماهان حالش چه طوره؟؟؟

خاله: خوبه دخترم فکر کنم بيدار باشه. همه اش سراغتو مي گيره.

من: الان ميرم پيشش.

رو به زينت خانم کردم و گفتم: زينت خانم جون سوپ درست کردين؟؟؟

زينت خانم يه لبخندي زد و گفت: آره آنا جان درست کردم.

من: مرسي. اگه آماده است ميشه بريزين ببرم براي ماهان؟

زينت خانم يه باشه اي گفت و از جاش بلند شد . منم يه ليوان آب پرتقال براي ماهان ريختم و گذاشتم تو سيني که زينت خانم براي ماهان آماده کرده بود و رفتم بالا.

با پا زدم به در و با آرنجم به زور در و باز کردم و رفتم تو.

ماهان نشسته بود رو تخت. پتو رو تنش بود و خودشم تکيه داده بود به تخت.

با لبخند رفتم تو.

من: سلام به آقا دکتر مريض ما. بهتري؟؟؟؟

ماهان با صداي دو رگه اي گفت: بهترم مرسي.

رفتم رو تخت کنارش نشستم و سيني و گذاشتم رو پاش.

نيشمو تا بناگوش باز کردمو گفتم: چقده صدات مسخره شده.

با لبخند يه اخم کوچيک کرد و يه ضربه آروم زد به دستم.

منم بلند خنديدم. خوشحال بودم که ماهان خوب که نه بهتر شده بود و دوباره شده بود همون ماهان شاد و شنگول قبل.

با ذوق گفتم: غذاتو بخور منم برات از شرکت ميگم.

ماهان قاشقش و دستش گرفت و مشغول شد. منم با ذوق و هيجان جز به جز اتفاقاي تو شرکت و براش تعريف کردم.

انقده ذوق و هيجان داشتم که نگو. دستهامو تکون مي دادم و همه شور و حالمو تو صدام و لابه لاي حرفهام ريخته بودم و بيانشون مي کردم.

حرفهام که تموم شد تازه چشمم به ماهان افتاد. قاشقشو گذاشته بود تو بشقابش و با يه لبخند مهربون نگام مي کرد.

يکم خجالت کشيدم. دهن بازمو بستمو جمعش کردم و دستهامو تو هم قفل کردم و گذاشتم رو پام و سرمو انداختم پايين و آروم گرفتم و آروم گفتم: همين ديگه ....

ماهان با صدايي که مهربوني توش موج مي زد گفت: آنا خودتو ديدي؟؟؟ مي دوني چقدر هيجان زده بودي؟؟؟؟ مي دونم الان حالت فوق العاده است. من هنوزم سر حرفم هستم. اگه بخواي بياي شرکت من با کمال ميل قبول ميکنم و خوشحال ميشم.

برم شرکت؟؟؟ شرکت ؟؟؟؟

اگه از پله هاش بگذريم عالي بود. کار تو شرکت و دوست دارم. اينکه بقيه به توانايي هات ايمان بيارن و تحسينت کنن. اينکه بتوني با خوش فکريت گره مشکلاتو باز کني.

يه برقي تو چشمهام نشست با ذوق سرمو بلند کردمو گفتم: فکر بدي هم نيست موافقم.

لبخند ماهان که بيشتر شد دهنمو جمع کردم. احساس کردم زيادي ذوق زده شدم. يه سرفه کردم و جدي گفتم: البته بدون فقط به خاطر اينکه تو مريضي و براي کمک به تو دارم ميام. وگرنه که ...

ماهان با همون لبخند تاييد کرد.

ماهان: بله بله کاملا" واقفم . محبت شما هم جبران ميشه بانو.

دوباره لبخند زدم و اومدم بلند شم شر و کم کنم که ماهان دستمو گرفت.

با تعجب برگشتم به دست ماهان که رو دستم بود نگاه کردم و دوباره نشستم. سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. يعني چيه؟؟؟

ماهان يه لبخند مهربون و سپاسگزار زد و گفت: آنا خيلي ازت ممنونم. هم به خاطر امروز هم به خاطر ديشب. واقعا" ممنونم. اميدوارم بتونم جبران کنم.

يه لبخند مهربون زدم. واقعا" کارهايي که براي ماهان مي کردم از ته دلم و با تمام وجودم بود. هيچ منتي هم نداشتم.

من: کاري نکردم ماهان خودم مي خواستم انجامش بدم تو که ازم نخواستي. پس لازم نيست جبرانش کني.

دو تا ضربه آروم به دستش که رو دستم بود زدم و آروم دستمو از زير دستش کشيدم بيرون. دوباره بهش لبخند زدم و همون جور که از جام بلند ميشدم تا برم بيرون گفتم: کلي فک زدم نزاشتم غذاتو بخوري. سوپت و بخور منم ميرم لباسمو عوض کنم دوباره ميام پيشت.

اين و گفتم و از در رفتم بيرون.

ماهان طفلي به خاطر مريضيش مجبور شد کل آخر هفته رو تو خونه بمونه. اما از طرفي هم براش خوب شد. بعد مدتها تونست درست و حسابي استراحت کنه.

منم دو روز آخر هفته رو به جاي ماهان رفتم شرکت و الانم که جمعه است مي خوام برم عشق و حال خستگي کل هفته ام در بره.

قرار بود با پريسا بريم سينما. خيلي وقت بود نرفته بوديم. انقده حال مي داد ميرفتيم اونجا و کلي خوراکي بار مي کرديم و تو کل فيلم خوراکي مي خورديم.

طبق معمول لگن پريسا خراب بود ومجبور شديم با تاکسي بريم. تا يه مسيري و تاکسي گرفتيم و بعدش تصميم گرفتيم پياده بريم.

پريسا: خوب ديگه چه خبر؟؟؟

مشکوک به پريسا نگاه کردم.

من: حالت خوبه؟؟؟؟ دو ساعته دارم کل اطلاعات و بهت ميدم ميگي ديگه چه خبر؟؟؟؟ آخرين خبرم اينه که قرار شده از شنبه بعد دانشگاهم با ماهان برم شرکت. انقده ذوق دارم.

پريسا: پس تو هم شرکت رفتني شدي؟؟؟ پس چي بود اون شعارت که نه من برا فاميل کار نمي کنم.؟؟

سرمو کج کردمو چشمهامو ريز و گفتم: اگه بخواي از نظر فني فکر کني من واقعا" براي فاميل کار نمي کنم.

پريسا ايستاد و با چشم غره بهم نگاه کرد.

ادامو درآورد و گفت: پس ماهان پسر خاله بنده تشريف دارن ديگه؟؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم: نه پسر خاله تو نيست اما پسر خاله واقعي منم که نيست. ما هيچ نسبت خوني با هم نداريم پس نميشه گفت براي فاميل دارم کار مي کنم.

نيشمو باز کردم و براش شکلک در آوردم.

سينما اون سمت خيابون بود. بايد از عرض خيابون رد ميشديم تا برسيم بهش. خواستم برم کنار خيابون که رد بشم يهو ياد يه چيزي افتادم. از رو جوب پريدم و اون سمتش ايستادم. برگشتم سمت پريسا که مي خواست از رو جوب بپره و گفتم: حالا خدايي اين قرار امروز و خرابي ماشينت راست بود؟؟؟ نکنه نقشه کشيدي؟؟؟؟ از الان بگما بي خود به دلت صابون نزن خبري از ماهان و کيا نيست.

خبيث خنديدمو قبل از اينکه پريسا بتونه بپره اين ور جوب و يه نيشگون حسابي و حرصي ازم بگيره دوييدم سمت خيابون که رد بشم که ....

صداي بوق وحشتناک ماشيني که سکته ام داد و قلبمو از کار انداخت ... ضربه ماشيني که به پام خورد .... مني که نقش زمين شدم ... جيغ پريسا که به اسم صدام مي کرد ....

همه اينا تو کسري از ثانيه رخ داد.

پريسا: آنااااااااااااااااااااااا .......

محکم خوردم زمين. يه دردي نشست به همه جونم. باسنم که ديگه بدردم نمي خورد همچين کوبيده شد رو زمين که ديگه چيزي ازش نموند.

اونقدر شوکه شده بودم که نمي تونستم هيچ کاري بکنم. نه حرکتي نه تکوني نه حرفي نه هيچي ....

فقط مبهوت افتاده بودم رو زمين و به سپر ماشيني که بهم زده بود نگاه مي کردم.

يهو دورو برم شلوغ شد. پريسا خودشو بهم رسوند و مدام با اون صداي جيغ جيغيش اسمم و صدا مي کرد و هي مي پرسيد حالم خوبه يا نه.

يه خانم و آقايي هم کنار پريسا بودن که خيلي نگران بودن. و مدام به پريسا مي گفتن.: خوبه؟ طوريش شده؟؟؟

تو اون عالم گيجي و منگيم داشتم فکر مي کردم اين دوتا فاميل منن که انقده نگران حال من شدن؟؟؟؟ همه اش بين دوست و آشنا دنبال قيافه هاي اينا مي گشتم.

در حال سرچ کردن ليست فاميلا بودم که پريسا زير بغلمو گرفت و منو از جام بلند کرد و برد سمت ماشين. در و باز کرد و اول من و فرستاد تو و بعدم خودش نشست.

اون خانم و آقاي فاميلمم نشستن تو ماشين و يکي پشت فرمون و اون يکي صندلي کنار راننده و ماشين راه افتاد.

پريسا کماکان در حال فک زدن بود.

خودمو کج کردم سمت پريسا و گفتم: پريسا اينا فاميلاي منن؟؟؟؟؟

پريسا با چشمهاي گرد به من نگاه کرد. يهو چشمهاش اشکي شد و يه دونه زد تو صورتش و ناراحت و غمگين با بغض گفت: بميرم برات آنا، چه جوري آخه به سرت ضربه خورده؟؟؟ تو که اون جوري نخودي زمين. مغزت چرا جابه جا شده؟؟؟ آنا جون عزيزم من و مي شناسي؟؟؟؟

يه نگاه به پريسا کردم.

من: پريسا خوبي؟؟؟؟ همون اول اسمتو صدا کردم. ميگم اينا کين که انقدر نگران منن؟؟؟؟

پريسا بهت زده يکم نگام کرد بعد همچين با حرص يه نيشگوني از پام گرفت که کبود شدم. يعني مي خواستم تا جايي که ميشد دهنمو باز کنم و از ته هنجرم جيغ بکشم. اما خوب جلوي 2 تا آدمي که نمي دونستم کيه زشت بود.

براي همينم جيغمو خوردم و کبود شدم.

پريسا صداشو آروم کرد و گفت: بميريي آنا سالمي؟؟؟؟ تو که من و کشتي بي شعور. از اول نمي تونستي بگي سالمي؟؟؟ اينا همونائين که با ماشين زدن بهت. ديديم حالت بده داريم مي بريمت بيمارستان.

به زور دهنمو باز کردم. هنوز حس جيغ کشيدن داشتم.

من: من حالم خوبه.

پريسا: خفه فعلا". کار از کار گذشته بزار ببرنت بيمارستان يه چکاب کن ببين واقعا" موردي مشکلي چيزي نداشته باشي. بعدا" بفهمي اينا ديگه دم دستت نيستن که بتوني کاري بکني.

يکم بعد رسيديم بيمارستان. پريسا تندي پياده شد و اومد و کمکم کرد پياده بشم. زير بغلمو گرفته بود و آروم آروم راه مي رفت. اون خانمه هم اومد اون دستمو گرفت و با ما هم قدم شد. همچين آروم راه مي رفتن و کمکم مي کردن که ياد اين زن زائوها افتادم.

هنوز گيج رفتار اينا بودم. من که سالمم اينا انگاري بيشتر مورد دارن.

بردنم سمت اورژانس و آقاهه رفت دنبال کارهاي حسابداريش و اينا. منم رفتم تو اتاق دکتر کشيک. نشستم رو تخت و منتظر. هي به در و ديوار نگاه مي کردم. حوصله ام سر رفته بود. خانمه رفت بيرون پيش شوهرش.

آروم به پريسا گفتم: پريسا من خوبم ولش کن بيا بريم. نصف فيلممون رفت.

پريسا اخم کرد و با چشم غزه گفت: هيسسسسسسسسس ...

براش ادا در آوردم. سرمو انداخته بودم پايين و به پام نگاه مي کردم. همون جور پاهامو از بي حوصلگي تکون مي دادم.

پريسا: سلام آقاي دکتر.

-: سلام خانم.

ايول ايول دکتر اومد زودي معاينه کن بريم. خوشحال از اينکه بالاخره قراره اين کار مسخره تموم بشه سرمو بلند کردم. چشمام با ديدن دکتره گرد شد.

من: کيارش .....

کيارش يه اخمي کرد و دقيق نگاهم کرد و گفت: آنا تويي ؟؟؟؟ .... چي شدي دختر؟؟؟؟

پريسا که مات نگاهش بين من و کيارش مي چرخيد با همون گيجي گفت: تصادف کرده.

کيارش اخمش بيشتر شد. اما من همچين ذوق کرده بودم که نمي دونستم چي کار کنم. اصلا" فکرشم نمي کردم کيارش منو يادش باشه. مدتها از وقتي باهاش هم کلام شده بودم مي گذشت و من خيلي عوض شده بودم. هر چند تو مهموني ديدمش اما با هم حرف نزده بوديم.

کيارش از تو جيبش يه چراغ قوه کوچيک در آورد و يه انگشتشو گذاشت پاي چشمم و پوستش و کشيد پايين و نور چراغو زد تو چشمم.

منم تو همون حال گفتم: تو منو يادته؟؟؟

کيارش با يه لبخند قشنگ گفت: مگه ميشه کسي آنا خانم تپل استاد دانشگاه و يادش بره؟؟؟؟ ولي واقعا" عوض شدي. تو مهموني که ديدمت يه لحظه شک کردم که تو باشي. آخرشم از يکي پرسيدم تا مطمئن شدم خودتي. کي فکرش و مي کرد دختر تپليمون انقده بزرگ و خانم بشه.

تا حالا هيچ وقت از اينکه يکي بهم بگه تپلي ذوق نکرده بودم. تکيه کلام کيارش بود بي قصد و غرض از رو مهربوني هميشه بهم ميگفت خانم تپلي. هر چند آخرين باري که ديدمش فکر کنم 15-16 سالم بوده که باهاش حرف زدم. هميشه هوامو داشت و باهام مثل يه خانم رفتار مي کرد. هر چند من خيلي بچه بودم. فکر کنم کيارش يه 7-8 سالي ازم بزرگتر بود. بعد اون ديگه دورادور مي ديدمش و هيچ وقت فرصت پيش نيومده بود که باهاش حرف بزنم.

با ذوق نيشم باز شد که چشمم افتاد به پريسا که بهم چشم غره ميرفت و اشاره مي کرد که نيشمو ببندم، دهنم بسته شد.

کيارش چشم ديگه امو معاينه کرد و گفت: چي شد که تصادف کردي؟؟؟

من: داشتم از خيابون رد ميشدم. ماشينه اومد و آروم خورد به من.

کياريش معاينه رو ول کرد و دستهاشو آورد پايين و گفت: خوب اگه آروم خورد پس چرا اومدي اينجا؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم: آخه خوردم زمين و چون شوکه شدم نتونستم حرف بزنم. دوستم ( به پريسا اشاره کردم) با اون خانم و آقاي صاحب ماشين هم فکر کردن ممکنه مشکلي پيش اومده باشه و براي همينم آوردنم بيمارستان. هر چند فکر کنم همه اين اتفاقها براي اين بود که نتونيم بريم سينما.

کيارش خنديد و يه چيزي مثل چکش کوچيک در آورد و زد به زانوم که زانوم پريد بالا. بعد رفت سراغ اون يکي پام. اونم همين جور.

کيارش: ببينم جاييت که درد نميکنه؟؟؟

من: نه هيچ جا.

هر چند باسنم خيلي درد مي کرد.

کيارش لبخندي زد و گفت: مشکلي نداري. خوب به سينمات که نمي رسي اما اگه راضي باشي خوشحال ميشم شام مهمونت کنم.

يه ذوقي کردم که نگو .... تو دلم عروسي بود. اومدم با ذوق بگم حتما" که صداي سرفه پريسا خرمگس معرکه شد.

برگشتم با حرص نگاش کردم که ديدم اخم کرده و با انگشت به خودش اشاره ميکنه.

ناراحت و دمق و نااميد ذوقم ته کشيد و گفتم: خيلي دوست داشتم اما خوب مي بيني که با دوستم هستم.

کيارش برگشت و با لبخند يه نگاه به پريسا کرد و گفت: خوشحال ميشم که هر دوي خانمها رو مهمون کنم.

پريسا يه لبخند مليح زد. اين لبخندش يعني آره.

با ذوق گفتم: باشه موافقيم خوشحال ميشيم.

ما چقدر خوشحال ميشديم همه با هم.

کيارش برگشت سمتم. يه نگاه به ساعت مچيش کرد و گفت: تا 10 دقيقه ديگه شيفت من تموم ميشه. مشکلي نيست که يکم معطل بشيد؟؟؟؟

معطل؟؟؟ تو بگو 10 ساعت کيه که از جاش تکون بخوره.

لبخند زدم و گفتم نه مشکلي نيست.

کيارش گفت: پس مي بينمتون. در ضمن شما هم هيچ مشکلي نداريد. يه لبخند زد و براي پريسا سر تکون داد و با يه مي بينمتون رفت.

انقده خوشحال بودم که لبخند از رو لبم کنار نمي رفت. پريسا اومد جلو گفت: ببند نيشتو. اين پسره کي بود که انقده نيشتو شل کردي براش و با چشمهات داشتي مي بلعيديش؟؟؟

دوباره رفتم تو عالم هپروت.

من: اول برو به اين زن و شوهر بيچاره بگو من خوبم تا برن دنبال کار و زندگيشون تا من برات تعريف کنم.

پريسا رفت و منم از جام بلند شدم و رفتم بيرون رو دو تا صندلي نشستيم و من براي پريسا از کيارش گفتم.

پريسا سري تکون داد و گفت: پس الان براي همينه که ذوق مرگي؟؟؟

با ذوق خنديدم و گفتم: آره ديگه. بعد اين همه سال. اصلا" فکرشم نمي کردم که بشناسم. ديدي بهم گفت خانم تپلي؟؟؟؟

پريسا يکي کوبوند رو پام و گفت: دهنتو جمع کن. خاک بر سرت خجالت نميکشي براي يه همچين کلمه اي انقده ذوق مي کني؟؟؟ زنا وقتي بهشون ميگن تپل خون به پا مي کنن بعد تو نيشتو باز مي کني؟؟؟؟

اومدم جوابشو بدم که ديدم کيارش از ته راهرو داره مياد.

هيجان زده گفتم: پريسا داره مياد داره مياد.

پريسا يه نگاه سريع به پشت سرش و جايي که کيارش بود انداخت و سريع برگشت سمت منو گفت: آنا ببين چي ميگم. پسره که اومد بي خودي ذوق نمي کني نيشتو باز کني. خودتو کنترل کن. اگه مي خوايش براي يه بارم که شده سنگين و خانم وار رفتار کن.

يه نگاه به پريسا کردم و با تعجب گفتم: پريسا مامانم ديشب نيومد تو خوابت؟؟؟ خيلي شبيه مامانم حرف مي زني. مگه دست خودمه همين که مي بينمش نيشم شل ميشه.

پريسا يه اخم و چشم غره بهم رفت و آروم کن. خوب نيشتو جمع کن. به خدا ببينم داري گاگول بازي در مياري لهت مي کنم....

ديگه نتونست ادامه بده چون کيارش بهمون رسيد و با لبخند گفت: خوب خانمها حاضريد؟؟؟

اومدم نيشمو باز کنم که با چشم غره پريسا بي خيال شدم و در حد يه لبخند مليح رضايت دادم.

آروم و متين از جام بلند شدم و گفتم: بله جناب دکتر ما حاضريم.

کيارش يه اخمي کرد و گفت: آقاي دکتر؟؟؟ فکر مي کردم کيارشم. مخصوصا" الان که از بيمارستانم ميريم بيرون. نمي خواد پسوند پيشوند بزاري همون کيارش صدام کني راحت ترم. چون من نميگم خانم مفخم.

اين و گفت يه لبخند قشنگ زد. جوابشو با لبخند زدم. آخ جون داره چراغ سبز نشون ميده.

با سر حرفشو تاييد کردمو مثلا" خجالت کشيدم سرمو انداختم پايين. بيشتر به خاطر چشم و ابرو اومدن پريسا اين کارو کردم. هي اشاره مي کرد کله اتو بنداز پايين وگرنه من چشمهاي کيارشم در مياوردم بس که نگاش مي کردم.

سه تايي راه افتاديم رفتيم بيرون و کيارش رفت ماشينشو بياره و تو اين فاصله پريسا هي سفارش کرد که من چي کار کنم و چي کار نکنم و اگه نمي دونستم چي کار کنم به اون نگاه کنم و اينا. نصف حرفهاشو نفهميدم.

کيارش جلومون نگه داشت. ماها از پله ها اومديم پايين که خود کيارش پياده شد و در جلو رو براي من و در پشت و براي پريسا باز کرد. پريسا با ابرو يه اشاره اي کرد. منم به زور جلوي خنده امو گرفتم. خوب خدايي کي فکرشو مي کرد يه روزي کيارش براي من در ماشين باز کنه؟؟؟

سوار ماشين شديم و کيارش يه آهنگ ملايم گذاشت و حرکت کرديم. تو ي راه بيشتر در مورد کار و زندگيو اينا صحبت کرديم. يه جورايي سه تايي آمار همو در آورديم.

کيارش جراحي داخلي مي خوند. يعني تخصصش اين بود و به عنوان پزشک عمومي فعلا" تو اين بيمارستان کار مي کرد.

از مامان اينا پرسيد که گفتم رفتن رامسر و پرسيد خوب من الان چي کار مي کنم و کجا هستم که گفتم پيش خاله اينام و تدريس مي کنم جديدا" هم ميرم شرکت ماهان.

کيارش: آنا خيلي فعاليا. چه جوري به همه اين کارها مي رسي؟؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و با لبخند گفتم: خوب يه جوري ميرسم ديگه. راستش چون عاشق معماريم زياد سختي کار و حس نمي کنم . بيشتر برام مثل يه تفريح.

کيارش برگشت و با يه لبخند قشنگ بهم نگاه کرد.

کيارش: کي انقدر بزرگ شدي آنا؟؟؟؟

با يه لبخند جوابشو دادم اما تو سرم پر علامت سوال بود. همچين ميگه کي بزرگ شدي که انگاري از بدو تولد منو مي شناخت. سر جمع شايد 5 بارم ما با هم حرف نزده باشيم. يکم داره زيادي خودشو لوس ميکنه ها.

جلوي يه رستوران نگه داشت و رفتيم تو. پريسا آروم دم گوشم گفت: عاليه همين جور خانمانه رفتار کن. پسره خيلي خوشش اومده.

نشستيم پشت يه ميز 4 نفره و گارسون اومد و سفارش داديم. من که عاشق کوبيده بودم.

با کيارش از هر دري حرف زديم. خيلي پسر خوبي بود. پريسا هم ازش خوشش اومده بود. منم که تحت نظارت پريسا کلا" خاموش بودم. تا ميومدم ذوق زده بخندم پريسا اون پاي بي صاحابشو مي کوبوند رو پام که از زور درد کبود مي شدم و به جاي خنده بيشتر ناله مي کردم. خدايي بود که پسره فکر نکرد من مشکل رواني چيزي دارم.

شاممون و با شوخي و خنده خورديم. کيارش يه وقتايي يه چيزايي مي پروند که خيلي باحال بود. منم که کلا" مه و ماتش بودم منتظر که دهن باز کنه من نيشم شل شه اما خوب از ترس اينکه بعد شام به خاطر جفتکاي زير ميزي پريسا نتونم راه برم سعي مي کردم به همون لبخند رضايت بدم.

شبم کيارش ماها رو رسوند. اول پريسا رو. موقعي که پريسا پياده شد من و کيارشم باهاش پياده شديم و خداحافظي کرديم. کيارش اول نشست.

تا کيارش نشست تو ماشين پريسا دستمو گرفت و آروم گفت: آنا تا اينجا خوب اومدي پسره کامل جذبت شده. سوتي نديا. حواستو جمع کن.

يه باشه گفتم و خداحافظي کردم و سوار شدم.

کيارش: خوب الان برم خونه ماهان اينا؟

با يه لبخند گفتم: اگه زحمتي نيست.

کيارشم يه لبخند زد و گفت: زحمت چيه ؟ افتخاري بود از اينکه امشب با شما بود.

زير چشمي نگاش مي کردم و تو دلم براش ذوق مي کردم. حيف که خيلي شير برنجه. نمي فهمه من انقده لبخند زدم براش به هر چي گفت خنديدم از هر چي تعريف کرد تاييد کردم يعني چي؟؟؟ خوب جون بکن ديگه.

سکوت بينمون بود. ديگه داشتيم مي رسيديم. ديگه نااميد شده بودم. اين پسره بوق تر از اين حرفهاست.

دمق شده بودم تا اينکه کيارش شروع کرد يه حرف زدن. نفسمو حبس کرده بودم ببينم بالاخره اوني که مي خوام از دهنش در مياد يا نه؟

کيارش: راستش امشب برام شب خيلي خوبي بود. اينکه تونستم انقدر باهات وقت بگذرونم عالي بود. خيلي دوست دارم که اگه اجازه بدي بيشتر همديگه رو بشناسيم.

از سر آسودگي نفسمو آروم فوت کردم بيرون. خدا نکشتت تو که سکته ام دادي با اين پيشنهاد دادنت زودتر مي گفتي چي ميشد آخه؟؟؟؟

نزديک خونه پارک کرد و کامل برگشت سمتم و منتظر نگام کرد. يکم نگاش کردمو بعد سرمو انداختم پايين و گفتم: خوشحال ميشم بيشتر آشنا شيم.

صداي شاد کيارش و شنيدم که گفت: خيلي ممنونم آنا.

گوشيشو در آورد و شماره امو پرسيد و زد تو موبايلش. يه ميس هم انداخت بهم.

ازش خداحافظي کردم. بهم دست نداد. شايد شعورش بيشتر از اين بود که روز اولي بخواد دست بده.

در هر صورت حالا که انقدر خانم شده بودم دوستم نداشتم بهش دست بدم. نمي دونم خانمي چه ربطي به اين قضيه داشت.

سنگين و متين از ماشين پياده شدم رفتم جلوي در خونه. کيارش ايستاده بود تا برم تو. براش يه دستي تکون دادم و کليد انداختم رفتم تو.

چراغا رو روشن کردم. آروم رفتم سمت پله ها. يه سرک کشيدم ديدم کيارش نيست. رفته بود.

يهو با ذوق پريدم بالا و دستهامو گرفت بالا : … yes

انقده ذوق زده بودم که بالاخره به عشق چنديدن و چند ساله ام رسيدم که حد نداشت. از ذوقم همه پله ها رو دوييدم تا بالا. ديگه نفس برام نمونده بود.

تو خيالاتمم حتي تصور نمي کردم که يه روزي با کيارش دوست بشم يا اينکه بخوايم بيشتر بشناسيم همديگه رو.

نيشم خودکار باز شد. يه نفس عميق کشيدم و با يه سرفه صدام و صاف کردم و جواب دادم.

من: بفرماييد.

کيارش: سلامي دوباره آنا خانمي ...

آنا خانمي ؟؟؟ چه مثل ماهان ميگه آنا خانمي ...

خنده ام گرفت.

من: سلام ... خوبي؟؟ اتفاقي افتاده؟؟؟؟

صداي خنده کيارش و شنيدم.

کيارش: خوب خوبم. نه چه اتفاقي؟؟؟

شونه اي بالا انداختم. انگار از پشت گوشي مي ديد.

من: نمي دونم آخه همين الان از هم خداحافظي کرديم گفتم حتما" اتفاقي افتاده که زنگ زدي.

دوباره خنديد و گفت: نه زنگ زدم ببينم رسيدي خونه؟؟؟

من: خوب تو که ديدي. خودت رسونديم دم در خونه.

کيارش با صداي گرم گفت: مي دوني با سادگيت مي توني همه رو جذب خودت کني؟؟؟

بي اختيار لبخند زدم. هر چند نمي فهميدم الان کيارش از کجا فهميد من ساده ام.

کيارش آروم گفت: آنا خانمي بابت امشب ممنون. از اينکه افتخار دادي هم ممنون.

دوباره نيش باز من. انقده ذوق مي کردم تحويلم مي گرفت.

من: تو ممنون که امشب وقت گذاشتي. حسابي انداختيمت تو زحمت.

کيارش: وظيفه ام بود خانمي. خوب بخوابي.

من: تو هم همين طور.

دوتايي با هم گفتيم خداحافظ.

گوشي و که قطع کردم براي چند دقيقه همين جور بهش خيره شدم. خوشحال لبخند مي زدم.

اگه بخوايم حساب کنيم من واقعا" تجربه چنداني تو دوستي با يه پسر نداشتم.

حامد تنها پسري بود که من از نظر احساسي بهش وابسته شده بودم. و مدتها با هم دوست بوديم. تنها پسري که ديده بودم.

تنها کسي که باهاش دوست داشتن و فهميده بودم. براي همينم شور و هيجانم مثل همون دختراي 18 ساله بود. من براي خيلي چيزها هنوز بي تجربه بودم و براي خيلي چيزاي ديگه زيادي با تجربه.

با کسي دوست نمي شدم چون حوصله شروع دوباره رو نداشتم. حوصله صحبتهاي اوليه.

تو از چه رنگي خوشت مياد؟؟؟ تو از چه غذايي خوشت مياد؟؟؟ تو از چه گلي خوشت مياد؟؟؟

اين سوالا ديگه براي من اونقدرها معني نداشت. نه که نداشته باشه اونقدر ها مهم نبود.

طرف خوشتيپه. ماشينش با کلاسه. پولداره.

نه ديگه به اين چيزا نگاه نمي کردم. به سني رسيده بودم که بيشتر از ظواهر به باطن آدمها توجه مي کردم و ترجيح مي دادم از لا به لاي رفتارها و صحبتهاي طرف به علايقش و شخصيتش پي ببرم. امشب فهميده بودم که کيارش واقعا" پسر خوبيه و من خوشحال از آشنايش.

به خودم اومدم ديدم يه ربعه مثل منگلا جلوي در ايستادم و فکر مي کنم.

کليد انداختم و رفتم تو خونه. خاله اينا معمولا" زود مي خوابيدن. با اينکه ساعت 10:30 بود اما خاله اينا 10 مي خوابيدن. آروم و بي صدا رفتم تو خونه و از پله ها رفتم بالا.

چراغ اتاق ماهان روشن بود. يعني هنوز بيداره؟؟؟

راهمو ادامه دادم و رفتم دم اتاق ماهان. آروم لاي در و باز کردمو سرک کشيدم. ماهان رو تختش نشسته بود و کتاب مي خوند.

آروم دوتا ضربه به در زدمو گفتم: تق تق اجازه؟؟؟

سرشو بلند کرد و با ديدن من لبخند زد و گفت: بيا تو دختر. تا اين وقت شب کجا بودي؟؟؟؟

سر خوش رفتم تو اتاق و گفتم: ددر بودم جات خالي خيلي خوش گذشت.

ماهان يه نگاه به من که سرخوش و شنگول نيشم تا بناگوش باز بود کرد و گفت: نه انگاري خيلي خيلي خوش گذشته که اين جوري شارژ شدي.

با بدجنسي ابرومو چند بار انداختم بالا و گفتم: پس چي ...

ماهان چشمهاشو ريز کرد و مشکوک گفت: ببينم با پريسا بودي بيرون ديگه؟؟؟

با کله گفتم آره.

ماهان: خودتون دوتا ديگه؟؟؟؟

نيشم باز تر شد و گفتم: حالا حالا...

چشمهاشو گرد کرد و گفت: حالا حالا؟؟؟؟ اين ديگه چه جور جوابيه؟ زود بگو با کي بودي بيرون.

ابرو انداختم بالا و مثل يه دختر بچه شيطون گفتم: نوموخوام.... مگه تو ميري بيرون به من ميگي با کي رفتي که من بگم؟؟؟

ماهان بهم چشم غره رفت و گفت: ميگم بگو با کي بيرون بودي تا اين وقت شب؟

براش زبون در آوردم و نچ نچ کردم.

يهو ماهان خيز برداشت سمتم و قبل از اينکه بتونم در برم مچ دستمو گرفت و کشيدم سمت خودش.

پرت شدم سمتش و صاف رفتم تو حلقش. يعني صورت به صورت هم بوديم. يه لحظه ترسيدم. قيافه ماهان نمي خورد که به شوخي اين سوالو بپرسه. در ضمن فشار دستشم اونقدر زياد بود که هر گونه احتمال شوخي و منتفي مي کرد.

با يه اخم به چشمهام نگاه کرد و آروم گفت: آنا پرسيدم با کي بيرون بودي؟؟؟

اخمش و جذبه و لحنش با اينکه آروم بود اما اونقدر محکم بود که بي اختيار حس کردم بايد بگم با کي بودم.

آروم دهنم باز شد و گفتم: کيارش ....

چشمهاش گرد شد. يکم گيج شد. دستمو ول کرد و يکم خودشو کشيد عقب و تکيه داد به تختش. گيج پرسيد: کيارش؟؟؟ کيارش خودمون؟؟؟

مچ دستمو گرفتم و يکم ماساژش دادم. تو همون حالت گفتم: آره همون کيارش.

ماهان دوباره اخم کرد و گفت: نمي دونستم کيارش و مي بيني.

من: نه خوب اتفاقي ديدمش. مي خواستيم بريم سينما که يه ماشين بهم زد

يهو چشمهاي ماهان گرد و نگران شد و خودشو کشيد جلو.

سريع اضافه کردم:چيزيم نشد آروم خورد بهم.

يه نفسي از سر آسودگي کشيد و دوباره تکيه داد به تخت.

من: با اينکه سالم بودم ولي چون گيج شدم بردنم بيمارستان. اونجا کيارش و ديدم. بعدش دعوتمون کرد شام بيرون و ...

ماهان يه سري تکون داد و گفت: آهان پس فقط يه شام بود.

جرات نداشتم بهش بگم فقطم يه شام نبود. امشب يکم ترسناک شده. بزار وقتي حالش بهتر شد بهش مي گم.

به زور لبخند زدم و سرمو تکون دادم.

ماهان: خوب خوبه. خسته شده بودي به اين بيرون رفتن و گردش نياز داشتي.

چشمش اومد رو دستم که هنوز داشتم مي ماليدمش.

يه اخم کوچيک کرد و ناراحت و آروم گفت: ببخشيد. خيلي فشار دادم؟؟؟

نگاش کردم از کارش پشيمون بود.

يه لبخند زدم و گفتم: نه چيزي نيست.

از جام بلند شدم و گفتم: خوب ديگه من برم بخوابم.

رفتم سمت در.

ماهان: آنا خانمي خوب بخوابي.

برگشتم سمتش. آنا خانمي ... ماهان آنا خانمي کيارش آنا خانمي ...

بي اختيار لبخند زدم.

من: تو هم خوب بخوابي شب بخير. چراغو خاموش کنم.

ماهان: ممنون ميشم.

يه سري تکون دادم و قبل بيرون رفتنم لامپ و خاموش کردم. رفتم تو اتاقم. نمي دونستم به خاطر کيارش ذوق کنم يا از کار ماهان تعجب. آخرشم بي خيال ماهان شدم و به کيارش فکر کردم. اماهر وقت به تلفن کيارش و آنا خانمي گفتنش مي رسيدم ماهان ميومد تو ذهنمو خنده ام مي گرفت.

وسط اين ياد آوريها خوابم برد.

امروز دو تا کلاس بيشتر ندارم. دو تا کلاس تو صبح .

کلاس ساعت اولم تموم شده بود و داشتم مي رفتم سمت دفتر اساتيد.

-: مهندش مفخم.

برگشتم سمت صدا ماهان بود. ايستادم تا بهم برسه.

رسيد بهم و يه لبخند گشاد زد و گفت: خوبي؟؟؟؟

من: مرسي تو بهتري؟؟ سر دردي؟ سوزش گلويي؟ احساس سرمايي چيزي نمي کني؟

ماهان يکم سرشو خم کرد و گفت: آنا خانمي عزيز مثل اينکه سه روز تو خونه تحت الحفظ خوابيده بودما.

مامان که نمي زاشت از پله ها بيام پايين، تو هم که نمي زاشتي از تخت بيام بيرون. يه بند خواب بودم. ديگه آنفولانزا خوکيم گرفته بودم خوب شده بودم.

خنديدم.

من: ديوونه ...

ماهانم خنديد.

ماهان: آنا بعد کلاست يادت نره بايد بريم شرکت.

من: نه يادم نميره اما پس ناهار چي؟؟؟

ماهان يه لبخندي زد و دستشو آورد بالا که يه ضربه به بينيم بزنه که خيره به انگشتش تنه ام و يکم بردم عقب و با اخم گفتم: چي کار داري مي کني؟؟؟ مثل اينکه يادت رفته اينجا دانشگاست. خيلي بهتره که مثل يه استاد رفتار کني دکتر مفتون.

ماهان دهنش باز مونده بود از جذبه اي که تو صدام و حرفهام بود. انگشتشم هنوز تو هوا خشک شده بود.

دهنش و باز کرد که يه چيزي بگه که تلفنم زنگ زد. گوشيو از تو کيفم در آوردم و با ديدن تماس گيرنده يه لبخند عظيم نشست رو لبهام.

گوشيو وصل کردم و با خوشحالي گفتم: سلام چه طوري؟؟؟

کيارش: سلام بر استاد عزيز شما خوب هستيد؟؟؟ کلاس که نبودي؟؟؟؟

ماهان مشکوک با چشمهاي ريز شده سرشو آورد جلوتر و کجش کرد که گوشش نزديک تر باشه به گوشي.

ماهان: کيه؟؟؟ کيه که اين جوري مي خندي؟؟؟

يه اخمي کردمو گوشيو دادم اون دستم و گذاشتم دم اون يکي گوشم.

آروم به ماهان گفتم: برو بابا فضول.

بي توجه به ماهان رفتم اون سمت تر و راحت با کيارش حرف زدم. مدام مي خنديدم و نيشمم که باز خدايي بود. تلفن و که قطع کردم با همون لبخند به جامونده از تماس کيارش برگشتم که برم تو دفتر که ديدم ماهان بق کرده داره نگام مي کنه.

تعجب کردم. يعني اين فضول ايستاده که بهش بگم کي بوده؟؟؟

از همون فاصله گفتم: چيه؟؟؟؟ نکنه مي خواي بدوني کي بوده؟؟؟

ماهان يکم نگام کرد و بعد آروم قدم برداشت و رفت سمت دفتر و خيلي خونسرد گفت: نه نيازي نيست. مگه فضولم.

اين و گفت و رفت تو دفتر و من دهن باز موندم تو جام.

يکم که خوب تعجب کردم و شوکم برطرف شد رفتم تو دفتر.

****

کلاسم تموم شد و هر چي صبر کردم ديدم از ماهان خبري نيست. زنگ زدم بهش که گفت تو ماشين منتظره.

عجيب بود که ماهان نيومده دنبالم. معمولا" شعورش نمي رسيد که تو دانشگاه مراعات کنه.

رفتم سمت پارکينگ و سوار ماشين شدم. يه سلام کردم که ماهانم کوتاه جوابمو داد و ديگه چيزي نگفت.

نه ديگه اين پسره يه چيزيش مي شد يعني ماهان و سکوت و سکون محال بود اگه به چشمم نمي ديدم باور نمي کردم.

تو کل مسير هيچ حرفي نزد. بي حرف رسيديم به شرکت و رفتيم تو پارکينگ و ماهان ماشين و پارک کرد.

غصه ام گرفت يعني پارکينگم به اون 6 طبقه اضافه شد؟؟؟

پياده شديم. يه نگاه به ماهان کردم. خيلي خونسرد و بي تفاوت بود. عجيب بود من تا حالا ماهان و اين شکلي نديده بود. هميشه خدا لبخند رو لبهاش و شاد و گرم بود.

سرمو انداختم پايين. خوشم نميومد اين ريختي باشه دلم مي گرفت. سرمو بلند کردم ديدم جلوي در آسانسوريم. خشک شدم. چشمهام گشاد شد. يه قدم رفتم عقب. ماهان دکمه آسانسور و زد که بياد پايين.

نفسم دوباره مشکل دار شد. يه قدم ديگه رفتم عقب.

انگار با عقب رفتن من آسانسور محو ميشد، نابود ميشد.

سرمو چرخوندم تا بتونم راپله رو پيدا کنم. ديدمش ديدمش سمت چپه بايد برم اونجا.

ماهان: آنا ...

با صداي ماهان سريع برگشتم سمتش. در آسانسور باز بود و ماهان بين در ايستاده بود و مستقيم بهم نگاه مي کرد.

ماهان: آنا بيا سوار شو .

نگاهمو از ماهان گرفتم و به پشت سرش به توي آسانسور نگاه کردم. دوباره به ماهان نگاه کردم و سرمو به چپ و راست تکون دادم.

ماهان نگاهش مهربون شد. يه لبخند آرامش دهنده زد و گفت: آنا بيا ... من هستم ...

دستشو به سمتم دراز کرد و گفت: بازم بهم اعتماد کن. يه بار ديگه. قول ميدم چيزي نشه.

يه قدم اومد سمتم. به دستش نگاه کردم.

ماهان بود.... ماهان بهم قول داده.... ماهان ميگه من هستم ... ماهان سالم بيرونم مياره ... مثل اون دفعه ...

بي اختيار دستم جلو رفت. هنوز مي ترسيدم. هنوز جرات نزديک شدن به اون قفسه فلزيو نداشتم. از همون جايي که ايستاده بودم دستمو دراز کردم. ماهان اومد جلو اومد و دستمو تو دستش گرفت.

آروم رفت عقب. برنگشت، رو به من عقب عقب رفت.

رفت تو آسانسور. مستقيم به من نگاه مي کرد منم فقط به چشمهاش نگاه مي کردم که ديگه سرد نبود. دوباره گرم بود پر حرارت و مهربون.

خيره به چشمهاش رفتم تو آسانسور. رفتم کنارش ايستادم. ماهان رو به من ايستاد. بدون اينکه نگاهش و صورتش و برگردونه دست ديگه اشو دراز کرد و دکمه طبقه 6 رو زد.

در آروم بسته شد. از گوشه چشمم مي ديدمش اما نگاهمو تکون نمي دادم. آسانسور که تکون خورد صحنه ها تکرار شد. يه جيغي کشيدم و خودم و فرو کردم تو بغل ماهان. ماهانم آروم دستشو گذاشت رو سرم.

ماهان: هيشششششششششششش ... چيزي نيست زود تموم ميشه.

دستم هنوز تو دستش بود. اونقدر دستش و فشار داده بودم که دست خودم بيشتر درد گرفته بود.

داشت اشکم در ميومد. خيلي مي ترسيدم. نمي فهميدم چرا با وجود همه ترسم بازم سوار شده بودم. اگه ماهان نبود 1000 سالم نميومدم تو آسانسور حتي نگاهشم نمي کردم. داشتم به خودم فحش مي دادم که صداي ماهان و شنيدم.

ماهان: آنا عزيزم بايد بريم بيرون.

ناباور سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. فکر کردم داره شوخي ميکنه اما وقتي که سرمو چرخوندمو در باز آسانسورو ديدم ذوق مرگ شدم. با ذوق يه لبخند گشاد زدم.

ماهان برگشت سمت در و رفت بيرون و منم دست تو دستش رفتم بيرون.

در آسانسور که پشت سرم بسته شد يه نفس راحت کشيدم. به ماهان نگاه کردم. داشت مهربون نگاهم مي کرد.

آروم گفت: مرسي ...

الان نفهميدم اون چرا گفت مرسي. قاعدتا" من بايد تشکر مي کردم اما خوب ...

تازه دستهاي قفل شدمون و ديدم و سريع دستمو کشيدم بيرن. لبخند ماهان بيشتر شد. بي حرف رفت سمت در شرکت و منم دنبالش.

دوتايي رفتيم تو. منشي که اون بار ديده بودم به احترام ماهان از جاش بلند شد و سلام کرد. ماهانم جوابشو داد.

دو تايي رفتيم تو اتاق ماهان. اشاره کرد که بشينم خودش رفت پشت ميزش.

ماهان: امروز زياد کار نداري بايد به بقيه کارکنا معرفيت کنم. اتاقت هنوز حاضر نشده فعلا" يکي دو روز تو اتاق من بمون تا بعد.

سر تکون دادم.

هيچ وقت فکر نمي کردم کار کردن تو يه محيط مهندسي با کلي آدم که مدام طرح مي زنن و تو مغزشون همه اش تصوير خونه و آجر و سيمانه انقدر هيجان انگيز باشه. همه با هم خوب و صميمي بودن در عين حال با جديت کارشون و انجام مي دادن. تو کار با کسي شوخي نداشتن. انقدر جالب باشه.

محيط دانشگاه يه محيط آموزشي بود اما اينجا کاملا" حرفه اي بودن. خيلي هيجان انگيز بود. الان مي فهميدم چه چيزهايي رو از دست دادم.

کل روز تو اتاق ماهان بودم. بعد معارفه اومدم تو اتاق ماهان و هر کي که ميومد و حرف مي زد منم 4 تا گوش قرض مي کردم و گوش مي دادم که هيچي از دستم نره.

يکي يکي پرونده ها رو مي خوندم. حتي پرونده هاي مربوط به پروژه هاي قبلي که تموم شده بود.

در کل مي تونم بگم فوق العاده بود.

وقت رفتن بود. بلند شدم . کيفمو برداشتم ماهانم اومد سمتمو از اتاقش رفتيم بيرون. مهربانم اومد و با هم رفتيم بيرون از شرکت و رفتيم سمت آسانسور.

با اينکه دوبار سوار آسانسور شده بودم اما مثل سگ ازش مي ترسيدم. بدبختي اين بود که کيا هم بود و من نمي تونستم کولي بازي در بيارم يا اينکه از پله ها برم. آخرين چيزي که مي خواستم اين بود که کيا بفهمه من از آسانسور مي ترسم.

ترس به جونم افتاد. دوباره نفسهام داشت تند ميشد که حس کردم دستم گرم شده. سرمو پايين آوردم و به دستم نگاه کردم.

سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. نگاهش به رو به رو بود و به روي خودش نمي آورد.

ماهان ترسمو مي دونست. بدون اينکه چيزي بگه دستمو گرفته بود که بگه هست و چيزي نميشه.

خدايي اين دستش خيلي تاثير داشت. نفسهامو آروم تر کرد و دلمو قرص. آسانسور که رسيد مهربان اول رفت و بعد من و ماهان. ماهان وسط ايستاده بود و من سمت چپ ماهان و مهربانم راست.

در آسانسور که بسته شد. لبمو گاز گرفتم. خدايا خودت آبرومو جلوي مهربان حفظ کن.

آسانسور حرکت کرد. چشمهامو بستم. هر کار کردم آروم نشدم. نياز به يه حمايت بيشتر داشتم. جوري ايستاده بودم که يه قدم عقب تر از ماهان بودم. يکم خودم و به ماهان نزديک کردم و پيشونيم و گذاشتم رو بازوش و چشمهام و رو هم فشار دادم. با دست ديگه ام بازوش و محکم گرفته بودم و فشار مي دادم.

مي دونستم که ماهان به خاطر کيا نمي تونه حرکتي بکنه. فقط دستم که تو دستش بود و محکم فشرد و بهم فهموند که حالمو درک ميکنه.

تو دلم مدام صلوات مي فرستادم. دعا مي کردم. رسيديم و در باز شد.

خدايا تا کي من بايد اين جوري بترسم؟؟؟

از آسانسور که بيرون اومديم ماهان نرم دستمو ول کرد تا مهربان نبينه.

جلوي ماشين از کيا خداحافظي کرديم و رفتيم تو ماشين نشستيم. تا ماهان نشست و در و بست برگشت سمت منو با نگراني گفت: حالت خوبه؟؟؟ خيلي ترسيدي؟؟؟

آخي اون بيشتر از من نگران بود. به لبخندي زدمو گفتم: خوبم نه اين دفعه کمتر بود.

خوشحال خنديد و گفت: هر بار کمتر هم ميشه.

با چشمهاي گرد شده بهش نگاه کردم.

من: مگه قراره بازم سوار بشم؟؟؟

يه لبخند گشاد زد و گفت: وقتي تنهايي و نمي دونم ولي وقتي با مني بايد با آسانسور طبقه ها رو طي کني. من جون ندارم از پله ها برم.

خنده ام گرفته بود مثل پيرزناي 80 ساله حرف مي زد.

خنديدم. ماهانم خنديد و راه افتاد.

****

ماهان راست مي گفت. شايد ترسم واقعا" يه تلقين بود. شايد اين که حضور ماهان باعث ميشه همه خطرات احتمالي منتفي بشه هم يه تلقين بود اما خوب جواب مي داد. به قول ماهان فقط وقتي که اون بود سوار آسانسور مي شدم. ماهانم هر بار دستمو مي گرفت تا بهم قوت قلب بده و مطمئنم کنه که هست و مراقبمه.

الان بعد چند وقت ديگه اونقدرها کولي بازي در نمي يارم. ابراز ترسم در حد همون له کردن دست ماهان بين انگشتامه خلاصه ميشه. اما يبازم بدون ماهان عمرا" برم سمت آسانسور.

شرکتم که کارش خيلي خوبه من خيلي دوست دارم.

کيارشم که ماه. خدايي پسر خوبيه. بين کلاسام مدام زنگ ميزنه. فکر نمي کردم انقدر بامزه باشه. هر چند به پاي ماهان نمي رسه ولي خوب اونم شيرينه براي خودش.

يه جورايي برام جالبه دوست شدن با يه نفر. جديد و تازه است و هيجان داره. وقتي زنگ مي زنه خود به خود نيشم باز ميشه. چند بار تو شرکت زنگ زد که منم تابلو نيشم تا بناگوش باز شد.

ماهان همچين بد نگام کرد که از ترس نمي دونستم چه جوري آب دهنمو قورت بدم. مجبور شدم بدون اينکه جواب کيارش و بدم گوشيو بزارم تو جيبم.

شايد نگاه خشمگينش براي اين بود که تو جلسه و بحث هاي سه نفره با کيا بوديم.

اين کياي ذليل شده هم که تکليفش با خودش روشن نيست. من نفهميدم چي هستم آخرش. خانم مهندس؟ مهندس مفخم؟ آنا خانم؟ آنا...

چي چيم من؟؟؟؟ اين که نمي دونه چي صدام کنه ولي من مي دونم. تو دانشگاه آقاي دکتر چون کلاس داره تو شرکتم مهندس مهربان.

همه مهربان و دوست دارن ولي بد از ماهان حساب مي برن. خودم به چشم يه بار ديدم سر يکي از نقشه ها که يه کوچولو ايراد داشت چنان دادي سر مهندس احمدي بدبخت زد که من جاي اون سکته کردم.

رفته بودم تو دفترش که يه سوالي ازش بکنم. تازه وارد شده بودم که صداي دادش و شنيدم. صاف داشتم مي رفتم تو که از همون جا دور زدم و برگشتم. بي خيال بابا بزار يه وقت ديگه همچينم جدي نيست که بخوام دچار خشم اژدها بشم. اصلا" ميرم از کيا مي پرسم.

تو اين مدت 2-3 بار با کيارش رفتم بيرون. رفتيم سينما و پارک و رستوران و خيلي بهمون خوش گذشت. هر چي بيشتر مي گذره بيشتر مي فهمم که تو دوره بچگيمم خيلي عاقل بودم. از همون 13-14 سالگي فهميده بودم که کيارش چقده ماهه.

واي خدا امروز خيلي خسته شدم. از صبح دانشگاه و شرکت و .... سر و کله زدن با بچه ها خيلي اذيت ميکنه و انرژي مي بره اما خيلي حال ميده. هنوزم عاشق تدريسم.

با ماهان از شرکت برگشتيم. ماشين و تو پارکينگ پارک کرد و دوتايي رفتيم بالا. داشتيم در مورد يکي از نقشه ها حرف مي زديم. هر چي من به ماهان ميگم بابا اين نقشه مورد داره شهرداري گير ميده بهمون به گوشش نميره که نميره. کفرمو درآورده دارم حسابي حرص مي خورم. بدتر از همه چيز اينه که ماهان مثل بچه هاي تخس فقط ابرو ميندازه بالا و ميگه نچ خوبه مورد نره...

نه ميگه دليلش چيه نه چيز ديگه. اين نره گفتنشم رو مخمه مي خوام خفه اش کنم.

از آسانسور پياده شديم و با حرص گفتم: من نمي دونم اين مهندسا به چه اميدي به تو ميگن آقاي رئيس اصلا" اون دانشگاهي که به تو مدرک دکتري دادن و بايد درش و گل گرفت. تو چه جور استادي هستي که چيز به اين واضحي و نمي بيني؟؟؟

رسيده بوديم جلوي در خونه و من از حرص کبود شده بودم. ماهان با يه لبخند گشاد و يه نگاه که انگار خيلي سرگرم شده بهم نگاه کرد. کليد انداخت تو قفل در قبل از اينکه در و باز کنه چرخيد به سمت راست جايي که من ايستاده بودم. درست پهلوش بودم و حرصي به صورت خونسردش نگاه مي کردم.

با ديدن قيافه ام دوباره يه لبخند گشاد زد و دستشو بالا آورد و بينيمو کشيد که بيشتر کفريم کرد.

با حرص دستشو پس زدم و با اخم گفتم: نکن ماهان مگه من با تو شوخي دارم اونم الان...

دوباره خنديد و گفت: ولي من هميشه باهات شوخي دارم چه الان چه بعدا" انقدم حرص نخور باشه تو راست مي گي اون نقشه مورد داره خودم به محمدي گفتم درستش کنه.

اين و گفت و ابروشو انداخت بالا و با يه لبخند عريض در و باز کرد و رفت تو خونه.

من از حرفش خشک شده بودم و مبهوت تو جام ايستادم. چي گفت الان؟؟؟ گفت به محمدي گفته درستش کنه؟؟؟ خودش مي دونه مشکل داره؟؟؟ پس مرض داشت انقدر من و حرص داد؟؟؟

منفجر شدم با جيغ رفتم تو خونه و با حرص کفشامو درآوردم و داد زدم.

من: ماهان بي شعور صبر کن ببينم مي کشمت منو سر کار مي زاري؟ مردم آزار الا......

با حرص و اخم دستهامم تو هوا تکون مي دادم و براي ماهان نقشه مي کشيدم ميرفتم جلو که وسط حرفهام چيزي ديدم که حرف و عصبانيت و ماهان و آنا يادم رفت.

يا بهتر بگم کس يا کسائيو ديدم. ماهان ايستاده بود و داشت با چند نفر سلام و عليک مي کرد. حالا اين چند نفر غير خاله و عمو شامل بودن از کيارش به همراه مادر و پدرش.

منو مي بيني همچين کش آوردم که نگو. ماهان خبيث بهم نگاه مي کرد و لبخند مي زد. دوست داشتم اون چشماش و با ناخنام در بيارم تا اين جوري نگام نکنه.

چشمم خورد به کيارش که مهربون داشت نگام مي کرد و لبخند ميزد.

دوباره چشمم چرخيد و خورد به خاله و عمو که عادت داشتن به رفتاراي من و ماهان و داشتن مي خنديدن و مامان باباي کيارش که اونا هم لبخند به لب ايستاده بودن.

يعني دوست داشتم زمين دهن باز کنه و من و بخوره. دستهامو آروم آوردم پايين و گرفتم جلوم و تو هم قفل کردم و سرمو انداختم پايين و خجالت زده و سرخ شده سلام کردم.

صداي خنده هاشون و ميشنيدم. مامان کيارش با خنده رو کرد به خاله و گفت: واي سيمين جون اين دختر خانم دختر آسا جان نيستن؟؟؟

خاله: چرا مهوش جون خودشه. آناي عزيزِ من.

مهوش: واي خدا چقدر بزرگ و خانم شده. تو مهموني هم بود مگه نه؟؟؟ نشد که اون موقع باهاش آشنا بشم. خوبي عزيزم؟

خجالت زده سرمو بلند کردم و يه لبخند خجول زدم و رفتم جلو و باهاش دست دادم و روبوسي کردم و گفتم: ممنون شما خوبيد؟؟؟ خيلي خوش اومدين. ببخشيد بابت ...

چند ضربه به شونه ام زد و گفت: نه دخترم چيو ببخشم اتفاقا" خيلي جالب بود.

يه ابروم رفت بالا. الان چي جالب بود؟؟؟ حرص خوردن من يا بيشعور و الاغ بودن ماهان به روايت من؟؟؟

با کيارش و باباشم سلام کردم و خاله رو بوسيدم و به عمو هم سلام کردم. بعد يکم تعارف اجازه گرفتم برم لباسامو عوض کنم.

تندي دوييدم سمت پله ها منتها قبلش دو تا چشم غره توپ به ماهان و کيارش رفتم.

به ماهان چون بي تربيت بود و هنوز داشت با چشمهاي شيطون بهم لبخنداي خبيث مي زد و به کيارش چون با وجود اينکه يک ساعت قبل با هم حرف زديم اما بهم نگفت که دارن ميان خونه خاله اينا.

تندي رفتم تو اتاقم و لباسهامو در آوردم. وسواس گرفته بودم. نمي دونستم چي بپوشم. نمي دونم چرا انقدر دوست داشتم عالي به نظر بيام.

خلاصه بعد کلي وسواس يه بلوز مشکي يقه شول و يه شلوار جين تيره پوشيدم و اومدم پايين. موهامو با يه گيره جمع کرده بودم بالا. يه رژ هم زده بودم که زياد خسته به نظر نيام. هر چند الان بيشتر هيجان زده بودم تا خسته.

از پله ها اومدم پايين و رفتم نشستم پيش مهمونا. رو يه صندلي نشستم که بين ماهان و کيارش بود. چون هم نزديک بود و اولين صندلي به من هم اينکه تو اون شرايط فقط چشمم به اون افتاد ومي خواستم زودي يه جا بشينم.

اول برگشتم سمت ماهان و چشمهامو ريز کردم و براش آتيش باريدم که باعث شد خبيث بخنده و ابروهاشو بده بالا. بعد صاف نشستم و پامو انداختم رو پام.

مهوش خانم داشت با خاله حرف مي زد.

حرفش که تموم شد برگشت سمت منو گفت: خوب آنا خانم چي کارا مي کنيد؟؟؟

خنده ام گرفته بود بايد مي گفتم الان خيلي کارها اما اگه چند ماه پيش بود هيچ کار.

يه لبخند زدم و گفتم: راستش تو دانشگاه تدريس مي کنم و ساعات بي کاريمم ميرم شرکت ماهان.

مهوش خانم با تحسين سري تکون داد و گفت: آفرين. عزيزم شما رشته اتون چيه؟؟؟ بعد چه مدرکي دارين که دانشگاه درس مي دين؟؟؟

من: فوق ليسانس معماري خوندم.

مهوش: آفرين پس خيلي پر کاري. موفق باشي. مادرت بايد بهت افتخار کنه.

لبخندي زدم و چيزي نگفتم.

صداي آروم ماهان و شنيدم که ميگفت: انگار اومده خواستگاري آمار مي گيره.

برگشتم با تعجب نگاش کردم. صورتش جدي بود و يه اخم کوچيکيم داشت.

يه لحظه از فکر خواستگاري هم ذوق کردم هم خجالت کشيدم. خوب چي کار کنم از بچگي اسم خواستگار و عروسي که مي اومد من ذوق مي کردم. حالا هيچ ربطي هم به شخص من نداشتا. برا همه ذوق مي کردم. براي همين کلمه و اسمش.

بي اختيار برگشتم و به کيارش نگاه کردم. داشت نگاهم مي کرد و لبخند مي زد. يکم خودشو خم کرد سمتم و گفت: خوبي خانمي؟؟؟؟

يه دونه از اون نگاه آتيشيايي که براي ماهان مي فرستادم و براش فرستادم که چشمهاش گرد شد و يکم نگام کرد و بعد خنده اش عريض شد. تازه فهميدم که بابا آنا اين کيارشه نه ماهان جلوي کيارش بايد خانم باشي و سنگين.

چقدر اين پريسا بهم سفارش کرد که جلوي کيارش حداقل خودمو حفظ کنم و سوتي ندم اما يه خط در ميون يادم مي رفت. آخه چه جوري مي تونستم کل روز با ماهان باشم که جلوش خداي سوتي بودم و بعد بيام براي کيارش اداي خانمها رو در بيارم؟

سريع نگاهمو درست کردم و بهش چشم غره رفتم.

صدامو آروم کردم و گفتم: تو چرا به من نگفتي که دارين مياين اينجا؟؟؟

يه لبخند زد و اومد يه چي بگه که سريع گفتم: فقط نگو که خبر نداشتيم که مي دونم دروغ ميگي . هر کي ندونه من اين لبخند ها و اين نگاه ها رو مي شناسم.

تو دلم گفتم انقده که ماهان از اين کارها کرده و اين لبخندها رو زده که همه رو حفظم.

کيارش: آنا خيلي تيزي جلوي تو نميشه آدم يه کاري و يواشکي انجام بده زود مچ آدمو مي گيري.

بازم تو دلم گفتم. تو هم با ماهان زندگي کني بخواي نخواي تيز ميشي. پيش اون تيز نباشي کلات پس معرکه است.

صداي کيارش دوباره حواسمو جمع کرد: راستش مي خواستم غافلگيرت کنم. مي خواستم سورپرايز شه برات.

با حرص گفتم: خيلي هم شد. ديدي که همون اول کاري آبروي خودم و بردم.

کيارش لبخندش عميق تر شد و گفت: خيلي باحال بود. حالا چرا اونقدر حرص مي خوردي؟؟؟ اين ماهان چي کار کرد که بهش مي گفتي بي شعور الاغ.

يه لبخند زدم و چشمهامو ريز کردم و گفتم: فهميدي کلمه آخر الاغ بود؟؟ من که غ رو نگفته بودم.

کيارش ريز خنديد.

يکم با کيارش حرف زديم و خنديديم.

ماهان: آنا جان لطف مي کني بري شربت بياري؟؟؟

برگشتم سمت ماهان و گفتم: چي؟؟؟

آنا جانت تو حلقم پسر.

ماهان يه اخم غليظ رو صورتش بود. يه اشاره به مهمونا کرد و گفت: ميگم ميري چايي شربتي چيزي بياري؟؟؟ کمک مي خواي منم بيام.

يه نگاه به ميز کردم. ميوه بود اما چايي ها تموم شده بود. سرمو تکون دادم و از جام بلند شدم. رفتم تو آشپزخونه و به تعداد چايي ريختم و برگشتم. يکي يکي چايي ها رو تعارف کردم و رسيدم به کيارش. يه لبخند قشنگ زد و يه نگاهيم کرد که يکم خجالت کشيدم. سرمو انداختم پايين و جواب لبخندش و دادم. برگشتم برم به ماهان چايي بدم که ديدم نيست. چشم چرخوندم ديدم نشسته رو صندلي من کنار کيارش.

همچين اخم کرده بود که ازش ترسيدم. حتي نتونستم بگم چرا جاي من نشستي.

آروم رفتم جلوش و چايي و تعارفش کردم. با همون اخم خشک گفت: نمي خورم.

به زور آب دهنمو قورت دادم. آخرين دفعه اي که اين ريختي اژدها بود يکي از مهندسا يکي از نقشه ها رو خراب کرده بود. خدايي خيلي ترسناک بود.

مثل بچه آدم سيني چايي و گذاشتم رو ميز وسط و رفتم نشستم جاي قبلي ماهان. اومدم به کيارش نگاه کنم که با چشم غره غليظ ماهان خيرشو خوردم و سرم و انداختم پايين.

هر چي خاله اصرار کرد که براي شام بمونن مهوش خانم گفت نه. قبول نکرد. کيارش و باباشم که بوق. رئيس مهوش خانم بود اما زن خوبي و مهربوني بود.

با اينکه دلم مي خواست کيارش شام بمونه اما ترجيح مي دادم با وجود اين اخم و تخم و چشم غره ماهان زودتر بره. نمي دونم چرا ماهان همچين مي کرد.

شايد چون من باهاشون زندگي مي کردم يه جورايي به خاطر حس مسئوليتي که نسبت بهم داشت انقده حساس شده بود روم.

انقده دوست داشتم برم بهش بگم ماهان الاغ چته تو؟ تو که از خدات بود من يه دوست پسر داشته باشم.

دلم مي خواست برم بهش بگم که با کيارش دوستم اما ... مي ترسيدم ازش.

موقع خداحافظي رفتم مامان کيارش و بوسيدم و گرم خداحافظي کردم از باباشم خداحافظي کردم به خود کيارش که رسيد يه لبخند زدم و گفتم: خيلي خوشحال شديم که اومدين.

کيارش يکم صداش و آروم کرد و گفت: ما بيشتر خوشحال شديم که ديديمتون خانم.

يه نگاه سريع به دور و بر کرد و ديد کسي حواسش نيست سريع گفت: فردا شب شام بيرون؟؟

اومدم با خوشحالي قبول کنم که ديدم ماهان زوم کرده تو دهن من. به زور يه لبخند زدم و گفتم: بعدا"...

هنوز خيره به ماهان بودم. کيارش رد نگاهمو گرفت و گفت: ماهان چقدر غيرتيه؟ فکر نمي کردم اين جوري باشه.

فکري گفتم: منم ...

خداحافظي کردن و رفتن.

يه نفس راحت کشيدم. حداقلش اين بود که ديگه نگاه ميرغضبي ماهان و نمي ديدم.

اومدم برم بالا که رو پله ها ماهان صدام کرد. ايستادم.

يا ائمه و اطهار خودتون هوامو داشته باشيد.

ماهان با اخم غليظش خودشو بهم رسوند و جلوم ايستاد و گفت: کيارش چي مي گفت بهت ؟

نمي دونم چرا جرات نداشتم راستشو بگم. خيلي ترسناک بود. يعني همه اخلاقاي ماهان يه طرف اين اخم کردنش يه طرف.

خودمو چسبوندم به نرده ها و به زور گفتم: هيچي ...

اخمش بيشتر شد.

ماهان: پس يک ساعت هر و کره راه انداخته بودين براي چي بود؟؟؟

به زور آب دهنمو قورت دادم و گفتم: داشتم در مورد خنگ بازي بچه هاي دانشگاه براش مي گفتم خنده اش گرفت خنديد.

يکم نگاهم کرد. يه نگاه که داد مي زد خر خودتي. اما نمي دونم چرا چيزي نگفت بهم. فقط سرشو تکون داد و رفت بالا.

وقتي رفت چشمهامو بستمو يه نفس راحت کشيدم. خدايا شکرت.

از ترس بي حال شده بودم. به زور از پله ها بالا رفتم و خودمو رسوندم به اتاقم. نمي دونم اگه بابا هم مي فهميد با کيارش دوستم انقدر مي ترسيدم که الان از ماهان مي ترسم يا نه؟

سريع لباسمو عوض کردمو خودمو پرت کردم رو تخت و اونقدر خسته بودم که خوابم برد.

چند روزه ماهان خيلي تو لکه. تو شرکت مدام اخم کرده و عصبانيه. يه جورايي ترسناک شده. من که همه سعيمو مي کنم که جلوي چشمش نباشم. اما کماکان موقع سوار شدن آسانسور کنارمه و دستمو مي گيره.

دوست ندارم ماهان اين جوري باشه. دلم براي صورت شاد و خندونش تنگ شده. هر چند مياد خونه ميگه و مي خنده اما مي بينم که کلافه است.

امروز صبح شرکت بودم و الان از دانشگاه بر مي گردم. خسته و کوفته ام انقده دلم خواب مي خواد. از اونجايي هم که تنهام از پله ها رفتم بالا.

جلوي در خونه کليد و از تو کيفم در آوردم و در و باز کردم برگشتم در و بستم و همون جوري داد کشيدم.

-: من اومدم؟؟؟ سلام ...

عادتمه چه خونه خودمون چه خونه خاله اينا در بدو ورود حضورمو اعلام مي کنم که يه وقت کسي لخت نباشه من بد موقع بيام تو خونه و شرف اون طرف بره و من خجالت بکشم.

هر چند در مواقع خاص هم مثل مورچه وارد خونه مي شم تا کسي نفهمه.

لبخند به لب برگشتم و يه راست رفتم سمت آشپزخونه. سرم پايين بود و داشتم کليد و مي زاشتم تو کيفم. رسيدم جلوي در آشپزخونه.

صداي سلام خاله رو شنيدم. اومدم خندون حال و احوال کنم و خبراي روز و بدم بهش.

تا سرمو بلند کردم. مامان و ديدم که خندون کنار خاله ايستاده.

چشمهام گرد شد. يهو احساس کردم الان عروسيمه. يه جيغ مهيب کشيدم و کيفمو پرت کردم يه ور و دوييدم سمت مامان.

مامان همون جور که مي خنديد دستشو باز کرد که بغلم کنه. خاله هم با لبخند نگام مي کرد.

تا حالا نفهميده بودم که چقدر دلم براي مامانم تنگ شده بود.

همچين سفت بغلش کردم و ماچ ماچ که مامان ريسه رفته بود.

من: واي ماماني جونم دلم براتون يه ذره شده بود کي اومدين؟؟

خودمو از مامان جدا کردم و منتظر نگاش کردم.

مامان يه لبخندي زد و گفت: دو ساعتي ميشه.

چشمهامو گرد کردم و دلخور پرسيدم: پس چرا به من نگفتين؟؟؟

خاله: من نزاشتم. هم کلاس داشتي هم اگه مي گفتن ديگه نمي تونستيم اين قيافه متعجب و قيافه بامزي غافلگيرتو ببينيم.

نيشمو باز کردم و خنديدم. سه تايي رفتيم تو حال نشستيم و به مامان گفتم: پس بابا؟؟؟

مامان: با حميد رفتن بيرون.

من: آهان. خاله ماهان نيومده هنوز؟؟؟

خاله: نه نيومده.

يه آهاني گفتم و برگشتم سمت مامان و گفتم: مامان تا کي مي مونيد؟؟؟

مامان: يه هفته اي هستيم بعد بر مي گرديم. شما هم براي عيد ميايد پيش ما.

با ذوق گفتم: ايولللللللللللللللللللللل ...

سريع دهنمو جمع کردم و به مامان نگاه کردم. گفتم الانه که با چشم غره اي چيزي بگه دختر درست صحبت کن اما در کمال تعجب فقط لبخند به لب نگام مي کرد. پيدا بود که دلش خيلي تنگ شده چون مدام موهامو ناز مي کرد و بغلم مي کرد.

انقده خوب بود انقده حال داد. کلي با مامان و خاله گفتيم و خنديديم. اين دوري از شدت حساسيت مامان کم کرده بود.

شايدم چون دلش برام تنگ شده بود بي خيال خانم کردن من شده بود.

شب که بابا اومد انقده ذوق کردم که پريدم بغلش و ماچش کردم. کاري که هيچ وقت نمي کردم. معمولا" من هيچ وقت اين جوري از گردن بابا آويزون نمي شدم. در همون حد روبوسي و يه بغل کوچيک و دست بوده. اما الان ديگه خيلي دلتنگش بودم. دختر لوسي نبودم اما دلتنگ بودم.

چون ماهان مجبور بود براي يه سري از کارها بيشتر بمونه شرکت ماها بدون حضور اون شاممون و خورديم.

خاله به ماهان نگفته بود که مامان اينا اومدن. اونم نمي دونست. بابا گفت نگيم که به خاطر رودربايسي از کارش نزنه بياد خونه.

شب که شد مامان بهم گفت: خوب آنا برو وسايلتو بردار اين يه هفته بريم خونه.

با ذوق از جام پريدم. آخ جون اتاقم ، تختم دلم براشون يه ذره شده بود.

خاله يه اخم کوچيک کرد و گفت: آسا نيومده دخترمو کجا داري مي بري؟؟؟

مامان خنديد و گفت: نترس يه هفته ديگه پسش ميارم.

خاله خنديد و من با ذوق رفتم يه سري وسايل برداشتم که براي يه هفته ام کافي بود.

از خاله و عمو خداحافظي کرديم و اومديم بريم که يهو ياد آسانسور افتادم. واي من به کل يادم رفته بود. حالا چي کار کنم؟؟؟ ماهانم که نيست من خودمو آويزونش کنم.

سريع وسايلمو دادم دست بابا و گفتم: بابا شما اينا رو ببرين منم الان ميام.

بابا: کجا مي بري؟؟؟

من: يه چيزي و جا گذاشتم بر دارم ميام. شما بريد.

بابا اينا که سوار شدن منم دوييدم سمت پله ها و رفتم پايين.

تو ماشين دلم يه جوري شد. دوست نداشتم بي خداحافظي از ماهان برم. با اينکه يه هفته بيشتر نبود اما بازم دلم مي خواست حداقل يه خداحافظ بکنم باهاش.

گوشيمو برداشتم و براش اس ام اس دادم.

-: سلام ماهان خوبي؟؟؟ سعي کن زودتر بري خونه . زياد خودتو خسته نکن. بزار فردا با هم انجامش مي ديم. مواظب خودت باش. خداحافظ.

نمي دونم چرا اين اس ام اس و براش فرستادم. نگفتم بيا خونه گفتم برو خونه. انگار يه جورايي مي خواستم بهش بفهمونم که من نيستم. چيز خاصي هم تو اس ام اسم نگفتم خيلي هم مسخره بود اما شايد همه رو نوشتم تا به اون خداحافظ برسم.

يکم بعد اس ماهان اومد: سلام مرسي آنا تو خوبي؟ سعي ميکنم زود بيام. چشم مواظبم هستم.

يه شکلک نيشم برام فرستاده بود. خنده ام گرفت اما ديگه جوابش و ندادم. گفت ميام خونه نفهميد نيستم.

رسيديم خونه و من با ذوق پياده شدم و زودتر از بقيه دوييدم تو خونه. آخ که چقدر دلم براي خونه تنگ شده بود. براي اتاقم. براي شب تا صبح بيدار بودن و فيلم ديدن و صبح تا لنگ ظهر خوابيدن. بيدار شدن سر ظهر با موهاي پريشون و غافلگير کردن مامان و بابا تو آشپزخونه. آخ که دلم براي حمامهاي 2 ساعته ام و آب بازيهام تنگ شده بود. براي همه چيز. براي حياطمون باغچه امون براي جيغ و داد کردن مامان و ريزه ريزه حرف زدناي بابا.

براي پاتوقمون آشپزخونه براي دست پخت مامان.

واي که چقدر خونه خوب بود. چه آرامشي داشت.

رفتم با عشق تو اتاقمو به همه جا نگاه کردم. غبار رو همه چيز نشسته بود. فقط روتختيمو تکون دادم که گرد و خاکش رفت هوا و به سرفه افتادم. انقده دلم برا خونه تنگ شده بود که من تنبل 2 ساعت نشستم کل اتاقمو تميز کردم و گرد گيري کردم اونم با چه عشقي. بعد همچين با ذوق و خسته رو تخت دراز کشيدم و سرمو پايين نزاشته خوابم برد.

نفهميدم کي صبح شد. امروز دانشگاه نداشتم. از صبح شرکت بودم. بلند شدم و خواب آلود رفتم بيرون. تازه يادم افتاد خونه خودمونيم. انگار نيرو گرفتم. تند رفتم صورتم و شستم و برگشتم رفتم تو آشپز خونه.

مامان تو آشپزخونه داشت صبحونه حاضر مي کرد. رفتم از پشت بغلش کردم و بوسيدمش.

مامان از ترس يه هيي کرد و سرشو چرخوند سمتم.

من و که ديد يه اخم کوچيک همراه لبخند زد و گفت: دختر اين چه کاريه نزديک بود سکته کنم.

يه ضربه آرومم به دستم زد. اما از اخم غليط و تشر و اينا خبري نبود. نمي دونم ماها عوض شده بوديم يا اينکه اين دوري باعث شده بود که من رفتارهامونو با دقت بيشتري نگاه کنم. شايد مامان هميشه همين جوري بوده و من از رو حرص و غرض اون جور که خودم دوست داشتم مي ديدمش و تعبيرش مي کردم.

رفتم خوشحال نشستم پشت ميز مامان برام چايي ريخت و گذاشت جلوم. براي بابا هم چايي ريخت و نشست پشت ميز.

يه اشاره به ميز بابا کردم و گفتم: پس بابا کجاست؟

مامان: رفت نون بگيره.

بابا: من برگشتم.

برگشتم ديدم بابا با 4 تا نون بربري وارد آشپزخونه شده. از ذوقم يه لبخند گنده زدم که همه دندونام پيدا شد. دلم براي نون بربري هاي داغ محله امون هم تنگ شده بود.

با اشتها صبحونه امو خوردم و سريع رفتم حاضر شدم. تندي گوشيمو از رو ميز برداشتم و دکمه اشو زدم که به ساعتش نگاه کنم. ديدم دو سه تا اس اومده و چند تا ميس کال افتاده برام.

با تعجب بازشون کردم.

همه اشون از ماهان بود. هم اس ها هم زنگ ها. مال ديشب بود ساعت 2 شب.

-: آنا .. آنا کجايي ؟؟؟

ماهان: آنا بيداري؟؟ اگه بيداري جواب بده ...

-: آنا جدي خوابي؟؟ کارت دارم ...

-: مامانت اينا اومدن بايد بزاري بري؟؟؟ آنا ...

ماهان: آنا جواب بده؟؟؟

مات به اس ام اس ها نگاه کردم. وا اين ماهان ساعت 2 برگشته بود خونه؟؟؟ خوب 2 که اومد از کجا فهميده که من نيستم؟؟؟ از کجا فهميد مامانم اينا برگشتن؟؟؟

صداي بابا از فکر کردن بيشتر منعم کرد. موبايلمو انداختم تو کيفمو دوييدم سمت بيرون.

بابا رسوندم شرکت. دوباره از پله ها رفتم بالا و رفتم تو شرکت.

به منشي سلام کردم و اومدم برم تو اتاق خودم که منشي ماهان خانم عبادي گفت: ببخشيد خانم مهندس مهندس مفتون کارتون دارن گفتن به محض اينکه اوميدن بريد پيششون.

يه باشه اي گفتم و راهمو کج کردم سمت دفتر ماهان. يه ضربه به در زدم و با شنيدن صداي ماهان وارد شدم.

ماهان سرش پايين بود. رفتم تو سلام کردم.

ماهان با شنيدن صدام سر بلند کرد و با تعجب نگام کرد تا ديد منم يهو يه اخم غليظي کرد و از جاش بلند شد و سريع اومد سمتم.

يه آن ازش ترسيدم. يه قدم رفتم عقب.

ماهان رسيد نزديکم. قرمز شده بود، اخمشم خيلي زياد بود. نگرانش شدم.

دهنش و باز کرد و عصبي گفت: تو ديشب کجا رفتي؟؟؟

چشمهام گرد شد. يعني نمي دونست؟؟ اين چه سواليه آخه؟

از اين سوال مسخره که جوابش کاملا" واضح بود گيج شدم.

گفتم: خوب .... رفته بودم خونه امون.

ماهان دست به سينه شد و سرتا پامو يه نگاه کرد که همه تنم لرزيد.

ماهان: با اجازه کي رفته بودي؟؟

يه لحظه هنگ کردم. با بهت گفتم: هان ؟؟؟؟!!!!

انگار تازه فهميد چه سوالي کرده به خودش اومد و دستهاشو انداخت پايين و صاف ايستاد و کلافه دستي به موهاش کشيد و گفت: دختر تو نمي گي يه خبري به من بدي؟؟؟ تو نبايد به من مي گفتي رفتي خونه اتون؟ نبايد مي گفتي که مامانت اينا برگشتن؟؟؟

متعجب گفتم: خوب بابا گفت نگم. خاله به منم نگفت مي خواست سورپرايز بشي.

ماهان با حرص دندوناش و رو هم فشار داد و عصبي گفت: آره سورپرايزم شدم اونم چه سورپرايزي. نگفتي بيام خونه ببينم در اتاقت بازه و تو هم تو اتاق نيستي نه تنها اتاق بلکه خونه نيستي اونم ساعت 2 نصفه شب چه حالي ميشم؟؟؟ چه فکرايي مي کنم؟؟؟ نگفتي؟؟؟

صداش با هر کلمه اوج مي گرفت. نگفتي آخر و رسما" هوار کشيد. از ترس چند قدم رفتم عقب. به زور آب دهنمو قورت دادم و گفتم: من ... من پيام دادم بهت.

ماهان با حرص گفت: پيام دادي؟؟ پيام دادي؟؟

عصبي دستش و برد تو جيبش و گوشيش و در آورد و گرفت سمتم و با داد گفت: کدوم پيام؟؟؟ توش چيزي از رفتن گفتي؟؟؟ حرفي از مامانت اينا زدي؟؟؟

عصبي گوشيش و پرت کرد رو مبل تو دفترش. گوشي محکم خورد به پشتي مبل و درش باز شد و باطريش پريد بيرون.

يه متر پريدم هوا. رسما" سکته کردم. به زور آب دهنمو قورت دادم و آروم با ترس گفتم: گفتم ... گفتم خداحافظ ...

صداش پايين بود اما عصباني، دو قدم اومد سمتم و گفت: خداحافظ؟؟؟ خداحافظ؟؟؟ اين يعني خبر دادن؟؟؟ اين يعني حرف؟؟؟ اومدم خونه ديدم نيستي. کل خونه رو گشتم نبودي. اونقدر نگران بودم که نمي فهميدم دارم چي کار مي کنم. انقدي که مامان اينا بيدار شدن و تازه اون موقع فهميدم بابا و مامانت اومدن و رفتي خونه.

هم ترسيده بودم هم با ديدن حال و روز ماهان عذاب وجدان گرفته بودم و ناراحت بودم. خدايي اگه من جاي ماهان بودم و نصفه شبي ميومدم مي ديدم ماهان نيست و نابود شده و اونقدر تو استرس مي موندم بدتر از اين مي کردم.

پشيمون بودم. بغض کرده بودم. داشتم از عذاب وجدان مي مردم. جداي از اونا تحمل داداي ماهان و نداشتم. نمي تونستم ببينم ماهان اين جوري سرم داد بکشه.

آروم با بغض گفتم: ببخشيد ... نمي .. نمي خواستم نگرانت کنم ...

ديگه نتونستم چيزي بگم چشمهام پر اشک شد و يه قطره اشک ريخت بيرون. چشمم که به ماهان افتاد و ديدم عصبي داره نفس نفس مي زنه و سينه اش تند تند و عصبي بالا و پايين ميره و هنوز اون اخم غليظش رو صورتشه. با اون دستهايي که به کمرش زده بود ديگه نتونستم جلوي خودمو بگيرم.

شايد مامان و بابا زياد دعوام کرده باشن. يا توبيخم کرده باشن. اما تحمل سرزنش شدن از جانب ماهان و نداشتم.

گوله گوله اشکام از چشمشم اومد پايين و من سعي مي کردم بي صدا گريه کنم تا ماهان نفهمه و بيشتر دعوام نکنه. هر قطره اشک که مي اومد پايين تند تند با پشت دست پاکش مي کردم.

سرمو انداخته بودم پايين و اشک مي ريختم و پاک مي کردم.

ماهان: آنا ... آنا به من نگاه کن ببينم ....

صداش ديگه عصباني و توبيخ کننده نبود. بيشتر متعجب بود. سرمو بلند نکردم.

صداي پاشو شنيدم اومد نزديکم. از ترس رفتم عقب.

حرکت من و که ديد ايستاد. با يه صداي ناراحت و غمگين گفت: آنا ... ازم مي ترسي؟؟؟؟

تا حالا از بابامم اين جوري نترسيده بودم اما ماهان ....

نه که هيچ وقت عصباني نميشد به خاطر همين از اخم و عصبانيتش خيلي مي ترسيدم و حساب مي بردم.

آروم سرمو تکون دادم که يعني آره.

يه آهي کشيد و آروم اومد سمتم. صداش نرم و آروم شد: آنا ... آنا خانمي ... نمي خوام ازم بترسي ... نمي خواستم ناراحتت کنم ...

آنا خانمي ... بي اختيار چشمهام بسته شد. بغضم بيشتر شد در عين حال يه آرامش و حس خوبي هم تو دلم پيچيد. ديوونه شده بودم نمي دونستم مي ترسم يا خوشنودم.

ماهان دو قدم ديگه اومد سمتم و نزديکم ايستاد. سرش و کج کرد و خم شد سمتم تا صورتمو ببينه. دستش و آورد زير چونه امو سرمو بلند کرد.

سرمو بلند کردم اما بهش نگاه نکردم. نگاهمو انداختم پايين.

صداي نرم ماهان و شنيدم که مثل مخمل رو صورتم کشيده شد.

ماهان: آنا ... آنا جان ... بهم نگاه کن ...

نمي تونستم بهش نگاه کنم.

با يه صداي خيلي ناراحت گفت: آنا خانمي نگاهتو ازم نگير ... ببخشيد ... ببخشيد که سرت داد کشيدم. عصباني بودم .. نگران بودم ...

بدتر با حرفهاش بغضم بيشتر شد و اشکم دوباره گوله گوله اومد پايين.

تو صداش کلافگي موج مي زد.

بي طاقت گفت: آنا جون ماهان سرتو بلند کن ترو خدا گريه نکن داري من و مي کشي. لعنت به من که اشکتو درآوردم. اه ...

ماهان کلافه و عصبي بود. از صداش پيدا بود. نگاهمو بالا آوردم و به چشمهاش خيره شدم. با اينکه مي ترسيدم، با اينکه هنوز بغض داشتم، با اينکه هنوز نمي خواستم بهش نگاه کنم اما نمي شد ... ماهان ... قسمم داد ... جون خودش .. برا م عزيز بود نمي تونستم قسم جونش و بشنوم و بي تفاوت باشم.

اخم کرده بودم. چرا خودش و لعنت مي کنه.

من کارم اشتباه بود بايد بهش مي گفتم. نمي دونم من خر چي فکر کردم با اون پيامک مسخره اي که براش فرستادم.

تو چشمهاش نگاه کردمو گفتم: ببخشيد.

نگاهمو که ديد يه نفس عميق کشيد و يه لبخند مهربوني زد و گفت: نبينم ديگه گريه کنيا؟؟؟ آنا ... ببخشيد.

يه لبخند نشست رو لبم.

ماهانم لبخندش بيشتر شد. آروم شده بود. دوباره شده بود همون ماهاني که مي شناختم.

ماهان: فقط جون هر کي دوست داري ديگه بي خبر جايي نرو داشتم مي مردم از نگراني.

شرمنده نگاش کردم و گفتم: فکر نمي کردم انقدر دير بري خونه. فکر مي کردم وقتي بري خاله اينا بهت ميگن.

يه اخم ريز کرد و گفت: اينکه تو داري ميري يا چيزي که به تو مربوطه رو من بايد از مامانم بشنوم؟؟؟ فکر نمي کني بهتره که خودت بهم بگي.

يکم نگاش کردم و گفتم: باشه دفعه ديگه خودم ميگم.

دوباره لبخند زد و گفت: اين بهتره دوست دارم همه چيز و خودت بهم بگي. خوشم نمياد از زبون کس ديگه اي بشنوم.

اين و گفت و يه قدم رفت عقب و سريع با يه صداي شادي گفت: خوب ديگه کلي از ساعت کاريمون گذشت و هنوز هيچ کاري نکرديم. مهندس مفخم جان زودي برو سر کارت که تا حالا خيلي عقب موندي از کارت.

خدا رو شکر دوباره شد همون ماهان شاد خودم. چيششششش چه صاحبم شده بودم. اما واقعا" من اين ماهان و ديده بودم و شناخته بودم اخم و عصبانيتش برام تازگي داشت.

يه چشمي گفتم و از اتاقش رفتم بيرون.

تندي از شرکت زدم بيرون به خاطر پايين اومدن از پله ها نفسم گرفت. به اين ور اون ور خيابون نگاه کردم. کيارش و رو به روي مجتمع ديدم. براش دست تکون دادم و رفتم اون سمت خيابون و سوار ماشين شدم.

با هيجان و نفس نفس زنون سلام کردم.

کيارش بر گشت سمتم و با لبخند و با محبت نگام کرد و گفت: سلام خانمي خوبي؟؟؟ چرا نفس نفس مي زني؟؟؟

نيشمو باز کردم.

من: دوييدم. بريم ديگه.

کيارش ماشين و روشن کرد و همون جور که ماشين و از پارک در مي آورد گفت: خوب چرا دوييدي که اين جوري نفست بند بياد من صبر مي کردم ديگه. خوب کجا بريم؟؟؟

يکم فکر کردم و با هيجان گفتم: بريم مرکز خريد؟؟؟

با تعجب بر گشت نگام کرد و گفت: چيزي مي خواي بخري؟؟؟

شونه ام و انداختم بالا و گفتم: نه همين جوري. مرکز خريد و نگاه کردن به ويتريناشو دوست دارم.

اما دروغ مي گفتم هر وقت با پريسا مي رفتيم مرکز خريد به زور منو مي آورد بيرون. بس که عين چي به اين ويترينا چسبيده بودم. مخصوصا" ويترين زلم زيمبو فروشي و عينک آفتابي.

عاشق اين دو تا بودم. هميشه هم کلي پول خرجشون مي کردم. زلم زيمبو که نگو کلي جعبه پر اين گوشواره و گردنبند و انگشتر و دستبندهاي بدلي خوشگل داشتم. مثل اسکروچ که سکه جمع مي کرد منم اينا رو جمع مي کنم. کلاغ زاغي هستم براي خودم.

کيارش ديگه چيزي نگفت. رفتيم يه مرکز خريد بزرگ با کلي بوتيک و مغازه. با هيجان از ماشين پياده شدم و بي صبر منتظر موندم تا کيارش بياد.

مرکز خريدش چند طبقه بود من که عاشق اين مرکز خريدا بودم. از طبقه اول شروع کرديم و يکي يکي رفتيم تا بالا. 4 طبقه بود ولي چون ريزه ريزه مي رفتيم نمي فهميديم که 4 طبقه است. منم مثل اين نديد بديدا هي دم اين زيمبول فروشيها مي ايستادم. کيارشم فقط به ذوق کردنام مي خندي.

خلاصه بعد 4 طبقه بعد از خريد 2 تا گوشواره و يه دستبند و يه انگشتر بدل رضايت دادم. هر چي کيارش خواست پولشو حساب کنه نزاشتم. اخم کردم، چشم غره رفتم قهر کردم تا راضي شد خودم حساب کنم.

يعني که چي معني نداشت که بياد پول وسايل من و حساب کنه که. ما که هنوز رابطه امون در اون حد نبود. حالا اگه خودش مي خواست بهم کادو بده يه چيزي ولي اينکه بهش بگم بريم خريد و بعدم اون باد پول خريداي من و بده خيلي زشت بود. آقا ما از اون خانواده هاش نيستيم.

خريدم تموم شد و مي خواستيم برگرديم پايين. داشتم مي رفتم سمت پله ها که کيارش صدام کرد. برگشتم نگاش کردم.

کيارش: آنا کجا مي ري؟؟ بيا با آسانسور بريم.

رنگم پريد. آروم گفتم: آسانسور ....

با اينکه هر روز با ماهان با آسانسور بالا و پايين مي رفتيم اما هنوز جرات نداشتم بدون ماهان برم تو اين قوطي فلزي محکم در بسته.

سعي کردم به زور لبخند بزنم. با يه لبخند کج چشم از در آسانسور گرفتم و به کيارش نگاه کردم و گفتم: نه ... چيزه ... بيا با پله بريم.

کيارش يه ابروش و داد بالا و گفت: پله؟؟؟ 4 طبقه؟؟؟

اخم کردم و دست به کمر نگاش کردم و با حالت مسخره اي گفتم: واه واه آقاي دکتر 4 طبقه که چيزي نيست يه جور ورزشه خوب. بهت نمياد انقده تنبل باشي.

چشمهامو ريز کردم و يه قدم بهش نزديک شدم و مشکوک نگاش کردم و گفتم: نکنه اهل دود و دمي و اين 4 طبقه نفستو مي گيره؟؟؟

يه قهقهه اي زد و گفت: بابا چرا اين جوري نگام مي کني. چه دود و دمي آخه. گفتم خسته نشيم.

صاف ايستادمو گفتم: خسته نمي شيم ورزشه خوب.

بعد رومو برگردوندم و راهمو کشيدم سمت پله ها و دعا دعا که کيارش ديگه گير نده و بياد.

کيارشم خدا رو شکر دنبالم اومد. فقط تو پاگرد طبقه دوم گفت: پله براي ورزش زيادم خوب نيستا. زانو درد مي گيري.

خنده ام گرفته بود بدبخت خسته شده بود از صبح بيمارستان بود ديگه جوني براش نمونده بود.

از مرکز خريد اومديم بيرون و رفتيم دوباره سوار ماشين شديم. يکم که رفتيم چشمم افتاد به يه پارک. خيلي وقت بود پارک نرفته بوديم. با ذوق به کيارش گفتم: کيارش بريم پارک.

برگشت دوباره با محبت نگام کرد و گفت: بريم....

الهي هيچي نمي گفت هر چي من مي خواستم نه نمي گفت خيلي ماه بود خدايي از سرمم زيادي بود. حس احترام زيادي براش قائل بودم. هم به خاطر مهربون بودنش، آقا بودش، خوب بودنش، هم اينکه هميشه تو تصوراتمم اون و بزرگتر مي ديدم و بهش احترام مي زاشتم.

دوباره ماشين و پارک کرد و پياده شديم. زمستون بود و درختها لخت و بي برگ. صداي قار قار کلاغ ها هم از بالاي درختها مي اومد.

آروم آروم قدم مي زديم. کيارشم آروم و بي حرف کنارم راه ميومد. سرمو کرده بودم رو به آسمون و به کلاغها نگاه مي کردم. پارک خلوت بود . هوا تاريک شده بود و نور چراغهاي پارک همه جا رو مثل روز روشن کرده بود. آروم رفتم رو يکي از نيمکتاي فلزي و قرمز رنگ پارک نشستم. سوز سرما به صورتم مي خورد.

کيارشم آروم اومد درست کنارم نشست.

کيارش: سردت نيست؟؟؟

با اينکه باد ميومد اما سردم نبود. با لبخند گفتم: نه.

چشمم و دوختم به رو به رو به حوض گنده وسط پارک که خالي از آب بود. انگار چون زمستون آدمهاي کمتري ميومدن پارک باغبون و مسئولاي پارکم رسيدگي کمتري بهش مي کردن.

غرق فکر بودم که حس کردم دستم گرم شد. با تعجب برگشتم به دستم نگاه کردم. دست کيارش بود که نرم رو دستم نشسته بود.

تعجب کردم. نه براي اينکه دستش و گذاشته بود رو دستم. با اينکه اولين تماسي بود که داشتيم ولي تعجب نکردم.

تا الان کيارش حتي بهم دستم نداده بود و اين حرکت ناگهانيش بايد شوکه ام مي کرد بايد ... بايد ...

بايد قلبمو به تپش مي نداخت ... بايد خجالت مي کشيدم .. غرق لذت و هيجان ميشدم .. بايد ...

بي اختيار متعجب يکم برگشتم سمت کيارش. هنوز به دستامون نگاه مي کردم. اون يکي دستمو آورد بالا و گذاشتم رو دست کيارش.

هيچي ...

دوست داشتم دست کيارش و بگيرم بکشم به صورتم تا حسش کنم.

يکم بيشتر چرخيدم سمتش. دستش و بلند کردم. از رو دستم برش داشتمو بين دو تا دستام گرفتمش.

متعجب به دستهامون نگاه مي کردم.

کيارش از کارهام تعجب کرده بود. آروم و پر سوال پرسيد: آنا چيزي شده؟؟؟

نه اين درست نيست ... اين درست نيست ...

يهو از جام بلند شدم و فقط يه جمله گفتم: بايد برم ...

دوييدم سمت خروجي پارک. کيارشم دنبالم دوييد و صدام کرد.

کيارش: آنا .. آنا صبر کن ... آنا ...

بي توجه به صدا کردناش مي دوييدم. بهم رسيد و از پشت بازومو گرفت و نگه هم داشت.

ايستادم اما بر نگشتم سمتش. خودش چرخيد و اومد جلوم. بازومو ول کرد .

سرمو انداختم پايين. صدام کرد.

کيارش: آنا ... آنا ببخشيد ..از کارم ناراحت شدي؟؟؟ معذرت مي خوام .. نمي خواستم اذيتت کنم .. آنا من واقعا" ..

پريدم وسط حرفش و کلافه نگاهمو به اطراف چرخوندم.

من: نه کيارش تو کاري نکردي .. ازت ناراحت نيستم .. فقط ... فقط ...

نمي دونستم چه جوري براش توضيح بدم. چيزيو که خودمم نمي فهميدم و نمي تونستم توضيح بدم. کلافه يه ببخشيدي گفتم و با عجز گفتم: ببخشيد ولي الان بايد برم نمي تونم بمونم.

اومدم برم که دوباره گفت: آنا بزار برسونمت...

سرمو تند تند تکون دادم و دوباره دوييدم بيرون از پارک. فقط مي دوييدم. نمي دونستم چمه. چي شده فقط ... فقط من .... من حسش نکردم ... هيچيو .. هيچي حس نکردم...

دوييدم سمت خيابون و براي اولين تاکسي دست تکون دادم و دربست گرفتم و مستقيم رفتم خونه.

کيارش مدام زنگ مي زد اما تو حال و وضعيتي نبودم که بخوام جوابشو بدم. گوشيمو گذاشتم رو سايلنت و انداختم ته کيفم.

رسيدم خونه. کرايه رو حساب کردم و رفتم تو خونه. با صداي در خونه مامان از تو آشپزخونه اومد بيرون.

يه سلام زير لبي گفتم و رفتم سمت اتاقم.

مامان: سلام .. آنا خوبي؟؟؟

آروم گفتم: آره خوبم .. فقط خسته ام، ميرم بخوابم شام نمي خورم.

مامان ديگه چيزي نگفت.

رفتم تو اتاقم و بي حال لباسهامو عوض کردم و نشستم رو تخت و تکيه دادم بهش. پتو رو انداختم رو پام و زانوهامو کشيدم تو بغلم. دستهامو حلقه کردم دور زانوهام. حتي چراغم روشن نکرده بود.

سرمو گذاشتم رو پام.

چرا اين جوري شد؟؟؟ چرا هيچي نشد؟؟؟ من کيارش و دوست دارم. مي بينمش ذوق زده مي شم. ازش خوشم مياد. باهاش بهم خوش مي گذره اما ....

يه صدايي از درونم حرفهامو ادامه داد...

اما وقتي مي بينيش قلبت تالاپ تولوپ نميکنه ... وقتي ازت تعريف مي کنه گونه هات از شرم سرخ نميشه ... وقتي بهش فکر مي کني قلبت سرشار از محبت نميشه ...

از خودم پرسيدم .

من اصلا" دوستش دارم؟؟؟

دوباره همون صدا گفت: دوستش؟؟؟؟ بهش احترام مي زاري و به عنوان يه مرد، يه دکتر دوستش داري. به عنوان يه آدم آروم و خوب و مهربون دوستش داري ...

ديگه چي؟؟؟ ديگه چي ؟؟؟

هيچ جوابي براش نداشتم.

دوباره به لحظه اي که دستمو گرفت فکر کردم.

هيچ حسي نداشتم .... هيچ هيجاني .... هيچ تپش قلبي.

انگار خيلي عادي با يکي تو مهموني دست داده باشم. نه گرمايي نه حرارتي نه شوري ...

يه لحظه ذهنم پر کشيد. اين عجيب بود چون من آدم اين مدلي نبودم. مطمئنم بايد يه حسي مي داشتم. پس چه طوره که ماهان دستمو مي گيره دست و تنم گرم ميشه؟؟؟

دوباره فکر کردم به کيارش. تک تک حرکاتش.

کيارش شاد بود ....

صدا گفت: نه به اندازه ماهان ...

کيارش منو مي خندونه ...

صدا: نه مثل ماهان ...

کيارش مهربونه ... لبخندش قشنگه ... بامزه است ...

صدا: ماهان مهربون تره ... قشنگ تر مي خنده ... ماهان ...

خدايا چرا امروز و هر روز که من ميام به کيارش فکر کنم آخرش ميرسم به ماهان؟؟؟

صدا گفت: وقتي کيارش دستت و مي گيره دستت گرم نميشه اما وقتي ماهان دستت و مي گيره کل وجودت گرم ميشه. وقتي ماهان ميخنده بي اختيار شاد ميشي. بي اختيار لبخند مي زني.

ماهان که کنارته امنيت داري. آرامش مي گيري.

کيارش بهت مي خنده اما نه به زيبايي ماهان. بهت ميگه آنا خانمي اما اون لذتي که آنا خانمي گفتن ماهان داره آنا خانمي گفتن کيارش نداره.

لبخند ماهان دلگرم کننده است نگاهش آرامش بخشه. حضورش حس امنيت ميده. حتي وقتي عصباني هم ميشه بازم براش لذت بخشه. بازم خوشت مياد. هيچ وقت ازش ناراحت نشدي. هميشه مي توني روش حساب کني.

ماهان .. ماهان ..ماهان ...

بي اختيار اشک ريختم بي اختيار سرمو بين دستهام گرفتم تا ديگه اسم ماهان تو سرم فرياد نکشه.

نه ...نه .. نه ... من نمي تونستم به ماهان فکر کنم. نمي تونستم.

من اين همه سال کنار ماهان بودم و اون هيچ وقت من و به چشم يه دختر نديده. هميشه باهام خوب بود مهربون بود اما در حد يه دوست يه ... يه ... يه فاميل ... يه کسي که از بچگي باهاش بزرگ شده نه بيشتر .. نه بيشتر ...

ياد حرفي افتادم که وقتي 12 سالم بود از دهن ماهان شنيدم. پيش دوستاش نشسته بود و بلند بلند حرف مي زد و با حرفهاش دوستاشو مي خندوند....

تو جنگل بوديم . پشت درختها ايستاده بودم و آروم به حرفهاشون گوش مي کردم.

ماهان داشت به يکي از دوستاش مي گفت: کي؟ آنا؟؟؟ خاک بر سرت منظورت اون فيلِ گندهِ چاقِ ؟؟؟ برو بابا. حرف بزني تو رو هم جاي غذا درسته قورت ميده. جرات داري برو بهش بگو مي زنه لهت ميکنه.

يادم نمياد اون پسري که حرف زد کي بود. يادم نمياد چي گفت. فقط حرفهاي ماهان يادمه. فقط جمله هاي ماهان.

بغض کردم. اون روزم بغض کردم و از کنار اون درخت دور شدم.

از ماهان و دوستاش دور شدم و رفتم پشت يه درخت گنده و تا مي تونستم اشک ريختم. يه ساعت بعد موقع برگشت وقتي همه دنبالم بودن و ماهان پيدام کرد.

