رمان اسکارلت

================

 ساخت کتاب : فریدسقراطی 

goldjar.blogfa.com

=================

قسمت 1

=================

نويسنده : الکساندرا ريپلي

==================

فصل اول: گمشده در تاريکي

--------------------------------

اين مراسم به زودي تمام مي شود و من مي توانم دوباره به خانه ام بازگردم به تارا.

اسکارلت اوهارا هاميلتون کندي باتلر تنها ايستاد چند قدم دورتر از عزاداراني که در مراسم تدفين ملاني ويلکز حضور داشتند باران مي باريد زن ها و مردهاي سياه پوش چتر هاي سياه روي سر گرفته بودند زن ها مي گريستند و به هم تکيه داده و در چتر و غم شريک بودند.

اسکارلت در چتر و غم با کسي شريک نبود هجوم ناگهاني باد سرد قطره هاي باران را زير چتر مي برد و بر گردن او مي ريخت ولي اسکارلت توجهي نداشت چيزي احساس نمي کرد مصائب زندگي او را بي حس و کرخت کرده بود در مقابل درد مي توانست پايداري کند گريه را براي بعد گذاشته بودهمه چيز را از خود رانده بود درد را احساس و فکر را .

کلمات بارها در ذهنش تکرار شده بود کلماتي که به او قول مي دادند از درد رهايش کنند و قدرت ادامه ي زندگي به او ببخشند و به بد بختي هايش پايان دهند.

اين مراسم به زودي تمام مي شود و من مي توانم دوباره به خانه ام بازگردم به تارا .

« خاکستر به خاکستر خاک به خاک»

صداي کشيش در بي حسي و کرختي او نفوذ کرد و در ذهنش به حرکت آمد در دل فرياد زد : نه نه ملي ، اين گور ملي نيست . اين گور براي او خيلي بزرگ است براي جثه ظريف ملاني خيلي بزرگ است استخوان هايش از استخوان هاي يک پرنده بزرگتر نيست نه او نمي تواند مرده باشد نمي تواند.

سر اسکارلت به يک طرف خم شد به گوري که تازه کنده شده بود خيره ماند تابوتي که از جنس چوب صنوبر درست شده بود مي رفت که در قعر گور قرار گيرد .

دور تا دور تابوت را با ميخ به بدنه محکم کرده بود صورت اصيل و زيباي ملاني که به شکل يک قلب بود اينک پنهان شده است.

نه نمي توانيد ! نبايد اين کار را بکنيد باران مي ايد نمي توانيد او رادر آنجا بگذاريد در حالي که باران رويش مي بارد سرما مي خورد سردش مي شود نبايد تي اين باران سرد تنها باشد نمي توانم نگاه کنم تاب تحمل ندارم باور نمي کنم که رفته باشد مرا دوست دارد حالا که چقدر به او احتياج دارم تنهايم نمي گذارد.

اسکارلت به کساني که دور قبر حلقه زده بودند نگاه کرد و خشمي داغ در وجودش دويد. هيچ کدان از اينها آن قدر که من نگرانم نگران نيستند اهميت نمي دهند هيچ کدام از آنها کمبود او را آن طور که من حس مي کنم حس نمي کنند هيچ کس نمي داند که من چقدر او را دوست دارم ولي ملي مي داند مگر نه؟ او مي داند مطمئنم که مي داند .

اگرچه اينها هرگز باور نمي کنند نه خانم مري ودر و نه خانواده هاي ميد وايتينگ يا السينگ نگاهشان کن دور اينديا ويلکز و اشلي جمع شده اند در لباس هاي سياهشان مثل کلاغ هايي مي مانند که خيس شده باشد عمه پيتي پات را دلداري مي دهند بسيار خوب همه مي دانند که او زياد غر مي زند و سر هر چيز کوچکي هياهو مي کند و چشمانش از حدقه بيرون مي زند مثلا سر يک تکه نان بيش از حد برشته شده و سوخته باشد هرگز به فکر اينها خطور نخواهد کرد که من هم به دلداري احتياج دارم من که بيش از همه ي آنها به ملاني نزديک بودم چنان رفتار مي کنند که انگار اصلا اينجا نيستم هيچ کس به من کوچکترين توجهي ندارد حتي اشلي .

او مي دانست در اين دو روزي که از مرگ ملاني مي گذرد من اينجا بودم به من احتياج داشت تا کارهايش را سر و سامان بدهم همه حتي اينديا جونز مثل بز به من خيره مي شدند و بع بع مي کردند :

مراسم تدفين چطور باشه اسکارلت؟ غذاي مهمان ها را چه کنيم ؟ تابوت چه مي شود ؟ تشييع جنازه چطور؟ مراسم ياد بود را چطور برپا کنيم ؟ روي سنگ قبرش چه بنويسيم؟ آگهي روزنامه را چکار کنيم؟

حالا همه شان به هم تکيه کرده اند و گريه مي کنند و شيون سر مي دهند خوب من اجازه نمي دهم کسي خودش را به من بچسباند هرگز با اشک هايم آنها را راضي نمي کنم نبايد گريه کنم اينجا نه هنوز نه اگر گريه را شروع کنم ممکن است ديگر نتوانم آن راتمام کنم وقتي به تارا برگردم مي توانم گريه کنم.

اسکارلت چانه اش را بالا گرفت دندان هايش را بر هم فشرد تا از سرما به هم نخورد تا بغض را از گلويش براند اين مراسم به زودي تمام مي ود و من مي توانم دوباره به تارا بازگردم .

بخش هاي آزار دهنده اي از زندگي به هم ريخته ي اسکارلت آنجا را گورستان اوکلند آتلانتا و در اطراف او زنده شده بود ستوني از سنگ خارا ستوني خاکستري رنگ که با باران خاکستري شسته شده بود و نشانه ي خاطراتي تيره و تلخ از دنيايي بود که براي هميشه از ميان رفته بود دنياي جواني و بي خيالي او قبل از جنگ اين ستون ياد بود ارتش کنفدراسيون جنوب بود نشانه ي افتخار و نشانه ي شهامتي که با بي اعتنايي تمام جنوب را با آن پرچم هاي درخشان و بر افراشته اش به سوي نابودي برد.

اين ستون ايستاده بود تا ياد بي شمار افرادي را که جان باختند زنده کند ياد دوستان کودکي او را شجاعاني را که در روزهاي بي خبري - روزهايي که بزرگ ترين مشکل او پوشيدن لباس بلند و گشاد بود.

اين ستون به ياد قلب اسکارلت شوهر اولاسکارلت چارلز هاميلتون برادر ملاني بر پا شده بود اين ستون سنگي آنجا بود که به خاطر پسران شوهران و پدران عزاداراني که در آن روز باراني روي آن تپه ي کوچک جمع شده بودند تا ملاني را به خاک بسپارند

گورهاي ديگري هم آنجا بودمتعلق به کساني که در زندگي اسکارلت دخالت داشتند . فرانک کندي شوهر دومش و يک گور کوچک با سنگي که روي آن نوشته بود اوژني ويکتوريا باتلر .

او را باني مي خواندند کوچک ترين و عزيز ترين فرزند اسکارلت .

زنده ها هم مثل مرده ها دور و برش مي پلکيدند ولي او جدا ايستاده بود گويي نيمي از مردم آتلانتا آنجا بودند کليسا از جمعيت پر شده بود و حالا همه گرداگرد گور بزرگ تاريکي حلقه زده بودند اين گور در خاک سرخ رنگ جورجيا کنده شده بود تا پيکر ملاني ويلکز را در خود جاي دهد.

صف جلوي عزاداران از کساني تشکيل شده بود که از همه به ملاني نزديک تر بودند. سياه ها و سفيد ها همه صورتشان از اشک تر بود به جز اسکارلت .

درشکه ران پير عمو پيتر به همراه ديلسي و کوکي و همين طور بو پسرک کوچک ملاني که مات و متحير به اطراف خيره شده بود، زير چتر سه گوش سياه رنگي ايستاده بودن.د

نسل سالخورده اتلانتا هم انجا بود با معدود فرزندانشان که بر جاي مانده بودند. خانواده هاي مي وايتينگ، مري ودر، السينگ، دختران و دامادهايشان و هيو السينگ پسر زنده خانواده. عمه پيتي پات هاميلتون و برادرش عمو هنري هاميلتون هر دو در غم مرگ برادر زاده شان کينه خانوادگي را فراموش کرده بودند. جوان ترها هم مثل سالخوردگان پير به نظر مي امدند. اينديا ويلکز خود را در ميان مردم پنهان ساخته و با چشماني غمبار که احساس گناه از ان خوانده مي شد، به برادرش اشلي مي نگريست. اشلي هم مثل اسکارلت تنها ايستاده بود ولي بدون چتر. کلاه بر سر نداشت و سرماي مرطوب را احساس نمي کرد، نمي توانست حرف هاي کشيش را باور کند، نمي توانست قبول کند که ان تابوت باريک پايين مي رود تا در ان گور سرخ گل الود مدفون گردد.

اشلي، بلند قد، لاغر اندام و رنگ پريده، موهاي طلابي و روشنش اکنون خاکستري شده، چهره بي رنگ و محنت کشيده اش مثل نگاه خيره و چشمان خاکستري اش خالي بود. راست ايستاده بود، انگار که احترامات نظامي به جا مي اورد. اين حالت از زماني در او باقي مانده بود که به عنوان افسر ارتش کنفدراسيون جنوب،اونيفورم خاکستري مي پوشيد. بي حرکت بود، گويي احساسي نداشت و چيزي نمي فهميد.

اشلي مرکز و نماد زندگي ويران شده اسکارلت بود، به خاطر عشق او، به شادي هايي که به خودش تعلق داشت پشت پا زده و به شوهرش پشت کرده بود. عشق او را در خود نمي ديد و اجازه نمي داد محبت شوهر در دلش بيدار شود، مي خواست هميشه اشلي را کنارش داشته باشد. و حالا رت هم رفته بود، تنها نشانه حضورش رايحه گل هاي طلايي پاييزي بود که به مراسم تدفين فرستاده بود. اسکارلت به تنها دوست خود خيانت کرده بود و عشق و وفاداري سرسختانه او را به هيچ انگاشته بود. حالا ملاني هم رفته، و حتي عشق اسکارلت به اشلي نيز ديگر وجود نداشت. فهميده بود و چه دير که دوست داشتن او از مدت ها پيش جاي خود را با عادت عوض کرده است.

ديگر اشلي را دوست نداشت و نمي خواست دوست داشت باشد. و حالا که ديگر او را نمي خواست اشلي مال او بود. ارثيه اي که از ملاني بر جاي مانده بود. به ملاني قول داده بود مواظب اشلي و پسرش باشد.

اشلي علت اصلي سقوط و ويراني زندگي او محسوب مي شد، و تنها چيزي بود که از ان زندگي ويراني برايش باقي مانده بود.

اسکارلت جدا و تنها ايستاده بود. ميان او و کساني که در اتلانتا مي شناخت فضايي سرد و خاکستري قرار داشت ملاني اين فضا را پر مي کرد و او را از تنهايي و گوشه نشيني نجات مي داد. در زير چتري که رت مي بايد عاشقانه او را در ميان شانه هاي پهن خود پناه مي داد اينک بادي سرد و مرطوب جريان داشت. سرش را بالا گرفت و يورش باد را بدون اينکه چيزي احساس کند پذيرفت. انچه حس مي کرد تنها کلماتي بود که نيرو و اميد به او مي داد.

اين مراسم به زودي تمام مي شود و من مي توانم دوباره به خانه باز گردم، به تارا. زني سياه پوش زير چتر به دوست خود چسبپده و اهسته زمزمه مي کرد:

نيگاش کن، مثل ميخ صاف و سخت ايستاده، شنيدم در تمام مدتي که ترتيب مراسم تدفين را مي داده حتي يک قطره اشک هم نريخته. همش کار، اسکارلت اينه، قلب نداره.

مصاحبش در جواب گفت: مي دوني مردم چي ميگن، ميگن براي اشلي ويلکز به اندازه کافي قلب داره. فکر مي کني واقعا راسته...

کساني که در کنارشان ايستاده بودند انها را به سکوت دعوت کردند، گرچه خود نيز همين عقيده را داشتند، همه اين طور فکر مي کردند. صداي نفرت انگيز برخورد خاک و چوب برخاست، اسکارلت مشت هايش را به هم فشرد. مي خواست دست هايش را در گوش هايش فرو برد فرياد بزند، جيغ بزند، حاضر بود هر کاري بکند تا صداي نفرت انگيز ريختن خاک روي تابوت ملاني را نشنود. لبش را به دندان مي گزيد. نمي خواست فرياد بزند، نمي خواست.

فريادي که سکوت را شکست، فرياد اشلي بود. " ملي... مل. لي ي ي!" و دوباره " مل. لي ي ي." اين فرياد کسي بود که درد مي کشيد. کسي که از تنهايي و ترس پر شده بود.

مثل مردي که تازه کور شده باشد به طرف گور گل الود رفت. با دست هايش چيز کوچک و ارامي را جستجو مي کرد که تمام قدرت زندگي اش بود. ولي چيزي نمي يافت مگر رگه هاي نقره اي رنگي که از اب باران درست شده بود. اسکارلت به دکتر ميد، اينديا و هنري هاميلتون نگاه کرد. چرا انها کاري نمي کنند؟ چرا جلوي او را نمي گيرند؟ بايد جلوي او را گرفت!

" مل-لي ي ي..."

به خاطر خدا يک نفر بايد کاري بکند الان گردنش مي شکند، همه ايستاده اند و فقط نگاه مي کنند. مي بينند که دارد خودش را به زمين و زمان مي زند و به درون گور سقوط مي کند ولي کاري نمي کنند.

اسکارلت فرياد زد: اشلي. بسه ديگه اشلي... به سويش دويد روي علف هاي خيس سر مي خورد و به زور پپش مي رفت. باد چترش را که به گوشه اي پرتاب کرده بود با خود برد و مسافتي ان طرف تر در دام بوته هاي صحرايي انداخت. چنگ زد و کمربندش را گرفت، سعي کرد او را از لب گور دور کند و از صدمه نجات بدهد. اشلي مقاومت مي کرد.

اسکارلت با تمام توان به او اويخت.." اشلي، بسه ديگه، کافيه. ملي ديگه نمي تونه به توکمک کنه" صدايش درشت و خشن بود، مي خواست جلوي اندوه بي سابقه و ديوانه وار اشلي را بگيرد.

اشلي از حرکت باز ايستاد دست هايش را به طرفين رها کرد. به ارامي ناليد و بعد در ميان بازوان اسکارلت تا شد و فرو افتاد وقتي که ديگر توان اسکارلت از سنگيني بدن او رو به پايان بود دکتر ميد و اينديا به کمکش امدند، زير پغلش را گرفتند و قاستش را راست کردند. دکتر ميد گفت: حالا ديگه برو اسکارلت، از اين بيشتر نمي تونستي خراب کاري کني.

" ولي من..." به چهره هايي که در اطرافش بود نگاه کرد، چشم ها با غيض به او دوخته شده بود. برگشت و در باران دور شد همه راه باز کردند و فاصله گرفتند تا دامن گل الود او لباس انها را کثيف نکند.

نمي خواست مردم بدانند که ترسيده است، نمي خواست به انها اجازه دهد که او را ازار کنند. جسورانه سرش را بالا گرفت و اجازه داد باران به صورت و گردنش بريزد. پشتش را راست نگه داشت و شانه هايش را بالا گرفت تا به دروازه گورستان رسيد و از ديد عزاداران خارج شد و انگاه به حصار اهني گورستان چنگ زد. از خستگي سرش گيج مي رفت. توان ايستادن روي پاها را نداشت.

الياس کالسکه ران به سويش دويد. چترش را باز کرد و روي سرش نگه داشت که بي اراده به پايين خم شده پود. اسکارلت بدون توجه به دست هايي که کمکش امده بود به سوي کالسکه رفت و در گوشه ان که با مخمل پوشيده شده بود خريد و خود را در ردايي پشمين پيچيد. سرما تا مغز استخوانش ئفوذ کرده بود از انچه کرده بود احساس ترس مي کرد. چطور توانسته بود در مقابل ان همه ادم اشلي را خجالت زده کند؟ ولي همين چند شب پيش به ملاني قول داده بود از او به خوبي مواظبت کند، درست همان طور که ملي مي کرد؟ راستي چه کار ديگري از او ساخته بود؟ بگذارد که خودش را در گور بياندازد؟ مجبور بود جلوي او را بگيرد. کالسکه به شدت تکان مي خورد، چرخ هاي بلندش عميقا در گل فرو رفته بود. اسکارلت زديک بود به کف کالسکه بيفتد. ارنجش به پنجره اصابت کرد و دردي در بازويش تير کشيد.

اين فقط يک درد جسمي بود مي توانست تحمل کند ولي درد ديگري بود، دردي ارام، سايه وار، ديرگذر، ماندني و ناخواسته که طاقتش را نداشت. هنوز نه. اينجا نه. نه تا وقتي که کاملا تنها مي شد. مجبور بود به تارا برگردد مجبور بود مامي انجا بود. مامي دست هاي قهوه اي رنگش را دور او حلقه مي کرد، مامي او را در اغوش مي گرفت، به سينه خود مي فشرد و تمام رنج هاي کودکي او را از ميان مي برد. مي توانست در اغوش مامي گريه کند، فرياد بزند و دردهايش را بيرون بريزد، مي توانستت سرش را روي سينه مامي بگذارد و قلب رنجور خود را با محبت او التيام بخشد. مامي او را در اغوش مي گرفت و دوست مي داشت، با دردش شريک مي شد و کمک مي کرد ان را تحمل کند.

اسکارلت گفت: عجله کن الياس، عجله کن.

***

اسکارلت به مستخدمش پانسي دستور داد: کمک کن تا از شر اين لباس هاي خيس راحت بشم. عجله کن. صورتش چون ارواح پريده رنگ بود و همين چشمانش را که تيره رنگ مي نمود، روشن تر و ترسناک تر جلوه مي داد. " گفتم عجله کن. اگه باعث بشي قطار را از دست بدم، شلاقت مي زنم."

شلاق نمي زد، پانسي مي دانست که او نمي تواند شلاق بزند. روز هاي برده داري سر امده است. اسکارلت صاحب او نبود، پانسي مي توانست هر وقت که دلش مي خواست کارش را رها کند و برود، ولي نگاه سخت و بي قرار اسکارلت او را به شک مي انداخت. به نظر مي امد اسکارلت هر تصميمي بگيرد عمل مي کند. اسکارلت گفت: آن شال پشمي را هم بردار، هوا سرد تر مي شه." به چمدان باز نگاه کرد. لباس هاي پشمي سياه، لباس هاي ابريشمي سياه، لباس هاي نخي سياه، لباس هاي مخمل سياه. با اين همه لباس سياه مي توانست بقيه زندگي را عزادار بماند. هنوز براي بوني عزادار بود و حالا هم براي ملاني. بايد لباسي پيدا کنم که از سياه سياه تر باشد. براي اينکه بپوشم و براي خودم عزاداري کنم.

در اين مورد فکر نمي کنم. حالا نه ديوانه مي شوم اگر حالا به اين جور چيزها فکر کنم. مي گذارم براي وقتي که به تارا برسم. انجا بهتر مي توانم تحمل کنم.

"چيزاتو جمع کن پانسي. الياس منتظره. نکنه يه وقت يادت بره بازوبند مشکيتو ببندي. اينجا خونه ي عزادارانه."

خيابان هايي که به ميدان پنج گوش منتهي مي شد به مرداب مبدل شده بود. گالري ها، درشکه ها و کالسکه ها در گل فرو مي رفتند. کالسکه ران ها به باران دشنام مي دادند و فحش هاي آبدار به خيابان ها، اسب ها و رانندگان ديگري که سر راهشان سبز مي شدند نثار مي کردند. خيابان ها از صداي مردم و شلاق هايي که بر گرده اسب ها فرود مي امد، پر شده بود.ميدان پنج گوش هميشه شلوغ بود. مردم در رفت و امد بودند. يا با هم دعوا مي کردند يا بحث مي کردند، غرغر مي کردند و مي خنديدند. ميدان پنج گوش محل کشمکش زندگي بود، با فشار و با قدرت اسکارلت ميدان پنج گوش شهر آتلانتا را بسيار دوست داشت.

ولي نه آن روز. ميدان پنج گوش سر راهش بود. آتلانتا او را به عقب مي کشيد. من بايد به قطار برسم. اگر ان را از دست بدهم حتما مي ميرم. بايد پيش مامي بروم. بايد به تارا برسم و گر نه از پا در مي ايم. فرياد زد: الياس اهميت نمي دم اگه با شلاق اسب ها را بکشي. مهم نيست اگه کسي را زير بگيري فقط منو به موقع برسون.

اسب هايش قوي ترين اسب ها بودند. راننده اش بهترين و ماهرترين راننده بود. کالسکه اش گران ترين کالسکه اي بود که مي شد خريد. ديگر هيچ چيز جلودارش نبود، هيچ چيز.

کمي قبل از حرکت قطار به ايستگاه رسيد.

صداي سوت باندي ناگهان برخاست. اسکارلت نفسش را در سينه حبس کرد به صداي حرکت چرخ ها روي خط گوش داد، معنايش اين بود که قطار به زودي راه مي افتد. دوباره صداي ساييده شدن چرخ ها روي اهن به گوش رسيد و باز هم تکرار شد و بعد صداي تق تق و تکان واگن، بالاخره مسافرتش را آغاز کرد.

همه چيز مي رفت که به حال عادي باز گردد. او داشت به تارا مي رفت. انجا را در نظر مجسم کرد، افتابي و روشن. خانه سفيد با جلوه اي درخشان، دره زيبا با بوته هاي ياسمن که به گل نشسته بود، شکوفه هاي سفيد و مومي.

وقتي قطار از ايستگاه خارج شد بازان تيره و تاري پنجره اي را که کنارش نشسته بود خيس مي کرد، ولي چه اهميتي داشت. وتتي به تارا مي رسيد اتش اتاق نشيمن در بخاري شعله مي کشيد و ميوه هاي خشک کاج در ان مي سوخت. پرده هاي اتاق کشيده مي شد. باران و تاريکي جهان پشت پنجره ها باقي مي ماند. اسکارلت سرش را روي سينه نرم و بزرگ مامي مي گذاشت و تمام ان چيز هاي وحشتناکي را که اتفاق افتاده بود برايش تعريف مي کرد. ان وقت مي توانست فکر کند. مي توانست به همه کارها رسيدگي کند.

جيغ سوت و صداي چرخ ها چرت اسکارلت را پاره کرد. هنوز به جونزبورو نرسيده بودند؟ مدتي چرت زده بود ولي تعجبي نداشت، خيلي خسته بود. در دو شب گذشته يک لحظه هم نتواسته بود بخوابد، حتي مقداري براندي هم خورده بود تا شايد اعصابش کمي ارام شود. نه، اينجا ايستگاه رات ردي بود. هنوز يک ساعت ديگر تا جونزبورو راه داشتند. باران ديگر نمي بارد. حتي گوشه اي از اسمان ابي هم پيدا شده بود. شايد در اين لحظه خورشيد در تارا مي تابيد. راه کالسکه روي تارا را در نظر اورد با سروهاي بلندي که در طرفين ان قرار داشتند و بعد چمنزار بزرگ و خانه دوست داشتني بالاي تپه را .

اه عميقي کشيد. در تارا خواهرش سوالن اکنون بانوي خانه بود.ها! به ني ني کوچولوي خانه بيشتر شباهت داشت. سوالن هر کاري که مي کرد مي ناليد، اين تنها کاري بود که هميشه انجام مي داد، وقتي هم که بچه بود دائما غر مي زد و ناله مي کرد. حالا بچه هم داشت. دختران کوچکي که مثل خودش هميشه نق مي زدند.

بچه هاي اسکارلت هم در تارا بودند. "ويد" و" الا". وقتي خبر مرگ ملاني رسيد، انها را با پريسي به تارا فرستاد. شايد بهتر بود که انها را با خود به مراسم تدفين مي برد. شايد هم اين کار باعث مي شد ان گربه هاي پير اتلانتا بهانه اي براي ياوه سرايي و حرف هاي مفت پيدا کنند و بگويند چه مادر بي ملاحظه اي بوده است. بگذار هر چه مي خواهند بگويند. اگر ويد و الا را با خود مي برد در اين دو روزي که از مرگ ملاني مي گذشت نمي توانست از پس انها برايد.

مسئله اين بود که نمي خواست درباره انها فکر کند. در راه خانه بود به تارا. نزد مامي مي رفت، نمي خواست در مورد چيزهايي که ناراحتش مي کرد فکر کند. خدا مي داند که بدون بردن انها هم به اندازه کافي دردسر داشته ام. حالا خيلي خسته ام... سرش به زير افتاد و چشمانش بسته شد.

صداي مامور قطار بلند شد "جونزبورو، مادام" اسکارلت از خواب پريد و راست نشست.

" متشکرم." به دنبال پانسي و چمدان ها گشت. زنده زنده پوستش را مي کنم اگر به کوپه ديگر رفته باشد.

فقط پنج مايل به تارا مانده. به زودي به خانه مي رسم. خانه! در ايستگاه، ويل بنتين شوهر سوالن منتظر بود. از ديدن ويل يکه خورد هر وقت او را مي ديد چند ثانيه اول برايش تکان دهنده بود.

اسکارلت ويل را بدون ريا دوست داشت و به او احترام مي گذاشت. اگر برادري داشت، همان طور که هميشه مي خواست، مايل بود درست مثل ويل باشد، ولي نه با پاي چوبي و از خانواده اي پست. برايش روشن بود که ويل هيچ وقت جنتلمن نبوده، باز هم روشن بود که از خانواده پاييني برخاسته است. اسکارلت هر وقت از او دور بود اين مسئله را فراموشي مي کرد .

***

"ويل"

ويل به طرف اسکارلت راه افتاد. پايش چوبي بود و هنگام حرکت پيچ و تاب مخصوصي مي خورد. اسکارلت دست در گردن او انداخت و به گرمي در اغوشش گرفت.

"اوه ويل از ديدنت خوشحالم، چيزي نمانده گريه ام بگيره" ويل بي حرکت و بدون نشان دادن احساس در اغوش او ماند.

"منم از ديدنت خوشحالم. اسکارلت خيلي وقته نديدمت."

"اره خيلي وقته متاسفانه تقريبا يک سال مي شه"

"نزديک دو سال"

اسکارلت گيج شده بود. واقها اين همه طول کشيده بود؟ تعجبي نداشت که زندگي او اين طور به هم ريخته بود.هر وقت نياز داشت تارا به او زندگي نو و نيروي تازه اي داده بود. چطور اين همه مدت دوري ان را تحمل کرده بود؟

ويل به پانسي اشاره کرد و به طرف گاري که در خارج ايستگاه قرار داشت رفت: اگه مي خواين به تاريکي نخورين بهتره حرکت کنيم. اميدوارم از اين گاري ناراحت نشوي اسکارلت. وقتي داشتم به شهر مي امدم فکر کردم بهتره يه چيزايي هم بخرم." گاري پر از بار بود.

اسکارلت صادقانه گفت: من اصلا اهميت نمي دهم. داشت به خانه مي رفت. مهم نبود با چه وسيله اي مي رود. هرچه که مي توانست او را برساند خوب بود.

"پانسي تو برو و روي بارها بشين."

او هم مثل ويل در طول راه ساکت بود. خاطرات گذشته را به ياد مي اورد و خودش را با انها تازه مي کرد. بارش باران هوا را لطيف کرده بود و حالا گرماي خورشيد بعد از ظهر را بر شانه هايش حس مي کرد. به نظرش کار درستي کرده بود که به خانه امده بود. تارا جايگاه مقدسي را که نياز داشت به او مي داد و با کمک مامي مي توانست دنياي ويران شده ي خود را دوباره بسازد. وقتي وارد جاده اشناي تارا شدند اسکارلت راست نشست. سينه اش را جلو داد و لبخندي بر لبانش نقش بست.

اما هنگامي که خانه در معرض ديد قرار گرفت، فريادي از نااميدي کشيد. "ويل چه اتفاقي افتاده؟" تمامي تارا پوشيده از ساقه هاي مو بود. شاخه هاي زشتي که برگ هاي خشک داشت. روپوش چوبي چهار تا از پنجره ها کج شده و دو تاي ديگر اصلا روپوش نداشت.

"اتفاقي نيفتاده، به جز تابستان، اسکارلت. تعميرات خانه را مجبورم خودم زمستان ها انجام بدم. کسي نيست مواظبت کنه. تعمير پنجره ها را در چند هفته ي اينده شروع مي کنم. هنوز که اکتبر نشده."

"اوه ويل اصلا چرا نمي ذاري من پول بدم؟ مي توني کارگر اجير کني، کمک بگيري. نگاه کن همه گچ ها ريخته اجرها پيدا شده کاملا از بين رفته."

جواب ويل بدون اراده بود. "عشق و پول هيچ کدام کمکي نمي کنه. اونهايي که اهل کارن سرشون شلوغه. اونايي هم که بيکارن به درد من نمي خورن. خودمون ترتيبشو مي ديم. سام گندهه و من. به پول تو هم احتياجي نيست."

اسکارلت لبش را گزيد و حرفي را که مي خواست بگويد خورد. قبلا هم با غرور ويل روبه رو شده بود و مي دانست که تا چه حد نرم نشدني است. حق با او بود که مي گفت اوردن کارگر خرج اضافي است. يک روکش گچي مي توانست مشکل را حل کند. اکنون مي توانست مزارع را ببيند، مزارع پشت خانه را که تا دور دست ها ادامه داشت. زمين ها تازه شخم خورده بود. انها را کود داده بودند تا براي کشت بعدي اماده شود. بوي گيج کننده اي به مشام مي رسيد. زمين قرمز رنگ، گرم و حاصلخيز. به نظر مي امد. اين قلب و روح تارا بود.

اسکارلت گفت: حق با توست.

در باز شد و اهل خانه در ايوان جمع شدند. سوالن جلوي همه ايستاده بود و کوچک ترين فرزندش را در آغوش داشت، شکمش بالا امده بود و چين هاي لباس کتاني کهنه اش را صاف کرده بود. شالش پايين افتاده و روي بازوانش قرار داشت. از دور شادي ساختگي اسکارلت را احساس نکرد.

"خداي من، ويل، سوالن دوباره حامله است؟ مثل اينکه مجبورين چند تا اتاق ديگه بسازين."

ويل با دهان بسته خنديد. "هنوز داريم براي داشتن يه پسر تلاش مي کنيم." براي همسر و سه دخترش دست تکان داد.

اسکارلت هم دست تکان داد. ارزو کرد کاش براي بچه ها چند تا اسباب بازي خريده بود. اوه، خدايا. نگاهشان کن. سوالن اخم کرده بود. نگاه اسکارلت به چهره هاي ديگر افتاد. دنبال صورت هاي سياه مي گشت.... پريسي آنجا بود.

ويد و الا پشت دامن او پنهان شده بودند. زن سام گندهه دليله قاشقي دستش بود، معلوم بود که در حال هم زدن غذا بوده... لل ه ي بچه هاي سفيدپوست تارا هم بود. اسمش چي بود؟ها، بله لوتي.

ولي مامي کجاست؟ اسکارلت به بچه هايش گفت:

سلام عزيزانم، مادر برگشته. بعد به طرف ويل برگشت و دستش را روي بازوي او قرار داد.

"مامي کجاست ويل؟ آن قدر پير نشده که به استقبال من نياد." ترس گلوي اسکارلت را فشار مي داد.

" تو رختخواب افتاده، مريضه."

اسکارلت از گاري در حال حرکت پايين پريد، پايش لغزيد، ولي خودش را نگه داشت و به طرف خانه دويد. "مامي کجاست؟" مخاطب او سوالن بود و به بچه ها که از بازگشتش شادي مي کردند توجهي نمي کرد.

" بدتر از اين از تو انتظار نداشتم اسکارلت، هيچ فکر کردي چکار داري مي کني؟ پريسي و بچه ها را بي خبر فرستادي اينجا، همان طور که خودت بي خبر از اينجا رفتي، فکر نکردي که من خودم چقدر بدبختي دارم؟ حالا هم که برگشتي اصلا حاليت نيست. اين طرز سلام عليکه؟"

اسکارلت دستش را بالا برد. اماده بود تا به خواهرش سيلي بزند. "سوالن، اگر به من نگي مامي کجاست، جيغ مي زنم."

پريسي استين اسکارلت را گرفت و کشيد. " من مي دونم مامي کجاست خانم اسکارلت، مي دونم. به شدت مريضه، ما هم اتاق پشت اشپزخانه را براش اماده کرديم، هموني که گوشتاي اضافي رو توش اويزون مي کرديم. جاي خوب و گرميه. من الان اونجا بودم. خوب نمي تونم بگم همه چي اون جا هس، ولي من يه صندلي براش بردم تا اگه دلش خواست روش بشينه يا اگه کسي به ديدنش اومد جا براي نشستن داشته باشه..."

پريسي همين طور براي خودش حرف مي زد. اسکارلت وسط اتاق ايستاده بود، چهارچوب را گرفت که نيفتد.

ان... ان... چيزي که توي تختخواب مي ديد مامي او نبود. مامي زن چاقي بود. قوي و پرگوشت با پوستي قهوه اي و گرم. تقريبا شش ماه مي شد که از اتلانتا برگشته بود، اين مدت براي اينکه اين طور تحليل برود کافي نبود. نمي توانست اين طور باشد. اسکارلت باور نمي کرد، تحملش را نداشت. اين مامي نبود، باور نمي کرد. اين موجودي که در بستر خوابيده بود، تيره و چروکيده زير لحاف وصله دار به زحمت به خود حرکت مي داد و انگشتانش روي چين هاي لحاف به زور تکان مي خورد. لرزشي اسکارلت را گرفت.

بعد صداي مامي را شنيد. ضعيف و مقطع، صداي دوست داشتني مامي عزيزش بود. " دخترجون مگه صد دفعه به ات نگفتم وقتي بيرون مي روي يه چيزي بنداز رو دوشت، چتر افتابي رو هم بگير رو سرت... نگفتم، نگفتم..."

" مامي!" اسکارلت کنار تختخواب زانو زد. " مامي، اسکارلت اينجاس، اسکارلت تو، خواهشي مي کنم مريض نباش، مامي تحملشو ندارم. تو ديگه نه."

سرش را کنار شانه استخواني مامي گذاشت و مثل بچه ها زار زار گريه کرد. دست استخواني مامي به ارامي بر سر اسکارلت قرار گرفت.

" گريه نکن، کوچولو. انقدرها خراب نيست که نشود درستش کرد." اسکارلت با ناله گفت: همه چيز، همه چيز به هم ريخته مامي.

" هيس. حالا فقط يک فنجون بيشتر نمونده مي توني يک سرويس چاي خوري ديگه بخري، به همين قشنگي. هنوزم مي توني مهموني چاي بدهي،

مامي قول داده."

اسکارلت خود را عقب کشيد، نگران بود، مي ترسيد. به چهره مامي خيره شد، برق محبت و عشق را در چشمان گود افتاده اش ديد، چشماني که او را نمي ديد. با صداي ارامي گفت: نه. نمي توانست تحمل کند. ملاني مرده بود. رت رفته بود و حالا مامي. کساني را که دوست داشت، ترکش کرده بودند. اين خيلي ظالمانه بود.

با صداي بلند گفت: مامي، مامي به من گوش بده. من اسکارلتم. لبه تخت را گرفت و سعي کرد تکاني بدهد. " به من نگاه کن." التماس مي کرد " به من نگاه کن به صورتم. تو منو مي شناسي مامي، بايد منو بشناسي اين منم، اسکارلت."

صدايش ارام بود "خودش اين طوري دوست داره اسکارلت و خوشحاله. وقتي دختر کوچکي بود از ساوانا امد تا از مادرت مواظبت کنه اون روزا براش روزهاي خوبي بود. قوي بود، درد و رنجي نداشت. کاري نکن که حالا معني درد را بفهمه. بذار همين جوري که هست باشه."

اسکارلت کوشش کرد خودش را رها کند. "ولي من مي خوام منو بشناسه ويل. هرگز به اش نگفتم که وجودش چقدر برام مهمه. بايد به اش بگم."

"فرصتشو پيدا مي کني. حالش دائما تغيير مي کنه. همه را مي شناسه ومي دونه داره مي ميره. وقتي حالتش تغيير کرد مي توني باهاش حرف بزني. حالا با من بيا. همه منتظرت هستن. دليله تو اشپزخانه است صداشو مي شنوه، مواظبشه."

اسکارلت اجازه داد که ويل کمکش کند. تمام بدنش بي حس بود حتي قلبش. به ارامي در پي ويل به اتاق نشيمن رفت. سوالن فورا شروع به سرزنش کرد، شکايت مي کرد که چرا اسکارلت خانه را رها کرده و بي خبر رفته است. ولي ويل او را ساکت کرد. "اسکارلت خسته است، ضربه بزرگي به اش وارد شده، ناراحته، راحتش بذار. سو..."

***

به بچه ها گفت:"سلام عزيزانم.بياين بغل مادر"

صداي خودش را شنيد.به نظرش آمد اين صدا به شخص ديگري تعلق دارد،ولي خوشحال بود که حد اقل حرف خوبي زده است.

وقتش را اغلب در اتاق مامي و در کنا او مي گذراند.اميدش به اين بود که در آغوش مامي و در ميان بازوان او آرامش ميابد و اين بازوان جوان وقوي او بود که ييرن سياه را که رو به مرگ ميرفت را در آغوش داشت.وقتش صرف حمام کردن مامي و عوض کردن لباس او ميشد.هر وقت نفس کشيدن برايش مشکل ميشد،به کمکش مي شتافت.با دست خودش قاشق را مي گرفت و سوپ گرم يا آبگوشت را به دهان او مي گذاشت.اسکارلت همان لالايي هايي که مامي براي او ميخواند،زمزمه ميکرد.وقتي مامي هذيان ميگفت و با مادرش که سالها پيش مرده بود حرف ميزد،اسکارلت کلماتي که اغلب مادرش به زبان مي آورد تکرار مي کرد.

چشمان بي رمق مامي گاهي او را ميشناخت و وقتي چهره اسکارلت را که بسيار دوست ميداشت را ميديد لبخندي لب هاي خشکش را از هم ميگشود.آنوقت با صداي لرزان،اسکارلت را سرزنش مي کرد،درست مثل آنوقت ها که اسکالت کودکي بيش نبود"موهايت چه قدر به هم ريخته است.ميس اسکارلت،حالا برو برس را بردار وهمانطور که مامي بهت ياد داده صد دفعه به موهايت بکش."يا"نبايد با اين زير پيراهن بلند و چرک هر کجا که دلت خواست بري.برو تا کسي تو را نديده،يه چيز درست و حسابي بپوش."يا"مثل ارواح شدي،رنگت خيلي سفيد شده،اين ديگه چيه؟پودر زدي؟همين الان برو صورتت را بشور."

اسکارلت قول ميداد دستورات مادر را انجام دهد مامي در بي خبري به سر مي برد.رهسپار جهاني بود که اسکارلت چيزي از آن نميدانست،ديگر فرصتي براي اطاعت از دستور هاي او نداشت.

در تمام روز و هنگام غروب سوالن،لوتي و حتي ويل به کمک اسکارلت مي آمدند کنار مامي مي ماندند تا او بتواند نيم ساعتي در صندلي راحتي به استراحت بپردازد.اما شبها اسکارلت فقط خودش کار پرستاري را انجام ميداد.فيتيله چراغ نفتي را پايين ميکشيد.کنار مامي مينشست و دست لاغر او را در دست مي گرفت.وقتي تمام اهل خانه ميخوابيدند،و مامي هم ميخوابيد فرصت ميافت تا گريه کند،اشک هايي که از قلب شکسته اش سرازير مي شد کمي تسکينش ميداد.

يک بار نزديک سحر مامي بيدار شد"براي چي گريه ميکني عزيزم؟مامي پير ديگه آماده است تا بارش را بر زمين بذاره و در آغوش خداوند استراحت کند.اين که اين همه جاروجنجال نداره."دستش را از دست هاي اسکارلت بيرون آوردو سر او راکه در کار بستر فرو افتاده بود نوازش کرد"هيس.بسه ديگه،حالم آنطور که فکر مي کني بد نيست."

اسکارلت با ناله گفت:"معذرت مي خوام،نمي تونم جلوي گريه ام رو بگيرم."مامي با انگشتانش گيسوان اسکارلت را از صورتش کنار زد"به مامي پير بگو بره کوچولوش چشه؟"

اسکارلت به چشمان دوست داشتني پير و با تجربه او نگريست و درد عميقي را که تا بحال نشناخته بود احساس کرد."هر کاري تا بحال کرده ام اشتباه بوده مامي.نميدانم چطور توانسته ام اين همه اشتباه کنم.اصلا نمي فهمم."

-ميس اسکارلت،تو کار هايي کردي که مجبور بودي.هيچ کس بيشتر ازآنچه که مجبوره نمي تونه کاري بکنه.خداوند مسئوليت هايي به تو داد و تو آنها را به دوش گرفتي.هيچ کس نمي پرسه که چرا اين بار ها رابه دوش تو گذاشتن و تو چه طوري از عهده حمل آنها بر ميآيي.هر چه شده،شده خودتو اذيت نکن."

در نور ضعيف اتاق چشمان مامي پر اشک شد و آرام بر هم افتاد و به خواب رفت.

چطور مي تونم ناراحت نباشم؟اسکارلت مي خواست فرياد بزند.زنگي ام فنا شده.من نمي دانم چه بايد بکنم.به رت احتياج دارم.ولي او رفته.به تو هم احتياج دارم.توهم داري مرا ترک مي کني.

سرش را بلند کرد،اشکها را از روي گونه هايش زدود وشانه هاي دردناکش را صاف نگه داشت.زغال سنگ بخاري داشت تمام مي شد و سطل خالي بود.مجبور بود دوباره آن را از زغال سنگ پر کندو بخاري را روشن نگه دارد.اتاق داشت سرد مي شد و مامي مي باست گرم نگه داشته شود.لحاف رنگ و رو رفته را که روي بدن مچاله شده مامي کشيده شده مامي کشيده شده بود مرتب کرد،بعد سطل را برداشت و قدم در تاريکي حياط سرد گذاشت.با عجله به طرف انبار زغال سنگ رفت.کاش شالش را برداشته بود.

مهتاب نبود،فقط يک هلال باريک نقره اي پشت ابر ها گم ميشد.هوا از رطوبت شب سنگين بود و در ددور دستهاي آسمان چند ستارهکه از دام ابرها گريخته بودند مثل تکه هاي ريز يخ مي درخشيدند.اسکارلت از سرما مي لرزيد.تاريکي اطراف هيچ شکلي نداشت و تا بينهايت ادامه يافته بود.کورمال کورمال به وسط حياط رسيد.در تاريکي ساختمان انباري را که بايد در همان نزديکي ها ميبود تشخيص نمي داد.هراسي او را در بر گرفت.ناگهان برگشت و دنبال ساختمان سفيد خانه که الان از آن بيرون آمده بود گشت.ولي آن هم تاريک و بي شکل بود.هيچ نوري ديده نمي شد.گويي در جهاني خاموش، ناشناخته و سرد گم شده بود.امشب هيچ چيز حرکت نمي کرد.نه برگي از درخت مي افتاد و نه پري از بال پرندگان.وحشت بر او مستولي شد،خواست فرار کند.ولي به کجا؟همه جا تاريک بود.

دندانهايش را به فشرد.اين ديگر چه ديوانگي بود؟من در خانه هستم،در تارا.به زودي وقتي خورشيد بالا بيايد تاريکي سرد از ميان خواهد رفت.به زور لبخندي به لب آورد؛طنين صداي غير عادي او را پراند.

با خود فکر کرد،مردم مي گويند هميشه قبل از سحر، تاريک ترين لحظات شب است،مثل اين که راست مي گويند.من فقط سرگيجه گرفته ام همين.نمي خواهم خود را ببازم ،نبايد تسليم حرف مردم شوم،الان موقع اين کار نيست،بخاري زغال مي خواهد.يک دستش را بالا گرفت و در تاريکي به سمت جايي که فکر ميکرد انبار زغال سنگ کنار انبار هيزم قرار دارد رفت.پايش در گودالي لغزيد و به زمين خورد.سطل آهني صداي بلندي کرد گم شد.تمام اعضاي بدنش از ترس مي لرزيدند و به او ميگفتند تسليم شود،هر کجا هست بماند،تا سلامتي خود را در جايي که تاريک است و هيچ چيز ديده نمي شود حفظ کند،مي خواست همان جا بماند تا صبح شود.ولي مامي چه مي شد.او به گرما نياز داشت،به شعله ي قشنگي که از دريچه طلق دار بخاري ديده ميشد احتياج داشت.

اسکارلت به آهستگي روي زانوهايش نشست و دنبال سطل گشت.مطمئنا تا آن لحظه چنين تاريکي غليظ و متلاطمي وجود نداشت.با چنين هواي سرد نمناکي،به سختي نفس مس کشيد.سطل کجا بود؟ سحرگاه کجا بود؟ انگشتانش به فلزي سرد خورد،همانطور که روي زانو نشسته بود به طرف آن دراز شد و با دو دست طرفين آن را گرفت.روي پاشنه هايش نشست و در نا اميدي سطل را به آغوش فشرد.

آه خداي من.من دارم دور خودم مي چرخم.حتي نمي دانم خانه کدام طرف است،انبار کدام طرف.من در شب گم شده ام.ديوانه وار به بالا نگاه کرد به دنبال نور ميگشت ولي آسمان سياه بود.حتي آن ستاره هاي يخي دور دست هم ناپديد شده بودند.

يک لحظه مي خواست فرياد بزند،جيغ بزند و جيغ بزند،تا از اهل خانه يکي بيدار شود و چراغي روشن کند تا او را پيدا کند وبه خانه ببرد.

ولي غرورش اجازه نداد در حياط پشت خانه خودش که چند قدم با آشپزخانه فاصله نداشت گم شده بود!تا به حال در چنين وضعيت خجالت آوري گرفتار نشده بود.

بند سطل را دور بازويش پيچيد و دوباره دستش را بلند کرد.روي زانوهايش در تاريکي حرکت کرد.ممکن بود به چيزي بر خورد کند به ديوار،به خانه،به انبار هيزم،حتي به ديوار چاه و طاقتش را از دست بدهد.مي خواست تند تر راه بود .نميدانست چه تصميم خطر ناکي گرفته است.ممکن بود دوباره بيفتد و قوزک پايش پيچ بخورد.آن وقت درمانده مي شد و مجبور بود منتظر بماند تا يکي او را پيدا کند.مهم نبود که چه مي کشد.هر چه مي کردبهتر از اين بود که بيچاره و درمانده و گمشده بنشيند و کاري نکند.

ديوار کجا بود؟همين جاها بايد باشد.احساس کرد که در نيمهئ راه جونزبوورو گم شده است.دوباره ترس برش داشت.اگر تاريکي اطراف ادامه داشته باشد چه؟اگر همين طور دور خودش بگردد و دائما به اين طرف و آن طرف بخورد چه؟به خودش گفت:تمامش کن همين حالا تمامش کن.از گلويش صدا هاي عجيب و غريببيرون مي آمد.

با پاهايش مي جنگيد،نفسش را آرام تر کرد،به خود نهيب زد که آرام بگيرد.با خودش گفت:اين اسکارلت اوهارا است.او در تارا بود.قدم به قدم آن جا را بهتر از کف دستش مي شناخت.پس چرا نمي توانست يک قدمي خود را ببيند؟مي دانست در تارا چه چيز هايي وجود دارد.کاري که بايد مي کرد پيدا کردن آنها بود.

مي خواست اين کار را روي دو پايش انجام دهد.نه مثل بچه ها يا سگ ها روي چهار دست و پا.سرش را بالا گرفت و شانه هاي ظريفش را راست کرد.شکر خدا کسي نديد که او اين چنين بر خاک افتاده و يا اينطور آهسته آهسته پيش مي رود.هر گز در زندگي به زانو در نيامده بود حتي ارتش شرمن پير هم نتوانسته بود او را به خاک بياندازد.هيچ کس و هيچ چيز نمي توانست او را به زانو در آورد مگر اين که خودش اجازه ميداد و آن وقت اگر به خاک مي افتاد سزاوارش بود.از تاريکي وحشت کرده بود،مثل ني ني کوچولو هاي ترسو!

همين فکر و خيال هاست که مرا زمين مي زند،مثل آدمي ترسو که سقوط کرده باشد.از خودش متنفر بود،از اينکه به اين چيز ها فکر کرده از خودش بدش آمد اين حقارت او را دوباره گرم کرد"ديگر اجازه نميدهم چنين چيزي دوباره پيش بيايد،هرگز،مهم نيست چه پيش آيد.اگر تمام جاده را هم افتام و خيزان بروي راهت فقط مي تواند به طرف بالا باشد اگر زندگي ام آشفته شود بايد آشفتگي را پاک کنم،هرگز تسليم نخواهم شد.

سطل زغال سنگ را جلوي خودش نگه داشته بود و با قدم هاي محکم پيش مي رفت.يک مرتبه سطل به چيزي خورد.خنده بلندي کرد،بوي چوب هاي کاج که تازه بريده شده بود در مشامش نشست. به جلوي انبار هيزم رسيده بود.انبار زغال سنگ درست کنارش قرار داشت.اين همان جايي بود که مي خواست برود.

************************************************** *************

دريچه آهنين بخاري بسته شد.آتش زبانه کشيد و از سوختن زغال سنگ سر و صداي زيادي به پا شد،مامي در بستر حرکتي کرد.اسکارلت به سرعت به طرف تختخواب دويد تا دوباره لحاف را مرتب کند.اتاق سرد بود.

مامي درد مي کشيد،با چشمان نيمه باز به اسکارلت نگاه کرد.با ناله اي ضعيف گفت:"صورتت را سياه کردي،دستهايت را هم همين طور."

اسکارلت گفت:"مي دونم.مي شورمشان.همين الان."و قبل از اين که مامي حرفي بزند پيشانيش را بوسيد.

-دوستت دارم مامي.

دردش کاهش يافته بود.داشت مي خوابيد،گفت:

-لازم نيس چيزي را که خودم خوب مي دانم بهم بگي.

اسکارلت با خودش گفت:"چرا،لازمه."مي دانست مامي صدايش را نمي شنود ولي با صداي بلندي ادامه داد.نيمي با خودش و نيمي خطاب به مامي"خيلي هم لازمه.من به ملاني نگفتم،به رت هم نگفتم،تا اينکه خيلي دير شد.هيچ وقت به خودم فرصت ندادم که بدانم آنها را دوست دارم،و همين طور تو را ،حداقل نمي خواهم اشتباهي را که در مورد آنها کردم در مورد تو هم بکنم."

اسکارلت به صورت استخواني پيرزن در حال مرگ نگاه کرد."دوستت دارم مامي."بعد زمزمه کرد:"اگه تو نبودي که منو دوست داشته باشي،چه به سر من مي اومد؟"

پريسي سرش را از لاي در توي اتاق مريض کرد. گفت: ميس اسکارلت، اقاي ويل گفت من بيام پيش مامي بمونم تا شما صبحانه بخوريد. دليله مي گه اگه شما اين طور به پرستاري مامي ادامه بدين ضعيف مي شين. براتون يک تيکه گنده گوشت با آبش گذاشته کنار.

اسکارلت فورا پرسيد: آبگوشت مامي چي شد؟ دليله خودش مي دونه که هر روز صبح آبگوشت گرم حاضر کنه.

پريسي در را باز کرد و داخل شد: ايناهاش، من با خودم آوردم. با سيني غذا پيش آمد. ولي مامي که خوابيده ميس اسکارلت، نمي خواين تکونش بدين تا بيدار شه آبگوشتشو بخوره؟

"درش را بذار روش باشه، بذارش اون جا کنار بخاري. وقتي برگشتم، خودم به اش مي دم."

اسکارلت به شدت احساس گرسنگي کرد. بخاري که از آبگوشت داغ بر مي خواست به يادش اورد که خيلي گرسنه است.

با عجله در آشپزخانه دست و صورتش را شست. لباس بلندش هم کثيف شده بود، آن هم بايد عوض مي شد. تصميم داشت بعد از صبحانه پيراهن تميز بپوشد. وقتي اسکارلت به اتاق غذاخوري وارد شد ويل داشت از سر ميز بلند مي شد. کشاورزان نمي توانستند وقت خودشان را تلف کنند، به خصوص در آن روز گرم و آفتابي که اشعه طلايي خورشيد از پنجره ديده مي شد.

ويد اميدوارانه پرسيد: عمو ويل، منم مي تونم به شما کمک کنم؟ روي صندلي پريد و به جست و خيز پرداخت. وقتي چشمش به مادرش افتاد بي حرکت ايستاد. مجبور بود سر ميز بماند و بهترين احترام را به مادرش بگذارد. پيش از آنکه او بنشيند. به آرامي پيش رفت و صندلي را برايش نگه داشت.

***

پسر خوش قيافه اي بود. اسکارلت اين را فهميده بود. ويد از سنش کمي بزرگ تر نشان مي داد، حدود سيزده سال، در حالي که دوازده سال بيشتر نداشت. عجيب نبود که اسکارلت مجبور مي شد زود به زود برايش لباس بخرد. رشد او سريع بود و زود بزرگ مي شد، سوالن هم اين کار را عجيب نمي دانست.

خدايا! لباس ويد را چه کنم. رت خودش هرچه لازم است مي کند. من اصلاً ني دانم پسرها چه مي پوشند يا از کجا بايد لباس پسرانه خريد. آستين هايش ديگر جر و واجر شده، احتمالاً بايد يک شماره بزرگ تر بخرم، بايد عجله کنم. مدرسه بايد به زودي شروع شود. اگر تا حالا شروع نشده باشد. من حتي نمي دانم امروز چندم است.

اسکارلت خود را توي صندلي انداخت. ويد هنوز آن را نگه داشته بود. اميدوار بود آن چيزهايي را که مي خواست بداند از ويد بشنود، اما اول بايد صبحانه مي خورد. آيا ممکن است دهن آدم اين قدر آب بيفتد، احساس مي کنم که دارم غرغره مي کنم. با فکري پرپشان از ويد تشکر کرد: متشکرم ويد هامپتون. گوشت واقعا عالي بود، کاملا خوب و آبدار به نظر مي آمد، تکه ي بزرگ که حسابي سرخ شده بود. دستمال سفره را بدون اينکه باز کند در دامنش گذاشت وکارد و چنگال دست گرفت.

ويد با احتياط گفت: مادر؟

اسکارلت گوشت را بريد. هوم؟

"لطفا مي شه با عمو ويل به مزرعه بروم؟ "

اسکارلت آداب ميز غذاخوري را شکست و با دهان پر حرف زد. گوشت لذيذ بود : بله البته برو.

دست هايش مشغول بريدن تکه ي ديگري بود.

الا فرياد زد: منم ميام.

سوزي دختر سوالن هم گفت: منم همين طور.

ويد گفت: شما دعوت شديد؟ رفتن به مزرعه کار مرداس. دخترا تو خونه مي مونن.

سوزي به گريه افتاد.

سوالن به اسکارلت گفت: حالا ببين چکار کردي؟

"من؟ اين سر و صدا که مال بچه ي من نيست"

اسکارلت از وقتي که به تارا برگشته بود نمي خواست با سوالن دعوا کند ولي عادت هاي زندگي، قدرت زيادي دارند. انها دعوا را شروع کرده بودند. مثل بچه ها، گويي اصلا نمي خواستند به ان خاتمه دهند.

ولي من نمي خواهم اجازه دهم که اين غذاي مرا خراب کند، خدا ميداند چقدر دلم مي خواست دوباره در اينجا غذا بخورم.

اسکارلت در دل با خود حرف مي زد و خودش را با ماليدن کره بر روي گوشت و ريختن مقدار زيادي سس در بشقاب خودش سرگرم مي کرد. او حتي وقتي ويد همراه ويل از اتاق خارج شد سرش را بلند نکرد. گريه الا شروع شد.

سوالن فرياد زد: ساکت بشين. هر دوتاتون .

اسکارلت مقداري آب گوشت روي غذايش ريخت و کاردش را در ميان آن فرو کرد.

الا با گريه گفت: اگه عمو رت اينجا بود اجازه مي داد منم برم.

اسکارلت با خود گفت: اصلا به اين حرف ها گوش نمي دهم. گوش هايم را مي بندم و از صبحانه لذت مي برم. تکه گوشتي را به دهان گذاشت و مقداري مخلفات ديگر به همراه کمي آب گوشت خورد.