وقتي صدام کرد و من با حرص بلند شدم. وقتي چشمهاي سرخ از گريه امو ديدت با نگراني اومد جلو. اومد تا ببينه من چمه؟

با نگراني گفت: آنا .. آنا خوبي؟؟؟ آنا چي شده ؟ چرا گريه مي کني؟؟؟

اون موقع 12 سالم بود اما جثه ام بزرگتر از سنم بود. تپل بودم و قدم هم به نسبت هم سن و سالام بلند تر بود.

ماهان 17 سالش بود تو اوج دوره نوجوني.

اون موقع غرور داشتم براي خودم حس بزرگي مي کردم و ماهان با اون حرفهاش خوردم کرد. شکستم. ماهاني که هميشه کنارم بود و فکر مي کردم دوستمه. ماهاني که دوستش داشتم. يه دختر بچه تو دوران پاک بچگيش يه پسر نوجون و دوست داشت. اما خراب شد. همه چيز خراب شد.

بدون جواب دادن به ماهان ازش دور شدم و نه به صدا کردناش توجه کردم نه به کشيده شدن دستم توسط اون. وقتي با شدت دستمو کشيد تا نگهم داره با همه حرص و عصبانيتم برگشتم نگاش کردمو گفتم: دستمو ول کن.

نمي دونم از صدام ترسيد. از نگاهم. از تحکم توي حرفهام اما ...

ول کرد .. دستمو ول کرد و من آخرين نگاه و بهش انداختم و رفتم. رفتم و تا 6 ماه بعد ديگه جايي که اون حضور داشت حاضر نشدم. ديگه نمي خواستم ببينمش. تا روزي که با خودم کنار اومدم. کنار اومدم که ماهانم يه آدمه، يه پسريه مثل بقيه دوستاش و نبايد ازش توقع زيادي داشت.

تا روزي که کيارش و ديدم. وقتي با لبخند و پر محبت بهم گفت خانم تپلي به جاي اينکه ناراحت بشم خوشحال شدم. ذوق زده شدم. از اون روز به بعد تو روياهام به جاي ماهان به کيارش آقا و مهربون فکر کردم.

و حالا بعد اين همه سال حالا که مي تونم اون کيارش مهربون و داشته باشم بازم اين ماهان اومده تو ذهنم جا خوش کرده و همه فضاي ذهنم و حالا ... قلبمو گرفته ...

نه ... نه ... من ماهان و دوست ندارم .. دوستش ندارم ...

بي اختيار اشک ريختم .. گريه کردم و سعي کردم فکرهاي تو سرمو بريزم دور.

نزديکاي صبح خوابم برد.

با سردرد از خواب بيدار شدم. به زور چشمهامو باز کردم. يه نگاه به ساعت کردم. واي ...

سريع از جام پريدم. ساعت از 1 گذشته بود. دوييدم سمت آشپزخونه. مامان و بابا داشتن ناهار مي خوردن.

پريدم تو آشپزخونه و بلند داد زدم: مامان .. مامان چرا بيدارم نکردي؟؟؟ شرکت نرفتم واي چقدر بد شد ...

ماهان و بابا که از داد من برگشته بودن سمت من و با تعجب به من و دادم و قيافه آشفته ام نگاه مي کردن.

مامان از جاش بلند شد و اومد کنارمو دست گذاشت رو پيشونيم و گفت: آنا جان خوبي مادر؟؟؟ صبح اومدم بيدارت کنم که ديدم نمي توني حتي چشمهاتم باز کني. هر چي صدات کردم بيدار نشدي.

بابات زنگ زد به ماهان گفت مريضي. ماهانم گفت چون امروز تا ظهر شرکت دارين ديگه نري و بموني خونه استراحت کني. گفت اين چند وقته خيلي خسته شدي.

خيالم يکم راحت شد اما اسم ماهان دوباره منقلبم کرد. دوباره ياد خود درگيريهاي ديشب افتادم.

ديشب .. من .. ماهان .. کيارش ...

چشمهام گرد شد .. يه دونه محکم زدم تو سرم . يه وايي گفتم و دوييدم سمت اتاق.

مامان داد زد: کجا آنا؟؟؟ چي شد؟؟؟

از همون جا داد زدم: هيچي مامان الان ميام.

دوييدم تو اتاق و گوشيمو از رو ميز بغل تختم چنگ زدم. واي خدا به کل کيارش بيچاره رو يادم رفته بود. 40 تا تماس داشتم و 10 تا پيام. همه اشون از نگراني ميگفتن.

بيچاره خيلي نگرانم شده بود.

حقم داشت اون جوري که من ازش جدا شدم بايدم نگران باشه.

سريع زنگ زدم بهش. با اولين بوق گوشي و جواب داد. استرس و نگراني تو تک تک حرفهاش موج مي زد.

کيارش: الو آنا خوبي؟؟؟؟ سالمي؟ ديشب راحت رسيدي خونه؟ چرا جواب تلفنتو ندادي؟؟؟

همين جور يه ريز داشت سوال مي پرسيد و نمي زاشت من جوابش و بدم آخرشم پريدم وسط حرفش و بلند گفتم: کيارش ....

ساکت شد.

آرومتر گفتم: سلام.

آروم سلام کرد.

من: خوبي؟؟؟

کيارش: مرسي.

يه نفس کشيدم و گفتم: بابت ديروز معذرت مي خوام. ببخشيد که اون جوري رفتم. حالم خوب نبود. ببخشيد که جواب زنگ و پيام هاتو ندادم گوشيم رو سايلنت بود نفهميدم. معذرت.

کيارش آروم يه نفسي کشيد. انگار خيالش راحت شده بود.

کيارش: خدارو شکر. دختر مردم و زنده شدم. گفتم نکنه خدايي نکرده با اون حالي که تو داشتي کار دست خودت داده باشي.

يه لبخند کوچيک زدم. اين پسر چقدر مهربون بود.

کيارش: الان حالت خوبه؟ مشکلي نداري؟؟؟

من: نه خوبم. يکم تو خونه باشم بهترم ميشم. ببخشيد که تو رو هم نگران کردم.

يکم ديگه با کيارش حرف زدم و خيالش که راحت شد قطع کردم. رفتم دست و صورتمو شستم و رفتم بيرون و ناهارمو خوردم و دوباره چپيدم تو اتاقم. بايد بازم فکر کنم. شايد در مورد احساسم اشتباه مي کنم.

من دختر کم سن و سالي نيستم که ندونه محبت و دوست داشتن چيه. من يه بار اين محبت و داشتم. عشقي که هنوزم ذره هاش احساس ميشه.

من حامد و دوست داشتم و اونم من و دوست داشت. اما محبت من به اون و اون به من اين شکلي نبود. مثل حسي که من به ماهان داشتم نبود.

فرق داشت. کاملا" متفاوت بود. درسته که من حامد و دوست داشتم بهش اعتماد داشتم ولي در مورد انجام کارها يا قبول مسئوليتها هيچ وقت بهش تکيه نمي کردم چون احساس مي کنم که از پسش بر نمياد. يه بارم به خودش گفته بودم که من بهش اعتماد ندارم که بتونه مسئوليتي و قبول کنه کلي بهش بر خورده بود. ولي واقعا" حسي بود که بهش داشتم. دوستش داشتم اما يه دوست داشتن همراه با اضطراب يه چيزي که مي دوني بالاخره تموم ميشه.

براي حامد اوني که هميشه حاضر بود من بودم. من هميشه مشکلات و حل مي کردم من پناه حامد بودم. من هواشو داشتم اما .. اما ماهان اين جوري نيست.

من براي ماهان کاري نمي کنم. هميشه اونه که همه کارها رو انجام ميده. مواظبمه، هوامو داره به حرفها و درد و دلام گوش ميده ماهان هميشه هست. نگران اين نيستم که سر بزنگاه پشتمو خالي کنه. در کنار ماهان اون آرامشي که با حامد نداشتم و دارم.

نمي دونم کدومش درسته با ماهان آرومم اما حامد و دوست داشتم.

خدايا چي کار کنم؟؟؟ چرا نمي تونم احساسمو نسبت به ماهان درک کنم؟؟؟ اين چه حس متفاوتيه که به ماهان دارم؟؟؟

نمي دونم چقدر تو فکر بودم که مامان اومد تو اتاقم.

مامان: آنا جان من مي خوام برم خونه سيمين تو نمياي؟؟؟

سرم درد مي کرد مغزم پر بود از فکراي جور واجور. کوتاه گفتم: نه مامان مي مونم خونه.

مامان اصرار نکرد يه باشه اي گفت و رفت.

چه خوب که مامان پيله نکرد اعصاب بحث و جدل نداشتم.

مامان که رفت بازم رفتم تو فکر به همه روزها و لحظه هايي فکر کردم که با ماهان بودم. به حامد و روزهامون فکر کردم به کيارش.

مغزم سوت کشيد. زمان بازم از دستم در رفته بود.

نه اين جوري نميشه . بايد صورت ماهان و ببينم تا بتونم يه درک نسبي از احساسم بدست بيارم.

بلند شدم و رفتم از اون بالا مالا هاي کمد آلبومهاي عکس و درآوردم.

از اتاق رفتم بيرون و تو حال رو مبل نشستم.

آلبومها رو گذاشتم رو ميز وسط و يکي يکي بازشون کردم. تک تک و با دقت به عکسها نگاه مي کردم.

تو خيلي از عکسها خاله و عمو حميد و ماهان بودن. از زماني که بچه بودم تا چند سال قبل.

يکي از عکسها نظرمو جلب کرد. يه عکسي که يه عالمه آدم وسط جنگل ايستاده بودن. عکس و از آلبوم بيرون کشيدم.

آوردمش بالا. جلوي صورتم. دقيق نگاش کردم.

خيلي ها تو اين عکس بودن. احتمالا" مال 6-7 سال پيشه. من يه نوجون بودم. ماهان يه جون و کيارش .. کيارش يه آقاي به تمام معني.

دوباره زوم شدم رو عکس. خوبيش اين بود که بين اون همه آدم که نزديک 20 نفر بودن و به زور خودشون و تو عکس جا کرده بودن هم من بودم هم کيارش هم ماهان.

اين جوري مي تونستم هر دوشون و کنار هم ببينم و با هم مقايسه کنم.

کيارش يه آقاي به تمام معنا بود اما ماهان لاغر مردني و ديلاق حتي از تو عکسم شيطنتش پيدا بود. رو سر دو نفر شاخ گذاشته بود و پاي چپشم بلند کرده بود و بالاي سر پسر آقاي اميني، محمود گرفته بود که يعني اونم شاخ داره. خنده ام گرفت.

اين پسر دو دقيقه هم آروم نميگيره.

منم بودم تو عکس. قد دوتا آدم فضا گرفته بودم و خيلي پرو پيمون وگنده، تو عکس کامل افتاده بودم. اه از خودم بدم اومد. گامبو.

صداي زنگ خونه از تفکراتم بيرونم کشيد.

از جا بلند شدم و رفتم سمت آيفون.

من: کيه؟؟؟

-: به به خانم استاد مهندس مريض ما. در و باز کن که دکترت اومده.

خنده ام گرفت ماهانِ خنگ بود.

در و باز کردم. تازه يادم افتاد که ماهانه. به دلشوره افتادم. نمي دونستم چه جوري بايد باهاش رفتار کنم. اصلا" نمي دونستم حسي دارم واقعا" يا تو توهمم.

به خودم تشر زدم.

اه آنا چته تو ساکت و آروم بشين اين همون ماهان بزغاله است دراکولا که نيست. ببين همون ماهانيه که اگه تو آسانسور کنارت باشه خيلي راحت سوار ميشي. همون ماهانيه که وقتي بهش نياز داري کنارته. همون رئيس خشن شرکتيه که وقتي با همه عصبانيتش با تو حرف مي زنه آرومه اين همون ....

در باز شد و ماهان اومد تو و از همون دم در شروع کرد به صدا کردن اسمم.

ماهان: آنا ... آنا ... آنا ... آنا ...

چشمهام گرد شده بود. اين چرا سوزنش گير کرده. دلشوره ام از يادم رفت بلند بلند شروع کردم به خنديدن.

ماهان همون جور آنا .. آنا ... گويان اومد تو و من و که ديد دارم غش غش مي خندم يه لبخند بزرگ زد و اومد سمتم.

ماهان: به ببين کي داره چه قشنگ مي خنده. آنا خانمي خودمونه. بخند .. بخند که براي مريض خنده بهتر از هر داروئيه.

خنده ام تموم شد. چشمهام گرد شد.

من: مريض؟؟ کدوم مريض؟؟؟

ماهان جلوم ايستاده بود. يه ابروشو برد بالا و مشکوک گفت: مريض نبودي؟؟؟ مي خواستي از زير شرکت اومدن در بري؟؟؟ خوب يه هماهنگي با مامانت مي کردي که جلوي رئيس شرکت سوتي ندي.

بي اختيار براش زبون درآوردم و با نيش باز بدجنس گفتم: آقا ماهان شما تو شرکت رئيسين بيرون از شرکت همون بزغاله خودمونين.

ماهان خيز برداشت سمتم که لهم کنه به خاطر بزغاله گفتن بهش. منم يه جيغ کشيدم و دوييدم پشت مبلها. ماهان يکم دنبالم کرد و بعد بي خيال شد.

همون جا کنار مبلها ايستاد و گفت: حيف که الان حوصله گرگم به هوا ندارم وگرنه مي دونستم چي کارت کنم. الانم بدو برو حاضر شو بايد بريم.

همون جا پشت مبل صاف ايستادم و پر سوال نگاش کردم.

من: بريم؟؟؟ کجا؟؟

ماهان با يه قيافه بامزه گفت: اومدم دنبالت که ببرمت شهر بازي. مامان اينا خونه ما وسايلشون و جمع کردن امشب بريم پيکنيک. ميريم ارم.

با جيغ خوشحال پريدم بالا و دستهامو بهم کوبيدم و گفتم: واي عاليه ... من عاشق شهر بازيم.

ماهان يه لبخند قشنگ زد و با لذت به ذوق کردن من نگاه کرد و آروم گفت: چون مي دونستم عاشقشي گفتم براي رفع خستگيت بريم اونجا. فقط لباس گرم بپوش که سرما نخوري.

از مدل نگاه کردنش يه جوري شدم. تا قبل اون به کل همه چيز يادم رفته بود. اما با نگاهش .... بدنم گرم شد. لبخند بي اختياري اومد رو لبم سرمو انداختم پايين و گفتم: تو بشين تا من برم حاضر بشم.

ماهان بي حرف نشست رو مبل و منم آروم از جلوي مبلها رد شدم و رفتم سمت اتاقم. دستم به دستگيره در اتاق بود که صداي متعجب ماهان و شنيدم.

.......

{{..ادامه کتاب رمان  ..در صفحه بعد....و فصل دوم }}

(( ادامه قسمت اول ))

ماهان: اينا کين؟؟؟؟

دست به در تو جام خشک شدم. واي عکسها ....

يادم رفته بود عکسها رو جمعشون کنم. همون جور رو ميز ريخته بودمشون. حتما" ماهان عکسها رو ديده.

سريع برگشتم سمت ماهان ديدم اي دل غافل همون عکسي و که از تو آلبوم در آوردم و گرفته دستش و داره با دقت نگاه مي کنه.

واي نه تو اون عکسه من يه گامبوي زشت بودم تو دوره بلوغ و دوره ي زشتي مفرط هيچ وقت دلم نمي خواد قيافه اون موقع ام حتي يادم بياد.

يعني اگه يک درصدم ماهان يه نيمچه احساسم به من داشته باشه با ديدن اون عکسه همه اش فوت ميشه ميره هوا و پشيمون ميشه.

نفهميدم چي شد فقط به خودم اومدم و ديدم جيغ کشان دارم ميدوام سمت ماهان. ماهانم با جيغ من انگار اعلام وضعيت قرمز کرده باشن. سه متر از جاش پريد و رفت پشت مبل.

با جيغ گفتم: ماهان اون عکس و بده به من تو نبايد ببينيش.

اما ماهان انگار با جيغ من داشت حال مي کرد. تازه خوشش اومده بود. رفته بود پشت مبل و با دقت بيشتري به عکس نگاه مي کرد تازه نظرم مي داد.

ماهان: اه ببين چقدر آدم اينجان. ايول منم هستم چه خوشتيپم. واييييييييي آنا بيا خودتو ببن چه گرد قنبلي بودي...

يه جيغ کشيدم و گفتم: ماهانننننننننننننننننننن ميگم نگاش نکن. بدش به من ميکشمت به خدا ...

ماهان فقط غش غش خنديد و ابروهاشو بالا انداخت که يعني نمي دم.

وضعيت خيلي خنده داري بود. من از اين ور مبل مي دوييدم اون ور مبل ماهانم مخالف حرکت من حرکت مي کرد. من ميرفتم راست ماهان ميرفت چپ من مي رفتم چپ ماهان ميرفت راست.

يعني داشتم مي ترکيدم از حرص. محبت و علاقه و عشق و عاشقي و بي خيال. الان اگه دستم به ماهان برسه چشمهاش و با ناخن مي کنم که به عکسم نگاه کرده.

من جلوي مبل بودم و با حرص به ماهان که پشت مبل بود مي گفتم: عکسمو پس بده ماهان بزغاله....

اي لال بميرم با اين بزغاله گفتنم که زدم اين پسره رو جري کردم. خرس گنده همچين با اخم زبونش و از تو حلقش آورد بيرون و کردش فرش قرمز و گفت: به من ميگي بزغاله؟؟؟ عمرا" اصلا" مي خوام اين عکسه رو اسکن کنم بزارم تو صفحه ي فيس بوکم.

واي قلبم. فيس بوک؟؟ کلي آدم؟؟؟ کلي دوست و آشنا و غريبه؟؟؟ شرفي که در عرض کسري از ثانيه به باد ميره؟؟؟

داشتم مي ترکيدم از حرص ديگه نمي فهميدم دارم چي کار مي کنم. يه جيغ خونه لرزون کشيدم و پريدم رو مبل و خودمو با يه حرکت پرت کردم سمت ماهان که اون سمت مبل بود و خيز برداشتم براي عکسه.

ماهان که از حرکتم غافلگير شده بود با چشمهاي متعجب به پرش تاريخي من نگاه مي کرد فقط يه آنا از دهنش شنيدم

انگار حرکت آهسته شده بود. من تو هوا به سمت ماهان پرت شدم. چون اون وسطاي پرش پام بد جوري خورد به پشت مبل و ديگه اختيار پرشه از دستم در رفته بود. يه جيغي هم از ترس سقوط کشيدم.

ماهان سعي کرد تو هوا بگيرم تا با مغز نيام رو زمين. دستهاي ماهان کمرمو گرفت. محکم خوردم بهش. ماهان تعادلش و از دست داد. از پشت ولو شد رو زمين.

از ترس يه جيغ دوباره کشيدم که صداي جيغم تو صداي گرومپ اصابت ماهان با زمين گم شد.

ماهان افتاد و منم افتادم روش. ولي چون دستش به کمرم بود سعي کرد با يه فشار به کمرم از شدت ضربه من کم کنه و من به جاي زمين ولو شدم رو هيکل ماهان و کله ام که داشت مي رفت بخوره به سينه ماهان با دست ماهان که رفت رو سرم آروم گرفت و خيلي نرم خوابيد رو سينه اش.

از ترس به نفس نفس افتاده بودم. بالا پايين رفتن تند سينه ماهانم نشون مي داد که اونم ترسيده.

سرم يه وري رو سينه ماهان بود و دستهامم دور گردن ماهان به صورت نصفه پيچيده شده بود. چون در حيت پرش و سقوط سعي کرده بودم به يه جا بچسبم و هيچ جا بهتر از گردن ماهان پيدا نکردم. چشمهامو بستم و يه نفس عميق کشيدم.

صداي ماهان تو گوشم پيچيد.

ماهان: آنا خوبي؟؟؟

آروم سرمو بلند کردم و به ماهان که گردنشو بلند کرده بود و نگران بهم نگاه مي کرد چشم دوختم.

زبونم يه جورايي بند اومده بود. سرمو به نشونه آره تکون دادم.

ماهان چشمهاشو بست و سرشو برد عقب و گذاشت رو زمين و يه نفس راحت کشيد.

ماهان: گفتم الان داغون ميشي.

زبونم راه افتاد نگران گفتم: تو خوبي؟؟؟ خيلي بد زمين خوردي طوريت نشد؟؟

چشم چرخوندم بببينم جاييش طوري نشده باشه. حالا انگاري از اون جايي که من بودم چقدر پشت ماهان پيدا بود. بي خودي خودمو هي کج و کوله مي کردم. دست ماهانم که به کمرم بود يعني دست دومشم دوباره پيچيده شده بود دور کمرم و من نمي تونستم زياد تکون بخورم.

دوباره گردنشو بلند کرد و با يه لبخند گفت: من گلدوني نيستم که با اين ضربه ها بشکنه. يه نگاه به هيکلم بنداز مي فهمي مثل سنگه.

چه خودشم تحويل مي گرفت ايني که گفت و از کجاش آورد؟؟؟ در هر صورت گيج تر از اون بودم که به حرفش توجه کنم.

اون موقع انگار واجب شده بود که بفهمم واقعا" سنگ هست يا نه انگاري بهم دستور داده بودم کشفش کنم.

بي اختيار انگشت اشاره امو بلند کردم و فرو کردم تو سينه ماهان اما انگاري واقعا" سنگ بود دريغ از يه کوچولو فرو رفتن انگشتم تو پوستي گوشتي چيزي. خيلي سفت بود. چشمهاي من که گرد شد صداي قهقه ماهان بلند شد. سرشو برده بود عقب و بلند بلند مي خنديد.

سکته کردم از خنده اش با اخم نگاش کردم که خنده اشو کوتاه کرد و گفت: حالا فهميدي آروم شدي؟؟؟

بعد با شيطنت گفت: آنا جات راحته؟؟؟

ابروهام رفت بالا. جام راحته؟؟؟

گيج از سقوط گفتم: هان ؟؟؟؟

ماهان با چشمهاي شيطون و لبهاي خندون فقط نگام مي کرد.

تازه متوجه موقعيتمون شدم. قلبم شروع کرد به تند تند زدن. گونه هام رنگ گرفت. لبمو گاز گرفتم. واي چه بي آبرويي. تازه 2 ساعته ام دراز کشيدم دارم خوش و بش مي کنم.

دوباره صداي قهقهه ماهان رفت رو اعصابم. اخم کردم و بهش چشم غره رفتم. خواستم بلند شم که تو همون حالت ماهان گفت: آنا خجالت کشيدنت خيلي باحاله.

بي شعور منو کرده بود انک خودش و بهم مي خنديد. يکم خودمو کشيدم بالا و از حرصم مشت کوبيدم تو سينه ماهان که خنده اش تبديل به آخ شد و دستش از رو کمرم جدا شد و اومد رو سينه اش منم با يه حرکت در حين بلند شدن عکس و از بين انگشتاش بيرون کشيدم و با حرص رفتم سمت در اتاقمو گفتم: ميرم حاضر شم.

با قدمهاي محکم و با ابروهاي گره کرده رفتم تو اتاق و در و پشت سرم بستم.

تا در و بستم يهو انرژيم تموم شد. همونجا پشت در نشستم و تکيه دادم به در. دستم رفت رو قلبم.

واي خدا... بابا چته چرا انقدر محکم مي کوبي. آروم بگير. خره ماهان بود. ماهان خلو چل خودمون. برا ماهان دار ي تند تند مي زني؟؟؟ بس که خري.

هر چي من مي گفتم اما اين دل کوفتي که آروم نمي گرفت. ضربانش بيشتر ميشد. عصبي از جام بلند شدم. باورم نميشد که يه عکس مسخره باعث شده بود که من اون جوري برم تو بغل ماهان. سرم رو سينه اش بود. صداي ضربان قلبشو مي شنيدم تند مي زد.

با دست کوبيدم تو سرم.

بمير آنا اون از ترس و نگراني قلبش تند مي زد هيچ ربطي به تو نداشت. يادت رفته اين ماهانه. پادشاه دختر بازي. تو رو مي خواد چي کار؟؟؟ خودش 1000 تا دوست دختر داره.

دمغ شدم. بدون هيچ شور و هيجاني رفتم سراغ لباسهام و پوشيدمشون. احتمالا" احساسم يه حس زود گذره که تندم از بين ميره.

الان بهتره حاظر شي بري. ماهان منتظرته. شهربازي منتظرته ....

نمي دونم چرا وقتي نزديک ماهان بودم همه چيز يادم ميرفت. فقط همون لحظه يادم مي موند. خجالت و اينا از بين مي رفت. يه جورايي انقده آرامش و شادي بهم مي رسيد که همه فکرها و احساسات استرس زا رو فراموش مي کردم. واسه همينم کنارش که بودم بي اختيار مي شدم همون آنا نه خجالتي نه استرسي نه شرم و حيايي هيچي من ميشدم همون آناي سر به هوا و ماهان همون پسر خاله شر و شيطون. اين وسطم تنم گرم بود و قلبم تند.

اما رفتارهامون تغييري نمي کرد. ديوونه بودم کلا".

در عرض 10 دقيقه حاضر شدم و رفتم بيرون. ماهان رو مبل نشسته بود. با ديدنم بلند شد و گفت: حاضري؟؟؟

يه کله تکون دادم اومدم از کنارش رد شم که بازومو گرفت و نگهم داشت.

از تماس دستش به بازوم يه جوري شدم.

تند نگاش کردم.

ماهان يه اخم کوچيک کرده بود با دقت نگام کرد و گفت: آنا حالت خوبه؟؟؟؟ چرا ناراحتي؟؟؟

آروم گفتم : نه چيزي نيست.

اومدم بازومو بکشم بيرون از بين دستهاش که دوباره محکم تر گرفتم و گفت: نه يه چيزي هست تو ناراحتي. نکنه .. نکنه ... آنا من داشتم شوخي مي کردم.

فکر مي کرد از حرفش ناراحت شدم. سرمو بلند کردم و تو چشمهاش نگاه کردم.

ناراحت شدم؟ آره خيلي هم ناراحت شدم.

اما نه از حرفش از حسي که خودم داشتم از اينکه واقعا" جام راحت بود تو بغلش ناراحت شدم. از اينکه حسي و داشتم لمس مي کردم که نبايد. من نبايد به ماهان بيشتر از يه دوست يه فاميل يه پسر خاله نگاه مي کردم و الان ...

اخم کردم و دستمو کشيدم بيرون و گفتم: نه ماهان ناراحت نشدم. چيزي نيست بيا بريم.

ماهان قانع نشده بود و بازم مي خواست سوال پيچم کنه اما اخم غليظ من و حرکتم به سمت در مانعش شد.

بي حرف اضافه رفتيم بيرون و سوار ماشين شديم.

امشب واقعا" نمي خواستم تنها باشم اونم با ماهان.

برگشتم سمت ماهان و گفتم: ماهان ميشه من به پريسا بگم باهامون بياد؟؟؟ شهر بازي تنهايي خوش نمي گذره.

ماهان يه خنده اي کرد و گفت: بگو ... بگو بياد منم به کيا گفتم بياد.

بي اختيار لبخند زدم. چه حالي بکنه پريسا.

سريع يه زنگ به پريسا زدم و گفتم حاضر باشه ميريم دنبالش. تو راه خونه پريسا بوديم که کيارش بهم پيام داد.

کيارش: سلام آنا خانمي خوبي؟؟؟ حالت بهتر شد؟؟؟ چي کار مي کني؟؟؟

خيره به گوشيم بودم. کيارش هنوزم برام محترم بود. هنوزم آدم خوبي بود و من هنوزم مثل بچگيهام ازش خوشم ميومد.

تند تند براش نوشتم.

من: سلام چه طوري؟؟؟ من خوبم. داريم با مامان اينا و خاله اينا و بچه ها ميريم شهر بازي.

کيارش: چه خوب شهر بازي؟؟؟ خوش بگذره بهتون.

دوباره به پيامش نگاه کردم. مي دونستم که به ماهان علاقه دارم اما هنوز احساسم به کيارش کاملا" برام واضح نبود. هنوزم نمي دونستم که به چه ديدي بهش نگاه مي کنم. کاش کيارش و ماهان و با هم يه جا مي ديدم. کنار هم.

تو يه تصميم آني براش نوشتم.

من: کيارش تو هم مياي؟؟؟

رسيديم دم خونه پريسا. از ماشين پياده شدم و رفتم دم خونه اشون زنگ زدم گفتم بياد پايين. جلوي در منتظر پريسا بودم. گوشيم زنگ زد. کيارش بود.

من: سلام کيارش چه طوري؟؟؟

کيارش: سلام خوبي تو؟؟؟ جدي گفتي؟؟؟ بيام شهر بازي؟؟؟

يه نفس عميق کشيدم و گفتم: مي توني با مامانت اينا بياي يه دور هميه ديگه، يه پيکنيک. فقط بايد يه بهانه اي براي آوردن مامانت اينا بياري.

کيارش خنده اي کرد و گفت: اون که حله. پس تو شهر بازي ميبينمت.

لبخندي زدم و گفتم: باشه، مي بينمت.

همون موقع پريسا اومد. باهاش دست دادم و رفتيم تو ماشين.

رسيديم پارک و ماهان زنگ زد به مامان اينا و ازشون پرسيد کجا نشستن. با اينکه زمستون بود و هوا سرد بود اما کم آدم نبود اونجا. مامان اينا هم يه جايي بين چمنا يه زيلو پهن کرده بودن و روش نشسته بودن. براي خاله يه پتو آورده بودن که رو پاش گذاشته بود و سبد پيکنيک و بساط تخمه و چايي هم به راه بود. مامان اينا رو که ديدم با ذوق و لبخند رفتم و يکي يه بوس نشوندم رو گونه مامان و خاله و به عمو و بابا سلام کردم.

پريسا رو به خاله معرفي کردم.

من: خاله اينون دوستم پريساست خيلي دختر خانم و گليه.

پريسا هم با جمع سلام و احوالپرسي کرد. نشستم پيش مامان و ولو شدم رو پاش. از بچگي عادت داشتم رو زمين که مي نشستم يه وري بشينمو آرنجمو بزارم رو پاي بغليم. معمولا" هم بغليم مامان بود که هميشه بعد يکم خسته ميشد و پاش درد مي گرفت و ميگفت صاف بشين. اما الان فقط بهم يه لبخند زد. منم سر خوش از محبت مامان حس آرامشي داشتم وصف ناپذير.

بعد مدتها مامان و بابا رو با هم کنارم داشتم خيلي حس خوبي بود.

يه 10 دقيقه بعد کيا هم بهمون ملحق شد. نيش پريسا شل شد. از همون دفعه تو فرحزاد فهميدم اين دوتا چشمشون همو گرفته نه که زيادي با هم خلوت کرده بودن.

دوست داشتم بزنم تو سر پريسا و بگم ببند اون دهنو. نه که سر کيارش کلي بهم چشم غره رفت و لگد پروند که من جلوي کيارش نيشم و جمع کنم اين بود که دوست داشتم حالش و بگيرم.

وقتي به کيا نگاه مي کرد چشمهاش برق مي زد. همچين خانم نشسته بود که خنده ام گرفته بود.

يکم که نشستيم و تخمه شکونديم حوصله امون سر رفت. از طرفي هم صداي جيغ و داد و سرو صداي آدمهايي که سوار دستگاه ها شده بودن آدمو هيجان زده مي کرد.

از جام بلند شدم و باز ذوق به سفينه که هي کج و کوله ميشد مي چرخيد نگاه کردم.

من: من مي خوام برم سوار اينا بشم هرکي مياد پاشه.

بدون اينکه منتظر کسي بمونم خودم جلوتر رفتم. صداي ماهان و شنيدم.

ماهان: آنا صبر کن ما هم بيايم کجا ميري دختر؟؟

چشمم به سفينه بود و با ذوق مي رفتم سمتش. ماهان بازومو کشيد و گفت: مگه با تو نيستم کله کردي همين جور ميري. به چي زول زدي اين جوري؟؟؟

مظلوم نگاش کردم و به سفينه اشاره کردم و گفتم: من مي خوام سوار اون بشم.

سفينه پشت سر ماهان بود. برگشت يه نگاه بهش کرد و دوباره به من نگاه کرد و يه لبخند قشنگ زد و آروم بينيمو کشيد و گفت: باشه خانم کوچولو امشب شبه توئه هر چي دوست داري سوار شو. تو برو تو صف منم الان ميرم بليط مي گيرم.

از بيني کشيدنش يه حس قشنگي بهم دست داد. محبتش برام شيرين بود حتي اگه اين فقط يه محبت دوستانه بود و هيچ حس ديگه اي نداشت.

با ذوق يه خنده اي کردم و رفتم تو صف. پشت من پريسا و کيا هم اومدن. رسما" دل مي دادن و قلوه مي گرفتن. من مونده بودم اين دو تا چه زود با هم سر صحبت و باز کردن. انگاري کيا فقط جلوي من زبون بسته بود. اما خوب بهشم حق مي دادم. اين پريساي ناجنس خوب زبون ملت و باز مي کرد. خودتم نمي خواستي پريسا شجره نامه اتو سه سوته مي کشيد بيرون.

صف هي جلو ميرفت. چشم چرخوندم و ماهان و ديدم که بليط به دست خودشو چپوند تو صف و اومد جلو.

نوبت ما شد با ذوق رفتم سوار شدم. ماهان يه سمتم و کيا سمت ديگه ام بود و کنار کيا هم پريسا نشسته بود.

کمربندها رو بستن و ميله هارو آوردن پايين. کم کم سفينه شروع به حرکت کرد. يکم که چرخشش بيشتر و تکوناش بيشتر شد احساس کردم يواش يواش دارم مي ترسم. از طرفي هم شديد نياز به تخليه انرژي داشتم. دهنمو تا حد ممکن باز کردم و از ته دل جيغ کشيدم. جيغ کشيدم براي خودم. به خاطر ماهان به خاطر کيارش به خاطر حس گيج شده خودم. جيغ کشيدم با تمام وجود...

وسط جيغ کشيدنام بودم که ديدم صداي جيغ يکي ديگه هست که بلند تر از منه. برگشتم به کنارم نگاه کردم ديدم کيا چشمهاشو بسته و دو دستي ميله ها رو چسبيده و از اعماق وجودش داره جيغ ميکشه.

با ديدن رنگ پريده کيا وسط بهت و ترس و جيغاي خودم بلند بلند زدم زير خنده. حالا مگه من مي تونستم بترسم و جيغ بکشم. انقدر کيا جالب جيغ مي کشيد و با حال ترسيده بود که اين دهن من جمع نمي شد از خنده.

کم کم حرکت سفينه کم شد و ايستاد. اما اين کيا تا آخرين لحظه يه سره داشت جيغ مي کشيد. منم قهقه ام هوا بود.

سفينه ايستاد. کيا ساکت شد اما مگه کسي مي تونست خنده ي من و بند بياره. هر چي پريسا و ماهان مي گفتن چرا مي خندي نمي تونستم جواب بدم. آخرم ماهان بازومو گرفت و از جا بلندم کرد و از سفينه آوردم پايين.

اشکم داشت در ميومد.

ماهان نگران گفت: آنا نکنه انقدر ترسيدي که شوکه شدي و اين خنده هاتم عصبيه؟؟؟

فقط با سر و دست گفتم نه.

ماهان همون جوري من و برد پيش مامان اينا .

ماهان: بيا برو پيش مامان اينا يه آب بخور شايد خنده ات بند بياد.

اما نياز به آب خوردن نبود. همين که نزديک مامان اينا شديم با ديدن کيارش و مامان باباش خنده ام خود به خود بند اومد.

ماهان يه نگاه به خنده بند اومده من کرد و بعد مسير نگاه منو گرفت و رسيد به کيارش اينا. با ديدن اونا اخم کرد.

با حرص گفت: اينا اينجا چي کار مي کنن؟؟؟

بازومو از تو دست ماهان بيرون کشيدم و صاف ايستادم. مستقيم به کيارش نگاه کردم.

جدي و محکم گفتم: من گفتم بيان.

ماهان با دهن باز بهت زده بهم نگاه کرد و گفت: تو .. تو گفتي بيان؟؟؟ تو به کي گفتي بيان؟؟؟

به سمت مامان اينا قدم برداشتم و همون جور گفتم: من به کيارش گفتم بياد.

ماهان هنگ کرده تو جاش ايستاد. منم بي توجه به اون مستقيم داشتم مي رفتم پيش مامان اينا البته کلي مونده بود که بهشون برسم.

ماهان قدمهاشو تند کرد و با حرص بازومو کشيد و برم گردوند سمت خودش. دوباره اخم داشت دوباره عصبي بود. دوباره ترسناک شده بود.

با قيافه ي اژدهايي که قلبمو داشت از جاش در مي آورد . با صدايي که توش عصبانيت موج مي زد ولي در عين حال پايين بود گفت: چي گفتي آنا؟؟؟ تو به کي گفتي بياد؟؟؟

بازوم هنوز تو دستش بود. محکم گرفته بودش و ولش نمي کرد.

مستقيم تو چشمهاش نگاه کردمو گفتم: به کيارش گفتم بياد.

يه پوزخند عصبي زد و گفت: تو چرا بايد به کيارش بگي؟؟؟ اصلا" مگه شمارشو داري؟؟؟

من: آره شمارش و دارم.

دستش دور بازوم سفت شد. تو چشمهام زل زد و با چشمهايي که ازش آتيش مي باريد گفت: داري؟؟؟ تو بي خود کردي شماره کيارشو داري. به چه مناسبت شمارش و به تو داده؟؟؟

چرا بايد به ماهان دروغ بگم؟؟؟ چرا بايد پنهان کاري کنم؟ مگه چه کار خلافي کردم. من 25 سالمه اونقدر بزرگ شدم که بخوام يه رابطه سالم با يه آدم خوب داشته باشم. چرا بايد بترسم که ماهان چي فکر مي کنه يا از اخمش بترسم؟؟؟

مگه خود ماهان 100 تا دوست دختر داره کسي چيزي بهش ميگه؟؟؟؟

مگه نه اينکه ماهان آمار همه دوست دختراشو به من ميده چرا من نبايد از دوست پسرم بهش بگم؟؟؟

(با حرص فکر کردم ) الانم که ديگه مامانم اينا هستن و نيازي به قلنبه شدن حس مسئوليت آقا نيست که بخواد بي خودي عصباني بشه.

اصلا" اين عصبانيتش براي چيه؟؟؟؟ نکنه ...

نه بابا تو هم سرخوشي ها اون بارم که تو خونه اشون کيارش و ديد اين مسئوليت بي صاحابش ورم کرده بود. اه چقدر بدم مياد از مسئوليتاي اين جوري.

داشتم حرص مي خوردم اما خونسرد گفتم: براي آشنايي بيشتر.

با اين حرفم همچين بازومو فشار داد که از درد لبمو گاز گرفتم و چشمهامو بستم.

دستي که بازومو فشار مي داد مي لرزيد من لرزشش و حس مي کردم. اما فشارشم خيلي زياد بود. از تحمل من خارج بود.

چشمهامو باز کردم و با صداي آرومي که به زور کنترل مي کردم که جيغ نکشم گفتم: ماهان دستم شکست...

ماهان همچين نگام مي کرد که انگار اصلا" من و نمي ديد. اما صدام و شنيد. بازومو با حرص ول کرد و برگشت و با قدمهاي تند رفت.

من موندم مات سر جام. اين چرا اين جوري مي کنه با من؟؟؟ مگه براش فرقي هم ميکنه که من با کي باشم و با کي نباشم؟؟؟

يه صدايي تو وجودم ميگفت شايد ماهانم به تو حس داره.

سر صداي وجودم داد کشيدم و گفتم: بسه واسه خودت قصه نباف تو خودتم هنوز نمي دوني به ماهان واقعا" حس و محبتي داري يا نه بعد ماهان با اون يد طولاش تو دختر بازي بياد از من خوشش بياد؟؟ مغز خر خورده مگه؟

تو بهت بودم که پريسا و کيا اومدن پيشم. تو دستهاي پريسا 4 تا بسته پفک گنده بود.

به من رسيدن و پريسا نگران دستش و گذاشت رو بازومو تکونم داد و گفت: آنا خوبي؟؟؟ چي شده چرا رنگت پريده؟؟؟

به خودم اومدم يه نگاه به دست پرش کردم. انگاري به هر کي بد بگذره به اينا بد نمي گذره.

سرمو تکون دادم و گفتم: نه خوبم. بريم پيش بقيه.

سه تايي رفتيم پيش بقيه سعي کردم خوشحال باشم. اين ماهان با خودشم درگيره. موضعشو مشخص نميکنه منم بدونم چي به چيه. حالا تا آخر بهش دروغ ميگفتم بهتر بود؟؟؟ يکم جنبه داشته باش که من همه چيز و بهت بگم.

کيارش با ديدن من گل از گلش شگفت. مامانش بغلم کرد و بوسيدم. با باباش سلام و احوال پرسي کردم و همون جا ايستادم. نه من بلکه پريسا و کيا هم ننشستن.

پريسا اومد کنارم و با تعجب گفت: اينا اينجا چي کار مي کنن.

همون جور که به کيارش لبخند مي زدم گفتم: من به کيارش گفتم بياد.

پريسا چشمهاش گرد شد. بازومو گرفت که جيغم رفت هوا. البته کوتاه بود که حيثيتم به باد نره. دقيقا" همون جايي که ماهان کنده بود و گرفته بود. مطمئنم دستم کبود شده.

پريسا با هول گفت: چته تو چرا همچين مي کني؟؟؟ کولي.

بهش چشم غره رفتم و گفتم: بابا دستم درد ميکنه. نکن.

دستش و ول کرد و گفت: مگه ديوونه بودي که گفتي کيارشم بياد؟؟؟

اخم کردم. و با حرص گفتم: چرا نبايد بياد؟؟؟ اتفاقا" مي خواستم بياد تا يه چيزايي و به خودم لااقل ثابت کنم.

پريسا با بهت گفت: چيو ثابت کني؟؟؟؟

نگفتم. ساکت موندم. چي مي گفتم؟ ميگفتم فکر کنم ماهان و دوست دارم؟ مي گفتم نمي دونم احساسم به کيارش چيه؟ مي گفتم وقتي کيارش دستمو مي گيره هيچ حسي ندارم؟؟؟ مي گفتم مي خوام اين دو تا رو کنار هم ببينم تا شايد بفهمم حسم به هر کدوم چه جوريه؟؟؟؟

هيچي نمي تونستم بگم براي همينم ساکت موندم. نفسمو مثل آه دادم بيرون .

يه لبخند زدم و خوشحال گفتم: بيايد بريم بقيه دستگاه ها رو سوار شيم. من مي خوام برم مه نورد سوار بشم.

خوشحال چرخيدم. پريسا و کيا و کيارشم باهام اومدن.

کيارش اومد کنارمو گفت: سلام خانم خانما خوبيد شما؟؟؟ دلم برات تنگ شده بود.

لبخند زدم. بهش نگاه کردم. داشتم فکر مي کردم منم دلم براش تنگ شده يا نه؟؟؟ از ديشب تا حالا داشتم به اون فکر مي کردم البته بيشتر به ماهان اما اونم يه گوشه ذهنم بود. ولي دلتنگي .....

نمي دونم ... واقعا" نمي دونستم براي همينم هيچي بهش نگفتم.

من: ببينم کيارش چه جوري مامانت اينا رو راضي کردي بياين اينجا؟؟ اصلا" چي شد صاف اومدين پيش خاله اينا. تو حتي از من نپرسيدي کجا نشستيم؟؟؟

کيارش يه لبخندي زد و گفت: خوب به مامان گفتم دلم بيرون دست جمعي مي خواد. بعد گفتم از ماهان خوشم اومده يه زنگ بزن با آقاي مفتون اينا بريم بيرون.

مامانمم زنگ زد که خانم مفتون گفت دارين مياين اينجا و از ما هم دعوت کرد بيايم.

من: چه راحت همه اش داشتم فکر مي کردم چه جوري مي خواي حضورت و توجيح کني.

کيارش يکم خم شد سمتمو با لبخند نگاهم کرد و گفت: مثل اينکه با دکتر اين مملکت طرفيا.

بهش لبخند زدم و هيچي نگفتم.

رسيديم به دستگاه بازي مه نورد. رفتيم تو صف ايستاديم چه صفي هم داشت. طويل و طولاني. کيا و کيارش رفتن دنبال بليط.

يه لبخند زدم و به پريسا گفتم: اين دوتا بهم ميانا.

پريسا با چشمهاي گرد گفت: کدوم دوتا؟؟؟

با ابرو به مسيري که پسرا رفته بودن اشاره کردم و گفتم: اين دو تا آقا. کيا و کيارش. تو کارت عروسيشون خيلي قشنگ رديف ميشن با هم.هم وزنه اسماشون.

نيشمو باز کردم. پريسا با خنده يه مشت به بازوم کوبيد و گفت: گمشو ديوونه. ولي اين کيا عجيب ماهه من مي دوستمش.

ابروهامو بردم بالا و با خنده گفتم: نمي گفتي هم فهميده بودم. حقا که به هم مياين جفتتون بي خيال و ريلکسين. هر چند اين پسره خيلي شير برنجه بايد هلش بدي وگرنه حرف بزن نيست.

ياد جيغاش تو سفينه افتادم. بازم خنده ام گرفت. با خنده گفتم: اما باحاله حوصله اتو سر نمي بره.

داشتيم حرف مي زديم و همراه صف مي رفتيم جلو که پسرا اومدن. ماهانم دست به جيب باهاشون بود. سرش پايين بود و يه اخم غليظي هم کرده بود. نمي دونستم بايد چه رفتاري بکنم. براش توضيح بدم؟ در مورد کيارش بهش بگم؟ علت اخمشو يا رفتار عصبيش و بپرسم. هر چند هيچ کاري نکردم چون مي دونم ماهان تا وقتي که خودش نخواد هيچي نميگه. نه علت اخمش و نه ناراحتيشو. خيلي خوش باورانه است که فکر کنم به خاطر من خودشو ناراحت کرده.

پوفي کردم و بي خيال فکر کردن شدن.

دوباره پسرا اومدن خودشون و چپوندن تو صف و رسيدن کنار ما. بماند که چقدر چيز بارشون کردن ملت. ولي بي خي. اين جوجه موجه ها فکر مي کردن من و پريسا با دوست پسرامون اومديم. حالا بيا و ثابت کن اينا فاميلن. البته کيارش که دوست پسر من بود. با ماهانم که نسبت فاميلي نداشتيم. کيا هم که کلا" اضافه بود همسايه بود ولي خوب ....

حوصله ام سر رفته بود. از تو جيبم يه بسته آدامس ريلکس در آوردم و يکي انداختم تو دهنم. به پريسا تعارف کردم نخواست. بيخيال تعارف به بقيه شدم. داشتيم به چرخش دستگاه و جيغهايي که آدمهاي توش مي زدن نگاه مي کرديم. استرس گرفته بودم. خيلي وحشتناک بود. ميرفت بالا چپه مي ايستاد. تند تند دور خودش مي چرخيد. چپ و راست مي شد. يعني به معناي واقعي قر کامل مي داد. همه وري مي چرخيد و مي رفت. ديدنشم نفسمو بند مي آورد. با حرص آدامس و مي جوييدم شايد يکم آروم بشم. يکي نبود بهم بگه توي بيشعور مرض داري مي ترسي سوار اينا ميشي آخه؟؟؟

بعد کلي نوبتمون شد. آدامسمو پرت کردم بيرون که وسط جيغهام نپره تو گلوم خفه ام کنه.

مه نورده يه جورايي کابين به کابين بود. صندليهاي چهار تايي تو يه قفس فلزي. کيارش رفت نشست. منم کنارش، ماهانم خودشو چپوند کنار من. با چشمهاي متعجب داشتم نگاش مي کردم.

بدون نگاه کردن به من به جلو نگاه مي کرد. يه پسر ديگه ايم اومد و کنار ماهان نشست.

کمر بندها رو بستن. درها رو هم بستن. به زور آب دهنمو قورت دادم. خدايا خودمو به تو سپردم.

با اولين تکون دستگاه قلبم ريخت پايين. دردم (درجا) به غلط کردن و چيز خوردن افتادم. حالا دوست داشتم همون موقع بلند شم بگم آقا سر جدتون ترو جون ننه اتون بزاريد من پياده شم اما مگه ميشد.

دستگاه به کار افتاد و اولش آروم آروم....

محکم کمربند فلزيمو چنگ زدم تا شايد يکم آروم بشم. ولي نميشد داشتم پس مي افتادم. با شدت گرفتن تکونها و چرخشهاي دستگاه شروع کردم جيغ کشيدن و بي اختيار دستم رفت سمت بازوي ماهان و ناخنهاي بلندمو فرو کردم تو بازوش. چشمهامم بسته بودم.

وقتي ديدم جيغ کشيدم فايده نداره دهنمو بستمو سعي کردم حداقل نفس بکشم و دعا کنم که سالم برسيم.

دست ماهان نشست رو دستم.

گرماي دستش و که رو دستهاي يخ زده ام حس کردم دلم قرص شد. مطمئن شدم که زنده بر مي گردم پايين.

با ياد آوري اينکه ماهان کنارمه يکم آروم شدم. اما کماکان نه جيغ مي کشيدم نه چشمهامو باز مي کردم.

تو دلم يکم دعا مي کردم يکم فحش و نفرين. به خودم .... به مخترع دستگاه. نقشه مي کشيدم که برم يارو رو گير بيارم بزنم لهش کنم با اين دستگاه مسخره اش.

نمي دونم چقدر چشم بسته دعا مي کردم و چيزاي ديگه مي گفتم که بالاخره تکونهاي دستگاه کم و کم تر شد. اون موقع تازه تونستم چشمهامو باز کنم.

چشمهامو باز کردم. خدايا شکرت انگار داشت تموم ميشد. آروم سرمو چرخوندم و چشمم افتاد تو چشمهاي نگران ماهان. ديگه اخم نکرده بود نگران بود. دلخور نبود عصباني نبود فقط نگران بود. آروم و بي صدا لبهاشو تکون داد.

ماهان: خوبي؟؟؟

يه بار آروم پلک زدم يعني آره. دستم هنوز با شدت بازوي ماهان و چسبيده بود و ناخونام تو گوشتش فرو مي رفت. بدبخت اخمم نکرده بود. مي دونستم اين ناخوناي بي صاحاب خيلي تيزن همين جوري معمولي هم بخورن به دست کسي داغونش ميکنه چه برسه به اينکه مثل الان من تو گوشت طرف چنگ بزني.

شرمنده سرمو انداختم پايين و دستمو آروم از بازوي ماهان جدا کردم.

بالاخره دستگاه ايستاد. درها باز شد. کمربند ها هم رفت بالا. يه نفس راحت کشيدم.

کيارش پرسيد: خوبي؟؟؟ چقدر بد بود اين دستگاهش. قلب آدم مي ايستاد. آنا رنگت پريده خوبي عزيزم؟؟

با عزيزمش سيخ شدم. بي اختيار يکم خودمو کشيدم کنار سرمو انداختم پايين و گفتم: خوبم.

آروم از جام بلند شدم. ماهان قبل من بلند شده بود و رفته بود بيرون. دوباره اخمش برگشته بود.

حالم خوب نبود. داشتم بالا مي آوردم سرم گيج مي رفت اما حاضرم نبودم به کيارش بگم حالم خوب نيست مخصوصا" با اون عزيزمي که گفت. يه جورايي حس بدي داشتم. همون خانمي خوب بود ديگه چرا گفت عزيزم. يه جورايي عزيزم انگار رابطه بيشتر و صميمي تر انگار که ما الان يه قدم تو رابطه امون پيش رفتيم. چرا گفتي عزيزم.

حالم بده....

هم به خاطر چرخش و ترس از اين دستگاه مزخرف هم به خاطر عزيزم کيارش.

بگم به همون اندازه دستگاه از عزيزمش ترسيدم دروغ نگفتم.

از کابين اومدم بيرون، قدم اول و برداشتم. سرم گيج رفت تعادلمو از دست دادم اومدم نرده هاي بغل و بگيرم که نيوفتم که يکي بازو و کمرم و گرفت.

از ترس چشمهام گشاد شد و خودمو کشيدم عقب و سريع به پهلوم نگاه کردم. با ديدن ماهان يه نفس راحت کشيدم . با خيال راحت ولو شدم تو دستهاش و اجازه دادم کمکم کنه.

يه لحظه فکر کردم که کيارشه که اومده کنارم و بازو و کمرمو گرفته.

چرا ترسيدم؟؟؟ چرا از اينکه کمکم کنه ناراحت ميشدم؟؟؟ پس چرا از ماهان نمي ترسم؟؟ چرا ماهان که کمکم ميکنه حس خوبي بهم ميده. چرا تو اوج ترسم به جاي چنگ انداختن به بازوي دوست پسرم بازوي ماهان و گرفتم؟؟؟ چرا وقتي ماهان دستش وگذاشت رو دستم هم گرم شدم هم ترسم کمتر شد؟؟؟

چرا اين حس ها رو به کيارش ندارم؟؟؟

اصولا" من بايد با دوست پسرم، اونم کيارش که ممکنه کارمون به بيشتر از يه دوستي کشيده بشه ممکنه آينده امون بهم گره بخوره راحت تر باشم. بخوام دست اون و بگيرم به اون پناه ببرم. نه اينکه از اينکه دستمو بگيره وحشت کنم. از يه عزيزم گفتنش بترسم. بخوام خودمو ازش دور کنم.

همه اين فکر ها و خود درگيريهاي ذهنم سرگيجه امو بيشتر کرده بود. صداي کيارش و از کنارم شنيدم.

کيارش: ماهان چي شده؟؟ آنا خوبي؟؟؟ بزار ببينم. دستش و آورد سمتم که من سريع خودمو به سمت ماهان متمايل کردم و با هول گفتم: نه نه من خوبم چيزي نيست. يکم فشارم افتاده شکلات دارم تو جيبم بخورم خوب ميشم.

کيارش دکتر بود و مي خواست نبضمو بگيره و من چه ناشيانه اجازه ندادم دستش بهم بخوره. احمق الان چي فکر مي کنه؟؟؟

کيارش يه باشه اي گفت و دستش و کشيد عقب. آقا تر از اون بود که حرفي بزنه. هنوزم نگران بهم نگاه مي کرد. دست کردم تو جيبم که شکلاتمو در بيارم اما نبود. دستمو بردم سمت اون يکي جيبم آدامسمم نبود. متعجب داشتم جيبامو مي گشتم. کيا و پريساي گور به گور شده هم اومدن کنارمون رفته بودن دقيقا" تو دورترين کابين به ما نشسته بودن نفله ها.

پريسا با تعجب و يکم نگراني گفت: چي شده؟؟؟ دنبال چي مي گردي؟؟؟ حالت خوبه؟؟؟

سرمو بلند کردم و خواستم بگم شکلات و آدامسم نيست که صداي چند تا پسر و از پشت سرم شنيدم.

-: اه رامين ببين اينجا رو شکلاته رو .

*: اين ورو ببين چقدر آدامس رو زمين ريخته.

-: آره کي اينا رو ريخته؟؟

برگشتم به پشت سرم نگاه کردم.

من: اينا شکلاتا و آدامسهاي منه که ريخته.

با حسرت به شکلات و آدامسهام نگاه کردم.

کيارش با خنده گفت: آنا نمي دونستي وقتي سوار اين دستگاه ها ميشي بايد جيبات خالي باشه؟؟؟

برگشتم به کيارش نگاه کردم و غمگين و دمغ گفتم: نه ولي حالا مي دونم.

کيارش بلند خنديد. پريسا زليل شده و کيا هم باهاش همراهي کردن. ماهان اما نخنديد. زير چشمي نگاهش کردم. با اخم داشت به کيارش چشم غره مي رفت.

ماهان مي دونست در اين جور مواقع خنده بلند عصبيم مي کرد. اون هميشه همه چيز و در موردم مي دونست. دوباره آه کشيدم.

ماهان کمکم کرد تا از اون بازي مسخره دور بشم. هر چند دور دور که نه يکم اون ورتر بردم نشوندم رو صندلي. هنوز دستگاه در تيررس نگاهم بود و جيغ و داد آدمهاي جديدي که توش نشسته بودن و مي شنيدم. بازم حالم بد شد.

کيارش: شما بشينيد من ميرم براي آنا يه شکلاتي چيزي بگيرم فشارش بياد بالا.

پريسا اومد کنارم نشست و شونه هامو ماليد. ماهان از کنارم بلند شد. مي خواستم بهش بگم: نه ماهان تو نه تو بلند نشو همين جا بشيني من زودتر حالم سر جاش مياد. اما ماهان بلند شد و جلوم ايستاد. دست به سينه همراه با يه اخم.

اي بميري که همش اخم ميکني تو پس کجاست اون نيش هميشه بازت پسر؟؟؟؟

اما نه ماهان نميري يه وقت من دق مي کنم. خودم هنگ کردم. الان رسما" گيج بودم. بايد درست و حسابي فکر مي کردم. به خودم به ماهان به کيارش. نمي شد اين جوري ادامه بديم.

کيارش اومد و به جاي يه دونه 5 تا بسته شکلات گرفت و يکي يه دونه به هر کدوممون داد. شکلات و که خوردم حالم بهتر شد. پاشديم رفتيم پيش بزرگترها و من دوباره نشستم کنار مامان و ديگه تا آخرش تکون نخوردم.

ديگه هيچ کس نرفت سمت دستگاه ها همين مه نورده درس عبرتي بود براي ماها که ديگه دنبال هيجان سکته اي نباشيم.

ساعت 1 نصفه شب هم همه بلند شديم و قصد کرديم برگرديم خونه. موقع خداحافظي مامان کيارش بغلم کرد و بوسيدم. از کارش تعجب کردم. برگشتم ديدم کيارش لبخند ميزنه ماهان اخم کرده. به مامان باباي خودمم نگاه کردم خيلي عادي ايستاده بودن هر چند مامان خيلي حال کرده بود با اين حرکت مهوش خانم. اما خودم خوشم نيومد.

بالاخره همه از هم خداحافظي کرديم و سوار ماشينهامون شديم. پريسا هم با ما اومد و ما برديم رسونديمش خونشون. شبم خسته و کوفته تو اتاقم جاي خواب نشستم تا صبح به همه چيز فکر کردم. دم دماي صبح ديگه مغزم از کار افتاد و خوابم برد.

****

لنگ ظهر از خواب بيدار شدم. امروز جمعه اس. يه کش و قوسي به بدنم دادم و کله امو خاروندم و از جام بلند شدم.

ديشب کلي فکر کردم و آخرشم به يک نتيجه رسيدم.

ديگه در موردش فکر نکنم. البته بايد به يه چيزايي سر و سامون مي دادم اما ديگه نمي خواستم خودم و اذيت کنم بزار هر چي قراره بشه خودش بشه. چرا از قبل بشينم غمباد بگيرم؟

بلند شدم رفتم دست و صورتم و شستم و رفتم تو آشپزخونه. يعني من انقده خوبم.... جون خودم .....

اين يه هفته اي که مامان اينا اومدن من همه اش خواب بودم انگار بدون مامان اينا خواب بهم نمي چسبيد.

با لبخند رفتم تو آشپزخونه و بلند سلام کردم.

مامان و بابا نشسته بودن پشت ميز و حرف مي زدن. با ديدن من لبخند زدن و جوابمو دادن.

بابا: به به دختر ما رو باش. يه هفته است اومديم همه اش صورت پف کرده شما رو مي بينيم.

نيشمو تا بناگوش باز کردم و دندونام و نشون دادم.

من: خوب شما که هستين خواب مي چسبه.

بابا بلند خنديد.

رفتم براي خودم چايي ريختم و اومدم نشستم.

مامان: آنا ناهار و بيارم؟؟؟

من: مگه شما نخوردين؟؟؟؟

بابا: نه کدوم غذا خوردني؟ مامانت مگه گذاشت؟ هر چي من گفتم گشنمه گفت بزار روز آخري دخترم بيدار بشه با هم غذا بخوريم.

يهو دمغ شدم. بابا اينا فردا صبح مي رفتن و من از فردا شب دوباره بايد مي رفتم خونه خاله اينا.

با اينکه خونه خاله رو دوست داشتم اما من مامان باباي خودمو مي خواستم.

مامان موهامو ناز کرد و گفت: ناراحت نباش عزيزم دوهفته ديگه شما مياين پيش ما. زياد نيست.

با ياد آوري اينکه دو هفته ديگه عيد و ما ميريم شمال يه ذوقي کردم که نيشم تا کجا باز شد. با ذوق سرمو تکون دادم. تند چايمو خوردمو بلند شدم ميز و چيدم.

بابا: ولي من هنوز موندم براي اون مشکل چي کار بايد بکنيم؟؟؟؟

بشقابها رو چيدم رو ميز و گفتم: کدوم مشکل؟؟؟

بابا: راستش مي دوني که ما قراره يه شهرک کنار ساحل بسازيم. حالا محلي ها اومدن ميگن نميشه و ساحل عموميه و اينا. الان مونديم چي کار کنيم.

نشستم پشت ميز و گفتم: بابا اين ويلاهايي که مي سازيد براي آدمهاي خاصي هستن؟؟؟ يعني ارگاني نهادي چيزي؟؟؟

بابا: نه ...

مامان ديس برنج و گذاشت رو ميز. بشقاب بابا رو برداشتم و براش کشيدم و گذاشتم جلوش.

من: خوب بابا چرا به محليها نمي گي هر کي که مي خواد و توانش و داره مي تونه از ويلاها بخره؟ بعدم يه ورودي جدا براي ساحل بزاريد. دور از ويلاها. اونقدر زمين داريد که بشه اين کار و کرد. يه ساحل عمومي درست کنيد که خود محليها بتونن واردش بشن. در عين حال مي تونيد ساحل خصوصي خودتونم داشته باشيد.

بابا متفکر گفت: بدم نيست.

من: آره اين جوري هم محليها باهاتون راه ميان هم شهرداري. هم اينکه تو زيبا سازي شهر و ساحل کمک کردين. هم فضاي ويلاها و ساحل خصوصي خودتون و حفظ کردين.

بابا يه لبخند پر غرور زد و گفت: حقا که استادي و دختر من.

با لبخند جوابش و دادم. مامان يه دست نوازشي به سرم کشيد. منم کلي ذوق کردم از تعريف بابا.

کل روز و ور دل مامان و بابا نشستم و گل گفتيم و گل شنيديم و خنديديم. اين وسطم که کيارش وقت گير مي آورد مي زنگيد. توجه شو دوست داشتم اما ....

دفعه آخر که زنگ زد بهش گفتم: کيارش ... فردا شب کار داري؟؟؟

کيارش: فردا نه چه طور؟؟؟ من فردا صبح کارم.

خوشحال شدم.

من: مي توني فردا بعد شرکت بياي دنبالم شام بريم بيرون؟؟؟

کيارش: آره چقدر عاليه که خودت پيشنهاد دادي منم مي خواستم باهات حرف بزنم. باشه فردا بعد شرکت ميام دنبالت.

ازش تشکر کردم و خداحافظي کردم.

ساعت کاري شرکت تموم شد. خودکارمو انداختم رو ميز و سرمو بين دستهام گرفتم. بايد برم. کيارش زنگ زده گفته پايين شرکت منتظره.

يه پيام به ماهان دادم و گفتم: من دارم ميرم.

ماهان جواب ميده: باشه من کار دارم دير تر ميام خونه.

گوشيمو انداختم تو کيفم. وسايلمو جمع کردم و رفتم پايين. کيارش جاي هميشگيش پارک کرده.

رفتم سوار شدم. يه لبخندي زدم و سلام کردم.

کيارشم مهربون جوابمو داد.

کيارش: خوب کجا بريم.

انقده خوشم ميومد هميشه از من سوال مي کرد. شونه اي بالا انداختم و گفتم: هر جا که خودت دوست داري.

يه لبخند ديگه زد و راه افتاد. نگفت کجا ميره.

اونقدر تو فکر بودم که نفهميدم کي رسيديم. فقط وقتي ماشين ايستاد به خودم اومدم. يه جايي بوديم مثل يه باغ پر دار و درخ تو يه ساختمون چوبي بزرگ با نماي چوب با کلي پنجره هاي شيشه اي بزرگ.

آدم و ياد کلبه هاي وسط جنگل مي انداخت. اگه هر موقع ديگه اي بود حتما" از ذوق و هيجان بالا و پايين مي پريدم. خيلي قشنگ بود.

بي حرف پياده شديم و رفتيم تو رستوران. کيارش رفت سمت يه ميز دو نفره که تو کنج بود و منم دنبالش رفتم.

صندلي و برام کشيد عقب. خجالت کشيدم. شرمنده شدم. کاش اين کار و نمي کرد معذبم مي کرد اين همه خوبيش.

يه تشکر زير لبي گفتم و نشستم. خودش رفت رو به روم نشست. خيلي خوشحال بود. بهش غبطه خوردم.

دستهاشو قفل کرد تو هم و گذاشت رو ميز.

يکم خودش و کشيد جلو و گفت: آنا ... خوبي؟؟؟ از چيزي ناراحتي؟؟ اتفاقي افتاده؟ مشکلي پيش اومده؟؟؟

يه نفس عميق کشيدم و گفتم: مشکلي نيست خوبم.

يه ابروشو برد بالا و گفت: ولي اين جور نشون نميدي. امروز نه خنديدي نه هيجان زده شدي. نه براي چيزي ذوق زده شدي.

خنده ام گرفته بود اينم فهميده من خيلي سر خوشم.

يه لبخند محو زدم که باعث شد کيارشم بخنده.

با يه لبخند گفت: با اينکه زياد نبود ولي اينم بد نيست.

يه چشمکم بهم زد. آخي چقدر خوشحال بود. تازه داشت خصلتهاي جديدش و مهربونيهاش و نشونم مي داد.

گارسون اومد و سفارش داديم. کيارش حرف مي زد و من تو سکوت گوش مي دادم.

غذامون و آوردن. اشتهايي به خوردن نداشتم. يه جورايي گيج بودم بغض داشتم.

کيارش حواسش بهم بود.

کيارش: آنا چرا چيزي نمي خوري؟؟؟

چنگالم و گذاشتم تو غذام و گفتم: زياد ميل ندارم.

کيارش يکم خودش و کشيد جلو و دقيق نگام کرد.

کيارش: من که مي دونم امروز يه چيزيت هست ولي نميگي. باشه نگو. حالا که تو چيزي نمي گي بزار من حرف بزنم.

سرمو بلند کردم و منتظر نگاش کردم.

يه لبخند خوشحال زد. قاشق و چنگالش و گذاشت تو بشقابش.

کيارش: راستش وقتي بعد مدتها تو مهموني خونه ماهان اينا ديدمت واقعا" شوکه شدم. تو همون نگاه اول شناختمت از نظر ظاهري خيلي عوض شده بودي اما رفتارت ...( يه لبخندي زد و ادامه داد) اما رفتارت داد مي زد که تو همون آنايي و عوض نشدي.

هنوزم شيطنت از چشمهات مي باريد. با اينکه براي خودت يه پا خانم شده بودي اما هنوزم سر زنده بودي.

اون موقع هام خيلي از اين اخلاقت خوشم مي اومد.

وقتي تو بيمارستان ديدمت هنگ کردم. فکر نمي کردم دوباره ببينمت اما وقتي ديدمت دلم نمي خواست بزارم بري. خوب شايد ديگه فرصتي پيش نميومد و شايد خيلي طول مي کشيد تا ما دوباره همو ببينيم. ازت خوشم ميومد و دوست داشتم بيشتر بشناسمت. براي همينم با پررويي پيشنهاد شام دادم و چقدر خوشحال شدم که قبول کردي.

تو همون چند ساعت منو جذب خودت کردي. شب وقتي قبول کردي که بيشتر همو بشناسيم سر از پا نمي شناختم. از زور هيجان بالافاصله زنگ زدم بهم. سادگيت برام شيرين بود.

اين که براي هر چيزي هيجان زده ميشي. ذوق مي کني و شاد مي خندي. اينکه همه چيز و ساده مي گيري همه اينها يه جور نعمت بود که تو وجود تو بود. بي اختيار با ديدنت شاد ميشم. دلم مي خواد سر خوش بخندم.

آروم دستش و رو ميز جلو آورد و دستمو گرفت. شوکه شدم اما دستمو نکشيدم عقب. چون فرصتش و نداشتم. حرف کيارش شوکه کننده تر از دستش بود.

کيارش: آنا با من ازدواج مي کني؟؟؟

متعجب با دهن باز نگاش مي کردم. خدايا چرا من مشکل دارم؟؟؟ چرا دلم مي خواد گريه کنم؟؟؟ چرا دلم مي خواد جيغ بکشم و فرار کنم؟؟؟

چرا خجالت نمي کشم؟؟؟ چرا رنگ به رنگ نمي شم؟؟؟ اصلا" اينا به جهنم چرا ذوق نمي کنم؟؟؟ چرا هيجان زده نمي شم؟؟؟ چرا قند تو دلم آب نمي کنن. چرا دستش بهم گرمايي نمي ده؟؟؟

کيارش منتظر نگام مي کرد. وقتي ديد حرفي نمي زنم خودش دوباره شروع کرد.

کيارش: مي دونم يهويي شد. پيشنهادم يهويي بود. اما يه نگاه به من بنداز. من اونقدرها جون نيستم. من دنبال يه رابطه زود گذر نيستم. تو اين مدت با اينکه شايد کم بود اما اونقدر از مردم شناخت پيدا کردم که بتونم بشناسمت.

من ازت خوشم اومده. دوست دارم. همه اخلاقهات برام شيرينه. دوست دارم هميشه ببينمت.

با خنده هات شاد ميشم. تو دختر خيلي خوبي هستي. مي دونم با تو خوشبخت ميشم و همه سعيمو مي کنم که خوشبختت کنم.

فقط اگه تو بخواي اگه اجازه بدي اگه قبول کني.....

من در مورد تو به مامانم اينا گفتم. مي خواستم قبلش با خودت صحبت کنم و نظرتو بدونم بعد خانواده ها اقدام کنن.

يهو يه جرقه تو ذهنم زده شد. تازه مي فهميدم که چرا مامان کيارش تو شهر بازي اون جوري بغلم کرد.

سرمو انداختم پايين نگاهم ثابت نمي شد و مدام مي چرخيد. آروم دستمو از زير دست کيارش کشيدم بيرون. يکم عقب رفتم.

نمي دونستم چي بگم يا چه جوري بگم. ناراحت بودم. بغضم گرفته بود.

لبمو با زبونم تر کردم و دهن باز کردم. با استرس و گيج.

من: کيارش من ... من نمي دونم چي بگم ... راستش ... راستش تو خيلي خوبي، مهربوني، آقايي. من از زماني که يادمه هميشه بهت فکر کردم و بهت احترام گذاشتم.

سرمو بلند کردم و سر درگم بهش نگاه کردم. دستم بي اختيار تو هوا تکون مي خورد. شايد سعي مي کردم با حرکات دستم منظورم و بهتر و دقيق تر برسونم.

من: شايد باورت نشه اما من هميشه دوست داشتم. آرزوم بود که تو يه همچين حرفي بزني اما الان ...

کيارش: اما ....

چشمهاي منتظرش غبار غم گرفت. رفت عقب و تکيه داد به صندليش.

کيارش: پس يه امايي هست اين وسط....

ناراحت بودم. کاش مي شد همين جا بزنم زير گريه. من دارم چي کار مي کنم؟؟؟؟

بغض کرده با چشمهاي ناراحت بهش نگاه کردم. دوست نداشتم از دستم ناراحت باشه اما چه کاري ازم بر ميومد؟؟

همين الان که نگاش مي کردم جاي چشمهاش چشمهاي شيطون ماهان و مي ديدم. به جاي لبخنداش نيش باز شده و سر خوش ماهان ميومد جلوي چشمم .....

يه نفش عميق کشيدم و ناراحت گفتم: کيارش تو هيچي از من نمي دوني. من اوني نيستم که تو فکر مي کني.

يه تاي ابروش رفت بالا. واي بميري آنا الان چه فکراي ناجوري که در موردت نمي کنه.

سريع اومدم جمعش کنم: نه ... نه منظورم اوني نيست که تو فکر مي کني....

واي زدم بدترش کردم. حالا کيارش خنده اش گرفته بود و لبخند مي زند.

يه نفس صدا دار کشيدم و کلافه گفتن: ببين من تو اين مدت جلوي تو خيلي مراعات کردم. خيلي خودمو نگه داشتم که خانم باشم که سنگين باشم که همون چيزي باشم که تو دوست داري. تا تو خوشت بياد. مي خواستم نظر تو رو جلب کنم.

کيارش با لبخند گفت: خوب جلب کردي.

کلافه پوفي کردم و گفتم: نه .. خوب ايني که تو ديدي من نبودم. من نمي تونم آروم يه جا بشينم. من نمي تونم خانمانه رفتار کنم اما سوتي ندم. حتي نمي تونم درست و حسابي راه برم. روزي يه دفعه رو شاخشه که با مخ بيام زمين. هميشه خودمو زخم و زيلي مي کنم. از کار خونه هيچي بلد نيستم.

غذا درست کردنم نمي دونم فقط هر چي دم دستم بياد و با هم قاطي مي کنم تا شايد يه چيزي در بياد.

خونه داريم افتضاحه. همه عشقم فيلم ديدن و کتاب خوندنه. مامانم از دستم عاصيه...

به کيارش نگاه مي کردم. نمي دونم چرا اين چيزا رو مي گفتم. چرا مي خواستم کيارش ازم زده بشه. که ديگه به چشمش نيام. چرا مي خواستم خودمو خراب کنم ؟؟؟ اما مستقيم بهش نگم نه....

کيارش لبخند به لب دوباره اومد جلو. دستهاشو گذاشت رو ميز و دستش و پيش آورد که دستمو بگيره و تو همون حال گفت: آنا اينا برام مهم نيست. من تو رو همين جوري دوست دارم. همين جور سر به هوا...

خدايا اون موقع که مي خوام يکي ازم خوشش بياد يه کاري مي کني ازم زده بشه. حالا که مي خوام طرف بدش بياد بدتر جذبش مي کني؟؟؟ خدا مگه من باهات شوخي دارم؟؟؟

کيارش دستشو پيش آورد که دستمو بگيره که من تو يه لحظه با يه حرکت آني و کلافه دستمو از رو ميز برداشتمو خودمو کشيدم عقب.

کيارش مات به من و حرکتم نگاه کرد. ديگه تموم شد ديگه حاشا کردن فايده نداره.

مستقيم تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم: کيارش تو عالي .. بهتريني .. هيچ وقت نمي تونم پسري به خوبي تو پيدا کنم خودم اين و مي دونم. اما .. اما اين درست نيست .. چيزي که بين ماست درست نيست .. يعني نيست .. چيزي نيست ...

کيارش گيج نگاهم مي کرد. هيچي از حرفهام نفهميده بود. خودمم نمي فهميدم.

دوباره يه نفس عميق کشيدم و گفتم: ببين من الان تو وضعيتيم که تکليفم با خودمو احساسم مشخص نيست. من خودم گيجم هنوز منگم نمي دونم چي مي خوام پس ازم نخواه که بيشتر برات توضيح بدم چون نمي تونم. من بايد با خودم و احساسم کنار بيام. يه چيزايي چند وقته خيلي قاطي شده خودم نمي دونم چه جوريه ... من خودم گيجم ... پس ازم نخواه که تو اين وضعيت به پيشنهادت فکر کنم .. من ..

کيارش: کس ديگه اي و دوست داري؟؟؟

آهم در اومد. عاجزانه نگاش کردم.

از دهنم در اومد: نمي دونم ...

يه لبخند مهربون زد و گفت: مي خواي در موردش حرف بزني؟؟

حتما" همين يه کارم مونده بود که در مورد ماهان با تو حرف بزنم.

سرمو به نشونه نه تکون دادم.

کيارش: آنا اگه بگي راحت تر درکت مي کنم. شايد بتونم حتي کمکت کنم. باور کن مي توني بهم اعتماد کني ....

کيارش يه ريز داشت حرف مي زد. داشت کلافه ام مي کرد. مدام مي خواست بدونه مشکل کجاست؟ اگه پاي کسي در ميون نيست با شناخت بهتر و بيشتر شايد بتونه نظرمو عوض کنه. سرم داشت درد مي گرفت.

براي اينکه اين حرفهاشو تموم کنه کلافه و گيج گفتم: موضوع اين چيزا نيست خودمم نمي دونم چيه. خواهش مي کنم بس کن ماهان ....

يهو دهنم باز موند از اسمي که ناخوداگاه به زبون آوردم. بهت زده سرمو بلند کردم و به چشمهاي کيارش نگاه کردم. يه لبخند غمگين زده بود.

آروم گفت: کيارش .....

شرمنده بودم. بغض کردم. تو چشمهام اشک جمع شد.

کيارش مهربون گفت: پس ماهانه؟ بايد حدس مي زدم.

فقط تونستم سرمو کج کنم و همون جور با چشمهاي اشکي نگاش کنم. يه قطره اشک سمج از چشمهام اومد پايين.

کيارش يه اخم کوچيک کرد و بعد مهربون تر يه لبخند زد که واقعا" دلم مي خواست اون لحظه آب بشم برم تو زمين.

کيارش: آنا گريه مي کني؟؟؟ اين چه کاريه دختر؟؟؟

با بغض گفتم: شرمنده ام ....

لبخندش عميق تر شد.

کيارش: براي چي شرمنده باشي خانم .... من شرمنده ام که زياد اصرار کردم. بايد از رفتارهاي ماهان مي فهميدم شما به هم علاقه داريم.

در عين شرمندگي گوشام تيز شد. مگه ماهان چه رفتارايي کرده ؟؟؟

با بغض گفتم: نه کيارش اشتباه نکن اين فقط احساس منه. ماهان ... نمي دونم اون هميشه يه دوست بوده. تازه من در مورد احساسمم زياد مطمئن نيستم.

دروغ مي گفتم خودم مطمئن بودم که ماهان و به يه چشمي غير دوست مي بينم اما واقعا" گفتنش به کيارش خيلي سخت بود.

کيارش يه لبخند زد و سعي کرد دلداريم بده.

کيارش: باشه آنا جان مي فهمم که دوست نداري در موردش به من چيزي بگي منم زياد سوال نمي پرسم. اميدوارم که جفتتون احساستون و درست درک کنيد . الانم ديگه خودتو ناراحت نکن غذاتو بخور.

اين و گفت و خودش مشغول شد اما چه مشغولي. هر دومون داشتيم با غذامون بازي مي کرديم و تو فکر خودمون غرق بوديم. آخرشم ديديم هيچ کدوم هيچي نمي خوريم بلند شديم برگرديم خونه.

مامان اينا صبح برگشته بودن رامسر منم بايد مي رفتم خونه خاله اينا. کيارش رسوندم و دم خونه خاله اينا ايستاد.

برگشتم سمتش. هنوز شرمنده بودم. سرمو انداختم پايين و گفتم: بابات امشب ممنونم و ... و بب ...

حرفم و قطع کرد و گفت: آنا بس کن ديگه. تو به من بدهکار نيستي که هي عذر خواهي مي کني. من ازت يه درخواست کردم و تو ردش کردي. اجبار که نبوده. تو حسي که بايد و به من نداشتي. منم نمي خوام مجبورت کنم که چيزي و قبول کني که نمي خواي.

آنا برات آرزوي موفقيت و خوشبختي و دارم اين و از صميم قلبم مي گم چون تو لايقشي. هنوزم مي توني رو من به عنوان يه دوست حساب کني.

واقعا" ممنونش بودم خيلي فهميده بود. با لبخند ازش تشکر کردم و خداحافظي گفتم و پياده شدم. از ماشين که پياده شدم يه ماشيني از کنارم رد شد و رفت سمت در پارکينگ آپارتمان ماهان اينا.

تو جام خشک شدم. واي همين و کم داشتم.....

ماهان .......

وقتي آروم از کنارم رد ميشد يه نگاهي بهم کرد که قلبمو از کار انداخت.

نه خدايا کيارش و نديده باشه.

رفتم سمت آپارتمان که کيارش با يه بوق خداحافظي کرد و رفت. برگشتم سمت ماهان که ديدم ماشين و برده تو پارکينگ. تندي رفتم تو خونه و از پله ها دوييدم بالا که دم خونه به ماهان برسم. اونقدر تند اومده بودم که همزمان با ماهان که از آسانسور بيرون مي اومد منم رسيدم به طبقه. نفس نفس زنون صداش کردم.

برگشت و با اخم نگام کرد. از سردي نگاهش يخ کردم. واي پس کيارش و ديده بود. فهميده بودم که به کيارش حساسه و خوشش نمياد ازش اما ديگه به اين شدت ....

دنبالش دوييدم. رسيد به در و کليد و کرد تو قفل در.

بايد توضيح مي دادم. بايد مي گفتم که هيچي ديگه بين من و کيارش نيست که همه چيز تموم شد. همه چيز يه دوستي ساد ه بود.

من: ماهان من و کيار ...

در و باز کرد و برگشت و تيز بهم نگاه کرد. نتونستم اسم کيارش و کامل کنم. از تيزي نگاهش قلبم ايستاد. ماهان روشو ازم گرفت و با اخمي که غليظ تر شده بود رفت توخونه. تند و سريع. منم سريع رفتم تو خونه و در و بستم و دوباره دنبالش دوييدم که براش توضيح بدم.

تو پله ها بهش رسيدم. بازوشو گرفتم و نگهش داشتم.

من: ماهان صبر کن برات توضيح بدم.

با اخم برگشت و سرد نگاهم کرد و گفت: آنا ... من توضيح نمي خوام ... اصلا" چرا بايد براي کارهات به من توضيح بدي؟؟؟

دهنم باز موند. از سردي کلامش از صراحت حرفهاش. دستم شل شد و آروم سر خورد و افتاد پايين. راست ميگه کارهاي من چه ربطي به اون داشت؟؟ چرا بايد براش مهم باشه؟؟؟ چرا بايد بخواد بدونه؟؟؟ چرامن اين جوري دنبالش راه افتادم که براش توضيح بدم.

چند دقيقه همون جور به هم نگاه کرديم. من با بهت و نااميدي، با ناباوري و بغض سنگيني که تو گلوم بود.

و ماهان با نگاه سرد و يخي با يه اخم غليظ.

اما چيزي که مهم بود اينه که اون نمي خواست بدونه هيچ چيزي در مورد من و رابطه ام نمي خواست بدونه و اين دردناک بود.

کاش بازم براش مهم بود.... کاش بازم کنجکاو بود که بدونه.... اون وقت براش مي گفتم که تمومه .... که همه چيز تموم شده..... که من کيارش و دوست ندارم.... و.....

زل زل رو به روي هم ايستاده بوديم و به هم نگاه مي کرديم که با صداي عمو حميد ماها رو به خودمون آورد.

عمو حميد: سلام بچه ها اومديد؟؟؟ چه به موقع زود لباسهاتون عوض کنيد و بيايد تو آشپزخونه داريم شام مي خوريم.

هم زمان من و ماهان برگشتيم به عمو که پايين پله ها جلوي در آشپزخونه ايستاده بود نگاه کرديم.

ماهان با همون صداي سردش گفت: سلام بابا . ممنون ميل ندارم شما بخورين.

منم آروم گفتم: سلام عمو ... من بيرون شام خوردم مرسي.

صداي پوزخند ماهان و شنيدم. برگشتم و پوزخندي که رو لبهاش بود و هم ديدم.

ماهان روشو ازم برگردوند و رفت بالا. منم خيره به رفتنش.

دست و پام شل شده بود. ديگه شور و هيجاني نداشتم. مي دونستم که نبايد ماهان و اين جوري دوست داشته باشم مي دونستم. ماهان بايد فقط همون دوست و پسر خاله بمون. فقط همون.

برگشتم ديدم عمو با تعجب ايستاده و نگاهم مي کنه. به زور لبخند زدم و براي اينکه زياد همه چيز و مشکوک نشون ندم. رفتم پايين و با شور و هيجان به خاله سلام کردم و بوسيدمش.

من: سلام بر خاله عزيز خودم. خوبي خانم جان؟؟؟ به به خودتون غذا پختين؟؟؟ بوش خونه رو برداشته. با اينکه بيرون غذا خوردم اما نميشه از غذاي خاله گذشت.

نشستم پشت ميز.

خاله با خنده گفت: چقدر هندونه زير بغلم مي زاري دختر. بشين برات غذا بکشم که لااقل تو يکم از اين غذا بخوري. کلي غذا درست کردم هيچ کس نيست بخوره. تو که قد گنجشک غذا مي خوري ماهانم که کلا" خونه نيست که غذا بخوره.

مشکل هميشگي خاله بود. زياد غذا درست مي کرد و هميشه هم ناله مي کرد که همه غذاهاش مونده. انگار خدايي نکرده ماها فيليم که همه رو تموم کنيم.

دلم خون بود اما جلوي عمو و خاله گفتم و خنديدم و به روي خودم نياوردم. شب که رفتم تو اتاقم. تا دوساعت براي خودم و دل بي صاحابم که عين خر کله اش و انداخت پايين و در و براي هر کسي باز کرد گريه کردم. يکم که سبک شدم گرفتم خوابيدم.

به جهنم که ماهان منو نمي خواد من که از اولش مي دونستم که ماهان دوستم نداره پس اين حرکات چيه؟؟؟

فردا يه روزه تازه است آنا نبينم بشيني مثل اين عاشقاي دل خسته غصه بخوريا. هيچي عوض نشده ماهان همون ماهانه فقط دلخور. تو هم که کلا" آدم نيستي.

بعد از کلي دلداري خرکي به خودم گرفتم خوابيدم.

ماهان باهام حرف نمي زنه. يعني نه به ميل خودش. تو شرکت براي کارهاي شرکت باهام حرف مي زنه در حد نياز.

تو خونه هيچي نميگه. تو دانشگاه در حد دو تا کلمه. تو آسانسور کنارم مي ايسته. ديگه دستمو نمي گيره.

با اينکه حضورش بهم احساس امنيت مي ده اما ميميرم براي گرفتن دستش. تو آسانسور نفسمو حبس مي کنم تا بايسته. هميشه ميرم يه قدم عقب تر ماهان مي ايستم که لااقل از پشت بتونم يکم بهش نزديک شم. که يکم ... يکم حضورش بيشتر حس بشه.

گاهي از ترس دستمو نرم و بي وزن مي زارم رو پالتوش جوري که نفهمه. فقط در حدي که بدونم اينجاست.

خنديدن برام سخت شده. چون ماهان نمي خنده. چون ماهان شاد نيست.

خدايا من دوسش ندارم. ديگه دوستش ندارم. قول مي دم احساسمو کنترل کنم فقط يه کاري کن که لبخند دوباره مهمون لبهاي ماهان بشه خواهش مي کنم.

اين گناه منه که دوستش دارم گناه منه که نتونستم احساسمو نگه دارم که پرواز نکنه که نره طرف کسي که همه وجودش آرامشه همه وجودش پر شور زندگيه.

خدايا اين شور و ازش نگير اين لبخندها رو ازش نگير. کاري کن دوباره بشه همون ماهان قبل. ماهان مهربون. من ديگه دوستش ندارم.

*****

آهنگ زندگي آي زندگي از پوران

چشماي من ميل به گريه داره ميخواد بباره

دل نميدوني که چه حالي داره چه حالي داره

غصه به جز گريه دوا نداره خدا نداره

هر چي تو دنيا غمه مال منه

روزي هزار بار دل من ميشکنه

دل ديگه اون طاقتا رو نداره خدا نداره

پشت سر هم داره بد مياره خدا مياره

از در و ديوار واسه دل ميباره خدا ميباره

زندگي آي زندگي خسته ام خسته ام

گوشه ي زندون غم دست و پا بسته ام

زندگي آي زندگي خسته ام خسته ام

گوشه ي زندون غم دست و پا بسته ام

هر چي تو دنيا غمه مال منه

روزي هزار بار دل من ميشکنه

دل ديگه اون طاقتا رو نداره خدا نداره

پشت سر هم داره بد مياره خدا مياره

از در و ديوار واسه دل ميباره خدا ميباره

خدايا اين آهنگم حرف دل من و مي زنه. هندزفري تو گوشمه و رفتم تو حس. ساعت کاريم تموم شده منتظرم ماهان بگه بيا تا بريم خونه.

صداي اس ام اسم بلند شد. پيامو باز مي کنم. ماهانه ميگه بيا بريم.

ترو خدا زندگي ماها رو باش. همه حرفمون شده روزي دو تا اس ام اس که بيا بريم يا خودت برو.

تو دانشگاه مثل سگ شدم. همچين پاچه بچه ها رو مي گيرم که بدبختا نفس نمي تونن بکشن. تو شرکتم ماهان هوارش سر مهندساي بدبخت بلنده.

خدايا کجا رفت آرامشمون.

يه آه کشيدم و بلند شدم و وسايلمو جمع کردم رفتم بيرون. ماهان منتظرم ايستاده بود. من و که ديد بي حرف راه افتاد. همون موقع کيا هم از اتاقش اومد بيرون با ديدنم لبخندي زد. براي 1000 بار در روز بهش سلام کردم.

با لبخند گفت: روزي چند بار سلام مي کني؟؟؟؟

يه لبخند زدم و گفتم: هر بار که کسي و کمي بينم ناخوداگاه سلام مي کنم.

خنديد و ساکت شد. سوار آسانسور شديم. بازم نفسمو حبس کردم تا رسيديم به پارکينگ. از کيا خداحافظي کرديم و رفتيم سمت ماشين ماهان و سوار شديم.

حرکت کرد. زير چشمي بهش نگاه کردم. دلم براش تنگ شده. اين چند روزه حتي درست و حسابي نتونستم نگاش کنم.

چقدر دلم براي اذيت کردناش تنگ شده. براي کشيدن بينيم. براي شوخي کردناش.

بي اختيار لبخند زدم.

چشمم خورد به جاده. وا اين که مسير خونه نيست پس کجا داريم ميريم؟؟؟

سريع برگشتم سمت ماهان. يه نيم نگاه بهم کرد و قبل از اينکه دهن باز کنم گفت: بايد يه سري مدارک و بدم به يکي از دوستام. قبل از خونه ميريم اونجا زود تموم ميشه.

ساکت شد و ديگه چيزي نگفت. پوف ... به من چه؟ من بيام چي کار . نه که خيلي خوش اخلاقي جديدا" بايدم اين جوري ببينمت خون به جيگر بشم.

بي حرف نشستم سر جام. پيچيد تو يه کوچه خلوت که در کل شايد 2 تا در هم تو کوچه نبود. اما کوچه نسبتا" بزرگي بود .

يه گوشه پارک کرد و از تو داشبرت يه سري کاغذ و اينا برداشت. دستش و برد پشت. کيفش و برداشت و يه سري مدارکم از تو کيفش در آورد و گفت: زود بر مي گردم.

اين و گفت و پياده شد. من که به زور صداش و شنيدم چون همون اول هندزفيري و گذاشتم تو گوشم و با صداي بلند آهنگ گوش مي دادم که شايد آروم بگيرم و کمتر حرص بخورم.

جلوي خودم و بگيرم که نگاش نکنم و بغض نکنم.

نميشه ماهان دوباره بشه همون ماهان شاد و مهربون قبل؟؟؟ دلم براي همون نگاه هاي مهربون بي معنيش تنگ شده.

يه آهي کشيدم. هواي تازه مي خواستم. هواي ماشين خفه بود. مگه چقدر اکسيژن تو يه محيط کوچولوي در و پنجره بسته جمع ميشه؟؟؟ منم همه اکسيژن و با آه کشيدنام تموم کردم.

دستمو بردم سمت دکمه هاي در که شيشه رو بکشم پايين ديدم دکمه اش کار نمي کنه.

دوباره امتحان کردم. بازم کار نمي کرد.

يعني چي؟؟؟؟

اخم کردم. بي خيال شيشه بزار در و باز کنم.

دستگيره در و گرفتم و کشيدم. در باز نشد. رنگم پريد. دوباره کشيدمش. بازم باز نشد. بغض کردم.

دوباره دستگيره رو کشيدم و در و هل دادم به بيرون. باز نشد.

اشک تو چشمهام جمع شد. سريع برگشتم سمت صندلي ماهان در اون سمتم امتحان کردم. باز نشد... باز نشد ...

به نفس نفس افتادم ... هوا کم بود کمتر شد ...

قفسه سينه ام تند تند بالا پايين مي رفت.... هوا مي خواست ... ترس تو کل تنم پيچيد .... بدنم يخ کرد. زدم به در ... هلش دادم .. اشکم در اومد ...

جيغ کشيدم .. داد زدم ...

من: کمک ... ماهان ... کمک ... در بسته شده ... ماهاننننننننننننننننننننن ن

دستهام بي جون شد. سرم و گذاشتم رو شيشه سرد. اشکي بود که از چشمهام مثل سيل سرازير مي شد. با کف دست به شيشه مي کوبيدم. بي فايده است....

دستم رو شيشه ثابت موند ... بي حال شدم .... دستم سر خورد و افتاد پايين ...

نه ... نه ... من نمي خوام اين جوري بميرم .. نه ... ماهان تروخدا ... بيا ... کمکم کن ... ماهان .....

ياد ماهان انگار جون تازه بهم داد. دوباره کوبيدم به در. سعي کردم با نفسهاي عميق هواي بيشتري و بدم به ريه هام. به خس خس افتاده بودم. دستهام به خاطر ضربه هاي محکمي که به در مي زدم درد گرفته بود.

نه ... ماهان من و اينجا ول کرد و رفت ... مي دونه من مي ترسم ... چرا .. چرا در و قفل کرد ؟؟؟ چرا ...

بي حال سرمو تکيه دادم به شيشه ... بي جون شده بودم. حتي نمي تونستم گريه کنم. بغض گنده اي راه نفسمو گرفته بود و پلکهام سنگين شده بود ... داشتم مي مردم ..

من مي ميرم اينجا و ماهان هيچ وقت نمي فهمه که من دوسش دارم. من عاشقشم .. حتي نتونستم براي آخرين بار لبخندش و ببينم. صداي خنده اش و بشنوم. براي آخرين بار لذت آنا خانمي گفتنش و حس کنم ..

ماهان ... ماهان ...

از بين چشمهاي تار شده ام يه هاله محوي از ماهان و ميديدم .. انگار داره مي دوئه .. داره مي دوئه سمتم ... با چشمهاي بي فروغ زل زدم به جلو و ماهان و مي بينم که به سمت ماشين مي دوئه.

به ماشين مي رسه. با ريموت قفل درها رو باز مي کنه. مياد کنار در سمت من و سريع در و باز مي کنه.

بدن بي حالم که تکيه به در داده با باز شدن در کج ميشه به بيرون.

در حال سقوطم اما نه .. ماهان خم شد و تو هوا گرفتم. نيم تنه ام تو بغل ماهانه. سرم کج رو سينه اشه صداي ضربان تند قلبش و مي شنوم.

صداي مضطرب و نگران ماهان و مي شنوم. چرا داد مي زنه؟؟؟

ماهان: آنا ... آنا عزيزم آنا به من نگاه کن .. آنا .. آنا نخواب .. نه نبايد بي هوش بشي .. آنا ...

بي حالم .. نمي دونم دارم بي هوش ميشم؟؟؟

با سيلي که مي خوابه زير گوشم چشمهام گرد باز ميشه ... برق از چشمهام مي پره ..

صورت ماهان جلومه. لبخند مي زنه. با چشمهاي نگران لبخند ميزنه.

صورتمو با دوتا دستهاش گرفت و به من خيره شده.

نگران مي پرسه: آنا من و مي شناسي؟؟؟ الان بهوشي؟؟؟

مي شناسم ماهانه.

به زور صدام و پيدا مي کنم و آروم ميگم: ما ...هان ...

مي ترسم .. بغضم ميشکنه. چنگ مي زنم به لباس ماهان و سرمو تو سينه اش قايم مي کنم.

نفسهام تند و کوتاه شده. اکسيژن هنوزم کمه. با بغض و گريه ناله مي کنم. گله مي کنم.

من: ماهان .. ماهان .. درا بسته شد .. قفل شد .. نتونستم بازش کنم .. باز نشد ماهان ... داشتم مي مردم .. ديگه نمي ديدمت ..

ماهان سرمو توسينه اش فشار داد و نوازشم کرد.

صداي خودشم پر بغض بود: آروم عزيزم .. آروم .. چيزي نيست .. من پيشتم .. ديگه تموم شد ... تموم شد ...

يهو يادم اومد ... يادم اومد که ماهان پياده شد .. پس ماهان بايد در و قفل کرده باشه ... يعني .. يعني ..

با چشمهاي گرد، ترسيده سرمو از تو سينه اش بيرون ميارم. خودمو مي کشم عقب.

با نگاه وحشت زده و اشکي به ماهان نگاه مي کنم. با صدايي که به خاطر بغض و بي اکسيژني دورگه و خش داره ميگم.

من: تو .. تو در و قفل کردي .. تو منو گذاشتي اون تو و در و قفل کردي ... تو ... تو ... چرا ... چرا ماهان .. مي خواستي تنبيهم کني.. چون قهري مي خواستي اذيتم کني؟؟؟ چرا ؟؟ به خاطر کيارش؟؟؟ به خاطر اينکه با کيارش دوست شدم ؟؟؟ براي همين باهام قهري؟؟؟ براي همين تو ماشين زندونيم کردي؟؟؟ ماهان چرا ؟؟؟ چرا ؟؟؟

ماهان ديگه کيارشي نيست .. زندونيم نکن .. همه چي تموم شده بينمون .. ديگه اين جوري تنهام نزار ... باهاش بهم زدم ... ديگه درو روم قفل نکن ....

هق هق گريه ام بلند شد . ديگه نتونستم حرف بزنم ... ترسيده بودم د ر حد مرگ ... همه اش فکر مي کردم ماهان از قصد گذاشتتم تو ماشين و در قفل کرده. نمي خواستم دوباره اين جوري حبس بشم. مغزم کار نيم کرد فقط مي خواستم تند تند هر چيزي که ممکنه کمک کنه که ماهان ديگه تنهام نزاره و در و روم قفل نکنه رو به زبون بيارم. حتي چيزهاي بي ربط.

بلند بلند هق هق مي کردم. دستم هنوز به لباس ماهان بود. مي ترسيدم .. مي ترسيدم ولش کنم و دوباره يه جا زندوني شم.

ماهان بغض کرده با نگاه خيس بهم خيره شد. دوباره صورتمو بين دوتا دستهاش گرفت و گفت: آنا اين چه حرفيه .. من مگه مي تونم زندونيت کنم ... مگه مي تونم تنهات بزارم؟؟؟؟ ببخشيد ... من و ببخش عزيزم اشتباه من بود .. تقصير من بود ...

سرمو کشيد تو بغلش و به خودش فشار داد.

چشمهامو بستم و نفس کشيدم. عطر تنش و کشيدم تو ريه هام و هق هق کردم . خودم و خالي کردم. خودم وآزاد کردم از اين همه دلتنگي از اين همه دوري از اين همه تنهايي .....

ماهان کنارم بود.. داشت نوازشم مي کرد .. گفت تنهام نمي زاره ... گفت ببخشيد .... گفت عزيزم ... مهم نيست چه معني دارن... مهم نيست منظورش اوني که من مي خوام نيست ... مهم الانه الانه که تو بغلشم .. مي تونم حسش کنم .. مي تونم امنيت بگيرم.. مي تونم آروم شم ...

گريه کردم براي همه تنهايي هام براي همه اين روزهايي که از دور ديدمش و غصه خوردم. براي همه چيز...

گريه کردم و خودمو سبک کردم. ماهانم همون جور نازم مي کرد. آروم که شدم خودمو کشيدم عقب.

ماهان دقيق بهم نگاه کرد. ناراحت بود. اما لبخند مي زد.

خدايا ماهان مي خنده دوباره لبخندش و ديدم.

ماهان: خوبي؟؟؟

با سر گفتم آره ...

دوباره خنديد. دستش و بالا آرود و آروم اشکهامو پاک کرد.

يه اخمي کرد و گفت: اين بار دومه که جلوي من گريه مي کني. دلم نمي خواد به سومين بار برسه. دلم نمي خواد گريه کني. هر چند اگه اون بار تو شرکتم حساب کني ميشه سه بار. ديگه گريه نکن. باشه؟؟؟

يه لبخند زدم. ماهان خنديد. يه دستي به سرم کشيد و صاف ايستاد.

دوست داشتم دستمو بزارم رو سرم. جايي که ماهان دست کشيده بود. اما خيلي تابلو و ضايع بود. خودمو کنترل کردم که دستم بالا نياد.

ماهان ماشين و دور زد و نشست پشت فرمون.

برگشت سمتم و با خنده گفت: خوب آنا خانم براي عذر خواهي به خاطر اشتباه نا خواسته ام موافقي شام ببرمت بيرون؟؟

واي عاليه من که از خدامه.

رضايتمو با يه لبخند گشاد نشون دادم. ماهانم يه لبخند بزرگ زد و همراه با يه چشمک ماشين و روشن کرد و راه افتاد.

خدايا شکرت شکرت خدا مهم نيست که من داشتم مي مردم. مهم نيست که از ترس داشتم سکته مي کردم. حاضرم 10 بار ديگه ام تو اون حال و اوضاع بمونم اما ماهان ديگه قهر نکنه ديگه کم محلي نکنه.

خدايا ممنونم. ماهان شده همون ماهان شاد و خندون قبل.

کل راه رفت تا رستوران و برگشت تا خونه و کل ساعت غذا خوردن و اونقدر گفت و شوخي کرد که من بس که خنديدم نتونستم هيچي بخورم.

شبم که برگشتيم خونه انقدر سر به سر خاله و عمو گذاشت که خاله با لبخند بهم گفت: آنا تو شرکت اتفاقي افتاده؟؟؟ معامله اي؟ سودي چيزي؟؟؟

به نشونه نه سري تکون دادم.

خاله با لبخند گفت: پس پسرم جني شده يا چماق به سرش خورده که از صبح تا حالا اخلاقش زمين تا آسمون فرق کرده؟؟؟ صبح با يه من عسلم نمي شد خوردش حالا ببين يه لحظه آروم نمي گيره.

فقط خنديدم و با لذت به ماهان که با عمو شوخي مي کرد نگاه کردم.

خدايا براي بار 14585 ام ممنون. عالشقتم شکرت.

ماهان شده همون ماهان جوني خودم. انگاري عذاب وجدان بد جوري خرشو چسبيده که خيلي حواسش به منه. همه اش بهم توجه مي کنه انقده خوشم مياد. کلي حس هاي قشنگ بهم ميده هر چند من که مي دونم براي شرمندگي از اشتباهيه که تو ماشين کرد. در و روم قفل کرد بي تربيت.

بي خي اين در قفل شده و اين ترس منم شده سبب خير که ماهان دوباره مهربون بشه و ديگه اخم نکنه و قهر نباشه.

انقده حالم خوبه که تو کلاس همه اش مي خندم. نه مثل ديوونه ها نه هر کي يه مزه مي پرونه همچين با لبخند نگاش مي کنم.

بعد اون همه سگ بازي و پاچه دانشجوها رو گرفتن اين لبخندم خيلي عجيب غريبه.