صداي الا کاملا بر اسکارلت تاثير گذاشت: مادر، مادر، عمو رت کي مي ياد به تارا؟

اين کلمات به وضوح در مقابل او ادا شده بود و حالا غذايي به آن خوشمزگي در معده اش به خاک اره تبديل مي شد. چه مي توانست بگويد. خودش نمي خواست و نمي توانست آن را باور کند. چطور مي توانست به سوال الا جواب بدهد. "هيچ وقت" اين جواب الا بود؟ با بي ميلي به صورت سرخ شده ي دخترش نگاه کرد. الا همه چيز را خراب کرده بود. نمي شد مرا تنها بگذارد. لااقل وقتي دارم صبحانه مي خورم؟

الا گيسوان حنايي زنگ و فرفري خود را از پدرش فرانک کندي به ارث برده بود. مثل سيم هاي مارپيچ زنگ زده دور صورت اشک آلودش را مي پوشاند، هميشه از اينکه پريسي موهايش را محکم با نوار مي بست ناراضي بود و اغلب تن به اين کار نمي داد. هر چقدر هم با آب نرمشان مي کرد، باز هم راضي نميشد. هيکلش هم به سيم شباهت داشت، پوست و استخوان بود. از سوزي بزرگتر بود. تقريبا هفت ساله و در مقايسه با او کوچک تر مي نمود. قدش هم يک سر و گردن از سوزي کوتاه تر بود. سوزي هيکل درشت تري داشت و به راحتي مي توانست او را آزار بدهد.

اسکارلت با خود فکر کرد تعجبي ندارد که الا سراغ رت را مي گيرد. او واقعا الا را دوست دارد، و من ندارم. مرا عصبي مي کند همان طور که فرانک مي کرد. خيلي سعي کردم، ولي نمي توانم دوستش داشته باشم. در جواب الا گفت: اين به بزرگ ترها مربوط است. مي روم مامي را ببينم.

الان نمي توانست به رت فکرکند، تحملش را نداشت، مي خواست اين کار را براي بعد بگذارد، . براي وقتي که آشفته نباشد. غذا دادن به مامي فعلا مهم تر بود - خيلي مهم تر.

***

"فقط يک قاشق ديگر مامي عزيزم، بخور تا خوشحال بشم."

پيرزن سرش را از مقابل قاشق کنار برد، آهي کشيد. "خسته ام"

اسکارلت گفت: مي دونم، مي دونم. بخواب، ديگه اذيتت نمي کنم. به ظرف غذا که تقريبا هنوز پر بود نگاه کرد. غذاي مامي هر روز کمتر و کمتر مي شد.

مامي به آرامي گفت: ميس الن...

اسکارلت جواب داد: من اينجام، مامي. وقتي مامي او را نمي شناخت، وقتي فکر مي کرد دست هاي نرمي که دست خشک او را نوازش مي کنند به مادر اسکارلت تعلق دارد، به شدت ناراحت مي شد. نبايد از اين مساله ناراحت شوم، هر بار که اين اتفاق مي افتاد اسکارلت همين حرف را به خودش مي زد. مادر با همه مهربان بود، يک فرشته بود، يک بانوي تمام عيار بود. بايد وقتي مامي مرا با او اشتباه مي گيرد خوشحال باشم، بايد فکرکنم که دارد براي من دعا مي کند. من حسادت مي کنم، مامي او را بيشتر از من دوست دارد. گمان کنم براي اين حسادتم به جهنم خواهم رفت... مگر اينکه ديگر به جهنم عقيده نداشته باشم... و يا حتي به بهشت

"ميس الن..."

"من اينجام مامي"

چشمان پيرش را کمي باز کرد" تو ميس الن نيستي."

"من اسکارلتم، اسکارلت خودت"

"ميس اسکارلت، من آقاي رت را مي خوام، مي خوام يه چيزي به اش بگم..." اسکارلت لبانش را گزيد. من هم او را مي خواهم . به آرامي گريه کرد. خيلي زياد. ولي او رفته مامي. چيزي را که مي خواهي نمي توانم به تو بدهم.

ديد که مامي تقريبا به حالت بي هوشي افتاد. از اين بابت تا حدي خوشحال شد. حداقل مامي ديگر درد نمي کشيد. قلبش چنان تير کشيد که گويي چند چاقو

در آن فرو شده است. چقدر به رت احتياج داشت، به خصوص حالا که حرکت ارام مامي به سوي مرگ تندتر مي شد. اگر مي توانست بيايد و همان غمي را که من احساس مي کنم احساس کند چقدر خوب مي شد. رت مامي را دوست داشت و مامي هم او را. رت مي گفت هرگز در زندگي تا اين حد سعي نکرده توجه کسي را به انداره توجه مامي به خودش جلب کند و هرگز براي عقيده کسي به اندازه عقيده مامي احترام قائل نبوده است. وقتي بفهمد که او مرده، قلبش مي شکند و آرزو مي کند کاش مي توانست با او خداحافظي کند...

اسکارلت سرش را بلند کرد و چشمانش را گشود. نزديک بود ديوانه شود. به پيرزن دانا نگاه کرد، کوچک و سبک زير لحاف خوابيده بود. "اوه، مامي عزيزم، متشکرم" نفس بلندي کشيد "براي اينکه کمکم کني پيش تو آمدم. آمدم تا تو دوباره همه چيز را روبه راه کني، و تو من کني، همان طور که هميشه کردي."

ويل را در اصطبل يافت که اسب ها را تيمار مي کرد. اسکارلت گفت: خوشحالم که اينجا پيدات کردم ويل، مي تونم از اسب و درشکه استفاده کنم؟ چشمان سبزش مي درخشيد، مثل هميشه سرخاب نماليده بود و گونه هايش درخشش طبيعي خود را داشت. "مجبورم به جونزبورو بروم. مگر اينکه شايد، راستي تو کاري در جونزبورو نداري که مجبور باشي خودت بري، داري؟" در مدتي که منتظر جواب بود نفسش را در سينه حبس کرد.

ويل به آرامي نگاهش کرده، بيشتر از آنچه که اسکارلت فکر مي کرد او را مي شناخت. "کاري هست که من بتوانم برايت بکنم؟ اگر خواستم به جونزبورو بروم حتما برايت انجام مي دهم."

"اوه، ويل تو چقدر خوب و دوست داشتني هستي. من بهتره اينجا پيش مامي بمونم. مي خوام رت بدونه که مامي در چه وضعي است. خيلي سراغشو مي گيره. رت هيشه به او علاقه داشت، اگر ازش بي خبر بمونه هيچ وقت خودشو نمي بخشه." با يال اسب بازي مي کرد. "اون الان تو چارلزتونه. دنبال کارهاي خانوادگي. مادرش بدون مشورت با او آب نمي خوره."

اسکارلت به بالا نگاه کرد. صورت بي تفاوت ويل را ديد. بعد نگاهش را از او گرفت. مشغول بافتن يال اسب شد. آن چنان جدي اين کار را مي کرد که گويي اهميت حياتي دارد. "اگر تو بخواي تلگرافي بفرستي، آدرسشو به ات مي دم. بهتره از جانب خودت اين کار را بکني ويل. رت مي دونه که من چقدر به مامي علاقه دارم. اگر من تلگراف کنم ممکنه فکر کنه دارم مريضيشو بزرگ مي کنم. " سرش را بلند کرد و با لبخند زيبايي به ويل گفت: اون فکر مي کنه من به اندازه يه سوسک هم احساس ندارم"

ويل مي دانست که اين بزرگ ترين دروغ است. به آرامي گفت: به نظرم حق با تو باشه، رت بايد هرچه زودتر بياد. من همين الان راه مي افتم. با اسب زودتر از کالسکه مي رسم.

اسکارلت دست از بافتن برداشت: متشکرم آدرسش تو جيبم است.

ويل گفت: براي شام بر مي گردم. زين را از جايش پائين گذاشت، اسکارلت به او کمک کرد. حالا خود را قدرتمند حس مي کرد. مطمئن بود که رت خواهد آمد. اگر به محض اينکه تلگراف را دريافت کند راه بيفتد تا دو روز ديگر در تارا خواهد بود.

دو روز گذشت، ولي رت نيامد. سه روز ، چهار روز. پنج روز. باز هم نيامد اسکارلت ديگر به صداي چرخ هاي کالسکه يا سم اسب سواران توجهي نمي کرد. لباس هاي ژنده پوشيده بود، به هر صدايي گوش داده بود. ولي اکنون صداي ديگري توجه او را جلب مي کرد. صداي نفس هاي سخت مامي. مامي به خودش فشار مي آورد تا نفس بکشد. مثل اين بود که بدن نحيف و فرسوده ي او ديگر قدرت به درون کشيدن هوا و پس دادن ان را نداشت. ولي نفس مي کشيد. هر لحظه چين و چروک گردنش بيشتر و لرزان تر مي شد.

سوالن هم به اسکارلت پيوسته بود و در پرستاري و مراقبت از مامي شرکت مي کرد. " او مامي من هم هست، اسکارلت." هر دو حسادت و سخت دلي طولاني را کنار گذاشته بودند و احساس مي کردند که بايد در مراقبت از مامي با هم شريک باشند. هرچه بالش در خانه بود آورده بودند و براي راحتي او در بسترش قرار داده بودند. روي بخاري کتري پر آبي قرار داشت که دائما از آن بخار بلند مي شد. روي لب هاي ترک خورده اش روغن مي ماليدند و با قاشق اب در دهانش مي ريختند. ولي از رنج و تقلاي مامي کاسته نمي شد. با دلسوزي و شفقت به آنها نگاه مي کرد. بريده بريده گفت: خودتان را خسته نکنين، فايده اي نداره. کاري نمي تونين بکنين.

اسکارلت انگشتش را روي لب هاي مامي گذاشت. با التماس گفت: هيس، چيزي نگو، سعي کن نيروتو حفظ کني.

چرا چرا؟ خداوند را سرزنش مي کرد. چرا ان وقت ها سرگردان بود و چيزي نمي دانست نگذاشتي راحت بميرد؟ چرا حالا که همه چيز را مي داند او را اينقدر رنج مي دهي؟ در زندگيش با همه مهربان بود. هر کاري مي کرد به خاطر ديگران بود نه براي خودش. سزاوار بهتر از اينهاست. ديگر هرگز تا وقتي زنده ام پيش تو سر خم نخواهم کرد.

ولي در کنار بستر مامي نشسته بود و تمام شب برايش انجيل مي خواند. در صدايش نشانه اي از درد و در قلبش نشانه اي از کفر نبود. برايش سرودهاي روحاني مي خواند. وقتي شب فرا مي رسيد سوالن چراغ را روشن مي کرد و در کنار اسکارلت قرار مي داد، خودش جاي او را مي گرفت و به خواندن کتاب مقدس مشغول مي شد و بعد دوباره نوبت اسکارلت مي شد. و باز هم سوالن، تا وقتي که ويل آمد و او را به اتاق ديگر فرستاد تا کمي استراحت کند. "تو هم همين طور، اسکارلت. برو کمي استراحت کن. من کنار مامي مي مونم. بلد نيستم خوب بخونم، ولي تقريبا همه انجيل را از حفظم."

"پس بخوان. نمي توانم مامي را ترک کنم.همين جا پيشش مي مونم." روي زمين نشست سرش را به ديوار تکيه داد و گوش هايش را به صداي وحشت آور مرگ سپرد.

وقتي اولين اشعه ي نازک روز به پنجره تابيد، صداها ناگهان عوض شد. نفس مامي بلندتر و فاصله ي آنها بيشتر شد. اسکارلت به سرعت از جاي بلند شد. ويل از صندلي جست. "مي روم سوالن را خبر کنم."

اسکارلت کنار بستر روي صندلي نشست. "نمي خواي دستت را بگيرم مامي؟ اجازه بده دستت را بگيرم."

پيشاني مامي چين افتاد، سعي مي کرد صحبت کند. "خيلي... خسته ام."

"مي دونم، مي دونم. خودت را بيشتر خسته نکن. نبايد زياد حرف بزني."

"مي خوام... منتظر آقاي رت... بمونم."

اسکارلت نمي توانست گريه کند. بغض خود را فرو داد.

"نمي خواد نگران باشي، مامي. استراحت کن. اون نتوانست بياد."

صداي پاهايي را در آشپزخانه شنيد. "سوالن و ويل دارند مي آيند اينجا، ما همه اينجا پيش تو هستيم. همه دوستت داريم."

سايه اي روي بستر افتاد و مامي لبخند زد.

"اون منو مي خواد." صداي رت بود. اسکارلت باور نداشت. سرش را بلند کرد و به او خيره شد. رت به آرامي گفت: يه کمي برو اونورتر، مي خوام نزديک مامي باشم.

اسکارلت ايستاد. نزديکي او را حس مي کرد. اندام درشت، نيرو و مردانگي او را حس مي کرد. رت کمي او را آن طرف تر راند وکنار بستر مامي زانو زد.

او آمده بود. همه چيز مي رفت که درست شود. اسکارلت هم کنار او زانو زد. شانه هايش بازوي او را لمس کرد، اگر چه قلبش به خاطر مامي شکسته بود ولي احساس خوشحالي مي کرد.

رت اينجاست، آمده، بالاخره آمد. چه ديوانه اي بودم که اميد آمدنش را از دست دادم.

مامي داشت حرف مي زد. "مي خوام يه کاري برام بکنين." صدايش قوي بود، گويي در آن لحظه قدرتش را باز يافته بود.

رت گفت: هر چه بخواهي مامي. هرچه بخواهي برات مي کنم.

"منو با اون دامن ابريشمي قرمزي که شما به ام دادين دفن کنين. مراقب باشين. مي دونم که لوتي چشمش دنبال اونه."

رت خنديد. اسکارلت متحير شد. خنده، آن هم بالاي سر کسي که دارد مي ميرد؟ وقتي به صورت مامي نگاه کرد ديد که او هم مي خندد، بدون صدا. رت دستش را روي قلبش گذاشت. "قسم مي خورم که نذارم لوتي حتي يه نگاه به اش بکنه مامي. مطمئنم که اين دامن هم با تو به بهشت ميره."

دست مامي به سويش دراز شد، صورتش را به طرف خود کشيد و دهانش را به گوش او نزديک کرد.

"مواظب ميس اسکارلت باشين، اون به مراقبت احتياج داره. من ديگه نمي تونم اين کار را بکنم. "

اسکارلت نفسش را نگه داشت.

رت گفت: هرچي تو بخواهي مامي.

"قسم بخور." فرمان مامي ضعيف ولي عبوسانه بود. رت گفت: قسم مي خورم.

اسکارلت با ناله اي نفسش را رها کرد. "اوه، مامي، عزيزم، متشکرم."

فرياد زد: مامي...

"صدايت را نمي شنوه اسکارلت، مرده."

دست بزرگ رت به آرامي روي صورت مامي کشيده شد و چشمانش را بست. رت به آرامي گفت: مامي به تنهايي خودش يک دنيا بود که رفت، يک تاريخ بود که به پايان رسيد. روحش قرين آرامش باشد.

"آمين" صداي ويل بود که ميان در ايستاده بود. رت برگشت. "سلام ويل، سوالن"

سوالن فرياد زد: تا آخرين لحظه براي تو نگران بود اسکارلت. تنها محبوبش تو بودي. و با صداي بلند گريه کرد. ويل او را در بازوانش گرفت. دست بر پشتش گذاشت و اجازه داد همسرش بگريد.

اسکارلت به طرف رت دويد، گفت: دلم خيلي برايت تنگ شده بود رت مچ او را گرفت و پايين آورد.

"نکن اسکارلت، هيچي عوض نشده." صدايش آرام بود. اسکارلت معني اين کار رت را نمي فهميد. "منظورت چيه؟"

رت خود را عقب کشيد. "منو وادار نکن دوباره بگم. اسکارلت. خودت خوب مي دوني منظورم چيه."

"من نمي دونم. حرفتو باور نمي کنم. .تو نمي توني منو ترک کني، واقعا نمي توني وقتي که دوستت دارم و به شدت به ات احتياج دارم. اوه رت، اين طوري به من نگاه نکن تا کمي آرام بشم. تو به مامي قول دادي."

رت سرش را تکان داد. لبخند کم رنگي روي لب هايش نشست.

"درست مثل بچه هايي اسکارلت. در اين سال هاي طولاني بايد منو شناخته باشي، حالا همه چيز را فراموش کردي، چون دلت مي خواد که فراموش کني. دروغ گفتم. دروغ گفتم چون مي خواستم اين پيرزن عزيز را در آخرين لحظه ي عمرش خوشحال کنم. يادت باشه پيشي کوچولو، من يک رذلم. جنتلمن نيستم."

اسکارلت با هق هق گفت: نرو رت، خواهش مي کنم" بعد با دو دست صورتش را پوشاند. اگر دوباره التماس مي کرد. هيچ وقت خود را نمي بخشيد. به سرعت سرش را برگرداند، نمي توانست رفتن او را ببيند. سوالن با پيروزي به او نگاه مي کرد و ويل با ترحم.

سرش را راست نگه داشت وگفت: برمي گرده، هميشه بر مي گرده ." و در دل ادامه داد: اگر اين را هميشه تکرار کنم، ممکن است باورکنم. شايد حقيقت پيدا کند.

با صداي بلندي گفت" هميشه. بعد نفس بلندي کشيد "سوالن ، دامن مامي کجاس، مي خوام خودم مراقبت کنم تا اون دفن بشه."

اسکارلت تا وقتي مامي را شستند و دامن تنش کردند خودش را نگه داشت. ولي وقتي ويل تابوت را آورد، ديگر نتوانست خودش را نگه دارد. لرزشي بزرگ و تشنجي بي سابقه بدنش را گرفت، بدون اينکه حرفي بزند، گريخت.

با خود فکر کرد به هوا احتياج دارم. مي خواهم از اين خانه بيرون بروم و از همه دور شوم. گريه ي بچه ها را که از ترس بود از توي آشپزخانه مي شنيد. دامنش را بالا گرفت و دويد.

هواي صبح تازه و خنک بود. اسکارلت نفس عميقي کشيد . تاريکي هوا را احساس کرد. نسيم ملايمي به گيسوانش مي خورد و گردن زيبايش را نوازش مي داد. آخرين باري که به گيسوانش بروس کشيده بود کي بود؟ به خاطر نمي اورد. مامي حتما عصباني مي شود.

اوه، انگشتان دست راستش را به دهان برد تا جلوي گريه اش را بگيرد، روي علف هاي بلند پايين تپه که به رودخانه مي رسيد سر خورد. بوي درختان کاج به مشامش مي خورد و احساس لذت مي کرد. انبوهي از برگ هاي سوزني زمين را پوشانده بود. صدها سال بود که درختان کاج برگ هاي خود را فرو مي ريختند.

اسکارلت تنها بود. حالا خانه از ديدش پنهان شده بود . ناتوان روي زمين افتاد بعد راست نشست و به درختي تکيه کرد. مي خواست فکر کند؛ بايد راهي براي نجات زندگي اش از ويراني باشد. نمي خواست طور ديگري فکر کند.

ولي نمي توانست ذهنش را از پريشاني پاک کند. افکارش دائما متوجه چيزهاي مختلفي مي شد. گيج و خسته بود. قبلا هم خسته بود، سال ها پيش، خسته تر از امروز. ولي وقتي مجبور شد از آتلانتا خارج شود و از ميان خيل سربازان يانکي بگذرد و به تارا بيايد، اجازه نداده بود خستگي او را از پاي در آورد، وقتي قحطي آمد او چون مرده اي متحرک ضعيف شد، وقتي آن قدر پنبه مي چيد که از دست هايش خون مي ريخت، وقتي مثل قاطر خودش را به خيش مي بست و زمين را شخم مي زد، وقتي مجبور بود با تن رنجور در مقابل هر مشکل کوچکي بايستد. باز هم اجازه نمي داد خستگي بر او چيره شود حالا هم نمي خواست تسليم شود. تسليم در وجودش نبود.

به دور دست خيره شد. با تمام بدبختي هاي خود روبرو بود. مرگ ملاني ... مرگ مامي و دوري رت که مي گفت ازدواج و زندگي انها مرده است.

اين بدتر از همه بود. رت رفته بود. اين، آن چيزي بود که مي بايست با آن روبه رو مي شد. صداي رت در ذهنش زنده شد: هيچي عوض نشده.

نمي توانست حقيقت داشته باشد! ولي حقيقت داشت در پي راهي بود که او را برگرداند. هميشه مي توانست هر مردي را که مي خواهد به دست اورد و رت هم مردي بود مثل مردهاي ديگر، نبود؟

نه، او مثل مردان ديگر نبود و به همين دليل اسکارلت او را مي خواست.

لرزيد، و ناگهان ترس بر او چيره شد. اگر اين بار شکست بخورد، چه؟ هميشه برده بود، هميشه پيروز شده بود. از هر راهي که ممکن بود. هميشه هر طور که بود هر چه مي خواست به دست آورده بود. تا امروز که اين طور بود.

بالاي سرش مرغي با صداي ناهنجار خواند. اسکارلت به بالا نگاه کرد.

صداي جيغ مرغ را شنيد. فرياد زد: برو گم شو، ولم کن.پرنده پرواز کرد. صداي بال هاي آبي رنگش به گوش رسيد.

مجبور بود فکر کند، مي خواست آنچه را که رت گفته بود به ياد آورد. نه آن چيزهايي را که امروز صبح گفت يا ديشب که مامي مرد. بلکه خيلي دورتر، آن شب که در آتلانتا خانه را ترک مي کرد، چه گفت؟ حرف زد و حرف زد، درباره ي همه چيز. آرام بود و به طرز آزاردهنده اي صبور. اين رفتار رت هميشه او را به مرز جنون مي رساند ولي رت اصلا اهميت نمي داد.

ذهنش به دنبال جمله هاي فراموش شده مي گشت، خستگي خود را از ياد برده بود.

بالاخره آنچه را مي خواست يافت. بله. بله به خوبي به ياد مي اورد. رت پيشنهاد طلاق داده بود و بعد در مقابل اعتراض شديد او به اين پيشنهاد، حرفش را زده بود . اسکارلت چشمانش را بست، صداي او را در ذهنش مي شنيد. "سعي مي کنم گاهي سري به تو بزنم تا جلوي دهن مردم را بگيرم" اسکارلت خنديد. هنوز پيروز نشده بود، ولي باز هم فرصت داشت. يک فرصت کوچک، کافي است.

از جا بلند شد. برگ هاي سوزني کاج را از لباس و گيسوانش تکاند. سر و وضعش آشفته بود. رود گل آلود و زرد رنگ فلينت از عمق دره اي که به جنگل کاج منتهي مي شد، مي گذشت.

اسکارلت به پايين نگاه کرد و مشتي برگ سوزني کاج به رودخانه ريخت. برگ ها در پيچش اب ناپديد شدند. با خودش زمزمه کرد : بچرخيد، جلو برويد، مثل من، به عقب نگاه نکنيد، هر چه بايد بشود، مي شود، جلو برويد.

به اسمان روشن نگاه کرد. خطي از ابرهاي سفيد در دل آن ديده مي شد. به نظر مي آمد پر از باد است، با خود فکر کرد که هوا مي رود سردتر بشود. بهتر است امروز بعد از ظهر در مراسم تدفين، لباس گرمي بپوشم.

به طرف خانه برگشت. علفزار سراشيب از باران شب گذشته خيس بود ولي چه اهميت داشت. بايد به خانه بازگردد و کمي به خودش برسد. اين را که هميشه بايد اراسته به نظر بيايد به مامي مديون بود. مامي وقتي او را نامرتب مي ديد داد و فرياد راه مي انداخت.

3

اسکارلت پيچ و تاب مي خورد و راه مي رفت. قبلا مي بايست به همين شدت خسته شده باشد. ولي اصلا به خاطر نمي آورد. خسته تر از آن بود که چيزي را به ياد بياورد.

از مراسم تدفين خسته شدم، از مرگ خسته شدم، از زندگي خودم که در حال نابودي است خسته شدم. مدتي کوتاه آمدند و بعد همه مرا تنها گذاشتند.

گورستان تارا وسيع نبود. گوري که براي مامي کنده بودند بزرگ مي نمود. اسکارلت با خود فکر کرد حتي بزرگ تر از گور ملي است. ولي مامي لاغر شده بود، شايد ديگر آن قدر بزرگ نبود و به چنين گور بزرگي احتياج نداشت.

اگرچه آسمان آبي بود و خورشيد مي درخشيد ولي، باد مي وزيد و در گور، مي پيچيد. برگ هاي زرد سراسر گورستان را پوشانده بود و باد آنها را جابه جا مي کرد. با خود گفت: پاييز در راه است، اگر تابه حال نرسيده باشد. من هميشه از پاييز تارا خوشم مي آمد. در جنگل سواري مي کردم. روي زمين گويي طلا ريخته اند. هوا بوي شراب مي دهد. ازخيلي وقت پيش، از وقتي که پايا مرد، يک فرصت سواري در تارا پيدا نکردم.

به سنگ قبرها نگاه کرد. جرالد اوهارا، متولد کاونتي ميت، ايرلند. الن روبيلارد اوهارا، متولد ساوانا، جورجيا. جرالد اوهارا، پسر- و سه سنگ قبر کوچک هر سه مثل هم. برادراني که او هرگز نديده بود.

بالاخره مامي هم در اين گورستان دفن شد. کنار ميس الن، اولين عشقش، نه مثل يک برده بلکه مثل انساني آزاد.

سوالن فرياد کشيد، سرش را به اسمان کرد و فرياد کشيد: ولي من در اين جنگ پيروز شدم، ويل هم به من کمک کرد. تا وقتي که ويل پا بر زمينش مي گذارد تارا زنده خواهد ماند.

خيلي بد است که اين قدر سخت گيري مي کند و نمي گذارد پولي به او بدهم. ظاهر خانه واقعا وحشتناک شده است.

گورستان هم وضع درستي نداشت. علف هاي هرز همه جا روييده است. کاملا از بين رفته. جاي گندي شده. اصلا مراسم تدفين چيزگندي است، مامي هيچ خوشش نمي آيد. اين دعاخوان سياه پوش همين طور سرش را پايين انداخته و جلو جلو مي رود، حتي مامي را نمي شناسد، شرط مي بندم مامي به حرف هاي اوگوش نميدهد، وقتش راتلف نمي کند. او کاتوليک بود، پيروکليساي رم. توي خانه روبيلاردها همه کاتوليک رمي بودند، مگر پدربزرگ. او زياد حرف نمي زد که مامي از او ياد بگيرد و تکرار کند. بايد يک کشيش خبر مي کرديم، ولي نزديکترين کشيش هم در آ تلانتا است. چند روز طول مي کشيد. بيچاره مامي، همين طور هم بيچاره مادر. تدفينش بدون کشيش انجام شد، مثل پدر، ولي من مي دانم که اصلا براي او مهم نبود. عادت داشت وقتي هر شب مادر دعا مي خواند چرت بزند.

اسکارلت به گورستان آشفته و رنگ و رو رفته نگريست و بعد به ظاهر خراب خانه. خوشحالم که مادر اينجا نيست که اين اوضاع را ببيند. ناگهان درد و خشم وجودش را فرا گرفت. اينها همه مي توانست قلب او را بشکند. براي يک لحظه قامت بلند و اراسته ي مادرش را ر نظر اورد. گويي الن اوهارا در ميان تشييع کنندگان بود. هميشه به طرز شايسته اي اراسته بود. با دست هاي سفيدش سوزن دوزي مي کرد و يا دستکش مي پوشيد و براي سرکشي و ترحم به اين و آن از خانه خارج مي شد. هميشه مراقب بود که همه کارها به طور کامل انجام شود. کليه ي امور تارا تحت نظر و با راهنمايي هاي او سر و سامان مي يافت. چطور به اين کارها رسيدگي مي کرد؟ اسکارلت در دل فرياد کشيد چگونه تا وقتي که زنده بود محيط خانواده اش را دوست داشتني و زيبا مي کرد؟ ما همه خوشحال بوديم. مهم نبود چه حادثه اي پيش مي امد. مادر خود به خوبي ترتيبش را ميداد. چقدر دلم مي خواست الان اينجا بود. مرا تنگ در اغوششش مي فشرد و تمام بدبختي هايم ناگهان از ميان مي رفت.

نه، نه، نمي خواهم اينجا باشد. وقتي ببيند چه بر سر تارا آمده خيلي غمگين مي شود. وقتي ببيند چه بر سر من آمده به سختي ناراحت مي شود. ممکن است از من نااميد شود و اين براي من قابل تحمل نيست. همه چيز مي خواهم جز اينکه او اينجا باشد. ديگر فکرش را نمي کنم. نبايد. درباره چيز ديگري مي انديشم – تعجب مي کنم چطور دليله عقلش نرسيد که چيزي براي مهمانان درست کند تا بعد از مراسم تدفين بخورند. اين فکر سوالن نيست او دلش نمي ايد پول بالاي اين چيزها بدهد.

هيچ کس به مراسم نيامده. حداقل به خاطر غذا خوردن هم سري به اينجا نزده اند. حالا اين دعا خوان سياه پوش مي تواند به اندازه ي بيست نفر بخورد، از ظاهرش که اين طور پيداست، اگر بخواهد داستان استراحت در آغوش ابراهيم را همين طور ادامه دهد و بعد از روزخانه ي اردن عبور کند، جيغ مي کشم. آن سه زن باريک و استخواني که او انها را اعضاي گروه خوانندگان مي داند از بس دستپاچه شده اند حتي يک تکان کوچولو هم به خود نمي دهند. کر بايد روحاني باشد. بايد طبل مي زدند. مامي بايد آوازي به لاتين مي شنيد، نه مثل آواز "بالا رفتن ازنردبان يعقوب". آه، خيلي آزاردهنده است. خوبيش اين است که تقريبا کسي نيامده، فقط سوالن، ويل، من، بچه ها و مستخدم ها. حداقل او را دوست داشتيم و دلمان از رفتنش تنگ مي شود. چشمان سام گندهه از گريه قرمز شده، پورک پير و بيچاره را ببين، او هم گريه مي کند. موهايش کاملا سفيد شده. هيچ وقت فکر نمي کردم پير بشود. ديلسي نشان نمي دهد که پير شده، با اين همه حوادثي که اتفاق افتاده با اون روزهايي که تازه به تارا آمده بود فرقي نکرده.

ذهن خسته و اشفته اسکارلت ناگهان برانگيخته شد. پورک و ديلسي در تارا چه مي کردند؟ سال ها بود که ديگر در تارا کاري نداشتند. بعد از اينکه پورک خدمتکار رت شد و زنش، ديلسي را به عنوان پرستار بو پسر ملاني پذيرفتند، ديگر هيچ کدامشان به تارا نيامده بودند. براي چه به اينجا آمده اند؟ براي خاطر مامي؟ از کجا خبر داشتند؟ آنها که نمي دانستند. مگر اينکه رت گفته باشد.

همه جا را با دقت نگاه کرد. رت برگشته؟ نشاني از رت نمي ديد.

به محض اينکه مراسم پايان يافت اسکارلت مستقيما به سوي پورک رفت. ويل و سوالن را با دعا خوان روده دراز تنها گذاشت.

چشمان پورک هنوز پر از اشک بود" روز غم انگيزيه ميس اسکارلت."

"همين طوره پورک" تصميم نداشت ناگهان او را سوال جواب کند. البته هنوز نمي دانست چه چيزي را مي خواهد بپرسد.

در کنار مستخدم سياه پوست پير راه مي رفت و به صحبت هاي او درباره ي آقاي جرالد، مامي و روزهاي نخستين تارا گوش مي داد. فراموش کرده بود که پورک مدت هاي طولاني در خدمت پدرش بود. به همراه اربابش جرالد اوهارا وقتي به تارا آمده بود که در انجا چيزي جز يک خانه ي سوخته ي قديمي و مزارع خشک و بي حاصل وجود نداشت. احتمالا پورک هفتاد سال يا بيشتر داشت.

کم کم، اطلاعاتي را که مي خواست به دست آورد. رت به چارلزتون برگشته تا در آنجا اقامت کند. پورک تمام لباس هاي او را بسته بندي کرده بود و به بندر فرستاده بود تا با کشتي حمل شود.

اين آخرين کاري بود که براي رت انجام داده بود. اکنون بازنشسته بود، انعام خوبي گرفته بود و مي توانست هرجا که دلش خواست خانه اي براي خود بخرد. پورث با افتخارگفت: مقداري هم براي خانواده ام مي ماند. ديلسي هم ديگر نيازي به کار کردن نداشت و پريسي نيز جهيزيه اي داشت که به خانه ي شوهر ببرد. پريسي دختر خوشگلي نيست، ميس اسکارلت. الان بيست و پنج سالشه ولي با ارثيه اي که براش مي مونه مي تونه براي خودش به آسوني دختراي خوشکل شوهر پيدا کنه.

اسکارلت خنديد و خنديد و حرف پورک را که مي گفت: رت يک جنتلمن واقعي است تصديق کرد، در دل خشمگين بود. سخاوت اين جنتلمن واقعي کارها را خراب مي کرد. اگر پريسي مي رفت ،ديگر چه کسي از ويد و الا پرستاري مي کرد.؟ ديگر از کجا مي توانست پرستاري براي بو پيدا کند؟ او به تازگي مادرش را از دست داده و پدرش نزديک است از غصه ديوانه شود. حالا ديلسي همسر پورک هم داشت از آن خانه مي رفت. اسکارلت آرزو کرد که کاش او هم مي توانست برود، همه چيز و همه کس را پشت سر بگذارد.

يا مريم مقدس! من به تارا آمدم تا با استراحت زندگي ام را دوباره به جريان بياندازم، ولي تنها چيزي که اينجا ديدم مشکلاتي است که باز هم خودم بايد آنها را سر و سامان بدهم. آيا هيچ وقت نمي توانم استراحت کنم؟

به اصرار ويل، اسکارلت رفت که استراحت کند. ويل به آرامي و متانت از او خواست که به بستر برود و بخوابد، به ديگران هم سفارش کرد که مزاحم استراحت او نشوند.

اسکارلت تقريبا هيجده ساعت خوابيد و با تصميم هاي تازه اي بيدار شد.

وقتي اسکارلت براي صبحانه به طبقه پايين آمد سوالن با عشوه مخصوصي گفت: اميدوارم خوب خوابيده باشي، به نظرم خيلي خسته بودي. حالا مثل اينکه خستگيت در رفته.

چشمان اسکارلت به طور خطرناکي برق زد. مي دانست که سوالن دارد درباره آن صحنه ي ناخوشايند فکر مي کند. صحنه اي که از رت خواست او را ترک نکند.

در جواب او هم چون سوالن عشوه اي به صدايش داد" تا سرم به بالش رسيد ديگه نفهميدم، رفتم. هواي ييلاق ارام بخشه، خستگي ادمو درمي کنه."

در دل گفت: چقدر تهوع آور است اين رفتار شما. اتاق خوابي که فکر مي کرد هنوز به خودش تعلق دارد در اختيار سوزي بزرگترين فرزند سوالن بود. اسکارلت در آنجا احساس غريبي کرده بود. سوالن از احساس او با خبر بود، اسکارلت تقريبا مطمئن بود. ولي اصلا اهميتي نداشت. اگر سوالن تصميم او را مي پذيرفت ضرورتي نداشت که با او دعوا ومرافعه راه بياندازد. به روي خواهرش لبخند زد.

"چيز خنده ه داري مي بيني اسکارلت؟ لکه اي، چيزي روز دماغم مي بيني؟"

حالت سوال سوالن تهديد آميز بود ولي اسکارلت به خنده اش ادامه داد: متاسفم سو، داشتم به خواب مزخرفي که ديشب ديدم فکر ميکردم. خواب ديدم همه ما دوباره بچه شده ايم و مامي داشت مرا با ترکه هلو مي زد، يادت مياد اون ترکه ها چقدر سوزش داشت؟

سوالن خنديد: البته که يادم مياد. لوتي هم دخترها رو با همين ترکه ها مي زنه. وقني بچه ها را ميزنه بي اختيار پاي منم مي سوزه.

اسکارلت به صورت خواهرش نگاه کرد. گفت: تعجبم که چرا امروز يک ميليون جاي زخم روي تنم نيست. چه بچه بدي بودم. نمي دونم تو و کارين چطور مي تونستين منو تحمل کنين. آن چنان کره روي بيسکويتش مي ماليد که گويي اين تنها نگراني و مشکل اوست.

سوالن با سوءظن به او خيره شد: تو ما را عذاب مي دادي اسکارلت، وگاهي دعوا راه مي انداختي و تقصير ما مي گذاشتي.

"مي دونم، من بچه بدي بودم. حتي وقتي بزرگ تر شدم. وقتي يانکي ها همه چيز را دزديدن شما رو وادار مي کردم مثل قاطر کار کنين و پنبه بچينين."

"تو تقريبا ما روکشتي. حصبه گرفته بوديم، از شدت تب نيمه جان شده بوديم ولي توما را از رختخواب بيرون مي کشيدي وزير آفتاب داغ به مزرعه مي فرستادي..."

همچنان که سوالن از آزار و اذيت چند ساله اسکارلت ياد مي کرد هيجان و حرارتش بيشتر مي شد.

اسکارلت حرف هاي او را با سر تصديق مي کرد و گاهي هم صداهايي به معناي پشيماني از دهانش بيرون مي امد.

با خودش مي گفت: به هر حال سوالن شکايت کردن را دوست دارد. براي او مثل نان و آب است. صبر کرد تا صحبتش تمام شود.

"من احساس کوچکي مي کنم و براي جبران اون سال هاي بد که به تو عذاب مي داده کاري نمي توانم بکنم. اين کار خوبي نيست که ويل نمي خواد من کمي پول به شما بدم. منظورم براي تارا است."

سوالن گفت: منم اينو صد دفعه به اش گفتم.

اسکارلت با خودش گفت" شرط مي بندم که گفتي: مردها خيلي کله شق اند".

بعد گفت: اوه سوالن، همين الان چيزي به نظرم رسيد. مخالفت نکن. اگر بگي بله لطف بزرگي به من کردي. ويل هم احتمالا اعتراض نمي کند. چي مي گي اگه من الا و ويد را اينجا بگذارم و براي نگهداريشون پول بفرستم؟ اونا از زندگي تو شهر خيلي عصبي شدن و هواي ييلاق براشون يک عالمه خوبه.

"نمي دونم اسکارلت. اين بچه که بياد ديگه جمعيت ما خيلي زياد مي شه."

لحن سوالن طمع کارانه بود و هنوز احتياط مي کرد.

اسکارلت با او همدردي کرد: مي دونم ويد هم به اندازه ي يک اسب مي خوره. ولي زندگي توي ييلاق براشون خوبه. شهري هاي بيچاره. حدس مي زنم صد دلار در ماه براي غذاشون و خريدن کفش بس باشه.

او شک داشت که ويل با کار سختي که در تارا مي کند در سال صد دلار درآمد داشته باشد.

سوالن ساکت بود و اسکارلت سکوت او را حمل بر رضايت کرد. مطمئن بود که خواهرش به موقع موافقت خواهد کرد.

با خودش فکر کرد: بعد ار صبحانه يک حواله بانکي چاق و چله مي نويسم. بعد با صداي بلند گفت: اينا بهترين بيسکوئيتاييه که تا به حال خوردم. مي تونم يکي ديگه هم بخورم؟

احساس مي کرد شب گذشته خوب خوابيده و حالا که بايد به آ تلانتا برگردد، مجبور بود براي بو هم فکري بکند. براي اشلي هم همين طور؛ اخر به ملاني قول داده بود. اما درباره همه اين چيزها بعدا فکر مي کرد. به تارا امده بود فقط براي ارامش و سکوتش. مصمم بود قبل از ترک آنجا کمي ارامش به دست آورد.

بعد از صبحانه سوالن به آشپزخانه رفت. اسکارلت يقين داشت که رفته از چيزي شکايت کند. چه اهميت داشت. اين براي او فرصتي بود تا تنها باشد و استراحت کند.

خانه خيلي ساکت است. بچه ها بايد الان در آشپزخانه مشغول خوردن صبحانه باشند و البته ويل هم مدت هاست که به مزرعه رفته. ويد را هم با خود برده. ويد هميشه دوست دارد کارهاي او را تقليد کند. درست مثل همان روزهايي که ويل تازه به تارا امده بود، ويد در اينجا خوشحال تر از آتلانتا است.

به خصوص حالا که رت رفته. نه، حالا نمي خواهم در اين باره فکر کنم. فکر کردن مرا ديوانه مي کند. فقط بايد از سکوت و ارامش لذت ببرم، به همين خاطر به اينجا آمده ام. 

براي خودش قهوه ي ديگري ريخت. تقريبا سرد شده بود ولي اهميتي نمي داد.

نور خورشيد که از پنجره به درون مي تابيد نمي گذاشت تابلوي نقاشي را که روي ديوار مقابل، بالاي ميز درب و داغان قرار داشت به خوبي ببيند.

ويل واقعا با زحمت فراوان اثاثيه منزل را که سربازان يانکي شکسته بودند تعميرکرده بود. ولي نتوانسته بود آثار شمشير انها را از بين ببرد و تابلوي مادر بزرگ روبيلارد را که پاره شده بود روبه راه کند.

اسکارلت با خود فکر کرد سربازي که اين تابلو را پاره کرده، حتما مست بوده، زيرا صورت متکبر،بيني باريک و سينه گرد و قلمبه او را رها کرده و پيراهن بلند او را دريده. گوشواره چپ او را هم سوراخ کرده و حالا مادربزرگ با يک گوشواره زيباتر به نظر مي رسيد.

مادر مادرش در ميان درگذشتگان فاميل تنها شخصيتي بود که اسکارلت را به خود جلب کرده بود. از اين رنج مي برد که چرا کسي چيزي درباره مادربزرگ به او نگفته بود. مادرش گفته بود که او سه بار ازدواج کرد، همين، توضيح بيشتري نداده بود. مامي هم درباره زندگي در ساوانا هيچ وقت چيزي نمي گفت. اگرچه اسکارلت را خيلي دوست داشت ولي هيچ وقت از ان روزها برايش حرف نمي زد. گويا دوئلي بر سر مادر بزرگ انجام شده بود، و مثل اينکه شيوه ي لباس پوشيدن زمان او در ميان زنان زياد هم خوشايند نبوده. زن ها از پارچه هاي خيلي نازک لباس مي دوختند و با ظرافت تمام پايين دامن خود را خيس مي کردند تا به ساق پايشان بچسبد. بعضي ها هم اين کار را در بالاتنه خود مي کردند، مادربزرگ هم در اين تابلو چنين کاري کرده بود.

اين ديگر چه افکاري است. اصلا چرا دارم درباره ي اين جور چيزها فکر مي کنم. اما وقتي که اتاق ناهارخوري را ترک مي کرد سرش را برگرداند و به تابلوي مادربزرگ نگاه کرد: دلم مي خواست بدانم واقعا چه جوري بود.

اوضاع و احوال اتاق نشيمن نشان مي داد که بچه ها چه پدري از آن در اورده اند، به علاوه علامت فقر کساني که در آن خانه زندگي مي کردند هم بود.

اسکارلت به زحمت مي توانست نيمکت هاي روکش مخملي را که به سليقه خودش چيده بود تشخيص دهد. جاي همه چيز عوض شده بود. سوالن اثاثيه منزل را آن طور که دلش مي خواست جابه جا کرده بود، همه چيز رنگ و رو رفته وکثيف به نظر مي آمد. تارا هيچ وقت به اين شکل نبود.

همين طورکه از اتاقي به اتاق ديگر مي رفت بيشتر افسرده و دلسرد شد. هيچ چيز سر جاي خودش نبود. هر وقت که به خانه باز مي گشت تغييرات بيشتر و کهنگي و فرسودگي بيشتري مي ديد. آه، چرا ويل بايد اين قدر کله خر باشد. مبل ها و صندلي ها به روکش نو احتياج داشتند، پرده ها ديگر غيرقابل استفاده بود و از ميان فرش ها مي شد کف اتاق را ديد . اگر ويل موافقت مي کرد او حاضر بود براي تارا اثاثيه نو بخرد. وهنگامي که به گذشته فکر مي کرد و رونق تارا را به ياد مي آورد، دل شکسته و مغموم ميشد.

تارا بايد همه اش مال من باشد. من بهتر ميتوانم از آن نگهداري کنم. پاپا هميشه مي گفت اينجا را براي من گذاشته، ولي هيچ وقت تصميم قطعي نگرفت. مثل اين بود که پاپا اصلا فکر فردا را نمي کرد. اسکارلت چهره درهم کشيد ولي از دست پدرش عصباني نبود. هيچ کس نمي توانست از دست جرالد اوهارا عصباني باشد. به پسربچه اي دوست داشتني و شيطان شبيه بود، وقتي شصت ساله بود.

کسي که هنوزمرا ديوانه ميکند، کارين است. خواحرکوچکم باشد يا نباشد، کاري را که کرد اشتباه بود و من هرگز او را نمي بخشم. مثل يک قاطر کله شق اصرار ميکرد که به صومعه برود و تارک دنيا شود و من عاقبت موافقت کردم ولي هرگز به من نگفت که قصد دارد يک سوم از تارا را که سهم او بود مثل جهيزيه اي تقديم صومعه کند. بايد به من مي گفت. هرطور بود پولي جور ميکردم و سهمش را ميخريدم. آنوقت مالک اصلي ميشدم و دو سوم مال من بود. اگرچه مالک تمام تارا نمي شدم که بايد ميشدم. ولي حداقل ميتوانستم تصميم گيرنده باشم. حرفي براي گفتن داشتم. ديگر سوالن نمي توانست هر چه از دهنش در مي ايد بگويد و من بنشينم و نگاه کنم که همه چيز دارد خراب مي شود و از بين مي رود. منصفانه نيست. من کسي هستم که تارا را از دست يانکي ها و شرخرها نجات دادم. اينجا مال من است. مهم نيست قانون چه مي گويد. يک روزي بايد تمام تارا به ويد برسد، اين کار بايد بشود، مهم نيست چه پيش مي آيد.

اسکارلت سرش را روي نيمکتي با روکش چرمي که دراتاق کوچک مادرش الن اوهارا قرار داشت گذاشت، روکش نيمکت از وسط جر خورده بود.

الن اوهارا از اين اتاق کوچک کشتزارهاي تارا را اداره مي کرد. به نظر مي رسيد بعد از اين همه سال هنوز بقاياي گل هاي زرد شاه پستد که مادرش در لگن مي ريخت باقي است. اين آرامشي بود که دنبالش مي گشت. اين همه تغيير مهم نبود، اين همه خرابي مهم نبود. تارا هنوز تارا بود، هنوز خانه او بود. و قلب آن اينجا بود، در اتاق الن.

صداي در، سکوت را شکست.

اسکارلت صداي الا و سوزي را در سرسرا شنيد.

بر سر چيزي دعوا مي کردند. مجبور بود برود، از آنجا دور شود. تحمل سر و صدا و دعوا را نداشت. با عجله بيرون رفت. مي خواست مزارع را ببيند. زمين ها همه قرمز رنگ، سرحال و حاصلخيز بود، درست مثل گذشته.

از ميان علفزارگذشت و ازکنار طويله ي گاوها رد شد. هيچ وقت نتوانسته بود به تنفر خود از گاو فائق آيد، حتي اگر صد سال هم زندگي مي کرد. حيوان هاي نفرت انگيز شاخدار.

درکناراولين مزرعه به نرده ها تکيه داد و بوي آمونياک را که از زمين هاي شخم زده و کود داده شده برمي خاست، حس کرد. چقدر مضحک است، اين بو در نظر شهري ها تهوع آور است، در صورتي که براي کشاورزان حکم عطر دارد.

ترديدي نيست که ويل کشاورز قابلي است. آمدن او بهترين حادثه اي بود که در تارا اتفاق افتاد. اگر او سر راه خود به فلوريدا، در اينجا اقامت نمي کرد، چکار مي کرديم، هر کاري مي کرديم بدون شک از پس تارا برنمي آمديم. او در اينجا توقف کرد و عاشق تارا شد، درست مثل کسي که عاشق زني مي شود و او حتي ايرلندي هم نيست! قبل از اينکه او بياد فکر مي کردم فقط کسي که لهجه ي ايرلندي داشته باشد، مثل پاپا، مي تواند اين زمين هاي سرکش را رام کند.

در دور دست هاي مزرعه، ويد را ديد که به ويل و سام گندهه در تعمير نرده ها کمک مي کند. با خود گفت دارد کار ياد مي گيرد و اين برايش خوب است. اين زمين ها ميراث او خواهد بود.

چند دقيقه به پسرش که با مردها کار مي کرد نگريست. بايد فورا به خانه برگردم. فراموش کردم حواله ي سوالن را بنويسم.

امضاي اسکارلت پاي چک خوانا بود. ساده و بدون خط هاي اضافي. صاف، نه مثل کساني که تازه نوشتن آموخته اند. امضايش مثل امضاي نامه هاي اداري بود، بدون آرايش.

قبل از اينکه خشک کن را روي آن بگذارد لحظاتي به امضاي خودش نگاه کرد. بعد خشک کن رويش گذاشت و دوباره به ان نگاه کرد "اسکارلت اوهارا باتلر"

وقتي يادداشت هاي خصوصي خود را مي نوشت يا دعوت نامه براي کسي مي فرستاد به شيوه ي روز رفتار مي کرد. به هر يک از حرف هاي بزرگ انحناي مخصوصي مي داد و زير اسمش يک خط منحني مي کشيد. حالا هم همين کار را روي يک تکه کاغذ قهوه اي رنگ انجام داد . بعد دوباره به چکي که نوشته بود نگاهي انداخت.

تاريخ چک از سوالن پرسيده بود که امروز چندم است و از جواب او تعجب کرده بود. يازدهم اکتبر 1873. بيش از سه هفته از مرگ ملاني مي گذشت. بيست و دو روز بود که به تارا آمده و از مامي پرستاري کرده بود. اين تاريخ براي او معناي ديگري هم داشت. بيش از شش ماه از مرگ بوني مي گذشت. لباس سياه را درآورده بود. در مجالس حضور مي يافت و دوستانش را به خانه دعوت مي کرد. با خود گفت: مي خواهم به آتلانتا برگردم. به کمي تفريح احتياج دارم. اين مدت همش غم بوده، همش مرگ بوده. من نياز به زندگي دارم.

چک را تا کرد تا به سوالن بدهد. مدتي است به کارهاي فروشگاه هم رسيدگي نکرده ام. دفاتر حساب حتما خيلي به هم ريخته. به علاوه رت هم ،به آتلانتا ميآيد تا جلوي شايعات را بگيرد و در دهن مردم را ببندد. من بايد آنجا باشم. تنها صدايي که مي شنيد .تيک تاک خفيف ساعت سرسرا بود که از پشت در به گوش مي رسيد. ارامشي که به خاطرش به تارا امده بود ناگهان او را ديوانه کرد. بلند شد ايستاد.

چک را بعد از ناهار به سوالن ميدهم، وقتي ويل دوباره به مزرعه برگشت. بعد درشکه را برمي دارم و به دوستاني که در فيرهيل و ميموزا زندگي مي کنند سري مي زنم. اگر بفهمند که من آمده ام و سلامي به آنها نکرده ام مرا نمي بخشند. امشب چمدان هايم را مي بندم و فردا صبح سوار اولين قطار مي شوم. به خانه بر ميگردم به اتلانتا. تارا ديگر خانه ي من نيست. مهم نيست که چقدر دوستش دارم. وقت رفتن است.

در جاده فيرهيل که رد چرخ هاي کالسکه در آن ديده مي شد علف هاي هرز روييده بود.

اسکارلت زماني را به ياد آورد که جاده هفته اي يک بار تميز مي شد و براي فرو نشاندن گرد و خاک، آن را آب پاشي مي کردند. با اندوه به ياد آورد که در آن حوالي حداقل ده کشتزار بزرگ وجود داشت و صاحبان و ساکنان آنها هميشه مي آمدند و مي رفتند و با هم ديدار مي کردند. حالا فقط تارا مانده بود و خانه ي تارلتون ها و فونتن ها. بقيه سوخته اند يا فرو ريخته اند.

من واقعأ بايد به شهر برگردم. دراين ناحيه همه چيز مرا غمگين مي کند. اسب هاي پير و درشکه ي کهنه ي پر تکان هم مثل جاده، بد بودند. ياد کالسکه ي راحت و گران قيمت خود و خدمه ي آن در خاطرش زنده شد، و الياس که آنرا ميراند. شوق رفتن به خانه ي خود در آتلانتا را احساس مي کرد.

سر و صداي ناگهاني فيرهيل او را از حالتش خارج کرد. مثل هميشه بئاتريس تارلتون در مورد اسب هايش وراجي مي کرد. جز اسب به چيز ديگري علاقه نداشت. اسکارلت متوجه شد که سقف اصطبل عوض شده، پشت بام را به تازگي مرمت کرده اند. جيم تارلتون پير شده بود، موهايش کاملا سفيد بود ولي به کمک داماد يک دستش، شوهر هتي، محصول خوبي از مزارع پنبه به دست مي آورد. سه دختر ديگر هم کاملا پير و ترشيده بودند. ميراندا گفت: البته ما داريم شب و روز به اين بدبختي خودمون فکر مي کنيم. و همه خنديدند.

اسکارلت تقريبا آنها را نمي فهيد. تارلتون ها مي توانستند به همه چيز بخندند. نيش حسادتي که در جانش مي خليد تازگي نداشت هميشه دلش مي خوا ست عضو خانواده اي باشد که مثل تارلتون ها مهربان و با نشاط ودر عين حال مهاجم باشند، اما حسادتش را پنهان مي کرد. رفتار جسورانه تارلتون ها خوشايند مادرش نبود. اسکارلت ساعاتي پيش آنان ماند. برايش سرگرمي خوبي بود. حالا ديگر مجبور بود براي ديدن فونتن ها يک روز ديگر بماند. فردا بايد به ديدار آنها برود. تقريبا شب شده بود که به تارا رسيد. از پشت در صداي داد و فرياد بچه ي کوچک سوالن را شنيد، بهانه گرفته بود وگريه مي کرد. ناگهان تصميم گرفت فردا صبح به آتلانتا بازگردد، تحمل سر و صدا را، حتي براي يک روز ديگر، نداشت.

ولي خبري رسيده بود که تصميم او را عوض کرد. وقتي اسکارلت وارد شد سوالن بچه گريان را بغل کرد و به ساکت کردن او پرداخت. عليرغم مو هاي آشفته و شکم برآمده اش قشنگ تر از دوران دختريش به نظر مي رسيد.

با صداي هيجاني گفت: اوه، اسکارلت، چه هيجاني،... نمي توني حدس بزني چي شده... هيس، ساکت باش، سر شام يه تيکه استخوان به ات مي دم تا بجوي و دندونات محکم بشه و ديگه تو رو اذيت نکنه. دندون تازه داري در مياري.

اسکارلت مي خواست بگويد، اگر اين خبر، دندان در آوردن اين بچه است زحمت حدس زدن به خودم نمي دهم، ولي سوالن به او فرصت نداد: توني برگشته خونه؟ و ادامه داد: سالي فونتن به ما خبر داد. همين الآن از اينجا رفت. توني برگشته، سلامت و با نشاط. اوه، واقعا عالي نيست اسکارلت؟ صورت سوالن با لبخند خوشحالي گشوده شده بود: محله ما دوباره رونق قديمي خودش را به دست مياره.

اسکارلت احساس کرد که دلش مي خواهد خواهرش را در بغل بگيرد، گرچه تا به حال اين کار را نکرده بود. حق با سوالن بود. واقعا عالي بود که توني برگشته بود.

اسکارلت برايش خيلي نگران شده بود، فکر مي کرد ديگر برنمي گردد و هيچ کس او را نمي بيند. حالا خاطره وحشتناک آخرين شب، ديگر مي تواند فراموش شود.

آن شب توني خيلي ترسيده بود، خودش را خيس کرده بود ومي لرزيد. کي نمي ترسيد؟ او سياه پوستي را که سالي را کتک مي زد و مي خواست به او تجاوز کند کشته بود. مي گريخت و يانکي ها دنبالش بودند. قصد داشت به ان سياه ديوانه درسي بدهد که ديگر هوس نکند دنبال يک زن سفيد بيفتد.

توني به خانه برگشته بود! اسکارلت به سختي مي توانست خودش را تا فردا بعد از ظهر نگه دارد. محله ي انها زندگي سابق را باز مي يافت.

4

کشتزار خانواده فونتن ميموزا نام داشت، گل ابريشم، آن کشتزار را گل ابريشم مي ناميدند، زيرا درخت هاي ابريشم، خانه راکه رنگ زرد کم رنگ داشت محاصره کرده بودند. گل هاي صورتي که به پر شبيه بود در پايان تابستان پژمرده شده و ريخته بود ولي برگ هاي سرخس مانندشان هنوزسبزبودند. درنسيم مي رقصيدند وسايه هاي لطيفي روي ديوارهاي گچي آن خانه ي کره اي رنگ به وجود مي آوردند.