مثل الان که مصطفوي يکي از پسراي شيطون کلاس يه تيکه پروند و من با لبخند نگاش کردم. خوب تيکه جالبي بود اما نمي دونم چرا فقط من خنديدم هيچکي ديگه براش جالب نبود يعني؟؟؟

همه يه جورايي با ترس و تعجب بهم نگاه مي کنن. به مصطفوي بدبختم که مثل يه مرحوم يا يه بيمار محکوم به فوت نگاه مي کنن.

فکر کنم انقدر اين بدبختها رو ترسوندم با جيغ و دادام که الان صورت آرومم و لبخند مليحمو مي بينن فکر مي کنن اين شيوه جديدم بريا عذاب دادنشونه يعني هيچي نمي گم و يه لبخند خبيث مي زنم و آخر ترم دخل طرف و ميارم.

چه حالي ميده يه ملتي ازت حساب ببرن. حس قدرت خيلي خوبه. خدا من و شناخت من و يه کاره مهمي تو مملکت نکرد اصلا" جنبه اشو نداشتم.

يه پيام برام اومد. خدا رو شکر که گوشيم رو سايلنت بود وگرنه بچه ها برام دست مي گرفتن.

نه که من هميشه با زنگ گوشي و پيام و کلا" موبايل روشن تو کلاس خيلي مشکل دارم بعد از اون ور خيلي زشته که من خودم رعايت نکنم و گوشيم زنگ بخوره وسط درس.

آروم جوري که کسي نفهمه دست بردم تو کيفمو موبايلمو در آوردم و صفحه رو باز کردم.

ماهان بود.

ماهان: سلام بعد کلاس نرو خونه بمون باهات کار دارم.

تعجب کردم. من امروز کلاسم تا 6 طول ميکشيد. ماهانم کلاس داشت ولي بعدش بايد مي رفت شرکت. من و مي خواد چي کار؟؟؟

خوب اونش به من ربطي نداره توفيقي شد که چشممون به جمال پرفروغ آقا روشن بشه.

با خسته نباشيد بچه ها سرمو بلند کردم. يه نگاه به ساعت تو دستم کردم و ديدم وقت تموم شدن کلاسه. يه لبخند زدم و گفتم: ممنون مي تونيد بريد.

يکي يکي خداحافظ و خسته نباشيد گفتن و از کلاس رفتن بيرون.

پيام دادم به ماهان.

من: من کلاسم تموم شد تو کجايي؟؟؟

پيام ماهان: بيا تو پارکينگ من تو ماشينم.

تو ماشين چي کار ميکنه؟؟؟

از جام بلند شدم و وسايلمو جمع کردم و رفتم بيرون. مستقيم رفتم سمت پارکينگ. ماهان تو ماشين نشسته بود. تا منو ديد از همون تو دست تکون داد و بهم لبخند زد. منم جوابشو با يه سر تکون دادن و لبخند دادم.

رفتم تو ماشين نشستم.

من: به سلام اقا ماهان خوبي؟؟؟ چه خبره خوشحاليد.

ماهان يه خنده اي کرد و گفت: اي همچين بگي نگي يکم خوشحالم.

ديگه هيچي نگفت. ماشين و روشن کرد و راه افتاد. داشتم مي مردم از فضولي که بفهمم باهام چي کار داره.

برگشتم سمت ماهان و کج نشستم و تکيه امو دادم به در ماشين و کنجکاو پرسيدم: ماهان چي کارم داري؟؟؟ اصلا" کجا داريم ميريم.

به صورتش نگاه کردم خيلي جدي بود. اما وقتي برگشت و يه نيم نگاه بهم کرد لبخند زد و گفت: چيه مي ترسي بدزدمت؟؟؟ نترس بابا همچين مالي هم نيستي.

با اخم کيفمو کوبيدم به بازوش.

ماهان با خنده گفت: ديوونه نکن تصادف مي کنيم.

با حرص صاف نشستم و با اخم گفتم: به درک.

ماهان يه قهقه اي زد و هيچي نگفت. حالا من داشتم مي مردما اما عمرا" دوباره ازش بپرسم.

با اخم و دمغ و فضول به خيابونا نگاه کردم. يکم گذشت که ماهان ماشين و گوشه خيابون پارک کرد.

با تعجب به خيابون نگاه کردم. اينجا اومديم چي کار؟؟؟ جاي خاصي نبودا همينم عجيب بود. يه خيابون معمولي بود.

ماهان کمربند ماشين و باز کرد و گفت: پياده شد آنا.

ابرو هام رفت بالا. سر از کار اين پسر در نميارم من.

بي حرف از ماشين پياده شدم و کيفمو انداختم رو شونه ام. به خيابون نگاه کردم. بازم به نظرم چيز خاصي نداشت.

داشتم گيج کل خيابون و از نظر مي گذروندم که ماهان اومد و دستمو کشيد و با خودش از خيابون رد شد.

بي حرف دنبالش راه افتادم. اين جوري که پيداست عمرا" حرف بزنه.

رفتيم اون سمت خيابون و رفتيم جلوي يه مجتمع. چشمهام گرد شد. يه مجتمع پزشکي بود. کلي دکتر با تخصصهاي مختلف اونجا بودن.

متعجب به تابلوي اسامي نگاه مي کردم که بازم دستم کشيده شد و رفتيم تو مجتمع و يه راست رفتيم سمت آسانسور و سوار شديم.

در آسانسور که بسته شد اول يه نگاه سريع به دست ماهان کردم. مي خواستم مطمئن بشم ماهان کنارمه. بعد سرمو بلند کردم و نگران به ماهان نگاه کردم.

من: ماهان ... حالت خوبي؟؟؟ مريضي؟؟ اينجا اومدي چي کار؟؟؟

ماهان نگام کرد و يه لبخند اطمينان بخش بهم زد و گفت: نه عزيزم چيزيم نيست. الان ميريم خودت مي فهمي.

عزيزم ... به من گفت عزيزم ....

اومدم ذوق کنم براي عزيزم گفتنش که يادم اومد اين تکيه کلامشه. قبلا" هم بهم گفته بود عزيزم. اين که جديد نيست. کلا" بي منظور ميگه اين کلمه رو.

دمغ شدم. سرمو انداختم پايين و به کفشام نگاه کردم.

با باز شدن در آسانسور سرمو بلند کردم و از آسانسور بيرون اومدم. دستم هنوز تو دست ماهان بود و من ديگه واقعا" داشتم مي مردم از فضولي و سوال نپرسيدن و جواب نگرفتن.

تو همين فکر بودم و مي خواستم تا 3 بشمرم که اگه ماهان چيزي نگفت يه حرکتي برم براي گرفتن جواب.

شمارشم به دو نرسيده بود که با ديدن اسم و تخصص دکتري که به سمت مطبش مي رفتيم خشک شدم.

حتي نتونستم يه قدم جلوتر بزارم.

ماهان که رفت جلو و دستش کشيده شد برگشتم و پر سوال به من که مات تابلوي دکتره شده بودم نگاه کرد.

يه قدم اومد نزديک تر و موشکافانه نگام کرد و گفت: آنا چي شده؟؟؟ چرا راه نمياي؟؟؟

چشم از تابلو برداشتم و به ماهانِ خونسرد نگاه کردم. يعني ممکنه من اشتباه کرده باشم و ماهان منظورش اين مطبه نباشه؟؟؟

با بهت نامطمئن دستمو بالا آوردم و در مطب و به ماهان نشون دادم و گفتم: ماهان ما که اينجا نمي خوايم بريم؟؟؟

ماهان يه نيم نگاه به مطبي که من اشاره مي کردم کرد و خيلي ريلکس گفت: چرا اتفاقا" مي خوايم بريم همين جا.

چشمهام گرد شد دهنم يه متر باز شده بود.

دوباره با تعجب پرسيدم: اينجا چرا؟؟؟ کي مي خواد بياد اينجا؟؟؟ اصلا" مريض کيه؟؟؟

ماهان با همون خونسردي گفت: تو.. مريض تويي .. لازمه بايد حتما" دکتر ببينتت.

ديگه محال بود بيشتر از اين تعجب کنم. ماهان با خودش چي فکر کرده بود؟؟ من چه نيازي به اين دکتره داشتم؟؟؟ اصلا" داشته باشم چه طور ماهان روش شده منو بياره اينجا ؟؟؟ چه حس صميميت زيادي کرده. حالا من تو دلم گفتم دوسش دارم اين چرا انقده بي شخصيت شد؟؟؟ محاله من با اين برم تو اين مطب.

اخم کردم. دوست داشتم همچين بزنمش که بلند نشه.

با همون اخم عصبي گفتم: من چرا بايد بيام اينجا؟؟؟ مگه من چمه؟؟؟

ماهان يه لبخند زد و گفت: چيزيت نيست عزيز من، براي اطمينانه. لازمه خوب.

ديگه داشتم منفجر مي شدم. يه عزيزم مي گفت و همه غلطي مي کرد. واقعا" چي فکر کرده در مورد من؟؟؟ نه من مي خوام بدونم فکر کرده من از اون جور دخترام؟؟؟

يکم صدامو بلند کردم و گفتم: لازمه؟؟؟ براي اطمينان؟؟؟ براي چه اطميناني من نياز به دکتر زنان و زايمان دارم؟؟؟

 اين و گفتم چشمهاي ماهان شد قد يه 500 تومني. با بهت برگشت و يه نگاه چند ثانيه اي به در مطب کرد. وقتي برگشت سمت من کبود شده بود.

قيافه عصبي من و که ديد نتونست خودشو کنترل کنه و پق زد زير خنده و غش غش خنديد.

اخمم بيشتر شد. يعني چي؟ بي تربيت به من ميخنده. نگاه .. نگاه ترو خدا داره از چشمهاش اشک مياد بي شعور. رو پاش بند نيست از خنده.

با همه حرصم براش زبون در آوردم و يه لگد زدم به پاش و برگشتم که برم. بي شخصيت. به خودت بخند.

اومدم برم که دستم و از پشت کشيد. خم شده بود و پاشو مي ماليد و همون جور خم اومد جلوي من. جلوم که رسيد صاف ايستاد. قهقه اش بند اومده بود اما هنورم آماده بود که بلند بلند بخنده.

تو چشمهام نگاه کرد و به زور نفس عميق کشيدن خنده اشو فرو داد و گفت: من موندم تو با اين چشمهاي درشتت چه جوري تابلو ها رو خوندي که فقط يکيشون و ديدي؟؟؟

من: هان ....؟؟؟!!!!

گيج با دهن باز مونده به ماهان نگاه کردم. منظورش چي بود من يکيشون و ديدم؟؟؟ براي ارضاء حس فضوليم برگشتم سمت در و در کمال بهت و حيرت ديدم يکم پايين تر از اون تابلو طلائيه با نوشته هاي مشکي يه تابلوي ديگه ام هست که نوشته:

دکتر ميلاد راد

روانشناس

دهنم يه متر باز مونده بود. روانشناس ... روانپزشک ... روانکاو ....

يه صداهايي تو سرم پيچيد ....

-: روانپزشک و روانکاو و اينا مال ديوونه هاست. آدم عاقل که پيش اين جور آدما نميره.

*: مگه مشکل حادي داره که بره پيش دکتر روانيها. ديوونه شدي؟؟؟

-: خوب بايد بري تيمارستان اين دکترها خودشون يه موردي دارن وگرنه کدوم آدم عاقلي از بين اين همه رشته ميره دکتر ديوونه ها ميشه؟؟؟

صداهاي تو سرم خيلي بلند بودن. مي ترسيدم از قدم گذاشتن به اون مطب مي ترسيدم. مي ترسيدم يکي بفهمه و همين حرفها رو بهم بگه. بگه ديوونه ... بگه رواني ... بگه يه مرضي داشتي يه مخ تابيده اي داشتي که رفتي پيش اين دکترا...

از بچگي هميشه هر کي اسم روانپزشک و روانکاو و مياورد همه همين حرف و مي زدن. هر چند من هميشه مخالف بودم. اما ذهنيتي بود که تو سر همه رفته بود.

من از اين ذهنيت مي ترسيدم.

با چشمهاي ترسون رومو برگردوندم که از اين مطب و اين ساختمون دور شم که قامت بلند ماهان که جلوم ايستاده بود سد راهم شد. خواستم از کنارش رد شم برم که بازومو گرفت و برم گردوند سر جام و دوباره جلوش ايستادم. خواستم دوباره برم که اين بار محکمتر جفت بازوهامو گرفت.

مستاصل گفتم: ماهان بزار برم. من نمي خوام بيام اونجا ...

سرم پايين بود و صورت ماهان و نمي ديدم اما صداش متعجب بود.

ماهان: آنا چي شد؟؟؟ کجا مي خواي بري؟؟؟

ترسيده و مضطرب فقط مي خواستم فرار کنم.

ناراحت گفتم: ماهان ولم کن من ديوونه نيستم به اين دکترام نياز ندارم.

خودم به حرفي که مي زدم باور نداشتم فقط حرفهايي که يه عمر از زبون بقيه شنيده بودم و مثل طوطي تکرار مي کردم.

دستهاي ماهان صورتمو قاب گرفت. دستهاش داغ بودن بهم حس گرمي آفتاب تابستون و مي دادن. بي اختيار چشمهام بسته شد.

ماهان با دستش صورتمو رو به بالا کرد.

ماهان: آنا چشمهاتو باز کن.... به چشمهاي من نگاه کن آنا ...

تو صداش اونقدر تحکم بود که وادارم کرد چشمهامو باز کنم. نگاهم تو چشمهاي روشنش فرو رفت.

آروم پرسيد: چرا نمي خواي بياي پيش دکتر.

ناراحت و غمگين نگاش کردم. با چشمهام بهش التماس مي کردم که مجبورم نکنه باهاش برم که بعدا" بهم انگ ديونگي بزنن.

انگار از نگاهم فهميد. چشمهاشو بست و يه نفس عميق کشيد. دوباره چشمهاشو باز کرد و يکم سرشو خم کرد تا تاثير نگاهش بيشتر بشه.

زمزمه وار گفت: آنا ... اينجا يه مطبه. اونيم که اون توئه يه دکتره. يه محرم. يه رازدار. مطمئن باش هر حرفي که پيشش مي زني محفوظ ميمونه. اون به کسي نميگه. آنا قبول کن که مريضي قبول کن که به کمک نياز داري.

سريع گفتم: تو کمکم کن.

يه لبخند مهربون زد و گفت: آنا عزيزم ... مي دوني که هميشه براي کمک بهت حاضرم اما .. اما ...

کلافه شده بود. چشمهاشو رو هم فشار داد و سرشو کج کرد و فکش منقبض شد.

ماهان: اما من هميشه نيستم آنا .. هميشه نيستم که کنارت باشم يا دستت و بگيرم. هميشه من به موقع نمي رسم.

صداش يکم بلند تر شد. کم کم عصبي تر مي شد.

ماهان: مي دوني چقدر برام سخته ... چقدر سخته که ازت دور باشم و هميشه نگران که نکنه يه جايي گير کني يا يه اتفاقي برات بي افته؟؟؟ ده بفهم ... مي دوني وقتي بي هوش تو اتاقت پيدات کردم يا بي حال و بي جون تو ماشين ديدمت چي بر من گذشت؟؟؟ دِ نمي دوني ....

يکم آروم تر شد. دوباره تو چشمهام نگاه کرد و آروم گفت: آنا بيا و براي آروم گرفتن دل منم که شده برو دکتر. بيا بريم. من کنارتم. قول ميدم .. بازم بهم اعتماد کن. به خدا همه سعيمو کردم که خودم بتونم کمکت کنم که با ترست رو به رو شي که بهش غلبه کني اما ...

صداش بغض دار شد. انگار داشت خاطراتي و ياد آوري مي کرد که براش ناراحت کننده بود.

ماهان: اما ديدي که نشد .. دوباره وقتي تو ماشين گير کردي همين حال بهت دست داد ... آنا ... دفعه بعد که حالت بد ميشه کيه؟؟؟ کجاست ؟؟؟ تو کدوم ماشين و اتاق و آسانسوريه؟؟؟ اون موقع چه جوري بهت برسم؟؟؟ چه جوري نجاتت بدم؟؟؟

آنا بزار اين دکتر کمکت کنه به خاطر من ...

به خاطر ماهان ... صداش اونقدر بغض دار و ناراحت بود که يه لحظه فکر کردم اون مريضه و داره بهم التماس ميکنه که ببرمش دکتر.

سرمو کج کردم تو چشمهاش خيره شدم. بي اختيار دستم آروم بالا اومد و نشست رو دست ماهان که يه طرف صورتم بود.

يه لبخند زدم و به همون آرومي گفتم: باشه ماهان .. باشه ميام .. فقط قول بده بموني پيشم. من مي ترسم. مي ترسم بگه ديوونه ام.

مي دونم ترسم به شدت احمقانه است. مي دونم از مني که يه استاد دانشگاهم، يه مهندس با مدرک فوق ليسانسم اين جوري فکر کردن مثل يه آدم عامي خيلي بعيده اما يه چيزهايي هست که تو ضمير ناخودآگاه آدم حک ميشه و خيلي سخت از فکر و وجود آدم محو ميشه.

اين حرفم که هر کي بره پيش روانکاو و روانپزشک پس ديوونه است و جاش تو تيمارستانه از بچگي تو ذهنم حک شده و دليلي اصلي که اين همه سال اين مريضيمو از همه مخفي کردم و حتي نزاشتم مامانم اينا بفهمنه.

مي ترسيدم فکر کنن دخترشون ديوونه است.

ماهان يه لبخندي بهم زد و گفت: تو معرکه اي آنا. قول ميدم از پيشت جم نخورم.

با لبخندي جوابش و دادم. دستهاشو از صورتم جدا کرد و با دست راستش دستمو گرفت و يه فشاري بهش داد براي اطمينان و بعد با قدمهاي استوار به سمت مطب قدم بر داشت. منم به دنبالش کشيده شدم

زنگ زديم و يه خانمي که فکر کنم منشي بود در و باز کرد.

ورودي مطب با يه راهرو از هم جدا ميشد. يکي سمت راست و کي سمت چپ. يکي دکتر زنان و زايمان يکي روانشناس.

سرمو انداختم پايين و با ماهان رفتيم سمت قسمت روانشناسه. ماهان با منشي حرف زد و گفت وقت گرفته.

بفرما آقا چقدرم برنامه ريزي کرده بود. اصلا" سرمو بلند نکردم همه کارها رو ماهان خودش انجام داد. بعدم دستمو کشيد و بردم رو دوتا صندلي کنار هم نشوندم.

خوب البته الان که فکر مي کنم با اون کله پايين افتاده من هر آدم عاقلي که مي ديدم مطمئنن فکر مي کرد که من يه ديوانه اي ،رواني، تخته کم داري چيزي هستم چون خيلي بد کله امو انداخته بودم پايين. مثل منگلا شده بودم.

يکم که نشستيم ريز ريز سرمو بلند کردم و به بقيه مريضها نگاه کردم.

اول از همه چشمم به يه دختر ترگل ورگل افتاد که موهاي رنگ شده صافش يه وري ريخته بود رو صورتش و دماغ عمل کرده و لبهاي خوش فرمي داشت. کلا" دختره خوب بود قيافه اشو تيپشم عالي بود.

منم مثل منگلا با فک افتاده داشتم نگاش مي کردم. اين چرا اومده اينجا؟؟؟ با اين دک و پزش بهش نمي خوره مشکل داشته باشه.

آروم زدم به پهلوي ماهان و صداش کردم.

من: ماهان .. ماهان ...

ماهان آروم متمايل شد سمت من و گفت: جانم.

تو همون وضعيتم از جانمش خر کيف شدم و نيشم تا بنا گوش باز شد.

چشمم افتاد به يکي دونفري که داشتن به نيش بازم نگاه مي کردن. سريع جمعش کردم. خوب اين بدبختها حق داشتن فکر کنن من ديوونه ام با اين رفتارهايي که من از خودم نشون ميدادم و به شدت سعي داشتم نقش عقب مونده ها رو بازي کنم اينا فکر ديگه اي نمي تونستن بکنن.

ماهان: آنا چي مي خواستي بگي؟؟؟

تازه ياد سوالم افتادم و بي خيال آدمهاي اونجا شدم.

خودمو کج کردم سمت ماهان و آروم گفتم: ماهان دختر روبه روئيه رو ببين اين که به اين خوبيه سالم به نظر مياد اين چرا اومده اينجا.

ماهان چشم از دختره برداشت و با لبهايي که به زور جمعشون کرده بود که قهقهه نزنن گفت: مگه حتما" بايد مشکلي داشته باشه که بيان اينجا؟؟ بعضي ها ميان با دکتر درد و دل مي کنن. اين جور آدمها بيشتر به کسي نياز دارن که به حرفهاشون گوش کنه. بعدم خود تو مگه چته؟؟؟ مشکل آنچناني نداري که. کسايي که ميان اينجا که نبايد حتما" عربده بکشن و به در و ديوار بکوبن.

ببين عزيزم اين دکتر راد يه وانشناسه يه روانکاو. کار روانکاو يا روانشناس اينه که بيمار رو با مشاوره و جستجو در روح و روان درمان کنه .

اما روانپزشک در هر حال يه پزشکه و با دارو درماني بيماري هاي شيزوفربي يا اسکيزوفرني . يا تلقين . و يا جنون رو درمان ميکنه و کارش دادن دارو و شک الکتريکيه. و بيشتر تو بيمارستانهاي رواني و بخش هاي مغز و اعصاب فعاليت ميکنه .

در ضمن روانپزشک به مريضي که مياد پيشش ميگه بيمار ولي يک روان شناس به ادمي که مياد تا ازش مشاوره بگيره، ميگه مراجعه کننده و به اون انگه بيماري نميچسبونه .

روانکاو دوره ميبينه که با صحبت کردن و راهکار دادن که يک روش غير داروييه اون شخص رو درمان کنه.

حالا بعدش اگه روانشناس تشخيص داد که حال اون طرف حاده، ميتونه اون و تو تيمارستان بستري کنه و روش دارويي رو تجويز کنه ولي اکثرا سعي ميکنه که با روش غير دارويي درمان رو ادامه بده. براي همينه که ميگم نبايد نگران اينجا اومدن باشي.

خيالم راحت شد. پس هيچکي نمي تونه بگه من ديوونه ام. حرفاش منطقي و درست بود و آروم کننده چيزي براي گفتن نداشتم براي همينم دوباره زوم مريضا شدم. يه پسره بود که سرش آروم آروم به چپ و راست تکون مي خورد و چشمهاش دو دو مي زد. با مامانش اومده بود.

انقده دلم سوخت. پسره خيلي جوون بود چرا مريض شده بود اين جوري؟؟؟ بيچاره مامانه پسره. ناراحت شدم. دمغ سرمو انداختم پايين و سعي کردم به هيچ کس فکر نکنم.

اونقدر سرمو پايين نگه داشتم تا منشي اسممو خوند.

منشي: خانم مفخم.

ماهان جاي من جواب داد. من سرمو بلند کردم ببينم چي به چيه؟؟؟

منشي: خانم بعدي نوبت شماست.

يکم ديگه صبر کردم که پسري که تو اتاق دکتر بود اومد بيرون.حالا ما بايد مي رفتيم تو. هر دو بلند شديم و رفتيم سمت در اتاق.

ماهان يه تقه به در زد و درو باز کرد. دستشو گذاشت رو شونه امو گفت: آنا خودت تنها بايد بري تو. من بيرون منتظرت مي مونم.

با چشمهاي ملتمس نگاش کردم. تروخدا باهام بيا من تنهايي ... مي ترسم.

انگار از چشمهام حرفمو خوند. يه لبخند زد و يه دستي به کمرم زد و گفت: برو خانمي من همين بيرون منتظرم. برو...

اين و گفت و يکم هولم داد تو اتاق و خودش در و پشت سرم بست.

هنوز داشتم به در بسته اتاق نگاه مي کردم و دعا مي کردم در باز بشه و ماهان بياد تو.

-: سلام خانم....

با شنيدن صدا از جام پريدم. تند سرمو برگردوندم. يه دکتر جونه حدود 40 ساله بود. 6 تيغ کرده با يه لبخند آروم کننده پشت ميز نشسته بود. يه پيراهن مردونه صورتي کمرنگ پوشيده بود که با صورت سفيدش و اتاق يک دست سفيدش با مبلهاي سفيدش يه حس آرامش بخشي يه آدم مي داد که کلا" آدم آروم مي گرفت.

تحت تاثير لبخند دکتر و فضا يه لبخند زدم.

دکتر با دست اشاره کرد که بشينم.

آروم رفتم جلو و رو مبل راحتي که جلوي ميزش بود نشستم. دکتر هم از جاش بلند شد و اومد رو به روم رو مبل نشست.

لبخند از لبش نمي افتاد. يکم سرمو چرخوندم و به در و ديوار اتاق نگاه کردم. چند تا تابلو از گل و اينا بود خيلي حس خوبي به آدم مي داد اين اتاق. اما من هنوزم استرس داشتم و مي ترسيدم و مدام اين دسته کيف وامونده رو مي پيچوندم.

دکتره يه نگاهي به دست من که داشتم دسته کيفمو له مي کردم کرد و با لبخند گفت: خوب خوش اومديد. همون طور که مي دونيد من ميلاد راد هستم و شما؟؟؟

خيلي ريلکس بود. عادي انگار تو مهموني من و ديده و مخواد باهام آشنا بشه.

نه انگاري زيادم ترس نداره. چه حرفي مي زنيا آنا آمپول که نمي زنه مي ترسي.

يه نفس گرفتم و گفتم: من آنا مفخم هستم.

دکتر: خوشبختم. من با مراجعينم راحت صحبت مي کنم پس به شما ميگم آنا مشکلي که نداريد؟؟؟

با سر گفتم: نه.

دکتر: خوب آنا رشته ات چيه؟؟؟ چند سالته ؟؟؟ چي کار مي کني؟؟

من: من فوق ليسانس معماريم. 25 سالمه و الانم تو يه دانشگاه تدريس مي کنم و تو يه شرکتم کار مي کنم.

دکتر ابروهاشو داد بالا و با تحسين سرشو تکون داد و خوشحال گفت: آفرين ... چه دختر موفقي. فکر کنم درآمدت خوب باشه ها. مجردي؟؟؟

خنده ام گرفت با لبخند گفتم: بله.

دکتر با يه لبخند خوشحال گفت: چقدر خوب ....

بي صدا خنديدم. اين دکتره اصلا" اون مدلي که فکر مي کردم نبود خيلي شوخ و بانمک بود.

دکتر: خوب آنا مشکلت چيه ؟؟؟ من چه کمکي بايد بهت بکنم؟؟؟

آهان حالا رسيديم به اون قسمت سخته. يعني زور داره دهنمو باز کنم بگم مي ترسم. ماهان چي گفته بود؟؟؟ چي چي ايا دارم من؟؟؟ واي يادم نمياد ولش کن.

لبمو با زبون تر کردم. دسته کيفمو با حرص و استرس بيشتري پيچوندم و گفتم: راستش من ... من مي ترسم.

لبخندش بيشتر شد و گفت: خوب همه آدمها مي ترسن. مي توني کسي و پيدا کني که تو زندگي نترسه؟؟؟

چه بامزه. يه لبخند گشاد زدم. با لبخند گفتم: نه خوب ولي همه از اين چيزي که من مي ترسم نمي ترسن که.

دکتر راد با همون لبخند يه ابروشو داد بالا و گفت: چيه؟؟؟ نکنه از روح و جن و اينا مي ترسي؟؟؟ راستش يکمم ترس دارن.

اين جمله رو خيلي بامزه گفت بامزه تر اداش بود همچين يواشکي چشمهاشو چپ و راست کرد ببينه کسي نباشه روحي .. جني چيزي که نتونستم خودمو کنترل کنم و بلند بلند خنديدم. دسته کيفو بي خيال شده بودم و مي خنديدم.

دکترم خنديد. چقدر راحت تونسته بود استرسمو کم کنه.

دهنمو به زور جمع کردم و گفتم: نه از اينا نمي ترسم. البته نه هميشه. وقتي تنها باشم و تاريک يکم توهم ترس دارم اما مشکلم اين نيست.

منتظر نگام کرد. ادامه دادم: راستش من از حبس شدن مي ترسم.

دوباره ابروش و داد بالا و شوخ گفت: يعني مي ترسي بري زندان مثل خلافکارها؟؟؟

دوباره بلند بلند خنديديم و گفتم: نه بابا زندان چيه. من از اتاق بسته مي ترسم از آسانسور از ماشين قفل شده. از هر جايي که بدونم به اختيار من باز نميشه و نمي تونم از توش بيام بيرون.

دکتر راد خيلي نرم و آروم و کنجکاو پرسيد: دليل خاصي براي ترست داري؟؟؟ يعني تو آسانسور گير کردي يا يه جايي موندي؟؟؟ خودت مي دوني ترست از کجا شروع شد؟؟؟

سرمو انداختم پايين و گفتم: راستش مي دونم.

خودشو کشيد جلو کنجکاو گفت: خوب ...

يه نگاه به صورتش کردم. خيلي بامزه بود شده بود مثل اين پسر بچه هاي فضول. هر وقت ماهان اين جوري نگام مي کرد بي اختيار از فضوليش هيجان زده مي شدم و همه چيز و با آب و تاب تعريف مي کردم.

قيافه دکترم همون حس و بهم داد. منم شروع کردم و مو به مو همه اون چيزايي که براي ماهان گفتم براش تعريف کردم.

خيلي جالب بود. اصلا" حس نمي کردم که دارم براي يه غريبه که براي اولين باره ديدمش حرف مي زنم. يه جور حس نزديکي و راحتي باهاش داشتم. نمي دونم به خاطر فضاي اتاق بود يا به خاطر قيافه آروم و لبخند پر آرامش دکتر.

هر چي که بود خوب زبونم و باز کرده بود. باعث شده بود که نه تنها مشکلمو بگم بلکه چيزاي اضافه ترم بگم. مثلا" بگم چي شد که از آسانسور ترسيدم و خونه ماهان اينا زندوني شدم تو اتاق و يه بارم تو ماشين گير کردم. اينم گفتم که سوار آسانسور ميشم اما فقط وقتي که ماهان پيشمه. اگه اون باشه از چيزي نمي ترسم. انقدر گفتم و گفتم که کف کردم. دکترم دستشو زده بود زير چونه اشو با آرامش بهم نگاه مي کرد و به حرفهام گوش مي داد.

حرفهام که تموم شد با همون آرامش و لبخند گفت: اين ماهاني که ميگيد نسبتش با شما چيه؟؟؟

سريع تو دلم گفتم: عاشقشم. عشق منه ولي خود الاغش نمي دونه. بس که بيشعوره و هيچي نمي فهمه من با همه خنگي و گيجيم فهميدم، اون نمي فهمه ؟ آق دکتر هم هست مثلا".

از غرغر تو دليم خوشحال بودم. يه نيمچه لبخندي از سر رضايت زدم. فکر کنم چشمهام برق مي زد از حرفهام و اعتراف و غرغري که برا خودم کردم.

به دکتر نگاه کردم و گفتم: يه دوست خانوادگيه. مثل پسر خاله امه.

دکتر با لبخند يه سري تکون داد و گفت: بهش اعتماد داري؟؟؟

سريع گفتم: خيلي.

دکتر: چرا با اون سوار آسانسور ميشي؟؟؟ مگه نمي ترسي؟ پس چرا سوار ميشي؟؟؟

چشم از دکتر گرفتم و به ديوار سفيد پشت سرش نگاه کردم. واقعا" چرا وقتي ماهان پيشمه حس مي کنم مي تونم هر کاري انجام بدم؟؟؟

تو همون حالت گفتم: نمي دونم. يه جورايي احساس مي کنم اگه ماهان باشه هيچ خطري تهديدم نمي کنه. يه جورايي مثل سوپر منه.

خودمم خنده ام گرفته بود از تشبيهم. يه لبخندي زدم و گفتم: احساس مي کنم اگه تو خطرم باشم اگه آسانسور در حال سقوطم باشه، اگه ماهان کنارم باشه مي تونه متوقفش کنه و سالم بيرونم بياره. بهم حس امنيت ميده.

دکتر: باباتم اين حس و ميده بهت؟؟؟ چون پدرا قهرمان بچه هاشونن.

نگاهمو از ديوار گرفتم و به دکتر نگاه کردم.

آروم گفتم: بابام ... نه ...

دکتر: چرا؟

من: نمي دونم .. شايد چون يه جورايي اون باعث شده که اين ترس در من ايجاد بشه نمي تونم بهش اعتماد کنم. مي ترسم دوباره تو يه همچين جاي بسته اي ولم کنه.

دکتر: و ماهان اين کار و نمي کنه؟؟؟

با لبخند گفتم: ماهان يه جور ناجيه. هميشه به وقتش خودشو مي رسونه. ممکنه دير بياد با تاخير بياد اما هميشه مياد و به موقع ميرسه. اون نجاتم ميده.

شده بودم يه بچه دو ساله که براي سوپر منش ذوق ميکنه هر چند بچه هاي الان براي بن تن ذوق ميکنن اما من همون سوپر من و ترجيه مي دادم. بت منم نه سوپر من.

دکتر بي حرف نشسته بود و به ذوق و هيجان من نگاه مي کرد.

يکم که با ياد ماهان ذوق کردم به خودم اومدم و ديدم دکتر نشسته و دقيق به همه حالتهام نگاه مي کنه. دهنمو جمع کردمو سرمو انداختم پايين.

دکتر آروم گفت: ماهان و دوست داري؟؟

سريع سرمو بلند کردم. اين چي ميگه؟؟؟ از کجا فهميد؟؟؟ خودمو زدم به خنگي و با ابروهاي بالا رفته گفتم: هان ؟؟؟

دکتر يه لبخند گشاد زد که يعني خر خودتي.

دکتر: مي دوني که من دکترم محرمو رازدارتم. مي توني با من راحت باشي. حرفهات پيش من مي مونه.

دکتري که دکتري پريسا که نيستي برات همه زندگيمو تعريف کنم. حالا زيادي برات حرف زدم جو گرفتتت.

رومو کردم سمت ديوار و نگاهمو دوختم يه سمت ديگه و گفتم: نه ندارم.

دکتر يه خنده اي کرد و گفت: باشه جواب نده هر وقت احساس کردي آماده بودي در موردش حرف بزن.

ببينم آنا تنها اومدي؟؟؟

سرمو چرخوندم و دوباره به دکتر نگاه کردم الان من بگم با ماهانم که سه ميشه. چه فکري مي کنه با خودش؟؟؟

ولي خوب دروغم که زشته نبايد بگم. بزرگ شدم ديگه.

گلومو صاف کردم و سعي کردم به لبخندش که يه جورايي مچ گير بود نگاه نکنم.

من: نه با ماهان اومدم. يعني اون به زور آوردم دکتر.

دکتر لبخندشو جمع کرد و اونم با يه سرفه گفت: چقدر مشتاقم که اين آقا ماهان و ببينم. خوب آنا خانم برا امروز کافيه مي تونيد بريد. فقط من دو کلام با اين ماهان شما حرف دارم.

آخ جون تموم شد مي تونم برم....

تازه داشتم برا رفتن ذوق مي کردم که با شنيدن من بايد با ماهان حرف بزنم دکتر چشمهام گرد شد و ذوقم کور.

سريع براق شدم به دکتر و گفتم: براي چي با ماهان حرف بزنيد؟؟؟ ماهان سالمه سالمه مشکلي نداره که.

دکترسرشو بلند کرد و با ديدن من نمي دونم از قيافه من يا از حرفهاي من از کدوم بود که يهو زد زير خنده. منم با چشمهاي گرد بهش نگاه کردم. اين دکتره هم واسه خودش سرخوشه ها.

يکم خنديد و گفت: نترس دختر چيزي بهش نمي گم. مگه نگفتي که با ماهان مي توني سوارآسانسور بشي؟؟؟ خوب مي خوام در اين مورد باهاش حرف بزنم.

من: آهان از اون لحاظ.

خيالم راحت شد. دکترم با لبخند گفت: آره از اين نظر.

يه تشکر کردم از دکتر و از جام بلند شدم. دکتر همراه من تا دم در اومد و بدرقه ام کرد. خودش در و برام باز کرد. جلوي در ايستاده بودم که دکتر گفت: آنا خانم از منشي يه وقت ديگه بگيريد. فکر کنم بي افته براي بعد از تعطيلات عيد.

سري تکون دادم و گفتم: باشه.

دکتر باز لبخندي زد و گفت: خوب حالا اين آقا ماهان و به ما نشون نمي ديد؟؟؟

برگشتم سمت اتاق انتظار و ماهان و ديدم که ازجاش بلند شده بود و داشت ميومد سمت ما. به ما که رسيد گفتم: بفرماييد آقاي دکتر ايشون ماهان هستن.

دکتر و ماهان با هم سلام عليک کردن و دست دادن.

دکتر رو به من گفت: لطفا" شما بيرون منتظر باشيد تا ما حرفهامون تموم بشه . آقا ماهان شما بفرماييد من باهاتون حرف دارم.

ماهان فقط يه سري تکون داد. من رفتم بيرون از اتاق و ماهانم رفت تو اتاق و در و بست. رفتم جاي قبلي ماهان نشستم.

يکم اين ور اون ور و نگاه کردم. يکم مثل بي تربيت ها خيره شدم به مراجعين. يکم به حرفهاي منشي که با تلفن حرف مي زد گوش دادم که بالاخره در بعد کلي انتظار باز شد و ماهان و دکتر خوش و بش کنان اومدن بيرون. با هم دست دادن و خداحافظي کردن. ماهان رفت سمت منشي و دکتر هم از همون جا براي من که ايستاده بودم تو جام دست تکون داد و خداحافظي کرد.

ماهان اومد سمتم و گفت: بريم؟؟

منم از خدا خواسته گفتم: بريم.

دوتايي رفتيم بيرون و من تا پامو از مطب گذاشتم بيرون تا خود خونه خودمو به در و ديوار کوبيدم تا اين ماهان بگه دکتر چي بهش گفته. اما اين لال مرده يک کلمه هم بهم حرفي نزد. منم از لجم هيچي در مورد دکتر خوش خنده شوخ نگفتم بهش.

ماهان براي هفته بعد از عيد برام نوبت گرفته بود.

الان بسيار خوشحالم. در پوست خود نمي گنجم. قراره تا يک ساعت ديگه حرکت کنيم بريم رامسر پيش مامان اينا.

يعني انقده دلم مي خواد از اين شهر بزنم بيرون که نگو. دلمم براي مامان اينا تنگ شده. دلم دريا مي خواد.

خاله اينا هم قراره بيان سال تحويلم اونجاييم. ماهان قراره دو روز بمونه بعدش برگرده چون اين آقا محبت کردن و يه پروژه ديگه رو قبول کردن که فرصت زيادي براي تحويلش ندارن براي همينم تو اين عيدي بايد کارهاش و تند و تند انجام بده. بيشتر کارمندهاي شرکتم که رفتن مرخصي. فقط خودش مونده و کيا. دوتايي بايد کار کنن روش.

تقصير خودشه. من که دارم ميرم عشق و حال. ولي ماهان نمي خواد باباش اينا رانندگي کنن بعد از قضيه تصادف مي ترسه. خودش مياد باهامون و بر مي گرده.

با يه لذتي صبحونه امو خوردم. هيچ وقت اين جوري بهم نمي چسبيد.

ماهان رو به روم پشت ميز نشسته بود و داشت چاييشو مي خورد و نگام مي کرد. منم با يه لذتي لقمه ي نون و پنير و کره امو گذاشتم تو دهنم.

ماهان يکم نگام کرد و آخرشم طاقت نياورد و فنجونش و آورد پايين و گفت: خيلي خوشحالي داري ميري؟؟؟

يه ابرومو انداختم بالا و گفتم: نه پس ناراحتم. دارم بال در ميارم. مي خوام برم شمال .. خونه .. مامان .. دريا ...

ماهان لبشو جمع کرد و با دستش به ميز کشيد و سرشو انداخت پايين و مثل بچه هاي بهانه گير گفت: ولي خونه تو که تهرانه. خونه خودتون.

يه لبخند زدم و گفتم: خونه همون جاست که خانواده ات باشن. مادرت، پدرت، کسايي که دوستشون داري. خونه جائيه که دلت خوش باشه.

سرشو بلند کرد و تو چشمهام نگاه کرد و گفت: يعني اينجا دلت خوش نبود که اينجا رو خونه ات نميدوني؟؟؟

تو چشمهاش نگاه کردم. بازم روشني چشمهاش جذبم کرد.

تو چه مي دوني که تو دل من چي مي گذره. اينجا .. اون اتاق بالا .. اتاقي که مي دونم پشت ديوارش تو هستي همه دلخوشيمه. با يادشم خوشحال ميشم. دلم گرم ميشه.

چشمهامو ازش گرفتم. بهزور خنديدم و شيطون نگاش کردم و گفتم: اينجا که خونه خودمه بيشتر از اينکه مال تو باشه خونه منه. اون شرکت مال توئه. تو همه اش اونجا ولويي.

بعدم نيشمو نشونش دادم.

ماهان يه لبخندي زد و شيطون گفت: ميگن دزد پررو يقه صاحب خونه رو گرفته به تو ميگنا. بچه پرو 2 روزه اومدي من و از خونه امون مي خواي بندازي بيرون.

براش ابرو انداختم بالا و از جام بلند شدم.

ماهان: کجا؟؟؟ صبحونه اتو بخور.

يه نگاه به ميز کردم. ديگه اشتها نداشتم.

کوتاه گفتم: سيرشدم. پاشو بريم خاله اينا کارشون تموم شد.

ماهانم ديگه هيچي نگفت از جاش بلند شد و دو تا ساک گنده رو گرفت دستش و رفت پايين.

تو ماشين انقده ذوق زده بودم که مثل غورباقه نشسته بودم و به جاده نگاه مي کردم. عاشق جاده و گوش کردن مداوم به آهنگاي تکراري بودم.

يه يک ساعت که رفتيم عمو به ماهان گفت بزنه کنار.

ماهان: چرا کاري داريد؟؟؟

عمو حميد: نه پسر بزن کنار مي خوام برم پشت بشينم پيش زنم.

ماهان آروم رفت کنار جاده پارک کرد و برگشت با تعجب به عمو نگاه کرد.

ماهان: بابا ... مگه جلو نشستين مشکلي هست که مي خواي بري عقب؟؟؟ تو جاده که خانمتون از دستتون در نمي ره؟؟؟

همه خنديديم. عمو دستش و بلند کرد و يکي آروم زد رو شونه ماهان به نشونه اعتراض و گفت: پسر به بابات تيکه ننداز. مي خوام برم بخوابم خسته شدم.

ماهان با چشمهاي گرد به عمو نگاه کرد و گفت: باباجان انگاري من دارم رانندگي مي کنما بعد شما خسته ميشيد.

عمو يه لبخند عظيم زد و گفت: ول کن ديگه من بخوام برم پيش زنم بشينم بايد به تو توضيح بدم؟؟؟

بعد يه گردني براي ماهان تکون داد که من و خاله مرديم از خنده . ماهانم اول يکم شوکه نگاش کرد و بعد اونم خنديد.

عمو برگشت سمت من و گفت: آنا دخترم تو بيا جلو بشين ما شايد بخوابيم تو حواست به ماهان باشه که ماهارو به کشتن نده.

ماهان: بابااااااااااااا

عمو يه لبخند دندوني به ماهان زد.

ماهانم خبيث گفت: بابا جان بگو تو ماشينم نمي تونم بي خانمم بخوابم چرا ماها رو مي پيچوني.

عمو دوباره يه ضربه حواله شونه ماهان کرد که ماهان فقط خنديد.

عمو: فضولي نکن پسر ...

من و خاله همين جوري به کل کل اين دوتا نگاه مي کرديم.

عمو پياده شد. منم پياده شدم و جامو با عمو عوض کردم.

ماشين راه افتاد. خاله و عمو اول يکم پچ پچ کردن بعد دوتاشون ساکت شدن و يه ساعت بعدم خوابشون برد.

حوصله ام سر رفته بود. آهنگ تموم شده بود و منظره هام تکراري.

برگشتم سمت ماهان و گفتم: ماهان يه آهنگ بزار حوصله ام سر رفت.

يه نيم نگاه بهم کرد و يه لبخند زد و بي حرف دستشو برد سمت ضبط. يکم باهاش ور رفت و بعد آهنگي که مي خواست و پيدا کرد و پلي کرد.

يه احساسي به من ميگه

بايد فکر کرد به اون چشمهاي زيبا

به اينکه من چه جور بايد

بزارم پا توي روياي شبهات

يه احساسي به من ميگه

تو اين غربت تو بايد مال من باشي

ميگه ميشه تو هم بامن،

تو اين دنياي پرمحنت يه همراه شي

ميگه ميشه براي تو،

باشم من بهترين همدم

رو اون زخماي قلب تو

بزارم با همين عشقم يه روز مرهم

تو اين شبهاي تنهايي

به دور از هرچي غم همراه تو ميشم

آره ميگه، به من ميگه،

من و تو باهمين عشقم

ميگه آره يه روز آخر

با عشقم من توي قلب تو جا ميشم

تو اين شبهاي تنهايي

به دور از هرچه غم،همراه تو ميشم

بگو اي آخرين همدم،

منم درگير احساسم

بگو احساس گرمت رو،

ميون گريه ميشناسم

بزار باور کنم امشب،

تب دستاتو ميگيرم

يه احساسي به من ميگه

يه شب پاي تو ميميرم

آهنگ خيلي قشنگي بود و چه پر معني. چقدر خوب ميشد آدمها حرف دلشون و همين جوري به زبون بيارن. هر چي تو دلشونه رو بگن. حاشا نکنن از آرزوهاشون بگن.

سرمو تکيه دادم به شيشه و چشمهامو بستم.

غرق شدم تو تک تک کلمات آهنگ.

صداي اروم ماهان پيچيد تو گوشم.

ماهان: داري مي خوابي؟؟؟

با همون چشمهاي بسته آروم گفتم: نه دارم به آهنگ گوش مي کنم. خيلي قشنگه.

ماهان با يه آه گفت: آره خيلي پر معنيه.

يهو چشمهام باز شد و صاف نشستم. ماهان يه تکوني خورد و گفت: چته دختر جني شدي؟؟؟ تو که الان تو حس بودي.

تند و بي اختيار گفتم: پرمعني براي کي؟؟؟ کسي تو ذهنته؟؟؟

گفت پر معنيه؟؟؟ يعني اين آهنگ براش معني خاصي داشت؟؟؟ اون و ياد کسي مي نداخت؟؟؟ کي؟؟ کي تو فکرته ماهان. اگه من نباشم خودمو از همين ماشين پرت مي کنم بيرون.

خوشحالي آنا معلومه که تو نيستي.

پوفي کردم و دمغ شدم. اگه قراره اين آهنگ و شعرش براي هر کسي غير من باشه اصلا" دلم نمي خواد بفهمم اون آدم کيه.

دوباره سرمو تکيه دام به شيشه و گفتم: اصلا" نمي خواد بگي.

ماهان يکم هي نگا نگاه کرد و بعد يه لبخند گنده زد و گفت: معلومه که آدم وقتي به يه آهنگ گوش ميکنه يه فرد خاص تو ذهنش مياد. ( بعد خندش شيطون شد و دستش و جلو آورد و بينيمو سفت کشيد و گفت) مثلا" من هر وقت آهنگ خوشگلا بايد برقصن و مي شنوم ياد تو مي افتم.

اخم کردمو دستشو پس زدم. داشت دماغمو از جاش مي کند. بي شرف خيلي محکم کشيده بود انگار حرصي چيزيو مي خواست سرم خالي کنه. ولي خودش که خيلي از حرکتش حال کرد.

اخم کرده با دست دماغمو ماساژدادم. تو آينه بغل ديدم قرمز شده بود.

بي تربيت نفهميدم داشت قيافه امو مسخره مي کرد يا رقصيدنمو.

با اخم گفتم: من هم خوشگلم هم رقصم خوبه.

حالا داشتم چرت مي گفتما. قيافه آنچناني نداشتم که بگم خوشگلم بدم نبودم اما همون بانمک خوب بود. رقصم که قربونش برم جفتک قاطر قشنگ تر از رقص من بود.

ماهان از قيافه و حرفم بلند بلند خنديد.

هول شده تند برگشتم سمتش و دستمو گذاشتم جلوي دهنش.

آروم گفتم: هيشششششششششش الان عمو و خاله رو تو خواب سکته مي دي.

با چشمهاي شيطون يه بار پلک زد و سعي کرد همون جوري حرف بزنه.

ماهان: دختر دارم رانندگي مي کنم الان تصادف مي کنيم.

يه نگاه به خودم کردم ديدم نيم خيز شدم رو ماهان و چسبيدم به کله اش که دهنشو ببندم.

آروم برگشتم سر جام و گفتم: خوب حالا تو ديگه نخند.

ماهان با همون خنده رو لبهاش نگام کرد و گفت: باشه دختر مي خواستم بگم بر منکرش لعنت.

عصبي چشمهامو براش ريز کردم و رومو برگردوندم سمت شيشه و بغ کردم.

هرچي ماهان حرف مي زد بهش توجه نمي کردم. بي تربيت من و مسخره مي کنه. آنا بميري آدم قحط بود از اين ماهان خوشت اومد ببين اصلا" تو رو به حسابم نمياره.

يه آه جگر سوز کشيدم و بغض اومد تو گلوم. چقدر من خرم. آخه با خودم چي فکر کردم. حالا چه جوري بايد جلوي اين احساسمو که هر روز بيشتر ميشه رو بگيرم. کاش لااقل هر روز نمي ديدمش تا مي تونستم با نديدنش راحت تر فراموشش کنم يا حداقل با خودم راحت تر کنار بيام.

ديگه دست خودم نيست وقتي مي بينم مي خنده دلم غنج ميره براش وقتي شيطون ميشه براش ضعف مي کنم. چرا آخه؟؟؟ چرا؟؟؟

شدم مثل دختراي 18 ساله. باهاش ميگم مي خندم اما تو فکرم قربون صدقه اش مي رم. کافيه فقط يه نگاه مهربون بهم بکنه که از ذوق بميرم.

خاک بر سرت آنا که تو اين سن تازه برگشتي شدي مثل دختر دبيرستانيها که دلشون به ديدن يکي از پسراي محله تو راه مدرسه اونم از دور خوشه و براي خودش 1000 تا فکر و رويا مي بافه.

ديگه تا آخر مسير هيچي نگفتم و ماهانم که سوزنش گير کرده بود و مدام همون يه آهنگ و ريپيت مي کرد. ديگه تک تک کلمه هاشو حفظ بودم و مدام تو ذهنم مي پيچيد.

تو حال و هواي آهنگ بودم که خوابم برد.

با تکون دستي از خواب بيدار شدم. چشمهامو باز کردم و ديدم تو يه حياط بزرگ پر درختيم جلومون يه خونه با ديوارهاي سفيد بود که يه 7-5 تا پله مي خورد ميرفت بالا تا برسه به در ورودي خونه. و درهاي بزرگ چوبي خوشگل.

پنجره هاشم چوبي بودن خيلي قشنگ بود.

-: بيدار شو خواب آلود مثلا" جلو نشستي من خوابم نبره کل راهو خوابيدي.

چشمهام کامل باز شد به ماهان نگاه کردم که داشت مي خنديد. يه نگاه به ساعت انداختم فقط 1 ساعت خوابيده بودم. پشت چشمي براش نازک کردم و گفتم: لوس چشم نداري يه ساعت خوابم به من ببيني؟؟

بدجنس خنديد و گفت: نه وقتي خودم بيدارم.

بهش چشم غره رفتم و جفتمون پياده شديم.

مامان اينا از خونه بيرون اومده بودن و داشتن با عمو و خاله سلام عليک مي کردن. تندي دوييدم و جفتشون و بغل کردم و يکي يه ماچ گنده ي دلتنگي کردمشون که دلم خنک شه.

رفتم کمک ماهان و ساکها رو برديم تو. يه خونه بزرگ بود با يه سالن بزرگ با دو دست مبل و يه ميز ناهار خوري 8 نفره و آشپزخونه اپني که ته سالن رو به روي در بود. مبلها سمت راست بودن. ناهار خوري هم جلوي اپن آشپرخونه با فاصله.

سمت چپم يه راهرو بود که در اتاقها رو از سالن جدا مي کرد. با ذوق رفتم اون سمت. چهار تا اتاق خواب داشت. دوتاش سمت راست راهرو و دوتاشم سمت چپ راهرو.

با ذوق يکي يکي در اتاقها رو باز کردم و توشون سرک کشيدم. يکي از اتاقهاي سمت راست با تخت دونفره اي که داشت و وسايل مامان اينا تابلو بود اتاق خودشونه. در بغليشون و باز کردم ديدم اونجا هم تختش دونفره است. يعني چي مامان اينا هي از اين اتاق به اون اتاق کوچ مي کنن؟؟؟ خوشحالن واسه خودشونا.

رفتم اتاقاي سمت چپي ديدم دوتا اتاق يه تخته بودن. معلوم بود مامان اينا براي خودشون خصوصي سازي کرده بودن که مجردين وارد حريم خصوصيشون نشن.

رفتم تو آخرين اتاق سمت چپ که تخت و ميز توالت و آينه چوبي قهوه اي داشت.

با رو تختي قرمز قهوه اي و پرده هايي به همون رنگ. خيلي اتاق قشنگي بود. منم وسايلمو ولو کردم همون جا يعني اتاق منه. ناسلامتي خونه خودمون بودا. حق انتخاب داشتم.

ماهانم رفت اتاق بغلي و گرفت.

جان من مي بيني هميشه اين ماهان بايد ور دل من افتاده باشه.

فردا عيد بود به خاطر حجم زياد کارهاي عمو و ماهان تا آخرين روز معطلشون شديم البته بيشتر ماهان چون عمو دو روزه که کارهاشو تموم کرده منتها آقا ماهان رضايت به تنها اومدنمون نمي داد.

هميشه عاشق چيدن سفره هفت سين بودم. با خاله و مامان رفتيم بازار خريد کنيم. رفتم پارچه ساتن فيروزه اي گرفتم دنبال حرير طرحدار بودم اما پيدا نکردم. مجبور شدم يه چيزي مثل کاغذ کادوي طرح دار طلايي بگيرم که خيلي قشنگ بود. بايد با وسايل رو ميزم ست ميشد خوب.

سال تحويل فردا ساعت حدوداي 9 صبح بود و عصرشم ماهان بر مي گشت تهران.

از ساعت 8 شب نشستم پاي سفره چيدن 12 شب کارم تمومم شد. همه چون خسته بودن زود خوابيدن. از کارم راضي بودم.

ساتن فيروزه اي و انداخته بودم رو ميز به صورت چروک يه دايره درست کرده بودم وسطش يه مربع از کاغذ طلايي گذاشتم.

ظرفهاي سفالي و که يه هفته قبل خريده بودم و شبها قبل خواب تو اتاقم رنگشون کرده بودم و چيدم رو ميز تو هر کدوم يه سين گذاشتم. ظرفام مثل جام هاي پايه دار بود که با رنگهاي آبي فيروزه اي و طلايي رنگ شده بود و با سفره ام ست بود. لابه لاي چينهاي سفره هم پر تيله و سنگهاي رنگي و گل خشک معطر و گلبرگهاي طبيعي ريخته بودم. من عاشق تنگ ماهي بودم يه تنگ گرد بلوري که توش دوتا ماهي قرمز خوشگل بود. سبزه رو هم با ربان طلايي بسته بودم. خيلي ميز قشنگ شده بود. قرآن و آينه و بقيه چيزا.

راضي از کارم و خسته رفتم تو اتاقم خوابيدم.

صبح مامان ساعت 7 بيدارم کرد و فرستادم حمام. براي سال تحويل خوشگل و شيک اومدم نشستم کنار سفره. همه دور تا دور سفره رو صندليهاشون نشسته بودن. همه از ميز و سفره هفت سين تعريف کردن.

جدا" سفره با اين رنگهاي سلطنتي خيلي شيک شده بود جاي مامان کيا خالي که عاشق چيزاي سنتي و عتيقه و سلطنتي بود. اين و از دکور خونه اشون فهميده بودم.

چند دقيقه بيشتر تا تحويل سال نمونده بود. چشمهامو بستم تا دعا کنم. حالا هي دنبال يه جمله اي چيزي مي گشتم که دعامو بگم. مي خواستم بگم خدايا يه فکري واسه احساسم بکن يه فرجي چيزي. به ماهان يه تلنگري بزن ...

اما هر چي فکر کردم دعايي به ذهنم نرسيد. هميشه موقع دعا خوندن. سر سفره هفت سين. موقع فوت کردن شمع تولد، موقع هم زدن آش نذري انگار يهويي همه آرزوهام فوت مي شد مي رفت هوا. دريغ از اينکه يه دونه اش يادم بياد. هيچي و هيچي ...

الانم همين بود. حرصي سرمو بلند کردم تا به تلويزيون نگاه کنم ببينم چقدر مونده تا سال تحويل بشه.

فقط 30 ثانيه مونده بود. براي ديدن تلويزيون بايد يکم خودمو کج مي کردم تا از کنار ماهان يه کوچولو تلويزيون و ببينم. ماهان دقيقا" رو به روم نشسته بود.

بي اختيار وقتي چشمم بهش افتاد اخمام باز شد ديگه براي فراموش کردن آرزوهام شاکي نبودم. آرزوم جلو چشمم نشسته بود. فقط يه جمله اومد تو ذهنم و آروم زمزمه اش کردم.

خدايا راضيم به رضاي تو هر چي صلاحمه همون و بده ....

انگار آرامش گرفتم. يه نفس عميق کشيدم و چشمهامو بستم و همزمان صداي شليک توپ و شنيدم که آغاز سال جديد و اعلام مي کرد.

مي دونستم خدا مي دونه چي تو دلمه. مي دونستم اگه خودش بخواد و صلاحم باشه بهم ميده اگرم نه که ......

از روبوسي اول سالي خوشم ميومد. خاله و مامان و بابا رو بوسيدم به عمو و ماهانم دست دادم.

حالا نميشد من يواشکي با ماهان روبوسي کنم؟؟؟

بمير آنا سال جديد شد فکراي انحرافي تو درست نشد.

همه به هم عيدي دادن. خاله و عمو بهم يه پيراهن مجلسي کوتاه خيلي شيک داده بودن به رنگ قرمز که هر چي فکر کردم يادم نيومد زن و شوهر کي من وماهان و دودر کردن رفتن بيرون اين و خريدن.

چون خاله نمي تونه هيچ وقت ذوقش و از خريدن چيزي پنهون کنه. کافيه جوراب بخره با ذوق مياد نشونت ميده. نمي دونم خاله چه جوري تا حالا دوم آورده بود که اينو نشونم نده.

مامان و بابا هم عيدي هاشون و دادن.

منتظر بودم ببينم عيدي ماهان چيه.

ماهانم يه لبخندي زد و گفت: من وقت نکردم عيدي بخرم برات.

انقده دوست داشتم لهش کنم بي شعور. تروخدا ببين من از چه موجودي خوشم اومده دو زار ارزش برام قائل نيست دو ساعت وقت برام بزاره بره عيدي بخره. حالا اين عيدي يه جفت جورابم بود بودا مهم وقتي بود که برام مي زاشت و اهميتي که برام قائل ميشد که آقا ماهان نشده بودن.

ناراحت شدم اما سعي کردم به روي خودم نيارم. شايد اين يه چيز عادي بود ومن به خاطر احساسم حساس شده بودم.

من کادومو به ماهان دادم که کلي ذوق کرد. يه ست کمربند و کيف پول چرم ورساچه بود.

همون موقع کمربنده رو بست به کمرشو کيف و گذاشت تو جيبش. بچه ام نديد بديد بود خوب.

با خوشي و خنده و بامزه بازيهاي ماهان زمان مثل برق و باد گذشت و ساعت شد 4.

ماهان بايد حرکت مي کرد. وسايلشو جمع کرد و برد گذاشت تو ماشين. دلم نمي خواست بره دلم براش تنگ مي شد. خيلي وقت بود که انقده فاصله مسافتي از هم نداشتيم و به ديدن هر روزش و حضور دائميش عادت کرده بودم.

بغض کرده بودم و لب ورچيده بودم. تو اتاقم نشستم و بيرون نرفتم. نمي خواستم باهاش خداحافظي کنم طاقتش و نداشتم مي ترسيدم اونجا گريه ام بگيره خودمو لو بدم.

اه نمي دونم چرا انقدر لوس شدم. هيچ وقت براي دوري از حامد بغض نمي کردم. خيلي ريلکس بودم و بعضا" آرامش داشتم اما الان وقتي حتي فکرشم مي کردم ماهان مي خواد ازم دور بشه کلافه مي شدم.

بغ کرده تو اتاقم نشسته بودم که ماهان صدام کرد. تو حياط بود.

حالا هر چي من نمي خوام ببينمش اين پسره ول نميکنه. مجبوري پاشدم رفتم بيرون. مامان اينا و خاله اينا ريلکس تو هال نشسته بودن و آجيل مي خوردن و با هم حرف مي زدن. خوشم مياد هيچ کدوم ماهان و تحويل نگرفته بودن.

البته از رو حرصم اينو مي گفتم همه اشون با ماهان خداحافظي کرده بودن. ماهانم گفت ممکنه معطل بشن نزاشت برن تو حياط بايستن.

صداي ماهان دوباره بلند شد. چشم از بابا اينا گرفتم و رفتم سمت حياط.

از پله ها رفتم پايين و رفتم کنار ماهان بغل ماشين ايستادم. سرمو انداختم پايين و پاهامو الکي تکون دادم و با چه لذتي هم بهش نگاه مي کردم.

ماهان خم شد تو ماشين و بعد کله اشو بيرون آورد و در ماشين و بست. اومد و جلوم ايستاد.

من کماکان مصرا" به پام نگاه مي کردم.

ماهان: آنا ...

سرمو بلند نکردم. يکم خودمو تکون دادم به چپ و راست.

ماهان يکم سرشو کج کرد و پايين آورد تا بتونه به صورتم نگاه کنه.

اين بار با صداي آرومي گفت: آنا ... چرا بهم نگاه نمي کني؟ قهري؟؟؟

آره ....

چقدر خوب مي شد براي رفتنش باهاش قهر کنم. البته اگه تاثيري داشت اما از اونجايي که نظر من کوچکترين تاثيري تو تصميم ماهان نداشت خودمو سنگين نگه داشتم و ساکت موندم.

فقط شونه هامو بالا انداخته ام. دقيقا" مثل بچه هاي دو ساله اي که هنوز ياد نگرفتن حرف بزنن رفتار مي کردم. اما خوب دست خودم نبود. حاضر بودم اگه ميشد اينجا بشينم رو زمين و شيون راه بندازم اما ماهان نره.

ولي به چه اميدي؟؟؟ مطمئنا" بعد اون حرکت ماهان يه سوژه توپ براي مسخره کردن و دست انداختنم پيدا مي کرد و تا عمر دارم تو چشمم فرو مي بردش.

تو فکراي مسخره ام غرق بودم که گرمي دست ماهان و زير چونه ام حس کردم. چشمهام گرد شد وتنم داغ.

ماهان آروم سرمو بلند کرد و تو چشمهام نگاه کرد. يه لبخند قشنگ بهم زد و با يه اخم کوچولو گفت: آنا خانمِ کوچولو قهر کردي براي عيدي؟؟؟ ازم ناراحتي که برات عيدي نگرفتم. واسه همين ديگه نمي خواي چشمت بهم بي افته؟؟؟

محو چشمهاش و شيطوني تو نگاهش بودم. بي جواب فقط سرمو کج کردم به چپ.

ماهان از ديدن قيافه ام يه لبخند بزرگ زد و گفت: خيله خوب حالا نمي خواد بغ کني و اين جوري لب ورچيني. يعني اگه من عيدي بدم مشکل حل ميشه؟؟؟ باهام آشتي مي کني؟؟؟ با لبخند بدرقه ام مي کني؟؟؟

لبخند؟؟؟ بي اختيار چشمم رفت سمت لبخندش. چه قشنگ مي خنديد. يعني تا عيد تموم نشه من اين لبهاي خندون و نمي بينم؟؟؟

دستام تو جيب پالتوم بود. همون جور سيخ جلوي ماهان ايستاده بودم که ماهان يه قدم جلو تر اومد و خيلي بهم نزديک شد.

آروم دستش و جلو آورد و دست راستمو از تو جيبم درآورد و دست راست مشت شده خودشو گذاشت تو دستم. يه چيزي و ول کرد کف دستمو، دستمو مشت کرد.

کنجکاو به دست مشت شده ام نگاه کردم. انگشتهاي ماهان هنوز رو مشتم بود و نمي تونستم دستمو باز کنم و ببينم ماهان چي گذاشته تو مشتم. خيلي کنجکاو بودم داشتم مي مردم از فضولي.

ماهان با يه صداي شاد و پر خنده گفت: تا از در اين خونه بيرون نرفتم حق باز کردن دستت و نداري.

ابروهام متعجب رفت بالا. ماهان لبخندش گشاد شد و بينيمو آروم کشيد و گفت: اونجوري هم نگاه نکن قول بده.

واي خدا منو کشتي تو برو فقط تا من بفهمم چي تو دستمه سوسک نباشه يه وقت.

کلا" قهر و ناراحتي و دلتنگي و رفتن ماهان و فراموش کردم. الان حاضر بودم خودم هولش بدم بيرون از خونه تا زودتر دستم و باز کنم.

سريع گفتم: قول مي دم.

منتظر نگاش کردم که يعني برو ديگه.

ماهان بلند قهقهه زد و دوباره بينيمو کشيد و گفت: مواظب خودت باش. نبينم اينجا اومدي بي احتياطي کني و سرما بخوريا.

تند گفتم: باشه نمي خورم.

ماهان فهميد عجله دارم. شيطون صورتش و آورد تو فاصله سه سانتي متري صورت من که از ترس يه هيني کردم و نتونستم حتي صورتمو يکم عقب تر ببرم.

از اين فاصله وقتي حرف مي زد حرم نفسهاش به صورتم مي خورد. احساس کردم سرخ شدم.

ماهان با لبخند شيطون گفت: الان مي خواي بکشي منو نه؟؟؟ منتظري فقط من زودتر برم آره؟؟؟

واقعا" تو اون لحظه دلم مي خواست زودتر بره نه براي ديدن چيزي که تو مشتم بود. نه اون ديگه مهم نبود.

براي اينکه داشتم تحملم و از اين نزديکي، از اين حرارت و از اين گرما، از دست مي دادم. قلبم بي امان مي تپيد و فقط يک دقيقه ديگه کافي بود تا اختيارمو از دست بدم و بپرم ماهان و بغل کنم.

به زور نفس حبس کردن يکم خودمو نگه داشتم که ماهان با لبخند صورتش و عقب برد. يه مواظب باشي دوباره گفت و برام دست تکون داد.

در حالي که مي نشست تو ماشين گفت: بعد من در حياط و ببند. من ديگه پياده نميشم.

حتي نتونستم سر تکون بدم. ماهان به سمت بيرون حرکت کرد.

تازه اون موقع بود که بالاخره تونستم نفس حبس شده امو آزاد کنم. آخيش داشتم خفه مي شدم از بي اکسيژني. همين يک کارم مونده بود که جلوي بابا اينا به ماهان حمله کنم.

واي چه بي آبروئيي.

ماشين ماهان کامل از خونه خارج شد و من ياد مشت گره شده ام افتادم.

ماشين ماهان کامل از خونه خارج شد و من ياد مشت گره شده ام افتادم.

دستمو آروم بالا آوردم و با يه نفس عميق مشتم و با هيجان باز کردم. ببينيم ماهان خان چه عيدي برامون گرفتن.

با باز شدن دستم کل بدنم بي حس شد. يه جورايي از اين دنيا خارج شدم. خاطره ها پشت سر هم ميومدن و مي رفتن.

يه دختر بچه 9 ساله رو ديدم که بين درختهاي باغچه حرکت مي کرد. تپلي و سفيد . لپهاي گل انداخته با موهاي صاف که يه تل صورتي رو موهاش بود. موهاي بلند تا آرنج.

دختر: ماهان کجايي؟؟؟ ماهان ... بابا جواب بده حوصله ام سر رفت. دوساعته کجا رفتي؟؟

از بين درختها صداي ماهان بلند شد.

پاهان: آنا من اينجام پشت اين درخت بزرگه بيا اينجا ...

دختر بچه پوفي کرد و با غر غر مسير درخت و در پيش گرفت.

آنا: تو اينجا چي کار مي کني مگه جا قحط اومده اين همه جا رفتي بين درختها براي چي؟؟ خودت تنها داري قايم باشک بازي مي کني عقل کل؟

دختر رسيد به درختها پشت درخت يه پسر بچه ديلاق و لاغر با صورت کشيده بود. سيبيل هاي تازه در اومده پشت لبش خودنمايي مي کرد خيلي محو به جاي مشکي سيبيل هاش به قهوه اي مي زد. چقدر زشت شده بود و چقدر دختر مسخره اش مي کرد و پسر حرص مي خورد.

آنا: ماهان ميشه بگي داري چي کار مي کني؟؟

پسر چمباتمه زده بود رو زمين و تکيه داده بود به درخت و در حال کنده کاري بود.

دختر به دستش نگاه کرد، به چاقوي تيزي که شکل تفنگ بود.

با يه دکمه از سر اين هفت تير کوچيک چاقو مي زد بيرون. اندازه هفت تير قد کف دست ماهان هم نميشد. همين ديروز عمو حميد براش خريده بود و اون چقدر ذوق زده بود. بارها اداي چاله ميدوني هاي چاقو کش و درآورده بود و دختر ريسه رفته بود.

آنا بي حوصله گفت: ماهان چي کار مي کني؟؟؟

ماهان در حالي که زور مي زد گفت: دختر دو دقيقه صبرکني مي فهمي. چيزي نمونده تموم بشه. آهان .. آه .. بفرماييد تموم شد.

ماهان در حالي که چشمهاش برق مي زد دستش و بلند کرد و چيزي که کف دستش بود و به آنا نشون داد.

کف دست ماهان يه تيکه چوب بود که به سختي و با اون چاقوي تيز اين تيکه چوب رو به شکل يه ستاره با 5 نقطه تيز در آورده بود و سر يکي از اين مثلثهاشو به سختي سوراخ کرده بود.

دختر با هيجان دستهاشو بهم کوبيد و گفت: واي چقدر قشنگه خودت درست کردي؟؟

ماهان: نه پس خريدمش از رو عمد اومدم چاقو کشيدمش خط خطي شه. نديدي داشتم الان درستش مي کردم.

دختر لبخند عميقي زد.

ماهان از جيب شلوارش يه بند چرمي مشکي در آورد و از لاي سوراخي که روي نوک ستاره درست کرده بود رد کرد. دستهاشو بالا برد و ستاره رو از بندش آويزون کرد و به چپ و راست تکونش داد.

با هيجان گفت: چه طوره آنا؟

آنا همون جور که محو حرکت پاندولي ستاره چوبي شده بود لبخندي زد و گفت: خيلي قشنگه.

پسر با دست ديگه اش ستاره اي که در حال تاب خوردن بود و گرفت و برد جلوي دختر و گفت: بيا اين و براي تو درست کردم. چون عيدي برات هيچي نگرفتم. اين جاي عيديته. ببين اسمم و هم پشتش نوشته ام که هميشه يادت باشه اين و من با دستهاي خودم درست کردم اولين عيدي دسترنج من.

دختر با ذوق و هيجان دستهاش و به هم زد و چند بار بالا و پايين پريد. پسر خنديد و خودش گردنبند و به گردن دختر انداخت و گره زد.

بغض کردم. يه لبخند همراه بغض اومد رو لبهام.

دوباره خاطره ها حرکت کردن رفتن جلو. رسيدن به يه اتاق تاريک يه دختر بچه ي 12 ساله تپلي و سفيد. نشسته روي تخت اتاقش و زانوهاشو تو بغلش گرفته و اشک مي ريزه يه گريه تلخ. همه وجودش با آه هاش يکي ميشه و از گلوش با زور و بغض بيرون مياد. صورتش از گريه زياد باد کرده و چشمهاش قرمز شده. شده دو تشت خون.

اما گريه دختر بند نمياد.

يکي به در مي کوبه.

-: آنا .. آنا درو باز کن ... آنا کارت دارم ... جون ماهان باز کن ببينم چي شده .. آنا .. آخه چرا خودتو تو اتاق زندوني کردي؟؟؟ به من بگو چي شده خوب...

آنا سرشو از رو زانوش بلند مي کنه چشمهاي قرمز اشکيش عصباني ميشه. با حرص از رو تخت بلند ميشه و با چند قدم بلند خودشو به در اتاق مي رسونه.

قفل در و باز مي کنه و عصبي در و ميکشه عقب. در چهار تاق باز ميشه و پسر متعجب پشت در تکوني مي خوره از باز شدن ناگهاني در.

قد پسر بلنده. دختر سرشو بلند ميکنه و به پسر با خشم نگاه ميکنه. عصباني داد ميزنه: چيه؟؟؟ چي مي خواي؟؟ تو اتاقمم راحتم نمي زاري؟؟؟ چي از جون من مي خواي؟؟

پسر بهت زه به قيافه داغون دختر نگاه ميکنه و ميگه: آنا چي شده؟ چرا اين شکلي شدي؟؟؟ چقدر گريه کردي که چشمهات انقدر قرمزه و پف کرده .

دختر با نگاه آتيشي به پسر نگاه ميکنه و ميگه: به تو چه ؟ مگه تو فضولي ؟ يا جنابالي توهم زدي که وکيل وصي مني؟؟؟

پسر با دهن باز به دختر نگاه مي کنه.

پسر: آنا اين حرفها رو از کجا ياد گرفتي؟؟؟ بلد نبودي.

دختر : اتفاقا" آقا ماهان خوب بلد بودم ولي از اونجايي که شما زيادي اظهار فضلتون ميشد نمي خواستم جلوتون چيزي بگم که يه وقتي روحيه اتون داغون نشه بفهميد هيچي بارتون نيست.

ماهان دلخور گفت: آنا چرا اين جوري باهام حرف مي زني؟؟

دختر با صداي بلند تري ميگه: براي اينکه لايقشي. بايد همين جوري باهات رفتار کرد. ماهان ديگه نمي خوام ببينمت ديگه نمي خوام باهات حرف بزنم مي فهمي. برو چشمم بهت نيوفته.

دختر دست ميبره دور گردنش و ستاره چوبي و از دور گلوش مي گشه . بند ستاره باز ميشه و ستاره تو دستهاي دختر مي افته.

دختر با همه قدرتش ستاره رو پرت ميکنه تو سينه پسر و ميگه: اين و با خودت ببر. من ديگه نيازي به اين گردنبند مسخره تو ندارم. ديگه نيازي به يه دوست بي معرفت نداره.

ثانيه اي بعد در تو صورت پسر کوبيده ميشه و دوباره تاريکي ....

اشکي که تو چشمهام حلقه شده بود راه خودشون و به روي گونه ام باز ميکنن. زانوهام خم ميشه و ميشينم رو زمين. هق هق گريه مي کنم. وسط هق هقم لبخندي ميشينه رو لبم.

يادش بود. هنوز نگهش داشته بود. براش مهم بود. هنوز داشتش. بهم برگردوند..... بهم برگردوند ......

خوب که گريه مي کنم يه گريه مابين تلخي و شادي از جام بلند ميشم. واي حتما" چشمهام قرمز شده. مامان ببينه سوال پيچک ميکنه.

اول ميرم در خونه رو مي بندم. خدا رو شکر کسي رد نشد منو اين ريختي در حال زار زدن ببينه.

بر مي گردم و سريع، آروم و بي سر و صدا ميرم تو خونه و يواش يواش ميرم تو اتاقم و رو تختم ولو ميشم و دوباره تو خاطراتم غرق ميشم.

خاطرات يه دختر بچه که ديگه بچه نبود دختري که چند ماهه بزرگ شد و برخلاف حرفهاي مامانش خانم شد و به يه درک نسبي از زندگي رسيد و تونست آدمها رو ببخشه. تونست ماهان و براي شکوندن دلش ببخشه هر چند شايد ماهان هيچ وقت دليل رفتارهاشو نفهميد. نه تاوقتي که چند ماه پيش تو مهموني علت 6 ماه قهر کردنشو بهش نگفته بود.

خوشحال از جام بلند شدم و رفتم جلوي آينه و ستاره رو آويزون گلوم کردم. هنوزم عاشق اين ستاره چوبي با اسم حک شده با چاقوي ماهان تو پشتش بودم.

دستم مشت شد دور ستاره. آرامش گرفتم . انگار دست ماهان و گرفته باشم. آرومم کرد.

رفتم رو تخت و از آرامش اين ستاره خيلي زود خوابم برد.

چقدر تعطيلي و بيکاري خوب بود. اگه ماهانم بود که ديگه عالي ميشد. هر روز با مامان و خاله بيرون بوديم. بازارهاي محلي و خريد. يه بارم رفتيم آب گرم خيلي فاز داد از 6 فرسخيش بوي گوگرد همه جا رو گرفته بود. از اين بو که بگذريم خيلي خوب بود.

يه بارم همه با هم رفتيم هتل قديم و جديد و ديديم. من هتل قديمو بيشتر دوست داشتم با اينکه ديواراش نم رطوبت گرفته بود سياه شده بود اما آدم و ياد روزگاران گذشته مي نداخت.

خونه بابا اينا تو يکي از کوچه هايي بود که به خيابوني مي خورد که از هتل ها به دريا مي رسيد.

بابا مي گفت اون موقع ها شاه هر روز صبح از اين مسير از هتل ميومده دريا. وسط اين مسير و مثل پارک درست کرده بودن.

من هر روز از بين اين پارک با درختهاي بلندش و صندليهاي سبزش رد ميشدم و ميرفتم کنار دريا مي نشستم و به دريا خيره ميشدم.

تو آبي دريا و موجهاي کف دار سفيدش ذهنمو خالي مي کردم از هر فکري از هر شک و ترديد و خيالي.

هنوزم نمي دونستم ماهان به چه چشمي بهم نگاه مي کنه. من يه بار بهش گفته بودم که وقتي بچه بودم دوست داشتم. نمي خواستم بهش چيزي بگم.

ماهان مهربون بود. حامي بود اما هميشه همين بود. هميشه باهام صميمي بود. هميشه همين جوري بود.

هيچ وقت رفتار ديگه اي نداشت که بخوام رفتارهاي الانشو بزارم پاي علاقه اش شايد از روي عادت اين کارها رو انجام مي داد. از روي يه دوستي قديمي و عميق.

در هر حال من دلخوش بودم به همين مهربونيها و محبت هاش. سعي مي کردم که مدام پيش خودم تکرار کنم که ماهان بهم فکر نمي کنه اما نمي خواستمم اين فکر و قبول کنم.

اگه من ماهان و دوست داشتم اکه من بعد مدتها فهميده بودم که حسم بهش چيه شايد .. شايد ... شايد يک درصدم اون همين طوري باشه. شايد اونم من و دوست داره و خودش نمي دونه.

شايد اونم نياز به يک تلنگر داره تا احساسش و درک کنه.

ماهان تو هم من و دوست داري؟؟؟

کاش مي دونستم که انقدر عذاب نکشم. يا داري يا نه. اگه جواب دقيق و مي دونستم مي تونستم با خودم کنار بيام به خودم دلداري بدم و خودمو آروم کنم. اما اين بلاتکليفي. اين موندن بين دوراهي داشتن و نداشتن. خيلي عذاب آورتر بود خيلي ...

آنا تو يه دختري يه دختر 25 ساله. مثل يه دختر رفتار کن. تو بايد اونقدر توانايي داشته باشي که بتوني کاري کني که ماهان ببينتت .

شايد سالها قبل ماهان من و نديد. يه دختر بچه کوچيک پر احساس و نديد اما الان بايد يه دختر جوون و ببينه. مگه من چي از دوست دخترهاي رنگارنگش کمتر دارم. چي تو اونا مي بينه که من ندارم.

آره من مي تونم. ماهان تو بايد من و همون جور که هستم ببيني. شايد اون موقع احساست به من عوض شه. شايد اون موقع تو هم مثل من ...

محبتت رنگي غير از دوستي بگيره.

سردرگم و کلافه ام از اين همه خود درگيري و فشار. ترجيه مي دم ديگه بهش فکر نکنم تا هر چي مي خواد بشه.

*****

حدود يه هفته از عيد مي گذره. خسته ام، امروز کلي با خاله و مامان راه رفته بوديم.

روزاي خوش بابا و عموئه. هيچکي نيست بهشون گير بده و اون دو تا هم با هم ميرن عشق و حال. بيشتر وقتها هم تو خونه نشستن پاي تلويزيون. دوستاي قديمي حسابي حال مي کنن.

واي خدا چقده من خسته ام.

حوله امو برداشتم و رفتم حموم يه دو ساعتي تو حمام بودم حال کردم کلي آب بازي کردم. عشقه به خدا.

حوله امو پيچيدم دورمو اومدم بيرون. موهامم خيس انداختم دورم. اتاق گرمه بي خي سرما نمي خورم.

به ساعت نگاه مي کنم واي کي ساعت 1 نصفه شب شد. من تا اين موقع تو حمام بودم؟؟؟ خوبه جني نشدم.

خودم به فکرم مي خندم. يه حوله کوچيک بر مي دارم و مي شينم رو تخت و با حوله يکم خيسي موهامو مي گيرم. همين جوري زير لبي هم براي خودم شعر زمزمه مي کنم.

خدا دوست دارد لبي که ببوسد نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد

حالا از کل آهنگ همين قدشو يادم بودا اما چون بد افتاده بود تو دهنم و کلي باهاش حال مي کردم هي هي مي خوندمش.

تو عوالم خودم بودم که گوشيم زنگ خورد. با تعجب حوله رو از موهام جدا کردم.

اين وقت شب کي مي تونه باشه؟؟؟

از همون روي تخت دست دراز کردمو موبايلمو از رو ميز برداشتم. يه نگاه به شماره کردم.

ماهان بود. واي خدا جون دلم براش تنگ شده بود. يه هفته است رفته و من حتي باهاش حرفم نزدم دلم براش يه ريزه شده.

با ذوق گوشيو وصل کردمو گذاشتم دم گوشم.

من: سلام ماهاني خوبي؟؟؟

ماهان آروم با يه صداي بي جون گفت: سلام آنا خانمي خوبي؟؟؟ خوش مي گذره بهت؟

دلم يه جوري شد. نگران شدم. ماهان مثل هميشه نبود. نه از اون صداي پر انرژي خبري بود، نه از اون سرخوشي و نه از اون انرژي هميشگي.

نگران سر جام صاف نشستم و موبايلمو دو دستي به گوشم فشار دادم و آروم گفتم: ماهان ... خوب نيستي؟؟؟ اتفاقي افتاده؟

بي حال خنديد و گفت: اتفاق چيه دختر واسه خودت يه چي مي گيا من تازه اومدم خونه. تنهايي چه اتفاقي قراره بي افته.

چشمهام گرد شد. تازه برگشته خونه؟؟؟ يه نگاه دوباره به ساعت کردم 1:15 بود.

آروم پرسيدم: ماهان ... تا الان کجا بودي؟؟

واي نکنه بگه با دوست دخترام بيرون بودم عشق و حال که من مي ميرم.

لبمو به دندون گرفتم و چشمهامو بستم. تا ماهان يه نفسي بگيره و حرف بزنه من مردم و زنده شدم.

ماهان: شرکت بودم. با کيا داشتيم رو نقشه ها کار مي کرديم.

نفسم مثل فوت اومد بيرون. خيالم راحت شد خدايا شکرت.

دوباره نگران پرسيدم: ماهان نگفتي چي شده.

ماهان دوباره سعي کرد بخند ه و با شوخي بگه: هيچي نشده دختر تو چرا گير دادي به يه چي شدن؟؟؟

اخم کردم. الان يعني به شعور من توهين کرد رسما".

يکم بلند تر گفتم: ماهان خوب نيستي من مي دونم يه چيزيت هست. نگو نه که خيلي تابلويي. اين صداي گرفته .... اين ماهان بي حال .... بي انرژي .... از پشت تلفنم ميفهمم يه چيزيت شده. من تو رو نشناسم که به درد نمي خورم.

ماهان آروم شد. هيچي نگفت.

يکم سکوت کرد و گفت: دختر هميشه فضول بودي. تا سر از يه کاري در نياري ول نمي کني. چيزي نشده کارا زياده، تو هم گير کرده. من و کيا دوتايي زياد نمي تونيم سريع کار کنيم. اينه که خسته ميشيم. الانم فقط خسته ام همين.

جيگرم آتيش گرفت. قلبم گرفت. ماهانم خسته است. داره از خستگي بيهوش ميشه. بميرم براش ...

ماهان آروم گفت: آنا اونجا چه طوره؟؟؟ چي کارا مي کني؟؟؟

آروم و بغض دار گفتم: اينجا خوبه. بعضي وقتها با مامان اينا ميرم خريد. مامانت کل شهرو بار کرده مي خواد بياره تهران.

آروم خنديد. خوشحال شدم که خنده به لبش آوردم.

پر جون تر ادامه دادم: بابات و بابامم مثل اينايي که 30 سال بيرون از خونه موندن تو خيابون و در حال بالا انداختن آجرن، الان مثل اين خونه و تلويزيون نديده ها همه اش پاي تلويزيونن و تخمه ميشکنن. جالبيش اينه که انقدر غرق ميشن يه وقتهايي ميري ميبيني ظرف پوست تخمه هاشون پر شده و همه اشون، ريختن دورو بر ظرف. اونوقته که مامان و خاله جيغشون ميره هوا و بابا و عموي بيچاره سکته مي کنن. بعدم انقده مظلوم آشغالا رو جمع مي کنن که نگو ...

ماهان قهقهه زد ....

خنديد .. بلند خنديد ... منم رو لبم يه لبخند نشست ...

ماهان دوباره آروم پرسيد: ديگه چي کار مي کني؟؟؟

الان شاد بود. ديگه خسته نبود. خنديده بود.

آروم گفتم: گاهي از خونه ميزنم بيرون.... تنهايي.... قدم زنون تو پارک وسط بلوار اونقدر ميرم و ميرم تا برسم به دريا. درياشم که ديدي. يه ورش پر تخته سنگهاي بزرگه يه ورش ساحل شني.

يه وقتايي ميرم بالاي تخته سنگها و به موجاي کفي که مي خورن به اين تخته ها و مي پرن بالا نگاه مي کنم. يه وقتهايي هم ميرم کنار ساحل رو شنها مي شينم و به موجها نگاه مي کنم که مرسن به ساحل و آروم مي گيرن.... به آدمها که با آب بازي مي کنن.... به شنا گرا.... به غروب خورشيد ... به ...

صداي ماهان نميومد. ساکت ساکت بود. انگار هيچ کس اون سمت خط نبود. اون ور خالي بود.

چشمهامو بستم و گوش دادم. صداي نفسهاي منظمي تو گوشي ميومد.

بي اختيار لبخند عميقي زدم. خوشحال ...

ماهان خوابيده بود. اونقدر آروم که انگار هيچ وقت زنگ نزده بود.

زير لب زمزمه کردم.

آروم گرفت .....

با همون لبخندي که رو لبم جا خوش کرده بود دستمو پايين آرودم و گذاشتم رو پام . لبهامو جمع کردم و يه بوسه براي ماهاني که آروم خوابيده بود فرستادم. يه بوسه نرم و بي صدا از پشت خطهاي جادويي تلفن که مسافتها رو با يه صدا يه اميد کم ميکنه.

گوشي و قطع کردم.

به رو به رو نگاه کردم. به ديوار سفيد اتاقم. ماهان خسته بود. دير وقت بر مي گشت خونه. تنهايي از پس کارها بر نمي اومد....

از جام بلند شدم. مگه من مرده باشم که ماهان انقدر اذيت بشه. حتي اگه اين فرمي هم دوستش نداشتم و هنوز به عنوان يه دوست دوستش داشتم، يه پسر خاله، باز هم راضي نميشدم به ديدن اين حال زارش و خستگيش.

از جام بلند شدم و ساکمو برداشتم آوردم انداختم رو تخت و رفتم سراغ وسايلم. قبلش لباسهامو پوشيدم. نميشد که حوله پيچ اين ور اون ور برم که. وسايلم که کامل جمع شد ساکمو بستم و گذاشتم پاي تختم.

حالا مي تونستم راحت بخوابم.

مامان: آخه کجا مي خواي بري دختر؟؟؟ تعطيلاته عيده. همه ميان شمال تو مي خواي بري تهران؟؟؟

کلافه برگشتم و به مامان نگاه کردم. نگران بود. راضي نبود برگردم تهران. صبح که سر ميز صبحونه گفته بودم مي خوام برگردم تهران همه تعجب کردن.

وقتي پرسيدن چرا گفتم: بايد برم شرکت. کارها زياده و ماهان تنهايي نميرسه تمومشون کنه.

خاله و عمو هيچي نگفتن. خودشونم مي دونستن ماهان چقدر کار ميکنه. بابا هم هيچي نگفت هر چند رفت توفکر. اما مامان از وقتي از سر ميز بلند شدم مدام دنبالمه و يه ريز ميگه نبايد برم. ديگه کلافه ام کرده.

بي حوصله بر مي گردم و مي گم: مامان جان بايد برم. منم مسئولم نميشه که ماهان همه کارها رو تنهايي انجام بده. منم مهندس همون شرکتم.

مامان يه نگاهي به در ميکنه و وقتي مي بينه کسي نيست صداشو آروم تر ميکنه و ميگه: يعني غير تو مهندس ديگه اي نيست؟؟ اخه دختر عقلت کجاست؟؟ تو تنهايي مي خواي بري تهران کجا مي خواي بموني؟؟؟ خونه خاله ات اينا؟؟؟ با ماهان تنها؟؟؟ چه جوري يه دختر و پسر و تنها تو يه خونه بزارم وقتي هيچ کس دورو برتون نيست. هر چقدرم ما به تو وماهان اطمينان داشته باشيم اما نميشه که. بابات اجازه نميده. باز اگه خاله ات اينا بودن يه چيزي.

پوفي مي کشم و شمرده شمرده ميگم: مادر من مگه ما خودمون خونه نداريم؟؟؟ خوب ميرم خونه خودمون.

مامان باز يه اخمي ميگنه و ميگه: آخه من يه دختر بچه رو چه جوري بفرستم تنهايي تو اون شهر بدون هيچکس؟ شبا تنهايي تو اون خونه بزرگ با اون حياط چي کار مي کني؟؟؟ نمي ترسي؟ مي خواي بري اما ما بايد از نگراني بميريم؟؟

دلم براي مامانم سوخت. يه لبخند زدم و رفتم جلوش و دستهاشو گرفتم و دوتايي نشستيم رو تخت.

دستشو ناز کردم و گفتم: مامانم قربونت برم من، نگرانيت براي تنهايي منه؟؟؟ اگه من قول بدم تنها نمونم شما راضي ميشي؟؟؟

مامان يه قري به گردنش داد و دلخور گفت: تا ببينم.

رفتم جلو و گونه اشو بوسيدم و گفتم: مامان جوني پريسا اينا مسافرت نرفتن تهرانن. رفتم تهران يا ميرم خونه اونا يا ميگم پريسا بياد خونه ما که تنها نباشم اين جوري راضي ميشين؟؟ بعدم يادتون باشه که منو پريسا قبلا" هم دو تايي تنها تو يه خونه زندگي کرديم. يادتون که نرفته 2 سال براي فوق تو نور همخونه بوديم.

مامان برگشت سمتم و گفت" نخير يادم نرفته. باشه ولي خيلي مواظب باشيد. سفارش نکنم من.

با ذوق بلند شدم و از گردن مامان آويزون شدم و قربون صدقه اش رفتم.

مامانم به زور منو از خودش جدا کرد و رفت بيرون. خوشحال يه لبخندي زدم. از تصور صورت غافلگير ماهان خوشحال براي خودم ابرو انداختم بالا.

با سرعت نور کارهامو کردم و 8 نشده سوار ماشين شدم. تو راه از زور ذوق و هيجان يه لحظه پلک رو هم نزاشتم و تا خود تهران با چشمهاي باز باز رفتم.

****

وقتي رسيدم تهران اول رفتم خونه خودمون و وسايلمو گذاشتم خونه. مي دونستم ماهان و کيا ناهارشون و تو شرکت مي خورن. سريع رفتم يه دوش گرفتم و سرحال که شدم آماده شدم و از خونه زدم بيرون. به خاله اينا گفته بودم نگن که دارم ميرم تهران.

ماهانم معمولا" شبها زنگ مي زد پس امکان نداشت بدونه که من اومدم. سوار تاکسي شدم. واي چقدر خيابونا تو اين تعطيلات خلوته. انگار کل شهر رفتن مسافرت.

ياد پريسا افتادم. موبايلمو در آوردم و يه زنگ زدم بهش. با اولين بوق جواب داد.

پريسا: الو چيه؟؟؟

من: بي تربيت يعني چي الو چيه؟؟؟ تو هنوز آدم نشدي؟؟؟ سال نو شد تو هنوز گوسفند موندي؟؟؟ دختر تو چرا رو گوشيت دراز کشيدي هميشه. براي کلاسم که شده بزار دو تا بوق بخوره. بعدم وقتي گوشيو بر مي داري بايد بگي بله؟ بفرماييد. الانم که سال نوتون مبارک الزاميه. اين ننه ي من از راه دور تونست منو خانم کنه مامي جون تو ور دلته نتونست آدمت کنه؟ خانمي پيش کش...

پريسا پريد وسط حرفم وگرنه من کماکان به نطقم ادامه مي دادم.

پريسا: جان من روت خيلي زياده از کجا مياري اينا رو. دو روز رفتي پيش مامانت بلبل زبون شدي؟؟؟ کجا تو خانم شدي ارواح شيکمت. اونقديم که بلدي من يادت دادم به زرو جفتک انداختن بهت وگرنه ننه ات از پس تو بر نمي اومد. بعدشم گوسفند تويي.

بي خيال آنا خوبي؟؟؟ بميري کجا پا شدي رفتي دلم پوسيد و تنگيد و خودمم تلف شدم از تنهايي و بي همدمي و تو خونه موندن. پاشو بيا حداقل يه بيرون بريم با هم. اونجا چي داره که ول نمي کني تو؟؟؟ يه دريا داره و يه جنگل و يه کوه و کلي مسافر و توريست و يه هواي خوب. حيفت نمياد تهران و بي خيال بشي بموني اونجا؟؟؟

خنده ام گرفته بود به زور جلوي خودمو گرفتم که بلند نخندم که راننده چپ چپ نگام نکنه.

با همون خنده تو صدام گفتم: باشه بابا بي خيال. من درمون همه ي دلهاي دردمندم. پاشو حاضر شو بيا پيش من.

پريسا گفت: برو بابا کي حوصله داره تو اين شلوغي جاده بياد شمال؟؟؟

با خنده گفتم: ديوونه شمال چيه؟ من تهرانم.

پريسا کپ کرده بود. باورش نمي شد.

بهت زده گفت: جون من؟؟؟ جان پريسا تهراني؟؟؟

من: به جون تو تهرانم.

پريسا با ذوق گفت: کجايي الان؟؟؟ پاشو بيا خونه ما.

با لبخند گفتم: نه بابا خونه شما بيام چي کار همه اش مهمون مياد خونه اتون. تو وسايلتو جمع کن يه چند روز بيا خونه ما. مامانم به شرط اينکه تو مياي پيشم رضايت داد بيام خونه. وگرنه نگهم مي داشت. الانم دارم ميرم شرکت.

پريسا سريع گفت: شرکت مي ري چي کار؟؟

از خنگيش يکي کوبوندم تو پيشونيم و گفتم: اه بابا چقده خنگي تو. من که بهت گفتم شرکت کارمنداش رفتن مرخصي و فقط ماهان و کيا به خاطر پروژه موندن تهران و ميرن شرکت و به کارها مي رسن. خوب دست تنها از پس اون همه کار بر نميان. ماهان ديشب زنگ زد بهم. بيچاره از خستگي داشت مي مرد دور از جونش. منم ديدم چه کاريه که من بمونم اونجا بي کار و هر روز هر روز برم بازار خريد و برم دريا و زل بزنم به غروب و اين کارا خوب ميام اينجا به ماهان اينا کمک مي کنم که هم زودتر تموم بشه هم اين دوتا بيچاره اين جور خسته نشن.

پريسا يکم آروم گفت: آخي دلم براشون سوخت. ماهان و کيا تنهان؟؟؟

من: آره بيچاره ها.

پريسا سريع گفت: آنا مي خواي منم بيام کمک؟؟؟ من که تو خونه بيکارم اين عيدي ميام اونجا کارهاتون سبک تر بشه.

ايول تو دلم کلي ذوق کردم.

با ذوق و قدرشناس گفتم: جدي مياي؟؟؟ اگه بياي که خيلي عالي ميشه. 4 نفري کارها رو زود تموم ميکنيم و شايد وقت اضافه هم بياريم که تعطيلات بريم يه وري بگرديم.

پريسا: ايول اينو هستم. پس من حاضر ميشم ميام شرکت. آدرس بده.

سريع آدرس شرکت و دادم بهش. خيلي عالي ميشد. با پريسا خيلي کارها سريعتر انجام ميشد. پريسا هم کارش و خوب بلد بود.

بي اختيار رو لبم لبخند نشست.

يکم بعد تاکسي جلوي در شرکت نگه داشت. کرايه رو دادم و پياده شدم. آسانسورم که بي ماهان بي خيال. از پله ها رفتم بالا. هر چند به هن هن افتادم اما مي ارزيد.

جلوي در شرکت يکم نفس گرفتم و زنگ زدم.

يکم طول کشيد تا در باز بشه.

يه جورايي اضطراب داشتم. در که کامل باز شد کيا رو ديدم.

جلوي من ايستاده بود اما هنوز روشو برنگردونده بود. پشتش بهم بود و داشت با يکي که تو شرکت بود حرف مي زد.

بلند داد زد: همون جا رو ميزه.

اينو گفت و برگشت سمتم و با ديدن من جلوي در چشمهاش گرد و دهنش باز موند.

از قيافه اش نيش من باز شد. با نيش باز سرمست گفتم: سلام خوبي؟؟؟

منتظر موندم که کيا عکس العملي غير از بازي دهن و گشادي چشم از خودش نشون بده اما وقتي ديدم هنوزم هنگه و کاري نميکنه بي خيال شدم و با يه با اجازه آروم از کنارش رد شدم و رفتم تو شرکت.

صداي بلند ماهان از تو اتاقش بلند شد.

ماهان: کي بود کيا؟؟؟

با لبخند برگشتم سمت کيا. زل زدم بهش ببينم چي ميگه تو جواب ماهان اما اين بچه انقده خنگ بود که هنوز تو شوک مونده بود. واي به خدا من نمي دونم اين کيا با اين آي کيوي زير صفرش چه جوري دکتري گرفته. حتما" به زور پول و پارتي نمره آورده و قبول شده ديگه.

ماهان دوباره پرسيد کيه. کيا مثل منگلا دستهاشو تکون مي داد وقتي ديد نمي تونه چيزي بگه عصبي اخم کرد. يه نفس عميق کشيد و با صدايي که فقط من و خودش ميشنيديم گفت: آنا ....

تا کيا اومد يه چي بگه دوباره صداي ماهان بلند شد که اين بار با هر کلمه صداش نزديکتر مي شد.

ماهان: کيا لال شدي ؟؟؟ چرا جواب نمي دي؟ ببينم سرتو بريدن جلوي در؟ کجا موندي ت.....

ماهان حرف مي زد و همون جور راه ميومد به جلوي در اتاقش که رسيد اول کيا رو ديد و بعدش چشمش به من افتاد.

ماهانم بدتر از کيا دهنش باز مونده بود از تعجب. با بهت آروم گفت: آنا ....

براش يه لبخند دندوني زدم و با ذوق گفتم: سلام ...

انقدر قيافه اش بامزه شده بود که دوست داشتم بلند بلند بخندم. قيافه اش درست شکل وقتي شده بود که 8 ساله ام بود و رفته بوديم شمال. از توي يه برکه يه قورباغه گرفته بودم. هر چقدر من از موش و سوسک بدم ميومد و مي ترسيدم ماهان به همون اندازه از قورباغه چندشش ميشد.

منم از تو برکه يه قورباغه گرفته ام و بي هوا بردم صاف جلو صورت ماهان نزديک نوک بينيش. ماهان که سرش به کار خودش گرم بود اول چشمهاش چپ شد سمت نوک بينيش تا ببينه چي و من با اين شور و هيجان دارم نشونش ميدم. به محض اينکه چشمش به قورباغه افتاد همچين کپ کرد از ترس که زبونش بند اومد. چشمهاش گرد و گشاد شد و نفسش حبس. اگه نمي ترسيد قورباغه بپره تو دهنش دهنشم 3 متر باز مي کرد.

اون موقع هم با بهت گفت: آنا ...

ماهان: آنا تو .. تو اينجا ..

ماهان تازه شده بود مثل کيا و زبونش بند اومده بود. اما کيا زبونش باز شده بود و حرف ماهان و ادامه داد.

کيا: تو اينجا چي کار مي کني؟؟؟ مگه تو نبايد الان شمال باشي؟؟؟ پيش مامانت اينا؟

نيشمو باز تر کردم و شونه اي بالا انداختم و گفتم: خوب نيستم. اومدم تهران. گفتم دو تا مهندس با سرعت مورچه اي مثل شما عمرا" بتونن اين پروژه رو تا تحويل برسونن بعد بايد خسارت بدين و از حقوق من کم ميشه. منم گفتم برا حقوق بيشتر هم که شده بيام اضافه کاري تا شرکت و ورشکست نکردين شما دوتا با اين فس فس کار کردنتون.

ماهان بهت زده گفت: يعني اومدي به ما کمک کني؟؟؟

کله تکون دادم که يعني آره.

ماهان: يعني تعطيلات بي تعطيلات؟؟؟

ابرويي بالا انداختم و گفتم: بعدا" بايد جبران کني و کلي مرخصي بدي بهم.

ماهان خوشحال سرشو تکون داد. با يه نگاه قدرشناس، خوشحال، همراه يه چيز عجيبه ديگه تو چشمهاش آروم گفت: آنا تو معرکه اي فوق العاده اييييييييييييييييييي ....

دستهاشو مشت کرده بود و با ذوق تو هوا تکون مي داد. پيدا بود که خيلي خوشحال شده.

منم با لذت داشتم به اين همه خوشحاليش نگاه مي کردم. اولش که از تو اتاق اومد بيرون خيلي خسته به نظر ميومد اماالان انگار دوپينگ کرده باشه کلي انرژي تو صورتش بود.

يهو ماهان هيجانش فوران کرد و با ذوق تندي اومد سمتم و دستهاشو از هم باز کرد که بغلم کنه.

از اين حرکتش مات شه بود و با چشمهاي گرد نگاش مي کردم.

همه عکس العملم تو يه هههه کوتاه خلاصه شد که بي اختيار از دهنم بيرون اومد.

تا حالا نشده بود که اين جوري بخواد بغلم کنه. معمولا" هر وقت بهش احتياج داشتم بغلم مي کرد هر وقت من احساس ترس مي کردم اونم از سر ناچاري تا آرومم کنه اما اين مدل بغل به خاطر هيجان و خوشحالي زياد ماهان .....