آه،اميدوارم توني زياد تغيير نکرده باشد. هفت سال زمان درازي است. وقتي ويل او را بغل کرد و از گاري پايين گذاشت اسکارلت احساس کرد پاهايش سنگين شده. شايد توني هم پير و خسته و شکسته شده باشد. مثل اشلي. اين تصور بيش از آن بود که بتواند تحمل کند. مقابل در خودش را پشت ويل و سوالن پنهان کرد.

در با صداي زيادي باز شد و تمام تصورات اسکارلت ناگهان از ميان رفت. "چرا مثل آدم هاي دربه در مي مونين؟ مثل اينکه مي خواين برين کليسا. اين قدر عقلتون نمي رسه بايد بريزين تو خونه و به قهرمان تازه برگشته خوشامد بگين؟" صداي توني پر از نشاط و خنده بود، مثل هميشه، چشم ها و موهايش به همان سياهي سابق بود، ورفتارش به همان شيطنت و بي پروايي گذشته.

اسکارلت فرياد زد:توني! تو هيچ عوض نشده اي.

شلوارش را بالا کشيد و چکمه هاي پاشنه بلندي راکه پوشيده بود نشان داد و گفت که در تگزاس همه مرها قدشان بلند يم شود. تعجبي ندارد چون پوشيده چکمه هاي پاشنه بلند رسم تگزاسي هاست.

الکس فونتن از پشت شانه ي توني نگاه مي کرد و مي خنديد. گفت: حالا بيشتر از انچه نياز داشته باشي از تگزاس مي شنوي. بعد به ارامي اضافه کرد: البته اگر توني اجازه يداخل شدن بده. اون چيزهايي مثل خونه و زندگي را فراموش کرده، تو تگزاس مردم زير آسمون، کنار آتش زندگي مي کنن. خونه و ديوار و سقف براشون معني نداره. الکس از خنده قرمز شده بود.

اسکارلت فکر کرد مثل اينکه الکس هم مي خواهد توني را ببوسد. چرا که نه؟ آنها به هم خيلي نزديک بودهد، مثل انگشتان يک دست با هم بزرگ شده بودند. الکس خيلي دلش براي او تنگ شده بود. ناگهان اشک از چشمان اسکارلت فرو ريخت. بازگشت ناگهاني توني بهترين اتفاقي بود که بعد از جنگ براي محله ي آنها مي افتاد. بعد از اين که سربازان شرمن همه جا را خراب کردند و مردم را کشتند هرگز اتفاق خوبي در اين ناحيه نيفتاده بود. اسکارلت نمي دانست چگونه با اين شادي ناگهاني روبه رو شود.

وقتي وارد اتاق نشيمن رنگ و رو رفته شدند، سالي همسر الکس دست او را گرفت. زمزمه کرد:

احساس تو را مي فهمم اسکارلت. تقريبا فرتموش کرده بوديم که چطور بايد خودمان را خوشحال کنيم. امروز بيشتراز خنده هاي تمام اين ده سال گذشته توي اين خونه خنديديم. امشب شيرواي سقف را هم به صدا در مي اريم.

بعد شيرواني ها به صدا درامدند. تارلتون ها هم امدند. بئاتريس تارلتون آمدن توني را خوشامد گفت و ادامه داد: مي تواني هرکدام از دخترهاي منوکه بخواي انتخاب کني، اما خودم بادي به ات بگم ديگه جوان نمي شم.

هتي، کامليا و ميراندا با هم گفتند:اوه، ماما!

و بعد خنديدند. با اينکه علاقه و اشتياق مادرشان در اصلاح نژاد اسب ها و آدم ها در آن منطقه مشهور بود، ولي همه از اين حرف دستپاچه شدند. توني سرخ شد، اسکارلت و سالي از تعجب فرياد کوتاهي کشيدند.

قبل ازاينکه هوا تاريک شود بئاتريس به نوعي اصرار کرد اسب هايي که با خود از تگزاس آورده به او نشان دهد و مجادله ي داغي را درباه ي اصالت و خوش جستي اسب هاي شرقي در مقابل اسب هاي وحشي عرب شروع کرد تا جايي که همه اعتراض کردند و خواستند که به اين مجادله خاتمه داده شود.

الکس گفت: حالا گيلاسي بزنيم. چقدر گشتم تا يک ويسکي خوب براي امشب گير آورم.

اسکارلت ارزو مي کرد- نه براي اولين بار- کاش نوشيدن مشروب کاري نبود که زن ها خود به خود از آن محروم باشند. مي دانست که از مشروب لذت مي برد. به علاوه صحبت کردن با مردان را به اين کار ترجيح مي داد که در گوشه ي ديگر اتاق بنشيند و با زنان درباره ي بچه داري و خانه داري حرف بزند. هرگز از رسم جدايي زنان و مردان چيزي نمي فهميد و ان را قبول نداشت. اما اين قاعده اي معمول بود. هميشه انجام شده بود و او نيز به ناچار پيروي مي کرد. در جمع زنان حداقل مي توانست خودش را به تماشاي خواهران تارلتون سرگرم کند که وانمود مي کردند به پشنهادي که مادرشان به توني کرد اصلا فکر نمي کنند. چه مي شد اگر توني اين قدر سرگرم حرف زدن با مردان ديگر نبود و نيم نگاهي هم به انها مي انداخت.

هتي تارلتون داشت به سالي ميگفت: جو کوچولو مي ترسه. هتي از زن هايي بود که به راحتي مردها را تحقير مي کرد. يکي از آن مردان، شوهر چاق و يک دست خودش بود. سالي هم مفصلا درباره پسرش حر ف ميزد، انقدر که ديگر حوصله اسکارلت سر رفت. تعجب مي کرد که انها چقدر زود شام مي خورند. مهماني نمي توانست تا دير وقت ادامه داشته باشد. همه ي مردان حاضر کشاورز بودند و مي بايد روز بعد قبل از سحر سر کارشان بروند. پس به زودي جشن ورود توني پايان مي گرفت.

اسکارلت در مورد شام حق داشت. مردان اعلام کردند که بعد از نوشيدن يک گيلاس ويسکي براي خوردن شام اماده اند اما درباره پايان مهماني اشتباه کرده بود. همه داشتند کيف مي کردند . به خاتمه ي ان رضايت نمي دادند. توني با داستان هاي که ازماجراهاي خودش مي گفت همه را افسون کرده بود. با صداي بلندي خنديد و گفت: هنوز يه هفته نگذشته بود که توانستم عضو دسته ي رنجرهاي تگزاس بشم. ايالت زير فرمان يانکي ها بود، مثل همه ي شهراي جنوب. اما اون ديوئا-معذرت مي خوام خانم ها- لباس ابيارو مي گم نمي دونستن با سرخپوست ها بايد چکار کنن. تا اون موقع رنجرها با اونا مي جنگيدند، جنگ هاي طولاني. تنها اميد مزرعه دارا اين بود که رنجرها از آنها در مقابل سرخپوست ها حمايت کنند و ميکردند. من هم به اونا ملحق شدم، چقدر عالي بود. نه يونيفورمي، نه قدم رويي با شکم گرسنه و نه ژنرال ديوانه اي، نه بله قرباني. نه نخير قرباني. مي پريدي روي اسب و با بقيه مردان مي رفتي تا بالاخره بهانه اي براي جنگ پيدا کني.

چشمان سياه توني از هيجان مي درخشيد. آلکس به او خيره شده بود. فونتن ها هميشه جنگ را دوست داشتند. ولي از مقررات ارتش متنفر بودند

يکي از دخترهاي تارلتون پرسيد:سرخ پوست ها چه جوري ين، اونا واقعا مردم را اذيت مي کنند؟

چشان با نشاط توني ناگهاني غمناک شد. گفت: اونا خيلي ناقلا هستند، به خصوص وقت جنگ. رنجرها از همون اول مي دونستند که دارن به جنگ شيطان هاي سرخ ميرن، راه و رسم سرخپوست ها را ياد گرفتن، ما مي توانيم رد يک آدم يا حيوان را تو کوهستان يا حتي در آب بگيريم، حتي بهتر از يه سگ شکاري. و در جاهايي که چيزي پيدا نمي شه، با خوردن سوسک و استخوان حيوان هاي مرده زنده بمونيم. هيچ کس نمي توانه رنجرهاي تگزاسو شکست بده يا از دست آنها فرار کنه.

آلکس وسط حرفش پريد: توني ششلولت را بيار نشون بده.

"اوه. حالا نه، شايد فردا، يا پس فردا. سالي ناراحت مي شه اگه ديوار را سوراخ کنم."

" من که نگفتم تير بنداز، گفتم نشون بده."

الکس به دوستانس نگاه کرد" دسته هاش از عاجه، کنده کاري هم داره. فقط صبر کنين تا وقتي که برادرکوچولوي من زين تگزاسي خودشو روي اسب بذاره و به ملاقات شما بياد، يک عالمه نقره روش کار شده، ممکنه چشماتونو خيره کنه." اسکارلت لبخند رد. او هم مي دانست توني و آلکس بيش از مردان ديگر خودنمايي مي کردند. آنها از اين نظر در شمال جورجيا بي رقيب بودند. بدون شک توني حتي يک ذره هم عوض نشده نبود. چکمه پاشنه بلند و زين نقره کاري.

آرزو مي کرد او همان طور که با جيب خالي از مجازات اعدام فرار کرده بود،برمي گشت. بازگشت با زين نقره اي حماقتي بزرگ محسوب مي شد آن هم وقتي که سقف خانه نياز به تعمير داشت. ولي اين کار در نظر توني درست معنايش اين بود که هنوز توني است. و آلکس چنان به او افتخار مي کرد مثل اينکه با يک گاري پر از طلا برگشته است. اسکارلت آنها را دوست داشت، هر دوشان را. چيزي برايشان نمانده بود، مگر کشتزار که مجبور بودند خودشان روي آ ن کار کنند. گر چه يانکي ها بعد از جنگ آنها را غارت نکرده بودند، حتي تلنگري هم به آنان نزده بودند.

بئاتريس تارلتون گفت: پسراي من دوست داشتن که مغرورانه اين طرف و آن طرف بروند و با تهيگاه شون نقره برق بندازن، از دوقلوها حرف مي زنم.

اسکارلت نفسش را در سينه حبس کرد. چرا خانم تارلتون دارد همه چيز را خراب مي کند. چرا در اين لحظه که همه خوشحال هستند ياد کساني را که مرده اند زنده مي کنه؟ ولي هيچ چيز خراب نشد. آلکس گفت: ميس بئاتريس، اونا اگه زين داشتن نمي تونستن حتي يک هفته هم نگه دارن. شما خودت خوب مي دوني. ممکن بود تو پوکر ببازن. يا بفروشند و شامپاني بخورند. يادتون مياد که برنت تمام اثاثيه ي اتاقشو توي دانشگاه فروخت و براي کساني که حتي يک دفعه هم سيگار نکشيده بودن سيگارهاي يک دلاري خريد؟

توني اضافه کرد: يادتون مياد که استوارت چمدان لباس هاشو تو قمار باخت و مجبور شد مدتي خودشو قايم کنه؟

جيم تارلتون گفت: يادت مياد آنها کتاب هاي بويد را فروختن؟ فکر مي کردم پوست آنها را مي کني. بئاتريس.

سپس تارلتون با خنده گفت: آنها فورا پوست تازه مي آوردن. وقتي سردخانه را آتش زدند مي خواستم قلماي پاشونو خردکنم، ولي به قدري تند مي دويدند که نتونستم به اشون برسم.

سالي گفت: اين همون دفعه اي بود که آنها به لاوجوي آمدند و تو طويله ي ما قايم شدن. گاوها يک هفته شيرشون خشک شد. دوقلوها به زور يک سطل شير دوشيده بودن، بيچاره گاوها.

همه داستان دوقلوهاي تارلتون را مي دانستند و داستان هايي که انها را به ياد دوستان و برادران خودشان مي انداخت. به ياد ليف مونرو، کيد و ريفورد کالورت، تام و بويد تارلتون، جو فونتن. اينها همه پسراني بودند که هرگز به خانه بر نمي گشتند. در اين داستان ها خاطره و عشق فراوان نهفته بود. وقتي اين داستان ها نقل مي شد در گوشه و کنار اتاق سايه هايي جمع مي شدند. سايه هاي جواناني خندان و شاد که مرده بودند ولي فراموش نمي شدند، زيرا خاطره ي آنان به جاي غم و غصه با شادي و خنده همراه بود.

نسل قديمي تر فراموش نشده بود.تمام کساني که در ان مهماني حضور داشتند، ميس فونتن پير را به ياد مي آوردند. مادر بزرگ حاضر جواب و خوش قلب الکس و توني و همين طور مادر انها را که به او خانم جوان مي گفتند. او در تولد شصت سالگي اش مرد.

اسکارلت مي ديد که اينک مي تواند خاطره ي آواز ايرلندي پدرش را وقتي هر روز در ساعت مقرر به خانه بر مي گشت به ياد آورد و صداي مهربان مادرش در جواب کساني که نام الن اوهارا را به زبان مي راندند بشنود.

ساعت ها پشت هم مي گذشت. مدت ها بعد از اينکه بشقاب ها خالي شده بود و حتي آتش در بخاري فروکش کرده بود و تاريکي هنوز ادامه داشت. خاطره ي دوازده نفر از دوست داشتني ترين انسان ها زنده شد که نمي توانستند براي خوشامد گويي به توني حاضر باشند. اين ساعت ها پر از شادي بود. پر از آسايش بود. روشنايي چراغ نفتي که در گوشه ي ميز قرار داشت هيچ زخمي از مردان شرمن را در ان اتاق پر دود و اثاثيه ي تعمير شده ي ان نشان نمي داد. در چهره هايي که بر گرد ميز نشسته بودند چين و چروک ديده نمي شد. لباسشان وصله نداشت. در اين لحظات شيرين پر از وهم، مثل اين بود که گل ابريشم در جهاني بي زمان و مکان سير مي کند که در ان نشانه اي از درد نيست و گويي اصلا جنگي در ان اتفاق نيفتاده است.

سال ها پيش اسکارلت با خود عهد کرده بود که هرگز به گذشته نگاه نکند. خاطره ي روزهاي آرام قبل از جنگ، عزاداري براي ان، گريستن براي ان، او را مي آزرد و ضعيف مي کرد. نيرويش را لازم داشت. مي خواست به زندگي ادامه دهد و از خانواده اش حمايت کند. اما در اين اتاق ناهارخوري گل ابريشم با خاطراتي درآويخت که اصلا منشاء ضعف نبودند. به او شجاعت مي دادند. ثابت مي کردند که انسان هاي خوب مي توانند هر فقداني را تحمل کنند و باز هم قابليت عشق و شادي را داشته باشند. افتخار مي کرد که از اين مردم است. افتخار مي کرد که آنها را دوست خود بخواند، افتخار مي کرد که آنها خودشان بودند آنچه که بودند، بودند.

در بازگشت ويل جلوي گاري راه مي رفت. عصايي از چوب کاج در دست داشت و اسب را راهنمايي ميکرد. شب تاريکي بود، دير وقت بود. ستاره ها در آسمان، روشن بودند، مي درخشيدند. آن چنان روشن بودندکه هلال نيمه ماه در مقابلشان رنگ پريده مي نمود. تنها صداي سم اسب به گوش مي رسيد.

سوالن چرت مي زد. اما اسکارلت با يورش خواب مبارزه مي کرد. نمي خواست همه چيز پايان بگيرد، آرامش وگرمي مي خواست و تصميم داشت شادي آن لحظات را تا آخر زندگي اش حفظ کند. چشمان توني چه قدرتي داشت! از زندگي پر بود. چقدر به چکمه هايش خنديدم. به حرف هايش، به خودش، به همه چيز . دختران تارلتون مثل بچه گربه هاي مو قرمزي بودند که دارند به قدح خامه نگاه مي کنند. نمي دانم کدام يک از آنها ميتوانند توني را به تور بياندازند. بئاتريس تارلتون مطمئن است که بالاخره يکي از آنها اين کار را خواهد کرد.

جغدي در بيشه ي کنار جاده خواند"هووو، هووو" و اسکارلت بي اختيار به خودش خنديد.

در نيمه راه تارا بودند که ناگهان به نظرش رسيد ساعت هاست که درباره ي رت فکر نکرده، ماليخوليا و نگراني مثل بار سنگين بر سرش افتاده و تازه احساس کرد هوا سرد است و بدنش يخ کرده. شالش را محکم به خود پيچيد و اهسته به ويل گفت که عجله کند.

نمي خواهم درباره ي چيزي فکر کنم، امشب نه. مايل نيستم اين اوقات خوبي را که داشتم خراب کنم. ويل عجله کن هوا سرد و تاريک است.

صبح روز بعد اسکارلت و سوالن بچه ها را با گاري به گل ابريشم بردند وقتي توني ششلولش را نشان داد برقي از چشمان ويد جستن کرد، توني در نظرش قهرمان بود. و وقتي ششلولش را دور انگشتانش مي چرخاند، به هوا پرتاب مي کرد و دوباره مي گرفت و در غلافش قرار مي داد، دهان اسکارلت از تعجب باز مي ماند. جلد چرمي ششلول پايين کمرش بسته شده بود.

ويد پرسيد: شليک هم مي کند؟

"بله قربان، شليک هم مي کند، وقتي تو کمي بزرگ تر شدي به ات ياد مي دم که چطوري تير بندازي. "

"مي تونم اونا رو مثل شما بچرخانم؟"

"البته که ميتوني. بايد کلک هاشو ياد بگيري وگرنه داشتن ششلول اصلا فايده نداره."

توني با دست هاي مردانه اش موهاي ويد را به هم ريخت. "سواري مثل غربي ها را هم به ات ياد مي دم، ويد هامپتون. کاري مي کنم که ميان پسر هاي اين ناحيه تنها کسي باشي که بداني يک زين خوب يعني چه. ولي امروز نمي تونيم شروع کنيم. برادر من مي خواد کشاورزي رو به من ياد بده. مي بيني.هر کسي بايد هميشه براي ياد گرفتن چيز اي تازه آماده باشه."

توني به سرعت گونه ي اسکارلت و سوالن و سر دختر هاي کوچک را بوسيد و خداحافظي کرد. "آلکس کنار رودخانه منتظر منه. شما چرا نمي رين پيش سالي، داره پشت خونه لباس ها رو پهن مي کنه."

سالي نشان مي داد که از ملاقات آنها خوشحال است، ولي سوالن دعوت او را براي نوشيدن قهوه رد کرد.

"بايد برم خونه و کاري را که تو داري مي کني بکنم، نمي تونيم بمونيم. نمي خواستم بدون اينکه سلامي بکنيم ، بريم." به اصرار او، اسکارلت هم با عجله توي گاري نشست.

"نمي دونم چرا اينقدر با سالي تند حرف زدي. لباس شستن که مساله اي نبود، مي توننستي بزاري براي بعد. بهتر بود مي نشستيم، قهوه اي مي خورديم و درباره ي مهماني ديشب حرف مي زديم."

"اسکارلت تو هيچي درباره اداره مزرعه نمي دوني. اگه سالي لباس ها رو نشسته بود تمام روز گرفتارش بود. کارها بايد به موقع انجام بشه. ما نمي توانيم يه گله کلفت و نوکر داشته باشيم. همان طور که تو در آتلانتا داشتي. مجبوريم خيلي از کارها رو خودمون بکنيم."

اسکارلت حرف او را بريد: ممکنه من امروز بعد از ظهر به آتلانتا برگردم.

سوالن هم تلافي کرد: اگر اين کار را بکني براي همه ما بهتره. تو به کارهات مي رسي و من هم اتاق را براي سوزي و الا لازم دارم.

اسکارلت دهانش را باز کرد تا جواب دهد ولي منصرف شد. ترجيح مي داد زودتر به آتلانتا برگردد.

اگر توني بازنگشته بود او حالا در آتلانتا بود. دوستانش هم خوشحال خواهند شد که او را در ميان خود ببينند. دوستان زيادي در آنجا داشت که وقت کافي براي قهوه خوردن يا ورق بازي و مهماني داشتند. پشتش را به سوالن کرد و به روي فرزندانش لبخند زد.

"ويد هامپتون، الا، مادر مجبوره امروز بعد از ناهار به آتلانتا بره. مي خواهيم همين الان قول بدين که بچه هاي خوبي باشين و خاله را اذيت نکنين."

اسکارلت از آنها انتظار اعتراض و گريه داشت. ولي بچه ها سرشان به صحبت کردن درباره ششلول توني گرم بود و توجهي به حرف هاي او نداشتند. به محض رسيدن به تارا، اسکارلت به پانسي دستور داد تا وسايلش را جمع کند. الا ناگهان به گريه افتاد. "پريسي رفته، حالا کي به موهاي من روبان مي بنده." دختر کوچک ناله مي کرد. جلوي خودش را گرفت و از سيلي زدن به صورت دخترک خودداري کرد. ديگر نمي توانست در تارا بماند. تصميمش را گرفته بود. مي خواست برود. در تارا هم صحبت نداشت و کاري نبود که انجام دهد.

نمي توانست پانسي را انجا بگذارد؛ هرگز نشنيده بود که خانم محترمي به تنهايي مسافرت کند. ممکن بود روزها طول بکشد تا الا به لوتي پرستار سوزي عادت کند و اگر الا هر روز گريه مي کرد و سر و صدا راه مي انداخت سوالن ممکن بود تصميمش را درباره ي نگهداري از بچه ها در تارا عوض کند.

"خيلي خوب بسه ديگه اين سر و صداي وحشتناک رو تموم کن. پانسي رو تا اخر هفته اينجا ميذارم. اون به لوتي ياد مي ده که چطوري موهاي تو رو ببنده." در ايستگاه جونزبورو حتما مي توانم خانمي را براي همراهي پيدا کنم. حتما خانم محترمي را پيدا خواهم کرد تا در کنارش بنشينم. با قطار بعداز ظهر به خانه مي روم. اين کاري است که هر چه زودتر بايد انجام شود. .ويل مرا به ايستگاه مي رساند و وقتي برگشت وقت زيادي براي دوشيدن ان گاوهاي پير و نفرت انگيز دارد.

در نيمه راه جونزبورو فکر کردن به توني و بازگشت او را کنار گذاشت. براي مدتي ساکت شد. بعد انچه را که در ذهن داشت و خدا خدا مي کرد که يک وقت دوستان و همسايگان تارا از ان چيزي نفهمند، به زبان اورد: ويل راجع به رت ان طور که از اينجا رفت، منظورم اينه که اميدوارم سوالن بوق ور نداره و همه جا تعريف کنه.

ويل با چشمهاي ابي روشنش به اسکارلت نگاه کرد: اسکارلت بهتره يه چيزي رو بدوني. فاميل هيچ وقت بد فاميلو نمي گه. هميشه متاسف شدم از اينکه تو خوبي هاي سوالن را نمي بيني. اين خوبي ها وجود دارند ولي اگر نخواهي انها را ببيني خودشونو نشون نمي دن. بايد حرف هاي منو جدي بگيري. مهم نيست که سوالن در نظر تو چه جور زنيه ولي هرگز مسائل خصوصي تو رو به کسي نمي گه. دلش نمي خواد کسي درباره ي خانواده ي اوهارا چرت و پرت بگه حتي بيشتر از تو.

اسکارلت کمي راحت شد. کاملا به ويل اعتماد داشت. قولش بيشتر از پولي که در بانک مي گذاشت اعتبار داشت. مرد دانا و با تجربه اي بود هرگز نديده بود که ويل درباره ي چيزي اشتباه کند مگر شايد درباره ي سوالن.

"تو فکر مي کني اون برگرده ويل؟"

ويل نپرسيد که منظور او کيست؟ مي دانست که معناي حرفش چيست و حالا قبل از اينکه جواب بدهد داشت ساقه ي علفي را که به گوشه ي دهانش گذاشته بود مي جويد. عاقبت به ارامي گفت: نمي تونم بگم. اين طور فکر مي کنم چي بگم؟ زياد او را نمي شناسم. بيشتر از چهار پنج دفعه نديدمش.

"ويل سنن، شايد تو مساله رو درک نکردي. رت هم الان خودش اشفته و الان مضطرب است نمي دانم که به زودي ارام مي شود. به اشفتگي خودش غلبه مي کند. هيچ وقت مثل ادم هاي پست و فرومايه زنش را رها نمي کند."

ويل سرش را تکان داد. اسکارلت اگر مي خواست مي توانست اين حرکت ويل را به حساب موافقت خود بگذارد. اما ويل کنايه ها و زخم زبانهايي که رت به خود او گفته بود از ياد نبرده بود. رت ادم رذلي بود. مردم مي گفتند که او هميشه ادم رذلي بوده و ظاهرا باز هم خواهد بود.

اسکارلت به جاده اي که خاک سرخ داشت و به خوبي با آن اشنا بود خيره شد. دهانش بسته بود و ذهنش با خشم کار مي کرد. رت برميگشت. مجبور بود بر گردد. زيرا مي دانست که او را مي خواهد و تا به حال هر چه را که خواسته به دست آورده است. مجبور بود تمام ذهنش را روي بازگرداندن او متمرکز کند.

5

سرو صدا و شلوغي ميدان پنج گوش براي اسکارلت نيروبخش بود در خانه وقتي پشت ميزش مي نشست کسل مي شد. مي خواست در اطرافش حرکت و زندگي جريان داشته باشد. بعد از اين مرگ هاي پشت سر هم به کار احتياج داشت. بايد روزنامه ها را مي خواند. به حساب هاي روزانه فروشگاه بزرگي که در قلب ميدان پنج گوش داشت رسيدگي مي کرد. صورت حسابهاي روزانه را مي پرداخت و کاغذهايي را که به دردش نمي خورد پاره مي کرد و دور مي ريخت. اسکارلت احساس شادي کرد و صندليش را نزديک ميز کشيد. بوي جوهر را در جوهردان حس کرد و نوک تازه اي براي قلمش گذاشت. بعد چراغ را روشن کرد. ممکن بود کارش تا دير وقت طول بکشد. شايد هم شامش را همان طور که مشغول کار بود مي خورد. با اشتياق به حساب هاي فروشگاه رسيد. ناگهان دستش در هوا خشک شد و بي حرکت ماند. روي روزنامه پاکتي ديد که فقط رويش نوشته شده بود " اسکارلت" خط رت بود.

با خودش فکر کرد ان را حالا نمي خوانم. فعلا بايد کارهايي را که دارم انجام دهم. نگران چيزي که در ان نوشته شده نيستم. حتي يک کمي الان نمي خواهم بخوام. نگه اش مي دارم. دفتر حساب را ورق زد. ولي در جمع و تفريق اشتباه مي کرد. عاقبت دفتر را بست و کنار گذاشت. با انگشت پاکت نامه را پاره کرد و نامه را گشود:

باور کن که با تمام وجود در غم تو شريکم مرگ مامي اندوه بزرگي است. از تو خيلي ممنونم که مرا به موقع خبر که کردي تا در اخرين لحظه قبل از مرگش، بتوانم يکبار ديگر او را ببينم.

اسکارلت خشمگين به کلماتي که با قلم درشت نوشته شده بود نگاه کرد و با صداي بلند گفت: متشکرم که اين همه راه را آمدي، آمدي که دروغ بگي، به او و به من، پست بي شرف. آرزو کرد کاش مي توانست نامه را بسوزاند و خاکسترش را توي صورت رت بريزد و فحش هاي آبدار به او بدهد. چقدر جلوي سوالن و ويل خجالت کشيده بود. بايد تلافي توهيني را که کرده بود در بياورد. مهم نبود که چقدر انتظار مي کشيد، بالاخره راهي برايش پيدا مي کرد. رت حق نداشت اين طور با او و مامي رفتارکند. حق نداشت آخرين آرزوي مامي را به مسخره بگيرد.

اين نامه را همين الان مي سوزانم. حتي ،بقيه اش را هم نخواهم خواند. ديگر نمي خواهم چشم هايم به دروغ هاي او بيفتد! دستش به طرف کبريت رفت، ولي وقتي آن را برداشت فورا رهاکرد. اگر بقيه نامه را نخوانم حتما مي ميرم. سرش را پايين آورد و نگاهش را به نامه انداخت تا بخواند.

رت اشاره کرده بود که روال زندگي اسکارلت نبايد تغيير کند. نمي خواهد فشاري از نظر مالي به او وارد شود. گفته بود تمام صورتحساب هاي خانه به وسيله ي وکلاي او پرداخت خواهد شد. همه پرداخت هاي اسکارلت که به وسيله ي چک انجام مي گيرد فورا توسط وکلاي او جبران مي شود. اگر اسکارلت بخواهد فروشگاه هاي تازه اي تاسيس کند باز هم تمام مخارج را وکلا مي پردازند و پول به حسابش واريز خواهد شد و او مي تواند هزينه ها را با چک پرداخت کند.

اسکارلت با حيرت نامه رت را مي خواند. هر کاري که مي شد با پول کرد مورد علاقه او بود، هميشه اين علاقه را در خود احساس مي کرد، حتي وقتي که ارتش شمال باعث شد که او مزه فقر را بچشد. به عقيده او پول،امنيت بود. پولي که خودش به دست مي آورد ذخيره مي کرد و حالا که گشاده دستي رت را مي ديد حيرت مي کرد.

چه ديوانه اي است اين رت. اگر مي خواستم مي توانستم او را غارت کنم. از او بدزدم. احتمالا وکلاي او دفاتر قلابي برايش درست مي کنند. حتما سال هاست به اين کار مشغولند.

خوب رت بايد خيلي پول داشته باشد که اين طور بي مهابا خرج مي کند. هميشه مي دانستم که پولدار است. ولي نه تا اين حد. نمي دانم اين همه پول را از کجا آورده.

بنابراين هنوز مرا دوست دارد، اين کارش ثابت مي کند. هيچ مردي آن طور که رت در تمام اين سال ها، زندگي مرا تباه کرده زندگي زني را تباه نکرده. مگر اينکه او را تا سرحد جنون دوست داشته باشد، و او مي خواهد مرا براي خودش نگه دارد و هرچه مي خواهم به من بدهد. بايد هنوز همان احساس گذشته را داشته باشد. مي دانستم. مي دانستم. از حرف هايي که مي زد منظوري نداشت. فقط حرف مرا که گفتم، حالا ديگر واقعا مي دانم که دوستش دارم، باور نکرد.

نامه را به صورتش چسباند. گويي دست رت را به صورتش مي چسباند. مي خواست به او ثابت کند، ثابت کند که با تمام وجود دوستش دارد. بعد آنها شادمانه به زندگي ادامه مي دادند و خوشحال ترين زوج در جهان مي شدند.

نامه را قبل از اينکه در کشو بگذارد، بوسيد. بعد دوباره با اشتياق به سراغ حسابهاي فروشگاه رفت.کار خسته اش کرد. وقتي مستخدم ضربه اي به در زد و خبر داد که شام حاضر است اسکارلت با خوشحالي بلند شد وگفت: سيني غذا را بيار همين جا، بخاري را هم روشن کن. بعد از غروب آفتاب هوا سرد شده بود و او مثل يک گرگ، گرسنه بود.

شب خيلي راحت خوابيد. کارهاي فروشگاه در غياب او به خوبي انجام شده بود و از شام رضايت داشت. از حضور در خانه شاد بود به خصوص که نامه رت را زير بالشش گذاشته و خوابيده بود.

با تجمل بسيار بيدار شد،کش و قوسي رفت و خستگي اش را رفع کرد. خش خش پاکت زير بالش، لبخندي به لبش آورد. بعد از اينکه با به صدا در آوردن زنگ دستور صبحانه داد برنامه هاي آن روز را مرور کرد. اول فروشگاه. ذخيره خيلي چيزها بايد کم شده باشد. کرشاو دفتر ها را خوب نگه داشته، حساب و کتابش خوب است وي احساس طاوس ماده را ندارد. در مورد آرد و شکر خوب عمل کرده و به موقع بشکه ها را پر کرده ولي احتمالا به فکر چراغ نفتي و لوله لامپا نبوده و حالا که هر روز هوا سردتر مي شود، کبريت هاي اجاق و بخاري را فراموش کرده.

شب گذشته فرصت نکرده بود نگاهي به روزنامه بياندارد. و امروز هم که کارهاي فروشگاه وقتي براي خواندن آنها نمي گذاشت. ولي هرچه را مي خواست درباره اخبار آتلانتا مي توانست از کرشاو و مشي ها سوال کند.

هيچ جايي مثل فروشگاه نمي توانست منبع اخبار روز باشد. مردم دوست داشتند که وقتي به انتظار بسته بندي کالاي خود مي مانند حرف بزنند. اغلب اوقات اسکارلت از مهم ترين اخبار، قبل از اينکه در روزنامه ها چاپ شود يا حتي تيتر صفحه اول باشد، باخبر مي شد. حالا ديگر مي توانست که کاغذهاي اضافي روي ميزش را پاره کند و دور بريزد.

لبخند اسکارلت ناپديد شد. نه نمي توانست انها يادداشت ها و کاغذهاي مربوط به تشييع جنازه ي ملاني بود و او مي خواست انها را ببيند.

ملاني...

اشلي..

فروشگاه باشد براي بعد. چيزهاي مهم تري بود که بايد اول به انها مي رسيد.

چه چيزي باعث شد که من به ملاني قول بدهم از اشلي و بو مواظبت کنم؟

ولي من قول دادم. بهتر است اول به انها سري بزنم.

بايد پانسي را با خودم ببرم تا کمي به کارشان برسد. بعد از ماجراي گورستان حتما زبان ها در تمام شهر به کار افتاده، ديگر چه مي خواهند بگويند. حتي اگر تنها به ملاقات اشلي بروم. با عجله برخاست و از روي فرش نازکي گذشت و آويز گل دوزي شده ي زنگ را با عصبانيت کشيد: پس صبحانه چي شد؟

اوه نه، پانسي که هنوز در تارا است. بايد يکي ديگر از مستخدمين را با خودش ببرد: آن يکي که تازه آمده، ربه کا، اميدوار بود ربه کا بتواند او را در لباس پوشيدن کمک کند. مي خواست عجله کند و برود، وظيفه اش را انجام دهد.

وقتي کالسکه مقابل خانه اشلي و ملاني در خيابان ايوي ايستاد، اسکارلت ديد که آگهي ترحيم از روي در برداشته شده و پنجره ها همه بسته است. اينديا، البته، او اشلي و بو را به خانه ي عمه پيتي پات برده تا انجا زندگي کنند. الان بايد از کار خودش خيلي خوشحال باشد.

اينديا خواهر اشلي هميشه دشمن اسکارلت بود. اسکارلت لب هايش را گزيد و موقعيت خود را بررسي کرد. مطمئنم که اشلي و بو به خانه عمه پيتي رفته اند. اين کار عاقلانه اي بود. بدون ملاني، و حالا هم که ديلسي رفته، کسي نيست که خانه اشلي را بچرخاند و بو را مادرانه تر و خشک کند. در خانه پيتي پات راحتي بود، نظم و ترتيب بود. عشق و علاقه اي بود و زناني که هميشه او را دوست داشتند.

اسکارلت با خود انديشيد، دو پير دختر. آنها هميشه آماده بودند از بو نگهداري کنند. فقط اگر اينديا با عمه پيتي زندگي نمي کرد چه خوب مي شد. اسکارلت قادر نبود با عمه پيتي کنار بيايد. پيرزن ترسو حتي نمي توانست با يک بچه گربه بازي کند وکارها را به دست اسکارلت مي سپرد.

چه مي شد اگر به ملاني قول کمک نداده بود، ولي داده بود.

به الياس گفت: منو ببر به خانه ميس پيتي پات هاميلتون. تو هم به خونه بر گرد ربه کا، پياده برو.

به اندازه کافي در خانه پيتي پات خدمتکار بود.

اينديا در را باز کرد. به لباس سياه و آخرين مدل اسکارلت نگاه کرد و به زور لبخندي به لب آورد.

هر چقدر دلت مي خواهد بخند کلاغ پير لباس مشکي اينديا تنگ و ناراحت از پارچه ي کرپ بود که زياد تکمه نداشت.

اينديا گفت: تو اين خانه براي تو جايي نيس اسکارلت و مي خواست در را ببندد.

اسکارلت در را هل داد: اينديا ويلکز، جرات نداري در را به روي من ببندي. من قولي به ملاني داده ام و تصميم دارم به قول خود وفا کنم، حتي اگر مجبور بشوم تو را بکشم.

اينديا شانه خود را به در گذاشته بود و در مقابل فشار اسکارلت مقاومت مي کرد. اين کشمکش بي ادبانه چند ثانيه بيشتر طول نکشيد. صداي اشلي به گوش رسيد: اينديا، اسکارلت آمده؟ مي خواهم باهاش صحبت کنم.

در باز شد. اسکارلت قدم به درون گذاشت. اثري از شادي وجود نداشت و چهره اينديا از خشم قرمز شده بود.

قدم هاي تند اسکارلت آرام تر شد. اشلي براي استقبال از او تا نيمه راهرو آمد، به شکل نااميد کننده اي بيمار به نظر مي امد. حلقه سياهي دور چشمانش ديده مي شد. خط هاي عميقي درکنار بيني اش تا زير گونه هايش ادامه يافته بود. لباس به تنش گريه مي کرد. برايش گشاد شده بود. کتي که از قامت نحيفش آويزان بود به بال هاي شکسته پرنده اي سياه شباهت داشت.

قلب اسکارلت زير و رو شد. ديگر اشلي را مثل گذشته دوست نداشت ولي هنوز جزئي از زندگي اش بود. بعد از اين همه سال فقط خاطرات مشترک باقي مانده بود. نمي توانست ببيند که او اين همه زجر مي کشد: اشلي عزيز، بيا بشين، خسته به نظر مي رسي.

بيش از يک ساعت در سرسراي کوچک و در هم ريخته عمه پيتي روي نيمکت نشستند. اسکارلت کمتر حرف مي زد. فقط به حرف هاي او گوش مي داد. اشلي به طور آشفته اي از خاطرات گذشته نقل مي کرد، خاطره اي را نيمه کاره مي گذاشت و ناگهان به سراغ خاطره اي ديگر مي رفت. آنچه مي گفت درباره مهرباني ها، از خودگذشتگي ها و اصالت ملاني بود. درباره عشق او به اسکارلت حرف مي زد، عشق او به بو و خودش. صدايي آرام و بدون احساس بود که در سايه اي از نااميدي و غم پيچيده شده بود. دست اسکارلت را در دست گرفته بود و نااميدانه آن چنان مي فشرد که استحوان هاي او به درد مي آمد. اسکارلت لبانش را به هم فشار مي داد و درد را تحمل مي کرد.

اينديا زير طاق نماي سرسرا ايستاده بود؛ يک بيننده بي حرکت و سياه پوش

ناگهان اشلي سکوت کرد، سرش را مثل کوري که در راه گم شده باشد به اين طرف و ان طرف حرکت داد.

"اسکارلت، نمي توانم بدون او ادامه بدهم. و ناله کرد: نمي توانم.

اسکارلت دستش را آزاد کرد. مجبور شد صدف دردالود و نااميدکننده اي را که دور اشلي را گرفته بود بشکند وگرنه او مي مرد، مطمئن بود. از جاي برخاست و به طرف او خم شد.

"خوب به حرف هاي من گوش بده اشلي ويلکز. صحبت هاي نااميدکننده تو را در اين مدت شنيدم، حالا تو به حرف هاي من گوش کن. فکر مي کني فقط خودت بودي که ملاني را دوست داشتي و به او وابسته بودي؟ منم بودم. حتي، بيشتر از انچه که خودم بدانم يا هرکس ديگر بداند. فکر مي کنم کسان ديگري هم هستند که همين علاقه را دارند. ولي ما تصميم نداريم به خاطر اين علاقه بميريم. اين کاريه که تو مي خواهي بکني. و من از اين کارت خجالت مي کشم.

ملي هم خجالت مي کشه، اگه از بالا به پائين نگاه کنه خجالت مي کشه اصلا مي داني او چقدر براي بو نگران بود؟ خيلي خوب مي دانم چقدر عذاب مي کشيد و دارم به ات مي گم که غصه قوي ترين مردي رو که ممکنه خدا خلق کرده باشد از پا ميندازه. حالا تو همه چيز بو هستي. دلت مي خواد ملي ببينه که پسرش تنها، بي دفاع، غمگين و يتيم و بدبخت شده، ان هم فقط به اين خاطر که پدرش خودش را بدبخت حس مي کنه و نمي توانه از او حمايت کنه. تصميم داري قلب ملي را بشکني اشلي ويلکز؟ داري همين کار را هم مي کني.

بلند شو، از اين حالت بيرون بيا، مي فهمي چي مي گم اشلي؟ بلند شو به اشپزخانه برو و به اشپز دستور بده يک غذاي گرم درست کنه. بخورش. اگر استفراغ کردي دوباره بخور. برو پسرت را پيدا کن تو بغلت بگير و به اش بگو که ديگه لازم نيست بترسه. چون پدرش آمده که ازش مواظبت کنه. بلند شو ديگه. انهايي که در اطرافت هستند چه گناهي کردن؟ فکر انها هم باش."

دستش را با خشم پائين اورد، دامن لباسش را کشيد گويي مي خواست از چنگ اشلي خارج کند. سپس راه افتاد و به طرف در رفت و اينديا را از سر راه کنار زد.

وقتي در را گشود که وارد هشتي شود صداي اينديا را شنيد.

"اوه اشلي بيچاره عزيزم. توجهي به مزخرفات اسکارلت نکن. او يک هيولاست."

اسکارلت کارت ويزيت خود را از کيف دستي اش بيرون کشيد و روي ميز گذاشت و فرياد زد: کارتمو براتون ميذارم عمه پيتي. مثل اينکه مي ترسين با من روبه رو بشين. در را پشت سر خود به هم کوبيد. سوار کالسکه شد و به راننده گفت: هر جا دلت مي خواد برو الياس.

ديگر حتي يک دقيقه هم تاب تحمل آن خانه را نداشت. چکار مي خواست بکند؟ آيا با اشلي خشن صحبت کرده بود؟ خيلي خوب منظورش را بيان کرده بود. مجبور بود هيچ ترحمي در کلامش نباشد. آيا کار درستي کرده بود. اشلي پسرش را مي پرستيد. شايد به خاطر او کمي به خودش مي رسيد. ولي "شايد" کافي نبود. مجبور بود. اسکارلت مجبور بود او را به اين کار وادار کند.

"مرا به دفتر وکالت آقاي هنري هاميلتون ببر" الياس اطاعت کرد. عمو هنري در نظر اغلب زنها آدم وحشتناکي بود. اما اسکارلت اين طور فکر نمي کرد. کاملا درک مي کرد که بزرگ شدن و زندگي کردن با عمه پيتي چقدر او را از زنان متنفر کرده. عمو هنري وکيل او بود و به خوبي مي دانست که اسکارلت در کارهاي تجاري خود چقدر ستيزه جوست. اسکارلت قبل از اينکه منتظر شود ورودش را اعلام کنند وارد شد. هنري هاميلتون نامه اي را که مي خواند روي زمين گذاشت و با دهان بسته خنديد.

"بيا تو اسکارلت" دستش را دراز کرد. "مي خواهي از کسي شکايت کني که اين طور عجله داري؟"

اسکارلت يک قدم جلو گذاشت، صندلي را پيش کشيد و کنار ميز او قرار داد "مي خواهم يکي را با تير بزنم، ولي مطمئن نيستم کمکي بکند. آيا اين حقيقت ندارد که چارلز وقتي مرد تمام املاکش را براي من گذاشت؟"

"ميداني که حقيقت دارد. حالا آرام بگير و بشين. چندتا انبار کنار ايستگاه راه آهن داشت که يانکي ها سوزاندند، چند تکه زمين زراعتي هم داشت که به زودي اين جور که آتلانتا دارد بزرگ مي شود مي افتد تو شهر."

اسکارلت روي دسته ي صندلي نشست و چشمانش را به چشمان او دوخت " و نصفي از خانه ي عمه پيتي تو خيابان پيجيتري" اين کلمات را شمرده بيان کرد " ايا ان را هم براي من گذاشت"

"خداي من اسکارلت تو که قصد نداري بروي انجا زندگي کني؟"

"البته که نه، ولي مي خواهم اشلي از انجا بره بيرون مي تونه به خانه ي خودش برگرده. من خودم يه مستخدم براش پيدا مي کنم."

هنري هاميلتون با حالتي بي روح او را مي نگريست. "مي خواهي اشلي از آنجا بياد بيرون؟ چون فکر مي کني از همدردي هايي که اطرافيانش در ان خانه مي کنند، رنج مي برد، اين طور نيست؟

اسکارلت آرام گرفت. "پناه بر خدا، تو ديگه لباس خواب خدا رو هم از تنش در مي آوري، عمو هنري! سر پيري شايعه ساز شدي مي خواهي رسوايي به پا کني؟"

"پنجه هاتو به من نشون بده، خانم جوان. روي آن صندلي بشين و به واقعيت هاي تلخي که برات مي گم گوش کن. ممکنه تو در تجارت بهترين مديري باشي که من ديده ام، اما در کارهاي ديگه يه احمق دهاتي بيش نيستي." اسکارلت چهره اش را در هم کشيد، اما کاري که هنري هاميلتون گفته بود کرد و روي صندلي نشست. وکيل پير به آرامي گفت: حالا درباره ي خانه اشلي، او تقريبا فروخته شده. همين ديروز اسناد شو تنظيم کردم.

دستش را بلند کرد و قبل از اينکه اسکارلت حرفي بزند با اشاره او را به سکوت دعوت کرد. "من به اش گفتم که خانه اش را بفروشد و پيش عمه پيتي برود. نه به خاطر اينکه در ان خانه رنج مي برد، نه به خاطر اينکه براي خودش و پسرش نگران بودم، اگرچه هر دوي اينها را هم در نظر داشتم. من گفتم از اون خونه بره، چون به پول احتياج داشت تا الوار فروشي رو از ورشکستگي نجات بده."

"منظورت چيه؟ ممکنه اشلي استعداد پول جمع کردن نداشته باشه ولي نه تا آن حد که ورشکست بشه. مقاطعه کاران ساختماني هميشه به الوار احتياج دارند."

"اگر ساختماني باشه. کمي از اسبت پياده شو. بشين و گوش بده. من مي دانم که در اين دنيا چيزي مورد علاقه تو نيست مگر اينکه مستقيما به خودت مربوط باشه. اما چيزي که مي خوام بگم خيلي مهمه.

دو سه هفته پيش يه رسوايي مالي در نيويورک پيش آمد. تاجري به نام جي کوک گرفتاري مالي پيدا کرد و ورشکسته شد. مقاطعه کار راه آهن بود، شرکتي به نام نورترن پاسيفيک داشت. شرکت بدهي کلاني بالا آورد. با خودش تجار ديگري را هم گرفتار کرد. کساني که طرف معامله او در راه آهن و بخش هاي ديگر بودن به نوبه خودشان با تجار ديگري در ارتباط بودند. خلاصه اوضاع حسابي به هم ريخت و خيلي ها معلق شدن. اين داستان هنوز هم ادامه داره. درست مثل قمارخانه که يه ورق بد يهو همه چيز را از اين رو به آن رو مي کنه. تجار نيويورک اسمشو "هراس بزرگ" گذاشتن. همين طور در حال پيشرفته. به نظر من سراسر مملکت را خواهد گرفت

اسکارلت احساس وحشت کرد: فروشگاه من چي مي شه؟ و با فرياد ادامه داد: و پول من؟ بانک ها قابل اعتمادند؟

"بانکي که تو در آن حساب داري آره. من هم پول هايم را به بانک تو منتقل کردم، از آن مطمئن بودم که اين کار را کردم. واقعيت اين است که آتلانتا هنوز احتمالا صدمه اي نديده. شهر ما هنوز آنقدرها بزرگ نشده که در معاملات کلان شرکت داشته باشد. تا اينجا تجار بزرگي که جرات قمار کردن داشتند گرفتار شدند، اما معاملات فعلا در همه جا راکد مانده. مردم مي ترسند سرمايه گذاري کنند. مقاطعه کاران ساختماني هم همين طور و اگر کسي ساختمان نسازد، الواري هم در کار نخواهد بود."

اسکارلت روي در هم کشيد: پس اشلي از کارخانه چوب بري هم استفاده اي نمي برد. مي فهمم. ولي اگر کسي سرمايه گذاري نمي کنه چطور خانه به اين سرعت فروش رفت؟ اگر چنين اوضاعي پيش آمده به نظر من اولين چيزي که سقوط کند قيمت املاکه.

عمو هنري لبخندي زد: البته تو خودت مثل سنگ سختي و احتمالا بدتر از اينها را مي تواني تحمل کني. ولي اشلي؟ به اين خاطر است که من پيشنهاد کردم هر چه زودتر خانه را بفروشد. "هراس" هنوز به آتلانتا نرسيده ولي به زودي

خواهد رسيد. در هشت سال گذشته ما ناگهان ترقي کرديم. باد کرديم. حالا شهر ما بيشتر از بيست هزار نفر جمعيت دارد. اين باد کردن بالاخره ترکيدن هم داره.

هنري خنديد. او هميشه بذله گويي مخصوص داشت.

اسکارلت هم با او خنديد در حالي که فکر مي کرد هيچ چيز خنده داري در اين ويراني اقتصادي نيست. مي دانست که مردها هميشه دوست دارند مورد تشويق قرار گيرند، به همين خاطر بود که به حرف عمو هنري خنديد.

خنده عمو هنري ناگهان خاموش شد و مثل ابي که از گلو پايين برود تمام شد. "خوب، حالا اشلي به توصيه من و به دلائل معقول با خواهر و عمه اش زندگي مي کند، و اين به نظر تو مناسب نيست."

"نه آقا، اصلا مناسب نيست. حالش وحشتناکه و آنها باعث مي شوند بدتر شود. مثل مرده متحرک شده. من باهاش حرف زدم. سعي کردم وادارش کنم تا کمي به خودش بياد و متوجه دلسوزي هاي بي موردي که براش مي کنند،،بشود. ولي نمي دانم چقدر موثر بوده البته ممکن است متوجه شده باشد که من چه گفتم ولي تا وقتي توي آن خانه زندگي مي کنه کاري ازش برنمياد و اقدامي نمي کنه."

برافروختگي اسکارلت هنري را ناراحت مي کرد. احساسات را دوست نداشت، به خصوص در زن ها. "اگه گريه رو شروح کني، پرتت مي کنم بيرون."

"من تصميم ندارم گريه کنم. ديوانه شده ام. بايد يه کاري بکنم، تو هم که کمکي نمي کني."

هنري هاميلتون به صندليش تکيه داد. انگشتانش را در هم فرو برد و دستهايش را روي شکمش گذاشت. حالتش مثل وکيلي بود که موارد حقوقي را به موکلش گوشزد مي کند.

"در حال حاضر تو آخرين کسي هستي که مي تواني به اشلي کمک کني، اسکارلت. گفتم که مي خواهم واقعيت هاي سختي رو برايت بگم. اين هم يکي از آنهاست. درست يا غلط و من اصلا اهميت نمي دم. حرف هايي پشت سر تو و اشلي مي زدن. ميس ملي در مقابل همه اين حرف ها مي ايستاد و خيلي از مردم از اون طرفداري مي کردن. اگه به تو روي خوش نشان مي دادند. به خاطر ملاني بود، نه به خاطر ا ينکه واقعا تو را دوست داشتند. اينديا بدترين حرفها را مي زد و چند نفر را هم دور خودش جمع کرده بود. البته موقعيت خوشايندي نبود ولي مردم خودشان را با هر موقعيتي وفق مي دهند. هميشه همين طور بوده. اوضاع همين طور ادامه دارد. حتي بعد از مرگ ملاني. مردم تغيير را دوست ندارند، به سختي نظرشان را عوض مي کنند. تو هم نمي تواني کاملا به حرف مردم بي توجه باشي. نه نمي تواني مگر مجبور بودي خودت را در مراسم تدفين ملاني به نمايش بگذاري. دستت را دور شوهر ملاني حلقه کردي و او را از گور همسرش دور کردي. از گور زني که در نظر مردم تقريبا يک مقدسه بود."

دستش را بلند کرد تا او را ساکت کند. "ميدانم چه مي خواهي بگويي اسکارلت، خودت را زياد اذيت نکن." دوباره انگشتانش را در هم فرو برد. "اشلي نزديک بود خودش را در گور بياندازد، شايد گردنش مي شکست. من انجا بودم، ديدم. ولي مطلب اين نيست. دختر سفت و سختي مثل تو هنوز چيزي از اين دنيا نمي داند."

"اگه اشلي خودش را داخل گور مي انداخت و روي تابوت مي افتاد، مردم تحت تاثير قرار مي گرفتند و مي گفتند چه سوزناک و اگر او خودش را مي کشت همه متاثر مي شدند. ولي براي غم و غصه هم قوانيني هست. جامعه به قانون احتياج دارد اسکارلت، براي اينکه خودش را نگه دارد. و تو قوانين را شکستي. در ملا عام نمايشي به پا کردي که مراسم تدفين را به هم ريخت. مراسمي رو به هم زدي که براي خودش قوانيني دارد. مراسم تدفين يک مقدسه را بر هم زدي. "

"الان حتي يکي از خانم هاي اين شهر را هم نمي تواني پيدا کني که درکنار اينديا نباشد. معني اش اين است که همه زن ها در مقابل تو ايستاده اند. حتي يک دوست هم براي خودت نداري اسکارلت و الان هر کاري براي اشلي بکني ثابت کرده اي که او هم مثل تو يک مطرود و بي کسه."

"زن ها همه با تو مخالفند. خدا کمکت کنه اسکارلت، چون من نمي توانم. وقتي خانم هاي مسيحي در مقابلت مي ايستند، نبايد اميد بخشش مسيحيان را داشته باشي. بخشش در انها وجود ندارد. به خصوص براي مردهاي خودشان احساس خطر مي کنند. انها مالک جسم و روح مردهايشان هستند به همين دليل است که من هميشه فاصله ي خودم را با موجوداتي که به غلط اسم جنس لطيف روي شان گذاشته اند، حفظ مي کنم."

"من برايت خوشبختي ارزو مي کنم اسکارلت. مي داني که هميشه به تو علاقه داشتم. تنها کاري که از دست من بر مي ايد اين است که براي تو ارزوي موفقيت بکنم. اوضاع خودت را خيلي اشفته کرده اي و من نمي دانم چطور مي خواهي به ان سرو سامان بدهي."

"اشلي را به حال خودش بگذار. يکي از همين زن هاي وراج بالاخره يه روزي مي ياد و او را خودش مي برد و ازش نگهداري مي کند. خانه ي پيتي پات را هم به همين حالي که هست بگذار باشد. به خصوص نصفه ي خودت را. مثل هميشه هزينه ي نگهداري ان را براي من بفرست. با اين کار به قولي که به ملاني دادي، وفادار مي ماني."

"بيا تا دم کالسکه باهات ميام."

اسکارلت بازو در بازوي او انداخت و با سنگيني خاصي با او همراه شد. اما درونش متلاطم بود. تقريبا مي دانست که عمو هنري کمکي نخواهد کرد. بايد راهي براي انچه که عمو هنري گفته بود، پيدا مي کرد. اگر پولش در خطر بود، اگر وحشت مالي همه جا را فرا مي گرفت پس بايد کاري کرد.

6

"هراس"، عمو هنري اين طور گفته بود. بحراني که از وال استريت نيويورک شروع شده بود در سراسر امريکا در حال پيشرفت بود. اسکارلت مي ترسيد پولي را که به دست آورده و ذخيره کرده بود از دست بدهد. وقتي از دفتر وکيل پير خارج شد فورا به بانک رفت. به دفتر مدير بانک که وارد شد لرزشي درونش را فرا گرفت.

رييس بانک گفت: من نگراني شما رو درک مي کنم، خانم باتلر، ولي اسکارلت مي ديد که نگراني اش را درک نکرده. رييس به او اطمينان داد که بانک کاملا قابل اعتماد است به خصوص با مديريت او. هرچه بيشتر صحبت مي کرد و بيشتر به او اطمينان مي داد، اسکارلت کمتر باور مي کرد.

اما رييس بانک ندانسته ترس خود را ا آشکار کرد. "به هر صورت ما ديگر سود گذشته را به سهامداران نمي پردازيم. ميزان سود، کمي افزايش پيدا کرده." از گوشه چشم نگاهي به اسکارلت کرد. "خود من هم تا امروز صبح نمي دانستم." اين جمله را با عصبانيت ادا کرد: مي خواهم بدانم چطور شد شوهر شما يک ماه پيش تصميم گرفت سهام اين بانک را بخرد.

ناگهان نگراني اسکارلت بر طرف شد. حس کرد از روي صندلي به پرواز در آمده. اگر رت سهام بانک را خريده بود معلوم بود که اين مطمئن ترين بانک در تمام آمريکاست. او هميشه ثروتش را وقتي به دست مي آورد که دنيا از هم مي پاشيد.