با چشمهاي گرد و متعجب به دستهاي باز ماهان نگاه مي کردم. اونقدر شوکه بودم که نمي تونستم يه قدم هم برم عقب. واي اگه بغلم کنه اونم جلوي کيا آبروم ميره از خجالت آب مي شم. هر چند از خدامه اما خيلي 3 ميشه.

ماهان بهم رسيد و خم شد که بغلم کنه که تو همون لحظه زنگ شرکت زده شد. انگار هر سه تاييمون خشک و مسخ شده بوديم که با صداي زنگ به خودمون اومديم.

کيا رفت سمت در تا درو باز کنه و ماهان صاف ايستاد و دستهاش و انداخت پايين. منم مبهوت فقط زل زدم تو چشمهاش. چشمهايي که حس مي کردم يه دنيا حرف داره که بيشترشون تشکر و سپاس به خاطر حضورم بود.

يه لبخند مليح زدم. اصلا" توجهي به در و اينکه کي زنگ زد نداشتم.

همه شور و هيجان ماهان جمع شد تو دستش و بالا اومد و لپمو با حرص و هيجان همچين کشيد که يکمم دردم اومد.

ماهان تو همون حالت سرخوش گفت: قربونت برم آنا که انقده ماهي و خانم.

بعد يکم سرشو خم کرد و آروم گفت: نمي دونم چه جوري تشکر کنم که اومدي اگه بدوني چه ...

-: اهم اهم ...

حرف ماهان با صداي سرفه مصلحتي و همزمان دو نفر قطع شد. اي تو روح اين دو نفر که نمي زارن ماهان درست و حسابي ازم تقدير تشکر کنه.

برگشتم و ديدم پريسا با يه ابروي بالا رفته داره چپ چپ بهم نگاه مي کنه.

انگار موقع دزدي مچمو گرفته ان يه لبخند زدم که رديف دندونامو نشون داد و تو همون حال شونه بالا انداختم.

ماهان: سلام پريسا چه طوري؟؟؟ چه عجب شما کجا اينجا کجا؟؟ روشن کردين با قدمتون شرکتمون و.

با سر به پريسا اشاره کردم و گفتم: نيرو کمکي مضاعف براتون آوردم که زياد از خودتون کار نکشيد.

يعني بگم اين دوتا پسر اون روز بال در آوردن دروغ نگفتم. همچين خوشحال شده بودن همچين انرژي گرفته بودن که نگو

چهار تايي رفتيم و يه کله تا 8 شب رو پروژه و نقشه ها و ... کار کرديم. اين وسط هم تغذيه ميشديم. چايي و قهوه و شيريني و آب ميوه و ....

يه کله کار کرديم تا ساعت 8 شب. خيلي پيشرفت داشتيم. ماهان و کيا که انقدر خوشحال بودن که يه لحظه لبخند از رو لبشون کنار نمي رفت. ماهانم انقدر شارژ شده بود که مدام شوخي مي کرد و ماها رو مي خندوند.

ساعت 8 ماهان گفت: بچه ها دست همه اتون درد نکنه براي امشب کافيه ديگه.

سرمو از تو کامپيوتر بيرون آوردم. يه نگاه به ماهان کردم. دستهاشو تو هم قفل کرده بود و برده بود بالا سرشو خودشو مي کشيد.

پريسا هم داشت گردنشو مي ماليد بس که خم شده بود رو ميز گردنش گرفته بود. کيا هم کنار پريسا نشسته بود.

کيا: آخيش ... امروز چقدر خوب بود اگه من و ماهان تنهايي بوديم اين کارها تو 4 روز انجام ميشد. دست خانمها درد نکنه.

البته فکر کنم پريسا رو تنهايي جمع بست چون خيره شده بود به پريسا و اصلا" منو حساب نمي کرد. پريسا هم يه لبخند مليح زد براش که کيا هم جواب لبخندش و داد.

از اين تيک و تاکشون پوفي کردم. انگاري من و ماهان سر خر بوديم اينجا. ليوان شربتم و از رو ميز برداشتم و دو قلوپ ازش خوردم. گذاشتمش رو ميز و سرمو بلند کردم.

من: ماهان مياي اينجا لطفا" بيا اين نقشه ها رو ببين اگه اوکيه سيوش کنم.

ماهان سري تکون داد و اومد کنارم. خم شد و يه دستش و گذاشت رو ميز و يه دستشم گذاشت پشت صندليم. سرشو آورد جلو و به مونيتور خيره شد وگفت: خوب بگو.

شروع کردم به توضيح دادن اما اصلا" تمرکز نداشتم. کاش ماهان مي نشست رو صندلي کنارم اين جور که خم شده بود و بازوش مي خورد به کتفم ... يه جورايي دست پاچه ام مي کرد. نفسهاشو که کنار گوشم مي شنيدم و گرماي بدنشو حس مي کردم رشته کلام از دستم در مي رفت و اصلا" نمي فهميدم چي دارم ميگم.

انقدر که هي کلمه ها و جاها رو اشتباه گفتم کلافه شدم.

عصبي صورتمو چرخوندم سمت ماهان و زل زدم بهش و با يه اخم گفتم: ماهان ميشه لطف کني و درست و حسابي بشيني اين بغل که من بتونم توضيح بدم؟ تمرکزمو بهم مي زني.

ماهان با حرفم برگشت و با تعجب به من نگاه کرد. تو چشمهاش يه چيزي بود يه خوشي شايدم شيطنت. بي تربيت الان داره تو دلش مسخره ام ميکنه که انقده خوشنوده.

ماهان بي حرف زل زد تو چشمهام. يه لبخند خيلي محو رو لبش بود. فاصله ي صورتامون خيلي از هم کم بود يه جورايي انگار سرش رو کتفم بوده باشه به همون نزديکي بود.

نگاهش يه جوري بود که نفسمو بد آورد. نفس حبس شده تو عمق چشمهاش نگاه مي کردم دلمم نميومد چشم ازش بردارم.

نگاه ماهان خيلي نرم مثل يه نوازش از چشمهام جدا شد و چرخيد تو صورتم. پيشونيم ... چشمهام .. گونه ام ... لبهام .. چونه ام و در آخر نگاهش جدا شد و رفت رو زمين. يه سر ريز تکون داد و بي حرف تو همون حالت دست دراز کرد و يه صندلي گرفت کشيد و نشست روش.

صورتمو برگردوندم سمت مونيتور. چشمهامو بستم و نفس حبس شده امو ول کردم. سعي کردم تمرکز کنم و دوباره شروع کردم به توضيح دادن. از اون ور همه حواسم جمع ماهان بود که از صورتش و عکس العملهاش بفهمم نظرش چيه.

ماهان دستشو جلو آورد و يه قسمت از نقشه رو نشون داد و گفت: اينجا چه طور؟

اومدم اون قسمت و توضيح بدم که چشمم رفت سمت دست ماهان که از مونيتور جدا شد و رفت سمت ميز و پيچيد دور ليوان شربت من.

بي حواس توضيح مي دادم و با کنجکاوي به ماهان که ليوان شربتم تو دستش بود نگاه مي کردم. مي خواستم ببينم با شربت من چي کار داره.

دست ماهان همراه ليوان از رو ميز جدا شد و بالا اومد و رفت سمت صورتش و نگاه منم با اون دهن باز مونده ام همراه ليوان چرخيد و رفت سمت ماهان.

ماهان اما چشمش به مونيتور بود وبا دقت به نقشه نگاه مي کرد. يکم اخم کرده بود انگار داشت تمرکز مي کرد که همه نکته ها رو بگيره. تو همون حالت ليوان رفت سمت لبهاش و چشمهاي من گرد و گشاد.

جلوي چشمهاي مبهوت من ماهان ليوان و به لبش برد و تا آخر شربتمو سر کشيد.

از زور تعجب نمي تونستم آب دهنمو قورت بدم. دوباره به چشمهاي ماهان نگاه کردم. انگار هيچ چيزي غير نقشه ي جلوش و نمي ديد.

خنده ام گرفت. لبهام و جمع کردم تو دهنم. به زور جلوي خنده امو گرفتم که نزنم زير خنده و هيچي نگم.

واي اگه ماهان مي فهميد.

نگاهم رفت دوباره به ليواني که خيلي آروم پايين اومد و نشست رو ميز.

واي ليوان و باش جاي لبهاي رژ زده ام رو لبه ليوان مونده بود. درست همون جايي که ماهان ازش سر کشيد.

يه نفس عميق کشيدم تا خنده امو قورت بدم.

الان يه جورايي ما همو بوسيديم.

اگه ماهان حواسش بود ... اگه مي فهميد که از ليوان من شربت خورده اونم چه جوري از ليواني که جاي رژ داشت روش ... واي خدا سوژه بود براي يه سال تموم. ديدن قيافه جمع شده ماهان ديدن داشت.

اما نمي خواستم بهش بگم. گناه داشت. خسته بود و تازه يکم آروم شده بود و اميدوار که کارها خوب انجام ميشه. اگه بهش بگم تا دو ساعت مي خواد عوق بزنه بي تربيت. خوب بچه ام حساسه. دهني نمي خوره. خدا هم خوب گذاشت تو کاسه اش.

هنوز داشتم زير زيرکي به ماهان نگاه مي کردم و نخودي مي خنديدم که صورتش چرخيد و نگاهمو غافلگير کرد. يه ابروش رفت بالا و گفت: حواست کجاست؟؟؟ به چي داري مي خندي؟؟؟

سريع صاف نشستم و گفتم: هيچي ...

دوباره به نقشه نگاه کردم و شروع کردم به توضيح دادن و به نگاه هاي مشکوک ماهانم توجه نکردم.

حالا من و ماهان داشتيم کار مي کرديم. پريسا و کيا به خودشون استراحت داده بودن و دل و قلوه مي گرفتن و پريسا هم بلند بلند مي خنديد.

اون وسط انقده دوست داشتم برم ببينم کيا چي ميگه؟؟؟؟

آخه جلوي من خيلي ساکت و آروم بود اما انگاري فقط جلوي من اين بچه سر به زير بود شايدم جلوي همه سر به زير بود به ماهان و پريسا که مي رسيد زبونش وا ميشد و نطقش ميومد.

بعد نيم ساعت کارهامون تموم شد و بلند شديم که بريم خونه هامون.

بعد نيم ساعت کارهامون تموم شد و بلند شديم که بريم خونه هامون.

کيا: ميگم چه طوره شام بريم بيرون.

واي نه ... داشتم از خستگي هلاک ميشدم. از صبح تو ماشين بودم و بعدشم که يه کله تو شرکت رو صندلي نشسته بودم. بند بند وجودم داشت از هم باز مي شد.

ناله وار به ماهان نگاه کردم. فکر کنم قيافه ام خيلي داغون بود که ماهان يه دستي به شونه کيا زد و گفت: کيا جان باشه براي يه روز ديگه. روز اول کار خانمها بوده و حتما" خيلي خسته شدن. بزار برن خونه استراحت کنن.

با يه لبخند سپاسگذار نگاش کردم که تو جوابم يه لبخند قشنگ زد که دلم غنج رفت.

چهار تايي سوار آسانسور شديم. من چسبيده بودم به ماهان.

ماهان آروم گفت: آنا نمي دوني چقدر ازت ممنونم که اومدي.

برگشتم و به چشمهاش نگاه کردم. نيشمو باز کردم و گفتم: ممنون نباش خودم خواستم بيام ربطي به تو نداشت.

ماهان يه ابروش و انداخت بالا و شيطون گفت: يعني خودت خواستي تعطيلات و دريا و مامانت اينا و کلي خواب و فيلم ديدن و بي خيال شي و بياي تهران که الان شبيه شهر ارواحه و تو اين روزها که همه دارن خوش مي گذرونن بشيني پشت کامپيوتر.

دماغمو براش چين دادم و شکلک در آوردم.

ماهان يه خنده اي کرد و يه دونه با انگشتش زد رو بينيمو گفت: نکن اين جور خانمي صورتت چپر چلاق ميشه.

دوباره خنديد و منم از خنده اش خنده ام گرفتم.

از پسرا خداحافظي کرديم و با ماشين پريسا رفتيم خونه. پريسا يه ساک برا خودش آورده بود که توش وسايلشو ريخته بود. تو خونه از خستگي به نوبت رفتيم دوش گرفتيم و زنگ زديم برامون شام آوردن و خورديم و يکمم حرف زديم و رفتيم بگيريم بخوابيم.

ساعت 11 بود و داشتم آماده مي شدم بخوابم که موبايلم زنگ زد.

موبايل تو اتاقم بود و من مسواک به دهن و با دهن کفي تو دستشويي.

صداي جيغ پريسا از تو اتاق اومد: آنا .. آنا کجايي موبايلت. بيا بگيرش ماهانه.

تا گفت ماهانه يه تف کردم و همون جور کف به دهن دوييدم تو اتاق. پريدم رو تخت و با اون يکي دستم که خالي بود موبايل و برداشتم. يه دستم هنوز مسواک بود.

من: بله شلام.

چون دهنم کفي بود يه مدلي حرف مي زدم که کفا نريزه بيرون.

ماهان: شلام نه سلام ... خوبي آنا ... چيزي شده ...

من: نه چي مثلا" ؟؟؟

ماهان: آخه يه جوري داري حرف مي زني.

با دست يه اشاره به پريسا کردم که برام دستمال بياره.

من: نه بابا داشتم مسواک مي زدم تند اومدم گوشي و بردارم.

پريسا با دست و پنج انگشت باز يه حرکت کرد که يعني خاک تو سرت. رفت بيرون و يه بسته دستمال برداشت آورد و انداخت تو بغلمو گفت: چندش حالمو بهم زدي.

يه گمشو به پريسا گفتم و به ماهان گفتم: تو کارم داشتي زنگ زدي؟؟؟

تو همون حال يه دستمال جدا کردم و دهنمو پاک کردم.

ماهان: نه کاري نداشتم. شما حالتون خوبه؟؟؟ خونه مشکلي ندارين؟؟؟ تنهايي نمي ترسين؟؟؟

يه لبخند زدم و گفتم: نه بابا با وجود اين پريساي خرس کي جرات داره بترسه. جک و جونور و دزد و روح و اينا کافيه بيان اين آژير خطر و ببينن خودشون پشيمون ميشن فلنگو مي بندن.

ماهان با حرفم بلند بلند خنديد. منم لبخند زدم. يهو يه بالشت محکم خورد تو سرم.

من: آخ ....

همچين محکم خورد که کله ام کج شد و موهام ريخت تو صورتم.

برگشتم و با اخم به پريسا نگاه کردم و گفتم: بي شعور دارم حرف مي زنم.

يه ابرو برام بالا انداخت و زبون در آورد. بهش چشم غزه رفتم و رومو برگردوندم.

ماهان: چي شد؟؟؟

گله مند گفتم: اين پريساي وحشي برام بالشت پرت کرد.

دوباره ماهان غش غش خنديد. چه خوشش مياد اين پسره ...

يکم آروم گرفت و گفت: انگار بهتون خيلي خوش مي گذره. خدا رو شکر. آنا اگه اتفاقي افتاد يا کمک لازم داشتين يا ترسيدين يا هر چي بهم زنگ بزن. باشه؟؟؟ سريع خودمو مي رسونم.

يه لبخند زدم و گفتم: مرسي ماهان نگران نباش درارو قفل کردم. غير از اينکه پريسا منو بخوره هيچ خطر ديگه اي هم تهديدم نمي کنه.

دوباره يه بالشت اومد سمتم که جا خالي دادم و نيشمو باز کردم براي پريسا و تند تند ابرو بالا انداختم.

داشتم حال مي کردم که يه خرس عروسکي محکم خورد تو صورتم.

آي دردم گرفت. با جيغ گفتم: مي کشمت پريساي نخاله .

اين و گفتم و تو گوشي به ماهان گفتم: ماهان کاري نداري من برم اين پريسا رو بزنم دلم خنک شه مخچه ام جا به جا شد با اين ضرباتش.

ماهان فقط مي خنديد و وسط خنده گفت: برو عزيزم برو ... خدا حافظ ....

انقدر قشنگ گفت عزيزم و به دلم نشست که مني که نيم خيز شده بودم برم دنبال پريسا که لهش کنم با اين عزيزم سست شدم و نشستم رو تخت و رفتم تو هپروت و با نيش باز مات ديوار شدم.

ماهان: خوب بخوابي آنا ...

همون جور مه و مات گفتم: تو هم همين طور ....

ماهان: خداحافظ ...

من: شب بخير ....

تماس قطع شد ولي من هنوز تو هپروت بودم که يه انگشت فرو شد تو بازوم.

پريسا سيخونک مي زد بهم و آروم ميگفت: مردي؟؟؟ آنا ؟؟؟

دستمو تو هوا تکون دادم. انگار مي خوام پشه بپرونم. بي خيال پريسا شدم و با همون نيش بازم خرس عروسکيه رو بغل کردم و فشارش دادم و دراز کشيدم رو تخت.

پريسا هم فضول هي ميگفت: آنا ماهان چي گفت که اين جوري شدي.

فقط بهش گفتم: فضولي موقوف.

پشتمو کردم بهش و خوابيدم. پريسا هم بعد يکم که ديد از من نمي تونه حرف بکشه برق و خاموش کرد و رو تشکي که پايين تخت براش پهن کرده بودم خوابيد.

پنج شنبه بود و از اونجايي که ما چهار تا 4 روز تموم به کوب و بدون هيچ استراحتي يه سره کار کرده بوديم ديگه خيلي خودمون و تحويل گرفتيم و ماهان گفت که امروز از ظهر کار تعطيله و فردا هم که جمعه است بي خيال کار ميشيم.

وسايلمون و جمع کرديم.

رو به پريسا گفتم: پس تو مي ري خونه ي خودتون؟؟؟

پريسا: آره مامان زنگ زده گفته امشب حتما بايد بريم خونه عموم اينا دعوتمون کردن نرم خيلي ناراحت ميشه. شب بر مي گردم.

سري تکون دادمو گفتم: باشه پس تو برو ديگه من خودم ميرم خونه ديگه تو هم راحتو دور نکن.

ماهان: پريسا کجا بره؟؟؟

ماهان و کيا تازه وسايلشون و جمع کرده بودن و ماهان در حال پوشيدن پالتوش به ما رسيد و آخر حرفهامون و شنيد.

من: هيچي پريسا امشب مي خواد بره مهموني ميگم از همين جا بره من خودم ميرم خونه.

پريسا: نه بابا تو رو ميرسونم. تو اين خلوتي خيابون ماشين گيرت نمياد.

يه ابرو بالا انداختم و گفتم: بابا همچين ميگي خلوتي ديگه اين تهران با اين جمعيتش مگه چقدر مي تونه خلوت بشه دختر؟

ماهان پريد وسط حرفم. دستشو دراز کرده بود سمت کيا که کيفشو بگيره ازش و همون جور گفت: من آنا رو مي رسونم پريسا هم مي تونه بره به کارهاش برسه.

دهن وا کردم که يکم تعارف کنم که همون لحظه ماهان برگشت و با ديدن من که ژست گرفته بودم براي تعارف کردم با تعجب بهم نگاه کرد.

من: نه من خود ...

ماهان متعجب گفت: آنا مي خواي تعارف کني؟؟؟ يکي ندونه فکر مي کنه سال به سال سوار ماشين من نمي شي حالا خوبه هميشه آويزون خودمي براي رفتن و اومدنا.

اخم کردم و با حرص کيفمو کوبوندم به بازوش و گفتم: بي تربيت از خداتم باشه افتخار ميدم بهت.

کيا و پريسا خنديدن و ماهانم با خنده گفت: از خدامه ديگه. نمي بيني دلم تنگ شده که رانندت بشم. خوبه خودم پيشنهاد رسوندنتو دادم.

آخي عزيزم دلش تنگ شده بود. يه لبخند مليح زدم. برگشتم ديدم پريسا و کيا دارن با هم پچ پچ مي کنن.

چشمهامو ريز کردمو خودمو کج کردم سمت ماهان و گفتم: اين دوتا سر و گوششون داره مي جنبه ها.

ماهانم مسير نگاهمو گرفت و رسيد به پريسا و کيا و گفت: چي کارشون داري بزار دلشون خوش باشه نمي بيني کيا اين چند روزه که پريسا اومده چه بلبل زبون شده؟ تازه داره ذاتشو براي 2 تا خانم نشون ميده.

راست مي گفت اين چند روزه کيا همچين سخن ور شده بود که من داشتم از تعجب شاخ در مي آوردم.

مدام براي پريسا خوش خدمتي مي کرد کافي بود پريسا لب تر کنه از آب و آب ميوه و قهوه گرفته تا خودکاري که از دست پريسا مي افتاد و کيا خم ميشد از رو زمين بر مي داشت مي داد بهش. نه انگاري پريسا بد چشم کيا رو گرفته بود.

چهار تايي رفتيم از شرکت بيرون و رفتيم تو پارکينگ و هر کي رفت سوار ماشين خودش شد و منم که آويزون ماهان.

نشستيم تو ماشين و راه افتاديم.

يکم که رفتيم ياد يه چيزي افتادم. برگشتم سمت ماهان و گفتم: راستي ماهان کيا چرا تنها زندگي مي کنه؟؟؟

ماهان همون جور که چشمش به خيابون بود گفت: تنها زندگي نمي کنه؟؟؟؟

يه نگاه عاقل اندر سفيه بهش کردم و گفتم: نه پس با عمه بزرگه من زندگي مي کنه. بابا تنهاست ديگه. خودم اومدم خونه اشون هيچکي نبود اونجا. بعدم اگه کسيو داشت که هميشه با تو نمي چرخيد اين ور و اون ور.

ماهان با لبخند يه نگاهي به من کرد و گفت: چيه؟ از اين شاکي که همش با من مي چرخه؟؟؟

پشت چشمي براش نازک کردم و گفتم: لوس .... جواب منو بده.

ماهان بازم يه لبخند زد و بعد گفت: خوب کيا با مادرش زندگي ميکنه. در کل دوتا بچه ان کيا و خواهرش کتايون که کتي صداش مي کنن. کتي 4 ساله که ازدواج کرده و رفته آلمان. مي دوني که مامان اينا هم آلمان بودن. اين کتي خانم همسايه مامان اينا بودن هنوزم همون جا زندگي مي کنن. مامان کيا هم هر 6 ماه در ميون بين دختر و پسرش مي چرخه. منتها الان يکم بيشتر پيش دخترش مونده چون کيا تازه دايي شده. حالا قراره به همين زودي ها مادر و خواهرش بيان ايران.

خوب خانم حس فضوليتون ارضاء شد؟؟؟

واقعا" ارضاء شده بود. هر چي مي خواستم بدونم و گفت ديگه آهان يه چيزي.

سريع برگشتم سمت ماهان و گفتم: خوب کيا پدر نداره؟؟؟

ماهان: نه خانمي پدرش 3 سال پيش عمرش و داد به شما. ديگه ؟؟؟

نيشمو باز کردم و سري تکون دادمو گفتم: ديگه همين، تموم شد.

ماهان برگشت سمتم و با لبخند و لذت نگام کرد. انگاري خيلي از اين حالت فضول و شيطونم خوشش ميومد. ميشدم يکي لنگه خودش.

ماهان ماشين و پارک کرد و برگشت سمت منو گفت: خوب حالا که من کنجکاويتونو برطرف کردم يه ناهار به من مي دي؟؟؟

سرمو کج کردم و يه نگاه بهش کردم که يعني خر خودتي.

من: ماهان ... ديدم که چه خوب همه سوالاتمو جواب دادي نگو هدف داشتي ...

ماهان رديف دندوناشو نشونم داد و با کله حرفمو تاييد کرد.

بعد مظلوم گفت: يه هفته است دارم غذاي بيرون ومي خورم دلم لک زده براي يه ماکاراني يا اون غذا رنگيهايي که تو درست مي کني.

اين پسره هم رگ خواب من دستش اومده بودا. مي دونست خوشم مياد يکي از خودم و کارهام تعريف کنه از اين شيوه براي خر کردن من استفاده مي کرد.

ماهان: آنا ....

مي دونستم اين آناش از اون آنا خرکيهاست اما دلم غنج رفت با اين مدل صدا کردنش.

با محبت نگاش کردم و گفتم: بفرماييد منزل خوش اومديد. اين و ميزارم پاي عيد ديدنيت.

ماهانم يه ذوقي کرد و سريع پياده شد.

دوتايي رفتيم تو خونه.

يه راست رفتم تو اتاقمو لباسمو عوض کردم. يه بلوز شلوار راحت پوشيدم. اومدم بيرون ديدم ماهان پالتوشو در آورده و ولو شده رو مبل سه نفره جلوي تلويزيون و نوک يکي از پاهاشم گذاشته رو ميز و رو يکي از دستهاش لم داده و کلي کوسنم دور خودش جمع کرده و با کنترل ور ميره و کانالا رو بالا پايين مي کنه.

رفتم کنارشو گفتم: ماهان ناهار چي مي خوري؟؟؟؟

ماهان يه نگاه خسته بهم کرد و با يه لبخند گفت: هر چي زودتر آماده ميشه.

چشمهامو ريز کردمو دهنمو کج و رفتم تو فکر.

من: خوب بزار ببينم....... فکر کنم همون ماکاراني زودتر از بقيه آماده بشه. مامان هميشه مايع ماکاراني و آماده مي کنه بسته بندي مي کنه ميزاره تو يخچال. اوکي ماکا دوست داري؟؟؟؟

ماهان ابروهاش رفت بالا و با خنده گفت: جان؟؟؟ ماکا ديگه چيه؟؟؟

چشمهامو مل مل دادم و با عشوه و ناز و يه صداي که همه کلماتشو مي کشيدم مثل اين دختر لوسا گفتم: واي بي کلاس ماکا ديگه. همون ماکاراني شما جواداست.

همچينم دستمو تو هوا مي چرخوندم و بدنمو با قر و عشوه تکون ميدادم که يهو ماهان پق زد زير خنده. کوسن و پرت کرد سمتمو گفت: برو دختر اين اداها چيه در مياري ديوونه.

با همون قر گفتم: وا ماهي جون دوست نداري؟؟؟؟ فکر مي کردم دوست دخترات همين جوري باهات حرف مي زنن بي ذوق ....

ماهان شيطون ابروي سمت چپشو بالا برد و با لبخند رو لبش گفت: خودت داري مي گي دوست دخترام تو که دوست دخترم نيستي.

خورد تو ذوقم بي شعور .... حالا من يه بار اومدم خودمو لوس کنم براش. ببين منو به عنوان اون انک دونکاي قر و فري و لوسشم قبول نداشت.

نگاه شادم رفت و يه چشم غره به ماهان رفتم. دهنمو جمع کردمو صاف ايستادم و دلخور گفتم: لياقت نداري.

ناراحت برگشتم برم که خنده ماهان همزمان شد با کشيده شدن مچ دستم. همچين مچمو کشيد سمت پايين و چون در حال چرخش بودم و يه پامو بلند کرده بودم که قدم بردارم تعادلم بهم خورد و به پشت افتادم.

يه لحظه از ترس چشمهامو بستم و يه جيغ کوچولو کشيدم و تموم ...

رو زمين نيافتاده بودم. دو تا دست گرفته بودم. دستي زير سرم و دستي دور شکمم بود که نزاره بي افتم پايين. پاهام از زانو خم شده بود و کف پام هنوز رو زمين بود.

آروم چشمهامو باز کردم و با ديدن صورت خندون و شيطون ماهان جلوي صورتم يه هيي گفتم و لب پايينمو بردم تو دهنمو گازش گرفتم. چشمهامو فرو کرده بودم تو نگاهش.

ماهان با يه لبخند قشنگ نگام مي کرد. سعي داشت نخنده اما نمي شد. نگاهش از چشمهام سر خورد و رفت سمت لبم.

دستي که دور شکمم بود و آروم و نوازشگر از رو شکمم بالا آورد انگار از رو عمد مي خواست آروم حرکتش بده رو بدنم. رو شکمم حساس بودم خود به خود نفسم حبس شد تا دستش جدا شد.

باز هم نفسمو بيرون ندادم. دست ماهان بالا اومد. هنوز به لبم نگاه مي کرد. ذهنم خالي از هر فکري شده بود و نمي تونستم به هيچي فکر کنم. نه به اينکه چرا ماهان اين جوري زوم کرده به لبم نه به اينکه من با چه رويي اين جوري جا خوش کردم تو بغل ماهان نه به اينکه اين موقعيت از من و ماهان بعيده.

يعني از من بعيد نبود چون اگه به خودم بود همين الان مي پريدم ماچش مي کردم مخصوصا" که اين جوري تو صورتم نفس مي کشيد. مخصوصا" که اون نگاه شيطون و لبخند آنا کشش رو لبش بود.

لبخند و نگاهي که من عاشقش بود. اما ... اما اين تو حس رفتن از ماهان بعيد بود. از يه پسر خاله در حد يه دوست بعيد بود ....

خوشحال با اعتماد به نفس کامل داشتم فکر مي کردم نکنه ماهانم از من خوشش مياد.....

دست ماهان بالا اومد و نشست رو چونه ام. هنوز داشتم لب پايينمو گاز مي گرفتم. ماهان خيلي نرم چونه امو کشيد سمت پايين جوري که لبم هم کشيده شد و لب پايينم از بين دندونام در اومد و از تو دهنم بيرون اومد و صاف شد.

به خاطر گازي که از لبم گرفته بودم خيس شده بود. انگشت ماهات بالا اومد و کشيده شد پايين لبم.

مسخ شده با نفسي که به زور از بينيم بيرون ميومد زل زده بودم به صورت ماهان.

ماهان انگار حواسش اينجا نبود. خيره به لبهام بود و نرم، خيسي لبهامو با انگشت پاک مي کرد. صداش مثل يه آواز آروم بلند شد.

ماهان: نکن اين جوري با لبت. چه جوري دلت مياد با دندون گازش بگيري.

اينبار با چهار انگشت لبمو پاک کرد. نگاهش و از لبهام گرفت و به چشمهام نگاه کرد. آروم يه تار مويي که رو صورتم افتاده بود و کنار زد. دستشو کشيد رو موهامو در آخر کنار صورتم نگه داشت.

آروم و لطيف گفت: آنا هيچ وقت خودتو با اون دختراي لوس مقايسه نکن. هيچ وقت. تو ارزشت خيلي بيشتر از اون جور دخترهاست ... مي فهمي ...؟؟؟

نمي دونم. مطمئن نبودم که منظورش و بفهمم. يعني ارزشم از چه نظر بيشتره؟؟؟

نامطمئن سري به نشونه فهميدن تکون دادم. ماهان دوباره لبخند زد نگاهش هنوز تو چشمهام بود و حرم نفسهاش به صورتم مي خورد.

بترکي ماهان اگه همه ي هدفت از اين ريختي نگهداشتن من تو بغلت گفتن همين يه جمله باشه خودم پاميشم لهت مي کنم. دِ جون بکن حرف بزن ديگه ... يه زر مفيدي بگو ... دِ آخه من تا کي بي حيا بازي در بيارم و خودمو به گيجي و شوکه شدن از سقوط بزنم که يعني هنوز حالم جا نيومده که درک کنم بايد از تو بغلت بيام بيرون. بنال ديگه پسر......

تو چشمهاش و نگاه قهوه ايش غرق بودم. احساس مي کردم نفسهاش گرمتر و تند تر شده ....

داشتم دوباره نفسمو حبس مي کردم. آماده بودم براي يه حرکت مثبت از جانب ماهان با اينکه حرف نمي زد اما شايد حرکات عمليش بهتر بوده باشه ...

تو حس بودم که صداي مزخرف زنگ گوشيم همه چيز و بهم ريخت. ماهان انگار به خودش اومده باشه سريع سرشو برد عقب و تکيه داد به پشت مبل. منم مثل فنر از بين دستهاش اومدم بيرون و صاف ايستادم.

بلوزم و صاف کردم و يه تک سرفه کردم که يعني هيچ گونه اتفاقي نيافتاده و وضعيت امن و امان مي باشد.

رفتم سمت گوشيمو از رو اپن برش داشتم. با ديدن اسم کيارش چشمهام گرد شد.

يه نگاه به ماهان کردم. کنجکاو داشت نگاهم مي کرد.

يعني چي شده که کيارش زنگ زده؟؟؟ از بعد خداحافظيمون تا حالا زنگ نزده بود.

حالا مگه من مي تونستم جلوي چشمهاي کنجکاو و مشکوک ماهان جواب بدم؟ گوشي هم يه سره زنگ مي زد.

پشتمو کردم به ماهان و گوشيو وصل کردم.

صداي خوشحال کيارش تو گوشم پيچيد.

کيارش: سلام بر بي معرفت ترين خانم دنيا.

يه لبخند اومد رو لبم.

من: سلام چه طوري؟ شرمنده ام نکن ديگه.

کيارش: دشمنت شرمنده شه خانمي. سال نوت مبارک. سال خوبي داشته باشي خانم مهندس.

با لبخند گفتم: عيد شما هم مبارک آقاي دکتر.

کيارش سر خوش خنديد و گفت: با مامان اينا اومديم نور. الان کنار دريام. موجهاشو که ديدم که چه طور پرتلاطمن ياد تو افتادم. مثل خودت آروم و قرار ندارن.

از تشبيهش خوشم اومد. لبخندم عميق تر شد.

من: آقا کيارش داشتيم ...

کيارش بلند خنديد و گفت: مگه بده دختر؟؟؟ کاش همه مثل تو پر انرژي بودن.

من: مرسي تو لطف داري.

کيارش: لطف نيست واقعيتها رو مي گم. اميدوارم امسال به مراد دلت برسي.

آخي ... چه پسر ماهيه. ببين کيارش زنگ زده ميگه به ماهان برسي.

لبخند گشادي زدم و گفتم: شما هم همين طور. سال خيلي خوبي داشته باشي.

کيارش: ممنون خانمي. مزاحمت نمي شم زنگ زده بودم عيد و تبريک بگم بهت.

من: مرسي خيلي محبت کردي. خوش بگذره بهتون.

کيارش: همچنين به شما. خوب ديگه خداحافظ.

من: خداحافظ.

با لبخند تماس و قطع کردم و موبايل و گذاشتم رو اپن. با همون لبخند برگشتم به ماهان بگم که ميرم ماکاراني درست کنم.

تا برگشتم سينه به سينه ماهان شدم. قلبم وايساد.

هههههههههههههههههه ................

از ترس خودمو کشيدم عقب و خوردم به اپن و دستهامم از بغل بردم گذاشتم رو اپن تا تعادلمو حفظ کنم و نيافتم پايين. خيلي بد ترسيده بودم. قلبم هنوز از ترس داشت گرومپ گرومپ مي زد.

پوفي کردمو دست چپمو بالا آوردم و موهامو از رو پيشونيم کشيدم عقب تا بالاي سرم. دستم هنوز رو سرم بود.

کلافه به ماهان نگاه کردم.

من: چته تو؟؟؟ نمي گي يهو مياي جلوم سکته مي کنم؟؟؟

سرمو که بالا آوردم چشمهام از تعجب گشاد شد. وا اين پسره چرا قرمز شده؟؟؟

ماهان قرمز شده بود و يه اخم بدي هم کرده بود که نگو. واي اين ماهان که اخم ميکنه من انقده مي ترسم که دوست دارم فرار کنم.

ماهان: کي بود؟؟؟

با استفهام نگاش کردم و گفتم: هان ؟؟؟

اخم ماهان بيشتر شد. يکم صداشو بلند تر برد و جدي و محکم پرسيد: گفتم کي بود؟؟؟ با کي داشتي حرف مي زدي؟؟؟

با چشم بهم اشاره کرد.

رد نگاهشو گرفتم و چشمم خورد به گوشيم رو اپن.

بي هوا با يه لبخند گفتم: آهان .. اونو ميگي؟؟؟ هيچکي بابا کيارش بود.

صداي نفس صدا دار و عميق ماهان و شنيدم و تعجبم بيشتر شد. اين چرا شد گاو ميش تو مسابقات گاو بازي؟؟؟ الانه که از تو بينيش بخار بياد بيرون.

ماهان يکم خودشو کشيد جلو تر که باعث شد من از ترس کمرمو بيشتر به لبه اپن فرو کنم.

ماهان: کيارش چرا بايد به تو زنگ بزنه؟؟؟؟ مگه نگفتي باهاش بهم زدي؟؟؟

با بهت از عصبانيتش گفتم: چرا ... بهم زدم. زنگ زده بود عيد و تبريک بگه.

ماهان ابرويي بالا انداخت و با پوزخند گفت: براي يه تبريک اينقدر ذوق زده شده بودي و مي خنديدي؟؟؟

جوش آوردم. منظورش چي بود؟؟؟ اصلا" من چرا بايد براي اون توضيح مي دادم؟؟؟ عصبانيتشو درک نمي کردم. شايد بايد مي زاشتم به حساب حساس بودنش به کيارش اما خوب الان اين ادا و اطواراش بي مورد بود. يه زنگ ساده بود و يه تبريک عيد ساده تر. واقعا" انقدر عصبي شدن نداشت.

با اخم گفتم: اولا" من نبايد برات توضيح بدم. بعدم بهت گفتم تبريک عيد بوده و من و کيارشم ديگه با هم دوست اون جوري نيستيم. دوتا دوست ساده و معموليم.

ماهان با همون اخم پوزخندي زد. ازم فاصله گرفت و چند قدم رفت عقب و گفت: آره تو راست مي گي نبايد براي من توضيح بدي. اصلا" به من چه؟ اما آنا خانم بدون من که احمق نيستم. دليلي نداره پنهون کاري کني. اگه هنوزم با کيارشي خوب باش ... کسي جلوتو نگرفته ... فقط دروغ نگو .... نگو تموم شده و بعدش ....

عصبي شده بود. با حرص اين حرفها رو مي گفت.

منم عصبي بودم. ناراحت بودم. از حرفهاش دلم گرفته بود. يعني چي اصلا" به من چه؟؟؟ پس به کي چه؟

من دروغ ميگم؟ من پنهون کاري مي کنم. من هنوز با کيارشم؟؟؟

مني که به خاطر تو به خاطر احساسم به تو حتي به کيارش اجازه ندادم خودشو درست و حسابي بهم بشناسونه. فرصت فکر کردن بيشتر در موردشو به خودم ندادم. مني که منتظر يه حرف يه اشاره از جانب توام ... من ... خيلي بي انصافي بود .. خيلي ...

با بغض و عصباني گفتم: ماهان مواظب حرف زدنت باش. وقتي مي گم کيارش تموم شد تموم شده. وقتي ميگم با کسي دوست نيستم يعني نيستم. معني اين مسخره بازيهاتم نمي فهمم. همه که مثل خودت نيستن. 10 تا 10 تا دوست داشته باشن. من دليلي هم براي دروغ گفتن ندارم.

ماهان با يه پوزخند که کفرمو درآورد گفت: آره تو که راست مي گي.

يعني دوست داشتم همچين بخوابونم تو گوشش که پرت شه بخوره به ديوار.

با همه حرصم گفتم: خيلي بي شعوري ماهان.

عصباني برگشتم و رفتم تو آشپزخونه. بي هدف تو آشپزخونه قدم رو مي رفتم.

صداي زنگ گوشي ماهان بلند شد.همه حواسم رفت سمت مکالمه ماهان.

با اولين کلمه اي که شنيدم بغض کردم.

ماهان: سلام گلم چه طوري؟؟؟ خوبي؟ عيد شما هم مبارک. نه من تهرانم...

ديگه هيچ چي نشنيدم. رفتم سمت کابينتها.

ماهان بي شعور. داره تلافي مي کنه. عوضي. من که مي دونم چه دختر بازي هستي لازم نيست جلوي خودم بزني تو صورتم که عاشق چه پسري شدم. کسي که دلش دروازه است و همه رو توش جا ميده و دست رد به سينه کسي نمي زنه.

ياد دو دقيقه قبل افتادم. ياد نگاهش که تو چشمهام بود. ياد حرکت دستش رو لبهام ... يه نفس آه شد و از تو سينه ام بيرون اومد.

بي هدف مدام در کابينتها رو باز مي کردم. در يخچالو باز مي کردم. صندليها رو درست مي کردم. کلافه بودم و مي خواستم يه جوري خودمو آروم کنم.

تلفن ماهان تموم شده بود. اونم خودشو پرت کرده بود جلوي تلويزيون و عصبي کانالها رو بالا و پايين مي کرد. رو هر کانال بيشتر از 5 ثانيه نمي موند.

تو يکي از کابينتها چشمم خورد به بسته ماکاراني. از بي کاري که بهتر بود. ماکاراني ها رو در آوردم و سعي کردم خودمو با درست کردنش سر گرم کنم.

نيم ساعت بعد غذام حاضر بود و من آروم. اما هنوز دلخور بودم. تلويزيونم مدتها بود که رو يه شبکه خبري مونده بود. انگار ماهانم آروم شده بود.

ميز و چيدم. از همون آشپزخونه داد زدم.

من: غذا حاضره.

ماهان آروم از جاش بلند شد و اومد تو آشپزخونه. بهش نگاه نکردم. اونم هيچ حرفي نزد.

مي دونستم که عاشق ماکارانيه. مخصوصا" ته ديک، سيب زميني هاي طلاييش و خيلي دوست داشت.

بي حرف هر کدوم براي خودمون غذا کشيديم. ماهان آروم غذا مي خورد و من با غذام بازي مي کردم. کلا" اشتهام کور شده بود.

زير چشمي نگاش مي کردم. با اينکه آروم و بي صدا غذا مي خورد اما خوردا ....

همه ته ديکا رو که تموم کرد هيچ 2 تا بشقاب پرم کشيد و خورد. خنده ام گرفته بود. مثلا" ناراحت بود فقط قيافه اشو گرفته بود. شکمو ....

ليوان آبمو برداشتم و سر کشيدم.

ماهان خوردنش بالاخره تموم شد. دهنشو پاک کرد و آروم گفت: مرسي خيلي خوش مزه بود.

زير لب گفتم: نوش جون.

هنوزم مصر بودم که مستقيم نگاش نکنم.

ماهان از جاش بلند شد و دست دراز کرد و بشقاب و ليوانم و برداشت و گذاشت رو بشقاب خودش.

با چشمهاي گرد و متعجب نگاش کردم. اونقدر از کارش تعجب کرده بودم که بي خيال مستقيم نگاه نکردنش شدم.

زل زدم بهشو با تعجب گفتم: داري چي کار مي کني؟؟؟؟

سرشو بلند کرد و تو چشمهاي متعجبم نگاه کرد و خونسرد گفت: تو غذا درست کردي منم ظرفها رو مي شورم.

بي اختيار ابروي چپم بالا رفت. به حق حرکات نکرده. اين پسره انقده کاري بود و من خبر نداشتم؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و از جام بلند شدم.

حالا که مي خواد کار کنه کيه که جلوشو بگيره بزار بچه شاد باشه.

واقعيت اين بود که نمي تونستم ازش ناراحت باشم. درسته حرفش اذيتم کرد. اما خوب ... الان اين جوري زير زيرکي داشت سعي مي کرد درستش کنه و يه جورايي جبران کنه.

بيشتر از ماهان از خودم ناراحت بودم. من که کامل ماهان و مي شناختم. مي دونستم دختر بازه ولي با اين حال قلبمو دادم بهش. دوستش داشتم. پيش خودم اون که خبر نداشت. ماهان همون آدمه. کوچکترين تغييري تو حرکات و رفتارش ايجاد نشده. اوني که عوض شده من و احساسم بوديم.

من حساس شده بودم و توقعم از ماهاني که بي خبر از احساسم بود بالا رفته بود. خوب زور که نيست اون بيچاره هم نمي دونه تو دل من چي مي گذره.

کلافه پوفي کردم. دارم کم کم خل ميشم.

رفتم تو حال و نشستم رو مبل بزرگ جلوي تلويزيون. کنترل و دستم گرفته ام و کانالها رو بالا پايين کردم. دنبال يه برنامه قشنگ بودم که جذبم کنه. رسيدم به يه کانال که داشت آهنگ پخش مي کرد. کنترل و گذاشتم رو مبل کنارم و خيره شدم به صفحه تلويزيون.

يه آهنگ تموم شد و رفت بعدي. يه دختري تو يه اتاقي که فقط يه تخت داشت و با دراور و آينه مي خوند. موهاي دختره چشممو گرفته بود. آهنگ که شروع شد بي اختيار بدون اينکه پلک بزنم زل زدم به تلويزيون. کليپش خيلي جالب بود. اول آهنگ دختره مي خوند. مي خنديد. شاد بود. اما ....

يه جورايي احساس مي کردم خودم دارم مي خونم. حرف من بود که اين دختر به زبون مي آورد. جديدا" چقدر آهنگها حرفهاي تو دل من و مي گفتن. سرم کج شد سمت راست و غرق آهنگ شدم. لحظه لحظه با دختر تو آهنگ پيش رفتم......

تو نباشي چشام برات گريونه

دنيا بدونه تو برام زندونه

دستات اگه دستامو تنها بذاره

شبو روزم لحظه اي آروم نداره

تو كه بارونه تو چشامو مي بيني

لحظه لحظه ها رو كنارم مي شيني

تو كه مثله گريه آرومم مي كني

تو نباشي دل منو خون مي كني

جز تو هيچ كسيو درد عاشقيو

غصه هاي منو خنده هاي منو

گريه هاي منو لحظه هاي منو

نديده و نشنيده و

وقتي تو نيستي من ميشم

بين اين آدما مثل غريبه و

تو همهمه ها گم ميشم

دنباله تو دنباله تو

واقعا" اگه يه روز ماهان نباشه من چي کار کنم؟؟؟ بي ماهان ؟؟؟؟؟

تو نباشي كي حسمو بدونه

تو گوش من آروم از عشق بخونه

دركم كنه وقتي که غمگينو تنهام

لمسم كنه دست بكشه توي موهام

صدات هميشه مي پيچه توي سرم

دوست دارم فقط تو باشي دوروبرم

حس مي كنم بوي تو رو روي تنم

تو نباشي منمو چشماي ترم

بغض کردم. يه دختري بود يه پسري هم بود پسري که اين خواننده دوستش داشت. گردنبندي که بهش داده بود براي تولدش. بي اختيار دستم رفت سمت ستاره ام که بعد از اينکه ماهان بهم دادتش از گردنم درش نياوردم.

پسري که دختر دوستش داشت و هميشه کنار خودش مي ديدتش. دوماد يه عروسي بود. عروسي پسر بود اما ...

اما عروس دختر نبود. دختر ساقدوش عروس بود.

دختر تو آهنگ همه روياهاي با پسر بودنش و تو خيالش ديده بود.

اشکم دونه دونه از چشمهام پايين چکيد.

دختر با چشمهاي اشکي به پسر و عروس که دوستش بود نگاه مي کرد. با حسرت و لبخندي که از شادي اونها مي زد و بغضي که از تموم شدن روياهاش داشت و اشک حسرتي که بي اختيار مي ريخت.

چه حس بدي داشت . چه حس بدي داشتم. وقتي فکر مي کردم ممکنه يه روزي اين من باشم که اين جوري با اين حسرت به ماهان و يه دختر ديگه نگاه مي کنم. به جشن شادي ماهان ميرم جشني که من عروسش نيستم. عروسي که قراره کنار ماهان به آرامش برسه و خوشبخت بشه. جشني که براي من عزاست.

پسر تو آهنگ دختر و مي ديد، حرف مي زد، هديه مي داد اما به عنوان يه دوست.

لبخند هاي مهربونش و نگاه عاشقانه اش. بوسه ها و نوازش هاي محبت آميزش براي کس ديگه اي بود.

به هق هق افتادم. نمي تونستم خودمو کنترل کنم. صداي دختر هنوز تو گوشم مي پيچيد و حالمو خرابتر مي کرد.

جز تو هيچ كسيو درد عاشقيو

غصه هاي منو خنده هاي منو

گريه هاي منو لحظه هاي منو

نديده و نشنيده و

وقتي تو نيستي من ميشم

بين اين آدما مثل غريبه و

تو همهمه ها گم ميشم

دنباله تو دنباله تو

آهنگ تو نباشي از سحر

اونقدر هق هقم بلند و دردناک بود که ماهان و از تو آشپزخونه بيرون کشيد.

ماهان هول و دستپاچه صدام کرد

ماهان: آنا ... آنا چي شده؟؟؟ داري گريه مي کني؟؟؟ آنا ...

صداشو مي شنيدم. اما هر کار مي کردم گريه ام بند نمي ومد. حس خيلي بدي داشتم. با چشمهايي که پر اشک بود هاله اي از ماهان و ديدم که با چند قدم بلند خودشو بهم رسوند.

نشست کنارم رو مبل. خيلي نزديک بهم. گرماي تنش و حس مي کردم و بي تاب مي شدم. بي قرار ...

ماهان آروم و مهربون گفت: آنا ديوونه گريه مي کني؟؟؟ به خاطر حرفهاي من ؟؟؟ به خاطر چرنديات من؟؟؟ تو که مي دوني عصباني ميشم خل ميشم. آنا .. آنا جان گريه نکن به خدا منظوري نداشتم. آنا .. به من نگاه کن ... نگام کن ...

چرا مهربوني ماهان چرا؟؟؟ چرا باهام خوبي؟؟؟؟ کاش مي رفتي کاش بد بودي کاش گريه هام و دردام برات مهم نبود کاش قهر مي کردي و مي رفتي. طاقت ندارم باهام مهربون باشي و يه روز بري. با همه محبتت بري. منو عاشق خودت و وابسته محبتت کني و بعد بي توجه به من بري.

سرمو بلند کردم. با نگاه خيس زل زدم به صورت مهربون و پشيمونش. دوست داشتم دستمو بلند کنم و بزارم رو صورتش. دوست داشتم حسش کنم. که بدونم کنارمه و فعلنا جايي نميره.

ماهان پشيمون و ملتمس گفت: آنا ترو خدا ببخشيد اشتباه کردم. تند رفتم . پشيمونم ، تو گريه نکن باشه؟؟ تحمل اشکاتو ندارم. گريه نکن جون ماهان ...

جون ماهان .. نگو .. نگو جون ماهان.. تو که مي گي من جونمو بي خودي قسم نخورم پس خودتم نگو .. قسم جونتو نخور. .. تو جونت خيلي با ارزشه برام .. دوست دارم .. دوست دارم ماهان جونت و قسم نخور ...

دهن باز کردم. زل زدم تو چشمهاش و دهنمو باز کردم. ديگه طاقت نداشتم که ماهان کنارم باشه و من فقط تو دلم دوستش داشته باشم. تو خيالم ببينمش و مدام از فکر اينکه ممکنه اون به کس ديگه اي فکر کنه عذاب بکشم.

من: ماهان ...

ماهان: جون ماهان ....

بغض کردم. با بغض دوباره گفتم: ماهان من ... من دو .....

چند تا تصوير خيلي سريع از جلوي چشمهام رد شدن.

تلفني که به ماهان شد.....

عزيزم و گلمي که به دختر پشت خط گفت....

خنده هاي سرمست و نگاه شيطون ماهان ...

نگاه قفل شده تو چشمهامو ستاره اي که تو مشتم گذاشت ....

آغوش يک ساعت پيشش و دست نوازشي که رو موهام کشيد و نگاه مهربونش ...

و حامد ...

حامدي که بهش گفتم دوستت دارم و ....

اون رفت ..

مي دونست دوستش دارم و رفت ....

محبت و دوستي که با اين يک کلمه از بين رفت ...

وحالا ماهان جلوم بود. پسر خاله اي که بهترين دوست دوران بچگيمو حالم بود ومن دوستش داشتم ....

گريه کردم يه دل سير. نوحه خوندم تو دلم براي از دست دادن ماهان براي روزي که ماهان ميرفت و ميشد ماهان يکي ديگه و ماهان من نبود. زار زدمو خودمو خالي کردم. سبک شدم. با نوازشهاي ماهان با صداي تپشهاي قلبش. با ريتم بالا و پايين رفتن سينه اش. آروم گرفتم.

آروم که شدم. تازه فهميدم من خر امروز زرت و زورت ميرم تو بغل ماهان. يه شرم و حياي هم داشته باشم بد نيست.

راستش خجالت کشيدم. با اينکه دوست داشتم تا چند ساعت تو اون آغوش گرم آروم بگيرم اما از طرفي وقتي فکر مي کردم که يه جورايي دارم از محبت ماهان سواستفاده مي کنم خجالت مي کشيدم.

بغل اون دوستي بود ولي من از رو عشق تو بغلش آروم مي گرفتم. خو اين سواستفاده از احساس ماهان بود ديگه.

حالا چي ميشد ماهان از روي محبت و احساس دوست داشتن . مدل خاصي منو بغل مي کرد؟؟؟

يعني من مونده بودم. من با اين قد و قواره چه طور به چشم ماهان نميام؟؟؟؟ حالا الان کمه لاغرم اون موقع که دو برابر ماهان بودمم به چشم يه دختر نگام نمي کرد. بخشکي شانس.

البته من خودمم ماهان و تا چند وقت قبل فقط در حد يه دوست و همپاي شيطنتم مي ديدم.

چه مي دونم دارم خل ميشم.

دست از فکر کردن برداشتم. خودمو کشيدم عقب و از بغل ماهان بيرون اومدم.

سرم پايين بود. حرفم نميومد.

ماهان: حالت بهتره دختر نق نقو؟؟؟

اخمام بي اختيار رفت تو هم. من کجام نق نقو بود؟؟؟ حالا 4 تا قطره اشک ريختم بايد بهم انگ نق نقو بودن بزنه؟؟؟

آنا خيلي روت زياده يه ساعته داشتي گريه مي کردي کم مونده بود سيل راه بندازي بعد ميگي 4 تا قطره؟؟؟

ولي خوب من روم زياده.

يه چشم غره به ماهان رفتم. جواب چشم غره ام فقط يه لبخند قشنگ بود.

ياد ظرفهاي ناهار افتادم. پشت دستمو کشيدم به بينيمو گفتم: ماهان ظرفها رو شستي يا از خدا خواسته ول کردي اومدي اينجا نشستي؟؟؟

ماهان اولش چشمهاش گرد شد و بعد غش غش زد زير خنده وسط خنده گفت: خيلي تنبلي آنا. با اون وضعيت تو مگه مي تونستم به ظرفها فکر کنم؟؟؟

اخم غليظي کردم. حالا مجبور بودم خودم برم ظرفها رو بشور.

يه پشت چشم براي ماهان نازک کردم و دلخور بلند شدم تا برم ظرفها رو بشور که ماهان دستمو کشيد و گفت: کجا؟؟؟

صورتمو کج و کوله کردم و گفتم: ميرم کار شما رو تموم کنم، ظرفها رو بشورم.

يه لبخندي زد و گفت: نمي خواد 2 تا دونه ظرف مگه چقدر طول ميکشيد قبل از شيون شما شستم تموم شد.

يه ذوقي کردم و خوشحال نيشم تا بناگوش باز شد و گفتم: مي دونستم پسر مسئوليت پذيري هستي.

ابروي چپ ماهان همراه با لبخندش بالا رفت و گفت: يعني از همين ظرف شويي فهميدي مسئوليت پذيرم؟؟؟

سرخوش ابرومو شونه امو همزمان بالا انداختم. دوباره رومو برگردوندم که برم که بازم ماهان دستمو کشيد.

باز ايستادم و اين بار سوالي نگاش کردم.

ماهان: ديگه کجا؟؟؟

يه لبخند گشاد زدمو چاپلوسانه گفتم: بخوابم ...

ماهان يکم بروبر نگام کرد. منتظر بودم که يه تيکه بارم کنه. يهو شونه و ابروشو بالا انداخت و دستمو ول کرد و ولو شد رو مبل و گفت: يه پتو هم براي من بيار.

با چشمهاي گرد شده بهش نگاه کردم. يه لبخند گشاد تحويلم داد.

بي حرف رفتم تو اتاق و يه پتو براش آوردم. دستاشو گذاشته بود زير سرشو طاق باز دراز کشيده بود. منو که ديد با لبخند اشاره اي بهم کرد.

بچه پرو منظورش اين بود که پتو رو بکشم رو تنش.

يه چشم غره خبيث بهش زدم اما پتو رو هم کشيدم رو تنش.

يه تشکر کرد و چشمهاش و بست. منم رفتم تو اتاقم و گرفتم خوابيدم.

از خواب بيدار شدم يه غلتي زدم. اِه هوا تاريک شده بود. يکم خودمو رو تخت کج و کوله کردمو بلند شدم.

خميازه کشون سرمو خاروندم. پا شدم و پا کشون رفتم سمت در. هنوز مست خواب بودم. گيجي ويجي بودم. همون جور مست و ملنگ رفتم سمت دستشويي.

دستمو دراز کردم که در و باز کنم. دستگيره رو گرفتم و هل دادم به داخل. اما انگاري زورم خيلي زياد بود که در با شتاب باز شد و من پرت شدم تو دستشويي.

يعني تو دستشويي که نه تو چارچوب دستشويي خوردم تو سينه ماهان و تعادلمو از دست دادم و براي اينکه نيفتم به اولين جاي ممکن يعني کردن ماهان آويزون شدم.

ماهانم که از برخورد و ديدن من تعجب کرد با هول دستشو انداخت دور کمرم که نزاره پخش زمين شم.

گردن ماهان به خاطر دست من که دور گردنش بود خم شده بود پايين.

هر دو گيج بوديم. و بر و بر همو نگاه مي کرديم.

من که رسما" فکر مي کردم خوابم و دارم خواب مي بينم. يه لبخند گشاد زدم و به خيال توهم گفتم: ماهان تو اينجام دست از سرم برنمي داري؟؟؟ ول کن ديگه.

چشمهاي خمارمو باز کردم و ديدم ماهان اصلا" حواسش به من نيست. سرش پايينه اما نه به چشمم و نه به صورتم نگاه نمي کنه.

همچين چونه اش چسبيده بود به سينه اش که به زندگيم انقدر سر به زير نديده بودمش. يهو چشمهاشو بست و رو هم فشار داد و با يه حرکت منو هل داد عقب و ازم جدا شد.

تازه به خودم اومدم فهميدم خواب نيستم. هنوز کامل ملطفت نشده بودم که چي به چيه که ماهان سريع يه سلامي گفت و از کنارم رد شد. حالش خوب نبود انگار.

بي تربيت بهم نگاهم نکرد. از لجم زبونم و براش در آوردم و دوباره سرمو خاروندم و رفتم تو دستشويي. شير آب و باز کردم و يه مشت آب به صورتم پاشيدم.

ماهان چش بود؟؟؟ چرا همچين کرد؟

با ياد آوري اينکه نا خواسته آويزون گردنش شدم و رفتم تو بغلش يه ذوقي کردم.

ببين خدا حالا من هي مي خوام بي خيال ماهان بشم تو نمي زاريا موقعيت جور مي کني من به مراد دلم برسم هي بغل تو بغل بشيم.

با لبخند سرمو بلند کردم و تو آينه به خودم نگاه کردم.

سريع صاف شدم. چشمهام گرد شد.

با دست کوبيدم تو سرم.

آنا ... آنا ... بميري تو دختر آدم بشو نيستي هرگز. دوباره با اين موهاش افشون از اتاق اومدي بيرون؟؟؟ اون دفعه درس عبرت نشد برات؟؟؟ خري ديگه. مرده شورتو ببرن با اين موهات. بي خود نبود پسره پرتت کرد عقب. سکته کرده بود بي چاره.

عصباني و حرصي سعي کردم موهامو که مثل چي تو هم پيچيده بودن و پف کرده بودن و صاف کنم. تو همون حالتم غرغر مي کردم.

بيچاره ماهان که مجبور شد اولين قيافه اي که بعد بيداريش ميبينه موهاي افشون و جنگلي من باشه اه اه ... حالم بهم خورد دخترم انقده شلخته؟

يه صدايي تو ذهنم گفت: چيه هي بد و بيراه مي گي ماهان اصلا" به سرت و موهات نگاه نکرد همه اش داشت به چونه ات نگاه مي کرد.

چونه ام؟ چونه ام مگه چشه که نگاه کنه؟؟؟

از تو آينه سريع يه نگاه به چونه ام کردم. يکم خم شدم سمت آينه و يه دستمو گذاشتم رو روشويي و با دست ديگه ام چونه امو چپ و راست کردم.

موردي نداشتم که خوب بود.

تو آينه چشمم خورد به لباسم.

همچين چشمهام گشاد شد که کم مونده بود بزنه بيرون.

لباسم به خودي خود مورد نداشت. يه شلوار گشاد و يه تاپ که يه آستين کوتاهي هم داشت.

لباسم خوب بود مشکلش فقط يقه اش بود. لباسم چپ و راستي بود و من هميشه با اين يقه اش مشکل داشتم چون بايد خيلي حواسمو جمع مي کردم که باز نشه.

منم که تو خواب خوب غلت مي زدم همچين خودمو کج و کوله کرده بودم که يقه ام تا کجا باز شده بود.

از فکري که تو سرم پيچيد قرمز شدم و تنم گر گرفت.

يعني .. يعني ماهان اين قده زل زده بود داشت ... .اي خدااااااااااااااااااا

آنا بميري اون از اون دفعه که شکمت و ديده بود اينم از اين دفعه که يقه مغه و همه جات تو حلقش بود.

بميري تو که همه هيکلتو در طبق اخلاص در معرض ديد ماهان گذاشتي.

الاغ نفهم بي شعور.

اعصابم خورد شده بود. داشتم مدام به خودم فحش مي دادم که صداي در دستشويي همچين از جا پروندم که از ترس يه تکوني خوردمو خودمو کشيدم عقب و محکم کوبيده شدم به ديوار.

ماهان: آنا چي کار مي کني اون تو خفه نشي. چقدر مي موني تو دستشويي پاهات خواب ميره ها.

اين و گفت و خنديد.

اه بي شخصيت تايم دستشويي رفتن منم مي گيره بوزينه.

آنا چقدر بي تربيت شدي تو. خوب خودتو جمع کن که اين جوري حيثيتت به باد نره.

اخم کردم. حرصي گفتم: به باد رفت که رفت چي کار کنم؟ خودمو که نمي تونم بکشم. اين تو هم که نمي تونم بمونم. اصلا" بهتر شايد ماهان يه تکوني خورده باشه با اين فيضه.

دوباره يه مشت آب پاشيدم به صورتمو . لباسهامو صاف کردم و يقه امم جمع کردم و رفتم بيرون.

ماهان هنوز پشت در بود. تا رفتم بيرون ماهان اول به يقه ام نگاه کرد.

بچه پرو همچين با پشت دست بزنم تو صورتش که خون از دماغ و دهنش بپاشه بيرون. هيز.....

ولي خداييش ماهان هر چي بود هيز نبود. خوب بچه خوشش اومده بود شايد ...

گمشو آنا انگار بدتم نيومده ها.

ماهان فقط در حد يه نگاه چشمش رفت سمت يقه امو بلافاصله بالا اومد و با لبخند گفت: خوبي؟؟؟ چي کار مي کردي اين همه وقت اون تو؟

اخم کردم و گفتم: کلي بگم يا با جزئيات؟؟؟

ماهان چشمهاش گرد شد و هيچي نگفت. منم بي توجه بهش رفتم تو آشپزخونه. کتري و گذاشتم تا چايي درست کنم. الان چايي لازم بودم حوصله نداشتم سماور روشن کنم. با اينکه چايي سما ور يه مزه ديگه داشت. تا درست کردن چايي تو آشپزخونه موندم.

بعد دوتا ليوان گنده چايي ريختم و رفتم بيرون.

ماهان رو مبل نشسته بود و تلويزيون نگاه مي کرد. رفتم کنارش رو مبل نشستم. به تلويزيون نگاه کردم. داشت حياط وحش نگاه مي کرد.

اخم کردم با اعتراض گفتم: ماهان بزن يه جاي ديگه. بزن يه فيلمي ببينيم.

بي حرف کانالها رو بالا و پايين کرد.

منم يه چشمم به تلويزيون بود و يه چشمم به اين بود که ليوان چايي ماهان و بزارم جلوش رو ميز و يه وقت نريزمش پايين.

ليوان و گذاشتم و همون موقع چشمم خورد به يه فيلمي.

با ذوق گفتم: ماهان ماهان بزار همين جا باشه.

ماهان برگشت با تعجب به قيافه ذوق زده من نگاه کرد و گفت: اينجا؟؟؟؟ چرا؟؟

هيجان زده گفتم: من اين و دوست دارم.

ماهان: خوب اگه فيلمشو ديدي چرا مي خواي دوباره ببينيش؟؟؟

برگشتم و بهش نگاه کردم و گفتم: نديدمش.

ماهان يه ابروش و داد بالا و گفت: همين الان گفتي دوستش داري.

نيشمو باز کردمو گفتم: فيلمو نگفتم که اين بازيگر مرده رو دوست دارم. کيانو ريوز و مي دوستم خيلي. بازيگر زنشم خيلي دوست دارم. حالا اسمش يادم نمياد. چي بود ... آهان ساندرا بولاک.

کنترل و از ماهان گرفتم و يه نگاه به مشخصات فيلم کردم.

با هيجان گفتم: ايول لگ هوسه. خانه اي روي برکه خيلي تعريفشو شنيدم. قديميه ولي خيلي دوست داشتم ببينمش.

ماهان که ذوق منو ديد بي حرف تکيه داد به مبل و با من مشغول فيلم ديدن شد.

لبه ي مبل نشسته بودم و يه کوسن رو پام بود و چاره داشتم ميرفتم تو فيلم بس که غرقش شده بودم. نه من، ماهانم تو حس فيلم بود.

موضوع فيلم در مرد يه پزشک زني بود که تازه از يه خونه روي برکه اسباب کشي مي کنه به يه خونه توي شهر چون بيمارستانشو عوض کرده بود.

بعد تو صندوق پستي خونه روي برکه يه نامه مي زاره و از مستاجر جديد مي خواد اگه نامه اي به اسم اون اومده براش به آدرس جديدش بفرسته از طرفي هم بهش ميگه خونه چه مزيتها و چه معايبي داره.

مثلا" بهش ميگه که روي پل ورودي خونه جاي قدمهاي يه سگي هست در صورتي که پسري که مياد تو اون خونه و نامه رو مي گيره هيچ رد سگي نمي بينه. از قضا همون شب پل رو رنگ مي کنه که همون موقع يه سگي از نا کجا پيدا ميشه و مي دوئه رو پل و رد پاش مي مونه روش.

يا اينکه دختره ميگه يه جعبه تو اتاق زير شيروني هست که از اول بوده پسره ميره ميبينه نيست.

خلاصه اين دوتا با نامه با هم در ارتباطن و با هم آشنا ميشن و اين وسط ميفهمن که اين دو نفر دو تا آدمن تو دو زمان مختلف يعني پسره دو سال قبل از دختره تو اون خونه زندگي ميکنه و نامه ها رو دريافت ميکنه.

پل ارتباطي اين دو نفرم همين صندوق پسته.

خلاصه اين دو نفر با هم آشنا ميشن و با هم درد و دل ميکنن مثل دو تا دوست. دختر از روز اول کارش ميگه که جلوي بيمارستان يه تصادف شده که با وجود اينکه دختر دکتره نتونسته براي اون آدم کاري بکنه و افسرده شده.

اين دو نفر با هم مکاتبه مي کنن عاشق هم ميشن يه حس عميقي بينشون بوجود مياد. پسره با دختره قرار مي زاره که فردا تو فلان رستوران دختره رو ببينه.

اين فردا براي دختره فرداست اما براي پسر دو سال بعده.

دختره با يه شور و هيجاني ميره سر قرار ميز از دو سال قبل رزرو شده بود. دختره ميشينه شب ميشه همه ميرن اما پسر نمياد.

دختره هم ناراحته با خودش ميگه اين عشق و عاشقي به جايي نمي رسه با اينکه براش سخته به پسره ميگه من ديگه نميام نامه هاتو بگيرم بخونم. پسره هر چي التماس ميکنه دختره قبول نميکنه.

پسره ميگه محاله من نيومده باشم سر قرار شايد يه اتفاقي افتاده باشه برام. اما بازم دختره قبول نميکنه.

پسره همه اش براي دختره نامه مي نويسه مي زاره تو صندوق اما دختر نامه ها رو نمي گيره اين ميشه که پسر همه نامه ها رو جمع ميکنه مي زاره تو يه جعبه و مي زارتش تو اتاق زير شيروني.

يه روز يه اتفاقي مي افته که پسره داستان دوست پسر قبلي دختره رو مي بينه که سر يه موضوعي باهاش دوست ميشه و از قضا همون شب تولد دختره هم هست. پسره يه جوري خودشو تولد دعوت ميکنه و ميره تولد.

دل تو دل پسره نبود که دختره رو ببينه.

واي وقتي دختره رو ميبينه يه حالي ميشه که من يکي که بغض کرده بودم. دختره پسره رو نميشناسه.

اون شب دختره ناراحت بود. از مهموني مياد بيرون ميره تو حياط.

پسره دنبالش ميره و باهاش حرف ميزنه. چون دختره رو مي شناخت انقده قشنگ آرومش ميکنه که حد نداره.

من همچين ذوق زده بودم که کوسنو با هيجان چنگ زده بودم و خود به خودي لبخند مي زدم.

پسره با دختره تو آلاچيق تو حياط با يه آهنگ خيلي قشنگ تانگو مي رقصن و پسره دختره رو مي خندونه.

نيش من همچين باز بود که انگاري خودم داشتم مي رقصيدم. اصلا" حواسم به ماهان نبود ببينم تو چه حاليه.

وسط تانگو اين احساساتشون يه جور کششي داشت که اين دو تا به هم جذب شدن و همديگه رو بوسيدن.

يعني اگه اون لحظه خودم ماهان و مي بوسيدم انقده ذوق نمي کردم. هر چند انقده صحنه احساسي بود که دوست داشتم خودم جاي دختر داستان مي بودم.

ولي يهو دوست پسره دختره سر ميرسه . مچشون و مي گيره من همچين جيغي کشيدم که ماهان يه متر پريد هوا.

با اخم گفت: اه چته مزه فيلمو پروندي.

يه چشم غره بهش رفتم و دوباره زوم فيلم شدم.

همين ماجرا باعث ميشه دختره با دوست پسرش بهم بزنن.

حالا پسره ديگه عمرا" بتونه بي خيال دختره بشه. وقتي مي فهمه دختره عاشق خونه روي برکه است از اون خونه اسباب کشي مي کنه. پسره خودشو همه خاندانش معمارهاي معروفي بودن.

باباش عاشق مادرش بود و اون خونه برکه رو براي مادرش درست کرده بود و پسره به خاطر دختره از اونجا ميره.

رابطه مکاتبه اي اين دو نفر انقدر تو زندگيشون تاثير داشته که باعث ميشه پسره بعد مدتها با پدرش و برادرش و خانواده اش آشتي کنن.

هر بار که برادر پسره ميگه بي خيال اين دختر شو پسره ميگه: نمي تونم من اون و شناختم حسش کردم من بوسيدمش لمسش کردم نمي تونم اين حس ها رو از بين ببرم.

نمي دونم چرا اين جمله اش انقدر برام قابل لمس بود.

منم ماهان و شناختم حسش کرده بودم. مهربونيش و نگاهش و آغوشش و ...

خيلي سخت بود فراموشي همه اين حس هاي کمياب.

دختره مدتهاست که بي خيال پسره شده. دوست پسر قبليشو مي بينه و دوباره رابطه اشون و از سر مي گيرن و قرار ميشه با هم ازدواج کنن.

پسره دختره رو ميبره يه شرکت معماري که طرح يه خونه اي و بده که دوست پسرش بسازه.

اون وقتها که دختره با پسر خونه برکه ايه نامه نگاري مي کرد پسره يه خونه ايو براش ترسيم کرده بود.

دختره همون خونه رو ميبينه که به صورت تابلو رو ديوار اون شرکته نصب شده.

متعجب و با هيجان از اينکه شايد بتونه اون پسره رو پيدا کنه از رئيس شرکت مي پرسه که من مي خوام معمار اين خونه رو ببينم و در کمال ناباوري پسره ميگه.

معمار اين خونه برادر من بوده و شما نمي تونيد ببينيدش.

دختره اصرار ميکنه و ميگه من حتما" بايد ببينمش.

من قلبم اون لحظه تو دهنم بود. بسته دستمال کاغذي رو که از اون صحنه بوسه تو دستم بود و هي مچاله مي کردم و بي اختيار هي برگ دستمال جدا مي کردم.

داشتم مي مردم ببينم اين دوتا بعد اين همه مدت که همو مي بينن چه جوري برخورد مي کنن.

داداشه دهن باز ميکنه و ميگه: متاسفم نميتونيد چون برادرم فوت شده. دختره رو ميگي نزديک بود غش کنه.

من که بي هوا همچين چنگ زدم به دست ماهان و با اشک به دختره نگاه کردم.

دختره با بهت مي پرسه کي؟ کجا؟

داداشه ميگه فلان روز جلوي بيمارستان فلان.

يعني همون روزي که دختره روز اول کاريش بوده و همون روزي که يه پسري جلوي در بيمارستان تصادف ميکنه و تو دستهاي دختره ميميره. همون روزي که براي اولين بار اين ماجرا اين نامه نگاريها شروع شده.

در واقع پسره براي ديدن دختره ميره اونجا اما تصادف ميکنه.

يعني من هق هق مي کردما. اين وسطا صداي فين فيني از بغل گوشم ميومد. برگشتم ديدم ماهانم دو تا قطره اشک از چشمهاش اومده و هي بينيشو بالا ميکشه. با بغض يه دستمال سمتش گرفتم.

ناراحت و اشکي نگام کرد و دستمال و گرفت و چشمهاشو بينيشو پاک کرد.

دوباره برگشتم و به تلويزويون نگاه کردم ببينم چي ميشه آخرش.

دختره که همه چيز و مي فهمه. با بغض بي توجه به بقيه مي دوئه بيرون. سوار ماشين ميشه و ميرونه سمت برکه . ميرسه به برکه يه کاغذ و خودکار برمي داره و براي پسره مي نويسه.

خواهش مي کنم سعي نکن منو بببيني. هيچ وقت. قرار ما باشه براي تاريخ فلان که مي شد همون روز جلوي خونه روي برکه کنار صندوق پست.

مي دوئه سمت صندوق و نامه رو مي زاره تو صندوق و اهرمشو مي زاره بالا که يعني تو صندوق نامه است.

هر چي صبر مي کنه کسي از اون سمت نامه رو نمي گيره.

دختره با بغض زانو مي زنه و گريه مي کنه.

منم همچين عر مي زدم که نگو. هق هق مي کردم انگار دور از جون يکيم مرده. کامل حس دختره رو درک مي کردم.

دست ديگه ماهان اومد رو دستمو آروم به دستم ضربه زد که مثلا" آروم بشم. مگه من با اين چيزا آروم مي شدم؟؟

هنوز داشتم گريه مي کردم و با چشمهاي اشکي فيلمم نگاه مي کردم.

هنوز داشتم گريه مي کردم و با چشمهاي اشکي فيلمم نگاه مي کردم.

يهو ديدم اهرمه اومد پايين همون لحظه يکي پشت سر دختره قدم زنون با حرکت آهسته اومد. تصوير از پاهاي طرف شروع شد و رفت بالا و وقتي رسيد به صورتش و پسره رو زنده ديدم همچين جيغ کشيدم و پريدم از گردن ماهان آويزون شدم که انگار دور از جون ماهان اون ريختي شده بود.

ماهانم مي خنديد. اونم خيلي خوشحال شده بود.

سريع تو همون حالت دست به گردن ماهان به فيلمه نگاه کردم. دختره هم مثل من ذوق مرگ بلند شد و پريد و پسره رو ماچ کرد.

انقده ذوق کردم که نيشم گوش تا گوش باز شده بود. حس کردم گونه ام گرم شده.

برگشتم و چشمهام قفل شد تو نگاه خندون ماهان. تو صورتم نفس مي کشيد. آروم. به جاي تلويزيون به مني که ازش آويزون بودم نگاه مي کرد.

من خودم نفهميده بودم چه جوري از ذوقم پريدم بغلش و رفتم تو حلقش.

منم پرو پرو زل زده بودم تو چشمهاي ماهان. گرمي نفسهاش که به صورتم مي خورد حال عجيبي بهم مي داد. مسخ شده نگاهش بودم.

نگاهش سر خورد رو صورتم. دوباره بالا اومد و رفت تو نگاهم.

اونقدر غرق نگاه خندونش بودم که نمي تونستم تکون بخورم.

چشمهاش آروم بسته شد و باز شد. لبخند اومد روي لبهاش نگاهش مهربون و خندون شد.

يهو به خودم اومدم و سريع دستمو کشيدم و رفتم عقب و رومو برگردوندم. اه انقده از دست خودم حرصي بودم. چرا من امروز اين جوري شده بودم. خدا جون ببين داري اذيت مي کنيا بعدن که من يه کاري کردم نگي چرا. خودت هي موقعيت ناجور پيش مياري.

صاف نشستم و يه سرفه مصلحتي کردم و گفتم: چيزه ... ميگم فيلمش چقدر قشنگ بود ....

صداي خندون ماهان و از کنار گوشم شنيدم که گفت: آره خيلي قشنگ بود.

برگشتم ديدم با نيش باز جفت من نشسته.

بچه پررو چه خوشحالم هست.

اخم کردمو گفتم: بله چقدرم تو احساساتي . چه گريه اي مي کردي.

چشمهاش گرد شد. با هول و معترض گفت: من ... من گريه مي کردم ؟

اي جونم خوب حالتو گرفتم که ديگه به من نخندي.

ابرو انداختم بالا و خوشحال گفتم: بله که شما. خوبه خودم بهت دستمال دادم. واي چي بشه. بزار به پريسا و کيا بگم پسر به اين گندگي سر يه فيلم چه آبغوره اي گرفت.

اخم کرد. با اخم و حرصي گفت: خودتو يادت رفته؟ هق هق مي کردي؟؟

شونه بالا انداختم و گفتم: خوب که چي. من دخترم موردي نداره کسي هو نميکنه اما تو ...

يهو ماهان خواست حمله کنه که منم جيغ کشون در رفتم. رفتم پشت ميز ايستادم. رو به روش بودم. ميز نمي زاشت به من برسه.

با اطمينان که دستش بهم نميرسه زبون در آوردم براش.

حرصي شد دوباره اومد سمتم که دوباره جيغ کشدم و در رفتم و رفتم تو حياط.

صداي زنگ در خونه رو از تو حياطم مي شنيدم.

تو همون حالت دوييدم سمت در و در و باز کردم. پريسا بود. بي هوا خودمو پرت کردم بيرون و رفتم پشتش قايم شدم.

پريسا بي خبر از همه جا با بهت گفت: چته ديوونه شدي؟؟؟ چرا همچين مي کني....

يهو ماهان و ديد که لنگه کفش به دست و پا برهنه دنبالم مي دوييد. دستاش بالا بود. يهو پريسا رو که ديد ايستاد.

نيشم باز شد. از پشت پريسا براش زبون در آوردم و ابرو انداختم بالا.

دستاي ماهان اومد پايين. يه لبخند به زور زد و براي من چشم غره رفت و به پريسا گفت: خوبي پريسا؟؟؟

پريسا هم يه نگاه مشکوک به منو يه نگاهم به ماهان کرد و آروم و مچ گير به من گفت: خوش مي گذره بهت؟؟؟؟؟ مي بينم که تو و ماها ....

ماهان پريد وسط حرف پريسا و به پشت سر پريسا و تو کوچه اشاره کرد و دست تکون داد.

ماهان: اه اين کيا نيست؟؟

با تعجب برگشتم نگاه کردم. ديدم کيا تو ماشينش نشسته و به ما نگاه مي کنه. ماهان از کنارمون رد شد و رفت سمت کيا. کيا هم پياده شد.

تازه يادم افتاد با لباس تو خونه و بي شال تو خيابون ايستادم. بي هوا دست بردم شال پريسا رو کشيدم انداختم رو سرم.

جيغ پريسا بلند شد.

پريسا: چي کار مي کني منگل.

هلش دادم تو خونه و گفتم: خفه. زشته من با اين لباس بي شال تو خيابون ايستادم.

پريسا يکي کوبوند تو سرمو گفت: آهان براي تو بده براي من موردي نداره؟؟

تازه فهميدم چي کار کردم با نيش باز نگاش کردم. اونم يه چشم غره توپ بهم رفت.

دو تايي چشم دوختيم به ماهان و کيا که با هم حرف مي زدن. حرفشون تموم شد و ماهان اومد سمت ما. از همون جا براي کيا سر تکون دادم که جوابمو داد.

ماهان: آنا ميري وسايلمو بياري من برم.

نگاش کردم: بري؟ کجا؟

يه لبخند زد و گفت: خونه ديگه ... چيه طاقت دوريمو نداري؟؟؟ مي خواي بمونم؟؟؟

يه پشت چشم براش نازک کردم اما خدايي دوست داشتم بمونه.

من: خوب بمونيد هم تو هم کيا. فردا که جمعه است کاري نداريد که.

ماهان برگشت يه نگاه به کيا کرد و دوباره برگشت سمتم و گفت: نه ديگه امشب و ميريم خونه فردا از صبح ميايم اينجا که روز جمعه اي نه ماها تنها باشيم نه شماها.

اين و گفت و يه چشمک بهم زد. چشمهام گرد شد.

ماهان از گردي چشمهام خنديدي و گفت: آنا ميري وسايلمو بياري يا خودم بيام.

من: الان ميارم.

دوييدم رفتم از تو خونه کيف و پالتوشو برداشتم و اومدم بيرون. ديدم داره کفشهاشو مي پوشه.

پا برهنه تا تو کوچه هم رفته بود خنگولي.

من: ماهان جورابات نابود شد بايد بندازيش دور.

صاف ايستاد و بينيمو کشيد و گفت: از دست تو يه روز خودمم بايد بندازم دور جوراب که خوبه.

لبخند زدم. تا دم در رفتم و بدرقه اشون کردم و براشون دست تکون دادم تا رفتن.

در و که بستم پريسا عين چي پريد جلو. دو سه تا سکته رو با هم زدم.

پريسا: ماهان اينجا چي کار مي کرد؟؟؟

دستم رو قلبم بود و سعي مي کردم ضربان قلبمو پايين بيارم. اخم کردم و يه چشم غره رفتم بهش و گفتم: کوفت. ماهان ناهار اينجا بود بعد که ديد تو نيومدي بيشتر موند که تنها نباشم. تو خودت چرا نمي گي با کيا چه غلطي مي کردي؟؟؟ رفته بودي خونه عموت اينا ديگه؟؟؟ منم که خرم.

پريسا يه نيش گشاد تحويلم داد و گفت: خوب اولش رفتيم خونه عمو اينا بعد کيا اومد دنبالم رفتيم يکم دور دور.

ابروهام جمع شد و چشمهام متعجب.

من: اوه اوه از کي تا حالا مهربان برات شده کيا؟؟؟

يه نيشي وا کرد و يه تکوني به سر و گردن و بدنش داد و خودشو لوس کرد و رفت سمت خونه.

منم دنبالش که از زير زبونش حرف بکشم هر چند زودي خودشو تخليه مي کرد حرف تو دهنش نمي موند.

نگو از همون روز تو فرحزاد چشمش کيا رو گرفته بود. همون موقع که من و ماهان داشتيم کتک کاري مي کرديم اين دوتا داشتن دل و قلوه مي دادن. تو شهربازي هم که ديگه چيک تو چيک شدن و اين شرکت اومدنم مزيد بر علت شد که ديگه کيا رسما" در دلشو باز کنه و حرفهاشو به پريسا بزنه. امشبم برده بودتش بيرون که همه چيزو بگه براش از خودشو خانواده اش.

البته من ظهري همه ي اطلاعات و در مورد کيا از ماهان کشيده بودم بيرون.

پريسا با ذوق تو رختخوابش دراز کشيد و دستهاشو زد زير چونه اشو گفت: خوب تو بگو ماهان اينجا چي کار مي کرد؟؟؟

شونه امو انداختم بالا و دراز کشيدم رو تخت و بي تفاوت گفتم: هيچي دلش غذا خونگي مي خواست. منم براش ماکاراني درست کردم. بعدم که فيلم ديديم.

پريسا يه ابرو انداخت بالا و گفت: فقط همين؟؟؟؟

رومو کردم اون سمت و گفتم: آره فقط همين.

يهو يه دستي محکم خورد به کمرم. مثل جت از جام بلند شدم و نشستم رو تخت و تند تند دست کشيدم به کمرم. صورتم از درد جمع شده بود.

جيغ کشون گفتم: دستت بشکنه وحشي کمرم خورد شد. دست که نيست کنده درخته. بي شعور چرا همچين کردي؟؟؟

پرو پرو برام اخم کرد و با چشم غره گفت: حقته تا تو باشي که منو گاگول فرض نکني. فکر کردي کورم نمي بينم وقتي به ماهان نگاه مي کني مي خواي درسته قورتش بدي. همون چشمهات همچيني مخملي ميشه انگاري با چشمت نازش مي کني. بعد ميگي هيچي؟؟؟ زود باش بگو ببينم.

دهنم باز مونده بود. فکر نمي کردم انقده تابلو باشم. يعني همه فهميده بودن؟؟؟ خود ماهان چي؟؟؟ يعني خودشم فهميده بود که من دوستش دارم؟؟؟ اگه فهميده پس چرا ... چرا ....

بغض کردم. برگشتم سمت پريسا و با بغض گفتم: پريسا خيلي تابلوام؟؟؟ همه فهميدن؟؟؟ اگه همه فهميدن ماهانم مي فهمه. منو دوست نداره که عکس العملي نشون نداده ...

لب ورچيدم و چشمهام پر اشک شد ... من دوستش داشتم. نگاهم داد مي زد که دوستش دارم اما ماهان دوستم نداره. دوستم نداره که به روي خودش نياورده ...

يه قطره اشک از چشمم چکيد. پريسا سريع بلند شد اومد رو تخت کنارم نشست و بغلم کرد و مهربون گفت: قربونت برم آنا گريه مي کني؟؟؟ پس خيلي دوستش داري. بايد زودتر مي فهميدم.

منو از خودش جدا کرد و گفت: حالا چرا گريه مي کني؟؟؟ اينکه خوبه. خيلي خوشحالم که بالاخره حامد و فراموش کردي. ماهان خيلي پسر خوبيه.

با بغض نگاهش کردم.

من: چه فايده اون که منو دوست نداره.

يه اخمي کرد و گفت: چرا دوستت نداره؟ تو از کجا فهميدي؟؟

من: خوب تو گفتي من تابلوئم پس اونم فهميده ولي هيچي نگفته. به روي خودش نياورده.

پريسا يه لبخندي زد و گفت: ديوونه من مي فهمم چون يه دخترم و کلي باهات زندگي کردم. پسرا چه مي فهمن. منم تيزم. نترس کسي نفهميده.

با ذوق گفتم: راست مي گي؟؟

پريسا هم خنديد و گفت: آره راست ميگم. ماهانم که باهات خيلي خوبه فکر کنم دوستت داره.

شونه بالا انداختم و ناراحت گفتم: نمي دونم. مسئله اينه که ماهان هميشه همين جوري بوده. خوب و مهربون. نمي تونم بفهمم اين مهربوني و خوبيش به خاطر علاقه اون مدليشه يا همين دوستي ساده اش.

پريسا رو موهامو ناز کرد و گفت: چه طور نمي فهمي؟؟؟ مگه حامد و نديدي؟؟؟ تو از چشمهاي حامد مي فهميدي دوستت داره.

سرمو انداختم پايين. رفتم تو فکر. راست مي گفت: حامد حرف ميزد من مي فهميدم چه حسي داره.

آروم و متفکر گفتم: راستش ... ماهان مثل حامد نيست. منم اون جوري که حامد و دوست داشتم ماهان و دوست ندارم. اصلا" الان شک دارم که واقعا" حامد و دوست داشتم يا همه اش يه عادت و وابستگي چند ساله بوده.

بعد فکر مي کنم که پس چرا به خاطر ديدنش با يکي ديگه اون حال بهم دست داد. دوباره خودم جوابشو مي دم.

سرمو بلند و به پريسا نگاه کردم.

من: مي دوني چيه پريسا. وقتي بهش فکر مي کنم ميبينم حامد برام خيلي وقته که تموم شده. از همون موقعي که قرار شد فقط دوست بمونيم. از همون دو سال قبل. دلم کم کم بريده شد ازش. اگه اون شب تو مهموني حالم خراب شد براي اين بود که يه جورايي دلم از حامد شکسته بود. يه جورايي احساسمو شکوند. خوردش کرد. اينکه منو نشناخت. از اينکه بعد اين همه سال با هم بودن خيلي راحت تونست فراموشم کنه. از اينکه راحت يکي و جايگزينم کرد.

مي دوني حسم به ماهان کاملا" با حامد فرق داره. ماهان و که مي بينم يه جور شور و هيجان همراه با آرامش و سرخوشيو دارم. لامصب مثل مواده که وارد رگهات ميشه و هيچ وقت بيرون نمي ره.

پريسا با خنده بغلم کرد و گفت: دختر حسابي عاشق شدي. الهي بهش برسي.

يه نيمچه لبخندي زدم.

پريسا بلند شد و رفت برق و خاموش کرد.

پريسا: بسه ديگه بگيريم بخوابيم.

آروم دراز کشيدم و به اين روز طولاني فکر کردم. آخرشم با يه لبخند رو لبم و يه حس شيرين خوابم برد.

با صداي زنگ ممتد خونه من و پريسا مثل جن زده ها از خواب پريديم. قلبمون اومده بود تو دهنمون. يکي دستشو گذاشته بود رو زنگ و ول نمي کرد.

از هولم همچين از جام پريدم و رفتم سمت در و از ترس زلزله شال پريسا رو از پشت در چنگ زدم و پرت کردم رو سرم که اگه زلزله بود از همون جا بدوام تو کوچه.

حالا نمي دونم صداي زنگ چه ربطي به زلزله داشت که من فکر کردم زلزله اومده.

با پريسا دوييديم سمت آيفون و با چشمهاي گرد شده ديديم ماهان و کيا جلوي درن.

در و باز کرديم و رفتيم جلوي در ورودي خونه ايستاديم تا بيان.

من شال به سر پريسا با يه لباس گشاد ..... با چشمهاي خمار داشتيم به حياط نگاه مي کرديم.

تو اون لحظه ماها اصلا" ياد سر و شکلمون نبوديم.

با تعجب به ماهان که خندون با يه ظرف يه بار مصرف و يه نايلون پر نون بربري تو دستش ميومد سمتمون و کيا که با قيافه جمع شده يه ديگ و سه متر جلوتر از خودش گرفته بود و پشت ماهان ميومد نگاه کرديم.

تو خواب و بيداري داشتم به اين فکر مي کردم اينا نصفه شبي اينجا چي کار مي کنن آخه هنوز هوا تاريک بود.

يکم که اومدن جلو يهو پريسا انگاري تازه از خواب بيدار شده با دست زد تو سرشو يه جيغ کوتاه کشيد.

پريسا: خاک به سرم ...

اين و گفت و دوييد سمت اتاق من.

من اما گيج از رفتار پريسا تو جام موندم.

ماهان: سلام خانمي خوبي؟؟؟ اين پريسا يهو کجا دوييد در رفت؟؟؟

برگشتم و با چشمهاي خمار به ماهان نگاه کردم. کيا دماغش و چين داده بود و با انزجار به قابلمه اي که يه متر جلو تر از خودش نگه داشته بود نگاه مي کرد.

با صداي دو رگه اي گفتم: ماهان کله سحر اينجا چي کار مي کني؟؟؟

ماهان يه نگاه شاد و سرحال و شيطون بهم کرد و دماغم و کشيد که فقط با اخم دستشو پس زدم.

ماهان يکم پاهاشو خم کرد که هم قد من بشه و با يه لحن خيلي قشنگي که تو خوابم مي فهميدمش گفت: خاله قزي نمي خواي رامون بدي تو خونه؟؟؟ صبحونه براتون آوردم.

يکم گيج نگاش کردم و گفتم: مگه ماه رمضونه؟؟؟

ماهان با ابروهاي بالا رفته گفت: ماه رمضون؟؟

من: مي خوايم سحري بخوريم؟؟؟

کلا" خواب بودم . داشتم چرت و پرت مي گفتم. اصلا" هم حواسم نبود که شال پريسا رو مثل چادر سرم کردم و سفت زير چونه ام نگهش داشتم.

ماهان يه خنده بلندي کرد که باعث شد من و کيا يه تکوني بخوريم. من که هنوز خواب بودم اما کيا يه چشم غره توپ همراه با يه اخم غليظ به ماهان رفت که البته ماهان نديدش.

ماهان صاف ايستاد و دست انداخت دور شونه هامو منو برگردوند سمت خونه و گفت: بيا برو تو خاله قزي گيج خوابي. بيا برو دست و صورتت و بشور تا ما ميز و مي چينيم. اين دستتم شل کن خفه کردي خودتو. ببين چه رويي هم گرفته از ما.

تو همون حالت منو برد سمت دستشويي و فرستادم تو دستشويي.

يکم خمار و گيج تو دستشويي ايستادم و به خودم تو آينه نگاه کردم. قيافه ام شکل منگلا شده بود.

در حالت عادي از اينکه ماهان و کيا اين شکلي خنگولي ديدنم يه جيغ آژيري مي کشيدم اما خوب خوابالو تر از اين حرفها بودم. حالا ماهان که عادت کرده به قيافه چپر چلاق من اما اين کيا بدبخت و بگو که سکته کرد هر چند اون کيا با اون قابلمه تو دستش درگير بود حواسش به من نبود.

اصلا" اونا چي بودن تو دست اين دوتا؟؟؟

شونه اي بالا انداختم و بالاخره دستم شالو ول کرد و دست و صورتمو شستم.

اومدم بيرون که ديدم پريسا شيک و آرايش کرده و خوشتيپ با چشمهاي باز باز از اتاق اومد بيرون.

چشمهام گرد شده بود. اين دختر کي تونست آلاگارسون کنه؟؟؟

جان من ديدن من و پريسا کنار هم خيلي جالب بود. من با صورت خيس و قطره هاي آبي که از صورتم مي چکيد و چشمهاي پف کرده و قيافه خنگولي... از اون ور پريسا آرايش کرده. لباس مرتب انگار تازه از آرايشگاه برگشته.

داشتم به پريسا نگاه مي کردم که رفت سمت آشپزخونه و ماهاني که از آشپزخونه اومد بيرون و رفت سمت اتاق من.

وا اين چرا رفته تو اتاق من. داشتم فکر مي کردم ماهان با اتاق من چي کار داره که ديدم حوله به دست اومده سمتم.

اومد و رسيد بهم و جلوم ايستاد. سرمو بالا آوردم و بهش نگاه کردم و اومدم بگم چي شده که صبح زود اومدين اينجا که نتونستم.

چون ماهان دودستي حوله رو کشيد به صورتم و مثل بچه هاي دو ساله که مامانشون صورت خيسش و پاک ميکنه صورتمو پاک کرد.

حوله که پايين اومد ابروهاي من رفت بالا.

ماهان بي خوابي زده به سرش شايدم جني شده.

ماهان دستمو کشيد و بردم سمت آشپزخونه و نشوندم پشت ميز.

منم مثل بچه هاي حرف گوش کن بي کلام دنبالش رفتم. تا نشستم پشت ميز با ديدن چيزاي روي ميز چشمهام برق زد. با ذوق صاف نشستم.

انگار نه انگار که تا 2 ثانيه قبل داشتم مي مردم از خواب.

با ذوق گفتم: آخ جون کله پاچه ...

برگشتم به ماهان که با لبخند نگام مي کرد لبخند زدم. به کيا نگاه کردم که يکم خودشو عقب کشيده بود و منزجر به ظرف کله پاچه نگاه مي کرد. هنوزم با اصرار بينيش و چين داده بود. انگار کله پاچه خيلي چندشه.

پريسا خونسرد به کله پاچه نگاه مي کرد. اصولا" پريسا نظر خاصي به کله پاچه نداشت. نه بدش ميومد نه خوشش ميومد. اما من عاشقش بودم. مخصوصا" مغز.

رو ميز علاوه بر کله پاچه حليمم بود.

با ذوق به ماهان نگاه کردم و گفتم: کله پاچه ايده تو بود؟؟؟

ماهان شيطون با يه چشمک حرفم و تصديق کرد.

يه نگاه به حليم کردم و گفتم: خوب اين ديگه براي چيه؟؟؟ کله پاچه بود ديگه.

ماهان يه اشاره با سرش به کيا کرد و گفت: آقا کله پاچه نمي خورن چندششون ميشه.

با خنده اي که به زور جمعش کرده بودم به کيا نگاه کردم.

خدايي پسر انقده سوسول. حالا کيا بدبخت اصلا" سوسول نبودا اما خوب به نظر من هر کي کله پاچه نمي خورد سوسول بود ديگه.

ماهان کاسه امو گرفت و خودش برام کله پاچه و مخلفاتش و ريخت و من رسما" افتادم رو غذام.

همچين با ولع مي خوردم که حواسم به هيچ کي نبود. فقط يه لحظه سرمو بلند کردم که ديدم کيا يه جوري به کاسه من و غذا خوردن ماهان نگاه مي کنه و انگار به زور جلوي خودشو مي گيره که بالا نياره.

به ماهان نگاه کرد که داشت با چه ولعي چشم گوسفند بدبخت و مي زاشت لاي نون.

لقمه ي ماهان اومد بالا ... دهنش باز شد ... لقمه رفت تو دهن ماهان و دهنش بسته شد.

يهو کيا از جاش پريد و دوييد بيرون. کله کشيدم ببينم کجا رفت که صداي بسته شدن در دستشويي و شنيدم.

ماهان خوشحال با يه صداي ذوق زده گفت: واي ... کيا حامله است ويارش گرفت ...

من و پريسا پق زديم زير خنده. بدبخت کيا حالش بهم خورده بود.

با خنده به ماهان گفتم: اين بيچاره که انقدر بدش ميومد پس چرا قابلمه رو داده بودي دستش؟؟؟

ماهان خبيث ابرو بالا انداخت و گفت: تا اون باشه که براي من قيافه نگيره که واي بدم مياد از کله پاچه. مي خواستم بچه امو مرد بار بيارم.

دوباره من و پريسا خنديديم.

پريسا با يه صدايي که يکم نگران بود گفت: اما گناه داشت بيچاره غذاش کوفتش شد.

با سر تاييد کردم. ماهان شونه اي بالا انداخت و گفت: بي خيال الان مياد راحت ميشينه غذاشو مي خوره. هر بار کله پاچه رو مي بينه همين بساط و داريم. خوبه عادت کنه زشته به خدا.

ديگه هيچکس حرفي نزد. يکم بعد کيا هم اومد و نشست حليمش و خورد. حواسم بهش بود ديگه يه بارم به کله پاچه نگاه نکرد.

صبحونه لذيذمون و خورديم و ميز و جمع کرديم.

من: خوب حالا چي کار کنيم. ساعت تازه 6:5 شده. يه امروز روز استراحتمون بودا.

ماهان يکم دستهاشو رو به بالا کشيد و با يه خميازه گفت: کاري نمي کنيم مي گيريم مي خوابيم.

با تعجب گفتم: وا خوب اگه مي خواستين بخوابين پس چرا صبح زود بيدار شدين؟؟

کيا با اخم يه چشم غره به ماهان رفت و گفت: به شازده بگو که مثل خروس ساعت 4 صبح اومد دم خونه ما. انگار رو درخت خوابيده بود.

ماهان با نيش باز برگشت به کيا نگاه کرد و گفت: خوب مي ترسيدم کله پاچه تموم بشه.

اين و گفت و يه چشمک به من زد. بهش لبخند زدم.

ماهان رفت که ولو بشه رو مبل که گفتم: اونجا نخوابيد کمرتون درد مي گيره بريد تواتاق مامان اينا رو تخت بخوابيد.

اين دوتا هم از خدا خواسته رفتن رو تخت مامان اينا ولو شدن.

با پريسا رفتيم تو اتاق من. درو که بستم سريع گفتم: ببينم تو يهو چت شد؟؟ جيغ کشون رفتي؟؟

پريسا يه پشت چشم برام نازک کرد و گفت: خري ديگه. تو هم اگه آدم بودي جيم ميشدي. با اون قيافه پف کرده مضحک ايستاده بودي براي استقبال. من که مثل تو نيستم. انتظار که نداشتي بزارم کيا با اون قيافه چير چلاق و اون لباس گلوگشاد منو ببينه. اولين دفعه اي که بدون مانتو منو مي بينه نمي خواستم مثل خرسهايي که تازه از خواب زمستوني بيدار شدن بيام جلوي چشمش. دوييدم يه آب به صورتم زدم و جيم شدم تواتاق.

شونه اي بالا انداختم و رفتم رو تختم دراز کشيدم. حالا الان کيا با آرايش و خوشگل ديدتش يعني هيچ وقت بي آرايش قرار نيست ببينتش؟؟

اونقدر خوابالود بودم که تا سرم به بالشت رسيد خوابم برد.

*****

حدود ساعت 10 از خواب بيدار شدم. پاشدم رفتم صورتمو شستم و رفتم سماور و روشن کردم. آدم هر موقع از روز که از خواب بيدار بشه يه چايي داغ تازه دم مي چسبه.

رفتم تو اتاق و ديدم پريسا بالشتش و بغل کرده با دهن باز خوابيده. صداش کردم.

من: پريسا .. پريسا بيدار شو ...

پريسا يه صداي هومي از دهنش در آورد و يه دور چرخيد.

اين دفعه دولا شدم و تکونش دادم. اما بازم بيدار نشد.

کفرمو در آورده بود. يه فکر خبيث اومد تو ذهنم. پريسا از روح و جن و اينا خيلي مي ترسيد. يعني فقط کافي بود يه چيز ترسناک در حد معمولي براش تعريف کني شب عمرا" مي تونست تنها بخوابه.

يه لبخند خبيث زدم و يهو خودمو پرت کردم کنارش و تند و تند تکونش دادم.

با ترس و صداي پايين گفتم: پريسا ... پريسا تروخدا بيدار شو. پريسا يه زني با لباس سفيد تو اتاقه پاشو ببين اين کيه من مي ترس ...

يهو پريسا مثل فنر از جاش بلند شد و پريد پشت من و با ترس بازوهامو از پشت چنگ زد.

داشتم مي ترکيدم از خنده.

پريسا ترسون گفت: کو ؟؟؟ کجاست آنا؟؟؟ زنه کو ؟؟؟

يهو پق زدم زير خنده و ولو شدم رو تشک پريسا. حالا نخند و کي بخند.

قد 30 ثانيه پريسا مبهوت به خنده من نگاه مي کرد. بعد که متوجه شد داشتم اذيتش مي کردم همچين با مشت و لگد به جونم افتاد که به غلط کردن افتادم.

خلاصه بعد از اينکه پريسا يه دل سير کتکم زد و دلش خنک شد پا شد رفت دستشويي.

منم بلند شدم رفتم ماهان اينا رو بيدار کنم.