اسکارلت نمي دانست که رت اطلاعات خود را درباره وضع بانک از کجا به دست آورده و اهميت هم نمي داد. براي او کافي بود که بداند رت به بانک اطمينان دارد. گفت: او اين گوي بلوري خوشگل را دارد. بعد چنان عشوه گرانه خنديد که رييس بانک عصباني شد. کمي خود را مست حس مي کرد. ولي انقدر هوش و حواسش به جا بود که فورا تصميم بگيرد و تمام نقدينگي خود را به طلا تبديل کند. هنوز کاغذهاي بي ارزش سهام کنفدراسيون جنوب را که پدرش به آن اطمينان داشت از ياد نبرده بود. روي هم رفته او اصلا به کاغذ اعتماد نداشت .

به محض اينکه بانک را ترک کرد، مدتي روي پله ها ايستاد تا از آفتاب گرم پاييز لذت ببرد و فعاليت هاي تجاري آن ناحيه را ببيند.

به اين مردم نگاه کن که در تقلا هستند، مشغول کار و فعاليتند تا پول در بياورند. نشانه اي از ترس در صورتشان نيست. اين عمو هنري هم ديگر پير و ديوانه شده. اينجا نشانه اي از هراس ديده نمي شود.

توقف بعدي اش در فروشگاه بود. بازار بزرگ کندي. تابلوي بزرگش در وسط ساختمان آويزان بود. اين فروشگاه از شوهرش فرانک کندي که مدت کوتاهي با او زيست به ارث رسيده بود.

فروشگاه و الا، ارثيه فرانک کندي بودند براي جبران نااميدي و بي محبتي اش به الا، فروشگاه را دوست داشت. پنجره خيلي تميز بود و در ويترين ها انبوه کالا ها ديده مي شد. همه چيز در آن يافت مي شد. از تبر گرفته تا سوزن خياطي.

اسکارلت معتقد بود که در فروشگاهش بايد همه چيز باشد. ولي مجبور شده بود چلوارها را از پشت ويترين بر دارد، زيرا آفتاب زدگي پيدا مي کردند و به ناچار بايد با قيمت کمتري به مشتريان عرضه مي شد. اسکارلت ناگهان در ميان در ظاهر شد، آماده بود تا پوست ويلي کرشاو، مسئول حسابداري را بکند.

ولي بعد از بررسي دفاتر بهانه اي اين کار پيدا نکرد. چلوارهايي که تازه با کشتي حمل شده بود تماما به علت رطوبت پوسيده بودند و تقريبا به درد نمي خوردند. کارخانه بافنده قبول کرده بود دو سوم از قيمت آن را بپردازد. کرشاو بدون اينکه چيزي بگويد سفارشات تازه را انبار کرده بود و صندوق هاي آهني مربع شکل را در اتاق پشت فروشگاه گذاشته بود، سکه ها و اسکناس هاي فروش روزانه را به طور مرتب بسته بندي کرده بود. با دستپاچگي گفت: من حقوق کارمندان را پرداخت کردم. اميدوارم کار بدي نکرده باشم. حساب هايش را در پرداخت هاي روز شنبه نوشتم. بچه ها مي گفتند اگه حقوقشان را هفتگي نگيرند نمي توانند زندگي کنند. حقوق خودم را هنوز بر نداشتم، نمي دانستم شما چه تصميمي مي گيريد، اگر نظري درباره پرداخت حقوق ها داريد بفرمائيد، خوشحال مي شوم.

" البته ويلي، ولي الآن مي خواهم موجودي را با دفاتر مطابقت کنم. باشد براي بعد." کرشاو خيلي بهتر از آنچه که او انتظار داشت عمل کرده بود. اما به آن معني نبود که اسکارلت به او اجازه داده بود هر کاري دلش مي خواست بکند.

موجودي تا سنت آخر با دفاتر مي خواند. اسکارلت دوازده دلار و هفتاد و پنچ سنت حقوق سه هفته او را پرداخت. وقتي مي خواست حقوي اين هفته اش را بدهد تصميم داشت يک دلار به آن اضافه کند. در غيبت او لياقت چشمگيري در اداره امور از خود نشان داده بود.

از طرف ديگر در فکر بود که وظايف او را بيشتر کند. به طور خصوصي به او گفت: ويلي، مي خو اهم در بانک يک حساب اعتباري باز کني.

چشمان باد کرده کرشاو بيشتر باد کرد، از وقتي اسکارلت صاحب فروشگاه شده بود و مديريت آن را بر عهده گرفته بود هرگز در بانک حساب اعتباري نداشت. وقتي اسکارلت او را قسم داد که در اين مورد به احدي حرفي نزند دستش را روي قلبش گذاشت و سوگند خورد. مي خواست به سوگندش وفادار بماند. فکر مي کرد اگر به کسي مي گفت، خانم باتلر بالاخره روزي مي فهميد. مطمئن بودکه اسکارلت پشت سرش هم چشم دارد و فکر ادم ها را مي خواند.

وقتي فروشگاه را ترک کرد براي خوردن غذا به خانه رفت. بعد از اينکه دست و صورتش را شست به ورق زدن انبوه روزنامه ها پرداخت. يکي از چيزهايي که انتظار داشت در روزنامه ها ببيند، آگهي فوت ملاني بود. آگهي کوچکي شامل نام، محل تولد و تاريخ مرگش. نام يک زن ممکن بود فقط سه بار در اخبار بيايد: تولد، ازدواج و مرگ. بدون هيچ توضيحي. اسکارلت خودش يادداشتي نوشته بود. انچه را که به نظرش لازم بود، ذکر کرده بود. درباره ي اينکه چقدر غمگين است که ملاني در جواني از دنيا رفته و خانواده اش و دوستانش چقدر دلشان براي او تنگ مي شود. اسکارلت خشمگين بود. فکر مي کرد اينديا جلوي چاپ يادداشت او را در روزنامه گرفته است.اگر خانه اشلي در دست شخص ديگري غير از اينديا بود زندگي چقدر برايش راحت تر مي شد.

شماره ي بعدي را که ورق زد، ترسيد. شماره ي بعدي و بعدي. صفحات را به سرعت ورق مي زد. وقتي مستخدم او را براي صرف غذا خبر کرد گفت: روزنامه ها را بگذار باشد. وقتي سر ميز غذا حاضر شد سوپ مرغ در بشقاب يخ کرده و ماسيده بود، تکه اي از گوشت سينه در ان مشاهده مي شد اما اسکارلت اهميتي نداد. اشفته تر از ان بود که چيزي بخورد.

عمو هنري راست مي گفت. همه جا را هراس گرفته بود و همين طور پيش مي رفت. دنياي تجارت در نااميدي و آشفتگي گرفتار بود حتي داشت فرو مي ريخت. ده روز پيش، بعد از روزي که خبرنگاران ان را "جمعه سياه" خواندند، بازار بورس نيويورک بسته شده بود. قيمت سهام به سختي سقوط کرد. همه فروشنده بودند و خريدار وجود نداشت. در شهرهاي بزرگ امريکا بانک ها تعطيل مي شدند. تقريبا هر روز هم يک کارخانه، هزاران کارگر بيکار بودند و بي پول.

اسکارلت با خود گفت: عمو هنري معتقد است اين هراس با اتلانتا کاري ندارد ولي شايد مجبور مي شد خودش را راضي کند و صندوقچه ي طلاهايش را از بانک بگيرد. اگر رت سهام بانک را نخريده بود حتما اين کار را مي کرد.

به کاري که امروز بعد از ظهر مي خواست انجام دهد فکر مي کرد. مشتاقانه آرزو مي کرد کاش چنين فکري هرگز به خاطرش خطور نکرده بود، بالاخره مي بايد انجام مي شد. حتي اگر کشور در هراس به سر مي برد و يا به مصيبت بزرگ تري فرو مي افتاد.

شايد يک گيلاس کوچک براندي معده اش را که مثل مشک کره گيري در تلاطم بود ارام مي کرد. بطري براندي همان جا دم دستش بود و اعصاب او را که مي خواست تقريبا از زير پوستش بيرون بزند تسکين مي داد... نه. دهانش بوي مشروب مي گرفت، حتي اگر بلافاصله نعناع يا جعفري مي جويد. نفس عميقي کشيد و از جاي برخاست.

به مستخدم که جواب زنگ را داده بود گفت: به اصطبل برو و به الياس بگو کالسکه را حاضر کند، مي خوام برم بيرون.

در مقابل منزل عمه پيتي پات منتظر ايستاد، اما کسي جواب زنگ را نداد. مطمئن بود که حرکت پرده را از پنجره ديده است. گويا يکي از پشت پنجره او را ديده بود. دوباره زنگ زد. صداي زنگ که در سرسرا قرار داشت از بيرون هم شنيده مي شد، مثل اينکه کسي در راهرو حرکت مي کرد. اسکارلت دوباره زنگ زد. به جز طنين زنگ صداي ديگري به گوش نمي رسيد. مدتي منتظر شد. درشکه اي از خيابان گذشت.

اگر کسي مرا در اينجا منتظر ببينه، چقدر شرمنده مي شوم. احساس مي کرد گونه هايش داغ شده. عمو هنري راست مي گفت. کسي او را نمي پذيرفت. هرچه درباره زندگي خود از مردم شنيده بود، آن قدر ننگ آور بود که هيچ کسي حاضر نمي شد در خانه خود را به روي او باز کند، اما هرگز فکر نمي کرد کسي واقعا اين کار را بکند.

او اسکارلت اوهارا بود، دختر الن روبيلارد، از خانواده روبيلارد اهل ساواتا. نمي بايد چنين رفتاري با او مي شد.

چه حيرت آزاردهنده اي، من براي يک کار خوب به اينجا آمده ام. چشمانش داغ شد، علامت گريستن بود. بعد همان طور که بارها اتفاق افتاده بود شلاق خشم و طغيان بر او فرود آمد. لعنتي، نيمي از اين خانه به او تعلق داشت! چطور جرات مي کردند در را به رويش ببندند.

با مشت به در کوبيد و دستگيره را پيچاند. در کاملا قفل بود. "مي دونم انجايي اينديا ويلکز." اسکارلت دهانش را جلوي سوراخ کليد گرفت و اين جمله را ادا کرد. آنجا! اميدوارم صداي مرا شنيده باشد و کر شود.

"آمدم با تو صحبت کنم، اينديا. از اينجا نمي روم تا وقتي حرف هايم را نزنم. همين جا روي پله ها جلوي در مي نشينم تا اشلي با کليد به خونه برگردد. حالا خودت مي دوني."

اسکارلت برگشت و دامن لباسش را جمع کرد. هنوز يک قدم بر نداشته بود صداي قفل را شنيد و بعد در روي پاشنه چرخيد.

اينديا با صداي کوفته اي آهسته گفت: تو را به خدا بيا تو اسکارلت، آبروي ما را جلوي همسايه ها بردي.

اسکارلت سرش را برگرداند و گفت: شايد بهتر باشد تو بيايي اينجا و پهلوي من روي پله ها بشيني. شايد يک گداي کور به عوض جا و مکاني که به اش بدهي حاضر بشود تو را بگيرد.

به محض اينکه اين حرف را زد پشيمان شد. بهتر بود زبانش را نگه مي داشت. نيامده بود با اينديا بجنگد. اما خواهر اشلي هميشه مثل ميخ روي زين بود و حالا با قفل کردن در به او اهانت مي کرد. اسکارلت به سرعت چرخيد و عجله کرد تا از بسته شدن در جلوگيري کند.

با دندان هاي به هم فشرده گفت: معذرت مي خواهم. و با چشمان خشمناک اينديا را نگاه کرد. عاقبت اينديا عقب نشست.

رت چقدر خوشحال خواهد شد! در آن روزهاي خوبي که با هم تازه ازدواج کرده بودند براي او هميشه از پيروزي هايش در تجارت و محافل کوچک شهر آتلانتا تعريف مي کرد. رت با صدايي بلند و طولاني مي خنديد و او را منبع پايان ناپذير شادي مي خواند. شايد اگر برايش تعريف مي کرد که اينديا چطور مثل اژدها نفس مي کشيد و بالاخره مجبور شد، تسليم شود. رت دوباره مي خنديد.

"اينجا چه مي خواهي؟" صداي اينديا اگرچه مثل يخ، سرد بود ولي نشانه هايي از خشم در آن ديده مي شد. اسکارلت با حالتي ظريف گفت: واقعا نظر لطفته اينديا که مرا به يک فنجان چاي دعوت مي کني، ولي من تازه ناهار خوردم و چيزي ميل ندارم. در واقع گرسنه بود. رغبت جنگ هراسش را از ميان برده بود. اميدوار بود شکمش صدا نکند، مثل يک چاه خشک شده بود.

اينديا به طرف سرسرا رفت. گفت: عمه پيتي استراحت کرده. اسکارلت مي خواست جواب بدهد ولي زبانش را نگه داشت، مي خواست بگويد بخار بيشتر از عمه پيتي سر و صدا دارد، ولي نگفت. از عمه پيتي ناراحت نبود. به علاوه بهتر بود زودتر برود سر اصل مطلب. مي خواست قبل از آمدن اشلي خانه را ترک کند.

" نمي دانم اطلاع داري يا نه اينديا، ملي در لحظات آخر از من خواست که مواظب اشلي و بو باشم." بدن اينديا تکان خورد مثل اين بود که تير خورده است. خواست حرفي بزند.

اسکارلت اخطار کرد: ساکت شو، حتي يه کلمه هم نگو. براي اينکه تو چيزي در مورد آخرين حرف هاي ملي نمي داني.

"تو نام اشلي را ننگين کردي همان طور که خودت را بد نام کردي. اجازه نمي دهم دور و بر اون بپلکي و براي همه ما بدبختي به بار بياوري."

" اينديا ويلکز ماندن در اين خانه حتي يک دقيقه بيشتر از آنچه که مجبورم، آخرين کاري است که دلم مي خواهد بکنم. فقط آمدم بگم ترتيبي دادم که شما از فروشگاه من هرچه مي خواهيد ببريد. "

"خانواده ويلکز صدقه قبول نمي کنند."

"اي احمق، اين صدقه نيست. دارم به قولي که به ملاني دادم عمل مي کنم. تو اين چيزها را نمي فهمي، بو در سني است که زود قد مي کشد و بزرگ مي شود، لباس و کفش نو مي خواهد. تو حتي نمي داني که قيمت کفش و لباس چند است. نکند مي خواهي وقتي اشلي گرفتار مشکلات بزرگي است و قلبش شکسته، از اين چيزهاي کوچک هم رنج ببرد؟ شايد هم مي خواهي بچه ها در مدرسه به بو بخندند؟

من مي دانم عمه پيتي چقدر درآمد دارد، يک وقت اينجا زندگي مي کردم، يادت مياد؟ درآمدش فقط براي نگهداري عمو پيتر و گاريش بس است و يه لقمه نان بخور و نمير. چند سکه اي هم براي انفيه خودش مي ماند. تازه يک چيز کوچولويي هم به نام "هراس" هست. نصف تجارت مملکت نابود شده و احتمالا درآمد اشلي هم خيلي کم مي شود.

اگر من غرورم را کنار مي گذارم و مثل ديوانه ها مشت به در خانه شما مي کوبم، تو هم بايد غرورت را قورت بدي و هرچه که من به ات مي دهم قبول کني. به خاطر تو نبايد همه چيز خراب بشود. اگر تنها به خاطر تو بود بدون اينکه نگاهي به ات بياندازم مي گذاشتم گرسنگي بکشي. دارم راجع به بو، اشلي و ملاني حرف مي زنم. دارم هر چي او از من خواسته انجام ميدم.

به من گفت به اشلي کمک کن ولي نگذار بفهمد و من نمي توانم کاري بکنم که نفهمد مگر اينکه تو کمک کني."

"من از کجا بدانم ملاني اين حرف ها را به تو زده؟"

" چون من دارم به ات مي گم و حرف من مثل طلاست. مهم نيست که تو راجع به من چه فکر مي کني، نمي تواني حتي يه نفر را پيدا کني که بگه من به حرفم پشت کردم و زير قولم زدم"

اينديا به فکر فرو رفت و اسکارلت فهميدکه پيروز شده است. "مجبور نيستي خودت به فروشگاه بيايي، هرچه مي خواهي روي کاغذ بنويس و بده يکي بياره."

اينديا نفس عميقي کشيد. "فقط به خاطر لباس مدرسه بو." از لحنش لجاجت و بي ميلي استنباط مي شد."

لبخند خفيفي که روي صورت اسکارلت نشسته بود محو شد. يک بار ديگر اينديا ميديد که مفت خوري چه لذتي دارد. هالا صورتي بلند بالا و چند برابر احتياج به فروشگاه مي فرستاد. اسکارلت مطمئن بود که او چنين کاري خواهدکرد. "خداهافظ اينديا، اقاي کرشاو رئيس حسابداري فروشگاه تنها کسي است که موضوع را مي داند. پايين کاغذ اسم او را بنويس خودش ترتيب همه کار ها را مي دهد."

وقتي در کالسکه نشست معده اش غرغر بلندي کرد. لبخندي صورتش را پوشاند. خدا را شکر که به خير گذشت.

وقتي ،به خانه رسيد به اشپز دستور داد غذا را دوباره گرم کند و بياورد. در هالي که منتظر بود او را سر ميز غذا بخوانند بار ديگر نگاهي به روزنامه ها انداخت. عمدا توجهي به ماجرا هاي "هراس انگيز" تجارتي نمي کرد. مطالب ديگر هم بود که قبلا نمي خواند ولي هالا به انها علاقه نشان مي داد" شايعات و اخبار چارلزتون. شايد رت يا مادرش يا خواهر و برادرش هم مي خواندند."

شايعات مهمي از چارلزتون در رورنامه ها وجود نداشت او هم منتظر چيز به خصوصي نبود. اگر در چارلزتون اتفاق مهمي افتاده بود دفعه ديگر که رت به خانه مي امد حتما برايش تعريف مي کرد. توجه همشهري هاي او و محلي که به دنيا امده مي توانست براي رت دليلي باشد که اسکارلت او را دوست دارد. چه اهميت داشت که باور کند يا نه. هميشه از خودش با تعجب مي پرسيد: اين بستن دهن مردم هر چند وقت يکبار تکرار مي شود؟

ان شب نتوانست بخوابد. هر وقت که چشمانش را مي بست در بزرگ خانه عمه پيتي را در نظر مي اورد که به رويش بسته و قفل شده بود، با خودش مي گفت، اين کار اينديا بود. احتمالا عمو هنري اشتباه کرد که گفت هر دري در اتلانتا به روي من بسته است.

ولي فکر نمي کرد نظر عمو هنري درباره "هراس" اشتباه باشد. بعد از اينکه روزنامه ها را خواند دانست اوضاع از انچه عمو هنري گفته وخيم تر است.

بي خوابي برايش عجيب بود. يادش امد که قبلا با يکي دو گيلاس براندي ارام مي گرفت و به خواب فرو مي رفت. به ارامي از پله ها پايين خزيد و به اتاق ناهارخوري امد. بطري چند وجهي براندي از نور چراغي که در دست داشت انعکاس هاي رنگين به وجود مي اورد.

صبح روز بعد ديرتر از حد معمول بيدار شد، نه به خاطر براندي، بل به اين دليل که با کمک ان هم تا نزديک سحر نتوانست بود بخوابد. قادر نبود نگراني خود را از حرف هاي عمو هنري فراموش کند.

در راه خود به فروشگاه سري به نانوايي خانم مري ودر زد. فروشنده پشت پيشخوان ايستاده بود و وقتي که اسکارلت شروع به صحبت کرد، گوش سنگين خود را پيش اورد.

چنان با من رفتار مي کند مثل اينکه اصلا وجود ندارم، با ترس به حرکات او نگاه مي کرد

از پياده روي جلوي مغازه گذشت و به طرف کالسکه رفت. خانم السينک را ديد که به همراه دخترش به او نزديک مي شوند. اسکارلت توقف کرد، اماده بود که به انها لبخند بزند و سلام بگويد. السينگ ها وقتي او را ديدند لحظه اي بي حرکت ايستادن و بدون اينکه کلمه اي بگويند برگشتند و دور شدند.

اسکارلت گويي براي چند لحظه فلج شده بود. انگاه با سرعت به کالسکه سوار شد و خودش را در گوشه تاريک ان پنهان کرد. براي مدتي کو تاه چنان ترسيده بود که فکر مي کرد الان روي کف کالسکه غش خواهد کرد.

الياس کالسکه را مقابار فروشگاه نگه داشت ولي اسکارلت پياده نشد. الياس را با پاکت محتوي حقوق کرشاو به مغازه فرستاد. اگر از کالسکه خارج مي شد ممکن بود کسي او را بشناسد و سرش را گوش تا گوش ببرد. حتي فکرش هم برايش غيرقابل تحمل بود.

اينديا ويلکز بايد پشت اين ماجرا باشد. حتي بعد از اينکه سخاوت از خودم نشان دادم! نمي توانم بگذارم که سخاوت مرا بدزدد و فرار کند. هيچ کس نمي تواند چنين رفتاري با من بکند و بگريزد.

وقتي الياس برگشت، اسکارلت دستور داد: برو به الوار فروشي. مي خواست به اشلي بگويد. مي بايد پادزهري براي زهر اينديا پيدا مي کرد. اشلي تحمل اين چيزها را نداشت و حتما جلوي اينديا و دوستانش را مي گرفت.

وقتي به الوارفروشي رسيد قلبش فرو ريخت. همه جا پر از الوار بود. چوب هاي کاج با صمغ طلايي و شيرين در افتاب پاييز مي درخشيد. حتي يک مشتري هم ديده نمي شد. حتي يک گاوي هم که در حال بارگيري باشد وجود نداشت. خريداري وجود نداشت.

اسکارلت مي خواست گريه کند. عمو هنري گفته بود که چنين حادثه اي اتفاق مي افتد ولي هرگز فکر نمي کرد که اوضاع الوارفروشي تا اين حد بد باشد. چطور مردم اين الوارهاي خوب و تميز را نمي خواستند؟ رايحه چوب هاي تازه بريده شده کاج درمشامش بهترين منظر جهان بود. نفس عميقي کشيد و عطر دل انگيز کاج را فرو داد. اه، چطور شد که اين الوارفروشي را از دست داد؟ انجا قبلابه او تعلق داشت و ان را به اصرار رت به اشلي فروخت، حالا نمي دانست که رت چطور او را به اين کار راضي کرد؟ اگر هنوز مالک اينجا بود، چنين اتفاقي هرگز نمي افتاد. هر طور که بود اين الوار ها را بالاخره به يکي مي فروخت. "هراس" به مرزهاي ذهن او رسيد و اسکارلت دورش کرد. هر چه انجا ديده مي شد حال رقت انگيزي داشت ولي تصميم نداشت اشلي را سرزنش کند و هياهو راه بياندازد. مي خواست کمکش کند.

با خوشحالي گفت: اينجا چه خوب شده. چوب بري بايد شب و روز کار کرده باشد، چه چوب هاي قشنگي، اشلي.

اشلي سرش را از دفتر حساب برداشت و از پشت ميز به اسکارلت نگاه کرد. اسکارلت مي دانست که تمام بدبختي هاي دنيا بر سر اشلي خراب شده. از وقتي که در خانه عمه پيتي با او سخن گفت تغييري نکرده بود. اشلي ايستاده سعي کرد لبخند بزند. ادب هميشگي او بيشتر از خستگي اش بود اما نااميدي اش از هر دو قوي تر. نمي توانم حتي يک کلمه درباره اينديا بگويم، يا درباره تجارت. مثل اينکه تمام نيروي خود را به کار گرفته بود تا تنها يک بار ديگر نفس بکشد. چيزي نبود که بندبند بدنش را به هم مربوط سازد، مگر لباسش.

"اسکارلت، عزيزم، لطف کردي سري به من زدي، چرا نمي نشيني؟"

لطف کردي؟ واقعا اين طور است؟ خداي من،صداي اشلي طنين به خصوصي دارد، مثل اين است که خودش هم نمي داند چه مي گويد. اصلا حال خودش را نمي فهمد. بله همين طور است. چرا بايد اهميت بدهد که من بدون اينکه کسي را همراه داشته باشم انچه را از ابرويم مانده کف دست گرفته ام و پيش او امده ام؟ هر ديوانه اي مي فهمدکه او ديگر حتي به خودش هم اهميت نمي دهد، پس چرا بايد فکر ابروي مرا بکند؟

نمي توانم بنشنم و ان طور که او مي خواهد مودبانه و با لطف حرف بزنم. اصلا حالش را ندارم، ولي مجبورم.

"متشکرم اشلي." اسکارلت روي صندلي نشست، اشلي او را در نشستن کمک کرد. تصميم داشت پانزده دقيقه انجا بنشيند و درباره وضع هوا صحبت کند و داستان هايي از گذشته، از خاطراتش در تارا نقل کند. نمي توانست درباره مرگ مامي که او را بيشتر غمگين مي کرد چيزي بگويد. شايد از بازگشت توني با خانه مي گفت، اين فرق مي کرد، خبر خوبي بود. اسکارلت اغاز کرد.

"رفته بودم به تارا"

"چرا نذاشتي اسکارلت؟" صدايش بي حالت و يکنواخت بود، حتي از سوال هم خالي بود. اسکارلت نمي دانست چه بگويد.

اشلي دوباره پرسيد: چرا نذاشتي اسکارلت؟ ولي اين بار حسي در صدايش بود، خشم و دردي عميق.

"مي خواستم خودم را توي گور بياندازم. هر گوري که مي شد. نه تنها گور ملاني. اين تنها چيزيه که من استحقاقش را دارم... حرف هاي گذشته را ديگر تکرار نکن، اسکارلت. مردمي که اتفاقا نيت بدي هم ندارند صد دفعه تا حالا اين حرف ها را زده اند و من هم کمي اسوده شدم. من اين حرف هاي پيش پا افتاده و هميشگي را نمي خواهم از تو انتظار حرف هاي بهتري دارم. خوشحال مي شوم اگه برايم بگويي که چه فکر مي کني، خوشحال مي شوم اگر

بگويي که دارم الوار فروش را خراب مي کنم. چيزي که تو براش خيلي زحمت کشدي و در واقع تمام قلبت را در ان، سرمايه گذاري کردي. من يک بازنده بدبختم، اسکارلت. تو هم اين را خوب مي داني. همه مي دانند چرا بايد همه ما وانمود کنيم که اين طور نيست؟ مرا سرزنش کن. چرا نمي کني؟ احتمالا بدتر از حرف هايي که من به خودم زدم نمي تواني پيدا کني. تو مي تواني احساسات منو ازار بدي، خدايا چقدر از اين عبارت بدم مياد! مگر احساساتي براي ازار کردن هم مانده؟ مگر ديگر مي توانم چيزي را احساس کنم؟"

اشلي سرش را ،با حرکات سگيني تکان داد. به حيوان زخمي در حال مرگ مي ماند که با تير شکارچيان به خاک افتاده باشد. بغضي اشک الود را از پيچ گلويش راند. "مرا ببخش اسکارلت از تو خواهش مي کنم، مرا ببخش. من حق ندارم تو را با مشکلات خودم ناراحت کنم. از اين کار خودم خجالت مي کشم و مي خواهم خجالت ديگري را هم به ان اضافه کنم. لطف کن عزيزم، و از اينجا برو از تو متشکرم اگر همين حالا بروي."

اسکارلت بدون اينکه حتي يک کلمه بگويد او را ترک کرد. و مدتي بعد وقتي پشت ميزش نشست، انچه که گذشته بود دوباره پيش رويش زنده شد. حالا قولي که به ملاني داده بود سخت تر و مشکل تر مي نمود. لباس و وسائل خانه ديگر کافي نبود.

اشلي حتي قدمي براي کمک به خودش بر نمي داشت. اسکارلت مي خواست اقدامي بکند که او در کارش موفق شود برايش مهم نبود که اشلي همکاري مي کند يا نمي کند. به ملاني قول داده بود.

به علاوه نمي توانست ببيند تشکيلاتي که خودش ساخته بود دارد از ميان ميرود. انچه را که داشت روي کاغذ اورد

فروشگاه، ساختمان و معامله. سود خالصش از فروشگاه ماهانه يک صد دلار بود ولي احتمالا وقتي وحشت به اتلانتا مي رسيد و مردم قدرت خريد را از دست ميدادند سود او هم کمتر ميشد. فهرستي از کالاهاي ارزان تر نوشت و لوازم زينتي را مثل روبان هاي پهن مخملي، حذف کرد.