رفتم دم اتاق مامان اينا آروم در زدم. اما کسي جواب نداد. دوباره در زدم. بازم کسي جواب نداد. آروم در و باز کردم و سرک کشيدم. چشمهام گرد شد.

ماهان و کيا رو تخت دو نفره بزرگ مامان اينا خوابيده بودن و کيا سرش رو سينه ماهان بود و ماهانم همچين بغلش کرده بود که انگار بزرگترين عشق زندگيشو بغل کرده.

يهو يکي از پشت زد رو شونه ام. سکته کردم. برگشتم ديدم پريساست.

پريسا: داري چي ...

سريع انگشتم و رو بينيم گذاشتم و آروم گفتم: هيششش هيچي نگو بيا ببين ...

پريسا هم از پشت من سرک کشيد. بدبخت کپ کرد.

يهو بي اختيار و ناباور بلند گفت: کيا ...

واي خدا خيلي بلند گفت. تا خواستم بپرم جلوي دهنشو بگيرم کار از کار گذشته بود. ماهان و کيا چشمهاشون و باز کرده بودن.

اول يه نگاه به ما دو تا دم در کردن و انگاري ما دو تا خيلي سکته اي بود قيافه امون. برگشتن يه نگاه به همديگه کردن. بعد با چشمهاي گرد يه نگاه به خودشون و يهو با جيغ پا شدن.

ماهان که پريد پايين از رو تخت و ايستاد. کيا هم پريد و دو زانو سيخ نشست اون سمت تخت. زل زل به هم نگاه مي کردن.

واي منو پريسا رو مي گي نمي دونستيم بخنديم از قيافه و حالت اين دوتا يا بهت زده و متعجب باشيم از اون بغل عاشقانه.

يهو پريسا گفت: واقعا" که ...

برگشتم نگاش کردم. با يه حرصي چشم غره مي رفت به کيا. يهو به حالت قهر روشو برگردوند و رفت بيرون.

کيا هم مثل فنر از جاش پريد و پريسا پريسا گويان دنبالش رفت.

من موندم و ماهان.

يه ابروم رفته بود بالا و خيره شده بودم به ماهان. خدايي بي منظور نگاه مي کردم. مي دونستم موقع خواب اين ريختي شدن و اصلا" هم چيز بدي نيست.

مطمئنم پريسا هم مي دونست اما براي اينکه ناز کنه و کيا منت کشي کنه قهر کرده بود.

اما نمي دونم چه جوري بود فرم نگاهم که يهو ماهان هول شد و شروع کرد به تند تند حرف زدن.

ماهان: آنا به خدا چيزي نبود. من خوابيده بودم نمي دونم کي کيا اين جوري اومد تو بغلم. من اصلا" کاري نکردم. اين پسره چسب آويزون شد. هي بهش ميگم مثل اين دخترا مي خوابه ميگه نه. به جون خودم منو با بالشتش اشتباه گرفته بود نه که هميشه بالشتشو اين ريختي بغل ميکنه. مديوني اگه يه وقت فکر ناجور بکني در موردم....

همين جور تند تند داشت حرف مي زد. پريدم وسط حرفش و گفتم: ماهان ... بسته من که چيزي نگفتم. بيا برو صورتتو بشور بيا برات چايي بريزم.

اين و گفتم و برگشتم چون ديگه تحمل نداشتم خنده امو نگه دارم. خودمو پرت کردم تو اتاقمو پق زدم زير خنده. خدايي فرم خوابيدنشون خيلي باحال بود. انقده دوست داشتم موبايلم همراهم بود يه عکسي يه فيلمي چيزي ازشون مي گرفتم.

خنده هامو که کردم پاشدم رفتم بيرون. کيا هنوز داشت قربون صدقه پريسا ميرفت شايد از دلش در بياد.

من با دهن باز داشتم نگاه مي کردم ببينم اين همون کياست که حرف نمي زد؟؟؟

اما متاسفانه پريسا در حين فضولي دستگيرم کرد و با چشم غره مجبورم کرد برم و فضولي نکنم.

منم صورتمو چين دادم و رفتم تو آشپزخونه. 4 تا چايي ريختم و اومدم بيرون.

يعني که چي پريسا و کيا مي خوان حرف بزنن برن يه جاي ديگه . من چرا مثل کنيز مطبخي بچپم تو آشپزخونه. اصلا" من بدونه مامانم اينا دلم نمياد پا تو پاتوقشون بزارم. خونه عشق ننه ام ايناست آشپزخونه امون.

سيني به دست خيلي شيک رفتم رو مبل جلوي تلويزيون نشستم و چايي ها رو هم گذاشتم رو ميز جلوم.

پريسا يکم چشم غره رفت بهم اما وقتي ديد من به روي خودم نميارم پا شد رفت تو حياط. کيا هم مثل جوجه دنبالش. اين پريسا چه خوب زبون اين بچه رو باز کرده بود.

داشتم به در هال نگاه مي کردم و به پريسا و کيا فکر مي کردم که ماهان اومد و رو مبل کنارم نشست.

برگشتم نگاش کردم. صورتش خيس بود و آب ازش مي چکيد.

يه لبخند زدم و جعبه دستمال کاغذي و گرفتم سمتش. يه نگاه به جعبه کرد و يه نگاه به من.

داشتم با لبخند و لذت به صورت خيسش نگاه مي کردم. آب چکون شده بود خيلي بامزه بود.

ماهان يکم خودشو کشيد جلو و صورتشو آورد جلوتر و چشمهاش و بست. دستهاش رو پاهاش بود.

مات موندم به چشمهاي بسته اش.

لبخندم بسته شد. اين الان منظورش اينه که من صورتش و پاک کنم؟؟

نمي دونم چرا هول شدم. بي اختيار چند برگ دستمال جدا کردم و يکم خم شدم سمت جلو که به صورتش مسلط بشم.

دستمو بالا آوردم. واي ... دستم مي لرزيد. خوبه چشمهاي ماهان بسته است.

دستاي لرزونم و آوردم جلوي صورت ماهان. قلبم تالاپ تلوپ مي کرد. داشت از جا کنده ميشد. خيلي نزديکش بودم. يکي از پشت مي ديد ما دو تا رو فکر مي کرد داريم همو مي بوسيم.

خواستم دستمالو بکشم به صورتش اما لرزش دستهام خيلي زياد بود. با اون يکي دست دستمو گرفتم. چشمهامو بستم و يه نفس عميق کشيدم. دوباره دستهامو بردم جلو ...

لرزش دستمو و کوبيدن قلبم بيشتر شد. عصبي شدم.

مي دونستم نمي تونم لرزش دستمو قطع کنم. از دست خودم عصباني شدم. از طرفي صورت آروم ماهان جلوي صورتم ... با اون چشمهاي بسته ...

واقعا" برام سخت بود .. خيلي سخت .. قلبم حق داشت بي تابي کنه .. دستم حق داشت بلرزه ...

عصبي اخم کردم. حرص خوردم. نبايد انقدر نزديک ماهان باشم وگرنه خودمو لو مي دم.

عصبي دستمالها رو انداختم تو صورت ماهان.

من: بگيرخودت صورتت و پاک کن من که نوکرت نيستم. بچه پرروي تنبل.

اين و گفتم و از جام بلند شدم. با پرت کردن دستمال ماهان چشمهاش و باز کرد. انقده مظلوم بهم نگاه کرده بود که دوست داشتم بغلش کنم.

به زور خودمو از مبل کندم و براي فرار رفتم تو آشپزخونه و تا صداي در هال و اومدن پريسا و کيا رو تو خونه نشنيدم بيرون نرفتم.

پريسا اينا که اومدن رفتم بيرون و رو يه مبل دور از ماهان نشستم.

يکم چايي خورديم و يکم آهنگ گوش کرديم.

ديگه کم کم حوصله امون سر مي رفت.

پريسا: من خسته شدم بيايد يه کاري انجام بديم خوب.

کيا: آره منم حوصله ام سر رفته. چيه نشستيم تلويزيون نگاه مي کنيم.

ماهان: مي خوايد بازي کنيم؟؟؟

همه تاييد کرديم.

کيا: خوب چي بازي کنيم؟؟

ماهان يه لبخند خوشحال زد و گفت: از اونجايي که صبح کله پاچه خورديم ...

کيا صورتش به خاطر کله پاچه جمع شد. جالب بود که با شنيدن اسمشم چندشش مي شد.

ماهانم بدجنس از قصد اسمشو گفته بود.

ماهان: بهتره يه بازي کنيم که اين غذا رو بسوزونيم که جا براي ناهارم باز بشه. ميگم با بسکتبال موافقين؟؟

برگشت سمت منو گفت: آنا هنوز تور بسکتتون به ديواره مگه نه؟؟

با سر تاييد کردم.

آخ جون بسکت من عاشقش بودم. بازيمم خوب بود. از وقتي رفتم راهنمايي و بايد يه گروه ورزشي و انتخاب مي کرديم من رفتم بسکت. بابا هم همون وقتها يه تور بسکت چسبونده بود به ديوار توي حياط. چون حياطمون بزرگ بود يه زمين بسکتِ توپ محسوب ميشد و چون يه تور هم داشت ديگه جون مي داد براي بسکت.

همه موافقت کرديم و رفتيم بيرون.

کيا: خوب حالا بايد گروه بندي کنيم.

ماهان سريع گفت: من با پريسا.

کيا و پريسا با دهن باز به ماهان نگاه کردن. اما من با يه لبخند.

مطمئنم کيا مي خواست پريسا رو يار خودش کنه که ماهانم نامردي زد و زودتر گرفتش که ذوق اينا کور بشه.

ماهان يه نگاه به من کرد و يه چشمک بهم زد. منم آروم سر تکون دادم که يعني گرفتم چي کار کردي.

خدايي کيا بهتر از ما مي تونستن بدون حرف منظور همديگه رو بفهمن؟؟؟

ديگه پريسا و کيا هم نتونستن چيزي بگن. من و کيا با هم يار شديم.

کيا وماهان ايستادن جلوي هم و من توپ و پرت کردم بالا و بازي شروع شد.

بعد مدتها هيجان بازي بسکت خيلي برام لذت بخش بود. با اينکه يه بازي دوستانه بود اما شيريني خودشو داشت.

هنوز اونقدرا با کيا مچ نشده بودم گاهي توپا لو مي رفت. اما اونشم شيرين بود.

هر وقت توپ ميومد دست من يهو ماهان مثل درخت جلوم سبز مي شد. همچين با اون هيبتش جلومو مي گرفت که به زور مي تونستم از بين دستهاش کيا رو پيدا کنم و توپ و پاس بدم بهش.

حالا خوب بود که پريسا نمي تونست خوب از پس کيا بر بياد و کيا هم انصافا" خوب توپها رو تو تور مي نداخت. اما خوب ماهانم بوق که نبود. اونم تا توپ دستش ميومد سه سوت نشده تو گل بود.

اون وقتها که چاق بودم و ماهان لاغر مردني هيچ وقت زورش به من نمي رسيد. درسته قدش بلند بود اما من با يه تنه مي زدمش کنار. ماهانم لاجون ....

اما الان با 60 تا تنه و ضربه آرنج هم کنار نمي رفت. مثل کوه ايستاده بود سر جاش.

بدجنس مي دونست چه جوري جلومو بگيره. به محض رسيدن توپ همچين ميومد جلو و از زانو خم ميشد و دستهاشو باز مي کرد به دو طرف که من هيچ راه در رويي پيدا نکنم. يه جورايي منو بين دستهاش زندوني مي کرد. منم براي اينکه توپ لو نره مجبور بودم پشتم و بهش بکنم و اگه شد با آرنج بزنمش شايد يه راهي موند براي فرارم.

پريساي بدبختم توپ زياد دستش نمي موند. تا توپ مي رسيد به پريسا يهو کيا توپ و از دستش مي قاپيد و اين در حالي بود که پريسا مثل ماست مات مونده بود و هيچ حرکتي نمي کرد. همه اشم بهت زده بود. نمي دونم اين کياي بلا وقتي پريسا توپ و مي گرفت چي تو گوشش نجوا مي کرد که پريسا مات مي شد و گاهي سرخ و سفيد مي شد و مدام توپ و لو مي داد.

خنده ام گرفته بود اين کيا هم خوب چيزي بودا. بلد بود چي کار کنه.

اختلاف امتيازا هيچ وقت زياد نميشد. تا ما گل مي زديم پشت بندش ماهان اينا گل مي زدن.

ماهان توپ و پاس داد به پريسا. پريسا توپ و گرفت و دو تا ضربه زد و دو قدم راه اومد. کيا جلوش خم شده بود با دستهاي باز.

پريسا سعي مي کرد نگاش نکنه. حواسم به پريسا بود که ديدم يهو ايستاد و توپ و گرفت زير بغلش و با چشمهاي گرد به کيا نگاه کرد.

با بهت گفت: واقعا"؟؟؟

نيمرخ کيا رو مي ديدم. اونم صاف ايستاد و يه قدم رفت جلوتر و نزديک پريسا شد و صاف زل زد به پريسا و همراه يه لبخند گفت: به جون خودم.

نمي دونم موضوع چي بود اما پريسا دهنش يه متر باز مونده بود و زبونشم قفل شده بود.

کيا يه لبخند ديگه زد و با يه ضربه دست توپ و از بغل پريسا بيرون کشيد و با چرخش روي پاش پاس داد به من.

و خودشم سريع برگشت سمت پريسا.

منم توپ و تو هوا گرفتم و تو همون لحظه ماهان با دستهاي باز اومد جلوم و رو زانوشم خم شد. منم با يه چرخش پشتمو کردم به ماهان. توپ تو دستام بود اما نمي تونستم هيچ حرکتي بکنم. راه پس و پيش نداشتم.

مدام تو سر توپ مي زدم و دست راستمم نيم دايره کرده بودم که نکنه يه وقت ماهان با اون دستهاش که مثل دستهاي گوريل درازن بزنه زير دستمو توپ و از چنگم در بياره.

به زور از بين دستهاي خودمو ماهان يه نگاه به پريسا و کيا کردم. هنوز روبه روي هم ايستاده بودن و داشتن پچ پچ وار حرف مي زدن. نمي فهميدم چي ميگن.

بي شعورا کلا" حواسشون به بازي نبود ديگه. انگاري موضوع جدي بود. چاره نبود بايد از همين جا با يه پرش و يه چرخش توپ و شوت مي کردم سمت تور.

دو تا ضربه ديگه تو سر توپ زدم و تو يه حرکت چرخيدم سمت تور. ماهان درست پشت من و جلوي تور ايستاده بود. با دستهاي باز .. با زانوهاي خم ...

چرخيدم و رخ به رخ ماهان شدم. همچين چرخيدم که اختيار چرخشم از دستم در رفت. ماهان و نديدم نمي دونستم انقدر نزديک بهم ايستاده و انقدر فاصله امون کمه.

چرخيدم و صورتمو برگردوندم. سريع و ناگهاني تا ماهان و غافلگير کنم و تو يه حرکت، توپ و شوت کنم.

تو يه لحظه صورت ماهان و ديدم چشمهاشو که خيلي بهم نزديک بود برخورد بينيمون و کشيده شدن لبهامون رو هم ..

و ايستادم. خشک شده .... نفس حبس شده .... با چشمهاي گشاد .... زل زده تو گردي چشمهاي ماهان ايستادم.

اونقدر شوکه بودم که حتي نمي تونستم چرخشم و ادامه بدم تا اين تماس لبها قطع بشه. يا اينکه خودمو بکشم کنار.

مسخ شده و شوکه به دو جفت چشمهاي متعجب قهوه اي روشن نگاه مي کردم. هنوز عصبهاي مغزم اتفاق افتاده رو پردازش نکرده بود.

خودمم گيج بودم. من داشتم مي چرخيدم و يه لحظه بعد لبهام ماهان رو لبهام بود. چسبيده به من.

توپ از بين دستهام سر خورد و افتاد رو زمين و چند بار بالا و پايين شد و بعد بي حرکت رو زمين موند.

اونقد شوکه و بي حس بودم که نتونستم توپ و نگه دارم.

ماهانم شوکه بود مثل من. اونم گيج و مبهوت از اين تماس ناگهاني و اتفاقي بود.

در عرض 10 ثانيه رنگ نگاهش عوض شد. يه چيزي بين شوک و ناراحتي و غصه و .... يه چيز ديگه که معنيش و نمي فهميدم .. يه چيز عجيب يه چيزي که درکش نمي کردم.

خدايا چرا الان ... چرا اين جوري؟؟؟ آخه اين چه شوخيئيه که با من مي کني؟

چشمهام پر اشک شد.... چشمهام بسته شد و يه قطره اشک از گوشه چشمهاي بسته ام بيرون چکيد.

همه نيروم و جمع کردم و با يه حرکت خودمو کشيدم عقب. يکي بايد اين تماس لبها رو قطع مي کرد ... ظاهرا" اون يه نفر من بايد مي بودم ...

سريع برگشتم و با قدمهاي تند رفتم سمت خونه ..

مي خواستم تنها باشم. تنهاي تنها تا يکم فکر کنم... نه حوصله ادامه بازيو داشتم ... نه حوصله فضولي و سر از کار پريسا و کيا در آوردنو داشتم ...

بي توجه به بقيه تند رفتم سمت خونه. با هل در وباز کردم و رفتم تو قدمهاي بلند بر مي داشتم که برسم به اتاقم نمي خواستم بدوام مثل يه دزد از صحنه جرم. بي اختيار اشکم در اومد.

وسط هال بودم که دستم کشيده شد. ايستادم اما بر نگشتم. هر کي که بود من الان تو حالي نبودم که بخوام بايستم و جواب بدم.

ماهان: آنا صبر کن کجا ميري انقدر سريع ... باور کن تقصير من نبود ... فکرشم نمي کردم بخواي بچرخي ... باور کن منظوري نداشتم ...

منظوري نداشت ... منظوري نداشت ...

بغض کردم .. به زور بغضمو قورت دادم و سعي کردم با يه صداي صاف بگم: مي دونم ماهان ... تقصير تو نبود .. اتفاقي بود ... مي دونم ...

دستموکشيدم که برم تو اتاقم اما دستم از بين پنجه ماهان بيرون نيومد. هنوزم پشتم بهش بود.

ماهان يه قدم از پشت بهم نزديک شد. صداي آرومش و دم گوشم مي شنيدم.

ماهان: آنا ...اگه مي دوني .. اگه منو مقصر نمي دوني پس ... پس چرا ... پس چرا اشک از چشمهات چکيد ...

بي اختيار چشمهامو بستم و لبمو به دندون گرفتم. واي يعني اشکمو ديد؟؟؟؟ من که چشمهام بسته بود.....

چشم بسته اخم کردم.

به زود دهن باز کردم و گفتم: اشتباه مي کني ماهان اشکي نبود.

يه فشاري به بازوم داد و گفت: آنا ... اگه اشتباه مي کنم پس چرا بر نمي گردي؟؟؟ چرا نگام نمي کني؟؟؟

يعني ...

و سکوت ... هيچي نگفت ... صداي نفسهاي تند شده اشو از پشت سرم ... از کنار گوشم مي شنيدم و خودم به نفس نفس مي افتادم.

صداي آروم ماهان تو گوشم پيچيد.

ماهان: يعني ... انقدر از اين اتفاق ناراحت شدي؟؟؟ انقدر ... انقدر بد بود .... انقدر غير قابل تحمل؟؟؟؟

ناراحت شدم ؟؟؟ ناراحت شدم ؟؟؟ ناراحت که شدم اما نه به خاطر يه بوسه اتفاقي و نا خواسته براي اينکه اين بوسه .. اولين بوسه ام .. ناخواسته بود .. بدون هيچ حسي از جانب طرف مقابل...

غير قابل تحمل؟؟؟ به نظرم هيچ بوسه اي به اين خوبي نميشد.

من هنوزم نرمي لبهاش و احساس مي کنم. با اينکه شوکه بودم با اينکه بهت زده بودم اما باز هم نرمي لبهاش و داغيشو حس کردم. يه بوسه اتفاقي که براي من شيرين بود اما با ياد آوري اينکه فقط يه اتفاقه و بدون هيچ حسي از زهرم تلخ تر ميشه.

بد بود ؟؟؟ بد بود؟؟؟ چه طور مي خواست بد باشه؟؟؟ چيزي بود که شايد من تو روياهامم نمي تونستم ببينمش و بعد اين جوري ... دست نامرعي خدا ... با يه بازي ..

اگه رفتم ... از جدا شدم .... اگه فرار کردم .... نه به خاطر بدي بوسه ... نه به خاطر غير قابل تحمل بودنش ...

بلکه به خاطر اين بود که ماهان هيچ حسي نداشت ... به خاطر اينکه تو چشمهاي ماهان ناراحتي و ديدم ... تعجب و غصه ....

با خودم در حال جنگ بودم. چي بگم؟؟ بگم اين اشک نه براي اين بوسه بلکه براي اين بوده که تو بي حسي؟ براي اينه که تو حسي به من نداري؟؟؟

برگشتم سمت ماهان اما ... اما ماهان رفته بود .. صداي در هال بهم فهموند که رفته .... بدون اينکه بهش بگم اشتباه مي کنه .. بدون اينکه بهش بگم اين بوسه اين حرکت هيچ چيز بدي نداشت ...

رفت و بغض من ترکيد ... بي خيال فرار نکردن. الان مي خواستم از خودمم فرار کنم.

دوييدم سمت اتاق و در اتاق و رو خودم بستم و پريدم رو تخت. خرسم و گرفتم تو بغلم و سفت فشارش دادم و اشک ريختم. بي اختيار دستم بالا اومد و رفت سمت گردنم و حلقه شد دور گردنبند ستاره چوبيم.

با لمس ستاره انگار دست ماهان و گرفتم. دلم آروم گرفت. غصه ام کمتر شد اما هنوز اشک داشتم.

گريه کردم تا حس بدي که از رفتن و ناراحتي ماهان داشتم يکم کم شه.

يکم سبک شدم. چقدر اين روزها من گريه مي کنم. و عجيبه که فقط با ياد ماهان آروم ميشم. الانم با لمس ستاره و فکر ماهان آروم گرفتم.

در اتاق باز شد و پريسا اومد تو اتاق و در و پشت سرش بست. هنوز سرشو بلند نکرده بود و منو نديده بود.

تو همون حالت گفت: آنا اين ماهان چش بود؟؟؟ يهو عصبي از خونه زد بيرون ؟؟ همچين در حياط و کوبوند که من گفتم در خونه اتون پودر شد. اين پسره هم اعصاب نداره ها....

نزديک تختم شد و سرشو بلند کرد. تازه چشمش به من و چشمهاي قرمزم افتاد.

يهوبا هول گفت: آنا .. آنا چي شده؟؟؟ گريه کردي؟؟؟ ببينم اتفاقي افتاده؟؟

اومد سمتمو نشست رو تخت و زل زد به من که توضيح بدم. اما من توضيحي نداشتم. دوست نداشتم براش تعريف کنم که چي شده.

آروم و ناراحت گفتم: چيزي نشده دلم گرفته. ماهان کجا رفت؟؟

پريسا يه نگاه مشکوک بهم کرد و گفت: مطمئني فقط دلت گرفته؟؟

من: آره. ميگم ماهان کجا رفت؟؟؟

پريسا شونه اي بالا انداخت و گفت: نمي دونم پياده پا شد رفت.

الهي بميرم. بچه ام نه سوييچشو برد نه موبايلشو پالتوشم نبرده. نره سرما بخوره؟

بميري آنا که با يه قطره اشک و يه زبون لال موني گرفته پسره رو پريشون کردي.

ناراحت زانوهامو تو بغلم گرفتم و سرمو گذاشتم رو زانوهام. پريسا نمي دونست ماهان چرا رفت. نمي دونست من چرا اينجا گريون نشستم. نبايدم بدونه اون موقع که اون اتفاق افتاد پريسا بد ميخ کيا شده بود انگار از دنيا بريدهب ود. پس نديد که چي شده.

دلم نمي خواست به خودم و ماهان فکر کنم. دلم مي خواست فکرمو مشغول کنم. حواسمو پرت کنم.

سرمو بلند کردم و به پريسا که تو فکر بود و خوشحال بر اي خودش لبخند مي زد نگاه کردم.

چقده اين دختر سرخوش بود.

من: پريسا امروز انصافا" افتضاح بازي کردي. ببينم کيا چي بهت مي گفت که مه و مات مونده بودي؟؟؟

هر چي نگاه کردم ديديم پريسا جواب نمي ده. انقدر تو عالم خودش غرق بود که اصلا" صداي منو نشنيد.

دستمو جلو بردمو تکونش دادم. به خودش اومد و برگشت سمتم.

با تعجب پرسيد: هان ؟؟؟ چيه؟؟؟

به زور يه لبخند نصفه زدم و سوالمو دوباره تکرار کردم. يهو از جاش پريد. نشسته پريد و برگشت کامل سمت منو دستهاش و به هم کوبيد و با ذوق گفت: واي آنا اگه بدوني چقده خوشحالم. مي دوني کيا چي بهم مي گفت؟؟؟

وسط بازي تا توپ دستم اومد دفعه اول بهم گفت خيلي خوشگلي. واي يه ذوقي کردم که نگو. دور بعد که توپ اومد دستم يهو گفت خيلي از من خوشش مياد.

پريسا يه لبخند گشاد زد و با هيجان و ذوق گفت: شيطون و مي بيني؟؟ مي زاشت تا توپ دستم ميومد اونقدر خونسرد ابراز احساسات مي کرد که من مونده بودم جدي ميگه يا داره شوخي مي کنه. براي همين مبهوت مونده بودم و توپا مدام از دستم در مي رفت.

دفعه آخرم يهو برگشت گفت: دوستم داره. واي اگه بدني چقدر شوکه شدم. وقتي مات موندم بهش گفتم واقعا" اومدذ جلو و بعد اينکه توپ و بريا تو پرت کرد گفت مامانش اينا بعد تعطيلات دارن ميان ايران و مي خواد منو بهشون معرفي کنه.

واي آنا باورم نميشه کيا خيلي ماهه.

واقعا" براي پريسا خوشحال بودم. کيا پسر خيلي خوبي بود و چقدر آقا بود که هي يه چيز و کش نمي داد. خيلي قاطع بود. مطمئنم وقتي که به پريسا گفت دوستت دارم واقعا" دوستش داره که اين حرف و زده وگرنه اگه در مورد احساسش مطمئن نبود هيچ وقت به زبون نمياورد و اين حرفها رو نمي زد. تو دانشگاه و شرکت هم همه مي دونستت که کيا چقدر قاطعه. وقتي تو دانشگاه به يکي مي گفت نمره ات همينه ديگه کسي اصرار نمي کرد چون مي دونستن نظرش عوض بشو نيست. تو شرکتم وقتي از يه نقشه ايراد مي گرفت و مي گفت دوباره بکش بايد دوباره کارو انجام مي دادي.

پريسا خيلي خوشحال بود و يه ريز حرف مي زد. منم فقط با لبخند نگاهش مي کردم. واقعا" تو اين اوضاع بلبشوي ذهنيم به پريسا و حرفهاش نياز داشتم که حواسمو پرت کنه.

در کل معلوم بود که پريسا و کيا اصلا" منو ماهان و اون بوسه اتفاقي و نديدن.

پريسا يه نيم ساعت حرف زد و بعد تازه ياد کيا افتاد. با دست زد تو صورتش و گفت: واي ديدي؟؟؟ پسره رو يادم رفت. بدبخت تنها مونده بيرون صداشم در نمياد. الهي....

سريع از جاش بلند شد و رفت بيرون.

خوش به حالش چقدر خوشحاله.

بايد پا مي شدم و مي رفتم غذا درست مي کردم بريا ناهار. تصميم خودمو گرفته بودم بايد با ماهان حرف مي زدم. بايد بهش مي گفتم که اون اتفاق برام چقدر شيرين بود و من اصلا" و ابدا" ازش ناراحت نيستم.

از جام بلند شدم. با کمک پريسا غذا درست کرديم. تا 4 عصر صبر کرديم اما ماهان نيومد و ماهام مجبوري بدون اون غذا خورديم.

خودم که جرات نمي کردم بهش زنگ بزنم. نم يدونم چرا فکر مي کردم ازم ناراحته و مي ترسيدم جواب تلفنمو نده.

کيا بهش زنگ زد اما صداي زنگ گوشيش از تو جيب پالتوش بلند شد. الهي حتي گوشي هم نبرده بود.

نگرانش بودم. اگه مريض بشه .. اگه سرما بخوره ... درسته پليور و اينا تنش بود اما هوا انقدرها هم خوب نشده بود. هنوزم سوز زمستون و داشت.

دلم مثل سير و سرکه مي جوشيد. تا ساعت 11 شب مدام تو اتاقم قدم رو مي رفتم. از نگراني همه پوست لبمو جوييده بودم و به خون انداخته بودم.

خدايا اتفاق بدي براش نيوفته.

ساعت 11:23 دقيقه بود که زنگ خونه رو زدن. من همچين از تو اتاق خودمو پرت کردم بيرون و هجوم بردم سمت آيفون که پريسا و کيا از ترس 3 متر پريدن از جاشون.

اونقدر به ساعت نگاه کرده بودم که تايم دقيق زنگ خوردن و هم مي دونستم. وقتي تو آيفون سر پايين انداخته ماهان و ديدم از خوشحالي نزديک بود گريه ام بگيره.

سريع در و باز کردم و خودم دوييدم سمت در هال. به ماهان که آروم آروم و پاکشون ميومد سمت ورودي ساختمون نگاه کردم. سرش پايين بود و با شونه هاي پايين افتاده، دست تو جيب ميومد سمتم.

انگار يکي به قلبم چنگ انداخته بود و فشارش مي داد. اونقدر از ديدن حال و روزش ناراحت بودم که دوست داشتم خودمو بزنم. اگه خفه خون نگرفته بودم اين ماهان اين جوري نميشد. بميري آنا....

ماهان اومد جلوي در. آروم سرشو بلند کرد و با ديدن من يه لبخند بي جون زد. جيگرم آتيش گرفت. خيلي ناراحت بود. غم از چشمهاش مي باريد. دهنمو باز کردم که بگم ... که اين در و غم و خودخوري و تموم کنم ...

تا دهن باز کردم ماهان آروم چشمهاش و بست و باي ه صداي به غم نشسته گفت: معذرت مي خوام ...

دهنم نيمه باز موند و متعجب به ماهان نگاه کردم. حرفم يادم رفت.

ماهان چشمهاش و باز کرد و ناراحت به چشمهام نگاه کرد و گفت: من به خاطر اون اتفاق معذرت مي خوام. نمي دونم چي کار کنم تا ببخشيم. واقعا" نمي دونم. با اينکه دست من نبود... با اينکه تقصير من نبود اما ببخشيد که باعث شدم حس بدي داشته باشي. باعث شدم که اشک به چشمت بياد و ازم بدت بياد ...

دهنم يه متر باز مونده بود. اين چي مي گه؟؟ کدوم بد اومدن؟ کدوم حس بد ؟؟؟

دوباره دهن باز کردم که حرف بزنم که ماهان انگشتش و آوردجلوي بينيش و گفت: هيششششش... آنا هيچي نگو .. هيچي ... من هيچ وقت ودمو بابت امروز نمي بخشم ... تو ديگه بدترش نکن... ميشه يه لطف خيلي بزرگي بهم بکني ؟؟؟ ميشه امروز و اون اتفاق و به کل فراموش کني؟؟؟ نمي خوام ديگه يادش بي افتي. مي خوام همه چيز برگرده به قبل اون اتفاق. نمي خوام معذب بشيم. نمي خوام رابطه امون عوض شه تغيير کنه و خراب شه ...

با حرف آخرش دهنم که يه ساعت براي گفتن همه چيز باز مونده بود بسته شد ...

نم يخواد رابطه امون تغيير کنه .. نمي خواد عوض شه ... نمي خواد خراب شه ....

ناراحت بودم. بغض کرده بودم. لبهامو جمع کردم تو دهنم. تو چشمهاش زل زدم.

آروم با بغض گفتم: باشه ... اگه تو مي خواي فراموش کنيم فراموش مي کنيم ... امروز ظهر هيچ اتفاق خاصي نيافتاد.

ماهان يه لبخند زد و سرشو کج کرد. آروم دستش و بالا آورد و بينيمو نرم کشيد و گفت: آنا خانمي خودمي ديگه ....

قلبم فشرده شد....

آنا خانمي خودم ... کدوم آنا خانمي ... کدوم خودم .. آنا خانمي که يه نگاه .. يه فکر ساده هم بهش نمي کني؟؟ يعني تو اصلا" به اين فکر کردي که اين اتفاق و نبايد فراموش کنيم؟ اگه فراموش نکنيم چي ميشه ؟؟؟ اگه يکم به من فکر مي کردي ... اگه يکم .... اگه مي زاشتي من حرف بزنم ...

گمشو آنا .. خفه شو .. هيچي نگو ... حرف مي زدي که چي بشه؟؟؟ مگه نشنيدي که گفت هيچ اتفاقي؟؟ مگه نشنيدي نمي خواد که تو براش چيزي بيشتر از يه دوست باشي .. الانم اگه ناراحته به خاطر اينه که فکر مي کنه يه دوست و ناراحت کرده و به حرمت دوستي چندين ساله و روابط خانوادگيه که مي خواد همه چيز مثل اولش باشه.

بازم خود درگيري هام شروع شده بود.

-: ماهان کجا بودي؟؟؟

با صداي کيا به خودمون اومديم. اصلا" حواسم نبود که يک ساعت زل زدم به چشمهاي ماهان... يه چيزي تو چشمهاش بود که مثل هميشه نبود .. چشمهاي شادش ناراحت بود .. اين چشمها رو دوست نداشتم ... نه که دوست نداشته باشم طاقت ديدنش و نداشتم ...

ماهان يه لبخند زد و تو جواب کيا گفت: ديگه فضوليش به تو نيومده. تو چه خوشحال اينجا اطراق کردي. پاشو جمع کن بريم خونه زيادي بهت خوش گذشته.

سعي مي کرد همون ماهان باشه اما قيافه اش داد مي زد که همه چيز اون جور که مي خواد شاد نشون بده نيست.

کيا رفت تو خونه وسايل خودش و ماهان و برداشت و برگشت و بعد يه خداحافظي که هيچي از نفهميدم رفتن.

پريسا يه دستي به شونه ام زد و گفت: با ماهان چي مي گفتين؟؟؟؟ وقتي ديدم داري با ماهان حرف مي زني نزاشتم کيا بياد بيرون.

يه لبخند نيمه جون زدم و بي حر ف رفتم تو اتاق. پريسا هم ديگه پيگير نشد. مي دونست وقتي اين مدلي ميشم حرف زدنم نمياد. رفتم رو تخت ولو شدم.

چه روزي بود امروز. روزي که مي تونست بهترين روز زندگيم شه ولي چه تلخ تموم شد ... يه آه از اعماق دلم کشيدم و چشمهامو بستم. سعي کردم بخوابم تا اين روز طولاني بالاخره تموم شه و فردا بياد اما مگه خوابم مي برد . با هر بار بستن چشمم همه اتفاقات امروز مثل فيلم ميومد جلوي چشمام. زجر از اين بالاتر که مجبور بشي همه حس هاي بد و اتافاقات تلخ و شيرين و به طور مدام مثل يه فيلم ببيني و حس کني؟؟؟

نمي دونم کي و کجا بين کدوم لحظه تلخ و شيرين خوابم برد.

......

 {{ ادامه کتاب در صفحه بعد ...}}........

 هیچکس مثل تو نبود( فصل  آخر 

بالاخره تعطيلات عيد تموم شد.

تعطيلات تموم شد و ما 4 نفر چيز زيادي ازش نفهميديم چون مدام مشغول کار بوديم اما اين عيد براي هر 4 تامون يه جورايي بهترين عيد بود.

براي من چون کنار ماهان بودم. چون تونسته بودم با يه کار هر چند ساده هر چند کوچيک شادش کنم و يکم از بار مسئوليت و خستگيش کم کنم.

براي ماهان خوب بود چون تو اين تعطيلات تونسته بود يه پروژه رو تکميل کنه و سر موعد مي تونست تحويل بده و از استرس و نگرانيها و فشارش کم شده بود.

براي کيا و پريسا هم عيدي بود فراموش نشدني سرشار از سروش عشقي و لحظه هاي شيرين آشنايي و شناخت بهتر و بيشتر از هم.

به نظر من آدمها بايد همديگرو تو همه موقعيتها بشناسن حتي شده تو اين موقعيت فشار کاري و خستگي.

مي ديدم وقتي همه مون خسته از کاريم اين دوتا چه جوري با يه نگاه با يه لبخند خستگيو از تن هم در مي آوردن و لبخند به لب هم مينشوندن. شايد کم حرف مي زدن. شايد سرشون تو کار خودشون بود اما همين حضور و نزديکي به هم همينکه مي دونستن اگه سرشونو بلند کنن مي تونن يه نگاه گرم و ببينن شادي و محبت و به دلشون مي آورد.

شايد من جنس محبت و دوست داشتن اونا رو اونجور که بايد درک نمي کردم. نبايدم درک مي کردم. محبت نگاه اونا مختص خودشون بود.

عشق هر کسي مخصوص خودش بود.

من اگه عاشق نگاه شيطون و لبهاي خندون ماهان بودم شايد اين عشق براي پريسا و کيا عجيب بود اما براي من ...

براي همينه که ميگم محبت و عشق تو ديد هر کسي فرق مي کنه.

من که تو خلوتها و بين صحبتهاشون نبودم اما مي دونستم هر ساعتي که مي گذره با زياد شدن شناختشون از هم علاقه اشون بيشتر ميشه.

درسته که اولش در حد يه خوش اومدن ساده بود اما الان واقعا" دوست داشتن بود.

هر وقت مي ديدمشون يه لبخند ميومد رو لبم. از شادي اونها از محبتهاشون خوشحال ميشدم.

پريسا شيطون بود اما دلش پر احساس بود. لايق کسي مثل کيا بود که دوستش داشته باشه. پريسا دلش صاف بود.

سيزده به در ماها هم خلاصه شد تو بيرون زدن از خونه و رفتن به شرکت و انجام آخرين قسمت باقيمونده ي پروژه.

البته خيلي بهمون خوش گذشت چون کارمون خيلي زياد نبود و تفريحي کار مي کرديم و اين وسطم شوخيهاي ماهان و کيا که زبونش به لطف پريسا باز شده بود باعث شده بود که يه سره در حال خنديدن باشيم.

من حتي عاشق اين سيزده به در کاري بودم.

شب هم ماهان و کيا بردنمون بهمون شام دادن.

بعد شام کيا رفت خونه و من و پريسا با ماشين پريسا رفتيم خونه. ماهانم با ماشينش باهامون اومد.

بايد وسايلمون و جمع مي کرديم.

سه تايي رفتيم تو خونه. خدا رو شکر خونه تميز بود. ماهان تو هال نشست جلوي تلويزيون. من و پريسا هم رفتيم تو اتاقم.

برعکس خونه اتاقم کن فيکن بود. ساکمو برداشتم و تند و تند وسايلمو چپوندم توش. پريسا اما تر و تميز همه لباسهاش و تا کرده بود.

تندي يه دستي به اتاق کشيدم و حاضر و آماده رفتيم بيرون.

من: ماهان بريم ما حاضريم.

ماهان برگشت و يه نگاه به ما کرد. من يه ساک گنده دستم بود و دو دستي چسبيده بودم بهش و کج شده بودم يه ور.

پريسا يه کيف دستي کوچيک دستش بود و خيلي شيک مثل يه خانم ايستاده بود.

ماهان تلويزيون و خاموش کرد و بي حرف اومد سمتم و خم شد و ساکمو گرفت.

آخيش راحت شدم. انقده سنگين بود که فکر مي کردم تا اخر عمرم يه وري و کج مي موندم.

پريسا دم در خونه باهامون خداحافظي کرد.

دلم براي اين شبهاي با هم بودن تنگ مي شد. بهمون دوتايي کلي خوش مي گذشت اگر من مشغله ذهني هم نداشتم که ديگه عالي بود.

تا دم در خونه هيچ کدوم حرف نزديم. دوتايي سوار آسانسور شديم. ماهانم خر بارکش.

خاک بر سرت آناي بي تربيت.

ببخشيد ماهانم بچه پر محبت ساک من و برداشت تا بالا آورد.

ماهان کليد انداخت و رفتيم تو. خونه تاريک بود. پس خاله اينا هنوز نيومده بودن.

اولين قدم و که تو خونه گذاشتم بي اختيار چشمهامو بستم. يه نفس عميق کشيدم. دلم عجيب براي اين خونه و بوي آشناش تنگ شده بود.

خونه اونجاست که دل خوش باشه.

دل منم اينجا خوشه. نزديک و در عين حال دور از ماهان. کنارشم اما تو دلش نيستم.

به همينشم راضيم. ديدن هر روزه و هر لحظه بودن کنارش برام کافيه.

ماهان بسيار بسيار لطف کرد و ساکمو برد گذاشت تو اتاقم و برگشت از اتاق بره بيرون. واي که چقده دلم براي اين اتاق تنگ شده بود.

بي خودکي نيشم گوش تا گوش باز بود.

با لذت به دور تا دور اتاقم نگاه مي کردم و نفس عميق مي کشيدم. دستامو باز کردم و يه چرخ تو اتاق زدم که يهو کنار در چشمم خورد به ماهان که دست به سينه تکيه داده بود به ديوار کنار تخت و با يه لبخند نگام مي کرد. فکر کرده بودم از اتاق رفته بيرون براي همينم سرخوش واسه خودم ذوق مي کردم. در حين چرخ زدن که ديدمش قلبم ايستاد.

يه هيي گفتم و سکته اي يه قدم برداشتم عقب و دستمو گذاشتم رو قلبم.

من: واي ماهان خدا نکشتت تو نرفتي؟؟؟ ترسونديم. يه هني يه هوني يه سرو صدايي بکن بدونم اينجايي.

ماهان: خوب اگه اعلام حضور مي کردم که اين جوري شنگول و ذوق زده نمي تونستم ببينمت. تو که جلوي من نشون نمي دادي.

لبمو به دندون گرفتم و زير چشمي نگاش کردم. خيلي ضايع براي برگشتن به خونه اشون ذوق کرده بودم.

ماهان سرشو کج کرد و با همون لبخند آروم با يه صدايي که نفسمو بند مي آورد گفت: نکن اون کارو با لبات نابودشون مي کنيا. حيفن.....

نفس حبس شده شوکه نگاش کردم.

شوکه بودم چون نمي دونستم براي اين حرفش چه تعبيري بکنم. فکر نمي کنم دوستا در مورد لب و لوچه و حيفي لباي هم صحبت کنن ...

ماهانم يکم خيره نگام کرد و بعد سريع خودشو از ديوار کند و رفت سمت در و زد بيرون.

من هنوز مات مونده بودم. به رفتنش که تو يه لحظه کله ي ماهان از لاي در اومد تو و گفت: آنا خيلي خوشحالم که برگشتي اينجا.

اين و گفت و با يه لبخند گشاد رفت بيرون.

به خودم اومدم ديدم دندونام پيدا شده همچين بي اختيار از خوشي نيش باز کرده بودم که خودمم نفهميدم.

حسامون يکي بود. هر دو از برگشتنم به اين خونه خوشحال بوديم.

يه ساعت بعد خاله اينا اومدن. جمعمون جمع شد و يه شب نشينيه نصفه نيمه هم داشتيم.

ولي چون خاله اينا خسته راه بودن زودي رفتيم که بخوابيم.

بعد مدتها يه خواب راحت داشتم. با حس حضور ماهان به فاصله يه ديوار از خودم.

دوباره دانشگاه ها باز شده و کار من زياد. وقت نمي کنم يکم به خودم برسم. همه زندگيم خلاصه شده تو رفتن دانشگاه و شرکت و بعد برگشت به خونه.

روزمرگيم زياد شده. خيلي کلافه ام کرده. همه چيز يکنواخته. اين وقت مهربونيها و توجهات ماهان يه تحويل و تلنگري تو حس و حالم مي زنه اما وقتي نمي تونم براي کارهاش جواب پيدا کنم بدتر دپرس ي شم.

دانشگاهم تموم شده. آخرين کلاسم بود. چون برنامه ام با ماهان هماهنگه با هم ميريم و ميايم. ديگه بي خيال حرف بقيه شدم. ديگه تا حدود زيادي همکارها مي دونن که من و ماهان با هم نسبت داريم.

بچه ها هم که کلا" هميشه فضول بودن. هر چند هيچ کدومشون جرات نمي کنن حرف زيادي بزنن يا پشت سرمون شايعه درست کنن.

بي حوصله رفتم تو ماشين نشستم و بي توجه به ماهان سرم و تکيه دادم به پشتي صندلي و چشمهامو بستم.

ماهانک عليک سلام خانم مهندس خوب هستيد؟ منم خوبم به لطف شما شرمنده نکنيد انقده احوالمون و مي پرسيد.

بي حوصله گفتم: حوصله ندارم. مزه پرونيات فايده نداره. بزار يکم بخوابم.

ماهان يه چشم بلند بالايي گفت و راه افتاد. نمي دونم چقدر گذشت که ماشين و نگه داشت.

آروم صدام کرد.

ماهان: آنا .. آنا جان بلند شو رسيديم.

خسته چشمهامو باز کردم. بي توجه در ماشين و باز کردم و پياده شدم. سرمو بلند کردم اما با ديدن خيابوني که توش بوديم گيج چند بار پلک زدم.

اينجا کجاست؟؟؟ شرکته الان؟؟؟ اما چرا عوض شده؟؟

ماهان: داري به چي نگاه مي کني؟؟؟ بيا بريم ديگه.

برگشتم و نگاش کردم. کنارم ايستاده بود.

من: کجا بريم؟؟؟؟

ماهان: يادت رفته؟ دکتر ديگه.

يه نگاه سريع به خودم کردم. يه لحظه شک کردم مريضم يا نه.

ماهان خنديد و با خنده گفت: ديوونه داري دنبال چي مي گردي؟؟؟ اومديم پيش روانکاوت. نوبتت براي بعد عيد بود ديگه يادت رفته؟؟؟

نه يادم نرفته بود اصلا" نمي دونستم. چون اون روزم ماهان رفت از منشي وقت بعديو گرفت.

دوتايي با هم رفتيم بالا. چون وقت داشتيم زود نوبتم شد و رفتم تو.

دکتره بازم با لبخند ازم استقبال کرد. بازم مثل دفعه قبل ديدنش و لبخندش و اتاقش ناخوداگاه آدم و آروم مي کرد.

وقتي باهاش حرف مي زدم حس نمي کردم که يه بيمارم و دارم با يه دکتر حرف مي زنم. بيشتر حسم مثل آدمي بود که با دوستش درد و دل مي کنه.

و چقدر من با اين دکتره راحت بودم. اونم خيلي ريلکس و شاد به حرفهام گوش مي کرد. بيشتر از من مي پرسيد و کم حرف مي زد.

يه جورايي از زبون خودم مشکلمو راه حلشو همه چيزشو بيرون کشيد. ازم يه سري سوال پرسيد. در مورد تاريکي و ارتفاع و اينا.

ازم پرسيد غير از اتاق در بسته از ارتفاع و تاريکي و چيز ديگه ه مي تريم يا نه.

نمي ترسيدم. تنها مشکلم که کمم نبود همون ترس از تنگنا بود.

بعد بهم گفت که اين محيطهايي که ازش مي ترسم هيچ تهديدي ندارن و خطرناک نيستن.

و اين منم که بايد اينو به خودم تلقين کنم و بقبولونم.

بعد خودش در مورد ترسم حرف زد. مشکلمو کامل فهميدم.

دکتر: خوب انا الان من ازت مي خوام چشمهاتو ببندي و خودتو تو اسانسور تصور کني. تنهاي تنها.

با تعجب بهش نگاه کردم. وا مگه ميشه تصورم نميومد من.

خودش بلند شد و رفت و چراغ و خاموش کرد. همه جا تاريک شد. بعد چند لحظه يه نور کمي روشن شد. انگار از پشت يه ستوني يه چرغ روشن کرده بودن که شعاع هاي نورش مي رسيد به اتاق.

با چشمهاي گشاد شده تو تاريکي به هاله ي دکتر نگاه مي کردم که برگشت و اومد رو به روم روي مبل نشست.

آروم زمزمه کرد: حالا تصور کن.

نمي دونم تو صداش چي بود اما هر چي که بود بي اختيار کشوندم به سمت آسانسوري که بار اول باعث شد از هر چي آسانسوره بترسم.

رفته بوديم خونه ماهان اينا. دلم لواشک مي خواست يه لواشک ترس که از ترشيش چشمهام بسته بشه.

هر چي به ماهان گفتم نرفت بخره. ميگفت من ظرفيت ندارم به يکي دوتا قانع نيستم اونقدر مي خورم که حالم بد بشه.

راست مي گفت کمتر از 10 تا لواشک راضيم نمي کرد.

اما گوش من به حرفهاي ماهانم بدهکار نبود. با تصور لواشک و ترشکم دهنم آب مي افتاد.

وقتي ديدم ماهان بخر نيست خودم پاشدم و رفتم بيرون. خوشحال مثل يه دختر بچه رفتم سوپري و 10-15 تا لواشک و ترشک خريدم. حتي يه بسته قرقوروتم خريدم که نگاه کردن بهشم باعث ميشد چشمهام از ترشيش بسته بشه.

بچه نبودم. يه نوجون شکمو بودم. 17 سالم بود. ولي مثل دختر بچه ها نايلون خريدامو دستم گرفته بودم و با ذوق سر به زير بهشون نگاه مي کردم. از هيجان رفتن خونه ماهان و خوردن اين لواشکا نفهميدم کي رسيدم به خونه اشون.

يکي منو مي ديد مي گفت چه دختر سر به زريري. ديگه نمي دونستن که من به خاطر تنقلاتم سر به زير شدم.

با ذوق رفتم سوار آسانسور شدم. اونقدر کم طاقت شده بودم و اين ترشکا هم بهم بد چشمک مي زدن که دم در آسانسور يکي از بسته ها رو باز کردم و با هيجان به نيش کشيدم.

سوار آسانسور شدم.

طبقه اول: دهنم ترش بود ... زبونم گز گز مي کرد از ترشي ترشک ....چشمهام از لذت بسته شده بود.... رو لبهاي بسته ام از سر رضايت لبخند نشسته بود ...

طبقه دوم: در حال لذت بردن از ترشکم بودم که چراغهاي آسانسور خاموش و روشن شدن. دستام که ترشک توشون بود و به سمت دهنم مي رفت تو هوا خشک شد. به چپ و راست نگاه کردم. بي حرکت و مشکوک....

يه صداهايي از آسانسور ميومد .... يه صدا هاي بد ...

طبقه سوم: آسانسور چند تا تکون بد خورد... چراغها خاموش شد. با تکونهاي آسانسور از ترس يه جيغي کشيدم و ترشکا از دستم ولو شدن رو زمين. با وحشت خودمو به ميله جلوي آينه توي آسانسور چسبوندم.

نفسم بند اومده بود ... چشممهام از ترس گشاد شده بود.

همه جا تاريک بود. احساس کردم اکسيژن تموم شده ... احساس کردم عمرم به آخر رسيده ... ترسيدم .. ترسيدم از سقوط ... ترسيدم از له شدن تو اين اتاقک فلزي ... ترسيدم از مردن و نديدن هرگز مامانم .. بابام .. ماهان و خاله اينا ..

ترسيدم از تنها موندن و رفتن ... از اينکه بميرم و کسي ندونه اين جنازه اي که بين اين ميله هاي له شده است منم. چون کسي نمي دونست من از خونه رفتم بيرون. خير سرم يواشکي جيم زده بودم.

آسانسور دوباره يه تکون بد خورد ...

نفسهام به شماره افتاد .. خس خس مي کردم ... کمرم خم شد ... چشمهام اشکي شد ....

داشتم واقعا" مي مردم .. داشتم بيهوش و بي جون مي شدم ...

تو اون تاريکي تو اون دنياي تنهايي يه صدايي تو گوشم پيچيد ... يه صدا .. مثل صداي زني که تو آسانسور طبقات و اعلام مي کرد اما متفاوت ...

اين صدا ... صداي يه مرد بود ... محکم و گرم و گيرا .... يه صداي مطمئن ...

صدا: باهاش مقابله کن انا تو مي توني. اون اتاقک نمي تونه کاري باهات بکنه تو هنوز سالمي ... هنوز زنده و محکم ... نفس بکش ... نفس بکش آنا ....

صدا بهم نيرو داد.

آنا اين فقط تصوير يه خاطره است .. يه هاله از يه گذشته .. نمي تونه بهت آسيبي برسونه ... نه اين آسانسور روياهات نه هيچ آسانسور و اتاقک ديگه ...

سعي کردم با تکرار اين جمله ها ريتم نفسهامو کند کنم ... اکسيژن بگيرم ... بتونم درست و حسابي نفس بکشم ...

ديگه متنفر و خسته شده بودم از هر بار نفس تنگي .. از هر بار به حد مرگ ترسيدن ... از هر بار تا مرز بيهوشي و مردن پيش رفتن ...

نمي خواستم .. نم يخواستم بترسم .. الان که کمک داشتم مي خواستم ازش استفاده کنم و سعي کنم با ترسم مبارزه کنم.....

نفسهام آروم شد .. تونستم خوب نفس بکشم ... گشادي و ترس تو چشمهام کم شد ... ديگه نگران مردنم نبودم ...

اما هنوز تو توهم رويام بودم ...

به محض آروم گرفتنم يهو همه جا روشن شد.

انگار يه دستي منو از توهمات و روياهام بيرون آورد. جلوم اتاق روانگاوم بود. همون اتاقي که آرامش تزريق مي کرد.

دکتر با لبخند اومد جلو و رو به روم نشست. با همون لبخند گفتک خوب مقاومت کردي. فکر کنم خودتم مي خواي که خوب شي. براي همينه که باهاش مبارزه مي کني.

با سر و يه لبخند نصفه تاييد کردم.

دکتر خودشو کشيد جلوي مبل و آرنجهاشو گذاشت رو پاشو خم شد جلو و با دقت بهم نگاه کرد.

چشمهاش و ريز کرد و گفت: وقتي بهت گفتم خودتو تو آسانسور تصور کن فکر کنم يکي از خاطراتت اومد تو ذهنت ... نگاهنت جوري بود که انگار ديگه تو اين اتاق نيستي .

سرمو انداختم پايين. آروم گفتم: درسته ... ياد اون آسانسوري افتادم که اين ترس و به جونم انداخت.

دکتر منتظر نگام کرد و من براش تعريف کردم. با دقت به حرفهام گوش داد.

دکتر: بعدش چي شد؟؟؟

من: خيلي ترسيده بودم. احساس مي کردم يه قرني ميشه که تو اون آسانسور گير کردم. فکر مي کردم هيچ وقت هيچ کس پيدام نمي کنه. اما بعد چند دقيقه برقها وصل شد و آسانسور راه افتاد. ديگه تقريبا" داشتم از نفس تنگي مي مردم. دفعه اولم بود که اين حس و پيدا کرده بودم.

در اسانسور که باز شد همچين خودمو پرت کردم بيرون که با سر رفتم تو ديوار روبه رويي. دوييدم سمت خونه ماهان اينا. قبل رفتنم در خونه رو رو هم گذاشته بودم اما نبسته بودمش تا موقع برگشت مجبور نشم زنگ بزنم.

هيچ کس متوجه نبودنم نشده بود. همه فکر مي کردن تو يکي از اتاقها دارم تاب مي خونم. وقتي ماهان ديدتم با تعجب پرسيد: آنا رنگت چرا پريده؟؟؟

تندي گفتم سوسک ديدم.

بماند که کلي مسخره ام کرد. ولي تو حالي نبودم که جوابش و بدم. فقط بي حرف رفتم رو مبل و گز کردم. براي شام ماهان رفت بيرون که ماست بخره وقتي برگشت نايلون ترشکام دستش بود.

اونقدر ترسيده بودم که يادم رفته بود ترشکامو از تو آسانسور جمع کنم.

ماهان ترشکا رو بهم داد و گفت: بيا بگير خدا از آسمون دعاتو مستجاب کرد. با آسانسور برات فرستاد.

يه جورايي ديدن ترشکا ترسمو بيشتر مي کرد. حتي نتونستم دستمو دراز کنم برشون دارم. سريع از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه.

ماهان باورش نميشد من بي خيال ترشکا شده باشم.

آخر شبم زودتر از مامان اينا از خونه زدم بيرون و از پله ها رفتم پايين تا مجبور نشم سوار آسانسور بشم. چون ديدن درش هم تنمو مي لرزوند.

بعد اون هر بار از رفتن به خونه ماهان اينا و دوستايي که آسانسور داشتن در رفتم. به خاطر درسهام و کنکورو بعدم دانشگاه و اينا بابا اينا زياد پيله نمي کردن که باهاشون اين ور اون ور برم. منم هر خونه اي که آسانسور داشت و بي خيال مي شدم و نمي رفتم. بعدم که براي ارشدم از تهران رفتم. ديگه مامان اينا نتونستن بفهمن از آسانسور مي ترسم.

دکتر با دقت به حرفهام گوش کرد. خيلي آروم ... خيلي صبور...

راحت شدم .. سبک شدم ... انگار همه اين حرفها همه اينا تو دلم مونده بود و من با گفتنشون خودمو خالي کردم.

دکتر يکم باهام حرف زد و بازم تاکيد کرد که خودم بايد به خودم تلقين کنم و جلوي ترسمو بگيرم.

بعد منو تا دم در بدرقه کرد و از همون جا با ماهان سلام عليک کرد. براي دو هفته بعد د.باره بهم وقت دادن.

ماهان مدام ازم مي پرسيد : آنا چي گفت دکتر؟ تو چي گفتي؟

اما دريغ از اينکه من دهنم باز شه و حرفي بزنم هيچي نگفتم که بمونه تو خماري.

خوشحال و با نيشي که به خاطر خمار نگه داشتن ماهان باز مونده بود رفتم تو ماشين نشستم. حالا ديگه بايد مي رفتيم شرکت.

ماهانم نشست و راه افتاد. يه اخم کوچيک کرده بود و هيچي نمي گفت.

يکم که رفتيم ديدم اين راه شرکت نيست. با نعجب به ماهان گفتم: ماهان جايي کار داري؟

ماهان خشک گفت: نه ...

دوباره پرسيدم: پس چرا يان سمتي اومدي؟؟؟ داريم ميريم خونه؟؟؟

ماهان دوباره بدون اينکه نگام کنه گفت: نه ...

گيج شده بودم. نه کار داشت نه خونه مي خواستيم بريم. اما اين مسيري که مي رفت مسير خونه بود. ديگه انقدم گاگول نبودم که راه خونه رو بلد نباشم.

خواستم سوال بپرسم ازش تا بفهمم کجا داريم مي ريم اما با ديدن قيافه و اخمش پشيمون شدم.

کاملا" پيدا بود که عمرا" بهم بگه کجا مي ريم. مي خواست تلافي بکنه. بزار تلافي کنه. گرو کشي هم شد کار؟

بي حرف تکيه دادم به صندلي و سعي کردم با دست به سينه نشستن تمرکز کنم که از ماهان سوال نپرسم.

زير چشمي مي ديدم که متنتظره من سوالي چيزي بپرسم و اونم حالمو بگيره اما منم هيچي نگفتم.

از کنف شدنش کلي حال کردم.

ماهان ماشين و نگه داشت. با تعجب از شيشه ماشين به ساختموني که کنارش ترمز کرده بوديم نگاه کردم. وا ما چرا اومديم اينجا؟؟

ماهان: پياده شو...

اين و گفت و خودش زودتر از من پياده شد. منم کمربندمو باز کردم و پياده شدم. با تعجب به مجتمع ورزشي جلوي روم نگاه مي کردم. يه آپارتمان بود که طبقه هم کفش استخر داشت البته استخرش پله مي خورد مي رفت پايين تر. طبقه دومش شهر بازي کودکان بود و طبقه چهارمش باشگاه بدنسازي و يه طبقه هم کافي شاپ داشت.

نمي دونستم چرا اومديم اينجا. براي استخر و شنا و ورزش و شهر بازي بچه ها که نيومديم.

واي نکنه ماهان مي خواد منو ببره کافي شاپ. آخ جون. من يه بستني گنده سفارش مي دم. واي چه عاشقانه ...

با صداي بسته شدن در صندوق به خودم اومدم. برگشتم سمت ماهان که به طرفم ميومد.

نگاهم کشيده شد سمت دستش. يه ساک کوچيک ورزشي آب و سفيد دستش بود. بهم رسيد و ساک و گرفت سمتم.

يه نگاه به ساک و يه نگاه به ماهان کردم.

من: اين چيه؟؟؟

ماهان دست دراز کرد و دستمو گرفت و دسته ساک و گذاشت تو دستمو گفت: برات تو اين باشگاه ثبت نام کردم. اگه به خودت باشه هيچ وقت به فکر سلامتيت نمي افتي. فکر نکن حواسم بهت نيست مي توني از زيرش در بري. واقعا" ديگه دوست ندارم پهن زمين ببينمت.

گوشه لوپمو از داخل گاز گرفتم و خجالت زده سرمو انداختم پايين. ديروز وقتي داشتم از پله آخر بالا ميومدم پاهام به هم پيچيد و همچين مثل قالي پهن شدم رو زمين خدا رو شکر که رو پله اخر بودم و افتادم بالاي پله ها يه جاي صاف وگرنه اگه رو خود پله ها زمين مي خوردم اون جور که با صورت من دراز کش شدم فک مکم خورد ميشد.

حتما" ماهان منو تو اون وضعيت ديده بود.

فقط آروم گفتم: ولي شرکت ...

ماهان محکم گفت: شرکت چي؟؟؟ تو به اندازه کافي تو عيد براي شرکت وقت گذاشتي مي توني هفته اي چند ساعت بي خيال شرکت شي.

بهم اشاره کرد و گفت: اينجا نزديک خونه است. مي توني بعدش بري خونه و دوش بگيري و استراحت کني.

من فقط زنگ زدم و اسمتو گفتم خودت بايد بري ساعتها تو تنظيم کني.

يادت نره انا شب بايد تايم کلاساتو بهم بدي. نبينم دودرش کنيا ... من مي دونم و تو ... امروزم بي خيال شرکت شو. برو عزيزم . خداحافظ.

با يه لبخند ازش تشکر کردم. معني لبخندمو فهميد و با يه بار بهم زدن پلکاش بهم رسوند که خواهش مي کنم.

منتظر شدم تا ماهان سوار ماشين بشه و بعد رفتم سمت باشگاه که تو طبقه دوم بود. يه باشگاه بزرگ بدن سازي پر وسيله و دستگاه.

با مسئولش صحبت کردم و ساعت تمرينهام و مربيمم انتخاب کردم. رفتم تو رختکن که لباسامو عوض کنم. زيپ ساک و باز کردم يه تاپ و شلوارک سفيد بود که دور يقه و حلقه آستين و کلا" لبه هاش آبي بود. همراه يه جفت جوراب سفيد و يه کتوني سفيد و آبي.

خيلي قشنگ بودن. ماهان حجونم فکر همه جارو کرده بود. انقده ذوق داشتم که نگو. يعني کي وقت کرد بره اينار و برام بخره؟ چه با سليقه هم خريد ميکنه.

از توجهش سرمست بودم. براي همينم سعي کردم خوب تمرين کنم.

بعد تمرينم خسته و کوفته رفتم خونه.

ماهان همون جوري که گفته بود شب ساعت کلاسهامو ازم گرفت تا نتونم بي خيالشون بشم. مي خواست کشيکمو بده که دودر نکنم.

اين توجهات آرومش علاقه امو صد چندان مي کرد. کاش اونم دوستم داشت اونوقت خوشبخترين دختر دنيا مي شدم.

از ظهر که اومدم خونه يه سره دارم به زينت خانم و خاله کمک مي کنم که خونه تکوني کنن. خاله انگار وسواس گرفته. نمي دونم چرا انقدر گير داده به خونه. به نظر من که تميزه و نيازي به گردگيري نداره.

به قول مامانم من از اون زنهايي مي شم که وقتي جارو مي کنم آشغالا رو زير فرش قايم مي کنم.

خوب حوصله تر و تميز کردن خونه رو ندارم چي کار کنم. هيچکيم که درکم نميکنه. هميشه خدا هم تو همه کارهاي خونه از من مايه مي زارن. چه خونه خودمون مامان با چشم غره چه اينجا خاله با لبخند.

هر چند خودم روم نميشه به خاله بگم از گردگيري بدم مياد. هر چي باشه غيرتم قبول نميکنه که من جوون و سر و مر و گنده دراز بکشم رو تخت و خاله بيچاره ام با اون پاش که نبايد بهش زياد فشار بياره سرپا وايسه براي گردگيري.

امشب مهمون داريم. يه مهمون رسمي و مهم. پريسا که حاضر بود هر چي مي خوام بهم بده امشب خراب شه رو سرم. اما عمرا" من به خاله مي گفتم وسط مهموني مهم شما من پريساي چولمنگو بيارم.

قراره خانواده کيا بيان خونه امون. بله بله ... خانواده اش. اين کيا مهربونم بالاخره خانواده دار شد. الهي بچه ام از يتيمي در اومده.

ديروز مادر و خواهر و شوهر خواهر و خواهر زاده کوچولوش برگشتن ايران. کيا دو روزه شرکت نمياد.

خاله خيلي خوشحاله دوست و همسايه قديميش داره مياد خونه اشون براي همينم اين جوري وسواسي شده.

ماهانم زود اومده خونه. منم رفتم دوش گرفتم و همچين به خودم رسيدم که انگار قراره برام خواستگار بياد.

اوه اوه پريسا بفهمه من حتي به اين موضوع فکرم کردم کله پام ميکنه.

خوشتيپ و تر گل ورگل از اتاق از پله ها اومدم بيرون. ماهان جاي هميشکيش ولوئه.

جلوي تلويزيون رو ميل.

اوه اوه پاهاشو انداخته رو ميز اگه خاله ببينه.

سريع به دور و برم نگاه کردم. نه خاله نيست. قدمهامو تند کردم رفتم کنار ماهان و سريع گفتم: ماهان پاهاتو از رو ميز وردار. خاله ببينه مي کشتت.

ماهان که بي خيال دنيا به تلويزيون نگاه مي کرد و يه سيب قرمز درشت و سفتم دستش پود و همچين گازهاي کرگدني بهش مي زد که با هر گاز نصف سيب بدبخت کنده مي شد، با حرف من برگشت يه نگاه به من کرد. همچين مات موند که سيب از دستش افتاد....

وا اين چرا خشکش زده؟؟؟ مگه جن ديده؟

ماهان يه سوتي زد و گفت: با خودت چه کردي دختر؟

چسشمهام گرد شد. من چي کار کردم؟ سريع به خودم نگاه کردم و يه دستي به بلوزم کشيدم. يه بلوز آستين کوتاه آبي تيره پوشيده بودم با يه شلوار جين. آرايشمم کامل بود. موهامم صاف صاف کرده بودم و با گيره بسته بودم بالاي سرم و جلوشم کج ريخته بودم تو صورتم.

وا من که طوريم نبود پس اين ماهان چي مي گفت.

برگشتم ديدم همون جور که خبا لبخند خيره من شده با دست دنبال سيب افتاده اش مي گرده رو تنش.

اوسگل نمي کرد نگاه کنه ببينه سيبه کجاست. افتاده بود رو زمين.

خنده ام گرفته بود. ببين بچه چقدر من و عجق وجق ديده که يه بار مرتب و مثل آدميزاد شدم دهنش وا مونده.

با خنده گفتم: ماهان سيبت رو زمينه.

گيج گفت: هان؟؟؟

با ابرو بهش اشاره کردم. به زور چشمش و ازم برداشت و پايين و نگاه کرد و چشمش خورد به سيبه.

پاهاشو از رو ميز برداشت و خم شد تا سيب و برداره. منم يه لبخندي زدم و همون جور که برمي گشتم برم تو آشپزخونه گفتم: پاتو رو ميز نذار پدرم در اومد تا شد مثل آينه.

رفتم تو آشپزخونه و در يخچال و باز کردم. شربت و از تو يچال برداشتم و تا در و بستم ماهان و پشتش ديدهم. يههي گفتم و يه قدم رفتم عقب.

با ترس گفتم: اه ماهان اينجا چي کار مي کني؟؟؟ سکته کردم. ترسوندنم شده عادته؟؟؟؟

يه لبخند قشنگ زد و فقط نگام کرد. اصلا" انگار نه انگار که صداي منو شنيده باشه.

دستمو بالا بردم و جلوي صورتش تکون دادم.

من: ماهان ....

ماهان: جانم ....

دستم در حال تکون خوردن خشک شد. نه به خاطر جانمش به خاطر مدل جانم گفتنش.

اين جانمش با همه جانم گفتناي قبليش فرق داشت. خيلي فرق داشت ....

ماهان: چقدر خوشگل شدي ...

داغ شدم .. گر گرفتم ... اين چرا اين مدلي حرف مي زد؟؟؟ حرفهاش عادي بود اما لحن گفتناش ... هر کلمه اش قلبمو به تپش وا مي داشت. نفسم بند اومده بود.

نمي دونم چه جوري داشتم نگاه مي کردم که باعث شد لبخندش عميق تر بشه. سرشو آورد جلوتر و آروم دم گوشم زمزمه کرد: پريسا اگه بفهمه براي مامان کيا انقده خوشگل کردي پدرتو در مياره.

اين و گفت و خودشو کشيد عقب و شيطون بهم خنديد. چرخيد و رفت بيرون.

با رفتنش بالاخره نفسم آزاد شد. نمي فهميدم چرا اين کارا رو با من مي کنه. چرا چند وقته اين مدلي شده.

فرمش عوض شده بود.

حرف زدنش .. نگاه کردنش .. محبت کردنش ... مهربونيش ...

همه يه رنگ و بوي ديگه اي گرفته بود. جوري که داشت معذبم مي کرد. گاهي با توجهاتش سرمست از خوشي ميشدم. يه وقتهايي هم از حرفهاي عاديش مثل امروز که با لحن خاصي مي گفت داغ مي شم و نفسم بند مي اومد.

من بچه نبودم. قبلا" هم محبت يه مرد و ديده بودم. درسته مه محبتهاي حامد زمين تا آسمون با محبتها و مهربونيهاي ماهان فرق داشت اما هر دوشون محيت همراه با علاقه بود.

تا حالا فکر مي کردم که محبت ماهانم يه محبت دوستانه است اما الان ديگه مطمئن نبودم ...

شک داشتم ... شک داشتم که اين محبتها اين مهربونيها و اين لحن کلام يه پسر خاله باشه.

حسم بهم ميگفت ماهان بهم حس داره... يه محبت .. يه علاقه غير دوستي و فاميلي.

اما چرا هيچي نمي گفت؟ چرا اشاره هم نمي کرد؟ چرا لابه لاي حرفهاش و رفتاراش چند تا تيکه مي نداخت و بلافاصله هم موضعشو عوض مي کرد؟ چرا؟؟؟

اه خفه شي آنا مثل بچه هاي 2 ساله که تازه حرف زدن ياد گرفتن هي چرا چرا مي کني.

دست از سوال پرسيدن از خودم برداشتم و رفتم شربت بريزم تو ليوان و بخورم.

شربتم که تموم شد زنگ در و زدن.

همچين هول شدم که ليوان از دستم افتاد تو سينک. خدا رو شکر نشکست.

انگار جدي جدي باورم شده بود که برام خواستگار اومده ها. جاي پريسا خالي.

از آشپزخونه بيرون اومدم و رفتم جلوي در براي استقبال. خانواده کيا يکي يکي وارد ميشدن. اول از همه مادرش اومد. يه خانم 50-60 ساله ي خوشتيپ. آرايش کرده با موهاي روشن که به پوست سفيدش ميومد. صورت مليح و مهربوني داشت.

مادر کيا با خاله روبوسي کرد و اومد سمت من. با لبخند يه نگاه به من کرد و خطاب به خاله گفت: سيمين جون نگفته بودي عروس گرفتي. ماشال... چه خوشگل و تو دلبروئه.

با حرف مامان کيا همزمان چشمهام گرد شد و ابروهام بالا رفت و ناخوداگاه نيشم شل شد و دندونام پيدا.

اون وسط چشمم افتاد به ماهان که ذوق مرگ داشت به من نگاه مي کرد. از ذوقش حرص خوردم.

ببين چه ذوقيم کرده بزغاله اگه خيلي دلت مي خواد اون زبون واموندتو تو دهن بچرخون و بنال.

نيشم بسته شد. به ماهان اخم کردم و يه چشم غره به نيش بازش رفتم.

خاله داشت به مادر کيا توضيح مي داد.

خاله: نه فرخنده جون عروسم نيست. خواهر زاده امه که مثل دخترمه. دختر آسا جانه. برات که گفته بودم.

مامان کيا يه کله اي تکون داد و با لبخند گفت: بله بله الان يادم اومد.

بعد جلو اومد و بغلم کرد و فشارم داد. چشمهام گرد شد. فشار دادنم ديگه چي بود.

همون جور که تو بغلش بودم صداي مهربونش و شنيدم که خوشحال ميگفت: ماشالله اش باشه چقده خانمه چقدره نازه.

اينا رو مي گفت و آروم به بازوم دست مي کشيد.

من همچنان تو بهت اين خوشحاليش بودم. مادر کيا که ازم جدا شد خواهرش اومد جلو و بغلم کرد. اونم مثل مامانش هي به به و چه چه مي کرد.

وا من انقده تعريفي بودم و خودم نمي دونستم؟؟؟

با تعجب به کيا و ماهان نگاه کردم. کيا داشت با خنده نگام مي کرد. ماهان اما اخم کرده بود و دست به سينه با دندوناي بهم فشرده ريز ريز به کيا يه چيزايي مي گفت که خندهاشو بيشتر مي کرد.

مدامم به مادر و خواهر کيا چشم غره ميرفت.

خواهر کيا ازم جدا شد و گفت: از ديدنت خوشحالم عزيزم من کيانا هستم.

با لبخند جوابشو دادم: خوشبختم منم آنا هستم.

کيانا خودشو کنار کشيد و من تونستم مرد جووني که همراهشون بود و يه بچه کوچيک و بغل کرده بود و ببينم.

کيانا با دست به مرد اشاره کرد و گفت: اين آقا هم شوهر من آرشامه. اين کوچولو هم که بغلشه پسرم آرشه.

براي آرشام سري تکون دادم.

جلسه معارفه تموم شد و همه با هم رفتيم سمت مبلها که بشينيم. برگشتم که برم بشينم يه جا که دستم کشيده شد.

صداي ماهان از کنارم اومد گه گفت: تو پيش من بشين. انگار شوخي شوخي شده مجلس خواستگاري. اين کياي بي شعور هنوز در مورد پريسا به مامانش اينا چيزي نگفته الاغ.

همچين با حرص گفت الاغ که بي اختيار لبخند زدم. حقته آقا ماهان يکم حرص بخور جيگرم حال بياد.

يه تکوني به گردنم دادم و بي توجه به ماهان رفتم صاف نشستم بين خواهر و مادر کيا. اونام مهربونننننن

همچين تحويلم گرفتن که نگو.

هر چي من سرخوش بودم ماهان کفري بود. تا چشممو مي چرخوندم مي ديدم داره نگام ميکنه و تا نگاه منو مي ديد سريع با چشم و ابرو و اشاره ميگفت بيا اين ور بشين.

منم بي توجه به اشاره هاش يه چشمي براش مل مل مي دادم و خيره تر و پروو تر به ننه و آباجي کيا لبخند مي زدم.

بزار جونت دراد آقا ماهان. چه جورياست الان خوب بلدي با همه اعضاي بدنت اشاره کني اما نمي توني با يه اشاره بگي چه مرگته؟

رفته بودم تو آشپزخونه که شربت بيارم. کيانا هم همراهم اومده بود. مشغول حرف زدن با کيانا بودم که آرشام اومد و آرش و داد بغل کيانا.

از دور يه نگاه به آرش کردم و گفتم: خيلي پسر نازي داري. خدا حفظش کنه. بچه ها شيرينن.

کيانا بهم خنديد و گفت: ممنونم لطف داري. ايشا.. قسمت خودت شه ازدواج کني و يه بچه تپل مپلي به دنيا بياري. اون وقته که مي فهمي چقدر شيرينه. پدر و مادرا بچه اشون هر جوري که باشه عاشقانه دوستش دارن.

از دعاش تنم مور مور شد. يه ريزه اخم کردم.

کيانا با لبخند گفت: مي خواي بغلش کني؟

بي اختيار يکم خودمو کشيدم عقب و گفتم: نه مرسي. من بچه داري بلد نيستم. مي ترسم لهش کنم.

کيانا بلند خنديد و گفت: بچه داري که بلد بودن نمي خواد. بيا جلو بگيرش. نترس لهش نمي کني.

با ترس به آرش نگاه کردم. اخم کرده بودم. هنوزم اصرار داشتم که حدالمقدور ازش دور باشم.

اما کيانا بي توجه به من به سمتم اومد. اخمم بيشتر شده بود.

کيا از تو پذيرايي کيانا رو صدا کرد. کيانا هم يه بله گفت و سريع بچه رو بين دستهاي من گذاشت و رفت سمت بيرون.

با چشمهاي گرد زير بغل بچه ارو گرفته بودم و تا جايي که دستم دراز ميشد بچه رو از خودم دور کرده بودم.

همچين اخمم غليظ بود که طفلي آرش با ديدن قيافه من زد زير گريه.

ابروهام پريد بالا. خداي من همينو کم داشتم. اين چرا گريه اش گرفت.

از گريه اش کلافه شدم. تو همون وضعيتي که نگهش داشتم چند بار بردمش بالا و آوردمش پايينو اما انگاري خوشش نيومد چون گريه اش شدت گرفت.

اشکم داشت در ميومد. چاره داشتم رو همون ميز آشپزخونه ولش مي کردم و فرار مي کردم مي رفتم تو اتاقم. من از بچه ها خوشم نميومد بابا به کي بگم.

ناراحت گفتم: هي بچه ... بچه آروم باش ... گرينه نکن ... هنجره ات پاره ميشه ها ... اه تو چرا صدات انقدر بلنده ... يعني از همين الان مي خواي زورتو با داد کشيدن نشون بدي؟ مردا از بدو تولدم قلدري مي کنن .

کلافه بچه رو بالا پايين مي کردم مثل گوني سيب زميني که بالا پايينش کني.

يهو يه دستي از پشت بچه اومد رو دست من نشست و با يه فشار بچه رو از بين دستام کشيد بيرون.

خوشحال به فرشته اي که منو از دست اين شيطان پر سرو صدا نجات داده نگاه کردم.

ماهان بود که خيلي نرم و آروم آرش و تو بغلش گرفته بود و آروم آروم تکونش مي داد. بچه رو مثل يه چيز با ارزش بغل کرده بود و آروم نوازشش مي کرد.

ديدنش تو اون حال هم يه حس خوب و شيرين و بهم ميداد هم خيلي حسوديم شده بود به اين فسقلي که انقدر راحت تونسته بود بره تو آغوش ماهان و آروم بگيره. انگاري اين جوجه هم فهميده بود بغل ماهان چقدر آرامش بخشه. منم بغل مي خواستم.

لب ورچيده به ماهان و بچه نگاه مي کردم.

ماهان: لب ور نچين.

چشمم و از بچه بالا آوردم و به ماهان نگاه کردم. با لجاجت گفتم: دوست دارم.

ماهان يه لبخندي زد و آروم پرسيد: چرا آرش بدبخت و مثل نايلون آشغال دور از خودت نگه داشته بود.

وا نايلون آشغالم شد تشبيه؟ شانس آورد جلوي ننه باباش نگفت اينو.

شونه اي بالا انداختم و آروم گفتم: بچه دوست ندارم.

چشمهاي ماهان گرد شد. با بهت گفت: چي دوست نداري؟

تو چشمهاش نگاه کردم و با اخم و ناراحت از بهتش گفتم: بچه، بچه دوست ندارم. خوشم نمياد ازشون. دلم نمي خواد بغلشون کنم.

ماهان با تعجب و ناباور گفت: چرا آخه؟ اينا که خيلي ناز و خوبن.

اخمم بيشتر شد.

من: نازن؟ چيشون نازه؟ کدوم وقتشون خوبه؟ وقتي گريه مي کنن يا وقتي به خودشون گند مي زنن و بوشون کل خونه رو بر مي داره. يا وقتي که شبها خوابشون نميبره و مجبوري تا صبح بالا سرشون بيدار بموني؟

نه شايد وقتي بزرگتر ميشن نازتر باشن. مثلا" وقتي که نوجون ميشن. سرکش ميشن. احساس بزرگي مي کنن. به بهانه تجربه دست به هر کاري مي زنن و براي تجربه تو تره هم خورد نمي کنن.

نه چرا اصلا" دور بيريم. بهترين حالتش وقتيه که تو شکم مادرشونن. همون وقتي که مادرشون مثل تبل باد ميکنه. همون وقتي که دل و روده ي زن بدبخت مدام ميزيزه بيرون از حلقش. يا وقتي که به خاطر شکم گنده اش هيچ لباسي اندازه اش نيست، به چشم هيچ کس نمياد، حتي نمي تونه درست بخوابه، درست بشينه، همون وقتي که مادر بدبختش از درد کمر و پا نمي تونه از جاش بلند شه. موهاش ميريزه همه شيره وجودشو اين بچه مي مکه تا خودش بزرگ شه و اون زن بيچاره رو نابود ميکنه.

فکر مي کني اينا خوبن؟ فکر مي کني حامله شدن و بچه دار شدن خوبه؟؟؟

اگه دوست داري و به نظرت خيلي شيرينه خودت حامله شو ...

حرص مي خوردم و حرف مي زدم ... دوست داشتم همه حرصمو سر يکي خالي کنم و الان ماهان جلوم بود.

ماهان دهن باز کرد که يه چيزي بگه که سريع انگشت اشاره امو گرفتم سمتش و با تهديد گفتم: نه نگو .. هيچي نگو ... نگو اينا خوبه قشنگه، نگو ... هيچم قشنگ نيست. چون مردا نمي تونن حامله بشن و از ريخت بي افتن و اونقدر عذاب بکشن ميگن خوبه ميگن حس مادرانه عاليه. اگه تو هم چاق ميشدي .. زشت مي شدي ... اگه حتي بعد از زايمانتم تا مدتي از ريخت و قيافه مي افتادي و نميتونستي برگردي به اندام و قيافه سابقت مي فهميدي لذتي نداره.

من يه عمر چاق بودم. هر کي حامله ميشد شبيه من ميشد. يه عمر هر کي ديدم گفته آخي حامله اي؟؟؟ تو دانشگاه .. دوستاي دوستام...

(باحرص و کبود شده از عصبانيت گفتم) به من ... به من ميگفتن حامله اي؟؟؟ چرا ؟؟ چون چاق بودم؟

هر کي چاقه بايد حامله باشه؟ چاقا آدم نيستن؟ چاقا شخصيت ندارن؟ چاقا دل ندارن؟ زشتن؟ من زشت بودم؟ من بد بودم؟ فقط چاق بودم ... من ... فقط ... چاق بودم ...

بغض کرده بودم .... اشک تو چشمم جمع شده بود ... ياد روزايي افتادم که چقدر به خاطر چاقيم شرمنده بودم... چقدر وقتي پشت ويترين يه مغازه يه لباس قشنگ مي ديدم حسرت مي خوردم که اندازه ام نميشه.

چند بار کنار تابهاي چوبي ايستادم و از ترس اينکه نکنه بشينم روش بشکنه سوار نشدم.

ياد چهارشنبه سوريي افتادم که همه دور هم جمع بوديم همه ي دوستاي بابا. ماهان اينام بودن. يه آتيش گنده درست کرده بوديم و همه ي جوونا از روش مي پريدن. بعد يکم چند تا از پسرا از کمر دلا شدن. بقيه اول از رو کمر اينا مي پريدن بعد از روي آتيش.

هم آتيش بزرگ بود هم اينا فاصله اشون از هم کم بود. خيلي ها پريدن .. شايد همه .. بين اين همه آدم فقط من يه گوشه ايستاده بودم و نگاه مي کردم. فقط من بودم که از رو آتيش نپريدم.

چرا؟

چون مي ترسيدم .. مي ترسيدم موقع پريدن از رو کمر اينا کمرشون خم بشه و از فردا سوژه ام کنن ...

مي ترسيدم ... مي ترسيدم که نکنه به آتيش که رسيدم پام بره تو آتيش و بقيه مسخره ام کنن ...

از مسخره شدن .. سوژه شدن ... مورد تمسخر قرار گرفتن .. از اينکه بهم بگن چاق مي ترسيدم ...

اما همون شب هم چند بار کمر اين پسراي دلا شده خم شد هم پاي چند نفر رفت تو آتيش ...

اما کسي اونا رو مسخره نکرد .. چرا؟ چون لاغر بودن .. چون عشوه داشتن .. يا پسر بودن و با شوخي سر و تهش و هم مي آوردن ....

من زشت نبودم .. من بي شخصيت نبودم .. من بد نبودم .. فقط چاق بودم .. تنها گناهم که به خاطرش عذاب کشيدم چاقي بود گناهي بود در عين بي گناهي....

با بغض و اشک رو به ماهان گفتم: من .. من فقط چاق بودم ... ديگه نمي خوام به اون حالت برگردم. حاضرم ديگه هيچ وقت غذا نخورم اما دوباره اون حساي بدو تجربه نکنم. نمي خوام به خاطر يه بچه يه حاملگي دوباره چاق بشم.

بغض کرده در حالي که سعي مي کردم اشکامو پنهون کنم سريع قدم برداشتم تا از کنار ماهان رد شم و خودمو به اتاقم برسونم.

از کنار ماهان که خواستم رد شم مچ دستمو گرفت. پهلو به پهلو ايستاده بوديم. برگشتمو با چشمهاي خيس يه وري نگاش کردم.

ناراحت بود وغمگين. با يه صداي آروم و فوق العاده آرامش بخش گفت: تو همون موقع هم که چاق بودي به نظرم از همه دخترا خوشگل تر بودي.

خوشگل؟ خوشگل بودم ... وقتي چاق بودم خوشگل بودم ...

نفسهام تند شده بود .. نمي دونم به خاظر ناراحتي و عصبانيت چند دقيقه پيشم بود؟؟؟ به خاطر حرفي که ماهان زده بود يا نگاه عجيب و خاصي که بهم مي کرد.

نمي دونم وقتي هيجان زده ام وقتي گيج و بهت زدم قيافه ام چه جوري ميشه. هر جوري که بود باعث شد ماهان آروم پلکهاش و ببنده و يه نفس عميق بکشه.

ماهان: تو مامان فوق العاده اي ميشي آنا.

اين و گفت و سريع دستمو ول کرد و از آشپزخونه رفت بيرون.

گيج و مبهوت تو جام مونده بودم. هنوز نتونسته بودم با حرفهاش .. با نگاهش و با لحنش کنار بيام ... تو شوک بودم که کيانا صدام کرد.

کيانا: آنا کجايي؟؟؟ حواست نيستا. چي شده؟ چرا خشکت زده؟

به خودم اومدم. به زور يه لبخندي زدم و گفتم: نه خوبم ببخشيد نشنيدم صدام کردي.

يه تکوني به خودم دادم و شربتا رو ريختم تو ليوان و دوتاييي رفتيم بيرون.

تو کل مهموني مدام چشمم مي رفت سمت ماهان اما هر بار که مي ديدمش تو فکر بود. حتي براي ظاهر سازي هم به حرفهاي بقيه گوش نمي داد.

هر چي هم کيا باهاش حرف مي زد نمي فهميد. خيلي دوست داشتم بدونم به چي فکر مي کنه. دوست داشتم اون لحظه که تو آشپزخونه بود حرفش و مي زد.

نمي دونم .. ديگه نمي دونم اين حسي که دارم، اين حسي که فکر مي کنم ماهان بهم داره واقعيت يا توهمات منه يا چيزيه که من دوست دارم بدونم و ببينم و حس کنم ....

فکر مي کنم خيالاتي شدم و همه اين لحظات و مهربونيهاي ماهان و تو خواب مي بينم. همه اشم به خاطر اين سکوت مسخره ماهانه.

من اگه پسر بودم هيچ وقت لالموني نمي گرفتم. آي اگه پسر بودم ... مي رفتم همچين ماهان و مي زدم که زوري لب وا کنه و هر چي حس تو قلبشه رو بريزه بيرون.

خوشحالي آنا اعتراف زوري به چه دردت مي خوره. اصلا" کدوم اعتراف؟ اينکه تو به خودت اعتراف کردي که ماهان و دوست داري و از اون موقع همه کارهاي ماهان و مي زاري به حساب محبت همراه با دوستداشتن يه مرد به يه زن دليل نميشه که حس ماهان هم همين باشه.

اه آنا بميري .. دوست دارم الان اين صداي روشنگر تو کله امو شوتش کنم تو ديوار که هميشه تو لحظه هاي حساس اين جوري گند مي زنه به حالم.

تا آخر مهموني ماهان ساکت بود. برعکس من سعي مي کردم از هميشه بهتر و تاثيرگذارتر باشم.

نه به خاطر خانواده کيا نه ... به خاطر ماهان. چون با اينکه تو اين دنيا نبود انگاري اما با هر تکون من با هر حرکت من با هر حرف من نگاهش دنبالم مي چرخيد. يه نگاه عجيب و شايد گيج.

نمي دونم من توهم زده بودم يا واقعا" نگاهش غم داشت. نمي دونم.

آنا تو کلا" نمي دوني.

خانواده کيا بسيار از بنده خوششون اومده بود. هي آنا ، آنا جون مي کردن. ماهانم هي بهشون چشم غره مي رفت.

آي حال مي داد آي حال مي داد. البته حواسم بود که فردا که پريسا رو مي بينم که آمار خاندان مهربان و بهش بدم از اين شيرين بازيهاي خودم هيچي نگم. چون کتکه رو شاخش بود.

همين الانشم هر نيم ساعت زرت زرت زنگ مي زد ببينه چه خبره. ديوانه مي گفت از مادر خواهرش عکس بگيرم بهش نشون بدم.

بچه کلا" خل و چل شده بود. البته بودا الان بيشتر شده بود.

ولي در کل خانواده بسيار خوب و مهربون و خونگرمي بودن. من که خيلي خوشم اومد.

آخر شبم رفتن. خاله که انگار انرژي گرفته بود.

در کل شب خوبي بود و من چقدر تو خلوتم به جمله ماهان فکر کردم و از ذوقم خنديدم.

واقعا" عشق همينه که با يه جمله يه حرف، يه نگاه براي ساعتها پر انرژي باشي و احساس خوشبختي کني.

تو اين يه هفته زندگي روال خودش و داره. ميرم شرکت، ميرم دانشگاه، ماهان هر روز سر ساعت به زور مي فرستتم باشگاه. حتي وقتي که جلسه داريم و يا سرمونم خيلي شلوغه بازم نمي زاره از زيرش در برم و يا خودش مي رسونتم دم در باشگاه يا همون موقع زنگ ميزنه آژانس بياد ببرتم.

همه چيز خوبه و اضافه شدن يه دوست خوب هم اين خوبي و خوشي و زياد کرده.

خواهر کيا واقعا" دختره خوبيه. خيلي مهربونه. حقا که موقع فاميلي تعيين کردن به اين خانواده بهترينش و دادن.

مهربوني از سر و روشون مي باره. کيانا خيلي شاد و شيطونه. برعکس آرشام که آرومه. همه اش آدمو مي خندونه.

فرداي شب مهموني وقتي از شرکت اومدم خونه يه 10 دقيقه بعد کيانا اومد خونه خاله. هم خوشحال شدم هم تعجب کردم. از کجا مي دونست من کي ميام خونه؟ وقتي ازش پرسيدم يه لبخندي زد و گفت: راستش کشيک تو مي دادم. از کيا هم پرسيدم. باهات کار مهمي داشتم.

کنجکاو شده بودم. چي کار داشت که اين جوري آمارمو گرفته بود؟ منتظر موندم تا بگه.

کيانا: راستش امروز صبح کيا در مورد دوستت پريسا با من و مامان صحبت کرد.

ابروهام پريد بالا و گوشام تيز شد. پس بگو چرا کيا امروز دير اومده بود.

من: خوب ....

کيانا: راستش من و مامان به کيا اطمينان داريم. پسر عاقليه و ما خيلي خوشحاليم که بالاخره تونست جفتش و پيدا کنه. اين جور که از برق چشمهاش موقع حرف زدن در مرد پريسا پيدا بود انگاري خيلي هم دوستش داره.

و از اونجايي که ما ديشب يه شناخت نسبي نسبت به تو پيدا کريدم و تو هم که خيلي گلي و پريسا هم دوست توئه يه جورايي خيالمون راحت تره.

الان اومدم يه خواهشي ازت بکنم. راستش من از صبح که کيا حرف پريسا رو زده دارم از فضولي ميميرم که ببينمش. به کيا که گفتم پسره خبيث فقط برام ابرو بالا انداخت و گفت به وقتش.

بي شعور ميدونه من تا اون موقع مي ميرم از فضولي. الان اومدم دست به دامن تو بشم تا شايد تو بتوني يه کاري برام بکني.

کيانا خودش و رو مبل کسيد جلو و اومد سمت منو دستمو که روي پام بود و گرفت بين دستهاش. چشمهاش و ريز کرد و گفتک آنا جونم ترو خدا يه قراري بزار من پريسا رو ببينم. به خدا نم يخوام خواهر شوهر بازي در بيارم. من اصلا" بلد نيستم. دوست دارم با زن آينده برادرم بيشتر آشنا شم.

به نظر من نقطه اتصال يه خانواده نه روابط خونيه نهه يه عقدي که يه دختر و يا يه پسر و به خانواده ي ديگه اي وصل ميکنه.

من معتقدم دوستي و محبت بين آدمها از هر اتصالي قويتره. الانم دلم مي خواد با پريسا آشنا بشم و باهاش دوست بشم. من خواهر ندارم خيلي دلم يه خواهر خوب مي خواد. يکي مثل تو.

بهش لبخند زدم و اون يکي دستمو گذاشتم رو دستش و گفتمک باشه عزيزم بهش مي گم. مطمئنم از پريسا خوشت مياد خيلي دختر خوبيه.

و همين طورم شد.

با پريسا قرار گذاشتيم که به بهانه خريد بريم بيرون. به اصرار کيانا به پريسا نگفتم کيانا خواهر کياست. موثع معرفي هم فقط گفتم از دوستان خانوادگي خاله ايناست.

چون کيانا مي گفت: دوست ندارم به خاطر اينکه خواهر کيام باهام رفتار خاصي بکنه. من مي خوام خود واقعيشو ببينم.

و ديد. خود خود پريسا رو که در عين شيطنت خانم بود. پريسايي که عاقل تر از من بود و راحت تر با بقيه ارتباط برقرار مي کرد.

10 دقيقه از ديدنشون نگذشته بود که همچين با هم مچ شدن که انگار سالهاست با هم دوستن. حتي سليقه خريد کردناشونم مثل هم بود. پدر منودر آوردن تا 4 تا لباس خريدن. ديگه پاهام از بس که راه رفته بودم ذوق دوق مي کرد.

آخرش موقع خداحافظي کيانا پريسا رو سفت بغل کرد و گفت: من واقعا" خوشحالم که قراره همچين دختر ماهي خواهرم بشه. بالاخره کيا از خودش يه عرضه اي به خرج داد. انصافا" بايد بگم خيلي خوش سليقه است.

پريسا بدبخت با دهن باز داشت به کيانا نگاه مي کرد که بدجنس مي خنديد. بعد از چند لحظه که به خودش اومد به جاي اينکه خانم بشه و آروم و سر به زير بشه يه جيغي کشيد و افتاد دنبالم که بزنتم که چرا بهش نگفتم.

منم از ترسم مدام دور کيانا مي چرخيدم و کيانا هم که ريسه رفته بود از خنده.

خدايي عروس اين مدلي نوبره والا. اما عجيب اين عروس و خواهر شوهر آينده با هم دل و قلوه مي دادن.

خلاصه اينکه الان که يه هفته گذشته و اين دوتا دوستاي جون جوني شدن با هم.

امروز کيانا زنگ زده گفته شب بياين خونه ما شب نشيني. بعد با ذوق گفت: مامانم مي فرستم پيش سيمين جون که راحت باشيم. مي خوام کلي حال کنيم. به پريسا هم گفتم بياد. امشبم خونه ما بمونيد.

من: وا کيانا حالت خوبه؟ خونه ماهان و شما يه طبقه فاصله داره فقط بر مي گرديم خونه ديگه.

کيانا: نخيرم نميشه که سر صبح بريد خونه من مي خوام تا صبح بيدار باشيم. فردا هم که تعطيله بهانه نياريد. شب منتظرتونم.

اين و گفت و ديگه نزاشت من يکم ابراز وجود کنم.

بعد شرکت با ماهان رفتيم دنبال پريسا و 3 تايي رفتيم خونه ماهان اينا. چه معني داشت عروس آينده زودتر از بقيه بدو بدو کنه بره خونه دوماد آينده اونم تنها تنها ....

دخترا چه پررو شدن اين روزا. بنا به اين دلايل من مثل يه مامان خوب عمل کردم و تحت نظارت خودم پريسا رو آوردم خونه ماهان اينا که بعد از اينکه ماها حاضر شديم 3 تايي بريم بالا.

موقعي که داشتم حاضر مي شدم پريسا مدام غر مي زد. طاقتش تموم شده بود و مي خواست زودتر بره. نه که فکر کني دلش براي کيا تنگ شده ها نه. داشت مي مرد از فضولي ديدن خونه اشون.

زير غرغاي پريسا حاضر شدم و يه آرايشي هم کردم. يه تاپ سبز يشمي پوشيدم با يه شلوار جين مشکي. موهامم باز ريختم دورم.

ماهانم يه تيپ اسپرت زده بود. از اونجايي که قرار بود شبم بمونيم هر کدوم يکي يه دست لباس راحتم با خودمون برده بوديم که براي خواب بپوشيم.

آخه کي دفعه اولي که ميره خونه کسي پيژامه با خودش مي بره؟؟؟

رفتيم بالا و زنگ زديم. چشمهاي پريسا داشت برق مي زد. راستش منم فضوليم گل کرده بود. دفعه قبلي که رفته بودم خونه کيا اينا به خاطر اون سوتي کذايي نتونسته بودم اتاقها رو ببينم و امروز مي ديدم.

زنگ زديم و منتظر مونديم. در باز شد و کيانا خندون اومد جلوي در. با ذوق سلام کرد. اين دختر هميشه شاد بود.

تعارف کرد و رفتيم تو خونه بعد از سلام و احوال پرسي با کيا و آرشام تازه وقت کردم به دورو برم نگاه کنم. رو ميز اپن پر بود از وسيله.

الان اگه با پريسا تنها بوديم حتما" يه سوتي مي کشيدم. حالا مي فهميدم چرا اين کياناي ناقلا اصرار داشت بيايم و تا صبح به قول خودش بترکونيم. رو اپن بساط مشروب آماده بود. پر بود از مزه و به تعداد گيلاس و شراب قرمز و ودکا و ديگه بقيه رو نمي دونستم چيه.

اونقدي بود که براي 20 نفر آدم کفايت مي کرد. نمي دونم اينا در مورد ما چي فکر کرده بودن. اگهع همه اينا رو يم يخواستيم بخوريم که همه کارمون به بيمارستان مي کشيد.

کيانا بريا راحتي ما و بيشتر خودش آرش و مامانش و فرستاده بود پايين پيش خاله. قبل اومدن فرخنده خانم با لبخند و چشمک گفت خوش بگذره بهتون. الان معني چشمکش معلوم شده بود. مي دونستا اينجا چه خبره.

آهان يه چيزي ديگه اينکه وقتي کيا فهميد کيانا سر خود پريسا رو ديده يه روز مامانش برد بيرون که پريسا رو رسما" بهش معرفي کنه و من نمي دونم اين پريسا مارمولک چه جوري برخورد کرده بود که اين زن تا مي دتش مدام عروسم گلم و پريسا جون از زبونش نمي افتاد. خدايي پريسا تو خانمانه رفتار کردن خيلي خيلي بهتر از من بود. در کل مامان پسند بود.

نشستيم دور هم و اول يکم حرف زديم. کيانا بلند شد يه اهنگ آروم گذاشت و دوباره اومد کنارمون نشست. رو به من و پريسا گفت: خيلي خوش اومدين. انقده دلم بريا اين دور هميا تنگ شده بود.

کلي برنامه چيدم براي امشب. البته کلي هم نه ولي مي خوام يکم حال کنيم. علل حساب بلند شيد بريم يه لب تر کنيم و شنگول شيم.

اين و گفت و يه چشمک زد بهمون و بلند شد و دست من و پريسا رو هم کشيد و بلندمون کرد.

پسرا که همون اول جمع شده بودن دور بساط و جلسه گرفته بودن بريا خودشون.

کيانا يکي يه گيلاس برامون ريخت و داد دستمون.

من موندم و گيلاسي که نمي دونستم باهاش چي کار کنم. روم نميشد به کيانا بگم نمي خورم. پريسا نفله هم فهميده بود و رفته بود کنار کيا ايستاده بود و برام ابرو بالا مي نداخت. کيانا خودش رفت نشست کنار آرشام. من تک و تنها نشسته بودم و با غصه به گيلاسم نگاه مي کردم.

تا اينجا که کيانا رو شناخته بودم فهميدذه بودم که نه تو کارش نيست. نم يخوام و نميام و نمي خورم حاليش نبود. اگه مي گفتم مشروب خور نيستم به زورم که شده مي ريخت تو حلقم. فقط همين يه اخلاق کوچولوش يکم بد بود. در کل خيلي ماه بود.

لبمو به دندون گرفته بودم و دودستي گيلاس و چسبيده بودم و غصه مي خوردم. کيانا هم هر 30 ثانيه بر مي گشت سمتم و مي گفت: بخور ديگه. هيم گيلاسشو مي کوبيد به گيلاسم و سلامتي و اينا مي گفت.

ديگه براي بار دهم که برگشت و گفت بخور ما همه منتظر توييم فهميدم که راه دررو ندارم و امشبه بايد کله پا بشم.

چون همه گيلاساشون و تموم کرده بودن و منتظر من مونده بودن که منم بخورم و دور بعد و بريزن.

دستام سفت دور گيلاس چسبيده بود. ديگه پي تگري زدن و به تنم ماليده بودم. از مشروب متنفر بودم بوي الکل حالمو بد مي کرد اما چاره اي نداشتم. چشمهامو بستمو مثل کسي که مي خوان اعدامش کنن زير لب زمزمه کردم: خدايا خودت امشب و بخير بگذرون و شرفمو حفظ کن.

با دستهاي سفت شده گيلاس و به زور با چشمهاي بسته آوردم بالا. يه نفس عميق کشيدم و گيلاس و گذاشتم رو لبم که بخورم.

آماده بودم که مايع بد بو رو بريزم تو حلقم که يهو گيلاس از دستم در اومد. يه لحظه فکر کردم نخورده فشارم افتاده و بدنم سست شده و گيلاس از بين دستام افتاد پايين.

با ترس چشم باز کردم و به پايين و جاي احتمالي که گيلاس افتاده بود و نگاه کردم. اما از گيلاس خبري نبود.

يه گيلاس خالي اومد بين دستهام.

با تعجب به گيلاس خالي نگاه کردم و سرمو بلند کردم ببينم کي گيلاس و گذاشته تو دستم.

ماهان کنارم ايستاده بود و گيلاس پر من و به لبش برده بود و يه نفس سر کشيد.

با بهت نگاش کردم. چه نفسييييييييييييي اي جونممممممممم....

ماهان گيلاس و تا ته سر کشيد و پشت بندش يه چيپس گذاشت دهنش برگشت سمت منو آروم گفت: نگران نباش من ساقيم نمي زارم بهت مشروب بدن.

قدرشناس بهش لبخند زدم.

خدا رو شکر کسي نفهميده بود.

بعد از اينکه همه گيلاسهاي خالي و جمع کردن ماهان شروع کرد براي همه مشروب ريختن. هم سرشون به کار خودشون گرم بود و غير من هيچ کس حواسش به ماهان نبود.

ماهان همه گيلاسها غير يکي و پر مشروب کرد و تو گيلاس آخري خيلي شيک و ريلکس بدون جلب توجه بقيه شربت گيلاس ريخت.

بعدم موقع تقسيم اون گيلاس شربتيه رو گذاشت جلوي من. يه لبخند بهم زد و منم خوشحال درجا گيلاسمو گرفتم تا ته سر کشيدم.

کيانا: وايييييييييي ... آنا اين کاره ايا ... نه به اون طول دادنت نه به اين يه نفس سر کشيدنت. خفه يشي دختر. يکم آرومتر بخور. بزار ما هم بهت برسيم.

فقط دندونامو بهش نشون دادم. پريسا ولي با ابروهاي بالا رفته مشکوک نگام مي کرد. مي دونست من مشروب خور نيستم. منم بهش چشم غره رفتم و رومو برگردوندم.

الاغ منو ول کرد رفت چسبيد به کيا. حالا انتظار داره سر از کار من در بياره. عمرا" بهت بگم چي خوردم.

والا من نمي دونم اين دختر پسران گل ما براي گرم شدن نياز به چند تا گيلاس از اين زهرهه ماريه داشتن که هي گيلاس مي نداختن بالا.

کم کم هر کي گيلاس به دست مي رفت سمت مبلها و مي نستن روش.

کيانا خوشحال گفت: خوب حالا که همه گرم شديم ميگم چه طوره بازي کنيم. بياين پانتوميم بازي کنيم خيلي حال ميده.

خودش ذوق زده بدون اينکه منتظر جواب باشه گروه بندي کرد.

ماهام به سان گوسفندان مطيع رو حرف ميزبان حر ف نزديم.

من و کيا و ماهان يه گروه شديم و کيانا و آرشام و پريسا يه گروه.

اول قرار شد ما اجرا کنيم. کيا بلند شد رفت سمت پيانا اينا و کيانا هم دم گوشش يه چي گفت.

کيا صاف ايستاد و يه چشم غره توپ به کيانا که با نيش باز براش ابرو بالا مي نداخت رفت و گفت: کيانا خجالت بکش... مراعات کن امشب و ...

بعد با ابرو به پريسا اشاره کرد.

پريسا هم نامرد سريع گفت: مراعات نمي خواد که بازيه خوب.

کيا هم يه پشت چشم براي پريسا رفت و برگشت سمت ما.

من و ماهان منتظر بوديم ببينيم چي کار مي کنه.

يهو نشست رو پاهاش و قيافه اشو جمع کرد و انگار داره يه کارهايي مي کنه.

من که با چشمهاي گرد داشتم به حرکاتش نگاه مي کردم. باورم نميشد کيا آقاي دکتر مهندسمون همون استاد دانشگاه اين حرکت و انجام بده. مي فهميدم داره چيو نشون ميده ها اما روم نميشد بگم.

ماهان بلند گفت: تو دستشويي نشستي داري زور مي زني؟؟؟

من قرمز شدم و کيانا اينا غش غش زدن زير خنده. کيا برگشت و بهشون با اخم گفت: زهر مار.

بعد برگشت سمت ماهان و با سر اشاره کرد که يعني آره. بعد از يه جايي تو هوا شرع کرد کشيدن و جدا کردن يه چيزي و بعد هم خود عملب و انجام داد.

ماهان هم با خنده گفت: دستمال توالت؟؟؟

کيا مثل فنر از جاش پريد و گفت: آره همون بود....

کيانا اينا هنوز داشتن مي خنديدن.

کيا قرمز اومد نشست کنارمون. منم سرم پايين بود و ريز مي خنديدم. راستش خجالت مي کشيدم از کيا.

بعدي نوبت پريسا بود. کيا هم نامردي نکرد و بهش گفت: اتو زدن و نشون بده.

پريسا معترض گفت: کيا ...

کيا تکيه داد به مبل و گفت: چيزي که عوض داره گله نداره.

پريسا هم چشم غره رفت و رفت که نشون بده.

اول جلوي يه آينه فرضي ايستاد و کلي آرايش کرد و بعد کيف به دست از خونه فرضيش اومد بيرون. حالا راه رفتنش خنده داشت. لبهاشو غنچه کرده بود و داده بود جلو و قدمهاش و ضربدري بر مي داشت و با عشوه راه مي رفت. بعد اداي خيابون و ماشينا رو در آورد و بعد از رد کردن چند تا ماشين بالاخره سوار يکيشون شد.

تو اين فاصله هم کيانا و آرشام ريزه ريزه مي گفتن که داره چي کار مي کنه. يهو کيانا پريد بالا و گفت: اتو زدن؟؟؟

پريسا صاف شد و با لبخند گفت: خودشه ايول ....

رفت جلو و دستهاشون و کوبوندن به هم.

اونقدر بازي جذاب بود و اونقدر سرگرم شده بوديم که اصلا" نفهميده بوديم کي زمان گذشت. واي که چقدر خنديديم. دل درد گرفته بوديم. اين بينا بين گيلاسها عهم پر و خالي مي شد و بيشتر از همه کيانا خورده بود. رسما" خفه کرده بود خودشو. با چند تا سيگاري هم که پشت بند مشروبا کشيده بود ديگه تعادل نداشت و موقع راه رفتن تلو تلو مي خورد. هر چي هم آرشام و کيا مي خواستن جلوش و بگيرن نمي شد.

کيانا با همون حالش بلند شد و آهنگ شاد گذاشت و دست آرشامم کشيد و آورد وسط و شرع کردن دوتايي رقصيدن.

بعدم پريسا و کيا رفتن وسط. کيانا تلو تلو خورون اومد و دست منو ماهان و کشيد و ما رو برد وسط و خودش با ماهان شروع کرد رقصيدن و منم مجبوري با آرشام رقصيدم. همون شلنگ تخته انداختن.

يکم که گذشت انگار انرژي ها ته کشيده بود همه ولو شديم رو مبلها.

حقم داشتيم خوب. ساعت 5 صبح بود. ديگه نا نداشتيم.

کيانا ديگه چشمهاش باز نميشد. تو بغل آرشام ولو شده بود. داشتيم بحث مي کرديم که کي کجا بخوابه که کيانا از تو بغل آرشام خودشو کشيد بالا و گفت: همه همين وسط جا پهن مي کنيم مي خوابيم. من مي خوام مثل قديما که با دوستام مي خوابيدم بخوابم.

حالا هي ماها چشم و ابرو ميايم کيانا نمي فهمه.

بالاخره زورش بيشتر از همه بود. من نمي دونم آرشام رسما" در نقش بوق ظاهر شده بود. کيانا همه کاره بود و آرشامم حرف نيم زد رو حرفش.

خلاصه همون وسط تشک پهن کردي و ماها هم لباسهامون و عوض کرديم و دراز کشيديم.

کيانا و آرشام وسط خوابيدن و من و پريسا يه سمت کيانا و اون سمت آرشامم ماهان و کيا خوابيدن. هر چي کيا گفت بزاريد من و ماهان و آرشام بريم تو اتاق من بخوابيم کيانا نزاشت.

همه دراز کشيديم. از دست اين کيانا. کلا" شاد بود اما وقتي مست شده بود مشنگ مي زد.

خواب و بيدار بودم که حس کردم يکي از جاش بلند شد. چشم باز کردم ديدم کيانا بلند شده ايستاده. تو اون تاريکي نمي فهميدم داره چي کار ميکنه اما چون حالش خوب نبود از جام بلند شدم ببينم چرا پا شده.

رفتم کنارش و گفتم: کيانا جايي مي خواي بري ؟ حالت خوبه؟؟؟

کيانا با چشمهاي نيمه باز نگام کرد و گفت: آره مي خوام برم دستشويي.

دستشويي تو راهروي اتاقهاشون بود. دستش و گرفتم که هدايتش کنم اما اون زودتر از من حرکت کرد.

اول رو پاي آرشام لگد کرد و جيغش و بلند کرد بعد رو شکم کيا لگد کرد که نعره کيا بدبخت رفت هوا.

با صداي داد کيا و آرشام ماهان و پريسا هم بيدار شدن.

ماهان بلند شد و يکي از چراغها رو روشن کرد و تونستم يه کوچولو راهمو ببينم. دست کيانا رو گرفتم که نخوره زمين. کيا و آرشام و پريسا تو جاشون نشسته بودن و گيج ماها رو نگاه مي کردن.

هنوز کامل خواب از سرشون نپريده بود.

خواستم کيانا رو بکشم سمت دستشويي که ديدم از جاش تکون نمي خوره. يه بار ديگه هم کشيدمش که صداش بلند شد.

کيانا: اه آنا ولم کن مي خوام برم دستشويي.

من: مي دونم عزيزم مي خوام ببرمت دستشويي ديگه.

دو.باره دستشو گرفتم. دوباره دستش و کشيد.

کيانا: خودم مي تونم. ولم کن.

دستش و ول کردم. اگه بازم دستشو مي گرفتم جيغش مي رفت هوا. کنارش ايستادم که اگه داشت مي خورد زمين کمکش کنم.

کيانا يه قدم برداشت و رفت رو تشک ماهان ايستاد. گيج گيج بود. مست مست.

دستش رفت سمت شلوارش.

يهو به خودم اومدم و همزمان منو آرشام با هم رفتيم سمتش. من دستش و گرفتم و گفتم: کيانا داري چي کار مي کني؟؟؟

يه نگاه گيج کرد بهم و گفت: خنگي؟؟؟؟ مي خوام دستشويي کنم.

من: خوب عزيزم بيا بريم دستشويي.

کيانا: آنا گيج مي زنيا خوب اومدم دستشويي اگه بزاري کارمو بکنم.

جان؟؟؟؟ دستشوييي؟؟؟ تشک ماهان دستشويي بود؟؟؟

اونقدر خنده ام گرفته بود که نمي تونستم درست حرف بزنم. پريسا و کيا و ماهان که بلند بلند مي خنديدن.

آرشام: کيانا عزيزم اينجا که دستشويي نيست. بيا بريم . من مي برمن.

کيانا با اخم دستشو از تو دست آرشام کشيد بيرون و گفت: اه ... آرشام ولم کن تو رو کجا ببرم برو بيرون بزار کارمو بکنم برو ...

دوباره دستش رفت سمت شلوارش.

مرده بوديم از خنده. اونقدر صحنه جالبي بود که هيچ کدوم نمي تونستيم جلوي خنده امون و بگيريم.

آرشام هي قربون صدقه کيانا مي رفت ازش مي خواست که باهاش بياد برن دستشويي. کيانا هم با اصرار و لج بازي مي گفت من تو دستشويي هستم و برو بيرون.

کم مونده بود همون وسز کارشو بکنه.

من که ولو شده بودم رو زمين. پريسا بالشتش و گرفته بود تو دهنش که صداي خنده اش خيلي بالا نره. ماهان و کيا هم که جاي خود ريسه رفته بودن.

آخرم آرشام ديد حريف کيانا نميشه دست انداخت زير زانوش و کيانا رو انداخت رو کولش و بردش دستشويي.

کيانا هم از شونه آرشام آويزون بود و مدام جيغ و داد مي کرد که : بابا من دستشويي دارم منو کجا مي بري. بزار برم دستشويي کارمو بکنم.

آرشام به هر ترتيبي بود اين کيانا رو برد دستشويي.

کيا رو به ماهان گفت: داداش انگاري تشک تو بد فاز دستشويي ميده. بپا تا صبح خراب کاري نکني.

آرشام بالاخره موفق شد و بعد يکم با کيانا برگشتن. آرشام کيانا رو نشوند رو تشکش.

کيانا با چشمهاي خمار يه نگاه به تک تکمون کرد و گفت: شماها خواب ندارين؟؟؟ بخوابين بزارين ماها هم بخوابيم ديگه چقدر سر و صدا مي کنيد. خوابمون و پروندين.

ماها ديگه پوکيديم از خنده.

بعد کلي خنده چراغا رو خاموش کرديم و خوابيديم.

يه بار که با خاله نشسته بوديم جلوي تلويزيون و داشتيم سريال کره اي نگاه مي کرديم. تو سريال اين دختر داستان براي تولد دوستش يه کيک شکلاتي درست کرد که قيافه اشم دل آدمو آب مي کرد. من که دهنم آب افتاده بود.

خاله با يه آهي گفت: انقده دوست دارم يه بارم که شده براي تولدم يا سالگرد ازدواج از اين کيک خونگيا داشته باشيم. اما اين حميد اهل کيک گرفتن و درست کردن نيست. سر هر مراسمي من و خرکش ميکنه مي بره شام بيرون. نميگه يه بار تو خونه باشيم يه کيکي بگيريم يه جشن خودموني بگيريم.

اين و که خاله گفت انقده دلم براش سوخت.

امروز صبح قبلا از اينکه من و ماهان بريم خاله گفت: امروز عصري زودتر بيايد خونه چون سالگرد ازدواجشونه و مي خوان عصري برن خريد و شامم بيرون بخورن.

کلا" دوست ندارم سر خر باشم. هر چند معمولا" سر خر مامانم اينا هستم. اما ديگه خاله اينا زشته. يه نگاهي به ماهان کردم و با اشاره بهش فهموندم يه کاري بکنه نريم امشب.

ماهانم سريع گرفت مطلب و گفت: نه مامان جان شما بريد من و آنا کلي تو شرکت کار داريم. بريد بهتون خوش بگذره.

خاله يکم اصرار کرد و بعد که ديد منم حرف ماهان و مي زنم کوتاه اومد.

تا از در اومديم بيرون رو به ماهان گفتم: ماهان امشب زود ميايم خونه؟؟؟

يه ابروي ماهان رفت بالا و شيطون گفت: امشب که خونه کسي نيست چرا زودتر بيايم؟؟؟

اخم کردمو با دست کوبوندم به بازوش که نيششو ببنده.

من: گمشو بي ادب. کار دارم خوب. مي خوام براي خاله اينا کيک درست کنم.

بعدم قضيه فيلم و اينا رو گفتم. هي ماهان گفت: ميريم کيک آماده مي خريم اما من به اصرار گفتم نخير نميشه و من خودم بايد کيک درست کنم.

ماهانم ديد حريف من نميشه گفت: باشه اما من که مي دونم کيک درست کردن بلد نيستي.

راست مي گفت بلد نبودم. اما تو شرکت کلي تو اينترنت سرچ کردم و چند مدل کيک شکلاتي پيدا کردم.

عصري هم موقع برگشت با ماهان رفتيم مواد لازمو خريديم. يه قالب خوشگلم گرفتم که کيکم خوش فرم در بياد.

رفتيم خونه و من سريع لباسامو عوض کردم و رفتم تو آشپزخونه.

تو شرکت روش پخت و پرينت گرفته بودم و گذاشتم روميز. وسايل و از تو نايلون در آرودم. خم شدم رو روش پختو آروم خوندمش.

من: خوب ... بزار ببينم اين چي ميگه ... سيني فر را با يک برس آشپزي چرب کنيد. فر را روشن کرده و در درجه حرارت 140 درجه سانتيگراد قرار دهيد.

ماهان: مطمئني مي توني؟؟؟

سرمو بلند کردم و يه نگاه بهش کردم و گفتم: پس چي که مي تونم. يه کيک ساده است ديگه.

ماهان شونه اي بالا انداخت و چرخيد که از آشپزخونه بره بيرون.

دوباره به دستور پخت نگاه کردمو يادم اومد که بلد نيستم با فر کار کنم.

تندي گفتم: ماهان ....

ماهان برگشت سمتم.

سعي کردم يه لبخند مليح بزنم و با خر کننده ترين لحنم بگم: ميشه فرو برام روشن کني؟؟؟

اما ماهان زرنگتر از اينا بود. بدجنس خنديد و گفت: بلد نيستي با فر کار کني نه؟؟؟

سريع لبخندم جمع شد و با اخم گفتم: فر شما رو بلد نيستم.

يه ابروش و برد بالا و گفت: گاز شمام که همينه.

نيشش و باز کرد. چشمهامو ريز کردم و دفاعي گفتم: خوب که چي؟ بلد نيستم. چي ميگي؟؟؟

بلند خنديد و اومد سمتم و بينيمو خوشحال کشيد و رفت سمت فر.

ماهان: خوب آنا خانمي من که گفتم بلد نيستي حرص خوردن نداره عزيزم. چشم خودم روشن مي کنم.

با اخم بينيمو مي مالوندم. با حرص گفتم: تو آخر اين دماغ منو از جاش مي کني. اونوقت هيچکي نگام نميکنه و رو دست مامانم مي مونم.

برگشت سمتم و يکم چشمهاش و ريز کرد و جدي گفت: بهتر ....

چشمهامو گرد کردم.

من: بهتر که بي دماغ شم؟؟؟

ماهان يه اخمي کرد و خم شد سمت فر و آروم گفت: بهتر که کسي نگات نکنه.

زير لب گفتم: ديوونه ....

به ماهان گفتم رو چند تنظيم کنه و ماهان درستش کرد. بعدش رفت بيرون و به عشقش رسيد. همون ولو شدن رو مبل جلوي تلويزيون. من نمي دونم اونجا چه حسي بهش ميده که سر و تهش و بزني ولوئه رو اين مبله. ديگه کم کم به اين مبله هم حسوديم ميشه. واي آنا داري ديوونه ميشي. تمام....

قالبمو روغن مالي کردم و گذاشتم تو فر.

خوب حالا بايد چي کار کنم؟؟؟

کله امو کردم تو برگه و خوندم.

شکلات هاي سياه را در يک قابلمه کوچک قرار داده و روي گاز بگذاريد تا آب شود. سپس قهوه را با کمي آب سرد حل کرده و داخل قابلمه شکلات بريزيد. با حرارت کم اين مايع را داغ کنيد تا زمانيکه شکلات ها کاملا آب شوند.

يه شير جوش در آوردم و گذاشتم رو گاز. زيرش و روشن کردم و شکلاتها رو ريختم توش. بقيه چيزاي تو دستور کار و هم ريختم توش ....

دوباره رفتم سراغ روش کار.

در حاليکه شکلات هاي در حال آب شدن هستند ، دو نوع آرد را با هم مخلوط کرده و جوش شيرين ، شکر و پودر شکلات را نيز به آن اضافه کنيد. اين خمير را با دست هم بزنيد. حالا تخم مرغ ها را نيز به آنها اضافه کرده و سرشير را نيز در کاسه بريزيد.

کارهايي که نوشته بود و انجام دادم اما مگه اين آردا با هم مخلوط ميشدن؟؟

رو ميز يه کاسه بزرگ گذاشته بودم و آردا رو ريختم توش. بقيه رو هم بهش اضافه کردم. با هر حرکت قاشق تو کاسه اين پودرها يه دور مي رفتن هوا و ميومدن پايين و از کاسه پرت مي شدن بيرون.

گفتم بزار تخم مرغا رو بريزم با سرشير شايد اين گردا بمونن تو کاسه. کل ميز و آردي کرده بودم. ميز قهموه اي سوخته سفيد شده بود و لباسهامم سفيد بود. مجبور شدم يکم ديگه آرد بريزم تو کاسه. چند تا تخم مرغ شکوندم و سرشيرم ريختم توش. اما هر کار مي کردم با قاشق هم نمي خورد. منم دستمو تميز شستم و با 5 تا انگشت افتادم به جون مخلوط آردم.

الان بهتر مخلوط مي شدن و بيشترم مي پاشيدن بيرون. خم شده بودم رو کاسه و کله امو برده بودم رو کاسه و با دقت ورزش مي دادم و سعي مي کردم مخلوطشون کنم.

موهام از دو طرف پيشونيم ريخته بودن رو صورتمو و عصبيم مي کردن.

با دستهام موهامو دادم عقب. اما همين که خم ميشدم دوباره ميومدن تو صورتم.

يادم افتاد که از اين شکلات مايع گرفتم از اينايي که پمپي ميرييزه بيرون. براي بيشتر شکلاتي کردن کيکم. رفتم آوردمش و خواستم بريزم تو کاسه اما هر چي فشارش مي دادم بيرون نميومد.

سرش قوطي شکلات و پيچوندم. سرش باز بود اما انگار گير داشت. دودستي گرفتمش و آوردم بالا تا از اون سوراخ درش که مثل سر سس بود نگاه کنم ببينم شکلاته بالا مياد يا نه.

تو يه لحظه بي هوا يه فشاري به بدنه شکلاته دادم و شکلاته مثل چي فوران کرد و پاشيده شد تو صورتمو لباسم.

تو اون لحظه تنها چيزي که عقلم فرمان داد بستن چشمهام بود و جيغ کشيدن.

قوطي شکلات و پرت کردم رو ميز و با دست سعي کردم شکلاتاي تو صورتمو پاک کنم اما انگار بدترش کردم و بيشتر پخش شد.

با صداي جيغ من ماهان پريد سمت آشپزخونه و با هول گفت: آنا چي شده؟؟حالت خوبه؟؟ سوخ .....

يهو ماهان ساکت شد.

با ساعدم سعي کردم چشمهامو پاک کنم تا بتونم بازشون کنم. ساعدمو کشيدم به چشمهامو آروم بازشون کردم. ماهان جلوي در آشپزخونه ايستاده بود و مبهوت به من نگاه مي کرد.

يهو منفجر شد و پق زد زير خنده. قهقهه مي زد و ميومد جلو.

ماهان: واي آنا خواستي يه کيک درست کنيا ببين با خودت چي کار کردي؟؟؟ مي خواستي کيک درست کني يا آناي شکلاتي؟؟؟؟ شکلات و آرد از سر و صورت و موهات مي ريزه. شدي مثل اين خرس شکلاتيها ....

اينا رو مي گفت و ميومد سمت ميز و قهقهه مي زد. تا گفت خرس شکلاتي يهو آتيش گرفتم. بي شعور ...

با حرص دستمو بردم تو کيسه آرد و يه مشت ازش برداشتم و با همه حرصم پرت کردم تو صورت ماهان.

ماهان در حين خنديدن يهو صورتش پر گرد سفيد شد و چون دهنش به خاطر قهقه اش باز بود بيشتر آرد رفت تو دهنش.

ماهان فوري دهنش و بست و خم شد و شروع کرد به سرفه کردن و تف کردن آردا بيرون.

تو همون حالت گفت: آنا خيلي .. بد جنسي .. اين آرده چيه.. آخه .. خودت شکلات خوردي .... به من آرده کوفت دادي ....

بدجنس خنديدم و خبيث گفت: ماهان خان اگه خيلي دلت شکلات مي خواد حرفي نيست...

دست بردم سمت شکلاته و برش داشتم.

ماهان تازه تونسته بود از شر اون آردا خلاص شه. يه دستي به صورتش کشيد و صاف ايستاد و برگشت سمت من و تا خواست يه چيزي بهم بگه شکلات و آوردم بالا و با همه زورم فشارش دادم.

شکلاتا مثل چي پاشيده شدن تو صورتش.

جيغش رفت هوا. عشق مي کردم با ديدنش. غش غش مي خنديدمو با همه زورم به شکلاته فشار مي آوردم.

خيلي شيک کل شکلاته رو خالي کردم تو صورتش.

واسه خودم تو هوا ظرفه رو مي چرخوندم و به صورت دايره مي گردوندمش که خوشگل بشينه تو صورتش.

ماهان دستش و بالا آورده بود تا جلوي صورتش. که جلوي شکلاتا رو بگيره. کل دستش شکلاتي شده بود.

با حرص داد کشيد: آنا مي کشمت نکن .. ميگم نکن ...

اما من بدجنس تر با هيجان گفتم: مي کنم. حقته تا تو باشي که ديگه مسخره ام نکني. خيلي خوشگل شدي.

ماهان: آنا ميکشمت ..

زبونم و درآوردم براش و خوشحال گفتم: هيچ کاري نمي توني بکني ...

تقريبا" کل شکلات و خالي کردم تو سر و صورتش. ديگه شکلات نميومد بيرون.

گرفتم جلو صورتم که ببينم تموم شده يا بايد بيشتر فشارش بدم.

ماهان: چي شد؟؟؟ تفنگت خالي شد؟؟؟ حالا بي سلاح بازم بلبل زبوني مي کني؟؟؟ الان نشونت مي دم شکلاتي کردن من چه عواقبي داره.

اين و گفت و اومد سمت ميز و خواست بياد سمتم.

واي مي دونستم دستش بهم برسه بيچاره ام ميکنه.

از ترس يه جيغي کشيدم و جفت دستامو کردم تو ظرف آرد و مشت مشت پاشيدم تو صورتش. ماهان فقط سرش و تکون مي داد و جاخالي مي داد تا آردا تو چشماش نره.

چرخيدم دو ر ميز. ماهانم رسيد به آرد و اونم با مشت آرد پاشيد بهم.

وضعيتي شده بود. هي مي چرخيديم دور ميز و هر کي مي رسيد به کيسه آرد دوتا مشت آرد مي گرفت و مي پاشيد به اون يکي.

يهو ماهان تند چرخيد و من که واسه خودم از سمت راست مي چرخيدم دور ميز و به خيالم از ماهان دور ميشدم بات چرخش برعکس و بي هواي ماهان گيج شده موندم. به جاي اينکه از سمت راست بياد دنبالم از چپ چرخيده بود. ديگه نمي شد بچرخم دور ميز. از زور هيجان فقط جيغ مي کشيدم و هول مي رفتم عقب. ماهانم که فهميده بود ديگه گير افتادم و راه فراري ندارم خبيث مي خنديد. اونقدر رفتم عقب و ماهان اومد جلو که خوردم به کابينتا. ديگه آردي هم نمونده بود برام.

ماهان رسيد تو يه قدميم. واي اگه دستش بهم برسه ...

تو يه لحظه که صورت خبيثش اومد جلوي صورتم. منم دستهاي مخلوط آرد و شکلاتمو آوردم بالا و تند تند مالوندم به صورتش.

ماهان صورتش و به چپ و راست مي چرخوند که نتونم کثيفش کنم. اما من کوتاه بيا نبودم. هر سمتي که صورتش و مي گردوند منم دستمو مي بردم تو صورتش.

آخر کفري دستهاش و آورد بالا و مچ دستهامو گرفت و تو يه حرکت يه قدم فاصله رو برداشت و جفت من شد و دستهامو با حرص يه فشاري داد و برد عقب و پشت کمرم نگه داشت.

يه جيغ کشيدم. ديگه کارم ساخته بود.

از ترس چشمهامو بسته بودم.

ماهان يه هول کوچيک بهم داد و چسبوندم به کابينت. از ترس خودمو از کمر کشوندم عقب.

چشمهامو باز کردم. ماهان چسبيد بهم با يه اخم زل زده بود به صورتم.

واي واي ماهان اژدها شده . خدايي نابود کردم سر و شکلش و.

صورتش تو يه وجبي صورتم بود. نفس نفس مي زد.

هر دومون به خاطر هيجان نفس نفس مي زديم.

از ترسم مظلوم نگاش کردم و گفتم: ماهان جوني ببخشيد غلط کردم ... تروخدا کاريم نداشته باش .. معذرت .. معذرت .. معذرت ....

ماهان نگاهش و از چشمهام گرفت. رو صورتم چرخوند. به صورت شکلاتيم نگاه کرد. اومد پايين تر. با يه دستش دو تا دستامو گرفت و دست راستشو آورد بالا. دستش رفت سمت گردنم. چشمشم به گردنم بود. گردنبند ستاره امو گرفت بين انگشتاش يکم نگاش کرد. آروم گذاشت سر جاش. دوباره دستش و برد پشتمو دستمو چسبيد.

تو چشمهام نگاه کرد.مظلوم نگاش کردمو گفتم: غلط کردم ببخشيد.

سرش و آورد جلوتر.

آروم گفت: دير به فکر افتاديي .... نبايد کار و به اينجا مي کشوندي ...

اونقدر اين جمله رو آروم و با يه لحن خاص گفت که نفسم بند اومد. از زور هيجان قفسه سينه ام تند تند بالا و پايين ميشد.

ماهان خم شد و سرش و آورد پايين. بهت زده مات مونده بودم که مي خواد چي کار کنه.

يه نگاه عجيب تو چشمهام کرد. نفسهاي داغش مي خورد به صورتم. گر گرفتم.

سرش آروم آروم اومد پايين تر ...

خدايا ....

آروم خم شد. چشمهاش و بست و نرم لبهاي بازشو و گذاشت رو چونه ام و چونه امو کشيد تو دهنش ....

نفسم بالا نميومد. چشمهام بسته شد.

سرشو آروم کشيد عقب. چشمهامو باز کردم. لبهاش شکلاتي بود. زبونش و آرود بيرون و آروم کشيد روي لبهاش و شکلاتاي روي لبش و با زبون پاک کرد و برد تو دهنش.

با يه دستش دستهامو گرفت و اون يکي دستش و آورد بالا و انگشت اشاره اشو مايل کشيد رو گونه چپمو همون طور امتدادش داد. کج کشيد پايين و کشيد رو لبم و تا رو فکم ادامه اش داد و بعد برش داشت.

دستش و بالا برد و انگشت شکلاتيش و آروم گذاشت تو دهنش. چشمهاش و بست و يه نفس عميق کشيد و آروم دستش و آورد بيرون از دهنش.

نفسهام ريز ريز بالا ميومد. خيره شده بودم بهش. حال عجيبي داشتم. تو يه عالم ديگه بوديم. ماهان چشمهاش و باز کرد. دوباره نگاهش رو صورتم چرخيد و تو چشمهام ثابت موند. خم شد جلو تر.

تو هر ثانيه فاصله اش باهام کمتر ميشد.

اين وسط يه چيز عجيبي هم بود. يه بوي عجيب و خيلي بد پيچيده بود تو خونه. صورتش تو فاصله يک سانتي از صورتم بود که يهو جيغ کشيدم. چشمهام از ترس گشاد شده بود.

ماهان تو کسري از ثانيه خودش و کشيد عقب.

من: ماهان آتيش ...

ماهان برگشت و رد نگاهمو گرفت. واي خدايا شير جوشي که رو گاز گذاشته بودم انگار همه محتويات داخلش سوخته بود و يه دود سياهي ازش بيرون ميومد و هر آن احتمال داشت آتيش بگيره.

ماهان سريع رفت سمت گاز و خاموشش کرد و هودم روشن کرد.

ديگه هيجاني نمونده بود. حس و حالمون پريده بود و جاش و به ترس داده بود. خاک بر سرت آنا با اين نبوغ کيک درست کردنت. خونه رو داشتي به آتيش مي کشوندي.

بغض کردم. نگاهمو تو آشپزخونه گردوندم. يه نگاه به خودم کردم. دوباره به ماهان نگاه کردم.

ماهان برگشته بود و به من که لب ورچيده بغض کرده بودم و چشمهام اشکي شده بود نگاه کرد.

چشمش که به من افتاد متعجب گفت: چي شده آنا ...

نتونستم جوابش و بدم فقط اشک از چشمهام چکيد پايين.

ماهان ترسيده و هول تند خودش و بهم رسوند.

بازوهامو گرفت تو دستاش و يه تکوني بهم داد که باعث شد بغضم بترکه و اشکم سرازير بشه.

ماهان عصبي با صدايي که کمي بالا رفته بود گفت: آنا چته؟؟؟ چرا داري گريه مي گني؟؟؟ حرف بزن .. گريه کن ... جواب بده ....

لبمو گاز گرفتم تا جلوي اشکهامو بگيرم. با بغض به زور گفتم: به آشپزخونه و خودمون گند زدم. کيکمم که درست نشد. شير جوشم که سوزوندم. مي خواستم براي سالگرد ازدواج عمو و خاله سورپرايزشون کنم.

ديگه نتونستم ادامه بدم و مثل بچه ها زدم زير گريه. ماهان يه نفس راحتي کشيد و دست انداخت دور شونه هامو خواست بکشتم تو بغلش که تو همون حالت با دماغ بالا کشيده گفتم: نکن کثيفت مي کنم.

ماهان بلند زد زير خنده و گفت: يعني از اين کثيفتر هم ميشم؟؟؟

اين و گفت و کشيدم تو بغلش. سرمو گذاشت رو سينه اش و آروم نازم کرد.

ماهان: قربون دل مهربونت بشه ماهان. گلم گريه نداره ميريم از بيرون کيک مي گيريم که بتوني مامان اينا رو سورپرايز کني. خوبه؟؟؟

سرمو که رو سينه اش بود چند بار بالا پايين کردم و با اين حرکتم صورتم کشيده شد به لباسش و يه جورايي با لباسش صورتمو تميز کردم.

ماهان آروم دستي به سرم کشيد و منو از خودش جدا کرد.

خم شد و تو چشمهام مهربون نگاه کرد و با يه لبخند گفت: حالا برو بالا و يه دوش بگير و حاضر شو. منم يه ساموني به اين آشپزخونه بدم که شده ميدون جنگ.

سرمو به نشونه باشه تکون دادم. ماهان آروم بلند شد و با دست منو به سمت بيرون آشپزخونه هدايت کرد.

رفتم بالا و وسايلمو جمع کردم رفتم حمام تو آينه حمام که خودمو ديدم تا 5 دقيقه فقط داشتم به قيافه ام مي خنديدم. خيلي مضحک شده بودم.

صورتم شکلاتي بود. به چونه ام نگاه کردم. چونه اي که به خاطر ماهان شکلاتي نبود. چشمهامو بستم و آروم دست کشيدم به چونه ام.

دلم گرم شد. يه حس شيريني تو تنم پيچيد. دست کشيدم روي گونه چپم و از همون مسيري که ماهان انگشتش و کشيده بود امتداد دادم تا انتهاش. گونه ام گر گرفت. لبخند نشست رو لبهام.

چشم باز کردم و تو آينه به خودم نگاه کردم. چشمهام ستاره بارون بود.

ماهان دوستم داشت. همه اين کاراش همه اين نگاه هاش همه اين حساي قشنگي که داشت و بهم انتقال داد نشونه علاقه اش بود.

دوستم داره... ماهان دوستم داره ...

سر خوش خنديدم.

شير آب و باز کردم و سرمست و دلشاد دوش گرفتم. رفتم بيرون و لباسهامو عوض کردم.

برگشتم پاييين. با ديدن آشپزخونه دهنم باز موند. چه سرعت عملي ... بابا ايول ....

آشپزخونه شده بود مثل دسته گل. انگار نه انگار که 30 دقيقه پيش چه افتضاحي به بار آورده بوديم اينجا.

ماهان: بريم؟؟؟

برگشتم و به پشت سرم نگاه کردم. ماهان از پله ها پايين اومده بود. يه شلوار جين تيره پوشيده بود و يه بلوز مردونه سورمه اي. يه کت اسپرت مشکي هم روش.

خدايي خوشتيپ بود ديگه من چي مي گفتم. تو دلم قند آب مي کردم.

با سر گفتم بريم. دوتايي رفتيم بيرون و رفتيم تو آسانسور. در آسانسور که بسته شد ماهان که کنارم ايستاده بود آروم دستش و از بغل آورد و دستمو گرفت تو دستش.

سرم پايين بود. خيره شدم به دستهاي قفل شده امون تو هم.

درسته که معمولا" تو آسانسور دستهاي همو مي گرفتيم اما اين بار ... اين بار فرق مي کرد .. اين بار .... يه حس ديگه داشت .. يه حس شيرين و قشنگ .... يه دلگرمي خاص. دوست داشتم به بازوش تکيه بدم و سرمو بزارم رو شونه اش ...

اوي آنا چقده روت زياد شده ها پسره يه حرکت کرد تو رفتي تو فاز و حس گرفتي. زيادي به خودت اميدواريا ....

اي بميري صداي روشنگر که هميشه تو حالم مي کوبي ...

رفتيم تو ماشين و ماهان يه آهنگ شاد گذاشت و خودشم با آهنگ شروع کرد به خوندن و اونقدر ادا در آورد که من ريسه رفتم از خنده.

جلوي شيريني فروشي نگه داشت و پياده شديم.

واي خدا چه شيرينيهايي چه کيکهايي وايييييييييييييييييي ....

با ديدنشونم دهنم آب افتاده بود. دوست داشتم صورتمو بچسبونم به شيشه يخچال شيرينيها. مست ديد زدن شيرينيها بودم که ماهان با خنده دستمو کشيد و بردم سمت کيکها. با ديدن کيکها تو مدلها و شکلهاي مختلف چشمم برق زد. با ذوق دستمو از تو دست ماهان بيرون کشيدم و رفتم سمت شيشه اش.

با دقت به همه اشون نگاه کردم. يه کيکي بود روش پر شکلات بود و روشم پودر شکلات تلخ ريخته بودن.

نه اين خوب نيست. به کيکايي که روشون خامه داشت اصلا" نگاه نکردم.

يه کيک مي خواستم توشم سياه باشه و شکلاتي.

يه کيک ديگه بود روش شکلات خورد شده ريخته بودن. با ذوق انگشت اشارم و کوبوندم به شيشه و همچين فشار دادمش که انگشتم سفيد شد.

صورتمو چرخوندم سمت ماهان و با ذوق و هيجان گفتم: همين ، همين و مي خوام. اين کيک منه.

ماهان با لبخند مهربون نگام کرد و آروم يه دستي رو گونه ام کشيد و گفت: باشه دختر شيطون همين کيک توئه.

به يکي اشاره کرد و کيکه رو نشونش داد که برامون بپيچن.

دوباره دستمو گرفت و رفت سمت پيشخون. از تو جيبش کيف پولشو در آورد که حساب کنه.

قبل از اينکه بتونه کيفش و باز کنه موبايلش زنگ خورد. از جيبش در آورد و يه نگاه به شماره کرد. با ديدن شماره ابروهاش از تعجب رفت بالا.

کيف و داد دست منو خودش يکم فاصله گرفت.

ماهان: الو سلام.. خوبي.. مرسي ..

-: چه خبر .. کجايي ...من بيرونم ...

-: جدي ؟؟؟ همين جا ؟؟؟ الان ميام ....

گوشيو قطع کرد. سريع پشتمو کردم بهش و پول کيک و حساب کردم.

ماهان اومد پيشمو گفت: آنا يکي از دوستام زنگ زده بايد برم ببينمش .. ببخشيد فوريه.. مي توني خودت برگردي خونه؟؟؟

نگاش کردم. يکم مضطرب بود. سري تکون دادم و گفتم: باشه فقط تونستي زود بيا که خاله اينا رو غافلگير کنيم.

يه لبخند زد و مطمئن گفت: زود برمي گردم.

سري تکون دادم و خداحافظي کردم. ماهان تند از شيريني فروشي زد بيرون و منم آسه آسه کيک و برداشتم و رفتم بيرون. خوب حالا با اين کيک بايد تاکسي بگيرم. اي تو روحش ....

هنوز بالاي پله هاي ورودي شيريني فروشي بودم و داشتم به خيابون نگاه مي کردم.

ماشين ماهان اون سمت خيابون پايين تر از شيريني فروشي پارک بود. در حال گردوندن چشمهام نگاهم رو ماهان که کنار ماشينش ايستاده بود ثابت شد ...

اين .. اين .. ماهانه اما اون ... اون دختره کيه ؟؟؟

روح از بدنم پريده بود. با بدني سست و دستهاي لرزون به ماهان و دختر قد بلند و کشيده اي که با موهاي روشن و صورت زيبا کنار ماشين ماهان ايستاده بود نگاه مي کردم. داشتن حرف مي زدن.

بعد دوتايي سوار ماشين شدن و ماهان گازشو گرفت و با سرعت از جلوي شيريني فروشي رد شد و رفت. تو لحظه آخر يه نظر دختره رو ديدم. خيلي ناز بود. خيلي مليح بود.

دستي چنگ زد تو دلم. قلبمو فشرد. نفس تنگي گرفتم. يه بغض به بزرگي يه پرتقال نشست تو گلوم. چشمهام خيس شد.

ماهان رفت. ماهان با اون دختر که 100 مرتبه خوشگل تر و بهتر از من بود رفت. ماهان منو ول کرد و با يکي ديگه رفت. با من اومد و بي من رفت ... ولم کرد .. ماهان ولم کرد .. بدون توجه .. بدون اينکه حتي چيزي بهم بگه .. گفت با دوستش قرار داره.. گفت مي خواد دوستش و ببينه ... نگفت دختره .. نگفت خوشگله .. نگفت ....

اشکم سرازير شد.

با حرص با پشت دست اشکامو پاک کردم.

خفه شو آنا خفه شو. اشک نريز، بغض نکن، گريه نکن. حقته .. هر چي سرت بياد حقته... کي بهت گفت عاشق ماهان بشي؟؟ کي بهت گفت دوستش داشته باشي؟؟؟ کي بهت گفت براي خودت خيال بافي کني؟؟؟ کي بهت گفت توهم بزني و هر حرکت ماهان و براي خودت عشقولانه تعبير کني؟؟

نمي دونستي؟؟ نمي شناختيش؟ نمي دونستي ماهان چه جوريه؟؟؟ رفتي مدام جلوش مدام رژه رفتي با چشمهاي منتظر که ازشون عشق داد مي زد بهش نگاه کردي. پسره دلش سوخت. خنگ که نيست فهميد. شايد گفت همه که هستن آنا هم روش ...

بميري آنا بميري ... مرده شورتو ببرن با اين عاشق شدنت. حالا خفه شو حالا ساکت شو... خفه خون بگير و زر نزن که حقته خودت کردي خودت خواستي ....

با همه وجود سعي کردم خودمو کنترل کنم که گريه نکنم که اشک نريزم. اومدم کنار خيابون و تاکسي گرفتم. تو کل مسير سرمو تکيه دادم به شيشه و چشمهامو بستم تا به زور جلوي اشکامو بگيرم که نريزن.

رفتم خونه. خواستم از پله ها بالا برم اما خيلي عصباني بودم. خيلي حرصي بودم. يه نگاه به آسانسور کردم. يه نگاه پر اخم. آروم رفتم سمتش دست دراز کردم و دکمه اشو زدم که بياد پايين. مي ترسيدم .. هنوز از آسانسور و تنهايي سوار شدنش مي ترسيدم.

صدا گفت: غلط مي کني بترسي. بي خود مي کني. اين همونه. همون آسانسوري که هر روز با ماهان سوارش ميشي. پس چه طور با اون نمي ترسي؟؟ چه طور ماهان باشه خوبه بي ماهان بده؟؟؟

داري خودتو گول مي زني؟ تا کي مي خواي آويزون ماهان باشي؟ تا کي؟ تا کي مي خواي بهش وابسته باشي و بهش تکيه کني؟ اون برات نمي مونه. اون تو رو نمي بينه. دير يا زود ميره. بهتره خودت و به نبودنش عادت بدي. بهتره رو پاي خودت بايستي.

آسانسور تو طبقه ايستاد. آروم دست بردم و درش و باز کردم. چشمهامو بستم و قدم برداشتم تو آسانسور.

چرخيدم و برگشتم سمت در. در بسته شد و صداي موزيک پيچيد. مي ترسيدم. نفسم داشت تند تند ميشد و هوا کم. لبمو گاز گرفتم. چشمهامو بستم و بي اختيار دستم رفت بالا و پيچيد دور گردنبند ستاره ام.

مشتش کردم و بين انگشتام فشارش دادم. حس کردم ماهان کنارمه پيشمه. حتي عطر تنشم حس مي کردم.

ديگه اکسيژن کم نبود ... ديگه نفسهام بريده بريده نبود. ديگه ترس نبود.

يه تکون و ... آسانسور ايستاد. ايستاد و درش باز شد. در و هل دادم و اومدم بيرون. به در بسته آسانسور پشت سرم لبخند زدم.

اشک آروم اومد رو گونه ام. الان خودم شدم. آنا ...

همون آناي قوي و مستقل .. هموني که گمش کرده بودم.

هموني که محبتها و توجهات ماهان باعث شده بود که بره اون ته مه هاي وجودم. باعث شده بود که بخوام ضعيف باشم. به يه شونه قوي تکيه کنم. که حس شيرين حمايت و با تک تک سلول هاي بدنم حس کنم.

الان شده بودم همون آنا .. همني که با حامد دوست بود.. هموني که مثل يه کوه بود. کوهي که حامد جلوش ضعيف بود و بهش تکيه مي کرد....

من خودم شده بودم.... آنا ...

رفتم سمت خونه و در و باز کردم .. خونه تاريک بود. رفتم سمت آشپزخونه. کيک و گذاشتم تو يخچال و رفتم تو اتاقم. رو تختم نشستم و تکيه دادم به پشتي صندلي و زانوهامو گرففتم تو بغلم. دستهامو حلقه کردم دورش و پيشونيمو تکيه دادم به پام.

فکر کردم. نفس کشيدم. غصه خوردم. ناراحت شدم و خودمو آروم کردم.

ياد محبتها و مهربونيهاي ماهان مي افتادم. ياد حرفهاش.. نگاه هاي مهربونش ... خنده هاي شادش ... نگاه شيطونش ... هر چقدرم بخوام ماهان و از خودم دور کنم اما بازم هست .. تو وجودم .. تو تک تک لحظاتم ... تو بند بند خاطراتم ... با وجودم عجين شده ..

کي مثل ماهان منو ميشناسه؟ کي مثل اون از نگاهم حرفهامو مي خونه ... کي پيدا ميشه غير ماهان بدون اينکه لب باز کنم تا تهش بره ... کي بهتر از اون ترسهامو مي دونه ... کي مثل اون مي تونه آرومم کنه .... کي ....

سرمو از رو زانوم بلند کردم و تکيه دادم به ديوار پشتم. چشمهامو بستم و شعري که با همه وجودم يکي بود و زمزمه کردم. زمزمه کردم و با هر کلمه اش يه خاطره از ماهان اومد تو ذهنم. با هر حرفش يه قطره اشک از بين چشمهاي بسته ام بيرون چکيد.

زمزمه کردم و اشک ريختم براي سبک شدن دل فشرده ام.

صداي تو ديدار يه بيشه، آواز سبز برگه

صداي تو پر وسوسه مثل شب خوني تگرگه

صداي تو آهنگ شکستن، بغضه، يه دنيا حرفه

تصويري از آواز صريح غمگين نور وبرفه

هيچکي مثل تو نبود،هيچکي مثل تو نبود

هيچکي مثل تو منو باور نکرد،

هيچکي با من مثل تو، توي نقد شب من سفر نکرد...

هيچکي مثل تو نبود، ساده مثل بوي پاک اطلسي...

يا بلوغ يک صدا، ميون همهمه ي دلواپسي...

هيچکي مثل تو نرفت،هيچکي مثل تو نبود،

شعراي تنهاييمو هيچکي مثل تو نخوند..

همه حرفام ماله تو،همه شعرام ماله تو...

دنياي من شعرمه،همه دنيام ماله تو....

هيچکي مثل تو نبود،هيچکي مثل تو نبود

هيچکي مثل تو منو باور نکرد،

هيچکي با من مثل تو، توي نقد شب من سفر نکرد...

(آهنگ هيچکي مثل تو نبود از گوگوش)

لبمو گاز گرفتم. ماهان چرا با مهربونيات با توجهاتت با نگاه هات لوسم کردي؟ چرا؟ حالا من عادت کرده به محبتت چه جوري بي خيالت بشم؟

آنا مجبوري .. مجبوري که بي خيال بشي ... ماهان اگه مي خواست اکه چيزي بود اگه ...

حرفي مي زد ... چيزي مي گفت ... اما نگفت ...

پس امروز چي؟ اون نگاه ها اون شکلاتها .. اون حس منتقل شده ... اون ....

بسه بسه آنا بهش فکر نکن ... همه اينا هم که بوده باشه نمي توني اينو انکار کني که ماههان تو رو گذاشت و با يه دختر ديگه رفت ... با يکي بهتر ... با يکي خوشگل تر ...

ماهان نيومد. نه يه ساعت بعد نه دو ساعت بعد نه سه ساعت بعد که خاله اينا اومدن خونه. ماهان اونقدر نيومد تا من بدون اينکه کيک و بدم به خاله اينا خوابم برد.

صبح زودتر از هميشه بيدار شدم. حاضر شدم و رفتم پايين. همه خواب بودن. بي سر و صدا ميز و چيدم و براي خودم چايي ريختم و صبحونه خوردم.

تموم که شد از جام بلند شدم. کيفمو گرفتم و از تو آشپزخونه اومدم بيرون. خاله تازه بيدار شده بود و از تو اتاقش اومد بيرون. با ديدن من لبخندي زد و گفت: دارين مي رين؟؟؟

بهش خنديدم و گفتم: دارم ميرم.

يه اخم کوچيک کرد و به پشت سرم نگاه کرد و گفتک تنهاي؟؟؟ پس ماهان کجاست؟

لبخند زدم و گفتم: خوابه خاله لطفا" بيدارش کنيد. من بايد برم.

خاله اخمش بيشتر شد و گفت: کجا بري؟ مگه با هم نمي ريد؟

من: نه خاله جان من کار دارم خودم ميرم. قربون شما من برم ديگه.

يه دستي براي خاله تکون دادم و از کنارش رد شدم و رفتم. خاله هنوز مشکوک بهم نگاه مي کرد. اما من بي خيال بودم. مصمم بودم که خودم برم. بي ماهان. بايد رو پاي خودم بايستم. بايد وابستگيمو به ماهان کم کنم. بايد کمتر ببينمش.

نبايد اجازه بدم انقدر هوامو داشته باشه. انقدر باهام مهربون باشه. اون وظيفه اي نداره. من با پررويي خودمو بيخ ريشش مي بستم.

از در اومدم بيرون. محکم رفتم سمت آسانسور. دکمه رو زدم و منتظر شدم. بايد با اين ترسمم مقابله کنم. اگه نتونم 1 دقيقه موندن تو اين آسانسور و تحمل کنم چه جوري مي تونم موندن تو اتاق در بسته رو تحمل کنم.

در آسانسور و باز کردم رفتم توش. بازم دستم مشت شد دور ستارم. برام قوت قلبي بود. خيره شدم به شماره ها. اين بار بهتر از دفعه قبل بود. يه کوچولو از ترسم کمتر شده بود.

در باز شد و من پياده شدم. اومدم از ساختمون بيرون و رفتم يه تاکسي گرفتم و رفتم دانشگاه.تو دفتر اساتيد بودم. يه نگاه به ساعتم کردم. بايد برم سر کلاس. از جام بلند شدم و وسايلمو برداشتم و حرکت کردم سمت طبقه دوم. وارد راهرو که شدم يکي از پشت صدام کرد.

برگشتم ديدم ماهانه. يکم صبر کردم تا بهم رسيد بعد راه افتادم و ماهانم کنارم راه اومد.

ماهان: سلام خوبي؟ چرا صبح رفتي؟ منتظر مي موندي با هم بيايم.

عادي گفتم: کار داشتم.

ماهان: خوب بيدارم مي کردي باهات بيام.

ممن: نمي خواستم مزاحمت بشم.

ابروهاش از تعجب رفت بالا.

ناباور گفت: مزاحمم بشي؟ حالا چرا لفظ قلم حرف مي زني؟ کي تو مزاحمم شدي که اين دفعه دومت باشه؟

من: در ديزي بازه حياي گربه کجاست.

ماهان از تعجب دهنش باز موند. با بهت گفت: آنا ...

عادي بودم اما نمي خنديدم. بهش نگاه نمي کردم. لحنم عوض نشده بود اما حالتهام ....

بي توجه به دهن باز ماهان به راهم ادامه دادم.

ماهان با يه قدم بلند خودش و بهم رسوند و مچ دستمو گرفت و نگهم داشت. اومد جلوم ايستاد و با دقت به صورتم نگاه کرد.

ماهان: آنا خوبي؟ چيزي شده؟ ازم ناراحتي؟ به خاطر ديشب؟ ببخشيد کارم طول کشيد نتونستم بيام.

سرمو بلند کردم و به چشمهاش نگاه کردم.

بي تفاوت گفتم: مهم نيست ماهان. کارت واجب تر بود. نم يخواد معذرت خواهي کني و برام توضيح بدي.

دوباره خواستم رد شم که اومد جلوم و گفت: پس چرا اين جوري حرف مي زني؟

من: من؟ چه جوري حرف مي زنم.

ماهان: آنا ازم ناراحتي. به خدا نشد که بيام شرم...

پريدم وسط حرفش.

من: ماهان ... گفتم نمي خواد برام توضيح بدي. دليلي نداره که بهم بگي. منم حرفي نزدم. الانم کلاس دارم بايد برم.

از کنارش رد شدم و رفتم سمت آسانسور و دکمه رو زدم.

ماهان با فک افتاده اومد کنارمو گفت: مي خواي سوار آسانسور بشي؟

خونسرد نگاش کردم و گفتم: با اجازه اتون.

ماهان تو جاش خشک شده بود و مات خيره مونده بود به من.

جوري که وقتي آسانسورم رسيد و من در و باز کردم و رفتم توش هنوز تو جاش خشک مونده بود و با چشمهاي گرد بهم نگاه مي کرد.

من: ماهان نمي خواي سوار شي؟؟؟

يه تکوني خورد و گيج گفت: چرا چرا ...

اومد تو و کنارم ايستاد و طبقه 4 رو زد. در بسته شد. ماهان کله اش سمت من بود و خيره خيره نگام مي کرد.

بدون اينکه بهش نگاه کنم گفتم: ماهان ميشه اين جوري بهم نگاه نکني؟

با همون گيجي گفت: چه جوري؟؟؟

سرمو چرخوندم سمتش و با اخم گفتم: مثل کسي که داره به راه رفتن يه آدم فلج نگاه مي کنه.

ناراحت رومو برگردوندم و در آسانسوري که ايستاده بود و باز کردم و پياده شدم.

حتي برنگشتم به ماهان مبهوت نگاه کنم.

شايد حق داشت تعجب کنه. من تا همين ديروز عين چي از آسانسور مي ترسيدم. اما الان باور داشتم که تا خود آدم نخواد هيچ چيز ترسناکي تو دنيا وجود نداره. نمي خواستم ضعيف و محتاج باشم. مي خواستم همون آناي قوي باشم.

يه هفته است از تصميمي که گرفتم مي گذره. خيلي سخته خيلي .. اينکه کنار ماهان باشم و انقدر نزدذيک و نخوام بهش فکر کنم.

بهش نگاه کنم و نخوام ببينمش.

چه جوري تحمل کنم؟ چه جوري ... مي دونم دوستم نداره... مي دونم اون جور که من بهش فکر مي کنم بهم فکر نميکنه .... مي دونم براي خودم رويا مي سازم.. اما ....

روزاي اول ماهان مدام دور و برم بود. همه اشسعي مي کرد منو از لاکم بيرون بکشه اما وقتي ديد نميشه ساکت شد .. خاموش شد .. يه گوشه ميشينه و بي حرف ناراحت نگاهم ميکنه.

نمي خوام نگاش کنم ... نمي خوام چشمهاي ناراحتش وسوسه ام کنه .. نمي خوام دوباره گريه کنم .. عذا بکشم .. با دليل و بي دليل بغض کنم .. نمي خوام با يه نگاهش سر مست و يه حرفش دل مرده بشم .. نمي خوام ...

براي جلو گيري از هر گونه برخوردي راه هاي احتمالي و بستم. ديگه خودم ميرم و ميام. جايي که با ماهان تنها باشم نمي رم. هميشه هر وقت پيششم يکي ديگه هم هست. تنها نمي مونم باهاش. خودشم فهميده که نمي خوام تنها باشم باهاش. حتي تو آسانسور.

کلاسهام به راهه. ميرم دانشگاه، شرکت باشگاه.

امروزم نوبت دکتر روانکاومه.

از صبح بد بياري پشت بد بياري.

از در خونه که اومدم بيرون يادم افتاد موبايلمو نياوردم. کيفمو که باز کردم ديدم کيف پولمم نياوردم. کلي راه رفتم تا از کارتم پول بکشم. خدايي بود که کارتهام يه جاي مخصوص داشتن و تو کيفم نمي زاشتمشون.

20 دقيقه منتظر شدم تا تاکسي بگيرم. ماشين نبود يا بود و منو نمي ديد يا سوارم نمي کرد. کلا" امروز رو دور بدي بودم.

ديروز به منشي شرکت گفتم که فردا نميام شرکت. از دانشگاه يه سره رفتم مطب. به دکتر راد در مورد سوار آسانسور شدنم گفتم. در مورد دليلشم گفتم.

خيلي خوشحال شد. گفت: اين شوک عاطفي باعث شد که به خودت بياي و با يقين و تلقين بتوني به ترست غلبه کني و به خودي خود مرحله اول درمانم و انجام داده بودم.

يعني قرار گرفتن تو يه محيز در بسته و تنها.

حالا آماده بودم مرحله دوم درمانم و انجام بدم. قرار گرفتن تو يه اتاق در بسته و تنها بودن. اتاقي که درش قفل بود و با اراده من باز نميشد.

اما من هنوز از فکر کردن به اتاق در بسته هم نفس تنگي مي گرفتم.

دکتر ازم پرسيد که امروز ماهان باهامه؟؟؟

من: نه آقاي دکتر تنها اومدم.

دکتر يه فکري کرد و بعد گفت: آنا ميشه به ماهان بگب اگه مي تونه يه سر بياد پيشم. کارش دارم. تو اين مرحله نياز به کمک داري.

اخم کردم. کمک؟؟؟ از ماهان؟؟؟ نمي خواستم ديگه ازش کمک بگيرم.

ناراحت گفتم: چرا ماهان؟؟؟ مي تونم از کس ديگه اي کمک بگيرم.

دکتر شيطون خنديد و گفت: به ماهان چقدر اعتماد داري؟؟

بي معطلي گفتم: خيلي.

خنديد و گفت: مي دونم يه حسي به ماهان داري. تو اين مرحله بايد با کسي که بهش اعتماد کامل داري بري تو اون محيز در بسته. اين جوري خيلي بهتر جواب ميده.

ناچارا" قبول کردم.

از دکتر خداحافظي کردم . از منشي وقت بعديمو گرفتم و اومدم بيرون. رفتم سمت خيابون که تاکسي بگيرم. لعنتي همچين آفتابي شده بود که داشتم کور ميشدم.

کنار خيابون ايستاده بودم. سرمو خم کردم و تو کيفم فرو بردم و تو اون بازار شام دنبال جعبه عينکم مي گشتم که صداي ترمز بد يه ماشيني که جلوم ايستاد باعث شد يه متر بپرم عقب.

قلبم گرومپ گرومپ مي کرد.

با ترس سر بلند کردم تا 4 تا فحش نثار راننده الاغش کنم.

با ديدن ماشين ماهان دهنم يه متر باز مونده بود.

اين اينجا چي کار مي کنه؟؟؟ چرا اين جوري رانندگي مي کنه؟ داشت منو مي کشت.

مات مونده بودم به ماشين که در سمت من و از داخل باز شد. ماهان خودشو کج کرد رو صندلي کنار و تازه تونستم ببينمش.

با يه صداي محکم گفت: بشين.

يه قدم عقب برداشتم. نمي خواستم باهاش تنها باشم.

من: تو اينجا چي کار مي کني؟؟؟

ماهان با همون لحن بدون اينکه جواب سوالمو بده دوباره گفت: بشين ...

دوباره با اصرار پرسيدم: چرا اين جوري ترمز کردي؟؟؟

ماهان عصبي با دندوناي بهم فشرده گفت: آنا .. بهت ميگم بشين.

داشت خودشو کنترل مي کرد. عصباني بود.

با لجاجت گفتم: نمي شينم. کار دارم. مي خوام برم.

ماهان چشمهاش و بست. يه نفس عميق کشيد. سرش و يه تکون عصبي داد و دوباره گفت: باشه .. بشين مي رسونمت ...

دوباره يه قدم ديگه عقب رفتم و گفتم: نمي خوام. مزاحمت نميشم. خودم ميرم.

چشمهاش و باز کرد و تيز نگاهم کرد. يه پوزخند عصبي زد و ابروشو داد بالا: مزاحمم نميشي؟؟؟ نمي شيني؟؟؟

با سر گفتم: نه.

يهو مثل فنر از جاش پريد. کمربندش و در ماشين و در عرض کسري از ثانيه باز کرد و از ماشين پياده شد. با دو تا قدم بلند ماشين و دور زد و خودش و بهم رسوند.

محکم بازومو چسبيد و کشيدم سمت ماشين.

سعي کردم بازومو از دستش بيرون بکشم. با لجاجت گفتم: چي کار مي کني ماهان... ميگم کار دارم بايد برم. آيييي ... دستم کنده شد.

باز رو هلم داد تو ماشين و در و بست و خودش سريع پياده شد. خواستم پياده شم که قفل مرکزي و زد و پاشو گذاشت رو گاز و ماشين و از جاش کند.

با اخم، عصبي برگشتم سمتش.

من: ماهان اين کارات يعني چي؟؟؟ کجا داري ميري؟؟؟ نگه دار مي خوام پياده شم ... نگه دار ميگم ...

ديدم به روي خودش نمياره و همون جور داره تند ميره.

عصبي دستمو گرفتم به فرمون و خواستم کجش کنم که نگهش داره.

سريع فهميد و با دست راستش مچ دستمو سريع چسبيد و با يه فشار محکم که جيغمو در آورد دستمو از فرمون جدا کرد.

عصبي گفت: بهت گفتم مي رسونمت... نگفتم؟؟؟ گفتم سوار شو .. نگفتم ... نگفتم ....

نگفتم آخر و داد کشيد. اونقدر بلند که حس کردم گوشم داره زنگ مي زنه.

عصباني شدم. چه حقي داشت سرم داد بزنه؟ چه حقي داشت به زور سوار ماشينم کنه؟ چه حقي داشت الان دستمو انقدر محکم فشار بده که حس کنم داره مي شکنه؟

دستمو کشيدم اما ولش نکرد.

آروم گفتم: ولم کن...

به روي خودش نياورد.

چشمهامو بستم. بيه نفس عميق کشيدم. خواستم آروم شم.

دوباره چشمهامو باز کردم و گفتم: ماهان .. دستمو ول کن ...

بازم به روي خودش نياورد.

آروم بودن فايده نداشت. داشتم منفجر مي شدم.

جيغ کشيدم: نمي فهمي ماهان... ولم کن دستم شکست بي شعور ...

يه فشاري به مچ دستم داد و دستمو کشيد سمت خودش. کشيده شدم سمتش. نزديکش.

با اخم غليظي، عصبي و حرصي شمرده شمرده گفت: من بي شعورم .. من نمي فهمم .. تو که با شعوري تو که مي فهمي ... تو که ادعات ميشه خانم باشعور ... از صبح از خونه بي خبر اومدي بيرون گوشيتم که جواب نميدي معلومم نيست کجايي . نميگي نگرانت ميشيم؟؟؟ نميگي دلمون شور ميزنه؟؟؟ مي دوني صبح تا حالا چقدر دنبالت گشتم؟؟؟؟ شرکتم که نيومدي.

عصبي داد کشيد: دِه آخه ديوانه با من لج کردي مادرمن و خودتو چرا عذاب ميدي مي دوني خاله چه حالي دراه؟ نه زنگي نه خبري؟ يه هفته است که هر وقت زنگ زده حالت خوب نيست. امروزم که به کل جوابشو ندادي.

کجا بودي؟؟؟ هان ... کجا بودي که تلفنتم جواب ندادي ... اگه من يادم نميومد که نوبت دکتر داري الان بايد تو بيمارستانا در حال چرخ زدن و گشتن دنبال جنازه ات بوديم.

اونقدر از دستش شاکي بودم که دوست نداشتم جوابش و بدم. بزار اونقدر حرص بخوره که بترکه.

رومو برگردوندم و خواستم صاف و بي توجه بشينم سر جام که همچين فشاري به دستم داد که جيغم رفت هوا.

اونقدر دردم گرفته بود که خون جلوي چشمهامو گرفت.

فرياد کشيدم: به تو چه ؟؟؟ به تو چه که همه اش تو کار من سرمي کشي. گوشيمو جواب ندادم ؟؟ خونه جا مونده بود. شرکت نيومدم؟؟ ديروز به منشيت گفتم. مادر من نگران بود؟؟ به تو چه که نخود هر آش ميشي؟؟؟ خيلي دوست داشتي مرده بودم ميومدي دنبال جنازه ام؟؟ از شرم خلاص ميشدي. ديگه لله ي يه بچه نميشدي.

يه فشار محکم ديگه به مچ دستم داد. محکم تر از بقيه. نفسمو بند آورد. خدايي قصد کرده بود دستمو از مچ بشکونه.

همچين جيغ کشيدم که پرده گوش خودمم پاره شد.

با جيغ گفتم: يتيم گير آوردي؟؟؟ ولم کن عوضي ...

عوضي از دهنم پريد ... واقعا" منظورم عوضي نبود ... اصلا" نمي دونم چرا اينو گفتم. يهو خودش پريد بيرون از دهنم.

عوضي گفتنم باعث شد هر دومون خشک بشيم. با ماهان راحت بودم. خيلي ... اما هيچ وقت تا حالا نشده بود که بهش بد و بيراه بگم. مخصوصا" عوضي ..

ماهان رو اين کلمه خيلي حساس بود. هميشه ميگفت عوضي يعني ته همه آدماي کثيف و لجن ... متنفر بود از اين کلمه.

خشک شده بودم و منتظر عکس العملش. حتما" منو مي کشت.

صورتش از ماتي در اومد. از بهت خارج شد. انگشتاي حلقه شدش دور مچم شل شد. آروم دستمو ول کرد. ول کرد و دستم پرت شد پايين.

زير لبي آروم گفت: عوضي ... من... عوضيم ...

صورتش تو هم رفت. فکش منقبض شد.

يهو فرمون و چرخوند و گوشه خيابون نگه داشت.

بدون اينکه بهم نگاه کنه آروم گفت: پياده شو ....

از خدا خواسته سريع کيفمو برداشتم و در ماشين و باز کردم و پريدم بيرون. ماهانم پاشو گذاشت رو گاز و با جيغ لاستيکا ماشين پرواز کرد.

نمي خواستم به رفتنش نگاه کنم. نمي خواستم به حرفي که زده بودم فکر کنم. نمي خواستم به عذاب وجدانم توجه کنم.

تقصير خودش بود. تقصير خودش بود که بهش گفتم عوضي. داشت مچمو خورد مي کرد. دردم گرفته بود. خودش اومد. من که نمي خواستم ببينمش. من که ازش دوري کردم که حرفي پيش نياد که فراموشش کنم.

چرا اومدي؟ لعنتي چرا دنبالم اومدي ...

براي اولين تاکسي دست تکون دادم و به محض نگه داشتن سوارش شدم و آدرس خونه رو دادم بهش.

رسيدم خونه و رفتم تو خونه.

تا در و باز کردم خاله پريد جلوم. با نگراني گفت: کجا بودي آنا جان تو که ما رو نصف عمر کردي عزيزم.

شرمنده گفتم: ببخشيد خاله يه جايي کار داشتم.

خاله: خوب چرا جواب تلفنتو ندادي؟

من: نبرده بودمش. صبح يادم رفت تو خونه جا موند. ببخش خاله جان.

خاله يه نفس عميق کشيد و گفت: خوب زودي برو يه زنگ به مامانت بزن مرد از نگراني.

سريع پريدم يه ماچ از گونه خاله گرفتم و يه چشم گفتم. رفتم تو اتاقمو به مامان زنگ زدم.

اوه اوه توپش پر بود. کلي جيغ کشيد سرم. آخرش بغض کرد جوري که کلي ناراحت شدم.

با کلي قربون صدقه آرومش کردم و ازش خداحافظي کردم.

ساعت 5 بود. ياد ماهان افتادم. از لجش ديگه شرکتم نرفته بودم. در واقع همه اش هم به خاطر لجم نبود نمي خواستم ببينمش و ...

روم نميشد. نمي خواستم کوتاه بيام يا عذر خواهي کنم. اگه من بهش گفتم عوضي شايد يه عکس العمل بوده به فشاري که به دستم وارد ميشد.

واقعا" دستم داشت مي شکست. دور مچم کبود شده بود. رفتم پايين و رفتم پيش خاله نشستم. با هم از هر دري حرف زديم. سعي کردم با شوخي و خنده و شاد کردن خاله خودمو مشغول کنم.

با شاد کردن دل مادر به درد آوردن دل پسر و فراموش کنم.

جلوي تلويزيون نشسته بودم و داشتم به يه فيلم نگاه مي کرد. ساعت از 8 گذشته بود. خاله داشت با تلفن حرف مي زد.

کليد تو قفل در چرخيد و در باز شد. سرمو برگردوندم سمت در ببينم کيه.

ماهان بود. خشک. اخم کرده. اومد تو. سرش پايين بود. بهم که نزديک شد زير لبي يه سلامي کرد. منم به همون آرومي جوابشو دادم.

خدا رو شکر پس قهر نبود. رفت بالا.

يکم بعد برگشت رفت تو آشپزخونه. تموم مدت زير چشمي نگاش مي کردم.

براي خودش يه ليوان آب ريخت اومد نشست رو مبل کناريم.

يکم آب خورد. خم شد و آرنج دستهاشو گذاشت رو زانوش. انگشتهاش دور ليوان پيچيده بود. چشمم به تلويزيون بود اما همه حواسم به ماهان بود.

سر يه زير صداش بلند شد.

ماهان: من معذرت مي خوام.

چشم دوخته به صفحه تلويزيون چشمهام گرد شد. چي؟؟؟ ... چي ميشنيدم؟؟؟ ماهان چي گفت؟ معذرت مي خواد؟

ماهان: بابت امروز .. ببخشيد ...

حس مي کردم که چقدر به خودش فشار مياره تا کلمات و بيان کنه.

متعجب با بهت سرمو چرخوندم سمتش.

از بين لبهام بيرون پريد: چي؟؟

سرشو بلند کرد و با غم نگام کرد.

ماهان: بابت امروز متاسفم. نمي دونم چرا اون رفتار و کردم اما واقعا" داشتم ديوونه ميشدم. اينکه يه خط در ميون خاله و مامان زنگ بزنن به منو سراغ تو رو بگيرن و خودمم مدام زنگ بزنم به گوشيت و جواب نگيرم.

کلافه دستي به موهاش کشيد و با پوفي کفت: از فکر اينکه نکنه بلايي سرت اومده باشه داشتم ديوونه مي شدم. بدتر اينکه همه سراغتو از من مي گرفتن. همه انتظار داشتن من بدونم کجايي. در حالي که بي خبرتر از همه من بودم.

تو حتي جلسه رو هم فراموش کردي.

آهم در اومد. راست مي گفت. براي همين عصباني بود. براي همين قاطي کرده بود. جلسه مهمي که داشتيم. با سهامداراي شهرک. ديروزم منشي ياد آوري کرد و قار شده بود حتما" خودمو برسونم اما کارم تو مطب طول کشيد و من به کل همه چيز و فراموش کردم.

اما ماهان چي؟ اون که جلوي مطب با من بود يعني اونم نرفت؟ پس جلسه ؟؟؟

سريع پرسيدم: جلسه ....

برگشت و غمگين نگام کرد.

ماهان: تو که نبودي. منم که مثل ديوونه ها بودم و دنبال تو ... جلسه افتاد عقب.

يه نفس عميق کشيدم و شرمنده نگاش کردم. اما خيره تر از اون بودم که بخوام عذرخواهي کنم.

ماهانم منتظرش نبود.

سرش و انداخت پايين و انگشتش و کشيد به لبه ليوان و آروم گفت: يه هفته است که ازم دوري مي کني. اصلا" منو نمي بيني. ازم دور شدي. مي تونم دليل رفتاراتو بدونم؟

سرش و بلند کرد و منتظر نگام کرد.

شونه اي بالا انداختم و کنترل و برداشتم و بي تفاوت کانال و عوض کردم. اصلا" حواسم نبود که 2 ساعته دارم فيلمه رو نگاه مي کنم. در حال حاضر فقط مي خواستم دستهام يه کاري انجام بدن تا مجبور نباشم براي جواب به ماهان نگاه کنم که بفهمه دارم دروغ مي گم.

خونسرد گفت: خوب دليل خاصي نداره. پيش نيومده. يا من کار داشتم يا تو. برا همينم کمتر همديگه رو ديديم.

ماهان: بيرون کار داريم تو خونه که هر دو هستيم هم نمي بينمت. وقتي من خونه ام تو تو اتاقتي. من که مي رم تو اتاقم تو مياي بيرون.

فکر نمي کردم انقدر دقيق حواسش بوده باشه. دستم دور کنترل سفت شد.

آروم گفتم: نه .. اتفاقي بوده. عمدي تو کار نبوده.

ماهان خودش و کشيد جلوتر روي مبل و گفت: يعني تو با من مشکلي نداري.

بي تفاوت نگاش کردم و خونسرد گفت: نه چه مشکلي؟

ماهان يه ابروش و داد بالا و گفت: پس اگه مشکلي نداري من مي تونم دينمو بهت ادا کنم؟؟؟؟

ابروهام رفت تو هم. متمرکز شدم تا يادم بياد منظورش از دين چيه؟

من: دين؟ کدوم دين؟

ماهان: يادت رفته؟ بهت قول دادم 4 تا مهموني ببرمت. يکيشو بيشتر نرفتيم.

من: آهان ...

يهو خوشحال شدم. تو اين يه هفته بس که بين خونه و شرکت و دانشگاه رفت و اومدم داشتم مي مردم. دلم لک زده بود براي يه مهموني خوب.

خوشحال گفتم: کيه؟

ماهان يه لبخند محو زد و گفت: امشب. تا دو ساعت ديگه آماده باش بريم.

خوشحال اومدم از جام بلند شم برم حاضر بشم. نيم خيز شدم. اما يادم اومد که نمي خوام با ماهان تو يه جاي غريبه تنها باشم. وقتي قراه برم مهموني دوستاي ماهان مجبورم همش بچسبم بهش و اينو نمي خواستم.

ذوقم کور شد. نشستم سر جامو و دوباره کنترل و گرفتم و گفتم: من نميام.

ماهان با حرص پوزخندي زد و گفت: نترس ... تنها نيستي .... پريسا و کيا و کيانا و آرشامم ميان ...

متعجب و خوشحال برگشتم سمتش.

از جاش بلند شد و دستهاش و تو جيبش فرو کرد و ناراحت گفت: اگه مي خواي بياي تا 2 ساعت ديگه حاضر باش.

اين و گفت و رفت سمت پله ها.

از کجا فهميده بود که من به خاطر تنها نبودن با اون نمي خواستم برم؟؟؟ ديگه کار به جايي رسيدهب ود که از حرکاتمم حرفمو مي فهميد.

از جام بلند شدم و رفتم بالا تو اتاقم تا حاضر بشم.

يه شلوار مشکي جين پوشيدم و يه تاپ آستين افتاده کوتاه که پشتش از قيه تا کمر يه تور خوشکل داشت و زيرش يه پارچه کرم بود. رنگ پوست بدن.

موهامو طبق معمول صاف کردم و انداختم دورم و يه کفش پاشنه دار مشکي پام کردم. آرايشم کردم. يکم پشت چشمم و يه سايه تيره نصفه زدم.

خيلي خوب شده بودم خودم خيلي خوشم اومده بود. آخرين چيزم رژ قمز جيغم بود.

حاضر و آماده از تو اتاق اومدم بيرون و رفتم پايين. ماهان هم حاضربود. يه شلوار جين آبي تيره و يه بلوز مردونه چارخونه آبي مشکي پوشيده بود. آستيناشم تا کرده بود بالا. هوا يکم گرم شده بود.

مثل هميشه خوشتيپ بود. دلم باز يه جوري شد.

دوتايي رفتيم سوار آسانسور شديم. کيا اينا زودتر رفته بودن دنبال پريسا به خاطر همين من نمي تونستم يه جوري خودمو بند کنم بهشون و با اونا بيام.

سوار ماشين ماان شديم و راه افتاديم. تا ماشين حرکت کرد ماهان دکمه پخش و زد. صداي منصور تو ماشين پيچيد.

تمام آرزوي من نقش بر آبه

هر روز سرنوشت من رنج و عذابه

آغوش تو براي من هميشه کم يابه

دعاي قلب عاشقم چرا بي جوابه

تنها وقتي که شب تورو کنار من مياره تو خوابه

عشق نميخوابه ، تورو خواستن نميخوابه

آرزوي من و تو به هم رسيدن ، نميميره ، نميخوابه

بي تو خورشيد نمي تابه

يه عمره که دلم برات عاشق و بي تابه

بي تو همه دنيا برام مثل سرابه

درياي عشق تو کجاست ؟

بي تو دل مردابه

قرارمون تو روياها کنار مهتابه

تنها وقتي که شب تورو کنار من مياره تو خوابه

آي گل لاله ، تورو داشتن يه خياله

توي فکرم شب و روز صد تا سواله

آرزوهاي محاله ، دل ساده خوش خياله

عشق نميخوابه ، تورو خواستن نميخوابه

آرزوي من و تو به هم رسيدن ، نميميره ، نميخوابه

بي تو خورشيد نمي تابه

آي گل لاله ي بهارم

سر به کدوم صحرا بزارم

اگه خودخواهي نباشه

تورو ميخوام در کنارم

که تو هستي نازنين روزگارم

بي تو من تنها ترينم بيقرارم

عشق نميخوابه بي تو خورشيد نمي تابه

روحم تو آهنگ بود. با همه وجودم بهش گوش مي دادم. سرمو برگردوندم و يه نگاه به ماهان کردم. زير لب آهنگ و مي خوند. چشمش به جاده و همه حواسش به آهنگ بود. دستش و از آرنج تکيه داده بود به لبه پنجره ماشين و به صورت 90 درجه دستش و گذاشته بود رو چونه اش و انگشتاش و مي کشيد به لبش.

سرمو برگردوندم و از پنجره به بيرون نگاه کردم. دلم مي گرفت. شعر و آهنگ قشنگي بود اما باعث ميشد بغض کنم.

تا آخر مسير چشمهامو بستم و بي حرف رفتيم. آهنگم مدام تکرار مي شد.

وقتي ماشين ايستاد چشمهامو باز کردم. يه خونه ويلايي بزرگ بود با يه حياط باغ مانند. جلوي ساختمون کلي ماشين پارک بود و صداي آهنگ از تو خونه ميومد.

يه اخمي کردم. برگشتم سمت ماهان و گفتم: ماهان اينجا کجاست؟؟؟

ماهان برگشت و يکم نگام کرد و با يه لبخند کمرنگ چشمهاشو رو هم گذاشت و باز کرد و گفت: نگران نباش مطمئنه. همه بچه ها دکتر و مهندسن.

خيالم راحت شد. يه نفس راحت کشيدم و بي اختيار يه لبخند زدم و پياده شدم.

با هم وارد سالن شديم. چه خبر بود چقدر آدم بودن دختر و پسر همه شيک و تر و تميز. از قيافه ها پيدا بود همه درست و حسابين و از اين بچه جقله هاي جلف مو تيز تيزي نيستن.

از دور پريسا اينا رو ديدم و با لبخند رفتم سمتشون و با همه سلام و عليک کردم. پريسا بردم تو يه اتاقي و لباسامو در آوردم. برگشتيم پيش بچه ها.

رو به کيانا گفتم: کيانا آرش و چي کار کردي؟؟؟

کيانا يه ابرويي بالا انداخت و گفت: پيش مادر بزرگ گراميه. امشبه رو سر خر نمي خوام. مي خوام برم قرش بدم. تو کمرم خشکيده.

اينو گفت و با لبخند دست آرشام و گرفت و رفتن وسط و با آهنگ شادي که پخش مي شد شروع کردن به تکون دادن خودشون.

با پريسا داشتيم بهشون مي خنديديم. ماهان و کيا رفته بودن با دوستاشون سلام عليک کنن.

داشتيم به کيانا و آرشام نگاه مي کرديم که پريسا زد تو پهلوم. نگاش کردم.

بهم اشاره کرد و گفت: اين احسان نيست؟ دوست حامد؟؟؟

برگشتم و به مسيري که گفت نگاه کردم. راست مي گفت. احسان بود دوست حامد اما تنها نبود. با تعجب به پسراي دورو برش نگاه کردم. غير احسان حميد و علي و رضا و هومن و چند تا ديگه از دوستاي حامدم بودن.

اينا اينجا چي کار مي کردن؟؟؟

داشتم خيره خيره نگاشون مي کردم که هومن چشمش به من افتاد. يه اخم ريز همراه با يه لبخند آشنا زد و سرشو به نشونه سلام تکون داد.

منم يه لبخندي زدم و جواب سلامش و همون جوري دادم. بعد هومن بقيه اشونم يکي يکي متوجه من و پريسا شدن و برامون کله تکون دادن.

هومن و احسان اومدن سمتمون. من خيلي از دوستاي حامد و مي شناختم. حامد خيلي اجتمايي بود و دوستاي زيادي داشت و 5 سال مدت زيادي بود. به خاطر همينم تقريبا" همه دوستاش و حتي چند تا از فاميلهاشم منو مي شناختن. دوستاش بچه هاي خوبي بودن جاي برادري.

رسيدن بهمون و با لبخند سلام کردن و باهامون دست دادن. البته باهامون که نه با پريسا دست دادن. چون حامد خوشش نميومد من با دوستاش دست بدم منم کم کم هر بار که مي ديدمشون به روي خودم نمياوردم و دستمو مشغول مي کردم. اين شد که کم کم همه فهميدن من بهشون دست بده نيستم.

الانم نه به خاطر حامد که کلا" دوست نداشتم بهشون دست بدم. با اينکه بچه هاي خوبي بودن اما خوب ....

هومن: سلام سلام خانماي خوب حال شما. مشتاق ديدار. خيلي وقته ازتون خبري نيست از وقتي ...

هومن ساکت شد و هر سه به من نگاه کردن.

بي تفاوت لبخند زدم و گفتم: از وقتي من و حامد بهم زديم. خوبيد شماها؟ چي کار مي کنيد؟

احسان با لبخند گفت: ايول آنا هميشه مثل يه مرد بودي.

خنده ام گرفت. بين دوستاش هر وقت از من حرف مي زدن ميگفتن آنا مررررررده. همچينم غليظ مي گفتن که من خودم ريسه مي رفتم.

چون من پا به پاي حامد همه جا مي رفتم و همه کار مي کردم و مثل دوست دختراي اينا سوسول بازي در نمي اوردم و هي غمزه مسخره نميومدم اين حرف و مي زدن. حتي يه بار رفتيم کوه و تنها دختري که تا آخرش رفت من بودم. همه اشون همون اول راه هي نق زدن و وسط راه موندگار شده بودن.

احسان يه نگاهي به من کرد و گفت: واي آنا چقدر عوض شدي. يه لحظه نشناختمت چقدر ....

هومن: خوشگل شدي ...

يه ابرومو دادم بالا و گفتم: چرا راحت نميگي لاغر شدي؟؟؟

جفتشون نيششون باز شد.

هومن زد رو شونه احسان و گفت: نگفتم آنا عوض نميشه.

خنديدم و گفتم: خنگولا فکر کردين حالا ديگه تحويلتون نمي گيرم؟؟؟؟

چهار تايي زديم زير خنده.

هومن رو به پريسا گفت: پريسا خانم شما هم خيلي خوشگل بودين و هستين و ....

پريدم وسط حرفش و گفتم: اويييييييييي هومن مواظب باش پريسا نامزد داره.

هومن وا رفت. طفلي چند ساله دنبال پريساست اما پريسا اوکي نمي داد. با اينکه هومن پسر خوبي بود اما پريسا مي گفت فقط يه دوسته و به عنوان يه مرد به دلش نميشينه.

اين دل نشستنم شده معضلي برامونا.

يکم با پسرا حرف زديم و بعد اونا رفتن. کيا اومد و دست پريسا رو گرفت و رفتن برقصن. ماهان اومد کنارم ايستاد. به دستش نگاه کردم. يه سيگار تو دستش بود. ابروهام رفت بالا. به به چشمم روشن آقا ماهانم که بله. دست دراز کردم و سيگار و از دستش گرفتم.

ماهان برگشت با تعجب نگام کرد.

شونه امو انداختم بالا و گفتم: چيه؟ يادت رفته؟ خودت قول دادي تو مهموني مي تونم سيگار بکشم.

يه پوفي کرد و از تو جيبش بسته سيگار و در آورد و خواست يه دونه ديگه روشن کنه که کل بسته و فندک و ازش گرفتم و گفتم: اين ماله من برو برا خودت يکي ديگه پيدا کن.

با تعجب گفت: آنا چي ميگي مي خواي يه بسته کامل و بکشي؟

بدجنس خنديدم و گفتم: شايدم نکشيدم اما از اينا به تو هيچي نمي رسه.

نمي دونم چرا دوباره رگ شيطنتم گل کرده بود. راستش کل کل و بد اخلاقي و دوري کردن از ماهان خيلي برام سخت بود. داشت خسته ام مي کرد. دوست داشتم دوباره همون ماهان و آنا باشيم. حتي اگه چيزي بينمون نباشه دوست که مي تونستيم بمونيم.

ماهانم خنديد. اومد يه چيزي بهم بگه که يکي صداش کرد.

ماهان: شانس آوردي وگرنه مي دونستم چي بهت بگم.

ابرومو انداختم بالا و با خنده گفتم: من همين جام کارت تموم شد بيا بگو.

و خنديدم. اونم خنديد و رفت. پکهاي محکم به سيگار مي زدم و خوشحال از انرژي که از تغيير حال خودمو ماهان گرفته بودم به جمع شادي که وسط مي رقصيدن نگاه کردم.

با آهنگ ريز ريز خودمو تکون مي دادم.

-: مي خواي برقصي؟

تو جام ثابت شدم. يه اخم ريزي کردم. اين صدا رو هيچ وقت فراموش نمي کردم. برگشتم و به صاحب صدا نگاه کردم.

خودش بود. همون جوري مثل قبل. کوچکترين تغييري نکرده بود. هنوزم خوشحال و پر انرژي بود. انگار تو زندگيش هيچ وقت غم نداشته و نداره.

دقيق نگاش کردم. تو خودم دنبال حسي که بهش داشتم گشتم. ديگه نبود. هيچي از اون همه محبت و علاقه نمونده بود. عشقم به ماهان کوچکترين ذره اي از محبت حامد و تو دلم نذاشته بود. همه اش رفته بود.

خونسرد لبخندي زدم و گفتم: سلام. چه طوري حامد.

ابروهاش پريد بالا. فکر نمي کرد انقدر ريلکس باهاش برخورد کنم.

حامد: مي بينم که حالت خيلي خوبه.

چشمهامو گرد کردم و خودمو متعجب نشون دادم و گفتم: بايد بد باشه؟؟؟؟

سرشو انداخت پايين و گفت: نه خوشحالم که حالت خوبه.

يه نگاه به دور و بر کردم و گفتم: ببينم نامزدتو نياوردي؟

يه نگاهي به دور و بر کرد و گفت: چرا همين دورو اطرافه.

ابروهامو انداختم بالا. حامد نمي دونست نامزدش کجاست؟؟؟ اين از حامد بعيد بود. يادم نميومد هيچ وقت تو مهمونيا و جمع دوستاش منو تنها گذاشته باشه.

حامد بهم نگاه کرد. دستش و گذاشت تو جيبش و گفت: خوشحالم که زندگيت خوب پيش ميره و ازش راضي.

تو جمعيت چشمم افتاد به ماهان. بي اختيار لبخند زدم.

من: آره خيلي خوبه. راضي راضيم. اميدوارم تو هم با نامزدت خوشبخت بشي.

سرشو انداخت پايين و تکونش داد. زير لبي يه مزاحمت نميشمي گفت و برگشت که بره.

يه چيزي اومد تو ذهنم. سريع صداش کردم.

من: حامد ...

برگشت سمتم و سوالي نگام کرد.

لبمو تر کردم و يه نفس عميق کشيدم. بايد مي فهميدم. بايد مي پرسيدم. مدتها بود که اين سوال تو ذهنم رژه مي رفت. هر جوري فکر کرده بودم به نتيجه نرسيدم.

سرم و انداختم پايين و بريده بريده پرسيدم: حامد ... مي خواستم بپرسم ... يعني مي خواستم بدونم که ..

سرمو بلند کردم و صاف تو چشمهاش خيره شدم و اين بار محکم پرسيدم: چي شد که 5 سال رابطه هيچي شد؟ از کي منو کنار گذاشتي؟ چي تو من اونقدر بد بود که نتونستي تحمل کني و پشت پا زدي به 5 سال زندگي و دوستي؟

حامد خيره به چشمهام يه قدم به سمتم برداشت. با صدايي که به زور تو اون سر و صدا ميشنيدم گفت: هيچ وقت کنار نذاشتمت. هيچ وقت چيز بدي نداشتي هيچي.

با اخم يه ابرومو دادم بالا. اين حرفش ديگه خيلي چرت بود.

من: پس چرا تمومش کردي؟؟؟

حامد: تو تمومش کردي. يادت رفته؟

کلافه با اخم گفتم: تو هم راضي بودي به تموم شدنش. چي راضيت کرده بود. چي باعث شد که نخواي جلوم و بگيري و بزاري برم؟؟

يه قدم ديگه به سمتم برداشت و با يه حال عجيبي گفت: تو برام زياد بودي. با من حروم ميشدي. تو عالي بودي لااقل براي من اما من براي تو نه.

حرفش مزخرف بود. تو اون زمان فکر نمي کردم مردي بهتر از حامد وجودم داشته باشه.

پوزخندي زدم و گفتم: از کجا به اين نتيجه رسيدي؟؟؟

حامد: از اونجايي که من برات هيچ وقت يه مرد نبودم. هيچ وقت تکيه گاهت نبودم. هيچ وقت اونقدري بهم اعتماد نکردي که بدوني مي تونم يه کار و تنهايي درست و کامل انجام بدم. هميشه خودت بودي. تنها.... تکيه ات به خودت بود. هيچ وقت به من احتياج نداشتي. بود و نبود من تو زندگيت فرقي نداشت.

با اخم اومدم بگم که خيلي هم فرق داشت که با دست جلوي حرف زدنمو گرفت.

حامد: نه نگو .. نگو که بهم احتياج داشتي چون نداشتي. يادته سر يه پروژه که توش مونده بودي بهت گفتم برات درستش مي کنم و تو فقط خنديدي؟؟؟ آخرشم خودت تنهايي درستش کردي. از کلي آدم پرسيدي و خودت تمومش کردي.

ازت پرسيدم چرا نذاشتي من کمکت کنم؟ بهم اعتماد نداري که بتونم کاملش کنم؟

فقط خنديدي و گفتي نه... اون نه ات برام خيلي معنيها داشت... خيلي ...

تو هيچ وقت بهم اون جور که بايد اعتماد نداشتي. هيچ وقت مشکلات و درداتو بهم نمي گفتي. هيچ وقت نذاشتي که کنارت باشم. اون که هميشه بود تو بودي. تو تکيه گاه منم بودي. اما من ....

من برات مرد نبودم. من بهت حس يه حاميو داشتم و هيچ وقت حامي تو نبودم. من مرد زندگيت نبودم. تو انقدر مستقل بودي که من تو زندگيت جايگاهي نداشتم. هيچ وقت حس نکردم که اگه نباشم اتفاقي برات مي افته. هيچ وقت حس نکردم که بهم نياز داري.

براي همينم گير مي دادم بهت. با دوستام دست نده. با کسي نرقص. تو جمع از کنارم تکون نخور. فلان جور باش. فلان کار و بکن.

و وقتي همه رو انجام مي دادي از خودم بدم ميومد. از اينکه بي خودي مجبورت مي کردم که اوني باشي که نيستي از خودم بيزارميشدم. اما تنها راهي بود که بتونم حس کنم يه مردم برات. که به چشم يه مرد بهم نگاه مي کني. تو بهم وابسته نبودي آنا .. نبودي ...

اما وقتي ديدم نميشه و بودنمون فقط باعث اذيت شدنت ميشه کشيدم کنار. بهتر بود 5 سال دوستي يه خاطره خوب ميشد تا اينکه بعد چند سال زندگي مشترک بخوايم با خاطرات بد از هم جدا شيم.

يه لبخند تلخ به مني که با دهن باز داشتم بهش نگاه مي کردم زد و آروم آروم رفت عقب. سرشو انداخت پايين و روشو برگردوند و رفت.

من موندم و حرفايي که تو گوشم مي پيچيد. ادمها برام محو شدن. صدا ها برام کم شدن.

حامد ولم کرد چون بهش وابسته نبودم. ماهان و دارم از دست مي دم چون زيادي محتاج و وابسته اشم.

بغض کردم. عصبي خنديدم. به خودم به زندگيم و به مردهايي که تو قلبم راه پيدا کرده بودن فکر کردم. چه زندگي و شانس مزخرفي داشتم من.

عصبي سيگار روشن کردم و محکم بهش پک زدم. سيگارم که تموم شد با تهش سيگار بعدي و روشن کردم. عصبي پک مي زدم و دود غليظش و مي فرستادم تو ريه هامو بعدم فوت مي کردم تو هوا.

ازشون بدم ميومد. از مردا بدم ميومد چرا اونقدر شعور نداشتن که بفهمن ماها هم آدميم. دخترا هم ادمن و دوست دارن خودشون براي زندگيشون تصميم بگيرن. حامد مي تونست همون موقع اينا رو بهم بگه. بگه چه حسي داره. شايد اون موقع مي تونستم کاري کنم که رابطه امون خراب نشه.

اون موقع فکر مي کردم اگه هميشه محکم باشم اگه هميشه براش تکيه گاه باشم شايد بهتر و بيشتر ببينتم. شايد بيشتر دوستم داشته باشه. نمي خواستم هيچ وقت باري رو شونه هاش باشم براي همينم همه کارهامو خودم انجام مي دادم تا اذيتش نکنم. تا نگراني کارهاي منو نداشته باشه. هر وقت ناراحت بود و بهم احتياج داشت خودمو بهش مي رسوندم تا بدونه هيچ وقت و در هيچ شرايطي تنها نيست و من هميشه کنارشم. هر جوري که باشه.

با نوک انگشت اشکي که از گوشه چشمم داشت به بيرون راه باز مي کرد و گرفتم.

يه دستي جلوم سبز شد. يه نگاه به دست کردم و بعد سرمو بلند کردم و به صاحب دست نگاه کردم. احسان بود. با لبخند بهم گفت: آنا نمي رقصي؟؟؟

تو يه لحظه از جام بلند شدم. هيچ وقت با دوستاي حامد نمي رقصيدم چون هم خودم خوشم نميومد که با پسرا زياد برقصم و هم حامد دوست نداشت. اما الان ... الان زده بودم به سيم آخر ... نمي خواستم مراعات هيچ کس و بکنم. نمي خواستم خوب باشم.. خانم باشم .. مي خواستم بد باشم .. بهم خوش بگذره .. هميشه سعي کردم با اصول جلو برم ... ببين آخر اين اصولام به کجا کشيد ...

حامد که از دستم رفت. ماهانم که تکليفش با خودش روشن نيست.

بلند شدم و رقصيدم. آهنگها مدام عوض ميشد و من از وسط تکون نمي خوردم. سيگار از بين انگشتهام نمي افتاد.

رقصيدم ... با احسان .. هومن .. رضا .. حميد ... و همه دوستاي حامد .. کاري که هيچ وقت نکرده بودم ... نگاه حامد و رو خودم حس مي کردم. يه نگاه ناراحت و شماتت گر....

گور باباي حامد... اون که رفت .. ولم کرد. بدون اينکه بدونه ممکنه من چه ضربه اي بخورم. رفت و تا مدتها منو با اين حس بد که براش کافي نبودم و حتما" يه عيب و ايرادي داشتم که ولم کرد تنهام گذاشت.

رقصيم و چرخيدم و سيگار کشيدم. تو حال خودم نبودم. از همه چيز بريده بودم. مي خواستم يه امشبه رو به چيزي فکر نکنم.

داشتم سيگار 14 يا 15 هومو روشن مي کردم که دستم کشيده شد. برگشتم. حامد بود که با اخم نگام مي کرد.

آروم گفت: داري چي کار مي کني آنا؟؟؟

اخم کردم و گفتم: به تو چه؟ مگه فضولي؟

دستمو از بين دستاش کشيدم و رفتم که دوباره سيگارمو روشن کنم که اين بار بازوم کشيده شد و خودمم به سمت بيرون ساختمون کشيده شدم.

با حرص گفتم: حامد ولم کن. چي کارم داري؟؟؟؟

از ساختمون بيرون اومديم و رو تراس ورودي ساختمون ايستاديم. با يه فشار و يه هل دستم ول شد و من چند قدم به جلو پرت شدم. برگشتم تا 2 تا فحش به حامد فضول بدم.

اما جاي حامد، ماهان و جلوي خودم ديدم.

اخم غليظي داشت و صورتش قرمز بود. با دندوناي بهم فشرده گفت: من ماهانم .. ماهان .. نه حامد ..

منم اخم کردم: چته تو؟ دستم شکست.

ماهان منفجر شد.

ماهان: من چمه؟ من چمه؟ تو چته انا؟؟؟ هيچ معلومه داري چي کار مي کني؟؟ يه نگاه به خودت کردي؟ داري خودتو تو دود سيگار خفه مي کني. هي هيچي نگفتم و گفتم آنا خودش ميدونه. اما الان شک دارم که تو چيزي حاليت باشه. تو همون آنايي که با منم به زور مي رقصه؟؟؟ مي دوني امشب با چند تا پسر رقصيدي؟ با چند نفر خنديدي و قر دادي؟؟؟ حواست هست؟؟؟؟

خونسرد گفتم: اره هست. که چي ؟؟؟

ماهان ترکيد: که چي؟؟ تو مي فهمي چي ميگي؟ نياوردمت اينجا که اين کارها رو بکني. اگه مي خواي همين جوري باشي جمع کن برگرديم خونه که لياقت نداري. من نمي زارم اين جوري ول بشي اينجا.

ديگه خونم به جوش اومد. از حرص و عصبانيت مي لرزيدم.

داد کشيدم: من لياقت ندارم؟ من؟ تو کي هستي که بهم بگي چي کار کنم چي کار نکنم. تو کي باشي که برام تعيين تکليف کني؟

ماهان هم عصبي داد زد: من مسئولتم. تو با من اومدي.

من: نيستي ... تو هيچي نيستي.. نه مسئولم نه همراهم نه هيچي ديگه ي من نيستي. تو با من هيچ صنمي نداري. اينو بدون و بي خودي براي خودت توهم مسئوليت نزن.

اومدم از کنارش رد شم و برم تو که بازومو گرفت و پرتم کرد عقب و گفت: کجا ...

عصبي گفتم: ميرم تو که به ادامه خوشگذرونيم بپردازم. بي سر خر و مزاحم.

ماهان: عمرا" بزارم قدم از قدم برداري. ميريم تو اما با هم. تو هم از کنارم جم نمي خوري. نبايد يه لحظه ازم دور بشي. خواستي برقصي باشه. مي رقصي اما با من يا کيا يا آرشام. حق نداري با هيچ غربيه اي برقصي.

کارد مي زدي خونم در نميومد. امشب به قدر کفايت بهم فشار اومده بود. حرفهاي حامد و توجيه هاتش هنوز مثل آوار رو سرم بود و حالا ماهان اومد بود و برام آقا بالا سر بازي در مياورد. شايد در حالت عادي و روزاي ديگه خيلي خوشحال ميشدم از اين همه توجهش و اينکه ازم مي خواست کنارش بمونم اما الان نه ... الان عصباني بودم. کفري بودم. از همه مردهايي که بي توجه به زن و دختر مي خوان براش تعيين تکليف کنن و زور بگن. حتي اگر حرفشون درست باشه نبايد با زور تحميلش کنن با ملايمتم ميشه گفت.

ترکيدم. منفجر شدم. شدم يه کوه آتشفشان و فوران کردم.

من: نمي خوام. ميرم تو.. ميرم و با هر کسي که دلم بخواد مي رقصم. هر غلطي که عشقم کشيد مي کنم.

به تو چه؟ به تو چه ربطي داره؟ اداي بزرگتر و برام در مياري که چي؟

من خودم شعور دارم. از تو هم بيشتر مي فهمم. تو چه حقي داري که بخواي نصيحتم کني؟ هان؟؟ تويي که هيچ کس و هيچ چيز برات مهم نيست. تويي که 100 تا دوست دختر رنگارنگ داري که روزي 100 بار عوضشون مي کني. تويي که براي هيچ کس ارزش قائل نيستي.

الان اومدي ادعاي مسئوليتت ميشه؟ اون روز که دم شيريني فروشي ولم کردي و با دوست جونت رفتي عشق و حال جوري که ساعت و زمان از دستت در رفت نمي دونستي مسئوليت چي هست اصلا". حالا برا من شاخ شدي؟ رگ غيرتت زده بالا؟

چرا؟؟ چرا؟؟؟

تو کي من هستي که بهم دستور بدي؟ هان کي؟

بابامي؟ داداشمي؟ دوست پسرمي؟ شوهرمي؟ کي؟ تو هيچکي نيستي. هيچکي ...

يه پسر خاله من درآوردي که خيلي تو کارهام سرک ميکشه که حس بزرگي کنه. چرا دست از سرم بر نمي داري؟ چرا نمي زاري به حال خودم باشم؟ چرا هر وقت محبتت و حس مسئوليتت قلنبه ميشه مياي سراغم؟ تو حالتهاي عادي اصلا" حواست هست که شايد من چيزي بخوام؟ شايد يه مشکلي داشته باشم؟

تا با يکي دوست ميشم و يکي بهم نگاه ميکنه غيرتي ميشي. که چي بشه؟ هان؟ چي بشه؟

ببين آقاي ماهان مفتون. من ميرم تو و هر غلطي که بخوام مي کنم. اصلا" مي خوام با همه پسراي مهموني برقصم. مي خوام خودمو با سيگار خفه کنم. مي خوام تا خر خره مشروب بخورم و از هر کي خوشم اومد با هاش باش ....

ديگه نتونستم ادامه بدم. وسط داد و هوارم. وسط خط و نشونام. وسط حرفهاي با ربط و بي ربط و بي معني که از سر عصبانيت مي زدم يه دست يه دستي که از رو عصبانيت و خشم بالا رفته بود با همه وجود رو گونه ام نشست.

ماهان همچين خوابوند تو گوشم که سرم با شتاب چرخيد سمت چپ. باورم نميشد. باورم نميشد که اين ماهان باشه که زده زير گوشم.

يادم نمياد حتي تو بازيهاي بچگيمون وقتي جز مي زدم وقتي ماهان به حد مرگ عصباني ميشدم هيچ وقت نزده بودم. هيچ وقت.

ناباور و مبهوت دستمو گذاشتم رو گونه امو صورتمو برگردوندم. بغض بدي تو گلوم گير کرده بود. چشمهام اشکي بود اما نمي خواستم گريه کنم.

به ماهان خيره شدم. به ماهاني که خودشم بهت زده بود و با چشمهاي گرد خيره شده بود به دستش. به دستي که خوابونده بود رو صورتم.

دستش و مشت کرد. اخم کرد. ناراحت و نگران و عصباني تو چشمهام نگاه کرد. با صداي پشيموني گفت: آنا من ...

دستهاش و باز کرد و اومد طرفم. مي خواست بغلم کنه. مي خواستم بغلم کنه و مثل هميشه با يه ببخشيد مشکل و حل کنه اما اين ديگه يه مشکل نبود. ماهان منو زده بود. کاري که هيچ وقت تو زندگيش انجام نداده بود. هيچ وقت از ماهان انتظار اين کار و نداشتم.

با بغض يه قدم عقب برداشتم. اخم کردم. سرمو به چپ و راست تکون دادم و با عصبانيت با دندوناي بهم فشرده گفتم: ازت بدم مياد ... ازت بدم مياد ماهان مفتون. ازت بدم مياد که نمي توني حرفهاتو با زبون بگي. از سکوتت بدم مياد. از اين زور بازو نشون دادنت بدم مياد .... از اين اداهاي مسخره ات حالم بهم مي خوره ....

اين و گفتم و از کنارش دوييدم تو سالن و وسط جمعيت چشم گردوندم اما پريسا رو پيدا نکردم. کيانا رو ديدم. رفتم سمتش.

کيانا تا چشمش بهم افتاد رنگش پريد. اومد جلو و با نگراني گفت: آنا چي شده؟ حالت خوبه؟؟؟

با بغض و چشمهاي اشکي گفتم: کيانا ميشه منو ببري خونه؟ خواهش مي کنم.

اشکام اومدن پايين. کيانا بغلم کرد و آروم نوازشم کرد و گفت: چرا نميشه عزيزم الان ميريم گريه نکن گلم.

يه اشاره اي به آرشام کرد و منو برد سمت اتاق لباسها. لباسهامون و پوشيديم و رفتيم تو سالن. پريسا نگران به سمتم اومد و گفت:آنا؟؟؟ اتفاقي افتاده؟

سرتکون دادم و ناراحت گفتم: پريسا بعدا" بعدا" بهت مي گم الان نمي تونم. مي خوام برم.

پريسا مي شناختم براي همينم ديگه پا پيچم نشد. يه چيزي به کيانا گفت که اونم با سر تاييد کرد و اومديم بيرون. سوار ماشين کيا که الان آرشام پشتش نشسته بود شديم.

آرشام راه افتاد. تو کل مسير هيچ کدومشون حرف نزدن. يه آهنگ ملايمي هم گذاشته بودن و اجازه داده بودن تو حال خودم باشم.

منم چشمم و بستم و سعي کردم خودمو آروم کنم.

شايد سيلي ماهان اونقدري که سکوتش درد داشت دردناک نبود. چرا نمي تونست به جاي اين عکس العملهاي مسخره حرف بزنه.

لال از دنيا نري ماهان دِه حرف بزن لعنتي حرف بزن ....

بغض داشتم اما نمي خواستم گريه کنم. بسه هر چي گريه کردم.

اتفاقات امشب بيشتر از حد توانم بودن. فقط مي خواستم برم خونه و بخوابم.

به خونه رسيديم و پياده شديم. من تو طبقه خودم از کيانا و آرشام تشکر و خداحافظي کردم و رفتم خونه. خاله اينا خوابيده بودن.

بي سر و صدا رفتم بالا و رفتم تو اتاقم. عصباني بودم تا ناراحت عصباني از اينکه بعد همه اين اتفاقها بعد همه اين فشارها بعد خوردن اون سيلي از ماهان بازم قفل زبونش باز نشد و حرفهاشو نگفت. من خودمو خالي کردم اما اون هيچي نگفت.

چقدر از اين يه اخلاقش بدم ميومد. هميشه هم با همين اخلاق مزخرفش منو حرص مي داد.

بچه تر که بوديم مي دونست من فضولم سر تعريف کردن يه موضوعي که منو تا حد انفجار برده بود اونقده لفتش داد و حرصم داد که تهش جيغ گشون و اشک ريزون دوتا لگد بهش زدم و قهر کردم رفتم تو حياط و زير درخت نشستم و هور هور گريه کردم.

ماهان اومد کنارمو نازم کرد و گفت: دختره گنده خجالت نمي کشي؟؟ بايد نشون بدي چقدر فضولي.

بعد اون بالاخره دلش راضي شد و گفت. بعدم گفت چون مطمئن نبوده بهم نگفته و الان که مطمئن شده ماجرا رو بهم ميگه.

چقده منو سر اين زبون به دهن گرفتناش حرص مي داد. اما الان مرگش چي بود و نمي دونستم.

با حرص کيفمو پرت کردم يه طرف و مانتومو در آوردم و پرت کردم رو تخت. کفشامو دونه به دونه در آوردک و شوت کردم سمت ديوار. با حرص چنگ زدم به حوله امو رفتم سمت حموم. يه دوش حسابي و يکم آب بازي حالمو جا آورد.

البته مقاديري از يکم زياد طول کشيد. يه يه ساعت يک ساعت و نيمي در حال بازي بودم. ولي خيلبي حال داد.

کلا" همه چيزاي بد و از ذهنم پاک کرد. از اين همه کش مکش و جنگ اعصاب و دروني بي هوده خسته شده بودم. مي خواستم ذهنمو آزاد کنم.

حوله پيچ رفتم تو اتاقم. حوله رو از دور موهام باز کردم و انداختمش رو تخت. رفتم سراغ کشوي لباسهام. حوصله گشتن نداشتم اولين لباسي که در دسترسم بود برداشتم و تنم کردم.

يه تاپ بندي و يه شلوارک سفيد. دستمو بردم تو موهامو تکونشون دادم. پريشون شده بودن اما خوب زودتر خشک مي شدن.

تشنم بود. زير لبي آواز خون رفتم پايين. عمو و خاله معمولا" شبها بيدار نمي شدن. خوابشون سنگين بود.

مطمئن از اينکه هيچکي منو با اين ريخت بي ناموسي نمي بينه بي سر و صدا رفتم تو آشپزخونه. يه لامپ تو حال روشن بود که نورش تا آشپزخونه مي رسيد و روشنش مي کرد. البته نه خيليا اما مي تونستي ببيني چي به چيه.

در يخچال باز کردم و يه نگاهي توش انداختم. سيب درشت قرمز چشممو گرفت. با نيش باز دست دراز کردم و يکي برداشتم. همون لحظه يه گاز زدم بهش.

در يخچال و بستم و از بار يخچال يه بطري آب برداشتم. قبل بستن در بار در بطري و باز کردم و يه قلوپ ازش خوردم.

بار و بستم و برگشتم که برم بيرون که با ديدن يه سايه جلوي اپن از ترس سيب از دستم افتاد. آب پريد تو گلوم و هر چي آب تو دهنم بود و پاشوندم بيرون و به سرفه افتادم. بطري هم از دستم ولو شد رو زمين.

دولا شدم و دستمو گذاشتم رو گلوم و سعي کردم بي صدا سرفه کنم.

صدا: پس تو اينجايي....

سرفه ام بند اومد. بلند شدم و صاف ايستادم. ماهان بود که تکيه اشو از اپن گرفته بود و کج و کوله به سمتم ميومد.

اخم کردم و هيچي نگفتم. اومد سمتم.

ماهان: هر چي خواستي گفتي و رفتي. رفتي و نذاشتي حتي يه عذرخواهي کنم ....

حالش خوب نبود انگاري. يه جوري بود. انقده بدم ميومد هر غلطي مي خواست مي کرد و آخرشم با يه ببخشيد سر و تهش و هم مياورد.

با اخم بهش نگاه کردم و خشک گفتم: تو براي حرف زدن وقتش و داشتي جربزه اشو نداشتي.

اومدم بي تفاوت از کنارش رد شم و برم که با يه حرکت دستهاشو گذاشت دو طرف بدنم و کف دستهاشو چسبوند به در يخچال. از حرکت ناگهانيش شوکه شده چسبيدم به يخچال.

وا اين چرا همچين کرد؟ رم کرده شديد.

خودشو کشيد جلو و سرشو خم کرد و مستقيم تو چشمهام نگاه کرد و گفت: تو راست مي گي جربزه نداشتم... جراتش و نداشتم که کارم کشيد به اينجا... به اينجا که با هر حرفت... با هر حرکتت... با هر نگاهت 1000 تا برداشت مي کنم و آخرم همه اشون پوچ ميشن و مي رن.

جربزه نداشتم که بعد اين همه سال بازم دارم دست دست مي کنم...

جرات ندارم .. مي ترسم ... هر کاري مي کنم ... هر حرکتي ... هر قدمي که بر مي دارم ..

اخرش مي زنم يه چيزيو خراب مي کنم ...

از حرفهاش گيج شده بودم مات و متعجب سرمو بالا بردم و تو چشمهاي ناراحتش نگاه مي کردم. حال عجيبي داشت. اصلا" عادي نبود.

ماهان خيره به چشمهام آرومتر گفت: مي دوني با اين نگاهات داري ديوونه ام مي کني؟؟؟ وقتي شماتتگر بهم خيره ميشي، وقتي ناراحتي مي خوام خودمو بکشم.

داغونم آنا داغونم..... وقتي گذاشتي رفتي نابود شدم ... حرفهات و گفتي ... هميشه حرفاتو مي گي و تو دلت نمي زاري بمونن ... خودتو خالي مي کني ... خالي مي کني و برات مهم نيست چي به سر بقيه مياري ...

هيچ وقت تو زندگيم هيچ کس و بهت ترجيح ندادم... هيچ احدي برام مهم تر از تو نبود ... هيچ دختري به با ارزشي تو نبود برام...

هميشه سعي کردم کنارت باشم. بي حرف .. شاد ... همدمت باشم ... تکيه گاهت ... با اينکه بهم احتياج نداشتي اما نشوندن لبخند رو لبهاتم برام کافي بود ...

چه طور مي توني اونقدر بي انصاف باشي که فکر کني ولت کردم .. فکر کني تنهات گذاشتم و با يکي ديگه رفتم ...

( کم کم داشت عصبي ميشد... ديگه اروم نبود ...عصبي شده بود و صداش داشت بالا مي رفت ... )

ماهان: اون شب ديدي که بهم زنگ زدن. مي دونم که نگار و ديدي. زنگ زد و گفت که ماشين پارک شده امو ديده و منتظر ميمونه تا برم. آدم بد پيله ايه. بد دهن و بي آبروئه ... به قيافه خوب و شيک و پيک بودنش نگاه نکن. پاش بيوفته از 10 تا چاله ميدوني هم بدتره. چند وقتي جوابش و نمي دادم و اونم گير داد که تا نياي نميرم.

نمي خواستم تو رو ببينه. اگه مي ديدت و فکر مي کرد ممکنه که به خاطر تو باشه که جوابش و نمي دم شر به پا مي کرد.

نمي خواستم اذيتت کنه يا با حرفهاش ناراحتت کنه. اجازه نمي دم کسي بهت چپ نگاه کنه. براي همينم نخواستم ببينتت. مي خواستم باهاش تموم کنم. که بگم من ديگه نيستم دورمو خط بکشه. که ديگه سراغم نياد. کوتاه نميومد. براي همين انقدر طول کشيد. مجبور شدم با دليل و با زور و آخرم تهديد تمومش کنم.

بعد توي بي انصاف چي گفتي؟؟؟؟ گفتي ولت کردم؟؟؟؟

من .. تو رو ... ول کردم ....

ديگه صداش بلند شده بود. از ترس داشتم سکته مي کردم الان عمو اينا بيدار مي شدن. خوابشون سنگين بود اما ماهانم ديگه صداش داشت بالا مي رفت.

ماهان: چي کار کنم که بدوني اونقدرام که فکر مي کني بد نيستم. اونقدرا که تصور مي کني وحشتناک نيستم. اونقدر کثيف نيستم.

چي کار کنم تا منو ببيني ... قلبمو ببيني ... قيد همه رو زدم نمي بيني؟؟؟ همه زندگيم بين خونه و شرکت و دانشگاه خلاصه شده ... نمي بيني؟؟؟ مي خوام خوب باشم. مي خوام به چشمت بيام اما نمي بينيم ... چرا ؟؟؟؟

چرا رو داد کشيد. خودشم فهميد که بلند داد زده. براي همينم چشمهاشو بست تا آروم بشه.

منم ترسيده بودم. از ماهان ترسيده بودم. از اينکه عمو اينا بيدار بشن ترسيده بودم. از فرصت استفاده کردم تا جيم بشم.

براي تمرکز زبونمو در آوردم وگرفتم بين دندونام و آروم و بي سرو صدا زانوهامو خم کردم تا از زير دستهاي ماهان که برام قفس ساخته بود در برم. آروم رو زانوهاي خم شده نشستم و خوشحال از حصول موفقيت لبخند زدم.

ماهان: کي بهت گفت مي توني بري؟؟؟

يهو با صداي محکم ماهان سکته اي خود به خود زانوهام مثل فنر پريد و صاف ايستادم و به حالت قبلم برگشتم.

سعي کردم به صورتش نگاه نکنم. به يه جايي تو يقه اش خيره شدم.

ماهان يکم بيشتر به سمتم اومد. دست راستشو از کنارم بالا آورد. خيره شد به گونه ام. غم از صورتش مي ريخت.

آروم با پشت انگشتاش نرم کشيد به گونه ام.

زمزمه کرد: آنا .... آنا .... من چي شدم... چي کار کردم با تو... چه طور تونستم ... به خدا نفهميدم ... وقتي ديدم اونجوري از خود بي خودي ... وقتي ديدم اونجوري حرص مي خوري و مي خواي بري تو سالن و با کلي نره خر برقصي و خودتو تو دود سيگار خفه کني ... وقتي فکر کردم ممکنه با اون حالت واقعا" اون کار و بکني ... نمي دونم ... نمي دونم ... اصلا" نفهميدم چه جوري زدم زير گوشت ... به خدا فقط مي خواستم جلوت و بگيرم ... حرفات برام سنگين بود ... اينکه حس کردم نمي شناسمت .. آناي من نبودي ... من آنامو مي خواستم .. يه لحظه ديوونه شدم ... نفهميدم چي کار کردم نفهميدم ...

چشمهاشو بست و با بغض آه کشيد.

از دستش ناراحت بودم اما نه اونقدر که بتونم آه و بغضش و تحمل کنم. نمي خواستم جلوي من بشکنه. جلوي من اين جور پشيمون و داغون باشه. ماهان بايد محکم مي بود. ماهان بايد مقاوم مي بود. پا برجا. براي هميشه.

دست راستمو آروم بالا آوردم و دستش و از رو گونه ام کنار زدم. چشمهاش باز شد. تو يه لحظه چشمهاي گشاد شده اش و ديدم. ناباور.

تو يه حرکت صاف ايستاد و دستمو گرفت.

دستمو گرفت و بالا برد تا جلوي چشمهاش. با تعجب از اين حرکت ناگهانيش خيره به کارهاش بودم.

ماهان ناباور گفت: آنا ... دستت ...

تازه متوجه مچ کبود دستم شدم. تو مهموني يه دستبند کلفت گذاشته بودم که کبوديش و بپوشونه و حالا با اين لباس ضايع ماهان ديده بودتش.

لباس ضايع؟؟؟ واي خاک به سرم.

ياد لباسم افتادم و فهميدم چي تنمه. يا بهتر بگم چي تنم نيست. خجالت زده از لباسم سرمو انداختم پايين و خواستم دستمو بکشم و در برم.

اما ماهان دستمو سفت چسبيده بود. سرمو بلند کردم. هنوز نگاه ناباورش بين چشمهامو دستم مي گشت.

با بغض گفت: دستم بشکنه. حق داري آنا حق داري نگاهمم نکني. حق داري ازم فرار کني و نخواي باهام تنها باشي. چه وحشي اي هستم و خودم نمي دونستم. ببين با دستت چي کار کردم. من ...

دوباره سرمو انداختم پايين. خجالت کشيده بودم. تو دلم آروم گفتم: خدا نکنه دستت بشکنه. من عاشق اون دستهاي بزرگتم که وقتي دستهامو مي گيره دستهام توش گم ميشه و حس امنيت بهم تزريق ميشه.

هنوز داشتم دعا مي کردم که دعاي ماهان بي اثر بشه که حس کردم دستهام داغ و خيس شد.

شوکه بودم. با شوک سرمو بلند کردم و به ماهان نگاه کردم. سرش و رو دستم خم کرده بود و با لبهاي داغش رو مچ دستمو بوسه مي زد.

لبهاش و رو مچم ميزاشت و يه بوسه عميق مي نشوند روش. دستمو چرخوند و رو کل قسمتهاي کبودش و بوسيد.

از اين کارش شوکه بودم. در عين حال يه حس فوق العاده بهم داده بود. لب پايينمو به دندون گرفته ام و گونه هام از خجالت و هيجان سرخ و داغ شد.

بوسه زدن رو دستمو که تموم کرد آروم با دستش مچمو نوازش کرد. سرش و بلند کرد و به صورتم نگاه کرد. بهش نگاه کردم.

چشمهاش رو صورتم چرخيد و به لبهام رسيد. لبهايي که به دندون گرفته بودمشون.

يه اخم ريز کرد و يه دستش و از رو دستم برداشت و آورد سمت صورتم.

خيره شدم به دستش. اومد سمت لب و چونه ام. چونه ام گرفت و ظريف کشيد به سمت پايين.

آروم زمزمه کرد: بهت گفتم اين لبها رو اين جوري نچلون.

نگاهم به حرکت دستش بود که با حرکتش لبمو از بين دندونم جدا کرد. لبهام صاف شد و به شکل اولش برگشت.

چشمهام پايين بود و داشتم به دستش که رو چونه ام بود نگاه مي کردم که تو يه لحظه شوکه شده نفسم حبس شد.

تو کسري از ثانيه لبهاي گرم ماهان رو لبهام قرار گرفت و سرم چسبيد به يخچال.

لبهاش رو لبهام بود. بي حرکت اما داغ.

منم اونقدر شوکه بودم که نمي تونستم هيچ حرکتي بکنم. بي اختيار چشمهام بالا رفت. به صورت ماهان نگاه کردم. چشمهاش بسته بود و آروم بود. خيلي آروم.

به همون آرومي خودشو کشيد عقب. صاف ايستاد و چشمهاش و باز کرد. نگاهش تو چشمهام قفل شد. شوکه بودم اما آروم بودم. تعجب کرده بودم اما مضطرب و مشوش از کارش نبودم. يه جوراي .. يه جورايي دوست داشتم که دوباره تکرار بشه. چون واقعا" چيزي از قبليه نفهميده بودم.

نمي دونم تو نگاهم چي بود که باعث شد ماهان نگاهش گرم بشه. مهربون بشه. بشه همون نگاه آشنا که من عاشقش بودم.

يهو دست انداخت دو طرف گردنم و سرشو آورد جلو و لبهاش و محکم گذاشت روي لبهامو ....

با ولع و حريص بوسيدم. انگار سالها منتظر اين لحظه بود. مثل يه دونده که بعد دوييدن مسافت طولاني به آرامش رسيده باشه آروم شده بود. از بين بوسه هاش نفسهاي آرامش گرفته اش و حس مي کردم.

يادم نمياد هيچ لحظه اي تو زندگيم به اندازه اين لحظه قشنگ بوده باشه. نه اولين باري که ديکته 20 شدم... نه وقتي تو امتحان نهايي پنجمم معدلم 20 شد. نه وقتي جواب کنکور اومد و رشته اي که دوستش داشتم قبول شدم.... نه وقتي تو جلسه دفاع پايان نامه ارشدم نمره کامل گرفتم ... نه وقتي حامد بهم گفت عاشقمه ... نه ....

هيچ لحظه اي لذت بخش تر و شيرين تر از اين لحظه تو زندگيم نبوده و نداشتم.

حرکت لباشو رو لبهام حس مي کردم. چرخش و قفل شد لبهامو. بازي لبهاش. همراهي من.

شايد بوسه خيلي طولاني نبود اما خيلي عالي بود. خيلي معنيها داشت. ماهان باز هم لب باز نکرد باز هم حرف نزد و باز هم با شيوه خودش عمل کرد با رفتارش ...

ومن هنوز در کف کلامش مونده بودم.

ماهان يه بوسه نرم ديگه رو لبهام نشوند و سرشو برد عقب. تو چشمهام نگاه کرد. چشمهاش مي خنديد. با يه لبخند بي جون. با چشمهايي که برقش پر انرژي بود اما خمار بود و بي حال بهم نگاه کرد.

دهن باز کرد و گفت: آنا من ...

يهو به سرفه افتاد. سرفه هاي بد. حالش داشت بد مي شد. تازه متوجه حال بدش شده بودم. داغ بودم نفهميدم. صورتش خيس عرق شده بود. بدنش يخ کرده بود و نفسهاش داغ بود. دستش و گرفتم که کمکش کنم بشينه.

چشمم به دستش افتاد. خداي من چرا دستش باند پيچيه؟؟؟

به زور بردمش سمت صندلي و نشوندمش. چشمهاش قيلي ويلي مي رفت. انگار .. انگار مست بود ..

واييييييييييي .....

آره مست بود و الانم فشارش افتاده بود. سريع رفتم يه آب قند درست کردم و به خوردش دادم. يکم آبليمو هم دادم بهش که مستي از سرش بپره.

زير بغلشو گرفتم و کمکش کردم و از پله ها بردمش بالا.

بردمش تو اتاقش و رو تخت خوابوندمش. پتوش و کشيدم روش. ريز ريز سرفه مي کرد. موقع بالا اومدن تعادل نداشت. تلو تلو مي خورد. اگه ولش مي کردم پرت ميشد پايين.

کاري نمي تونستم براش بکنم اما دلمم نميومد همين جوري ولش کنم برم. نه تا وقتي که مطمئن نشده بودم که حالش خوبه.

رفتم سمت ظبط اتاقش و دکمه پلي و زدم و صداشم در حد ملايمي گذاشتم. دوباره صداي منصور بلند شد.

همون آهنگي که تو ماشين گذاشته بود اينجا هم بود.

آهنگ عشق نمي خوابه منصور.

رفتم کنار تختش نشستم و تکيه دادم به ديوار. زانوهام و تو بغلم گرفتم و سرمو از پشت چسبوندم به ديوار.

اهنگ پخش مي شد و من آروم ميشدم. زير لب بعضي از قسمتهاي آهنگ و زمزمه مي کردم.

همزمان با زمزمه آهنگ ياد اتفاقاي امشب افتادم. ياد مهموني. ياد حامد . ياد حرفهاش. دليل مسخره اي که با سکوتش و نگفتنش باعث بهم خوردن رابطه امون شد.

تمام آرزوي من نقش بر آبه

هر روز سرنوشت من رنج و عذابه

آغوش تو براي من هميشه کم يابه

دعاي قلب عاشقم چرا بي جوابه

يکم صدامو بلند تر کردم. مي دونستم ماهان نميشنوه. احتمالا" خوابيده ولي مي خواستم براي يکي غير خودم حرف بزنم.

من: حامد و امشب تو مهموني ديدي؟؟؟ مي دوني چي بهم ميگفت؟ ميگفت چون مستقل بودم ازم جدا شد. چون بهش وابسته نبودم باهام بهم زد. چون رو پاي خودم بودم.

مي بيني چه دليل مسخره ايه؟ مي بيني؟؟؟؟

مي بيني چه زندگي دارم؟؟؟ اگه يه درصد از وابستگي که به تو داشتم و به اون داشتم ولم نمي کرد. اگه يه دونه از ضعفهامو که تو ديده بودي و اون مي دونست کارمون به اينجا نمي کشيد.

يه آه جگر سوز کشيدم. يه آهي که از سر ناديده گرفتن و احترام نذاشتن به شعورم بود. اگه حامد به شعورم احترام مي گذاشت و زودتر اين حرفها رو بهم مي زد شايد الان نسبت به خودم حس بهتري داشتم. شايد يه اميدي به رابطه امون مي بود.

بلند گفتم: اگه حامد بهم ميگفت... ميگفت از چي ناراحته شايد الان اين جوري نبوديم. جدا از هم. هر دو شکست خورده. شايد اون شکست نخورده باشه اما براي من يه شکست بود.

دوباره يه آه ديگه کشيدم و يه تيکه ديگه ي آهنگ و زمزمه کردم.

يه عمره که دلم برات عاشق و بي تابه

بي تو همه دنيا برام مثل سرابه

درياي عشق تو کجاست ؟

بي تو دل مردابه

قرارمون تو روياها کنار مهتابه

با بغض مي خوندم. بغض براي شکستم. بغض براي اينکه نکنه ماهانم مثل حامد حرفشو نزنه و من بازم تو حسرت بمونم. بازم از اين بي کلامي بي حرفي ضربه بخورم. درسته که ماهان نشون مي داد. يه چيزايي و با کارهاش نشون مي داد اما من نياز به تاييد زبوني داشتم.

اگه خودخواهي نباشه

تورو ميخوام در کنارم

که تو هستي نازنين روزگارم

بي تو من تنها ترينم بيقرارم

عشق نميخوابه بي تو خورشيد نمي تابه

اونقدر کنار تخت ماهان نشستم و اونقدر با بغض زمزمه کردم تا خوابم برد.

با حس پرت شدن سرم هول چشمهامو باز کردم. تند تند پلک زدم تا موقعيتمو درک کنم. تو اتاق ماهان بودم. يه نگاه به ماهان کردم با اخم خوابيده بود.

ماهان تو روز و تو بيداري هم اخم نمي کنه تو خواب چي ديده که همچين اخمي کرده؟؟؟

از جام بلند شدم و رفتم بالا سرش خم شدم روش و آروم انگشت اشاره امو گذاشتم رو خط اخمش و با يه فشار کوچيک بازش کردم.

يهو چشمهاش باز شد. تندي نگاش کردم. متعجب داشت نگام مي کرد.

ماهان: آنا ....

به قيافه متعجبش لبخند زدم. چشمهاش و با تعجب گردوند و گفت: تو اينجا چي کار مي کني؟؟؟؟

با ياد آوري ديشب و بوسه امون هيجان زده شدم و با همون هيجان گفتم: نمي دوني؟؟؟ خوب حالت بد شد؟؟؟

ماهان دوباره اخم کرد. گيج بهم نگاه کرد و گفت: حالم بد شد؟؟؟ تو مهموني؟ ولي تو چه جوري منو آوردي؟ تو که با کيانا و آرشام رفته بودي.

دهنم از شوک باز موند. ماهان چي ميگفت؟ مهموني؟

نا مطمئن پرسيدم: تو ... يادت نمياد چه جوري برگشتي خونه؟؟؟؟

ماهان يکم چشمهاش و تنگ کرد و گفت: نه ... فقط يادمه داشتم تو مهموني مشروب مي خوردم.

ناباور و نااميد گفتم: يعني... يعني هيچ کدوم از اتفاقاي تو آشپزخونه يادت نمياد؟؟؟؟

ماهان با استفهام نگام کرد و گفت: آشپزخونه؟؟؟؟؟ ...

از جاش پريد و نشست. خودمو سريع کشيدم عقب و صاف ايستادم تا بهم نخوره. اميدوار نگاش کردم. حتما" يادش اومده که اين جوري شوکه شده.

ماهان: آنا ... آنا .. من ديشب روت بالا آوردم؟؟؟ نکنه تو آشپزخونه خراب کاري کردم؟؟؟

با چشمهاش گرد شده نگاش کردم. نااميد شده بودم و از اون بدتر دلم فشرده شده بود. يادش نميومد. يادش نميومد هيچ کدومشو. نه حرفهاش و نه کارهاش و نه بوسه اشو هيچ کدومو يادش نميومد.

به زور دهنمو باز کردم و گفتم: تو ... جدي چيزي يادت نمياد؟؟؟

يه اخمي کرد و متفکر گفت: نه ... اتفاقي افتاده؟؟؟ اگه گند زدم به آشپزخونه بگو. بايد قبل از اينکه مامان اينا بيدار بشن تميزش کنم.

وا رفته با شونه هاي افتاده و ذوق و هيجاني که همه اش از بين رفته بود گفتم: نه کاري نکردي. همه چيز خوب و تميزه.

ماهان يه نفس راحت کشيد و گفت: عاليه...

بعد يه نگاه به من کرد و گفت: اما ... تو چرا تو اتاق من خوابيدي؟؟؟؟

بي تفاوت برگشتم که برم بيرون. تو همون حالت جوابش و دادم: حالت خوب نبود اوردمت بالا و پيشت موندم تا بدتر نشي.

دستمو گرفتم به دستگيره در.

ماهان: ممنونم آنا از همه چيز ممنونم و بابت همه کارهاي بدم عذر خواهي مي کنم.

در و باز کردم و رفتم بيرون و تو لحظه آخر بهش نگاه کردم. خيلي جدي بود. چشمش به در و فکرش جاي ديگه بود. زير لب يه خواهش مي کنمي گفتم و در و بستم.

رفتم سمت اتاقم. لخ لخ کنان و پا کشون. رفتم و خودمو رو تخت ولو کردم. سرمو فرو کردم تو بالشت و اجازه دادم اشکهام بي صدا از رو گونه ام راه پيدا کنه.

ماهان هيچي يادش نميومد. ديشب به کل فراموشش شده بود. يعني واقعا" اونقدر بي ارزش بودم که انقدر راحت فراموشم کنه؟

نميگم حرفامون اما بوسه امون اونقدر کم تاثير و محو بوده که حتي هاله اي هم تو ذهنش به جا نذاشته.

بغض کرده گريه کردم. گريه کردم تا سبک شم.

بدبختي اين بود که چون صبح اون برخورد و داشتم ديگه نميشد الان براش قيافه بگيرم و کم محلي کنم. به عقل نداشته ام شک مي کردن. به تعادل روحيم ايراد مي گرفتن. مجبور بودم خوب و درست مثل سابق باهاش رفتار کنم. بدون اينکه اصلا" به روي خودم بيارم که چي شده و من چه حسي داشتم و دارم.

آه کشيدم و با همه وجودم سعي کردم با فشار دادن چشمهام رو هم خاطره ديشب و بوسه گرم ماهان و از ياد ببرم.

اونقدر خسته و داغون بودم و اونقدر تو اتاق ماهان ناجور نشسته خوابم برده بود که بدتر خسته تر و کوفته تر شده بودم. سريع خوابم برد و چه شيرين که آدم مجبور نيست تو خواب به اتفاقات بد زندگيش فکر کنه.

****

ساعت 10 از جام بلند شدم. همه بدنم کوفته بود. با ياد آوري اتفاقات ديشب و صبح اخم کردم. کاري ازم ساخته نبود. اگه مي تونستم ميرفتم ماهان و يه دل سير مي زدم ولي نميشد. اما اخم که مي تونستم بکنم. لباسمو عوض کردم و از اتاق رفتم بيرون و بعد از شستن دست و صورتم رفتم پايين. خاله تو آشپزخونه نشسته بود.

رفتم جلو و لبخند زنون يه سلام بلند بالا کردم. دعواها و کشمکشهاي منو ماهان نبايد رو رفتارم با بقيه تاثير مي گذاشت.

من: سلام سلام بر خاله جون خوب و مهربون خودم. خانم خوشگله چه ميکنه؟؟؟

رفتم جلو و گونه اشو بوسيدم.

خاله خنديد و گفت: خوبم عزيزم توي وروجک چي کار مي کني؟؟؟

نيشمو باز کردم و گفتم: به خدا کار بدي نمي کنم. اصلا" مگه با اين ميرغضب شما آدم مي تونه کار بد بکنه؟ مثل چي کيشيک آدمو ميده.

خاله بلند خنديد.

من: حالا اين طوفانتون کجاست؟؟؟

خاله: هنوز بيدار نشده. حالش خوب نبود .....

با صداي زنگ خونه حرفش و قطع کرد. سريع از جام بلند شدم و رفتم در و باز کنم.

کيا بود.

من: سلام کيا چه طوري؟ بيا تو.

کيا يه نگاهي بهم کرد و با لبخند گفت: سلام بر دختر خشمگين تو چه طوري؟ حالت بهتر شده؟ ديشب بد سونامي شده بودي. ماهانو حسابي ويرون کردي.

ابروم رفت بالا.

من: من ويرونش کردم يا اون؟؟؟؟؟

کيا خنديد و گفت: دختر نبودي ببيني بعد از اينکه رفتي ماهان با خودش چي کار کرد. قبلشم وقتي ديد حامد اومد پيشت و داره باهات حرف مي زنه کبود شده بود. گفتم الان مياد حامد و له مي کنه. منتظر بود تو يه اشاره بکني تا بياد دخل طرف و بياره. فکر کرد دوباره داره اذيتت مي کنه.

تو اون لحظه اصلا" يادم نبود که از کيا بپرسم تو حامد و از کجا مي شناسي. خوب حتما" ماهان يا پريسا بهش گفتن.

کيا: بعد که ديد دارين درست حرف مي زنين گيلاس به گيلاس مشروب خورد. بعدم که با هم دعوا کردين و تو رفتي....

تو رفتي اما اون انگار مي خواست خودکشي کنه. ماهان هميشه حد خودشو مي دونه. هميشه تو خوردن مشروب مراعات ميکنه اما ديشب زده بود به سرش. داشت خودشو خفه مي کرد. مي خواست همون شبانه کبدشو نابود کنه.

خيلي عصبي بود با حرص گيلاس پشت گيلاس مي نداخت بالا. آخرم که ديد اين جوري نميشه همچين گيلاس و کوبيد رو ميز که 600 تيکه شد و دستشم بريد. شانس آورديم که يکي از بچه ها دکتر بود. برديم مطبشو دستش و بخيه زديم. وگرنه با اون مستيش کجا مي تونستيم ببريمش. خيلي خونريزي داشت. موقع بخيه زدنم کولي بازي در مياورد نمي زاشت زخماشو ببنديم. دستش 3 تا بخيه خورد.

بعدم که من رسوندمش خونه. الانم اومدم سويچش و بهش پس بدم.

نگاهش و گردوند و گفت: ماهان کجاست؟؟؟

گيج گفتم: هنوز بيدار نشده.

حرفهاي کيا گيجم کرده بود. پس ماهانم داغون بود. ماهانم اذيت مي شد. يهو حرصم گرفت. لجم گرفت. آي دوست داشتم برم بالا و همين الان تو خواب تا مي خورد بزنمش.

پسره انتر چرا اين کار رو با من و خودش مي کنه. چرا هيچي نميگه؟ چرا خفه شده.

اخم کردم. ياد حرف بچه ها افتادم.

ماهان به اميد اينکه لال از دنيا نري صلوات بفرست.

انگاري بايد بهش تخم کفتر بدم زبونش راه بي افته. شايدم نذر کنم. آجيل مشکل گشا چه طوره؟ صلواتم خوبه ها ...

گمشو آنا ديوونه شدي رفت.

ديوونم کردن. ماهان ديوونه ام کرده با اين اخلاق مزخرفش.

کيا رو فرستادم بالا پيش ماهان و خودم رفتم پيش خاله.

يکم بعد کيا و ماهان اومدن پايين. براشون چايي ريختم. ماهان مي گفت مي خنديد انگار جدي جدي کل ديشب و فراموش کرده بود.

بس که بي شعوره. بوسه به اون خوبي و يادش رفته بوزينه.

*****

رابطه منو ماهان همون جوره مثل قبل ... مبهم ... گيج کننده ... بلاتکليف ... واقعا" نمي دونم ماهان واقعا" هيچي از اون شب يادش نيست يا خودش و زده به فراموشي اما چرا ؟؟؟ چرا بايد بخواد فراموش کنه ؟؟؟

يعني ممکنه که ....

مي ترسم ... مي ترسم که ماهان بعد اون بوسه بعد تو تماس مستقيم تازه فهميده باشه که حسي که به من داره اوني نيست که فکر مي کرده. مثل من که با تماس دست کيارش فهميدم کارمون به جايي نمي رسه. نکنه اونم از بوسه امون فهميده که حسمون درست نيست يا کافي نيست ...

شايد براي همينه که همه چيز و فراموش کرده.

نمي دونم من هيچ وقت مست نشدم که بفهمم فراموشي تا اين حد بعد مستي بوجود مي ياد يا نه. يعني تو اين مدت هيچي از اون شب حتي يه ريزه هم يادش نيومده؟؟؟

مدام با حرفهام کنايه مي زنم، به اون شب ... به يه ريزه از حرفهاش اشاره مي کنم .. اما نگاه بي تفاوت و گاهي گيجش بهم مي فهمونه که نه جدي چيزي يادش نمياد...

ناراحتم ... اون بوسه و حسش براي من چيزي نبود که بخوام فراموشش کنم.

اما ماهان راحت فراموشش کرده. کم حرف شدم. نه از قصد بلکه حس و حال خنده و شوخي و هيجانم رفته.

بي حرف يه گوشه مي شينمو با چشم ماهان و دنبال مي کنم. چقدر ماهان منو موقع ديد زدنش غافلگير کرد. غافلگير کرد و فقط با يه لبخند جوابمو داد.

آآآآآآآآآآآهههههههههههههه ه .......................

*****

امروز به دکترم زنگ زدم. گفت تا وقتي به کاري که گفته عمل نکردم نرم پيشش. بابا اين دکتره از معلمهاي مدرسه امونم سخت گير تره. باز اونا رو با يکم خواهش و التماس ميشد نرم کرد که امتحان نگيرن اما اين دکتر راد حرفش يکيه.

کلاسم تموم شده. وسايلمو جمع کردم و رفتم بيرون از کلاس. کارم براي امروز تموم شد ديگه آزادم. تو فکر تو راهرو آروم آروم قدم مي زنم. در يکي از کلاسها باز شد. بچه ها اومدن بيرون و بعدم ماهان.

ماهان ....

تصميمم و گرفتم. قدمهامو تند کردمو خودمو رسوندم بهش. صداش کردم.

من: دکتر مفتون.

سريع برگشت. تعجب کرده بود. آخه معمولا" اون ميومد سراغم من تو دانشگاه زياد تحويلش نمي گرفتم.

صبر کرد بچه ها برن و يکم خلوت بشه. اومد سمتم و گفت: جانم.

از جانم گفتنش حس خوبي بهم دست داد. ولي به روي خودم نياوردم. يه نفس عميق کشيدم و با عظم راسخ گفتم: الان کاري داري؟؟؟

يه اخم ريزي کرد و گفت: نه بيکارم چه طور؟

من: ميشه با من يه جايي بياي؟؟؟

متعجب ابروهاشو برد بالا. چند وقتي ميشد که باهاش جايي نمي رفتم. هنوزم سعي مي کردم باهاش تنها نباشم. مخصوصا" بعد اون بوسه و فراموشي مزخرفش.

ماهان: من در خدمتم.

سر تکون دادم و بي حرف راه افتادم. اونم باهام هم قدم شد. رفتيم تو پارکينگ.

من: ماشينتو کجا پارک کردي؟؟؟

گيج ماشينشو نشون داد. با ريموت درش و باز کرد و رفتيم سوار شديم. حرکت کرد و يکم که رفتيم گفت: خوب آنا خانمي کجا بريم؟؟؟

دلم براي آنا خانمي گفتنش تنگ شده بود.

آروم گفتم: خونه.

ماهان: مي خواستي تا خونه باهات بيام؟؟؟ مگه کار نداشتي؟؟؟

من: خونه شما نه. خونه ما.

يهو ماشين و زد کنار و برگشت سمتم. يه دستش به فرمون بود و دست ديگه اش رو پشتي صندلي من و خودش کامل سمت من برگشته بود.

ماهان: خونه شما؟ چرا؟؟؟؟

بهش نگاه کردم. من نمي خوام برم. بگم خدا اين دکتره رو چي کار کنه با اين راه حلاش.

با اخم ناراحت گفتم: دکتر راد گفته.

با چشمهاي گرد گفت: دکتر راد گفته منو تو بريم خونه شما؟؟؟

يه پشت چشم براش نازک کردم و گفتم: نه اينو نگفته. گفته براي غلبه بر ترسم بايد برم تو يه اتاق در بسته و چند ساعت بمونم.

خيالش راحت شد و يه آهاني گفت.

ماهان: آهان... حالا چرا خونه شما؟

اخمم بيشتر شد. چقدر خنگ بازي در مي آورد؟

من: چون اونجا کسي نيست. دوست ندارم خونه شما اين کار و انجام بدم. جلوي عمو و خاله. اتاقم تو خونه امون برام آشنا تر از هر جاي ديگه است و با تنها موندن تو اونجا راحت تر از جاهاي ديگه کنار ميام. براي شروع اونجا بهتره.

ماهان سري تکون داد و بي حرف دوباره راه افتاد و ديگه تا خونه هيچي نگفت.

کليد انداختم و وارد خونه شديم. يه راست رفتم تو و رفتم سمت اتاقم. ماهانم دنبالم.

نمي خواستم با دست دست کردن اراده امو از دست بدم. يا الان بايد اين کارو مي کردم يا اگه مي زاشتم براي بعد پشيمون ميشدم.

رفتم تو اتاقم و خودمو انداختم رو تخت و نشستم. سريع به ماهان نگاه کردمو گفتم: ميشه در اتاق و از بيرون قفل کني و بري؟ 2-3 ساعت ديگه برگرد.

ماهان نگران نگام کرد و گفت: مطمئني؟؟؟؟

چشمهامو بستم و گفتم: آره. بايد تمومش کنم. عجله کن خواهش مي کنم. تا پشيمون نشدم در و قفل کن و برو.

ديگه صدايي از ماهان نشنيدم. صداي بسته شدن درو چرخش کليد تو قفل و شنيدم. که مثل يه محرک عمل کرد و باعث شد بي اختيار چشمهام باز شه.

الان تو اتاق تنها بودم. تو يه اتاق که درش قفل شده بود و ديگه باز نميشد. نه تا وقتي که ماهان نخواد.

ترس به جونم افتاد. پشيمون شدم. از جام پريدم و دوييدم سمت در. با کف دست کوبيدم به در و بلند داد زدم: ماهان .. ماهان .. در و باز کن ... نمي خوام .. نمي خوام تو اتاق بمونم .. پشيمون شدم .. مي خوام بيام بيرون در و باز کن ... در و باز کن .. ماهان ...

اما هيچ جوابي نشنيدم. تنها صداي بسته شدن در حال بود که بهم فهموند ماهان رفته.

بغض کردم. وحشت زده شدم. دستمو مشت کردم و چند بار محکم کوبوندم به در. صدامو بلند تر کردم و داد کشيدم.

من: ماهان ... ماهان ... نرو .. تروخدا نرو ... در و باز کن .. ماهان .. جون آنا برگرد .. تنهام نذار .. ماهان من مي ترسم ... ماهانننننننننننننننن ....

اما فايده نداشت... نه داد کشيدنام نه مشت و لگد زدنم به در.

چنگ زدم به دستگيره در و با شدت بالا پايينش کردم. زور زدم بازش کنم اما لامصب قفل بود و هيچ رقمه باز نميشد.

هوا داشت تاريک مي شد. با وحشت برگشتم وبه اتاقي که عاشقش بودم نگاه کردم. ديگه عاشقش نبودم. ديگه اتاقمو دوست نداشتم. مي ترسيدم. ازش بدم مي اومد. حس مي کردم در و ديوار اتاق بهم فشار ميارن. نفسمو مي گرفتن.

دوباره همون حالتهاي آشنا اومد سراغم.

کم شدن اکسيژن باز و بسته شدن تند لبهام و بلعيدن هر چه بيشتر هوا. خالي شدن ريه هام از اکسيژن. بالا پايين رفتن سريع قفسه سينه ام. گشاد شدن چشمهام از ترس ...

براي کم کردن نفس تنگيم چنگ زدم به مقنعمو از سرم کشيدمش. گيره ام و باز کردم و پرتش کردم رو تخت. موهام ريخت دورم.

فايده نداشت... هنوز نفسم بالا نميومد. دکمه هاي مانتوم و تند باز کردمو درش آوردم. يکم بهتر شده بود اما هنوز ترس و بغض بود.

جيغ کشيدم: ماهان ... ماهان جونم تروخدا تنهام نذار.. جون آنا .. جون مامانت در و باز کن .. ماهان من مي ترسم به دادم برس .. ماهان برگرد .. برگرد ماهان ... ماهانننننننننن .....

باز هم سکوت جوابم بود.

بغض کردم. اشکم در اومد. هق هق کردم. ترسيدم با قدمهاي سست رفتم سمت تختم. مچاله شدم پايين تخت و تکيه دادم بهش. زانوهام و خم کردم تو بغلم و سرم و گذاشتم روش. چشمهام و رو هم فشار دادم.

نبايد بهش فکر مي کردم. نبايد به ترسم فکر مي کردم. به نبودن ماهان. به تنها بودن توي اين خونه به اين بزرگي و حبس شدن تو اتاقم.

اينجا همون اتاقه. اتاق آرامش بخش خودم. چيزي تغيير نکرده. من تو جاي امنيم... امن ...

دستم بالا رفت. گردنبندم و لمس کردم.

اين گردنبند چي بود که برام معجره مي کرد. تو لحظه هاي تلخ و سخت بهم آرامش مي داد.

يه گردنبند چوبي. بدون ارزش مادي. يه گردنبندي که يه پسر بچه با دستهاي خودش ساخته. با چاقو. براي ساختنش چند جاي دستش و زخمي کرده. چند ساعت وقت گذاشته روش. براش نبوغ به خرج داده. گردنبندي که روش اسم داشت.. اسم ماهان .. ماهان ...

همين اسم... همين فکر... همين ياد اين آدم باعث شد آروم بگيرم. که ساکت بشم. سرم و بزارم رو زانوم و ديگه تکون نخورم. تموم ميشد. اين چند ساعت تموم ميشد و ماهان ميومد سراغم. ماهان منو از تو اين اتاق بيرون مي آورد. ماهان تنهام نمي گذاشت. برمي گشت.

من بهش اعتماد دارم. بر مي گرده......

نمي دونم چند ساعت گذشت. يا من چقدر تو اون حالت نشستم. همه تنم خشک شده بود. دستي که دور ستاره بود سر شده بود اما بازم ولش نمي کردم. بازم تکون نمي خوردم.

اونقدر نشستم اونقدر به خودم اميد دادم که صداي چرخش کليد و تو قفل شنيدم.

وحشت زده و در عين حال اميدوار به در چشم دوختم.

در آروم باز شد. باز .. باز .. بازتر .. تا انتها ...

قامت بلند ماهان تو چارچوب در نمايان شد.

با ديدنش بغضي که سعي داشتم قورتش بدم ترکيد. چشمهام خيس شد و باريد. با هق هق خنديدم با هق هق نگاش کردم.

ماهان برگشته بود. ماهان منو فراموش نکرده بود... از ياد نبرده بود...

تو يه لحظه با يه حرکت دستهامو به زمين فشار دادم و از زمين کنده شدم. دوييدم سمت ماهان و بي فکر خودم و پرت کردم تو بغلش. دستهام و مثل زنجير حلقه کردم دور کمرش و سرم و محکم چسبوندم رو سينه اش.

از فشار ضربه برخوردم بهش يه تکوني خورد. اما عقب نرفت. کنار نکشيد. محکم تو جاش ايستاده بود.

همچين بهش چسيبدم که انگار مي خواستم جزئي از وجود اون بشم. انگار نمي خواستم تا ابد ازش جدا بشم.

با بغض و هق هق فقط گفتم: تو برگشتي .. تو برگشتي ....

دستهاي ماهان پيچيد دور کتفم و منو به خودش فشار داد. آروم موهام و ناز کرد و بوسه هاي نرم رو موهام نشوند.

با روح بخش ترين صدا گفت: عزيزم گريه نکن. هق هق نکن. من هيچ وقت تنهات نمي زارم. هيچ وقت فراموشت نمي کنم. من هميشه براي تو هستم. هر وقت که تو بخواي. هر وقت که صدام کني.

نمي دونم من خيال مي کردم يا واقعا" صداش بغض دار بود. هر چي که بود بد به دلم نشسته بود و آرومم کرده بود.

نوازشهاش .... بوسه هاي رو موهام .... صداي ضربان قلبش که تو گوشم مي پيچيد .... همه و همه برام مثل يه مرحم بود. مرحمي که باعث شد تو يه ثانيه همه اون چند ساعت درد و تنهايي و فراموش کنم. همه ترسهام و از ياد ببرم.

حتي حاضر بودم باز هم تو اون اتاق تنها با در قفل شده بمونم به شرطي که بدونم بازم آخرش ماهان مياد و من مي تونم همين جوري بچسبم بهش و بغلش کنم و عطر تنش و به ريه هام بکشم.

اکسيژن مي خواستم چي کار وقتي مي تونستم ريه هامو با عطر تن ماهان پر کنم ... وقتي هرم نفسهاي ماهان رو موهام بود.

وقتي خوب آروم شدم. وقتي هق هقم تموم شد. آروم از تو بغلش اومدم بيرون. حلقه دست ماهان از دور کتفم باز شد و نوازش گر اومد سمت بازوم و گرفتشون.

يه فشار کوچيک به بازوم داد و آروم گفت: به من نگاه کن آنا ...

آروم چشمهام و بالا آوردم و تو چشمهاش خيره شدم. يه لبخند مليح و قشنگ بهم زد. يکم خم شد تا هم قد من بشه. يه اخم ريز کرد. دستهاشو از بازوم جدا کرد و گذاشت دو طرف صورتم.

با شصتش اشکهاي چشم و گونه امو پاک کرد.

ماهان: چشمهاتو اشکي نبينم آنا خانمي. تو فقط بايد بخندي ... فقط خنده به صورت قشنگت مياد. دردها و غم ها و گريه هاتو بده به من ... ماهان به خاطر تو همه رو تحمل ميکنه.

حرفهاش ضربان قلبم و بالا برد. گونه هام رنگ گرفت.

صاف ايستاد. آروم سرشو آورد جلو و عميق و نرم رو موهام و بوسيد.

يه بوسه .. يه بوسه زيبا .. بوسه ي جادويي که باعث شد يه حس خيلي قشنگي، از نقطه تماس لبهاش رو موهام وارد سرم بشه و در امتداد بدنم حرکت کنه و کل وجودمو بگيره. يه بوسه به گرماي آفتاب داغ تابستون. همراه با حس شيرين آرامش.

ماهان لبهاش و از رو موهام جدا کرد و آروم يه دست نوازشگر به سرم کشيد.

يه قدم رفت عقب و شاد گفت: خوب آنا خانمي شجاع و نترس من بدو برو لباساتو بپوش بريم خونه که مامان با يه شام خوشمزه منتظرمونه. هر چند جاش بود که به خاطر شجاعتت شام ببرمت بيرون. اما مامان و که مي شناسي. 10 بار زنگ زده گفته فسنجون درست کردم بيايد خونه. الان منتظره ما بريم فسنجونايي که براي يه لشکر آدم درست کرده رو دو نفري تموم کنيم.

خنديدم. راست ميگه خاله هميشه کلي غذا درست ميکنه و انتظار داره 4 نفري همه رو تا ته بخوريم.

سريع برگشتم و مانتومو تنم کردم و مقنعه امو سرم و کيفمو برداشتم و از اتاق اومدم بيرون. ماهان وسط حال ايستاده بود. تا پامو گذاشتم بيرون حس کردم رفتم تو يه خونه آتيش گرفته. همچين کل خونه رو دود برداشته بود که هيچ جايي رو نمي ديدم.

چند تا سرفه کردم. با دست دوداي جلوي چشممو فرستادم کنار. با چشمهايي که به خاطر دود مي سوخت و اشک ميومد گفتم: اينجا چه خبره؟ خونه رو آتيش زدي؟

ماهان نيششو باز کرد و شرمنده گفت: ببخشيد. الان همه چيزو تميز مي کنم.

اينو گفت و خم شد رو ميز. چشمم به کاسه رو ميز افتاد. يه کاسه پر فيلتر سيگار. اين همه سيگار و کي کشيده بود؟؟؟؟ اونم تو خونه ما.

با تعجب گفتم: کي اينجا سيگار کشيد؟

ماهان شرمنده گفت: من ...

با تعجب به ماهان و اون همه ته سيگار نگاه کردم. ماهان تنهايي همه اينا رو کشيده بود؟ اصلا" کي وقت کرد که همه اينا رو بکشه ؟؟؟؟

نهههههههههههه .....................

ناباور به ماهان نگاه کردم.

من: ماهان .....

رو ميز خم شده بود و داشت با دستمال تميزش مي کرد. با شنيدن اسمش تو همون حالت سرش و بلند کرد وبه من نگاه کرد.

من: ماهان تو کي برگشتي خونه؟؟؟؟

تو چشمهام نگاه کرد و گفت: اصلا" نرفتم.

بهت زده نگاش کردم. نرفته ؟؟؟ نرفته؟؟؟ اما من خودم صداي در و شنيدم. خودم شنيدم که رفته ....

نه ..... من صداي در هال و شنيدم صداي در حياط و نشنيدم. يعني تو تمام اين مدت اينجا نشسته بود و سيگار مي کشيد؟؟؟

با ابروهاي بالا رفته گفتم: ماهان تو... تو ....

يه لبخند خجول زد و گفت: خوب استرس من کمتر از تو نبود. در ضمن من بايد يه جوري جلوي خودمو مي گرفتم که به التماسها و جيغ و گريه تو توجه نمي کردم. خيلي سخت بود. مي خواستم همون اول برگردم و در و برات باز کنم. به زور تونستم اين 3 ساعت دووم بيارم.

دلم غنج رفت براش. دوست داشتم دوباره بپرم بغلش کم اما نمي شد.

به يه خنده سر خوش بسنده کردم که ماهانم با يه خنده جوابمو داد.

خونه رو از آثار سيگار پاک کرديم و زديم بيرون.

رفتيم خونه ماهان اينا.

تا وارد اتاقم شدم پريسا زنگ زد. جوابش و دادم. صداي پر هيجانش تو گوشي پيچيد.

پريسا: جيغغغغغغغغغغغغغغغ .....................

بي شعور زنگ مي زنه جيغ ميکشه. قيافه ام شده بود مثل اين جغده تو چوبين که در حال چرت زدن يه اتفاقي مي افتاد و جغده با چشمهاي گشاد شده پرت مي شد پايين از رو درخت و مي گفت: يه اتفاق مهم.

پريسا: آنااااااااااااا ... دارن ميان ... مي خوان بيان .. فردا ميان ...

به سلامتي پريسا ديوانه شده بود رفته بود.

خونسرد گفتم: پريسا جان کي ؟ چي ؟ کجا؟ داره مياد؟؟؟؟

پريسا با همون هيجانش گفت: آنا ديوونه کيا داره مياد با خانواده اش امروز فرخنده جون زنگ زد به مامانم و براي فردا شب قرار گذاشتن. آنا .. آنا ... باورم نميشه دارم از خوشحالي مي ميرم.

بدجنس خنديدم و گفتم: بايدم بميري. تو خوابم فکر نمي کردي بتوني يه پسر به خوبي کيا پيدا کني. اينا همه اش از صدقه سري منه.

پريسا: گمشو آنا ميام مي کشمتا ....

بلند بلند خنديدم. يه يه ربع با پريسا حرف زدم. خيلي هيجان زده بود و همين باعث شده بود بيشتر از هميشه پر چونگي کنه. اصرار اصرار که تو فردا بيا اينجا تو مجلس باش.

آخه من نمي دونم من سر پيازم ته پيازم بدنه اشم چيشم؟

هر چي پريسا خودش و کشت من گفتم نه نميشه. آخه واقعا" معني نداشت که من تو مجلس خواستگاريش باشم.

بعد کلي دليل و برهان آوردن و اينا بالاخره رضايت داد و قطع کرد.

لباسمو عوض کردمو رفتم پايين رفتم تو آشپزخونه.

عمو حميد کله کرده بود تو يخچال و اصلا" متوجه اومدن من نشد.

در يخچال و بست و برگشت سمتم. با ديدن من لبخند زد. چشمهاش برق مي زد. پيدا بود که يه کگارهايي داشت صورت مي داد.

ابروهامو انداختم بالا و همراه يه لبخند کنجکاو پرسيدم: عمو جون چي کار داشتين مي کردين که انقده خوشحالين؟؟؟

عمو خنديد و دستش و بالا آورد. تو دستش يه يخمک قرمز بود. خوشحال برام ابرو انداخت بالا و گفت: پيداش کردم. همين يکي مونده بود. هر چي من هر روز مي خرم از دست اين ماهان هيچيش نمي مونه.

خنديدم. عمو و ماهان جفتشون عاشق يخمک بودن. يعني دست خودشون بود و خاله دعواشون نمي کرد به جاي غذا هم يکي يه يخمک دستشون مي گرفتن. هميشه هم سرش دعوا داشتن. هر کدوم سعي مي کرد زودتر خودشو به يخمکا برسونه که بيشتر نصيبش بشه.

عمو يخمک و از وسط نصف کرد و نصفش و داد بهم.

عمو: بيا دخترم بيا بخور جيگرت حال بياد.

با خنده گفتم: خودتون بخوريد مرسي.

عمو يه سري تکون داد و يخمک و گذاشت تو دستمو گفت: زود باش بخور ماهان بياد ببينه مي قاپه ها.

اينو گفت و خودش زودتر يخمک و کرد تو دهنش.

اين يکيو راست مي گفت. ماهان ميومد و اينا رو دستمون مي ديد واويلا ميشد. منم سريع يخمک و بردم تو دهنم.

عمو با لذت يخمک مي خورد. يخمک خورون از آشپزخونه رفت بيرون. جلوي در آشپزخونه شکم به شکم ماهان شد. سريع از بغلش جيم زد و رفت.

ماهان با چشمهاي گرد چرخيد و به رفتن عمو نگاه کرد. دستش بالا بود و عمو رو نشون مي داد.

ماهان: بابا داشت يخمک مي خورد؟؟؟؟

برگشت سمت من که دوباره بپرسه که تو دستم يخمک و ديد. يه اخمي کرد و گفت: تنها تنها يخمک مي خوريد؟؟؟ پس من چي؟؟؟

اومد بره سمت يخچال که گفتم: تموم شد.

با تعجب برگشت سمتم و ناراحت گفت: چي تموم شد؟

من: يخمکا تموم شد اين آخريش بود.

اخم کرد و گفت: ولي من يخمک مي خوام.

دوباره نگاهش رفت به سمت يخمک تو دستم. يه لبخند گشاد زد و گفت: آنا جوووووووون يخمکتو ميدي به من؟؟؟ خواهش مي کنم.

اخم کردم و يه چشم غره بهش رفتم. دستمو کشيدم عقب و گفتم: نه که نمي دم مگه خودم دهن ندارم بخورمش.

اينو گفتم و يخمک و گذاشتم تو دهنم. رومو برگردوندم که برم. تو يه لحظه يخمک از بين دندونام جدا شد.

گيج و منگ برگشتم ببينم کجا رفت؟ کجا افتاد؟؟؟

سرمو چرخوندم و نگام افتاد به نيش باز ماهان و دستش. يخمک من تو دستش بود.

با اخم نگاش کردم و گفتم: يخمکمو چرا گرفتي بده ببينم.

دندوناش و بهم نشون داد و ابروشو چند بار انداخت بالا.

آي لجم گرفت ... آي لجم گرفت ..

دست دراز کردم يخمکمو بگيرم. قبل از اينکه دستم بهش برسه بردش بالا و کرد تو دهنش جيغم در اومد.

خيز برداشتم سمتش و قبل از اينکه بتونه به خودش بجنبه يخمکو کشيدم بيرون و دوييدم سمت در.

اما ماهان زرنگتر و سريعتر بود از پشت کمرمو گرفت و نگهم داشت.

يعني من مونده بودم يکي اين جوري ما دوتا رو ببينه چه فکري مي کنه.

من از کمر خم شده بودم و بالا تنه امو تا جايي که قدرت داشتم به سمت جلو کشيده بودم و دستهامم دراز به سمت جلو در دور ترين نقطه از بدنم نگهش داشته بودم. ماهانم از کمر خم شده بود و دستهاشو حلقه کرده بود دور کمر منو و تقريبا" صورتش يه وري چسبيده بود به کمرم.

سعي کردم خودمو از چنگش خلاص کنم اما نميشد. گوريل خيلي زورش زياد بود.

ماهان: بدش به من آنا ...

با حرص اما صداي پاييني که عمو اينا رو متوجه ما نکنه گفتم: عمرا" مگه خودم چمه که بدمش تو بخوري؟ ولم کن ماهان بزار برم.

ماهان: عمرا" ولت کنم بدش به من.

از حرصم گفتم: اينو مي خواي؟؟؟

يخمک و آوردم بالا و نشونش دادم. بعد سريع بردمش تو دهنمو همچين چلوندمش که يخمکا برن تو حلقم. اما چون يخ بود يه ذره بيشتر نرفت تو دهنم. مجبوري زبونمو در آوردم و شروع کردم تا هر جا ميشد مثل بستني ليسش زدم.

مثل مار زبونمو فرو کرده بودم تو اين پلاستيک باريک يخمک و به زور مي خواستم بخورمش.

يهو همچين کشيده شدم عقب که تعادل بي تعادل.

پرت شدم و اشهدمو خوندم. چون پام سر خورد رو سراميک و تقريبا" کله پا شدم. حالا اون وسط داشتم فکر مي کردم چقدر ضايعست من مثل اين فيلما از پشت نقش زمين بشم و پاهام پرت شه بالا.

از ترس زمين خوردن چشمهامو بستم. بدبختي زبونم تو اين يخمکه گير کرده بود و يخمکه چسبيده بود به زبونم. دستهامم مثل بال هليکوپتر تو هوا تکون مي خورد که شايد خودمو بند کنم به يه جايي.

بين آسمون و زمين بودم و هر لحظه منتظر که با کمر کوبيده شم زمين که يه دستي پيچيد دور کمرمو تو هوا نگهم داشت.

با ذوق از اينکه نجات پيدا کردم چشمهامو باز کردم. رو به روم دوتا چشم قهوه اي روشن شيطون بود.

چشمهاش همراه با لبهاش بهم مي خنديدن.

محو نگاه شيطونش شدم.

ماهان يه چشمکي زد و دستش و دراز کرد و يخمک چسبيده به زبونمو همچين کشيد که حس کردم زبونمم باهاش کش اومد اما بعد يکم جدا شد.

جيغم بلند شد. حس مي کردم زبونم ديگه تو دهنم جا نميشه بس که کش اومده.

ماهان پيروزمندانه يه نيشي برام باز کرد و همزمان با صاف شدن خودش با دستش به کمرم فشار آورد و منم با خودش صاف کرد.

جلوي چشمهاي از حدقه در اومده من يخمکمو گذاشت تو دهنش و با لذت شروع کرد به خوردن.

لب ورچيدم. زير لبي گفتم: کوفتت شه يخمک من بود.

اما ديگه حس و حال دعوا و بکش بکش نداشتم. چشمم به يخمکم بود که اين افعي پليد نصفشو خورده بود.

ياد حرف ماهان افتادم.

(( من از دهني بدم مياد )))

با چشمهاي گرد به ماهان نگاه کردم. اين پسره که انقدر حساس بود. قاشق دهنيمو گذاشتم تو غذاش قهر کرد رفت پس چه جوري الان داره يخمک منو مي خوره؟؟؟

با بهت گفتم: ماهان .. تو از دهني بدت نميومد؟؟؟؟

ماهان يه نگاهي بهم کرد و گفت: دهني داريم تا دهني.

فکم افتاد. دهني با دهني چه فرقي مي کنه. تازه اين يخمکه ديگه دهني تنها نبود. تفي و حلقي و هر چي بگي بوده.

تا من بخوام فکر کنم و ببينم چي به چيه ماهان يخمکه امو تموم کرد. حتي يه قطره اشم نزاشت حروم بشه.

خوشحال و سرمست از اينکه يخمکم و خورده پوسته خالي يخمک و تو دستش تکون داد و اومد که بره بندازتش تو سطل آشغال. از کنارم که رد ميشد دستش و کشيد رو گونه امو گفت: مرسي.....

آي حال ميداد دستش و گاز بگيرم. بچه پررو به زور يخمکم و گرفته تازه رو دار تشکرم ميکنه.

يه چشم غره به ماهان رفتم و از آشپزخونه اومدم بيرون. خاله داشت با تلفن حرف مي زد منو که ديدي بهم اشاره کرد برم سمتش.

رفتم پيش خاله.

خاله: آره .. به سلامتي ... خوبه پس .. آره آنا هم اينجاست ... گوشي ....

خاله حرفش و تموم کرد و تلفن و به سمت من گرفت. بي تفاوت به تلفن نگاه کردمو گفتم: خاله کيه؟؟؟

خاله لبخندي زد و گفت: بيا بگير مامانته.

با ذوق خنديدم و تلفن و از دست خاله قاپيدم.

من: سلام مامان گلم خوبي؟؟؟

مامان: سلام عزيزم مرسي. تو خوبي؟؟؟ چي کار مي کني؟ خوش مي گذره؟

صداي مامان و که شنيدم تازه يادم افتاد چقدر دلم براشون تنگ شده . بيشتر از يه ماه ميشد که نديده بودمشون.

دلتنگ گفتم: شما که نباشيد هيچي اون جوري که بايد نيست.

مامان مهربون گفت: نگو عزيزم ....

دلم گرفت. مامانمو مي خواستم. با اينکه وقتي بود جيغ جيغش زياد بود، گيراش زياد بود ... يه وقتهايي با نصيحتاش رو اعصاب بود اما بود. کنارم بود. هر وقت ناراحت بودم يکم باهاش کل کل مي کردم حالم جا ميومد. دلم که مي گرفت محبت مامان و بابا رو نسبت به هم که مي ديدم بي خودکي خوشحال ميشدم و دلم گرم ميشد.

با بغض گفتم: مامان .....

مامان: جان مامان ....

گوشي و به گوشم چسبوندم و رومو برگردوندم. چشمم خورد به ماهان خم شده بود رو ميز وسط حال و دست دراز کرد و يه سيب از تو ميوه خوري رو ميز برداشت. بلند شد و يه گاز محکم بهش زد.

هنوزم هيچي از اون شب يادش نميومد. دلم بيشتر گرفت.

من: مامان .... کي بر مي گردين؟؟؟

مامان: دوست داري بيايم؟ خسته شدي؟ دلت براي خونه تنگ شده؟

فقط گفتم: اوهوم ....

مامان با خنده گفت: دلت براي جيغ کشيدنام تنگ شده؟

بازم گفتم: اوهوم....

مامان: دوست داري برگردم و مدام مجبورت کنم مثل يه خانم رفتار کني؟؟؟؟

ديگه اشکم داشت در ميومد. با بغض گفتم: شما برگرد خواستي با چوب انار فلکم کن نامردم چيزي بگم. فقط بريم خونه خودمون با هم باشيم. من و شما و بابا. سه تايي با هم.

قول ميدم ديگه سر خر نشم تو آشپزخونه و مزاحم خلوتتون نشم. فقط باشين.. کنار من... همون کافيه.... خواستين يه بچه ديگه هم بيارين. خودم بزرگش مي کنم.

مامان بلند خنديد و سرخوش گفت: ميايم ... ميايم آنا جان ... کار بابات اينجا تموم شده ... فردا بر مي گرديم .. فردا شب مي توني تو اتاق خودت بخوابي .. تو خونه خودت ....

اونقدر ذوق زده شده بودم که زمان و مکان يادم رفت. با ذوق همچين جيغ کشيدم که ماهان سکته اي سيبش از دستش افتاد.

خوشحال تو گوشي گفتم: قربونت برم مامان گلم. آنا فداتون بشه. من چه جوري تا فردا صبر کنم. واي مامان مرسيـــــــــــــــــــــ ـــــــــــــي بهترين خبري بود که مي تونستين بدين بهم... مامان گلم دوست دارم دوست دارم...

صداي خنده مامان تو گوشي پيچيد. بعد يکم قربون صدقه رفتن تلفن و قطع کردم.

ماهان خم شد و سيبش و از رو زمين برداشت. بهم يه چشم غره رفت و گفت: چته يهو ولومت ميره رو 100 سکته ام دادي.

با ذوق گفتم: مامانم اينا دارن ميان. دارن بر مي گردن. دارم ميرم خونه امون. دارم ميرم ...

ماهان وا رفت. به وضوح حس مي کردم که شوکه شده. دستش همراه با سيب توش که از آرنج به سمت بالا خم کرده بود آروم آروم اومد پايين و افتاد کنارش. سيب سرخ از بين انگشتاش سر خورد و افتاد زمين و قل خورد و رفت يه گوشه.

ماهان با دهن باز ناباور گفت: داري ميري؟ کجا؟

بي توجه به حال عجيبش گفتم: ميرم خونه امون. ديگه مي توني تنهايي خودتو براي مامانت لوس کني. ديگه از شرم خلاص ميشي ديگه مجبور نيستي مدام حواست بهم باشه که يه وقت امانت خاله ات يه بلايي سرش نياد.

واي خدا جون ميرم خونه امون. آقا ماهان خلاص شدي از دستم. راننده آژانس بودن ديگه تعطيله.

با ذوق از کنار ماهان شوکه رد شدم و رفتم سمت اتاقم. بايد از همين امشب وسايلمو جمع مي کردم.

يه يه ساعتي مشغول بودم که خاله صدام کرد برم براي شام.

من و ماهان هر دو عاشق فسنجون بوديم و هميشه سرش با هم دعوا مي کرديم. اما امشب ماهان حالش عجيب بود. يکم غذا کشيده بود و به جاي اينکه بخوره باهاش بازي مي کرد. من روبه روش نشسته بودم.

بين غذا خوردن با لذتم چشمم بهش مي افتاد.

خاله بهم اشاره کرد که: ماهان چشه؟

ولي منم بي خبر بودم. شونه بالا انداختم و با اشاره گفتم: نمي دونم....

عمو سمت راست ماهان نشسته بود. ليوان نوشابه اشو برداشت و يکم ازش خورد و گذاشت رو ميز کنار دست ماهان.

دستش و رو دست ماهان گذاشت و گفت: پسر چته؟ کشتيهات غرق شده؟ کارها تو شرکت خوبه؟

ماهان انگار از خواب پريده باشه. يه نگاه به همه امون کرد و گفت: نه چيزي نيست. همه چي مرتبه.

عمو: پس چرا غذاتو نمي خوري؟

ماهان يه نگاه به بشقاب دست نخورده اش کرد و آروم گفت: سيرم .. گشنم نيست ...

با همون نگاه مات دست دراز کرد و ليوان نوشابه رو برداشت و سر کشيد. اما ليوان اشتباه و برداشته بود. ليوان عمو بود.

عمو با بدجنسي گفت: آره پيداست که همه چي خوبه. براي همينم از ليوان من نوشابه مي خوري؟

تا عمو اينو گفت يهو ماهان همچين به سرفه افتاد که فکر کردم الانه که خفه بشه. تندي ليوان و رو ميز گذاشت و 6 تا دستمال کاغذي با هم از تو جعبه ي رو ميز برداشت و مثل منگلا زبونش و يه متر درآورد و هي دستمال و مي کشيد به زبونش و پاکش مي کرد. که مثلا" آثار نوشابه پاک بشه.

عمو و خاله مرده بودن از خنده.

اما من نمي دونستم بخندم يا فک افتاده امو جمع کنم.

گيج بودم. ماهان چرا همچين مي کنه بچه سوسول. يعني اين همون ماهانيه که يک ساعت پيش يخمک منو از تو حلقم درآورد و خورد و هيچيشم نشد و لبخندم زد؟؟؟؟؟

پس چرا الان سر يه نوشابه دهني عمو داره خودشو ميکشه؟؟؟؟

هنوز مات و گيج داشتم نگاش مي کردم که از جاش پريد و رفت سمت دستشويي.

عمو با خنده به رفتن ماهان نگاه کرد. سري تکون داد و گفت: من موندم اين پسر با اين اخلاق مسخره اش چه جوري مي خواد زن بگيره. ببينم سر زنشم از اين ادا ها در مياره؟؟؟

خاله با لبخند يه نگاه به عمو کرد و بعد لبخندش عميق شد و به من نگاه کرد و همراه يه چشمک گفت: تو نگران اون موقع نباش. اداهاش براي ماست به موقعش خوب بلده چي کار کنه.

يه جورايي حرفهاشون زيادي باز بود. هم خجالت کشيده بودم. هم نگاه و چشمک شيطون خاله عصبيم کرده بود. هم هنوز منگ خل بازي ماهان بودم. يه زور لبمو کشيدمو دندونامو نشونشون دادم.

کله امو انداختم پايين و سعي کردم خودمو با غذام مشغول کنم.

ماهان ديگه نيومد سر ميز.

منم بعد از غذا رفتم تو اتاقم تا بقيه وسايلمو جمع کنم.

اين اتاق برام پر خاطره بود. چه روزهاي خوب و تلخي تو اين اتاق داشتم. چه خنده ها و گريه هايي که در و ديوار اين اتاق شاهدش بودن. چه شاديها و غم هايي که تو اين اتاق داشتم.

رفتم کنار ديوار. ديوار مشترکم با اتاق ماهان. خودمو چسبوندم به ديوار. دستهامو بالا آوردمو کف دستمو گذاشتم رو ديوار سرد. صورتمو يه وري چسبوندم به خنکيش.

پشت اين ديوار. بعد اين رنگ و گچ و آجر ماهان بود ... ماهان ....

دلم برات تنگ ميشه ... شايد وقتي از اينجا رفتم رابطه امون خيلي کمتر بشه.... اين قلبمو فشار ميده اما ... يه جورايي هم بهتره .. دوري از تو باعث ميشه کمتر بهت فکر کنم ...

اينا رو به زبون مياوردم بلند مي گفتم که بپيچه تو گوشم که شايد باورشون کنم که شايد بتونم با شنيدنشون فکر ماهان و از سرم کمرنگ تر کنم. اما خودم مي دونستم که همه اينا در حد يه حرفه. اون حامد و که يک صدم ماهانم دوستش نداشتم و بعد يه سال به زور فراموش کردم. حالا ماهان و که فکرش با تک تک سلولهاي بدنم يکي شده رو چه جوري فراموش کنم؟

لبهامو گذاشتم رو ديوار و يه بوسه نشوندم.

سرمو کشيدم عقب و به ديوار و جاي بوسه ام نگاه کردم.

مثل خلا به بوسه گفتم: برو ... از لاي اين مصالح و اين ديوار رد شو و برو اون سمت ديوار و برس به ماهان. برس و بشين رو لبهاش ... بوسه آخرمو بهش برسون.

از ديوار جدا شدم و رفتم رو تخت نشستم. دوباره با چشم کل اتاق و نگاه کردم.

روز اولي که ميومدم تو اين اتاق هيچ وقت فکر نمي کردم که تو اين اتاق عاشق بشم و معني عشق و بفهمم و براش اشک بريزم و ذوق کنم.

هيچ وقت حتي يه درصد هم فکر نمي کردم اون کسي که مي تونه انقدر منو بي تاب کنه ماهان باشه. ماهان شيطون و شر ...

سرمو تند تند تکون دادم تا اين فکرها و آه ها و حسرتها از سرم بيرون بره. دوباره مشغول جمع کردن وسايلم شدم.

صبح از ذوقم زود بيدار شدم. بلند شدم رفتم يه دوش گرفتم و باقيمونده وسايلمو هم جمع کردم. همه چيز و برداشته بودم. يه لباس مرتب پوشيدم. يه آرايش ملايمم کردم. از من بعيد بود صبح زود بيدار بشم و به خودم انقدر برسم. چه خوشگل شده بودم. مي خواستم امروز با هميشه فرق داشته باشم.

يه نگاهي به اتاق کردم. اينجا ديگه اتاق من نبود. يه جورايي دلم گرفت.

يه لبخند به اتاق زدم و رفتم پايين. بقيه هنوز خواب بودن. رفتم آشپزخونه و بساط صبحانه رو آماده کردم.

اولين کسي که پاشو تو آشپزخونه گذاشت ماهان بود.

تندي از پله ها پايين اومد و داشت ميومد تو آشپزخونه که با ديدن من غافلگير يه قدم عقب رفت. مات خيره من شد.

بهش لبخند زدم.

من: سلام صبحت بخير. خوب خوابيدي؟؟؟

با دهن باز گفت: سلام .... نه ... يعني آره ... چيزه بد نبود.

به زور جلوي خنده امو گرفتم. گيج بود. با دست اشاره کردم بهش که بشينه.

رو همون صندلي که بهش نشون دادم نشست. مي خواستم روز آخري خوب باشم. عالي ... خانم ... کدبانو ....

مي خواستم وقتي ياد روز آخر مي افتن ازم خاطره خوبي تو ذهنشون بياد.

دوتا چايي ريختم و برگشتم سمت ميز. ماهان داشت نگام مي کرد. آروم و نرم. بدون هيچ عجله اي رفتم سمتش. اول چايي خودمو گذاشتم رو ميز. رفتم سمت ماهان. پشت صندليش ايستادم و خم شدم به سمتش رو ميز. بدنم با فاصله کمي از کنار شونه اش رد شد. موهاي بازم ريخت جلو تو صورتم و به شونه هاي ماهانم کشيده شد.

حس کردم نفسش حبس شد. چايي و گذاشتم رو ميز. بي شتاب... بدون عجله... آروم....

صورتمو برگردوندم سمت ماهان. نگاهش و غافلگير کردم. دست راستمو آوردم جلو و موهاي رو صورتمو زدم پشت گوشم. دستمو بردم پشت صندليش گذاشتم. با يه لبخند مليح به چشمهاش نگاه کردم.

آروم گفتم: چيز ديگه اي لازم نداري؟؟؟؟؟

ماهان با نفس حبس شده فقط زل زد بهم. مات بود. باورش نميشد انقدر مهربون و ملايم باهاش رفتار کنم. مخصوصا" که يکم نازم چاشني کارهام کرده بودم.

بد رقمه شيطنتم گل کرده بود. طفلي فقط تونست سرش و به نشونه نه تکون بده.

با ناز تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم: ماهان .....

مبهوت گفتم: جانم .....

چشمهام خنديد. يکم سرمو پايين آوردم و جوري نگاهش کردم که تاثيرش بيشتر بشه.

با نرمترين صدام گفتم: ماهان ميشه من امروز شرکت نيام ؟؟؟؟

سرشو کج کرد يه سمت و غرق چشمهام گفت: نيا .....

داشتم مي ترکيدم. حتي نپرسيد چرا نياي؟؟ کجا مي خواي بري؟ چي کار مي خواي بکني؟

چون هميشه اين سوالا رو مي پرسيد. تا ته و توي ماجرا رو در نمي آورد اجازه نمي داد. انگاري تاثير کارام خيلي زياد بود.

يه لبخند عميق زدم و آروم از کنارش بلند شدم و دقت کردم که وقتي خواستم دستمو از پشت صندليش بردارم دستم کشيده بشه به پشتش مثل يه نوازش نرم.

به محض تماس دستم با پشت ماهان انگار بهش سوزن زده باشن. صاف نشست و پشتش و صاف کرد.

لبمو به دندون گر فتم که جلوي قهقه زدنمو بگيرم.

-: سلام بر جووناي سحر خيز....

منو ماهان هر دو برگشتيم سمت صدا. عمو و خاله همزمان وارد آشپزخونه شده بودن. رو لبشون يه لبخند مشکوک بود. يه لحظه از ذهنم گذشت که نکنه عشوه گري چند لحظه قبلمو ديده باشن.

يه جورايي فکر مي کردم که ديدن چون خاله با شيطنت داشت نگام مي کرد. اومد سمتمو گونه امو بوسيد و صبح بخير گفت و عمو هم چند ضربه نرم رو شونه ماهان زد.

انگاري آخرش بد ضايع کردم. با اين حرکت روز آخريم ديگه مطمئنن هيچ وقت اين روز و از ياد نمي برن. چه طور مي تونن صحنه عشوه اومدن منو براي پسرشون فراموش کنن. سعي کردم پررو باشم و به روي خودم نيارم.

به زور لبخند زدم و گفتم: سلام بر بهترين عمو و خاله گل دنيا. بفرماييد بشينيد براتون چايي بيارم.

عمو يه نگاه به ميز کرد و گفت: به به ببين دخترم چه کرده. چه ميزي.

خنديدم و گفتم: نوش جونتون.

دوباره دوتا چايي براي عمو و خاله ريختم و گذاشتم جلوشون. کنار خاله نشستم. عمو مدام سر به سر ماهان مي گذاشت و خودش و خاله مي خنديدن و من کم و بيش همراهيشون مي کردم.

اما دريغ از يه عکس العمل کوچيک از ماهان. مه و مات مونده بود و تو فکر. اين حرکت از ماهان بعيد بود. امکان نداشت يکي يه چيزي بهش بگه و ماهان بي جواب بزاره. اما امروز به کل کن فيکون شده بود.

آنا نفله ببين چه جوري پسره رو بهم ريختي با اين حرکاتت. ماهانم تابلو ...........

خلاصه صبحونه رو خورديم و هرکي رفت رد کار خودش منم رفتم تو اتاقم که وسايل و بردارم و برم خونه. خاله هر چي مي گفت بمون تا مامانت اينا بيان دنبالت قبول نکردم. مي خواستم برم خونه رو تر و تميزش و براي ورود مامان اينا آماده اش کنم.

تو اتاقم بودم که در زدن. يه بفرماييد گفتم.

در باز شد و ماهان اومد تو اتاق. با ديدن وسايل جمع شده من شوکه يه نگاه بهم انداخت و گفت: وسايلتو جمع کردي؟؟؟؟

نه ديگه اين پسره ديگه زيادي خنگ شده بود.

من: پس چي کار مي کردم؟؟؟ مي زاشتم بمونن؟ خوب بايد ببرمشون ديگه.

با حرفم صورت ماهان رفت تو هم. سرش و انداخت پايين و گفت: حاضر نميشي؟

من: حاظر؟ براي چي؟

ماهان: بريم شرکت ديگه ....

چشمهام گرد شد.

معترض گفتم: ماهان ....

با صداي من ماهان سرش و بلند کرد و سوالي نگام کرد. نه واقعا" يادش نيست. فراموشيهاش زياد شده.

من: ماهان حواست نيست؟ من قبل صبحونه ازت اجازه گرفتم نيام شرکت.

ماهان متعجب گفت: نياي شرکت؟؟؟

چشمهام گرد شد. ماهان که چشمهامو ديد گفت: چرا نياي؟؟؟

با صداي بلندتري گفتم: ماهان داري اذيت مي کني؟ من ازت اجازه گرفتم تو هم گفتي نيا. منم امروز کلي کار دارم نميرسم بيام. چيزيم که نيست. 5 شنبه است تا ظهر شرکت داريم. نباشم به جايي بر نمي خوره.

ماهان غمگين نگام کرد.

آروم گفت: نمياي ؟؟؟؟

صاف تو چشمهاش نگاه کردم. غم چشمهاش آتيشم مي زد اما معنيش و نمي فهميدم.

من: نميام ....

يکم خيره شد بهم و بعد سرش و انداخت پايين و گفت: باشه ... فعلا" ...

اين و گفت و سريع برگشت و از اتاق رفت بيرون. رفت و دل منم با خودش برد.

از فردا ديگه با کي اين جوري اره بدم و تيشه بگيم؟ سر به سر کي بزارم؟ کي برام هوو شه تو خونه؟ از دست کي حرص بخورم؟ با کي قهقهه بزنم.

نفسم آه شد و از سينه ام بيرون اومد.

وسايلمو جمع کردم. از خاله اينا خدا حافظي کردم و با آژانس رفتم خونه. پامو که تو خونه گذاشتم يه آرامش گرم به سمتم اومد. دلم گرم شد.

وسايل و بردم تو اتاق و لباسهامو عوض کردم. لباس کلفتيامو پوشيدم. مي خواستم خانم باشم. هموني باشم که مامان مي خواد.

دستمال به دست کل خونه رو سابيدم. گرد و خاک از سر و روي خونه مي باريد. همه جا رو تميز کردم. يه گردگيري حسابي. همه جا رو برق انداختم. سراميکا رو دستمال کشيدم. بخار شور و جارو برقي و ....

اين وسط يه غذاي خوشمزه هم درست کردم. از من بعيد بود اما چند هفته قبل آويزون خاله شدم بهم ياد بده. اونم چي ؟؟؟ خورشت کرفس. هر چند آخرش هم کرفسا مثل جزاير شناور رو خورشت موندن. اما من سعيمو کرده بودم.

از اون ور پريسا هم دم به دقيقه زنگ مي زد گزارش کار مي داد. از لباسش و آرايشش و هر غلطي که مي کرد ميگفت.

وقتي با ذوق و هيجان حرف مي زد بي اختيار لبخند مي زدم و خوشحال مي شدم. واقعا" دوستش داشتم مثل خواهرم بود چه شب و روزهايي که با هم صبح نکرديم. چه درد و دلها و فحش هايي که دوتايي به اين و اون نداديم. چقدر ملت و دست انداختم و خنديديم. چقدر دست به يکي کرديم و حال چند نفر و گرفتيم.

با فکر رفتنش اينکه ديگه تنها نيست، فقط خودش نيست بغض مي کردم. اما وقتي فکر مي کردم قراره به اوني که دوستش داره برسه خوشحال مي شدم و آروم.

بعد کلي انتظار مامان اينا رسيدن. انقده خوشحال بودم که نگو. مثل بچه هاي لوس از سر و کولشون آويزون شدم و بي خودکي خنديدم.

وقتي که گفتم ناهار درست کردم چشمهاي مامان اينا گرد شد. يه ميزي چيده بودم خفن. کلي سليقه به خرج داده بودم و از ترشي و ماست و سالاد و هر جور مخلفاتي که فکرش و بکني چيده بودم رو ميز.

بابا با ديدن ميزم يه سوتي کشيد و رو به مامان گفت: نه انگاري اين چند وقت خيلي روش تاثير داشته. ميگم يکم ديگه بفرستيمش پيش سيمين يه خانم حسابي تحويلمون ميده ها.

نيشمو باز کردم. در کمال تعجب مامان گفت: دخترم اگه بخواد دست هر خانمي و از پشت مي بنده فقط بايد بخواد.

ذوق زده از تعريف مامان پريدم و يه ماچ از گونه اش گرفتم. مامان اينا نشستن پشت ميز و من رفتم برنج و خورشت و بيارم. برنجم شل و ول و وا رفته بود. دفعه اولي بود که غذا مي پختم خوب چي کار کنم.

خورشتمم که همون جور. شرمنده شدم از قيافه غذام.

اما وقتي که گذاشتمشون سر ميز بابا شروع کرد به به و چه چه کردن و مامانم بي حرف غذا کشيد و وقتي اولين لقمه رو خورد گفت خيلي خوشمزه شده.

ايول خانواده. ايول روحيه. ايول تشويق. ايول حمايت....

بعد غذا بابا رفت خوابيد و من و مامان نشستيم و کلي با هم حرف زديم. براش از پريسا گفتم و از اينکه امشب کيا ميره خواستگاريش و پريسا هم خيلي خوشحاله.

مامان پريسا رو خيلي دوست داره. هر چي نباشه دوست چندين و چند سالمه.

مامان خوشحال لبخند زد و گفت: ايشا... به سلامتي خوشبخت بشن. ايشا... همه دختراي جوون خوشبخت بشن.

لبخندي زدم.

مامان دقيق نگام کرد. آروم گفت: ايشا.. قسمت تو بشه با کسي که دوستش داري خوشبخت شي.

نيشم تا بنا گوش باز شد.

مامان مثل اينکه دزد گرفته باشه تندي گفت: کيه؟

شوکه نيشم بسته شد.

سريع گفتم: هيچکي به خدا.

مامان ابروشو داد بالا و گفت: قسم نخور يکي هست. وگرنه تو آدمي نبودي که من اين حرف و بزنم خوشحال بشي. هميشه جبهه مي گرفتي. پس يکي هست.

نه انگار مامان خانم مارپل شده بود. اما من بگو نبودم.

من: مامان من، کس خاصي نيست. اگه بود بهت مي گفتم.

مامان مشکوک نگاهم کرد. سرشو تکون داد و گفت: باشه نگو .. به وقتش بايد همه چيز و بهم بگي. الان پا پيچت نميشم.

منم خوشحال از درک بالاي مامان لبخند زدم. مامان بلند شد و گفت: خوب منم برم بخوابم. راه خسته ام کرده.

يه سري براي مامان تکون دادم و خودمم بلند شدم رفتم تو اتاقم.

خيلي خوشحالم. براي پريسا براي خواهرم. چون اون خوشحاله. خواستگاري کيا از پريسا خيلي خوب پيش رفت. 2 تا خانواده سريع از هم خوششون اومدن و دختر و پسرم که اوکي بودن.

همه چيز خيلي سريع طي شد و وقتي جواب آزمايش خونشون اوکي بود ديگه شيريني لازم شدن. قراره تا 2 ماهه ديگه عقد و عروسي و با هم انجام بدن. اين دوماهم براي اينه که کارهاي خونه و خريد جهيزيه رو انجام بدن.

پريسا از شرکتي که توش کار مي کرده استعفا داده و قراره بعد عروسي بياد تو شرکت ماهان و کيا کار کنه. انقده ذوق کردم. با پريسا خيلي خوش مي گذشت.

اين دو ماه هم مرخصيه برا خودش تا کارهاي عروسي و درست و سريع پيش ببره.

من اينجا تو خونه خودمون وقت بيشتري دارم. البته به ظاهر. اگه پريسا بزاره. هر روز هر روز مياد دنبالم بريم خريد و اين ور و اون ور.

خدا رو شکر دانشگاه تق و لقه و ديگه بچه ها جيم مي زنن و نميان سر کلاسا. درسها هم که تموم شده. تا يکي دو روز ديگه هم رسما" فورجه امتحانات شروع ميشه.

فکر مي کردم وقتي بيام تو خونه خودمون برنامه هام بشه مثل قبل. بتونم کلي کتاب بخونم. کلي فيلم و سريال ببينم. اما نميشه. حوصله هيچ کاريو ندارم.

از وقتي از خونه خاله اينا اومدم خونه خودمون هنوز شرکت نرفتم. چون اين پريساي ور پريده صبح جمعه فرداي خواستگاري بدو بدو اومد خونه امون و يه خواستگاري 2 ساعته رو تو 6 ساعت با طول و تفسير يه بار براي منو مامان با سانسور و يه بار براي من تکي بدون سانسور تعريف کرد. حالا مي گم سانسور چيز بدي نبودا همون نگاه و حرفهاي تو نگاه و نيشهاي باز خودش و کيا رو با آب و تاپ تعريف کرد. دلمو آب کرد بي شعور.

بعدم از اونجايي که همسر آينده اشون رئيس من محسوب ميشن ازش مرخصي گرفته برام که اين چند روزه باهاش برم دنبال کارهاش. بچه هوله مي ترسه هيچي به موقع گيرش نياد. فقط محبت کرد و روز شنبه اي از آزمايشگاه رفتن معافم کرده.

وقتي به ماهان زنگ زدم و گفتم 3 روز نمي رم شرکت انقده جيغ کشيد و غر زد که نگو.. صداي بحث و جدلشو با کيا سر مرخصي دادن بهم از پشت گوشي مي شنيدم.

کيا بدبختم نمي دونست چي بهش بگه که آروم بشه. آخرشم گفت: به من چه تو اگه مي توني پريسا رو راضي کني که بي آنا به کاراش برسه . بعد بگو آنا بياد.

اما خوب اين ماهانم از پس پريسا بر نمي يومد.

من و کيانا در بست در خدمت پريسا خانم بوديم. باورم نميشد به اين سرعت بتونم کارهاي يه عروسي و رديف کنم. نه که گستره ي روابط عمومي پريسا زياد بود تو همون سه روز تونستيم از يه آرايشگاه خوب وقت بگيريم و يه باغ توپم رزرو کنيم.

ديگه پيدا کردن گل فروشي و چيزاي ديگه پاي کيا. لباس عروسم که اونقده اين دوتا عروس و خواهر شوهر منو دوئوندن اين ور اون ور پاهام همه تاول زد. آخرم کيانا گفت برات از آلمان لباس مي فرستم.

پريسا خانم بالاخره رضايت داد.

اين چند روزه خوب بود که با پريسا و کيانا بودم چون نمي تونستم تو خونه بشينم. يه جورايي خونه امون ديگه حس و حال قبل و بهم نمي داد. ديگه اون آرامشي که هميشه توش داشتم و نداشتم. انگاري يه چيزي کم بود يه چيزي گم بود. روز اول مثل منگلا کلي نشستم فکر کردم که نکنه من يه چيزيو خونه خاله اينا جا گذاشتم و الان يه گوشه ذهنم مي دونه که جاش گذاشتم اما چون يادم نمياد چي بوده انقده کلافه ام.

اما هر چي فکر مي کردم مي ديدم که من چيزيو جايي جا نزاشتم.

تو خونه مامان حرف مي زد من وسطاش تيکه هاي ماهان و مي پروندم. بابا يه چيز مي گفت من با اداي ماهان جوابشو مي دادم.

يه بار مامان با کنايه گفت: ماهان خوب چيزايي يادت داده. ديگه دست کمي از اون نداري.

خودمم باورم نميشد انقده ماهان روم تاثير گذاشته باشه.

از زور کلافگي نمي تونستم تو اتاقم بشينم. مدام تو آشپزخونه پيش مامان ولو بودم. هر چند مامان راضي بود هميشه گله مي کرد که من خودمو تو اتاقم حبس مي کنم و دو کلوم باهاش حرف نمي زنم. اما اين دوري طولاني باعث نزديکي منو مامان شده بود.

الان حس مي کردم چقدر مادر و پدرمو دوست دارم.

از اين حس کلافگي و سرگشتگي که به جونم افتاده متنفرم. همه چيز سر جاشه در عين حال يه چيزي نيست و من نمي دونم واقعا" اوني که نيست چيه.

خسته از درگيريهاي ذهني به فردا فکر مي کنم. فردايي که بعد 4 روز دوري بر مي گردم شرکت. دلم براش تنگ شده.

با خودم ميگم براي شرکت تنگ شده اما ته دلم يکي داد مي زنه که: دروغ نگو برا ماهان دلتنگي.

خوب که چي ديگه عشق من به ماهان و همه فهميدن. حتي اين مامان خودم. يه بار بهم گفت وقتي در مورد ماهان حرف مي زني چشمهات برق مي زنه چرا.

چقدر اون روز منو پريسا با سرفه و حرفهاي بي ربط موضوع و عوض کرديم اما خوب لبخندهاي مامان نشون مي داد که يه چيزايي مي دونه. ولي بازم منتظر مونده که من خودم بهش بگم و من محاله براش از يه عشق يه طرفه بگم. نه تا وقتي که ماهان دهن واموندش و باز نکرد.

صبح با اولين زنگ گوشي پريدم از جام. با ذوق گوشي و خفه کردم که ديگه زنگ نزنه. دوييدم تو دستشويي. اصلا" نمي دونم چه جوري حاضر شدم اما حواسم بود که خوشگل و تو دل برو بشم.

حس صبحونه هم نداشتم فقط دوييدم تو آشپزخونه که از مامان و بابا خداحافظي کنم. پريدم يکي يه ماچ از گونه مامان و يه ماچم از بابا کردم و تندي گفتم: من بايد برم ديرم ميشه.

مامان يه ابروش و داده بود بالا و با لبخند گفت: بله برو ديرت ميشه. خوشگل کردنت زياد وقتتو گرفت.

تو چشمهاي مامان و رو لبخندش هزار حرف نگفته بود اما من نمي تونستم چيزي بهش بگم. فقط خنديدم و يه دستي براشون تکون دادم و دوييدم بيرون.

يه دربست گرفتم و يه راست رفتم شرکت. دانشگاه هم که نداشتم.

وارد شرکت شدم. با لبخند به منشي سلام کردم و جواب گرفتم. انگاري اونقدر عجله کرده بودم که جزو اولين نفرات بودم که اومده بودن. ببين ترو خدا چه کنفي شدم.

الان من نمي تونم همين جلوي در بشينم تا ماهان بياد ببينمش؟؟؟

نميشه آنا پاشو برو تو اتاقت بتمرگ و دعا کن فرصتش پيش بياد و بتوني ماهان و ببيني.

خوب چه فرصتي گير بيادآخه اتاق من که به در ورودي ديد نداره چي ببينم.

دست از پا درازتر و با صورت آويزون رفتم تو اتاقم. اصلا" دست و دلم به کار نمي رفت. منم پامو انداختم رو پام و دستمو زدم زير چونه امو نشستم با کامپيوترم بازي کردم. خوب الان حس کار نداشتم هر کار مي کردم خراب ميشد.

يه يه ساعتي بازي کردم که با تقه اي به در دست کشيدم و صاف نشستم.

من: بفرماييد.

در باز شد و کيا با لبخند وارد شد.

کيا: به سلام آنا خانم. رسيدن بخير. مي بينم که بالاخره پريسا ولت کرد.

خودش زودتر خنديد. منم خنديدم و گفتم: حالا خوبه منو ول کرد تو برو به فکر خودت باش که يه عمر از دستش خلاصي نداري.

کيا با لبخند گفت: تا باشه از اين بي خلاصيها.

آخي ناز بشي پسر چه پريسا رو دوست داره. از کلامش محبت و عشق به پريسا مي باريد. برق چشمهاش همه چيز و لو مي داد.

کيا: اومدم بگم که براي يه ساعت ديگه اماده باشي. يه جلسه توجيهي داريم و بايد نقشه ها رو توضيح بديم.

با چشمهاي گرد گفتم: جلسه؟؟؟ ولي کسي چيزي به من نگفت. من اصلا" آماده نيستم.

کيا مطمئن گفت: نگران نباش تو فقط تو جلسه حضور داشته باش من خودم همه چيز و رديف مي کنم. نمي خواد اصلا" حرف بزني.

خيالم يکم راحت شد. يه باشه اي گفتم.

کيا يه سري کاغذ دستش بود و گذاشتشون رو ميز و گفت: فعلا" اينا رو بخون که در جريان باشي.

ازش تشکر کردم و اون رفت و منم بي خيال بازي شدم و خودمو با کاغذها سرگرم کردم.

بعد يه ساعت از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق کنفرانس. چند تا مرد تو اتاق نشسته بودن و تنها خانمشون انگاري من بودم. با ورودم از جاشون بلند شدن و سلام عليک و خوش آمد و اينا.

نشستم سمت راست ميز. کيا خودش بالاي ميز و رو به روي همه نشسته بود. اما ماهان کجا بود؟

يه اشاره به کيا کردم که ماهان کجاست. يه اخمي کرد و گفت: هنوز نيومده.

از ماهان بعيد بود دير برسه. يعني چي شده بود؟ کجا مونده بود؟؟؟

مشغول آماده شدن بوديم. نگاهمو چرخوندم سمت آقايوني که اومده بودن.

چهار تا مرد بودن. سه تا مرد ميانسال که دوتاشون شکمهاي گنده داشتن. با تعجب به شکمشون نگاه کردم.

اينا چرا مثل زنهايين که تو ماه نهم بارداريشونن. ياد حرف ماهان افتادم: شکم براي مرد يعني اعتبار بازار.

من نمي دونستم اين شکم تو بازار و داد و ستد چه نقشي و ايفا مي کرد که اينا هي تو بزرگ کردنش تلاش مي کردن.

فکر کنم اينا اگه بخوان برن جايي سه ساعت زودتر از خودشون شکمشون وارد ميشه بعد سه ساعت بدن و دست و پاشون ميرسه.

يکي از آقايون ميانسال به نسبت هيکل ميزوني داشت. موهاش جوگندمي بود و با اون عينک باريکي که رو چشمهاش بود منو ياد استاداي دانشگاهمون مي نداخت.

اما مرد چهارم يه پسر جوون بود هم سن و سال کيا و ماهان. تر و تميز و شيک. چقدرم به خودش رسيده بود و مهمتر از همه هيکلش ميزون و خوب بود. برو بازو داشت آه.....

بازوها چي ميگن .... ايول ورزشکار .. ايول عضله .. داشتم براي خودم هيزي مي کردم که چشمش به من افتاد.

بد ضايع و غافلگير شدم. براي اينکه خودمو از تک و تا نندازم يه سري براش تکون دادم.

اونم با لبخند سر تکون داد برام.

الان اين لبخندت چي ميگي؟ مي خواي بگي داشتم هيز بازي در مياوردم مچمو گرفتي؟ خوب که چي ؟ چي کار مي توني بکني؟ چشمهاي خودمه دوست داره به هر چي دلش مي خواد نگاه کنه. به تو چه؟

داشتم لبخند پسره رو تجزيه تحليل مي کردم. هر چي هم فکر مي کردم اسم هيچ کدومشون به ذهنم نمي رسيد. انقده که تو لحظه اول با چشم دنبال ماهان مي گشتم که اصلا" حواسم به معارفه نبود.

از شانس خوشگل ما پروژکتورمون خراب شده بود و مجبوري کيا يه لبتاپ گذاشته بود رو ميز و رو به ماها و مي خواست با اون نقشه ها رو نشون بده.

لب تاپش دقيقا" وسط ميز بود.

يهو در با شتاب باز شد و ماهان پرت شد تو. ماها تقريبا" سکته کرديم. اين چه وضع وروده پسر قلبم در اومد.

وايــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ــــــي

ماهان ........

عشقم .......

چقده دلم براش تنگ شده بود. وقتي صاف ايستاد و تازه تونستم صورتش و ببينم يه گرماي شيرين تو وجودم پيچيد. دلم که تا امروز مثل چي به در و ديوار مي کوبيد آروم گرفت. اون حس گم شدگي که تو اين چند روز داشتم يهو نيست و نابود شد.

پس اين بود. گمشده اي که دنبالش بودم. اون چيزي که تو خونه خاله اينا جا گذاشته بودم اين بود. ماهان ... ماهان مفتون کسي بود که 4 روز بي قرارم کرده بود و همه کلافگي و سردرگميم به خاطر نبود اون بود. به خاطر نديدنش.

تقريبا" با چشمهام داشتم قورتش مي دادم. البته فکر نکنيد داشتم خريداري نگاش مي کردما نه همه حواسم به چشمهاش بود که با ورودش از در تو نگاهم قفل شده بود. چون من دقيقا" رو به روي در ورودي نشسته بودم و هر کي از در وارد مي شد اول منو مي ديد.

ماهانم بعد از ديدن من هنوز نگاهش و بر نداشته بود.

يه نگاه متعجب. منتظر و در عين حال غافلگير و خوشحال. لبش به لبخندي باز شد اما سريع به خودش اومد و جمعش کرد و نگاهش و جدا کرد.

با بقيه مهندسا که به احترامش سر پا ايستاده بودن دست داد و سلام عليک کرد. اومد و درست نشست رو به روي من.

کيا با دندوناي بهم فشرده گفت: کدوم گوري بودي تو؟ اين چند روزه حسابي گيج مي زني.

ماهان فقط نگاش کرد و اين بيشتر حرص کيا رو در آورد. يه چشم غره به ماهان رفت و گلوش و صاف کرد و شروع کرد به صحبت کردن.

کيا حرف مي زد و تصاوير و نقشه ها رو نشون مي داد. همه حواسشون به کيا و تصاوير بود و همه نگاهشون به لب تاپ اما من ..... من مثل خيره ها به جاي اينکه سرمو بچرخونم سمت راست و به لب تاپ نگاه کنم سرمو صاف نگه داشته بودم و زل زده بودم به ماهان.

ماهان بود ... خودش بود .. اما فرق داشت ... مثل هميشه نبود ... شايدم بود اما .... يه جورايي نامرتب بود .. نه که بگم مثلا" لباسش از تو شلوارش بيرون بود و دکمه هاي بلوز مردونه اشو جا به جا بسته بودا نه ....

هنوزم خوشتيپ بود. هنوزم حواسش به لباس پوشيدنش بود اما ...

صورتش خسته بود .. گرفته ... ته ريش قهوه اي رنگي هم که رو صورتش بود اين حس نامرتبي و به آدم القاء مي کرد.

تا به امروز به ياد ندارم ماهان ته ريش گذاشته باشه. دروغ چرا يه بار اونم چند سال پيش ته ريش گذاشته بود.

چون ته ريشش قهوه اي بود و يه جاهاييش رنگ قهوه ايش روشن ميشد کلي بهش گير داده بودم. مدام مي گفتم اين ريشتو رنگ کردي. مال خودت نيست. چرا ريشت مثل موهاي هاي لايت خانمها رنگا رنگه.

هر چي اين بيچاره قسم مي خورد که به جون خودم رنگ خودش اين جوريه من مي گفتم نه ... تو يه کاري با ريشت کردي که اين رنگي شده.

اما راست مي گفت. موهاشم قهوه اي بود و يه جاهاييشم چند رنگ مي شد. اما چون هميشه کوتاه بود رنگش زياد نمود پيدا نمي کرد.

از اون روز که من گير دادم به ريشش و رنگش ديگه تا به امروز اونو با ريش نديدم. هميشه و هر روز ريشش و مي زنه اما امروز ...

عجيب تر اين بود که اين ته ريش يه روزه نبود بلکه چند روزه بود. معلوم نيست چند روزه که ريشش و نزده.

با صداي دست به خودم اومدم و چشم از ماهان برداشتم. واي خاک عالم به سرم. جلسه تموم شد و من هيچي ازش نفهميدم. الان لب تاپ صفحه اش سياه بود و نشون دادن عکسها و نقشه ها تموم شده بود.

کيا داشت به سوالاي مهندسا جواب مي داد. سرمو انداختم پايين. اما زير چشمي به ماهان نگاه کردم. در تمام اين مدت سرش و چرخونده بود سمت لب تاپ و داشت به اون نگاه مي کرد. بوزينه يه نيم نگاهيم به من نمي نداخت.

الاغ بي احساس منو بگو که با نگاهم خودمو رسوا کردم دريغ از يه گوشه چشم. با حرص رومو برگردوندم. بزغاله با اينکه حرفهاي کيا تموم شده بود بازم داشت به لب تاپ سياه نگاه مي کرد.

رومو کردم سمت کيا و خيره شدم بهش و با يه اخم تمرکز کردم رو حرفهاش.

هر از چند گاهي هم نگاهم مي رفت سمت ماهان. پسره ي شوت انگار تو اين دنيا نبود. مشنگ هنوز به لب تاپ نگاه مي کرد. ديوانه شده بود رفته بود. تو عوالم خودش سير مي کرد.

آخراي حرفهاي کيا و مهندسا بود. از سر فضولي به لب تاپ نگاه کردم ببينم چي داره که تونسته باعث بشه 2 ساعت اين ماهان زومش بشه.

هر چي نگاه مي کردم مي ديدم يه لب تاپ ساده با صفحه سياه بيشتر نيست. لب تاپ ماهان از اين قشنگ تر بود.

تو سياهي صفحه خاموش لب تاپ چشمم به تصوير ماهان افتاد که اون سمت ميز نشسته بود.

عکسش تو اون صفحه سياه ديده ميشد که نگاهش زوم بود رو اين کامپيوتر فنچول.

يه چيزي مثل برق از ذهنم گذشت و يه خوشحالي عظيم تو دلم رخنه کرد.

نمي دونم کلاس چندم تو کدوم درسمون ياد گرفته بوديم که وقتي تو آينه از يه زاويه اي نگاه مي کني و تصوير کسي که با فاصله ازت ايستاده رومي بيني و نه تصوير خودتو اون شخصم تصوير تو رو مي بينه نه خودشو.

با ذوق لبخند زدم. يعني ممکن بود که تو تمام اين مدت ماهان تو لب تاپ به تصوير منعکس شده من نگاه کرده باشه؟؟؟؟

از کشف اين موضوع آنچنان ذوقي کردم که دوست داشتم همون لحظه بپرم هوا.

اي جونــــــــــــــــــــــ م ماهان عزيـــــــــــــــــــــز مي عشقم.

آنا فداي اون نامحسوس نگاه کردنت.

داشتم تو دلم قربون صدقه اش مي رفتم که ديدم همه بلند شدن. منم خود به خود از رو صندلي پريدم. ماهانم که گيج و منگ بود آخر از همه بلند شد.

آقاي مهندسين کارشون تموم شده بود و مي خواستن برن. باهاشون خداحافظي کرديم و من تا اون سمت ميز بدرقه اشون کردم. ماهانم که اصلا" به خودش زحمت نداد همون جا کنار صندليش ايستاد.

فقط کيا بود که دنبالشون تا دم شرکت رفت.

خواستم برم کاغذ ماغذامو از رو ميز جمع کنم برم تو اتاقم. تا برگشتم سينه به سينه ماهان شدم. رسما" رفتم تو شکمش.

ترسيده يه قدم رفتم عقب. ماهان اونقدر عجيب و قشنگ نگاهم مي کرد که دلم نميومد چشم ازش بردارم.

دلتنگي تو چشمهاش فرياد مي زد.

ماهان آروم گفت: پس بالاخره برگشتي.....

دلم غنج رفت براي لحن گفتنش. پيدا بود که خيلي دلتنگه. خبيثانه به اين فکر مي کردم که اين آشفتگيش مي تونه به خاطر دوري از من باشه. ته دلم خوشحال بودم. يعني دوري و نبود من انقده روش تاثير داشت.

دوباره پليد شده بودم. يه فکر شيطاني اومد تو سرم.

صاف تو چشمهاش نگاه کردم يه لبخند مليح زدم. با ناز گفتم: واي عزيزم......

چشمهاي ماهان گرد گرد شد. يهو ذوق کرد. با هيجان و خوشحال گفت: به من گفتي عزيزم؟؟؟؟

يعني يه عزيزم من انقده خوشنودش ميکنه. خوب بترکي پسر حرف بزن منم قول ميدم تا هميشه بهت بگم عزيزم. اصلا" اسمتو مي زارم عزيزم نه ماهان.

اما الان خبيث بودم.

يه نگاه عاقل اندر سفيه بهش کردم و گفتم: به تو چرا بايد بگم عزيزم؟؟؟؟؟ منظورم اين ته ريش هايلايت شده ات بود.

بدجنس خنديدم و آروم دستمو بالا بردمو کشيدم رو صورتش.

با حرکت دست من رو صورتش، ماهان چشمهاش و بست و يه نفس عميق کشيد.

تپش قلبم تند شد. گر گرفتم. اذيت کردن ماهان و تلنگر زدن بهش يه چيزي بود اما من خودم داشتم تو اين تلنگر آتيش مي گرفتم. من نمي تونستم تحمل کنم. سريع دستمو کشيدم و بي خيال برگه هام شدم. چرخيدم و از اتاق رفتم بيرون و چپيدم تو اتاق خودم.

در و بستم و تکيه دادم به پشت در. نفس نفس مي زدم انگار مسافت طولاني و دوييده بودم. دستمو گذاشتم رو قلبمو بهش گفتم: آروم باش .. آروم ... چيزي نيست .. چيزي نيست ....

نفسهاي عميق کشيدم و خودمو آروم کردم. رفتم و پشت ميزم نشستم.

بعد از ديدن ماهان انگار جون تازه گرفته بودم. الان مي تونستم تا فردا هم يه کله کار کنم. کامپيوترم و روشن کردم و مشغول شدم.

بعد يه کم کار موبايلم زنگ زد. مامان بود. گفت امشب مي ريم خونه خاله اينا.

کلا" ما هميشه خال خاله بازي مي کنيم. يا ما خونه خاله ايناييم يا اونا خونه ما. اين چند روزم چون مامان تازه برگشته بود آوانس داده بودن به هم. اما ظاهرا" دوباره بازي شروع شده بود.

مامان گفت با ماهان برم خونه اشون.

اين پسره هم نافش و با من بستن. خودشم بکشه نمي تونه يا نمي زارن از من جدا شه. جون خودم. من هر چي ازش دوري کنم... اون هر چي خودشو کنار بکشه دستهاي قدرتمندي ماهارو مي زاره کنار هم و هم مسير و همراه ميکنه.

منم که عاشق اين دست قدرتمندام...... تا باشه اين کنار هم بودن. خدا ابديش کنه ....

ماهان اومد دنبالمو با هم رفتيم خونه. ماهان به کل عجيب شده. درسته قيافه اش داغون به نظر ميرسه اما تو کل مسير اونقدر آهنگ شاد گذاشت و رقصيد و خوند و ادا در آورد که من کف بر شده بودم.

اصلا" اين ماهان با ماهاني که صبح تو جلسه ديدمش زمين تا آسمون فرق مي کرد. از اين رو به اون رو شده بود. جون گرفته بود.

رسيديم خونه و رفتيم بالا.

وارد خونه که شدم، وارد محيط آشنا لبخند زدم. اينجا بهترين خاطراتمو داشتم.

رفتم جلو و خاله رو بوسيدم.

خاله: سلام دختر بي معرفت من. رفتي ديگه حالي از من نمي پرسي. مامانت و ديدي خاله رو فراموش کردي.

من: نه به خدا خاله من مگه مي تونم فراموشتون کنم. اگه بدونيد پريسا ازم بيگاري ميکشه نمي زاره نفس بکشم.

خاله خنديد و گفت: ايشا... قسمت تو بشه.

با لبخند تشکر کردم. به مامان سلام کردم. عمو و بابا هنوز نيومده بودن.

رفتم کنار مامان.

مامان: آنا برات لباس آوردم. مي دونستم زير مانتوت لباس مناسب نمي پوشي.

به مامان لبخند زدم و همون جا مانتوم و در آوردم. يه تيشرت شيک پوشيده بودم. مامان چشمهاش گرد شد.

من: مامان جان هنوز باور نکردي دخترت خانم شده؟ حالا دقت مي کنم که زير مانتوم چي مي پوشم.

مامان با لبخند و لذت بهم نگاه کرد و يه دستي يه بازوم کشيد.

خاله رفته بود تو آشپزخونه. ماهانم رفت لباسش و عوض کنه. وقتي برگشت رفت تو آشپزخونه.

يکم با مامان حرف زدم و گزارش روز دادم بعد بلند شدم و گفتم: ميرم کمک خاله ببينم کاري نداره؟

مامان عشق مي کرد وقتي مي ديد انقدر خانم و با ملاحظه شدم. قبلا" محال بود که يه همچين حرفي بزنم. اما من عوض شده بودم. شده بودم يه آناي جديد.

رفتم سمت آشپزخونه. صداي صحبت کردن خاله و ماهان و مي شنيدم.

خاله: پس کي مي خواي بگي؟؟؟ نمي توني بزار من بگم.

ماهان کلافه جواب داد: نه مادر من نميشه الان وقتش نيست.

خاله يکم عصبي گفت: وقتش کيه پس؟؟؟ تو همه اش ميگي وقتش نيست. مي ترسم دير بشه.

ماهان: نمي دونم مادر نمي دونم. فقط مي دونم الان نميشه.

خاله با اخم دهن باز کرد کرد که يه چيزي بگه که چشمش به من که تو وارد آشپزخونه شده بودم افتاد.

اخمش و باز کرد و با لبخند گفت: آنا جان چيزي مي خواستي؟؟؟

ماهان برگشت سمت من. کلافه بود. بي حرف راه افتاد و از کنارم رد شد و رفت بيرون.

من: اومدم ببينم کمک لازم ندارين؟

خاله لبخند زد و گفت: حالا که اومدي بيا اين چايي ها رو ببر گلم.

رفتم جلو و سيني چايي و گرفتم و بردم بيرون.

تو فکر حرفهاي خاله و ماهان بودم. داشتم از فضولي مي مردم. اما هر چي فکر مي کردم نمي فهميدم موضوع چي بود و بحث سر چيه.

تا آخر مهموني موقعيتي پيش نيومد که فضوليم ارضاء شه.

*****

آروم چشمهامو باز مي کنم. دلم نمي خواد از تو تخت بيرون بيام. پتومو دورم مي پيچم و از اين دنده به اون دنده ميشم.

به گوشيم که رو ميز بغله تخته نگاه کردم. دست دراز کردم و گوشيو برداشتم. هيچي ... هيچکي يادي از من نکرده. دريغ از يه اس ام اس.

دلم نمي خواد از تو اتاقم برم بيرون. دوست دارم تموم روز تو اتاقم مچاله شده تو خودم بمونم. حوصله شرکت رفتن ندارم.

شماره شرکت و مي گيرم و زنگ مي زنم. صدام به خاطر تازه بيدار شدنم خش داره. راحت خودمو به مريضي مي زنم. به منشي شرکت مي گم برام مرخصي رد کنه. چون مريضم.

داشتم با منشي حرف مي زدم که صداي ماهان و از اون ور خط شنيدم.

بي معرفت .....

منشي گفت: مهندس مفخم يه لحظه گوشي دستتون.

صداي ماهان اومد: مهندس مفخمه؟

منشي: بله. ميگن مريضن و نمي تونن امروز بيان شرکت.

ماهان: گوشيو بدين به من.

گوشيو از منشي گرفت. صداش تو گوشي پيچيد: الو آنا خوبي؟ چي شده چرا شرکت نمياي؟؟؟

صدامو خش دار تر کردم و گفتم: سلام ماهان. نه خوب نيستم. فکر کنم سرما خوردم. نمي تونم بيام شرکت. ميشه امروز و بهم مرخصي بدي؟؟؟

ماهان يکم تو سکوت به حرفهام فکر کرد و بعد آرومتر گفت: مطمئني مريضي؟؟؟

خاک به سرم ماهان صداي خوابالودمو از مريضم تشخيص ميده تقريبا" هر روز صبح به مدت چند ماه به طور مداوم صداي خوابالودمو شنيده.

يکم سرفه مي کنم و مي گم: آره حالم اصلا" خوب نيست.

اين بار صداي قوي ماهان و تو گوشي مي شنوم.

ماهان: باشه .. اگه واقعا" مريضي بمون خونه. مشکلي نيست.

ازش تشکر و خداحافظي ميکنم.

دوباره به گوشي نگاه مي کنم.

با لج ميگم: ماهان ديوونه بي مصرف ....

ازش دلخورم از همه دلخورم. دوباره تو تختم غلت مي زنم. دستمو مي زارم زير سرمو به سالهاي قبل فکر ميکنم. عمر مثل برق و باد مي گذره بدون اينکه اصلا" بفهميم.

گوشيم زنگ خورد. سريع برش داشتم. پريساست. مي دونستم منو فراموش نميکنه.

خوشحال گوشيو جواب دادم.

پريسا: سلام آنا خوبي؟ دستم به دامنت به دادم برس.

با چشمهاي گرد شده تند پرسيدم: سلام. مرسي. چي شده؟؟؟

نگران شده بودم.

پريسا: آنا .. کيا همين الان زنگ زده ميگه امشب تولد دوستش دعوتيم. من تنهايي نمي تونم برم. اين اولين مهمونيه که بعد نامزديمون مي خوايم با هم بريم. کيانا اينا هم هستن. من گفتم من بدون آنا جايي نمي رم. آنا دستم به دامنت. باهام بيا من به حضورت احتياج دارم. تو باشي من قوت قلب مي گيرم و اعتماد به نفسم زياد ميشه. انگار اين دوستش يه نسبتي هم باهاشون داره. خواهش مي کنم.

نفسمو به صورت فوت مي دم بيرون. سکته ام داد دختره ديوونه.

اخم کردم و گفتم: مهموني دوست کياست منو مي خواي سر خر کني که چي؟

پريسا با ناله گفت: آنـــــــــــــــــــــــ ــا خواهش .. خواهش ... خواهش خواهري بيا ديگه ....

خنده ام گرفته بود. با خنده گفتم: خيله خوب خودتو لوس نکن ميام.

يه جيغ خوشحال کشيد و گفت: پس من ظهر ميام خونه اتون که با هم حاضر بشيم.

يه باشه گفتم و تلفن و قطع کردم. پريسا هم بي معرفت شده بود. هر چند اون دليلش موجه بود. کلي مشغله فکري داشت حق داشت فراموش کنه.

به زور از جام بلند شدم و رفتم بيرون. دست و رومو شستمو رفتم تو آشپزخونه.

مامان تا منو ديد لبخند زد. و گونه امو بوسيد.

مامان: صبح بخير بر دختر گلم. خوب خوابيدي؟ چرا حاضر نشدي؟ مگه شرکت نداري؟

يکم زل زل نگاش کرد مو لب ورچيده گفتم: نميرم. مرخصي گرفتم.

مامان با چشمهاي گرد گفت: چرا؟

رومو برگردوندم و دلخور نشستم پشت ميز و گفتم: گفتم سرما خوردم. حوصله شرکت رفتن نداشتم.

منتظر بودم مامان سوال پيچم کنه اما خيلي شيک روشو برگردوند و هيچي نگفت.

اشکم داشت در ميومد. چرا همه انقدر بي معرفت و فراموش کار و کم توجه شده بودن آخه؟؟؟؟

به زور 2 تا لقمه صبحونه خوردم و بلند شدم و رفتم تو اتاقم. ديگه تا اومدن پريسا از تو اتاقم بيرون نيومدم.

هيچ کاريم نمي کردما فقط رو تخت ولو بودم و بي حوصله به سقف نگاه مي کردم. ننه بابامونم به فکرمون نبودن.

ساعت 2 پريسا با سر و صدا وارد خونه شد. از همون دم در با صداي جيغ جيغوش حضورشو اعلام کرد.

واي که همينو کم داشتم تو اين روز که بي حوصله ترين روز زندگيم بود پريسا بياد و جيغ جيغ راه بندازه.

داشتم فکر مي کردم که چه جوري ولوم پريسارو کم کنم که در با شتاب باز شد و پريسا پريد تو اتاق و بلند سلام کرد. پشت سرش مامان با لبخند وارد شد.

پريسا: سلام بر تنبل ترين دختر دنيا و چاخان ترين.

اخم کردم. دلخور گفتم: بي تربيت خودت تنبل و چاخاني.

اومد کنارم رو تخت نشست و يکي زد تو سرم و گفت: ديوونه تو علاوه بر اينا خنگم هستي. نميگي براي ماهان خالي مي بندي سرما خوردي با من هماهنگ کني لو ندم؟؟؟

با چشمهاي گرد گفتم: لو دادي؟؟؟

بي تفاوت شونه اشو انداخت بالا و گفت: آره.

يکي زدم تو سرش و با حرص گفتم: خاک بر سر سوتي بدهت کنن.

با دست سرش و ماليد و رو به مامان گفت: خوب خاله شما يه چيزي بهش بگيد. به من که نگفت چاخان کرده. منم زنگ زدم به کيا و گفتم ميام اينجا با آنا حاضر شيم براي شب.

کيا هم گفت: آنا مريضه.

من که خبر نداشتم کلي خنديدم گفتم: مريض کجا بود من زنگ زدم تو خونه خواب بود صداش مثل خرس شده بود از خواب.

دوباره يکي زدم تو سرش.

من: خرس خودتي.

مامان فقط از کارهامون مي خنديد. خنده اش که تموم شد گفت: آنا جان من دارم ميرم بيرون. مي خوايم با سيمين و فرخنده جون بريم بيرون. احتمالا" شب هم ميرم خونه فرخنده جون.

اين مامان ما هم بد رقمه با ننه کيا مچ شده بودا. با خاله شده بودن سه تفنگدار.

سري تکون دادم و مامان رفت بيرون.

برگشتم ديدم پريسا داره با اخم نگام مي کنه. ابرومو بالا انداختم و گفتم: چيه؟ چرا اين جوري نگام مي کني؟

پريسا: مرده شورتو ببرن تو که هيچ کاري نگردي. يه دوش مي گرفتي حداقل.

صورتمو چين دادم و بي حوصله پاهامو دراز کردم زير پتو و پتومو کشيدم روم و دراز کشيدم و گفتم: ول کن پريسا اصلا" حوصله ندارم.

اومدم سرمو بزارم رو بالشت که يهو يه بالشت محکم کوبيده شد تو صورتم.

پريسا: خفه بلند شو برو دوش بگير. اگه فکر کردي من تو رو با اين ريخت زاغارتت مي برم مهموني اشتباه کردي.

اومد سمتمو پتو رو از سرم کشيد و پرت کرد يه وري. دستمو کشيد و بلندم کرد و کشون کشون بردم سمت حمام و هولم داد تو و گفت: خوب خودتو بشور. گربه شور نکنيا. آب بازي هم نکن. زود باش.

از لجم براش زبون در آوردم و در و بستم. حالا که اومدم حمام نامردم آب بازي نکنم.

با دل امن نشستم کلي آب بازي و کف بازي کردم. انقده حرصم گرفته بود که زوري فرستادم حمام از لجم کيسه هم کشيدم. اما عجيب چسبيد حمامه و يکم خلقمو وا کرد.

بعد 1:30 حمام حسابي اومدم بيرون. هيچکي خونه نبود. رفتم تو اتاقم ديدم پريسا خانم آرايش کرده خوشگل نشسته داره ناخناشو سوهان ميکشه.

يه نگاه بي تفاوت بهم کرد و گفت: بالاخره اومدي؟

چشمهام گرد شد. آماده بودم که نيش باز و دندوناي رديفمو بهش نشون بدم که خوب حرص بخوره براي دير بيرون اومدنم. اما اين پريسا خيلــــــــــــــــــــــ ـــي ريلکس بود.

آروم و کنف شده گفتم: عصباني نيستي دير کردم؟

پريسا يه فوتي به ناخناش کرد و از جاش بلند شد. سوهان و گذاشت رو ميز و خونسرد اومد سمتم.

پريسا: فکر کردي چرا 2 بعد از ظهر اومدم اينجا؟ مي دونستم تو فس فسويي و 2 ساعت فقط حمامت طول ميکشه. منم تو اين 2 ساعت آرايشمو کردمو حاضرم. حالا نوبت توئه. بايد تو رو حاضر کنم.

فکم افتاد. نه انگاري بعد اين همه سال دوستي اخلاق من خوب دستش اومده بود.

پريسا دستش و گذاشت پشتمو منو به سمت ميز توالتم هل داد. صندلي چرخون ميز کامپيوترمو برداشت و نشوندم روش.

گيج به حرکات پريسا نگاه مي کردم.

منک داري چي کار مي کني؟

پريسا: هيشششششش هيچي نگو. امشب در اختيار مني. نمي خوام با اون آرايشاي نصفه نيمه ات آبروي منو جلو دوستاي کيا ببري. امشب خودم همه کارهاتو انجام مي دم. نمي خوام بين اون همه دلشوره و اضطراب، دلهره تو رو هم داشته باشم که واي آنا چه ريختيه آبرومو نبره.

از تو آينه يه چشم غره بهش رفتم و گفتم: بي ادب من کي آبروتو بردم.

پريسا شونه اي بالا انداخت و گفت: حالا ... هميشه يه بار اولي وجود داره. مي خوام امشب خوشگلت کنم بلکه يکي چشمش تو رو گرفت و خاله از دستت خلاص شد.

حرصي براش زبون درآوردم.

پريسا بي توجه به من مشغول شد. وقتي ميومد تو اتاق متوجه 2 تا نايلون بزرگ تو دستش نشده بودم. رفت سمتشون و از توشون يکي يکي وسيله در آورد.

اومد پشتم ايستاد و مثل يه آرايشگر حرفه اي دست کشيد تو موهام. يکم کله امو اين ور اون ور کرد. يکم فکر کرد و بعد دست به کار شد.

اول از همه کل موهامو با سشوار خشک کرد. بعد يه بابيليس گنده زد به برق و بعد از اينگه داغ شد شروع کرد موهامو فر درشت کردن. بعد دوباره سشوار کشيد.

بعد با لوازم آرايش دست به کار شد. همچينم جلوي آينه ايستاده بود که من نمي تونستم خودمو ببينم.

بعد 2 ساعت کار رو صورت و کله ام جلوم ايستاد و با رضايت بهم نگاه کرد و لبخند زد.

سرشو تکون داد و گفت: عالي شدي.

فکر کنم واقعا" خوشگل شده بودم که چشمهاي پريسا از رضايت برق مي زد. سرمو کج کردم خواستم خودمو تو آينه ببينم که پريسا با يه حرکت صندلي و چرخوند اون ور و رومو برگردوند.

معترض گفتم: چرا همچين مي کني؟ حالا يه بار خوب درستم کرديا. مي خوام ببينم اژدهام نکرده باشي.

اومد جلوم و بهم چشم غره رفت و گفت: خيلي هم دلت بخواد. من درستت کنم عمرا" اژدها شي. فرشته شايد. تا کارم تموم نشده نمي توني خودتو ببيني.

مظلوم گفتم: خوب تموم شد ديگه.

ابرو بالا انداخت و گفت: نشده هنوز.

صندلي و کشيد کنار تخت و از تو بساطش يه لاک قرمز در آورد و سوهانشم از رو ميز برداشت. خودش نشست رو تخت. اول ناخونامو درست و حسابي سوهان کشيد و فرم داد و بعدش دستهام و پاهام و لاک زد.

شده بودم مثل اين دخترا که تو فيلمها ميرن سونا يا يه آرايشگاه با حوله ميشينن يکي رو ناخن هاي دست و پاشون کار مي کنه. مهلت نداده بود لباس تنم کنم. هنوز حوله پيچ بودم.

انقده حال مي داد. بسي ريلکس کرديم. خوبه آدم بشينه يکي همه کارها رو براش انجام بده. فاز ميده.

کار پريسا که تموم شد گفت: دست و پاتو صاف بزار و تکون نده تا خشک بشن. خراب بشن مي کشمت.

منم مثل بچه هاي حرف گوش کن 5 تا انگشتم و باز کردم و تو هوا نگه داشته ام.

يادمه بچه هم که بودم وقتي برام لاک مي زدن همين جوري دستهامو تا 2-1 ساعت تو هوا نگه مي داشتم تا خراب نشه. ماهانم از لجش که اين جور وقتها تحويلش نمي گرفتم و حس يه دختر خانم خوشگل و با کلاس بهم دست مي داد نامردي نمي کرد و ميومد مدام به ناخنام انگشت ميزد تا خراب بشه و عر عر منو هوا مي کرد. منم لــــــــــــــــوس شيون کنون مي رفتم پيش خاله.

خاله هم يکم ماهان و دعوا مي کرد و دوباره برام لاک مي زد. منم خوشنود روز از نو روزي از نو.

صداي خش خش نايلون پريسا منو از خاطرات بچگيم بيرون آورد.

صندلي و چرخوندم سمت پريسا ببينم چي کار مي کنه که دهنم با ديدن چيزيکه جلوم بود باز موند. رسما" فکم افتاد کف اتاق.

جلو روم پريسا ايستاده بود و يه لباس خيلي خوشگل و گرفته بود جلوش.

يه لباس مشکي رنگ کوتاه که از زير سينه اش تنگ مي شد و کلي چپنهاي ريز ريز در جهتاي مختلف داشت. پارچه رو انگار ريزه ريزه جمع کرده بودن و شکل خطهاي ريز در آورده بودن. از زير سينه به سمت بالا با حرير کار شده بود. يقه اش هفت يکم باز بود که يه گل سينه خوشگل براي بستن اون بازيش داشت. آستيناي حريرش تا آرنج بود و گشاد بود. انگار آستينش بيشتر براي قشنگي و تزئين بود. رو قسمت پايين آستين و رو سينه اش خط هاي نقره اي شلاقي کار شده بود.

خيلي قشنگ بود. در عين سادگي شيک بود.

با دهن باز گفتم: وايــــــــــــــــــــــ ــي خيلي خوشگله پريسا. مطمئنم خيلي ناز ميشي تو اين لباس.

پريسا خنديد و گفت: ناز ميشي نه ناز ميشم.

کله تکون دادم و گفتم: آره ديگه منم همين و گفتم. اين لباس بايد خيلي بهت بياد.

پريسا دوباره خنديد و گفت: چرا گيج مي زني. اين لباس توئه نه من.

چشمهام گرد شد. با بهت و ناباوري گفتم: لباس من؟؟؟؟؟

پريسا با لبخند گفت: آره لباس تو. مي دونستم که تو هميشه سر لباس انتخاب کردن عزا مي گيري. براي همين برات لباس آوردم.

از ذوقم پريدم ماچش کردم. و لباس و از دستش قاپيدم که نکنه يه وقت پشيمون بشه.

با کمک پريسا لباس و پوشيدم. کفش مشکي پاشنه دارمم پام کردم. رسيدم به طاق آسمون.

گوشواره نگيني الماسي شکلمم گوشم کردم. با تهديد پريسا گردنبند ستاره امو که تا اون روز از گردنم در نياورده بودم در آوردم و جاش يه گردنبند ظريف و کوتاه که اونم از سر گوشواره هاي نگينيم، الماسي شکل بود انداختم گردنم.

حالا اجازه داشتم خودمو تو آينه ببينم.

برگشتم سمت آينه.

نـــــــــــــــــــــــه ..........................

يعني اين من بودم؟

موهاي بلند و هميشه صافم از زير گوشم فرهاي درشت خوشگل شده بود و بالاي موهام که کوتاه تر بودن و مي ريختن رو اين فرها صاف و خوشگل سشوار شده بود. موهام کج رو صورتم مي ريخت. يه آرايش خيلي خوشگل هم داشتم. سايه نقره اي و دودي و خط چشمي که چشمهامو کشيده کرده بود و حالت زيبايي بهشون داده بود.

رژ گونه اي که گونه هامو برجسته تر نشون مي داد و يه رژ قرمز هم رنگ لاک ناخن هام. تو اون لباسم که معرکه شده بودم. دلم نميومد چشم از خودم بردارم.

هي مي چرخيدم و در زواياي مختلف به خودم نگاه مي کردم.

برگشتم که از پريسا تشکر کنم که با ديدنش بي اختيار يه سوت بلند بالا کشيدم.

من: اوه اوه دختر چه کردي؟

پريسا يه لباس طوسي رنگ پوشيده بود که توپ توپاي نقره اي براق داشت. با يه يقه هفت که يه تيکه پارچه هم به صورت هفت پرچين از يقه ي پشت و جلوش شروع ميشد و آويزون بود و بلندي 7 مي رسيد تا رو شکمش.

لباسش کوتاه بود و خيلي خوشگلش کرده بود.

پريسا يه تشکري کرد و بهم نگاه کرد و گفت: آنا کمرت چه باريک شده تو اين لباس.

يه نگاه دوباره تو آينه به خودم کردم و گفتم: به خاطر باشگاه رفتناي مداوممه. از وقتي که ماهان مجبورم کرده برم باشگاه مثل چي کيشيکمو ميده اگه يه روز جيم بزنم پدرمو در مياره.

قيافه امو کج و کوله کردم و گفتم: دو هفته پيش يه بار جلوش زمين خوردم انقدر سرم داد کشيد که داشتم سکته مي کردم. حالا زمين زمينم نخوردما داشتم مي افتادم که آويزون آستين اون شدم.

ميگفت اگه يه وقتي من کنارت نباشم که بگيرمت با مخ مياي زمين و يه بلايي سرت مياد.

لوس نميبينه از وقتي ميرم باشگاه خيلي کم زمين مي خورم. جديدا" اصلا" پاهام تو هم نمي پيچه. اون بارم چون کفشم پاشنه داشت پام پيچ خورد. اما خدا خيرش بده که گفت برو پاهاتو تقويت کن. داشتم به خاطر زمين خوردنام ساييدگي زانو پيدا مي کردم.

پريسا با حرفم بلند بلند خنديد.

هر دو حاضر شديم و من اين بار برخلاف هميشه که يه جوراب شلواري مشکي ميپوشيدم با تهديد پريسا يه جوراب شلواري رنگ پا تنم کردم.

چون پريسا جيغ کشيد و گفت: مگه مي خواي بري عزا که خودتو تو مشکي خفه مي کني.

يه مانتوي بلند پوشيدم که لباس کوتاهمو بپوشونه. ساعت 7 حاضر و آماده بودم. شال حريرمو انداختم رو موهام. قبل از خارج شدن از در اتاق يواشکي گردنبند ستاره امو گرفتم و مثل دستبند پيچيدم دور مچ دستم. دلم نمي يومد يه لحظه هم از خودم دورش کنم.

از اتاق اومدم بيرون و رو به پريسا گفتم: بريم ...

پريسا از جاش تکون نخورد.

ايستادم و نگاش کردم.

من: چرا راه نمي افتي؟؟؟

پريسا: خوب زنگ بزن آژانس بياد ديگه.

وا رفته گفتم: مگه ماشين نياوردي؟؟؟

پريسا شونه اي بالا انداخت و گفت: نه .. قراره با کيا بريم خوب.

با حرص گفتم: کيا کجا بود آخه. حالا ما آلالگارسون کرده بايد سوار آژانس بشيم. اه .....

پريسا ريلکس گفت: فکر کردي فقط خودتي که من بايد برم دنبالش؟ بايد بريم خونه کيا اينا دنبال کيانا. از اونجا کيا ماها رو مي بره.

با حرص پوفي کردم و رفتم زنگ زدم به آژانس.

رسيديم خونه کيا اينا. رفتيم بالا و زنگ زديم. کيانا پر سر و صدا در و باز کرد. داشت گوشواره هاشو گوشش مي کرد.

در و باز کرد و گفت: الان ميام . بياين تو.

رفتيم تو اما همون جلوي در ايستاديم.

کيانا سريع رفت تو اتاق و مانتوشو پوشيد و با دکمه هاي باز اومد پيشمون شالشم انداخت سر شو گفت بريم.

پريسا اشاره کرد: پس چرا کيا نمياد؟

کيانا ايستاد و با تعجب گفت: کيا مگه با شما نيست؟

پريسا گفت: نه ... قرار بود بيايم اينجا با هم بريم. آرشام کجاست؟

کيانا گفت: آرشام رفته پايين پيش ماهان.

پريسا با حرص گوشيشو برداشت و زنگ زد به کيا.

پريسا: الو .. سلام. تو کجاي؟؟ مگه قرار نبود ماها رو ببري؟؟

-:...................

پريسا: من چه مي دونم خونه دوستت کجاست آخه.

-: ................

پريسا: من نمي تونم بگم زشته. پس خودت زنگ بزن بگو. منم به آنا ميگم بگه. گفتم روم نميشه.

من چي به کي بايد بگم؟ اصلا" چي مي خوان بگن که پريساي پررو روش نميشه بگه؟ واي مي خوان من حرف بي ناموسي بزنم؟ پرو تر از من پيدا نکردن اينا؟

پريسا تلفنش و قطع کرد و برگشت سمت منو گفت: آنا زنگ مي زني به ماهان بگي ماها رو برسونه خونه دوست کيا؟

يکم نگاش کردم و گفتم: چرا من بگم؟

پريسا يهو آتيشي شد.

با اخم و يه صداي جيغي گفت: چون پسر خاله توئه و تو هم باهاش راحتي و هميشه هم راننده آژانس تو بوده پس مشکلي نداري.

آرومتر گفتم: خوب ميگم بهش چرا اژدها ميشي. ولي آخه من صبح گفتم مريضم و مرخ ...

پريسا دوباره جيغ کشيد: اونو که لو رفتي چاخان کردي. کيا گفته سالمي.

چيششششش پريسا بزغاله همه اش داد مي زنه. براش پشت چشم نازک کردم و گوشيمو درآوردم و زنگ زدم به ماهان. با دومين بوق گوشيو برداشت.

من: الو ماهان سلام خوبي؟

ماهان با يه صداي شاد گفت: سلام آنا خانم شما خوبي؟؟؟ حالتون بهتر شد؟

اخم کردم. لوس داشت تيکه مي نداخت.

من: خودتو لوس نکن مي دونم فهميدي چاخان کردم. الان زنگ زدم چون پريسا مجبورم کرد.

به اخم پريسا، چشم غره رفتم.

ماهان: بله بفرماييد. مگر مجبور باشي يه زنگي به ماهان بيچاره بزني.

من: ماهان.... خودتو لوس نکن ديگه. ببين پريسا اينا امشب خونه دوست کيا دعوتن. منتها اينا آدرسو نمي دونن. کيا هم گفته نمي تونه بياد ببرتمون. ميشه تو لطف کني و ماها رو ببري؟

ماهان سر خوش گفت: بله البته من افتخار مي کنم 3 تا خانم خوشگل و سوار ماشينم کنم. من راننده شمام. در ضمن کيا همين الان زنگ زد بهم گفت ببرمتون.

جيغ کشيدم: بچه پرو تو مي دونستي و مجبورم کردي انقدر فک بزنم؟

صداي قهقهه ماهان تو گوشي پيچيد.

خنده اش که تموم شد آروم گفت: وقتي حرف مي زني دوست دارم صداتو بشنوم.

لحنش خيلي خاص بود. لبمو به دندون گرفتم و قرمز شدم.

ماهان با همون صداي و لحن آرومش گفت: بياين پايين تا من حاضر شم. آرشامم اينجاست. منتظرم.

يه باشه اي گفتم و تماس و قطع کردم. برگشتم سمت دخترا و گفتم: بريم پايين تا حاضر شه.

بچه ها خوشحال کيفهاشون و برداشتن و رفتيم بيرون و سوار آسانسور شديم و رفتيم پايين.

از آسانسور پياده شديم. پريسا و کيانا مشغول حرف زدن بودن و دنبال من راه مي اومدن. من جلو تر رفتم و زنگ خونه خاله اينا رو زدم.

با دست موهامو از تو صورتم کنار زدم.

در با يه تق باز شد و صداي ماهان اومد.

ماهان: بچه ها بياين تو تا من حاضر شم.

اين پسره هم قر و فرش از 10 تا دختر بيشتر بود.

در و هل دادم و رومو برگردوندم پشتم و به پريسا و کيانا گفتم: بيايد تو تا اين شازده خوشتيپ کنه.

پامو گذاشتم تو خونه و تا رومو برگردندم يهو همزمان صداي سوت و جيغ و دست و ترکيدن يه چيزايي و فرود اومدن کلي کاغذ رنگي و روبان رو سرم باعث شد شوکه و سکته اي نفسم حبس بشه.

با بهت به يه ايل آدمي که جلو روم ايستاده بودن و دست مي زدن و با لبخند نگام مي کردن خيره شدم. اينجا چه خبر بود.

جلوي همه اين آدمهاي آشنا و نا آشنا اول ماهان و پشتشم کيا و آرشام ايستاده بودن و دست مي زدن.

هنوز تو شوک بودم که پريسا و کيانا هم دست زنون و خندون از کنارم رد شدن و رفتن هر کدوم کنار شوهر و نامزدشون ايستادن.

ماهان چند قدم جلو اومد و رسيد به من. با چشمهاي ناباور بهش نگاه کردم. هنوز دستهام که از آرنج بالا اومده بود تو همون حالت مونده بود. اونقد مبهوت بودم که نمي تونستم حتي دستمو بيارم پايين.

تو چشمهام نگاه کرد و با لبخند عميق گفت: آنا خانمي ... تولدت مبارک .....

يهو از پشت ماهان اين لشگر عظيم بلند داد زدن تولدت مبارک.

باورم نميشد باورم نميشد همه اين آدمها به خاطر من اينجا جمع شده بودن. همه اين آدمها مي دونستن امروز ... روز 27 ارديبهشت .... تولد منه و من .....

من از صبح چقدر غمگين و مغموم بودم و فکر مي کردم دوستام و دوروبري هام چقدر به من بي توجه ان و چقدر بي معرفتن که مهمترين تاريخ زندگيمو فراموش کردن.

بغض کردم. از خوشحالي تو چشمهام اشک حلقه زده بود. سرمو کج کردم و خيره به چشمهاي ماهان خواستم يه چيزي بگم اما فقط يک کلمه از بين لبهام بيرون اومد ....

من: ماهان ........

ماهان با دست به پشتش اشاره کرد. يهو همه خودشون و کنار کشيدن و همزمان يه آهنگ ملايم پخش شد.

پريسا جلو اومد و شال و مانتو و کيفمو گرفت ازم.

ماهان دستش و جلو آورد و خيره به چشمهام دستمو تو دستش گرفت و منو به سمت وسط سالن برد.

سالن بزگ خونه خاله اينا بدون اون همه مبل و صندلي و وسيله خيلي بزگتر نشون ميداد.

ماهان وسط سالن ايستاد و من و هم نگه داشت. دستي که تو دستش بود و بالا برد و دست ديگه اشو دور کمرم پيچيد و شروع کرد هماهنگ با آهنگ تکون دادن خودش و همراه کردن من.

ماهان همراه آهنگ هم تکون مي خورد هم آهنگ و زمزمه مي کرد.

آهنگ اگه يه عاشق از حميد و عماد طالبزاده

اگه يه عاشق تو دنيا باشه منم منم منم

اون كه نميخواد عشقو ببازه منم منم منم

اون كه تو چشماش صد قصه داره تويي تويي تويي

اون كه از اين عشق صد گله داره منم منم منم

حالا اوني كه يه بي قراره

چشماش هميشه در انتظاره

طاقت نداره ، طاقت نداره منم منم منم

اون كه لحظه هاش براش يه ساله

دل كندن از تو براش محاله

نيستي ببيني الان چه حاله

منم منم منم

هنوز بهت زده بودم. سرمو بلند کردم و تو چشمهاي ماهان نگاه کردم. چشمهاش ... زمزمه شعرش داشت وجودمو به آتيش مي کشوند. نگاهش ذوبم مي کرد.

آروم پرسيدم. همه اينا نقشه بود؟

يه لبخند قشنگ زد و گفت: خيلي حرفه اي بود. تو هم با شرکت نيومدنت خيلي کمکمون کردي.

من: حتي پريسا و کيانا؟

خنديد....

ماهان: حتي مامانت ....

ناباور نگاش کردم. با بهت گفتم: مامانم ؟؟؟؟

با لبخند حلقه دستش و تنگ تر کرد و گفت: خانم کوچولو فکر نکردي چرا روز تولدت هيچ کس بهت تبريک نميگه؟

با بغض گفتم: فکر کردم همه يادشون رفته.

ماهان کمرمو فشرد و با اخم گفت: همه يادشون رفته؟ چه طور فکر کردي که مي تونيم تولدت و فراموش کنيم؟

بدجنس گفتم: فکر کردم همه تون بي معرفتيد.

دوباره خنديد. دوباره با آهنگ زمزمه کرد.

اكه يه عاشق تو دنيا باشه منم منم منم

اون كه نميخواد عشقو ببازه منم منم منم

اون كه تو چشماش صد قصه داره تويي تويي تويي

اون كه از اين عشق صد گله داره منم منم منم

حالا اوني كه يه بي قراره

چشماش هميشه در انتظاره

طاقت نداره ، طاقت نداره منم منم منم

اون كه لحظه هاش براش يه ساله

دل كندن از تو براش محاله

نيستي ببيني الان چه حاله منم منم منم

ماهان آروم گفت: هيچ وقت فکر نکن که بتونم روز تولدتو فراموش کنم. روز تولد مهمترين آدم زندگيم و .

با استفهام نگاش کردم تا منظورشو بگه. اما هيچي نگفت و دوباره زمزمه کرد.

منم اين قسمت شعرو باهاش زمزمه کردم. خيره تو چشمهاي هم. تو چشمهامون پر حرف بود. حرفهاي نا گفته که از عمق وجودمون سرچشمه مي گرفت.

كاش اون زماني كه مياي دل از تو سير نباشه

شراره هاي عشق ما خاموش و پير نباشه

ما با گذشته هاي عشقهر دو غريبه باشيم

واسه پشيموني تو يه لحظه دير نباشه

حالا اوني كه يه بي قراره

چشماش هميشه در انتظاره

طاقت نداره ، طاقت نداره منم منم منم

اون كه لحظه هاش براش يه ساله

دل كندن از تو براش محاله

نيستي ببيني الان چه حاله منم منم منم

آهنگ تموم شد و همه برامون دست زدن. يهو آهنگ شاد شد و همه ريختن وسط. پريسا و کيانا با لبخند اومدن دورم. هر دوشونو بغل کردم و بوسيدم.

با ذوق گفتم: خيلي بدجنس و فيلميد. نمي دونم چه جوري ازتون تشکر کنم.

پريسا يه چشمک بهم زد و گفت: اين يه شب و بهت مديون بودم. منظورشو نفهميدم. اما معني همه اون حرص خوردناش، براي بهترين بودنمو فهميدم.

بعد سه دور رقص پشت سر هم تازه به فکر افتادم که با مهمونا سلام عليک کنم. با کيانا دوتايي رفتيم و يکي يکي با مهمونا دست دادم و ازشون براي حضورشون تشکر کردم. يه سريشون دوستاي مشترک من و پريسا بودن. يه سري بچه هاي دانشگاه. دوستاي ماهان که تومهمونيا ديده بودم. چقدر آدم اينجا بود.

در حال دست دادن با عاطفه و محبوبه بودم که يکي از پشت زد رو شونه ام. با لبخند برگشتم سمت کسي که به شونه ام زده بود و .....

من: حامد .......

با بهت به حامد که رو به روم با لبخند ايستاده بود نگاه کردم. حامد ... اينجا .. تو خونه ماهان ....

اصلا" درک نمي کردم که اون اينجا چي کار ميکنه. مخصوصا" که يه لبخند عظيم و مهربونم رو لبهاش بود.

گيج گفتم: حامد تو .. اينجا ....

حامد: تولدت بود. از دست نمي دادم.

گيج به دور وبر نگاه کردم. حامد چرا بايد اينجا مي بود؟

نمي دونستم اخم کنم... لبخند بزنم... شوکه باشم .. خوش آمد بگم ...

گيج گفتم: نامزدت ....

سرش و کج کرد و خيره بهم گفت: آنا من هيچ وقت نامزد نکردم.

ديگه چشمهام گشاد تر از اين نميشد.

با دهن باز گفتم: نامزد نکردي؟ پس اون دختره که تو مهموني بود...

پريد وسط حرفمو گفت: تو با اصرار ميگفتي نامزدت اما غير مهموني اول ديگه اون باهام نبود. اون فقط يه دوست بود. واقعا" فکر کردي من ازدواج مي کنم؟؟؟

گيج شونه اي بالا انداختم. حامد اينجا چي مي خواست؟ براي چي اومده بود. سر چرخوندم. ماهان اون سمت سالن ايستاده بود و تو دستش يه گيلاس مشروب بود و داشت بالا مي نداخت.

دوباره نگاهمو گردوندم اين بار پريسا رو ديدم. کنار دي جي ايستاده بود و يه چيزي بهش مي گفت. بعد برگشت و دست به سينه با يه اخم غليظ به منو حامد نگاه کرد.

دي جي بعد يکم يه آهنگي گذاشت که فکمو انداخت زمين. کار کار پريسا بود. ببين چه آهنگي هم گذاشته اونم تو تولد.

((آهنگ نزديک ميشم از مهسا ناوي))

نزديک ميشم وقتي حواست نيست

اونقد که مرزي جز لباست نيست

از پشت سر چشماتو مي گيرم

بگو کيم وگرنه مي ميرم

نزديک ميشم وقتي حواست نيست

اونقد که مرزي جز لباست نيست

از پشت سر چشماتو مي گيرم

بگو کيم که برگشتم بگو وگرنه مي ميرم

منم اونکه تظاهر کرد نداره ديگه احساسي

شايد واسه همينم هست که دستامو نمي شناسي

منم اونکه ازت دوره ولي قهرش حقيقت نيست

که با تمومه دلتنگيش تولد تو دعوت نيست

شايد از صورت خستم ، از اين لحن غم آلودم

بفهمي من کيم امشب ، کجاي زندگيت بودم

نميخواستم بدوني تو چرا به گريه افتادم

اگر اصرار مي کردم تورو از دست مي دادم

منم اونکه تظاهر کرد نداره ديگه احساسي

شايد واسه همينم هست که دستامو نمي شناسي

منم اونکه ازت دوره ولي قهرش حقيقت نيست

که با تمومه دلتنگيش تولد تو دعوت نيست

با چشمهاي گرد شده به پريسا نگاه کردم. دست به سينه با اخم با سر يه اشاه اي به حامد کرد. منظورشو نفهميدم.

حامد اومد جلوتر و با يه حرکت دستهامو گرفت بين دستهاش.

شوکه يکم خودمو کشيدم عقب اما دستهامو محکم گرفته بود.

يکم نزديک تر شد و خيره به چشمهاي گرد من گفت: آنا .. آناي من ... عزيزم متاسفم .. بابت همه کارهام متاسفم. اومدم اينجا که ازت خواهش کنم که منو ببخشي. شايد من خوب تو رو درک نکردم. خوب نشناختمت. اما اين همه دوري باعث شد که به روز به روز دوستيمون فکر کنم. به همه اون ماجراها. به همه اون خنده ها و خوشي ها و شادي ها. ما تو دوستيمون غم و ناراحتي نداشتيم. همه اش خوبي و خوشي بود.

آنا .. براي من هيچکي مثل تو نبود. هيچ کس به اندازه تو منو نشناخت. هيچکي مثل تو درکم نکرد. من اشتباه مي کردم. من مغرور بودم. فکر مي کردم براي ارضاي حس خودم بايد تو رو کنار بزارم. براي اينکه خودمو بزرگ نشون بدم. براي اينکه بگم براي رسيدن به هدفم هيچ کس نمي تونه مانعم بشه تو رو کنار گذاشتم. بزرگترين اشتباه زندگيمو مرتکب شدم. که بگم من اراده دارم مي تونم تصميم بگيرم.

با دهن باز شده گيج به حامد نگاه مي کردم. مطمئنم قيافه اش شکل منگلا شده بود.

يکم بر بر نگاش کردم. چشمهامو بستم و سرمو تکون دادم تا حواسمو جمع کنم. چشمهام و باز کردم. با زبون لبهاي خشکمو تر کردم. سعي کردم رو حرفهام تمرکز کنم و به اينکه حامد الان، امشب چه جوري اومده اينجا فکر نکنم.

من: اما .. اما تو گفتي .. که من به تو حس مرد بودن و نمي دم. تو حس يه تکيه گاه و نداري. حس يه موجود قدرتمند و ...

اينا بهترين چيزايي بود که از حرفهاش يادم مونده بود.

حامد با چشمهاي ناراحت گفت: آنا .. آنا من اشتباه کردم .. من خودخواه بودم... فقط به خودم فکر مي کردم.... اما الان پشيمونم .. الان اومدم که تا اخرش با تو و کنارت باشم....

اينو گفت و يه لبخند گشاد و خوشحال زد.

خون به صورتم هجوم آورد. سرخ شدم .. نه از شرم و خجالت از عصبانيت. اين پسره احمقه؟

اخم کردم. يه اخم غليظ ... با يه حرکت، دستمو از بين دستهاش بيرون کشيدم و يه قدم رفتم عقب و ازش فاصله گرفتم.

عصبي گفتم: حامد ... ديوونه اي؟؟؟

چشمهاش گرد شد. حالم بدتر از اون بود که بخوام مودب حرف بزنم.

عصبي و کلافه يه دست به صورتم کشيدم و موهامو فرستادم بالا. دستمو بالا آوردم و گرفتم طرفش.

من: مطمئنن تو يه مشکلي داري. دفعه قبل بهم گفتي چون من رو پاي خودم بودم و مستقل نمي تونستي باهام کنار بياي و براي همينم باهام بهم زدي. اينو گفتي مگه نه؟

حامد با سر تاييد کرد.

کلافه پوفي کردم. سرم داشت منفجر مي شد.

من: تو هيچ وقت تو طول 5 سال بهم نگفته بودي که از استقلالم خوشت نمياد. بدون اينکه بهم چيزي بگي خودت تصميم گرفتي و يه رابطه دو طرفه و 5 ساله رو بهم زدي. اونم با بهانه هاي الکي.

الان اومدي و ميگي که پشيموني چون هيچ کس مثل من تو رو درک نمي کرد. هيچ کس مثل من تو رو نمي شناخت.

حامد دوباره با سر تاييد کرد.

عصبي تر گفتم: تو فکر مي کني که من بايد برگردم؟

حامد دوباره با سر گفت: آره.

عصبي و کمي بلند گفتم: حامد احمقي؟؟؟

حامد ديگه کله تکون نداد. ماتش برد. هيچ وقت .. هيچ وقت تو اون 5 سال بهش تو نگفته بودم. خيلي پيش اومده بود که از رفتارش از حرفهاش ناراحت بشم اما هيچ وقت بهش حتي يه کلمه بي ادب نگفته بودم. حالا داشتم بهش ميگفتم احمق .. ديوونه ... اين از من بعيد بود و اونو شوکه مي کرد.

من: حامد فکر نمي کني زيادي خودخواهي؟ فکر نمي کني زيادي خودتو دست بالا گرفتي؟ فکر کردي من يه عروسکم که هر وقت خواستي بري بخريش و يه مدت باهاش بازي کني و وقتي دلتو زد بندازيش بالاي کمد و ديگه يادش نکني. بعد چند وقت وقتي حوصله ات سر رفت دوباره بري پيداش کني و برش داري و باهاش بازي کني؟

مي فهمي من آدمم ؟ مي فهمي منم حس دارم؟ فکر دارم؟ شعور دارم؟ ناراحت مي شم؟ ميشکنم؟ نابود ميشم؟ فکر کردي وقتي ولم کردي چي بر من گذشت؟ وقتي بي حرف بدون توضيح لگد زدي به اون همه خاطره و سال، من نابود شدم. وقتي رفتي و سراغي ازم نگرفتي؟

مي فهمي وقتي هنوز خودم منتظر و چشم به راهت بودم تو رو با يکي ديگه ديدم که شاد .. دست تو دست هم اين ور اون ور ميرين چه حسي داشتم؟

نابود شدم... شکستم .. خرد شدم ...

مي دوني چه جوري ... با چه زحمتي اون تيکه هاي خورد شده رو به هم بند زدم تا ايني بشه که الان جلوته؟ مي دوني با چه سختي اون همه خاطره رو فرستادم يه جايي تو ذهنم که فقط يادشون بمونه. که بتونم فراموشت کنم. که بشه زندگي کرد. بي تو .. بي حضورت ...

حالا برگشتي که چي بگي؟؟ که بگي منو مي خواي؟ که من برگرم به خاطر تو؟؟؟

زيادي خودخواه نيستي؟؟؟ زيادي به خودت بها نمي دي؟؟؟ کي گفته که هر وقت تو بخواي من بر مي گردم؟ کي گفته که براي برگشتنم نياز به اشاره تو دارم؟

حامد يه قدم به سمتم اومد و گفت: آنا .. ما 5 سال خاطره داريم باهم . نمي توني به همين راحتي فراموشش کني. خاطرات نمي زارن...

با حرص گفتم: حامد اونا فقط يه مشت خاطره ان... خاطره ها نيرويي ندارن. يه يادن که مي تونن تو باد پرواز کنن... جاشونو خاطرات جديد مي گيرن.....

حامد يکم ديگه بهم نزديک شد و گفت: اما آنا تو هنوز منو دوست داري. نمي توني فراموشم کني....

عصبي تر از هميشه گفتم: دوست دارم ؟؟ دوست دارم ؟؟ کي اينو بهت گفته؟ کي گفته که هنوزم حسي از تو تو وجودم مونده؟ تو همه رو کشتي ... تو نابودش کردي .... هيچي ازش نذاشتي همه اش رفت ... نيست ... حالا اومدي دنبال چي مي گردي ....

من ديگه دوستت ندارم دوستت ندارم ....

حامد: داري اشتباه مي کني خودتم مي دوني که دوستم داري. نمي خواي قبول کني...

با حرص چنگ زدم تو موهام. چشمهامو بستم و آروم گفتم: خدايا ... من چه جوري به اين آدم خودخواه بفهمونم که من گوسفند نيستم که با اشاره تو برم و با يه اشاره ات برگردم.

دستمو انداختم پايين و با اخم زل زدم تو چشمهاش و گفتم: اصلا" مي خوام بدونم تو اينجا چي کار مي کني؟ کي تو رو اينجا راه داده؟ کي بهت اجازه داده که بياي و مهمونيمو بهم بزني؟

حامد نگاهش و گردوند و به پشت سرم نگاه کرد. برگشتم ببينم کدوم احمقي به اين آدم خودخواه اجازه داده که بياد و تولدم و برام زهر کنه.

برگشتم و ....

نــــــــــــــــــــه .... نـــــــــــــــــــــه اين دروغه.... دروغه .....

بغض کردم. چشمهام پر اشک شد. چکيد رو گونه ام. با بهت به ادمي که جلوم بود نگاه کردم.

باورم نميشد باورم نميشد...

با بغض و اشکهايي که سرازير ميشد ناباور سرمو به چپ و راست تکون دادم.

آروم با بهت گفتم: باورنمي کنم .. باور نمي کنم که کار تو باشه .. بگو کار تو نيست .. بگو ماهان .. بگو تو نياورديش .. بگو .....

ماهان با چشمهايي که غم و پشيموني و خيلي چيزهاي ديگه ازش مي باريد ناراحت و نگران تو چشمهام خيره شد.

ناراحت لب باز کرد و گفت: آنا من ....

نـــــــــــــــــــه ... نــــــــــــــــــــــــ ـه.....

خودش بود ... کار خودش بود ....

سرمو به چپ و راست تکون دادم. چه طور بايد باور مي کردم که ماهان کسي که عاشقش بودم و براش بي تاب، با من اين کار و بکنه. يعني انقدر براش بي ارزش بودم که حامد و آورد که منو دو دستي تقديمش کنه. اون که مي دونست. مي دونست حامد باهام چي کار کرد. اون که از همه چيز خبر داشت چرا با من اين کار و کرد.

اشک ريزون سر تکون دادم و چند قدم به عقب برداشتم. تو چشمهاي ماهان زل زدم و اشکهام رو گونه ام چکيد. به همون آرومي که من به عقب قدم بر مي داشتم تا ازش دور بشم ماهان به جلو و سمت من قدم بر مي داشت.

سريع برگشتم و از بين آدمهايي که چند تا چند تا کنار هم ايستاده بودن و بي توجه به من و حامد و ماهان به جشن و رقصشون مي رسيدن رد شدم و با دو خودمو به پله ها رسوندم.

تند ازشون بالا رفتم با مشت اشکهام و پاک مي کردم. چشمهام اونقدر اشک توش بود که درست جلومو نمي ديدم. پيچيدم سمت اتاقم. تندي جلو رفتم و دستگيره رو چرخوندم و رفتم تو اتاق. مي خواستم از ماهان و حامد دور شم از آدمهايي که بي توجه به من و شعور و احساسم برام تصميم مي گرفتن.

خودمو پرت کردم تو اتاق. با مشت اشکهامو پاک کردم. تازه تونستم جلومو ببينم. اينجا اتاق من نبود. اتاق ماهان بود.

سريع برگشتم که از اتاق برم بيرون که ماهان زودتر اومد تو اتاق و در و پشت سرش بست.

وسط اتاق بلاتکليف ايستاده بودم. مي خواستم از اينجا برم. نمي خواستم الان ماهان و ببينم. مي ترسيدم بزنم لهش کنم. بزنم خوردش کنم. بزنم ناقصش کنم.

بدون اينکه به ماهان نگاه کنم سرمو انداختم پايين و بلاتکليف يه قدم به جلو بر مي داشتم دوباره ميومدم عقب.

ماهان چند قدم به سمتم برداشت و آروم و با احتياط گفت: آنا من بايد توضيح بدم.

دوست داشتم خفه اش کنم. دوست داشتم بزنمش.

با داد گفتم: هيچي نگو ماهان هيچي نگو.. نمي خوام ببينمت نمي خوام صداتو بشنوم. نمي خوام برام توضيح بدي. مي خوام برم بزار برم.

اومدم تند از جلوش رد شم و بزنم بيرون از اتاق.

اما تا به ماهان رسيدم و خواستم از کنارش رد بشم دستشو انداخت دور کمرمو منو به سمت خودش کشيد و مانع از رفتنم شد. دستهاش و دور کمرم حلقه کرده بود.

سعي مي کردم با تقلا کردن با تکون دادن بدنم و دستهام و زدن مشت يه کتف و سينه ماهان خودم و از بين دستهاش خلاص کنم تا بتونم برم.

من: ولم کن ماهان ولم کن بزار برم.. ولم کن نمي خوام باهات حرف بزنم. ولم کن.. ديگه هيچ حرفي نمونده هيچي ....

تو يه حرکت ماهان يه دستشو از دور کمرم جدا کرد و حلقه کرد دور کتفمو منو کشيد تو بغلش. سرمو گذاشت رو سينه اش.

خودمو با همه قدرت تکون مي دادم. دستهاي مشت شدم و به سينه اش فشار مي دادم که بتونم ازش جدا شم اما بي فايده بود. زورش خيلي بيشتر از من بود و عجيب تر اينکه تو اون وضع بد روحيم، صداي ضربان قلبش بهم آرامش مي داد و باعث ميشد دست از تقلا بردارم و آروم بگيرم.

زير گوشم زمزمه کرد: هيـــــــــــــــــــــــ ــــش ........

آنا آروم باش آروم باش خواهش مي کنم. ميري ..... بعد از شنيدن حرفهام اگه بخواي بري قول ميدم جلوتو نگيرم. اذيتت نکنم. ولي تو بايد به حرفهام گوش کني باشه؟؟ باشه آنا .. گوش مي کني؟؟؟

تو بغلش آروم گرفتم يه صداي نامفهومي مثل اوممم براي تاييد از خودم در آوردم.

يه دستي رو موهام کشيد و دستش و از دور کتفم باز کرد و اجازه داد ازش جدا شم. صاف ايستادم اما خيلي نزديک بهش. هنوزم بينمون فاصله زيادي نبود.

مثل بچه هاي تخس سرمو بلند کردم. بالا آوردم و چشمهاي اشکي و شماتتگرمو به چشمهاش دوختم.

با حرص و بغض گفتم: چي مي خواي بگي؟ چي داري که بگي؟ مي خواي بگي من چقدر کم ارزشم؟ چقدر برات بي اهميتم.

مي خواي بگي چقدر وبالت بودم ... چقدر آويزونت بودم که ازم خسته شدي... ازم زده شدي تا جايي که راضي شدي بري دنبال حامد و بياريش اينجا تا شايد از شرم خلاص شي که دست از سرت بردادم؟ اينکه اين همه زحمت نداشت.

بغضم شکست و دوباره اشکهاي شورم رو گونه ام چکيد.

من: کافي بود به خودم بگي. من که رفتم. من که ديگه اينجا نبودم. اگه مي خواستي اگه مي گفتي ديگه شرکتم نميومدم. تا راحت باشي. تا خلاص شي. تا ديگه آناي آويزون و دردسر ساز جلوت نباشه تا .....

حرفهام با قرار گرفتن دست ماهان جلوي دهنم قطع شد. ماهان اون يه ذره فاصله بينمون و با يه قدم کوچيک از بين برد چسبيد به من و کف دستشو کج گذاشت جلوي دهنم.

خيره به چشمهاش بودم.

با اخم غليظ و چشمهايي که برق اشک توش بود بهم نگاه مي کرد. ناراحت و غمگين. دست ديگه اشو بالا آورد انگشت اشاره اشو گذاشت جلوي لبها و بينيش و آروم گفت: هيـــــــــــــــــــــــ ــــــــش آنا هيچي نگو .. اينا رو نگو....

کي تو برام وبال بودي؟ کي آويزون بودي؟ هر بار که باهام همراه ميشدي برام افتخاري بود. هر وقت که يکي از مشکلاتت و بهم مي گفتي و من مي تونستم کمکت کنم برام شيرين بود. حضورت اينجا تو اين خونه نعمتي بود براي همه امون. ديدن هر روزه ات. بودن کنارت همه جا و هميشه آرزويي بودت که سالها باهام بود و با اومدنت به اين خونه حقيقي شد.

نگو اين حرفها رو نگو .. خواهش مي کنم.

سعي کردم با وجود دستهاي جلوي دهنم حرف بزنم اما جز اصوات نامفهوم چيز ديگه اي شنيده نشد.

با حرص دو تا دستمو بالا آوردم و دست ماهان و از جلوي دهنم پايين کشيدم و گفتم: پس حامد اينجا چي کار ميکنه؟ چه طور تونستي با آوردنش اينجا و تو اين مجلس بهترين روز زندگيمو کوفتم کني؟ چرا آورديش؟ چرا؟

ماهان زل زد تو چشمهام و مظلوم و با بغض گفت: چون تو گفتي .. چون تو خواستي؟؟؟؟ چون مطمئن نبودم. چون حاضرم همه زندگيم و بدم تا تو خوشحال باشي. از خودم بگذرم تا تو به اوني که مي خواي برسي.

با دهن باز بهش نگاه کردم. ماهان چي ميگفت؟ چي .....

من: تو .. تو داري چي ميگي؟؟؟؟

ماهان عصبي دستي تو موهاش کشيد و شروع کرد به قدم زدن و گفت: آنا تو حامد و دوست داري. بعد مهموني اون شب همين جا تو همين اتاق کفتي. گفتي اگه از اول بهت مي گفت مشکل کجاست حلش مي کردين و الان با هم بودين. خودت خواستي.. خودت گفتي .. شعر خوندي... ناله کردي ....

دستهامو مشت کردم. چشمهامو بستم و يه نفس عميق کشيدم. خدايا بين همه اتفاقات اون شب چرا بايد فقط حرفهاي مزخرف من با برداشت اشتباه تو ياد ماهان بمونه. ميگم بدشانسم ... همينا رو ميبينم که ميگم.

کلافه گفتم: ماهان.. ماهان... من به تو چي بگم؟؟ چي بگم بهت که با ذهنت اشتباه حرفها رو تجزيه تحليل مي کني.

من کي گفتم حامد و دوست دارم. گفتم داشتم. گفتم اگه مي گفت شايد همون موقع حلش مي کرديم. کجاي حرف من اينو مي رسوند که من الان دوستش دارم الان مي خوامش؟ هان؟؟ کجا ...

حرف من باعث شد که ماهان که کلافه تو اتاق قدم رو مي رفت تو جاش بايسته. برگشت سمت منو با چشمهاي اميدوار بهم نگاه کرد. نامطمئن و اميدوار پرسيد.

ماهان: يعني تو حامد و دوست نداري؟ يعني ....

به نشونه نه فقط سر تکون دادم. خنديد ... خوشحال خنديد ...

آروم به سمتم قدم برداشت زل زد به صورتم.

آروم زمزمه کرد: تو اون و دوست ندراي.. تو دوستش نداري..

اومد .. زمزمه کنون اومد و جلوم ايستاد. نگاهش تو چشمهام قفل شد. يه نگاه پر خواهش .. پر حسرت .. پر انتظار .... چشمهاش رو صورتم چرخيد. سر خورد و رو لبهام قفل شد. دوباره اومد سمتم خيره به لبهام بهم نزديک شد. خيلي نزديک .... سرش خم شد .. پايين و پايين تر به سمت لبهام ...

نگاهشو مي فهميدم. معني حرکاتش و درک مي کردم. اما مي ترسيدم. همه وجودم هموني که اون مي خواست و مي طلبيد اما مغزم، عقلم فرمان مي دادم ... نه نبايد اين جوري شه نه الان نه اين موقع.... نکنه ماهان دوباره مست باشه .. نکنه دوباره فراموش کنه. خودم ديدم دستش گيلاس مشروب بود خودم ديدم مي خورد. يه قدم رفتم عقب. نمي خواستم دوباره فراموش بشم... دوباره از ياد برم ...

اما ماهان بي توجه به ترس من ... بي توجه به عقب گرد من ... نزديک تر شد.

يه قدم عقب رفتم. ماهان يه قدم جلو اومد و دستشو دراز کرد و حلقه کرد دور کمرمو منو به سمت خودش کشيد. قبل از اينکه بتونم حرکتي بکنم .. بتونم فرار کنم يا حرفي بزنم ...

لبهاش رو لبهام جا گرفت ...

ديگه مقاومتي نبود ... حس فراري نبود ... انگار که خون بهم تزريق کرده باشن ذهنم از هر فکري تهي شد. چشمهام بي اختيار بسته شد و با تمام وجود لبهاش و حس کردم. بوسه هاي داغ و پر عطش ... پر انتظار ... و باهاش همراه شدم براي يکي شدن ... براي لمس پر انتظار ترين بوسه زندگيم .....

تو يه لحظه آروم چشمهامو باز کردم. ماهان و با چشمهاي بسته جلوي صورتم ديدم. تو يه آن همه فکرهاي بد به ذهنم هجوم آورد. دستمو که تا حالا پايين و کنار بدنم افتاده بود بالا آوردم و گذاشتم رو سينه اش و با يه فشار هلش دادم عقب.

به زور لبهاش، لبهامو ول کرد و کشيده شد عقب. دستهاش هنوز دراز بود به سمت کمرم. نگاه بهت زده اشو بهم دوخت. فکر نمي کرد اين کارو بکنم.

از نگاهش از بهتش بغض کردم. از اينکه ممکنه اينم مثل قبلي فراموش بشه ترسيدم. با چشمهاي ريز عصبي آروم آروم سرمو به چپ و راست تکون دادم و بي حرف از کنارش رد شدم. تقريبا دوييدم سمت در.

دستمو گذاشتم رو دستگيره در. قبل از اينکه بتونم بازش کنم بازوم از پشت کشيده شد. چرخيدم و برگشتم سمت ماهان و رفتم تو شکمش.

ماهان بازوهامو گرفت و تو چشمهام نگاه کرد. با يه فشار به بازوهام با يه نگاه منتظر .. نگران .. مشوش تو چشمهام خيره شد و پر سوال گفت: چرا .... آنا چرا .... نکنه تو هنوز حامد و .....

پريدم بين حرفش و گفتم: نه من حامد و دوست ندارم. مسئله اينه که نمي خوام تو منو ببوسي ....

ماهان شوکه و بهت زده خشک شد. دستهاش از رو بازوهام سر خورد و افتاد .. تو چشمهاش برق اشک نشست ... يه پوزخند تلخ زد و يه قدم عقب رفت ...

واي آنا .. آنا چي گفتي؟؟ چي گفتي؟؟ چقدر بد گفتي؟؟؟؟ خواستم درستش کنم بگم منظورم اوني نبود که تو فکر کردي ....

ماهان: هنوز باورم نکردي؟؟؟ هنوز فکر مي کني بدم ؟ کثيفم؟ لايق دوست داشتنت نيستم ؟ درست مثل اون روز تو بازي بسکت ازم چندشت شد ....

هنگ کردم .. چي گفت؟ دوست داشتن؟ کي کيو دوست داره؟ انقدر که ماهان کلمه دوست و دوست داشتن و دوست دارم و نگفته چرخش اين کلمه تو دهنش حس عجيبي به آدم ميده.

گيج حرفش بودم و مات نگاهش .. نگاهي که ازش غم مي باريد. من کي از بوسش چندشم شد؟ يعني اون روز فکر کرد من بدم مياد ازش .... وايـــــــــــــي ......

با بغض گفت: آنا بگو چي کار کنم .. بگو چه جوري خودمو بهت ثابت کنم که بدوني من اوني نيستم که تو فکر مي کني. اونقدر بد، اونقدر کثيف، اونقدر ناپاک که ازم زده بشي. به خدا بريدم. به خدا نميکشم. هر کاري کردم که به چشمت بيام که منو بببيني ... اين همه سال .. بسمه .. ديگه نمي تونم ... نمي تونم يه گوشه بشينم و ببينم که جلوم راه مي ري و براي من نيستي.. که هر دفعه دلم بلرزه که نکنه کيارش .. حامد يا يه خر ديگه بياد و تور و ازم دور کنه ... نمي تونم ...

ديگه چه جوري نشونت بدم .. چه جوري بهت بفهمونم ... هر بار که خواستم بهت بگم يه چيزي شد .. يه اتفاقي افتاد ... گند زده شد به همه چي ....

يه قطره اشک از چشمش چکيد.

ماهان: آنا بفهم منو ... ببين منو ... همون جور که هستم باورم کن ....

هيچ وقت فکر نمي کردم که از بوسيدنم انقدر بدت بياد که بخواي بري ... اونم بي حرف ...

ديگه آنا خانم هر چي خفه شدي بسه بنال که پسره خودشو کشت.

سريع گفتم: ماهان ... من نمي خوام براي تو مثل بقيه باشم .. نمي خوام فراموش بشم.. نمي خوام يه بوسه تو مستي باشم که الان حس خوبي بهت بده و فردا به کل از يادت بره ... نمي خوام .. نمي خوام اونقدر برات بي ارزش باشم اونقدر پايين باشم و فقط در حد يه بوسه تو بي عقليت بمونم.. نمي خوام .. نمي خوام ...

حالا منم اشک مي ريختم.. عصبي شده بودم. بهم فشار اومده بود. تحمل فراموش شدن دوباره رو نداشتم.

مي ترسيدم همه اينا يه خواب باشه و فردا صبح که بيدار شدم بفهمم همه اش يه روياي شيرين بوده. توهم ديدن ماهان در حال حرف زدن و در حال شکوندن قفل زبونش.

ماهان با دوقدم خودشو بهم رسوند. دستهاش و گذاشت دو طرف صورتمو و سرمو بلند کرد و بالا آورد.

محکم گفت: آنا به من نگاه کن.. تو چشمهاي من نگاه کن ..

تو چشمهاش نگاه کردم. تو اون قهوه اي روشن.. تو اون کوير داغ ... که داشت آتيشم مي زد.

اخم کوچيکي کرد و با يه لبخند گفت: آنا .. چي ميگي ديوونه .. من فراموشت کنم .. من بوسه اتو از ياد ببرم؟ چه طور مي تونم بوسه اي که همه زندگيم منتظرش بودم و فراموش کنم. دختري که هميشه و همه جا باهام بوده.. همراهم.. کنارم .. ديگه جزئي از من شده رو از ياد ببرم ... چه طور آنا .. تو بگو ...

همه جا آناست .. مامان آنا ... بابا آنا ... تو شرکت .. تو دانشگا ه تو شهرک تو خونه. کنار من .. تو اتاق ديوار به ديوارم .. ضربان قلبم با تپش قلب تو هماهنگ شده. با ريتم قلب تو مي زنه.

من فراموشت کنم؟ محاله .. محاله .. مگه تو اين همه سال فراموشت کردم که الان فراموشت کنم؟؟؟ باور نمي کني؟؟؟

تو چشمهام خيره شد و يه قدم رفت عقب. رفت عقب و دستهاش و نوازشگر رو صورتم کشيد و ازم جداشون کرد. رفت سمت ميزش و از تو کشوش يه چيزايي در آورد. فکر کنم عکس بود.

اونا رو تو دستهاش گرفت و اومد جلو. اومد و گذاشت کف دستم. با تعجب به ماهان نگاه کردم.

فقط يه لبخند آروم رو صورتش بود. مطمئن بود. گيج نگاهمو ازش گرفتم.

سرمو پايين آوردم و به عکسهاي تو دستم نگاه کردم. با ديدن اولين عکس بهت زده خشک شدم. سريع عکس بعدي و نگاه کرد... عکس بعدي .. عکس بعدي ... عکس بعدي ...

تو همه عکسها من بودم.. آنا .. اما نه اين آنا .. نه اين خانمي که اينجا جلوي روي ماهان ايستاده بود ..

تو عکسها يه دختر بچه بود. يه دختر بچه که با هر عکسي رشد مي کرد. يه دختر تپل و خندون و شيطون ...

تو يکي از عکسها يه دختر بچه قورباغه به دست در حال قهقه بود ..

تو عکس بعدي يه دختر تپل و سفيد از بالاي درخت دست تکون مي داد.

تو عکس بعدي يه دختر خندون خيس خيس.. مثل موش آب کشيده وسط يه رود خونه کوچيک ايستاده بود و خوشحال مي خنديد....

تو عکس بعدي يه دختر نوجون تپل و شاد ژست دروازه بانا رو گرفته بود و منتظر که بهش شوت کنن ..

تو عکس بعدي .. دختر تپل نوجون کتاب گنده اي دستش گرفته بود و با صورت جمع شده در حال خوندن کتاب بود ..

عکس بعدي .. عکس بعدي ...

همه عکسها از من بود .. همه عکسها براي دوراني بود که فکر مي کردم مثل يه تانک گنده ام...

ناباور نگاهمو آروم بالا آوردم و به صورت ماهان نگاه کردم. دستي که توش عکسها بود و بالا آوردم و با تته پته گفتم: ماهان .. اينا ....

ماهان خنديد .. يه خنده مهربون .. يه نگاه خاص که توش پر حرف بود .. پر راز ...

ماهان: آنا تو برام با همه فرق داري ... هيچکي مثل تو نبود ... هيچکي نمي تونه تو باشه... هيچکي آناي من نميشه .. آناي من همون دختر بچه تپلي و شيطونه .... هموني که از درخت بالا مي رفت .. هموني که هم پاي من با پسرا فوتبال بازي مي کرد و انصافا" از خيلي هاشون بهتر بود.

آناي من همون دختر چاق و خندونه که غذا رو با لذت مي خوره، جوري که آدم و به اشتها مياره ... آناي من بي ريا مي خنده ...

آناي من همون دختر مقاوم و مستقليه که يه تنه دست هر چي مرده از پشت بسته. بدون اينکه بگي کنارته ...

ماهان و حامد هر دو يه حرف و مي زدن. هيچکي مثل من براشون نبود. اما اين جمله از زبون حامد چه خودخواهانه ادا مي شد و از زبون ماهان چه زيبا و قشنگ و متواضعانه.

ماهان ... هموني بود که منو .. آناي واقعيو همون جور که هستم و بودم شناخته بود و مي خواست ...

ماهان با روح بخش ترين صدا با زيباترين نگاه داغ ترين کلام با اون چشمهاي قهوه اي روشن که الان داغي کوير و يادم مي آورد با قشنگترين صدايي که تو همه زندگيم شنيده بودم با يه لحن خاص که تا عمق وجودمو لرزوند گفت: آناي من .... آنايي که من عاشقشم و دوستش دارم .... الان يه دختر ظريفه که با همه اراده اش با همه جذبه اش بازم براي من همون دختر بچه شاد و شيطون و دست و پا چلفتي و سوتي بده است .. آنا عاشقتم .... آنا من .....

گيج بودم هنگ بودم. ماهان چي گفت؟ ماهان الان به من چي گفت؟

اونقدر که ماهان هيچي نگفت. شنيدن کلمه دوست دارم و عاشقتم يه جورايي گنگ بود برام. هنوز درکش نکرده بودم. ناباور و غير مطمئن به حرکت لبهاش نگاه مي کردم. شايد با لبخوني باور کنم اون چيزي که شنيده بودمو .... باور کنم که ماهان گفت دوستم داره ....

دستهام به همراه عکسهاي توش شل شد و پايين اومد. همه عکسها پخش زمين شد.

اونقدر از درک احساس ماهان خوشحال بودم. اونقدر لبريز ... اونقدر بالا تو اوج ابرها که اختيارم و از دست دادم.

حرفهاش آتيشم مي زد مي سوزوندم جزغاله ام مي کرد. درک احساسش برام بي نهايت بود.

بي قرار و بي تاب تو يه آن با دو قدم بلند خودمو به ماهان رسوندم. به ماهاني که هنوز داشت حرف مي زد اما من ديگه چيزي ازش نمي شنيدم.

دستهامو بالا بردمو صورتش و بين دستهام قاب گرفتم. رو انگشتهاي پاهام بلند شدم و با يه حرکت تو يه ثانيه با تمام وجود لبهاي داغ و بي تابمو رو لبهاش گذاشتم و اجازه حرف زدن بيشتر و بهش ندادم.

ماهان شوکه شده خشک شد. اما با اولين بوسه بي تابم اونم بي قرار شد و بين بوسه خنديد. دستهاشو دور بدنم حقله کرد و فشردم و به سمت خودش کشيدم و بلندم کرد.

با بوسه همراهيم کرد. دستهامو حلقه کردم دور گردنش و سرش و به سمت خودم هل دادم. دستهامو بالا تر بردمو در حين بوسه پشت موهاي کوتاهش و نوازش کردم و با دست سرش و به شمت خودم کشيدم.

دلم نمي خواست لبهاش براي يه ثانيه هم لبهامو تنها بزاره.

مي تونستم تا ابد تو همين حال بمونم. بوسه هاش بهم جون ميداد... قدرت.. انرژي ....

بعد يه بوسه طولاني آروم رو زمين جا گرفتم. دستهامو آروم و نرم رو از دور گردنش نوازش دهنده کشيدم و تا روي سينه اش. دستهامو مشت کردم. هر دو دست مشت شدم به موازات بدنم رو سينه هاي ستبر ماهان بود. اومدم از ماهان فاصله بگيرم و دستهامو بندازم پايين که يهو ماهان سريع مچ دستمو گرفت و يکم بيشتر خم شد و بي قرارتر رو لبهامو بويسيد. دلم از اين فوران احساساتش لبريز شد.

وقتي تا قسمتي سيراب شديم آروم لبهامون و از هم جدا کرديم.

ماهان پيشونيش و رو پيشونيم گذاشت و بهم خيره شد.

با مهربون ترين لحن ممکن گفت: عاشق اين بي قراريتم. عاشق اين حرکات ناگهانيت.

بهش خنديدم. يه اخم کوچيک کردم و گفتم: ماهان جرات داري اين بوسه ها رو فراموش کن. زنده ات نمي زارم.

ماهان سرشو عقب برد و بلند خنديد. دستش و بالا آورد و بينيمو کشيد و گفت: دختره ديوونه من چه جوري مي تونم فراموشت کنم؟ کدوم احمقي اين بوسه ها رو فراموش مي کنه؟ هيچ وقت فراموش نکردم.

با اخم گفتم: توي احمق اون بار فراموش کردي.

دوباره خنديد و يه بوسه رو لبهام نشوند و گفت: هيچ وقت فراموش نکردم. اگه به خاطر حرفهات در مورد حامد نبود بهت مي گفتم که بهترين بوسه زندگيم و اون شب داشتم. اگه حالم بد شد به خاطر خونريزي زيادم بود که فشارم و پايين آورد. وگرنه من مست بشو نيستم. چيزي و هم فراموش نمي کنم.

اما چون فکر مي کردم هنوز حامد و دوست داري نمي خواستم بگم که همه چيز يادمه. اگه قرار بود بري نمي خواستم تا اون حد بشکنم.

با اخم يه مشت به سينه اش کوبيدم.

با اخم و ناز گفتم: خيلي بدجنسي.

با خنده سرمو گذاشت رو سينه اش و آروم دم گوشم گفت: نه به بدجنسي تو.... اون روز تو آشپزخونه با اون چايي آوردنت و ديروز تو شرکت با اون ناز کردنت. دختر نگفتي اختيار از دست مي دم و جلوي همه بغلت مي کنم و مي بوسمت. اونوقت آبروي جفتمون مي رفت.

دلم غنج رفت. دستهامو دور کمرش حلقه کردمو سرمو بيشتر تو سينه اش فشار دادم. ماهانم يه بوسه رو موهام نشوند و چونه اش و رو موهام گذاشت و سفت بغلم کرد.

آروم بودم ... همه آرامش دنيا براي من بود.... امنترين نقطه دنيا ... من الان تو مطمئن ترين آغوش دنيا بودم.

تو بغل مردي که سالهاست با من عجين شده اما من فقط چند وقته که فهميدم گمشده اي که هميشه دنبالش مي گردم چه نزديک بهم بوده و من نديدمش.

ماهان منو از خودش جدا کرد و تو چشمهام نگاه کرد و گفتم: آنا خانمي حالا ميشه بريم به بقيه تولدت برسيم.

با لبخند موافقت کردم. ماهان دستش و پيش آورد و دستمو گرفت. يهو ايستاد و چرخيد سمت من با اخم و يه نگاه گيج دستمو بالا آورد و به مچ دستم نگاه کرد. در واقع به ستاره چوبي بسته شده به مچم نگاه کرد.

با استفهام و بهت زده گفت: آنا ....

يه لبخند مليح و پر محبت زدم و گفتم: هميشه همراهمه.

ماهان يه لبخند گشاد و عميق زد و همچين سفت بغلم کرد که استخونام به صدا در اومدن.

زير گوشم زمزمه کرد: عاشقتم ... عاشقتم ....

يکم که آروم گرفت ازم جدا شد و دستمو گرفت و دوتايي دست تو دست هم رفتيم سمت در. ماهان دستش و به سمت دستگيره برد اما بازش نکرد. برگشت و به چشمهام نگاه کرد و گفت: آنا ....

همچين گفت: آنا .... که دلم زير و رو شد. الان هر چي مي خواست بهش مي دادم.

با عشق گفتم: جان آنا ....

لبخند زد و گفت: آنا اگه بدوني چند نفر بي طاقت و منتظر امشبن....

با استفهام نگاش کردم. اومد جلوم ايستاد و بازوهامو گرفت. سرمو بلند کردم و به چشمهاي بي تابش نگاه کردم.

ماهان: آنا من واقعا" ديگه تحمل دوريتو ندارم. بهم اجازه مي دي که همين امشب به همه بگم که تو مال مني؟ که هيچ احدي حق نگاه کردن بهت و نداره؟ که انا خانمي ديگه تا هميشه مال ماهان شده؟ هر کي بهش چپ نگاه کنه دندوناش و خورد مي کنم؟

از حرفهاش خنده ام گرفت. خنديدم و گفتم: ديوونه. نميشه بايد اول به مامانم اينا بگم. ناراحت ميشن.

ماهان يه چشمکي زد و گفت: اون با من ...

گيج نگاش کردم. منظورش چي بود از اون با من؟

دست برد تو جيبش و گوشيش و در آورد.

با يه دست شماره گرفت و دست ديگه اش و انداخت دور کمرمو کشيدم تو بغلش و چسبوندم به سينه اش. سرمو بوسيد.

ماهان: سلام خوبين؟ زنگ زدم بهتون بگم همه چي اوکي... بله بله الان کاملا" وقتشه ....

داشتم از فضولي مي مردم. داشت با کي حرف مي زد؟ چي اوکيه؟ الان وقت چيه؟؟؟؟

تلفنش يه دقيقه هم نشد. قطع کرد و گوشيو تو جيبش گذاشت و منو با خودش به سمت در کشيد. سرمو بالا گرفتم و با کنجکاوي گفتم: ماهان با کي حرف مي زدي؟

ماهان خنديد و هيچي نگفت.

اه بي شعور مي خواست فضولي منو قلقلک بده.

دوباره پرسيدم: ماهان ميگم با کي داشتي حرف مي زدي؟

دوباره جوابمو نداد. رسيديم به پله ها. ازش جدا شدم و ايستادم و زل زدم بهش. با خنده برگشت سمتم و وقتي نگاه اخمي منو و قيافه معترضمو ديد بلند خنديد و گفت: طاقت نداري نه؟

با سر گفتم: نه.

انگار دلش برام غش رفت. اومد جلو و کشيدم تو بغلش و لبهامو بوسيد.

با خجالت هلش دادم عقب و گفتم: اه بي تربيت مي بيننمون زشته.

ماهان با چشمهاي شيطون بهم نگاه کرد و گفت: ببينن بهتر.. ديگه نياز به مقدمه چيني هم نداريم.

اينو گفت و دستمو کشيد و بردم پايين. داشتم فکر مي کردم منظورش از مقدمه چيني چي بوده که گفته. رسيديم پايين و کيانا و پريسا دوييدن سمتم و منو کشيدن سمت خودشون و از ماهان دورم کردن. ماهانم با اينکه نمي خواست ازم جدا بشه مجبوري دستمو ول کرد چون آرشام و کيا دوره اش کرده بودن.

پريسا زل زد بهم و دقيق نگاهم کرد. يهو زد زير خنده و با ذوق بغلم کرد.

خوشحال گفت: گفت .. گفت .. بالاخره گفت ... تبريک مي گم بهت تبريک مي گم...

خنديدم. پريسا از چشمام حالمو مي فهميد.

بوسيدمش و ازش تشکر کردم.

کيانا هم بهم تبريک گفت.

پريسا خوشحال نگاهم کرد و گفت: امشب و مديونت بودم. چون کيا رو از تو دارم. اگه تو و ماهان نبودين من هيچ وقت کيا رو نمي ديدم. امشبم همه نقشه ماهان بود. البته من قضيه حامد و نمي دونستم. اما شما که رفتين بالا کيا گفت ماهان به خاطر حرفهاي اون شب تو. همون شب که فکر مي کردي ماهان مسته و نمي فهمه فکر کرده تو هنوز حامد و دوست داري و با يه مکافاتي رفته پيداش کرده و باهاش حرف زده و امشب آوردتش اينجا.

الهـــــــــــــــــــي بچه ام انقدر عاشق بود که حاضر بود از خودش بگذره ولي من به اوني که دوست دارم برسم. عـــــــــــــــــــزيـــ ــــــــــــــزم.

من: پريسا حامد رفت؟

پريسا با نيش باز گفت: آره همون وقتي که تو و ماهان و بالاي پله ها در حال انجام اعمال منافي عفت ديد رفت.

خاک به سر من و ماهان با اين بوسيدناي خرکيمون. آبرو برام نذاشت پسره هول.

مشغول صحبت بوديم که صداي زنگ خونه بلند شد. متعجب همه ساکت شديم. آخه از مهموني يه يک ساعت و نيمي گذشته بود کي مي تونست باشه؟ نکنه حامد پشيمون شده برگشته؟

يکي از بچه ها رفت سمت در و در و باز کرد. چشمم به در بود که ديدم به ترتيب خاله، مامان، فرخنده جون، بابا و بعدشم عمو وارد شدن.

با چشمهاي گرد داشتم به ورود خانواده نگاه مي کردم که خوشحال و خندون به سمتم ميومدن.

خاله زودتر از همه بهم رسيد و سريع، سفت بغلم کرد و بوسيدم و تولدم و بهم تبريک گفت. البته خيلي مشکوک بود چون نگفت تولدت مبارک. گفت مبارکتون باشه عزيزم. من نفهميدم تولد من تبريکش به چند نفر مي رسه؟

بعدش مامان بغلم کرد و بوسيدم و زير گوشم گفت: من که مي دونستم انقدر تاثير ماهان رو تو و رفتارت کشکي نيست. خوشگل کردنت و رفتن شرکتم بي خودکي نبود.

با چشمهاي گرد شده از مامان جدا شدم. لبخند مامان هزار تا حرف داشت.

فرخنده جونم بغلم کرد و بوسيدم. بابا و بعدم عمو. عمو سفت بغلم کرد. معمولا" عمو اين ريختي بغلم نمي کنه. امشب خيلي عجيب بود و عجيبتر که بابا هيچي نگفت فقط با لبخند نگام کرد. حتي وقتي عمو پيشونيمو بوسيدم کسي اعتراضي نکرد.

عمو با لبخند گفت: بالاخره دختر خودم شدي. تونستي اين ماهان و آدم کن.

نمي دونستم تعجب کنم ... گيج بزنم يا خجالت بکشم. گيج و منگ به تک تکشون نگاه کردم و در آخر به ماهان رسيدم که کنار خاله با لبخند ايستاده بود.

خاله جلو اومد و گفت: آنا جون دخترم نه من ديگه طاقت دارم نه ماهان اگه اجازه بدي با اجازه سيمين و مسعود همين امشب يه انگشتر براي نشون دستت کنيم و نامزديتون و بين دوستاتون اعلام کنيم.

فکم افتاده بود. با ابروهاي بالا رفته داشتم به اين خانواده هاي لبخند به لب و مشکوک در عين حال مطلع از همه چيز نگاه مي کردم. اينا چي ميگن ؟؟؟؟؟

ماهان رفت جلو و دست بابا رو گرفت و گفت: عمو اجازه مي ديد؟؟؟

بابا دستش و رو شونه ماهان گذاشت و با لبخند گفت: خوشبخت باشيد پسرم.

ماهان خواست دست بابا رو ببوسه که بابا نذاشت و بغلش کرد.

کسي هم منو آدم حساب نمي کرد. من رسما" هنگ بودم.

صداي کيا بلند شد که همه رو به سکوت دعوت مي کرد. همه ساکت شدن.

کيا: مي خوام يه خبر خوش بهتون بدم. امشب علاوه بر تولد يه مراسم نامزدي هم محسوب ميشه.

همه سوت و دست زدن.

کيا دوباره همه رو ساکت کرد و گفت: همگي براي ميزبان هاي عزيز يه کف مرتب بزنيد. آنا و ماهان عزيز من از طرف همه بهتون تبريک مي گم.

همه با سوت و دست همراهيمون کردن. خاله جلو اومد و از تو کيفش يه انگشتر خوشگل نامزدي با يه تک نگين در آورد و داد دست ماهان. ماهان بهم نگاه کرد و با لبخند انگشتر و دستم کرد و بعد نفسش و با فوت داد بيرون و يه نفس عميق کشيد.

ماهان: آخيـــــــــــــــــش .............. خيالم راحت شد. ديگه از دستم نمي توني خلاص بشي. بگم ديگه پشيموني فايده نداره. الان مال خود خود خودم شدي.

بهش خنديدم. باورم نميشد همه چيز به اين راحتي تموم بشه. اونقدر گيج بودم که نمي تونستم هيچ حرکتي بکنم. اين خونه .. اين شب .. اين آدمها ..

بار اولي که بعد 8 سال وارد اين خونه شدم کجا فکر مي کردم که قراره چند ماه بعد تو روز تولدم به عشقم برسم اونم اين جور غافلگيرانه و يهويي... سورپرايز از اين بالاتر؟

تولد و مراسم نامزدي يکي شده بود. خدا رو شکر با کمال سپاس از پريسا به خاطر کار فراوانش رو خودم امشب بسيار شيک شده بودم و واقعا" فکر نمي کنم يه مراسم نامزدي برنامه ريزي شده به خوبي اين مراسم يهويي ميشد.

گيج و منگ بودم. با حلقه شدن دست ماهان دور کمرم به خودم اومدم بهش نگاه کردم و گفتم: ماهان .. خاله از کجا مي دونست؟؟؟

تو چشمهام خنديد و گفت: تنها کساني که نمي دونستن منو تو بوديم. ظاهرا" علاقه امون خيلي تابلو تر از اين حرفها بود. اون موقع که منو و تو درگير کشمکش با خودمون و همديگه بوديم. همه از رفتارهامون و نگاه هامون فهميده بودن که يه چيزي بينمون هست. اون روز تو آشپزخونه هم که ديگه فيلم روشن بود. جفتمون و لو داد.

مامانم پيله کرد که بزار من با سيمين حرف بزنم. اما من تا از خودت مطمئن نمي شدم نمي خواستم به کسي چيزي بگن.

پس اون روز خاله و ماهان تو آشپزخونه داشتن در مورد اين حرف مي زدن.

من: ماهان تو از کي منو دوست داري؟

ماهان: از زماني که خودمو شناختم. مي دوني چيه آنا ....

من هيچ وقت شانس نداشتم هيچ وقت ... اون موقع که بچه بوديم .. هم بازيت من بودم .. با من همه جا مي رفتي همه حرفهات پيش من بود .. اون موقع فقط من بودم و تو بدون سر خر ..... اما وقتي بزرگتر شدي يهو شکفتي يهو به چشم همه پسراي دوست و آشنا اومدي .. اونقدر که نويد بيشعور تو جنگل گفت مي خواد باهات دوست شه. دلم مي خواست با مشت فکش و بزنم خورد کنم.

اما نمي شد. نمي خواستم خودمو لو بدم. تازه تصميم گرفته بودم که بيام و بهت بگم که دوستت دارم که اون حرف نويد باعث شد همه چيز بهم بريزه. براي اينکه اون و منصرف کنم اون حرفها رو زدم و از شانس گند من تو شنيدي و اون شد ...

ميگم بدشانسم همينه ديگه....

خنديدم. بلند خنديدم. تروخدا مي بيني؟ ما از اول قسمت هم بوديم اما ببين زندگي باهامون چه بازيهايي کرد تا الان و تو اين شب بعد اين همه سال بهم برسيم.

ماهان و صدا کردن و ماهان با کلي غرغر بلند شد و رفت. نمي خواست از کنارم تکون بخوره. مامان اومد کنارم نشست.

با يه دست بغلم کرد و گفت: کي دختر من انقدر بزرگ شد. انقدر خانم شد که بتونه عاشق بشه. بتونه رنج عشق و بچشه...

با حرفهاي مامان بغض کردم.

آروم گفتم: مامان مي خواستم بهتون بگم اما .. اما خودم از ماهان مطمئن نبودم.

مامان خنديد و گفت: دير فهميديد اما بالاخره فهميديد. مونده بودم که کي مي خوايد به هم بگيد.

با چشمهاي گرد به مامان گفتم: مامان مگه شما مي دونستيد؟

خنديد و با دست چند ضربه به بازوم زد و گفت: من مادرتم نشناسمت که ديگه بايد برم بميرم.

با تعجب گفتم: آخه چه جوري ؟؟؟ کي؟

مامان سرش و کج کرد و با لبخند گفت: عيد .. تو هيچ وقت از تعطيلاتت براي هيچ کاري نمي زدي. چي شد که يه دفعه به خاطر ماهان حاضر شدي از عيد و مسافرتت بزني و برگردي تهران و کل عيد و کار کني؟؟؟؟ ما هم اين دوران و داشتيم.

با عشق مامان و بغل کردم.

بابا اومد پيشمون و دستش وبه سمتم گرفت و گفت: خوب آنا کوچولوي من يه رقص دو نفره به باباش هديه ميده يا نه.

خنديدم وبا لبخند دستمو به بابا دادم. دي جي يه آهنگ آروم گذاشت و من دست تو دست بابا رقصيدم.

بابا با محبت نگام کرد و گفت: دخترم بزرگ شدي. من بهت افتخار مي کنم. شايد منو مادرت ازت غافل بوديم. شايد زيادي درگير کارمون و خودمون بوديم و کمتر بهت توجه کرديم. اما تو چه خوب بزرگ شدي. من و مادرت بهت افتخار مي کنيم و به خاطر همه کوتاهيهامون ازت عذرخواهي مي کنيم.

با چشمهاي اشکي به بابا نگاه کردم. خيلي دوستش داشتم. سرمو گذاشتم رو سينه اش و آروم گرفتم.

ماهان به سمتمون اومد و رو به بابا گفت: عمو جان دخترتون و به من قرض مي ديد؟

بابا خنديد و گفت: قراره يه عمر پيش تو باشه اين چند دقيقه رو نتونستي به من ببيني؟ بيا بگير زنتو نخواستيم. مردم انقدر حسود؟

به حرفهاي بابا خنديديم و بابا با خنده دستم و تو دست ماهان گذاشت و خودش رفت.

ماهان دستشو دور کمرم گذاشت و منم دستمو رو شونه هاش گذاشتم و نرم شروع به حرکت با آهنگ کرديم.

چقدر من امشب خوشحال بودم. بهترين شب زندگي 25 نه الان بايد بگم 26 ساله ام شده بود. يه شب پر خاطره و زيبا و همه اينها رو مديون ماهان بودم.

سرمو بلند کردمو تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم: ماهان ....

با نگاه و لحن مهربونش گفت: جان ماهان ....

خنديدم يه خنده پر رضايت ... پر خوشبختي ....

من: ماهان ... دوستت دارم ....

يهو دستهاش دور کمرم سفت شد و حرکتش متوقف شد. تو جاش ايستاد و خشک شد.

مات گفت: چي گفتي آنا ؟؟؟؟

خنديدم و اين بار محکم تر و بلند تر گفتم: دوستت دارم عزيزم .....

چشمهاش برق زد ... چلچراغ شد .... مثل آسمون پر فانوس شد ... يا ذوق منو تو آغوشش کشيد و فشردمو با هيجان گفت: عاشق اين شوک هاي ناگهاني و لذت بخشتم.

يکم ازم فاصله گرفت. يه نگاه تند و هول به دور و بر کرد و تو يه لحظه با يه حرکت چونه امو بالا گرفت و لبهاي داغشو رو لبهام گذاشت ....

غرق شادي و سرمست از حس شيرين عشق به بوسه اش جواب دادم.

مهم نبود که بين کلي آدميم. مهم نيست که مامان و بابا و عمو و خاله دارن نگاهمون مي کنن. من خودم به دفعات مچشون و در حال بوسيدن هم گرفتم.

مهم نيست شبه. مهم نيست الان چه روزيه.

تو اين لحظه هيچ چيز و هيچ کس مهم نبودن.

من بودم و ماهان و بوسه هاي تب دارمون و عشق ....

عشقي به سختي خود درگيريها و کشمکش هاي روحيمون .. عشقي به وسعت و قدمت سنمون ...

من اين عشق ... اين مرد ... اين بوسه هاي داغ و مي خواستم تا ابد تا هميشه ....

به اميد اينکه قفل لبهاي بسته يه روزي تا دير نشده باز بشه .... و ما چه شيرين و چه خوش روزي لبهامون و به اعتراف باز کرديم ......

صداي تو ديدار يه بيشه، آواز سبز برگه

صداي تو پر وسوسه مثل شب خوني تگرگه

صداي تو آهنگ شکستن، بغضه، يه دنيا حرفه

تصويري از آواز صريح غمگين نور وبرفه

هيچکي مثل تو نبود،هيچکي مثل تو نبود

هيچکي مثل تو منو باور نکرد،

هيچکي با من مثل تو، توي نقد شب من سفر نکرد...

هيچکي مثل تو نبود، ساده مثل بوي پاک اطلسي...

يا بلوغ يک صدا، ميون همهمه ي دلواپسي...

هيچکي مثل تو نرفت،هيچکي مثل تو نبود،

شعراي تنهاييمو هيچکي مثل تو نخوند..

همه حرفام ماله تو،همه شعرام ماله تو...

دنياي من شعرمه،همه دنيام ماله تو....

هيچکي مثل تو نبود،هيچکي مثل تو نبود

هيچکي مثل تو منو باور نکرد،

هيچ

کي با من مثل تو، توي نقد شب من سفر نکرد...

(آهنگ هيچکي مثل تو نبود از گوگوش)

==== ((پايان  ))=====

آرام رضايي

2/7/91

3:16 يکشنبه

===================

Farid Soghrati

ساخت کتاب : فرید سقراطی

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

1- از طريق ارسال  SMS   به شماره 09391315486

2- ارسال پيام PM   بهID   ياهو  iraaanbook