مشروب فروشي و رستوراني که در کنار انبارهاي راه اهن داشت اجاره داده بود، مردي که ان را اجاره کرده بود زمين و ساختمان را در اختيار داشت و ماهانه سي دلار مي پرداخت. مردم وقتي در گرفتاري به سر مي برند. بيشتر از اوقات ديگر مشروب مي خورند. بايد اجاره را بالا مي برد. و چند دلار بيشتر در ماه براي نجات اشلي کافي نبود. اسکارلت به پول درست و حسابي نياز داشت.

طلا در صندوق بانک، پول درست و حسابي داشت. بيشتر از بيست و پنج هزار دلار يک پول درست و حسابي. در نظر خيلي از مردم او زن ثروتمندي بود ولي خودش چنين عقيده اي نداشت. هنوز احساس امنيت نمي کرد. با خود فکر کرد که مي تواند تشکيلات اشلي را بخرد و دوباره مالک ان شود. با امکاناتي که در اختيارش بود براي چند لحظه ذهنش به جنبش در امد. بعد اهي کشيد.

با همه اينها فکر نمي کرد که مشکلي حل شود. اشلي ديوانه اي بود که فقط مي خواست درامدش را از معامله درست و بي شيله پيله به دست اورد و اين تقريبا غير ممکن بود. وقتي اسکارلت در کارهاي تجاري اش موفقيت هاي متعدد به دست مي اورد، اشلي خود را شکست خورده تر از هميشه مي پنداشت. گذشته از اين خودش هم خيلي مايل بود دوباره در الوارفروشي و کارخانه چوب بري دستي داشته باشد، مي خواست به اشلي هم کمک کند.

اصلا باورم نمي شود که بازار الوار اين طور راکد شده باشه. هراس چه باشد و چه نباشد، بالاخره مردم بايد براي خودشان خانه اي، کارگاهي يا فروشگاهي بسازند، يا طويله اي براي اسب و گاو، هر چقدر هم کوچک باشد.

خود را در ميان توده اي از روزنامه ها وکتاب ها غرق کرد. فکري به سرش زده بود. يک تکه زمين زراعتي هم از چارلز هاميلتون برايش مانده بود. کار کشاورزي برايش درامدي نداشت يکي دو گوني ذرت و يکي دو عدل پنبه به چه دردش مي خورد؟ کشاورزي شراکتي، تلف کردن يک زمين خوب است مگر اينکه هزاران هکتار داشته باشي و کارگران خوبي هم در اختيارت باشند. ولي حالا اسکارلت چند صد جريب زمين داشت که درست درکنار اتلانتا واقع شده بود و به زودي جزء شهر مي شد. اگر مي توانست يک مقاطعه کار خوب پيدا کند،؛ به نظر مي رسيد انها همه تشنه کارند، صد يا شايد هم دويست خانه کوچک قشنگ مي ساخت. با اوضاع بدي که داشت از راه مي رسيد، هرکس که درامدش کم مي شد مجبور بود در هزينه هاي خود تجديد نظر کند و هر چه مي تواند صرفه جويي کند. اولين چيزي که در معرض فروش قرار مي گرفت، خانه ها بزرگ بود، انها که خانه هاي بزرگي داشتند مجبور مي شدند بفروشند و محل کوچکتري براي زندگي تهيه کنند.

شايد پول ز يادي گيرم نيايد ولي ضرر هم نمي کنم، مقاطعه کاري هم که خانه هاي مرا مي سازد الوارهايش را از اشلي مي خرد و کار او هم رونق مي گيرد. او هم پولي گيرش مي ايد، شايد نه يک گنج ولي درامد خوبي خواهد داشت و هرگز نخواهد فهميد که دست من در اين کار بوده است. انچه احتياج دارم مقاطعه کاري است که دهانش را بسته نگه دارد. زياد هم ندزدد.

روز بعد اسکارلت نامه اي به کشاورزاني که زمين او را در اختيار داشتند و با شراکت هم مي کاشتند نوشت تا هر چه زودتر دم و دستگاه خود را جمع کنند و زمين را تحويل دهند.

7

جو کولتون گفت: بله مادام. خانم باتلر، من واقعا تشنه کارم. مقاطعه کار مرد لاغر اندام کوتاه قدي بود که چهل و چند سال داشت. اما خيلي پيرتر به نظر مي امد زيرا موهايش کاملا سفيد شده بود و پوست صورتش از تابش افتاب به چرم شباهت داشت. ادم اخمو و ترشرويي بود در ميان ابروانش که روي چشم هاي سياهش سايه مي افکند يک چين خوردگي بزرگ مشاهده مي شد.

"من به کار احتياج دارم ولي نه انقدر که براي شما کار کنم."

اسکارلت به او پشت کرد، مي خواست برود. نمي خواست بايستد و به ناسزاهاي اين موجود بدبخت گوش کند. ولي به کولتون احتياج داشت. او خوشنام ترين مقاطعه کار اتلانتا محسوب مي شد! يادش امد که چقدر الوار در سالهاي

بعد از جنگ به او فروخته است. احساس کرد که مي خواهد پايش را بر زمين بکوبد. اينها همه تقصير ملي بود. به خاطر او بود. اگر او نگفته بود که اشلي نبايد چيزي بفهمد، هر مقاطعه کاري را که مي خو است انتخاب مي کرد و خودش مثل عقاب بر سر او فرود مي امد و به کارش نظارت مي کرد. چقدر دوست داشت که همين کار را بکند.

اما نمي توانست خودش را گير بياندازد و به هيچ کس به جز کولتون اعتماد کند. کولتون مي بايد کار را قبول مي کرد. بايد کاري مي کرد که بپذيرد.

دست کوچک خود را روي بازوي کولتون گذاشت. به نظر مي رسيد که در ان دستکش کوچک دستي ظريف و زيبا پنهان شده. "اقاي کولتون اگر شما بگويد نه، قلب من مي شکند. من به يک متخصص خوب احتياج دارم."

نگاهي از روي درماندگي به چشمان او انداخت. چقدر بد بود که قد کولتون بلندتر نبود نمي توانست به کسي که هم قد خودش بود درماندگي و بيچارگي خود را القاء کند. همين مردهاي کوتاه قد خروس مانند بودند که مي تواستند جلوي زن ها بايستند. "اگر شما سر من کلاه بذاريد ان وقت چکارکنم؟"

بازوي کولتون سفت شد. "خانم باتلر. شما به من الوار هاي تر فروختيد بعد گفتيد خشک بوده، گوگردي بوده. من نمي توانم براي کسي کار کنم که يک بار سرم کلاه گذاشته."

"بايد اشتباهي شده باشد اقاي کولتون. من خودم هم ان وقت تازه کار بودم، هنوز چيزي نمي دانستم، تازه داشتم ياد مي گرفتم. حتما ان روزها يادتان مياد يانکي ها همه جا درکمين ما بودند هر لحظه ما را تهديد مي کردند، من هم مثل همه از مرگ مي ترسيدم."

اشک در چشمانش جمع شد، لب هاي زيبايش که با رنگ روشني ارايش شده بود مي لرزيد. "شوهرم، اقاي کندي، وقتي يانکي ها به ميتينگ کلان حمله کردند کشته شد."

اسکارلت هم قد کولتون بود. نگاه مستقيم کولتون اشفته بود. چشمانش که در برابر چشمان اسکارلت قرار داشت، چون مرمر، سخت مي نمود. اسکارلت دستش را از بازوي او برداشت. چکار داشت مي کرد؟ نمي خواست شکست بخورد. نه در اين کار. او بايد کار را قبول کند.

"من به عزيزترين دوستم وقتي آخرين لحظات زندگي اش را مي گذراند، قولي دادم، اقاي کولتون" اشک هايش داشت سرازير ميشد. "خانم ملاني ويلکز خواست که من کمک کنم، من هم حالا ميخواهم شما کمک کنيد." بعد تمام داستان نقل شد: چطور ملاني هميشه از اشلي مراقبت مي کرد... ضعف اشلي در تجارت... سعي او براي پريدن در گور همسرش... الوارهايي که روي دستش مانده بود... لزوم مخفي ماندن مطلب.

کولتون با اشاره دست او را به سکوت دعوت کرد.

"بسيار خوب، بسيار خوب، خانم باتلر. به خاطر خانم ويلکز قبول مي کنم."

اسکارلت دستش را روي دست کولتون گذاشت. "متشکرم." مثل اين بود که به پيروزي دست پيدا کرده.

چند ساعت بعد به ياد اورد که قصد نداشته بهترين مصالح را براي خانه هايش مصرف کند، فقط قصدش خريد بهترين الوارهاي موجود در اتلانتا بوده است. اين خانه هاي کوچک فکسني مي رفت گه او را ثروتمند کند. گنجي بود، پولي بود که نه چندان سخت به دست مي امد. قصد نداشت با کمک کردن به اشلي اعتباري به دست اورد. هنوز خيلي ها بودند که در خانه هايشان را به روي او مي بستند.

نه خيلي ها. هنوز دوستان بسياري دارم که خيلي بيشتر از ان پيرزن هاي امل سرگرم کننده هستند.

طرح هايي راکه کولتون براي مطالعه و تاييد برايش فرستاده بود کنار گذاشت شايد وقتي جو کولتون حضورا توضيح مي داد توجهش بيشتر جلب مي شد؛ ولي چه تفاوت دارد که شکل خانه ها چطور باشد؟ يا پله ها کجا قرار گرفته باشد؟

دفتر يادداشت روزانه خود را که جلد مخملي زيبايي داشت از کشو بيرون اورد، و فهرستي تهيه کرد. مي خواست مهماني بدهد. يک مهماني بزرگ با دسته ارکستر و يک رودخانه شامپاني و يک کوه از بهترين غذاهاي گران قيمت. حالا که دوره ي عزاداري اش تمام شده بود دوستانش بايد مي فهميدند که ديگر مي توانند او را به مهماني هايشان دعوت کنند.

فورا به ياد خانواده هاي قديمي اتلانتا افتاد. انها معتقدند که من هنوز هم بايد براي ملاني عزادار باشم، نه آنها را دعوت نمي کنم. به علاوه احتياجي نيست ديگر نوار سياه به کلاهم بگذارم. او خواهر من که نبود، خواهر شوهرم بود، و من مطمئن نيستم که انها بدانند من بعد از چارلز هاميلتون دو شوهر ديگر هم کرده ام.

شانه هايش پايين افتاد. براي چارلز هاميلتون عزاداري نکرده بود، حتي نوار سياه هم نزده بود. اين بار براي عزاداري خودش اعتبار قائل بود. نگراني و فشاري سنگين در قلبش حس مي کرد. "دوستي کامل" و "وفادار" را از دست داده بود و حس مي کرد قبلا اهميت او را تشخيص نداده است؛ بدون ملاني دنيا در نظرش سرد تر و تاريک تر مي نمود و خيلي تنها. فقط دو روز بود که از تارا بازگشته بود ولي همين دو شب تنهايي کافي بود که ضربه هاي ترس را در قلبش احساس کند.

با ملاني درباره رفتن رت صحبت مي کرد. ملاني تنها کسي بود که به او اطمينان داشت و درد دلش را پيش او مي گفت. ملي هر چه او نياز داشت مي گفت. "البته که بر مي گرده، عزيزم." مي گفت: خيلي تو را دوست دارد. درست در لحظه مرگش گفته بود: با سروان باتلر مهربان باش، او تو را خيلي دوست دارد.

ياد ملاني حالش را بهتر کرد. اين تنها يک اميد نيست. اگر ملاني گفته که رت دوستم دارد حتما دارد. اسکارلت تيرگيهاي ذهنش را دور انداخت و پشتش را راست کرد. مجبور نبود ديگر تنها بماند. و اصلا مهم نبود که خانواده هاي پير و قديمي اتلانتا ديگر با او حرف نزنند. دوستان فراواني داشت. اه، اين که فقط دو صفحه شده. ولي تازه به حرف ل رسيده بود.

دوستاني که اسکارلت تصميم داشت دعوت کند از اعضاي خانواده هايي بودند که بعد از جنگ در دولت ايالتي جورجيا مقامي داشته و زندگي پر تجملي براي خودشان درست کرده بودند. در سال 1871 که دولت جديدي روي کار امد بسياري از ساکنان اصلي جورجيا، اتلانتا را ترک کردند و بسياري هم که اهل جورجيا نبودند ماندند تا از خانه بزرگ خود و از ثروت بيکران خويش که به هنگام حکومت فدراسيون جنوب اندوخته بودند لذت ببرند. انان وسوسه اي براي رفتن به خانه نداشتند، تبار انان بهتر بود که فراموش مي شد.

رت هميشه انها را حقير مي شمرد. انها را "پست" مي خواند و هنگامي که اسکارلت مهماني هاي پر زرق و برق مي داد از خانه بيرون مي رفت. اسکارلت پيش خود فکر مي کرد که رت ابله است و مي گفت: رت، پولدار ها جالب تر از فقيرها هستند. لباس ها، کالسکه ها و جواهراتشان ،بهتره، وقتي به خانه شان مي روي غذا و مشروب بهتري جلويت مي گذارند.

ولي هيچ وقت مهماني هاي انها به پاي مهماني هاي اسکارلت نمي رسيد. و اين يکي، بزرگترين مهماني او بود. فهرست ديگري تهيه کرد. بالاي کاغذ نوشت "چيزهايي که بايد يادم باشد." بعد يادداشتي براي اشپز فرستاد و ياد اوري کرد يخ براي غذا هاي سرد و ده صندوق شامپاني فراموش نشود. لباس تازه اي هم مي خواست. مجبور بود بعد از اينکه ليست دعوتي ها را حاضر کرد و براي چاپ به چاپخانه سپرد فورا نزد خياطش برود.

اسکارلت سرش را بالا برد تا کلاه سفيد و پر چين مدل دوران ماري استوارت را تحسين کند. نشاني که در جلوي ان بود زيبايي اش را دو چندان مي کرد و درخشش چشمان و جذابيت ابروان کمانيش را قوت مي بخشيد. گيوانش مانند رشته هاي ابريشمين سياه از طرفين کلاه اويزان بود. چه کسي ممکن بود فکر کند که لباس سياه مي تواند تا اين حد شاد و دلخوش کننده باشد.

دور خودش مي چرخيد و در اينه به شانه هايش نگاه مي کرد. ريشه هاي منجوق داري که به لباس بلند سياهش اويزان بود، تلالو دلپذيري داشت. عزاداري معمولي به اندازه عزاداري جدي ناراحت کننده نبود. تفاوتي با هم داشتند، اگر پوست سفيد ماگنوليايي داشته باشي مي تواني در اين لباس سينه باز، به خوبي به نمايش بگذاري.

به سوي ميز ارايش رفت و به شانه ها و زير گلويش عطر زد. بهتر بود عجله مي کرد. مهمان هايش هر لحظه ممکن بود برسند. صداي کوک ارکستر را از طبقه پايين مي شنيد. در کنار بروس و اينه دستي اش تعدادي کارت دعوت به طور نامرتب ديده مي شد. از وقتي دوستانش فهميده بودند که ديگر عزادار نيست دائما او را به مهماني مي خواندند، و او تصميم داشت تمام انها را بپذيرد و پاي ثابت محافل اجتماعي باشد. در اينده هفته ها پشت هم گرفتار خواهد بود. ولي بعد دعوت هاي بيشتري خواهد داشت و دوباره خودش يک مهماني بي نظير مي داد. شايد هم در کريسمس يک مجلس رقص ترتيب دهد. اري، کارها مي رفت به خوبي جريان يابد. هيجانش به دختر جواني مي ماند که قبلا در هيچ مهماني شرکت نکرده باشه. تعجبي هم نداشت؛ هفت ماه ميشه که در محافل دوستانه حضور نمي يافت. به جز مهماني کوچک توني فونتن. خنديد. وقايع ان شب را به ياد اورد. توني عزيز با ان چکمه هاي پاشنه بلند و زين نقره اي. ارزو کرد کاش او هم امشب اينجا بود. مردم اگر حقه هايش را با ششلول مي ديدند چشمانشان پس کله شان مي رفت.

وقت رفتن است.ارکستر مي نوازد، دير شده.

اسکارلت با عجله از پله هايي که باکف پوش قرمز فرش شده بود پايين رفت. از گلهايي که در اتاقها گذاشته بودند لذت مي برد. به اتاق ها سر کشي کرد وقتي ديد همه چيز درست است خوشحال شد. همه چيز کامل بود. شکر خدا که پانسي هم از تارا برگشته بود و به خوبي مي دانست که چگونه مستخدمين را به کار بکشد. خيلي بهتر از شربت داري که جاي پورک را گرفته بود.گيلاسي شامپاني را از شربت دار جديد گرفت. لااقل اين مرد خوب پذيرايي مي کرد. کاملا مي دانست چه کند، روش مخصوص داشت و اسکارلت مي خواست همه چيز مخصوص باشه.

صداي زنگ بلند شد. به روي شربت دار لبخند زد و به سرسرا رفت تا از دوستانش استقبال کند.

به فاصله يک ساعت تمام مهمان ها رسيدند و خانه از سر و صدا، رايحه عطر، برق لباس هاي اطلس و ابريشم و درخشش ياقوت و زمرد پر شد.

اسکارلت در ميان مردمي که با هم صحبت مي کردند به اين طرف و ان طرف مي رفت، مي خنديد، با مردان حرف مي زد و به تعارفات زنان پاسخ مي داد. همه خوشحال بودندکه او را دوباره مي ديدند دلشان برايش تنگ شده بود، هيچ مهماني نبود که به اندازه مهماني هاي او هيجان انگيز باشد. خانه او زيباترين خانه بود و خودش زيباترين و جوان ترين زن، هيچ کس اين همه خوبي را يک جا نداشت.

به من خوش مي گذرد، مهماني خوبي است. به ديس ها و بشقاب هاي نقره اي که روي ميز به تعداد زياد چيده شده بود نگاه کرد. اندازه غذا، فراواني غذا برايش اهميت داشت. اگرچه گرسنگي روز هاي بعد از جنگ را هنوز به طور کامل فراموش نکرده بود. چشمش به مامي بارت افتاد و خنديد. جوي باريکي از سس از دهان پر او جريان يافته بود و از زير چانه اش روي گردن بند الماسش مي ريخت. اسکارلت با نفرت رويش را برگرداند. مامي اين روزها مثل يک فيل چاق شده بود. خدا را شکرکه هرچه بخواهم مي خورم بدون اينکه حتي يک پاوند اضافه وزن پيدا کنم.

هنري کانينگتن شوهر دوستش سيلويا وارد شد. اسکارلت با لبخند گفت: هنري فکر مي کنم تو اکسير جواني پيدا کردي. از دفعه قبل که ديدمت ده سال جوان تر شدي. هاري شکمش را تو داد و نفسش را نگه داشت. اسکارلت با تعجب به او مي نگريست. رنگ هاري قرمز شد و سپس به کبودي گراييد ولي همچنان شکمش را تو کشيده بود. اسکارلت خنديد و دور شد.

صداي خنده اي بلند توجهش را جلب کرد. به طرف سه مردي که مي خنديدند رفت. خيلي دوست داشت که داستان هاي خنده دار بشنود، حتي شوخي هايي که زن ها وانمود مي کردند چيزي از ان نمي فهمند.

"... به خودم مي گفتم بيل، وحشت يکي منفعت ديگري است، و من مي دانم که بيل پير کدام يکي از انهاست." اسکارلت به ارامي برگشت مي خواست شب خوبي داشته باشد و صحبت درباره وحشت، او را از داشتن يک شب خوب محروم مي کرد. اما شايد چيز تازه اي ياد مي گرفت. بيل ولر وضعش خيلي خوب بود ولي اسکارلت مطمئن بود که از او باهوش تر است حتي وقتي در خواب باشد. اگر او در اين وحشت بزرگ هم پول در مي اورد، اسکارلت مي خواست بداند چطور اين کار را مي کند. به ارامي نزديک تر رفت.

"... اين جنوبي هاي بي زبان، از وقتي به اينجا امدم براي من مشکلي شدند." بيل داشت اعتراف مي کرد. "نمي تواني با کسي که حرص طبيعي بشري در او نيست کار کني. خوب، تمام اوراق قرضه و اسناد معادن طلا را که يک گوشه انداخته بودم تخم بزرگي گذاشتند. کارگرها برايم کار مي کردند، سخت تر از هر سياه پوستي که ديده بودم. من هم به جاي دستمزد به انها از اين کاغذ ها مي دادم، همان کاغذهاي حکومت کنفدراسيون. هرکدامشان يک جعبه از انها جمع کرده بودند."

بيل به شدت خنديد و دو مرد ديگر نيز با او همراه شدند.

اسکارلت خشمگين شده بود. "جنوبي هاي بي زبان." در واقع پدر عزيزش هم يک صندوق از اين اوراق داشت. و بقيه مردم خوب کليتون کاونتي هم از اين کاغذ ها داشتند. سعي کرد دور شود. ولي ميهمانان ديگر هم که توجهشان جلب شده بود. بيل ولر را دوره کرده بودند و اسکارلت ميان انان گير افتاده بود.

بيل ولر ادامه داد: بعد نوبت عکس شد. مقداري عکس از اين ور و ان ور گير اوردم. انها زياد به کاغذ اعتماد نداشتن. به اشون دواهاي قلابي مي دادم، نمايش راه مي انداختم، تا سرشان گرم شود. به اتون بگم بچه ها، اين کار يه خورده به غرورم لطمه مي زد. ولي خوب بالاخره منفعت هم داشت. شکلک در اورد، دهان گشادش را به خنده باز کرد و بعد دندان هاي کرسي طلا را نشان داد.

"مجبور نيستم به شما بگم لولا خيلي دلش مي خواست که من به هر وسيله اي که هست به يک جايي برسم. دراون روز هاي خوب و پر منفعت، همون روزهايي که جمهوري خواهان جورجيا را در تصرف داشتند پول خوبي از قرارداد هاي راه اهن گيرم امد. بعد بچه ها به من راي دادند و من نماينده مقاطعه کاران شدم و اگر مي خواستم ادامه بدهم خدا ميدانه که چي برام داشت. اما من دوست داشتم دستمو تو جيبم بکنم و راه بروم. لولا شروع کرد به غرغر کردن، اعصاب منو خراب مي کرد، چون اغلب خانه بودم و هيچ کاري نمي کردم. بعد، عجبا، اين داستان هراس شروع شد، همه جمهوري خواهان پول هايشان را از بانک ها کشيدن بيرون و گذاشتن زير تشک. همه خونه ها، حتي همه کيسه ها و کيف ها. يک فرصت طلايي به من مي داد که نمي توانستم ازکنارش همين جوري بگذرم."

آموس بارت تفي انداحت که کمي دورتر از بيل روي زمين افتاد. "خفه مون کردي بيل. بالاخره تو چطوري ترقي کردي؟ حوصله ام سر رفت بابا، يک ريز از خودت تعريف مي کني، چرا نميري سر اصل مطلب؟"

اسکارلت هم داشت شکيبايي خودش را از دست مي داد، حوصله اش سر رفته بود مي خواست ان جمع را ترک کند

"عجله ات براي چيه آموس، دارم به اش مي رسم. خوب راه شرجه رفتن توي ان تشک ها چي بود؟ من که اهل اين مسخره بازي ها نيستم، اخلاق و اين جور چيز ها. دوست دارم پشت ميزم بنشينم و دستور بدم، و انهايي که برايم کار مي کنند اين ور و انور بدوند. کاري که مي کردم اين بود که توي صندلي چرمي ام لم مي دادم و از پنجره دفتر کارم، توي خيابان را نگاه مي کردم، همه چيز مثل برق اتفاق مي افتاد. مردها تقريبا همگي مرده بودند و از پنجره دفترم اغلب مراسم تدفين مي ديدم. در جورجيا حتي يه خانه هم پيدا نمي شه که مردي را از دست نداده باشد."

وقتي بيل با افتخار داشت داستان پولدار شدنش را تعريف مي کرد، اسکارلت با خشم و ترس به او مي نگريست. "اسان ترين راه رفتن به سراغ مادرها و بيوه ها بود. هم خودم وهم نمايندگانم. هنوز تشک ها پر پول بود. وقتي به زن ها مي گفتم که کنفدراسيون جنوب تمام افتخارات شما را در ميدان جنگ به فروش رسانده، حتي چشمشان را هم باز نمي کردند. تشک ها را خالي مي کردم و به اشون مي گفتم ابراهام لينکلن پول سنگ قبر بچه هاي شما را مي پردازد. "

اين بدترين چيزي بود که اسکارلت مي توانست تصور کند.

اموس خنديد و گفت: روباه پير، اب زيرکاه، تو واقعا نابغه اي . و مردان همه خنديدند. اسکارلت احساس کرد حالش دارد به هم مي خورد. کلاه گذاشتن سر راه اهن و فروش اسناد قلابي معادن طلا اصلا بر ايش مهم نبود. ولي بيل ولر دست به روي مادران و بيوه ها دراز کرده بود. مادران وبيوه هايي که همشهري و هموطن او بودند. ممکن بود خودش يا همکارانش به سراغ بئاتريس تارلتون، کاتلين کالورت، ديميتي مونرو و ديگر زنان کليتون کاونتي برود، زناني که شوهران، برادران و پسران خود را از دست داده بودند.

صدايش مانند چاقويي خنده مردان را جر داد. "اين ديگه بي شرفيه کثيف ترين داستاني که در عمرم شنيدم. بيل ولر از شماها متنفرم، از همتون. شما ها در مورد جنوبي ها چي مي دانيد. اين مردم خوب و مهربان، در تمام زندگي تان يک لبخند محبت اميز نزديد. يک کار خوب نکرديد."

با دست هايش مردان و زناني را که دور ولر جمع شده بودند به طرفي راند. راهي باز کرد و به سوي ديگر اتاق رفت.

سالن غذاخوري با ظرف هاي نقره اي پر از غذا که مي درخشيد در مقابلش قرار داشت. رايحه گلي هاي سرخ و بوي غذا و سس به هم اميخته بود و در ذهنش چراغ نفتي خانه فونتن ها را زنده کرد. غذايي ساده که روي اجاق خانه پخته شده بود، نان ذرت خانگي و سبزي خانگي.

اسکارلت به انها تعلق داشت، انها مردم او بودند نه اين زنان و مردان پست، مهمل و خودفروش.

اسکارلت به طرف ولر و گروهي که دورش جمع شده بودند برگشت و فرياد زد: بي شرف ها! همه تان بي شرفيد. از خانه من بريد بيرون، از جلوي چشمام گم شيد، شماها حال منو به هم مي زنيد.

مامي بارت اشتباه کرد که خواست او را ساکت کند. "خواهش مي کنم، عزيزم..." و دست پر از جواهرش را دراز کرد.

اسکارلت قبل از اينکه دست او بدنش را لمس کند عقب رفت. "به خصوص تو خوک پر چربي."

مامي بارت با صداي لرزاني داد زد: لعنتي، من از اينجا ميرم، تا حالا هيچ کس اين جوري با من حرف نزده بود. اگه روي پاهام هم بيفتي ديگه اينجا نمي مانم، اسکارلت باتلر.

همه چيز به هم ريخت، همه عصباني بودند و در کمتر از ده دقيقه اتاق ها خالي شد و چيزي جز اثار يک مهماني جنجالي باقي نماند. اسکارلت در ميان ظرف هاي غذا که روي زمين ريخته بود راه مي رفت، از ميان بطري هاي شامپاني و گيلاس هاي شکسته مي گذشت، بدون اينکه توجهي به انها داشته باشد. بايد سرش را بالا مي گرفت، همان طور که مادرش به او اموخته بود. خودش را در تارا تصور مي کرد با جلد هاي متعددي از داستان هاي وارولي که بالاي بسترش قرار داشت. با گردن افراشته مثل يک درخت از پله ها بالا مي رفت.گردن صافش کاملا به شانه ها عمود بود.

مثل يک بانو، همان طور که از مادرش اموخته بود. با حرکاتي موزون بدون توقف از پله ها بالا مي رفت. يک بانو هيچ وقت خستگي و ناراحتي خود را نشان نمي داد.

شپورزن گفت: درست به موقع اين کار را کرد.

ارکستر شش نفري براي مهماني اسکارلت، والس نواخته بود. يکي از ويولونيست ها گفت: مي گم دير وقته. ديگر بس است، پاشين،کيک ها را برداريد.برويم.

بالاي سر انها، اسکارلت در اتاق خواب خود روي بستر افتاده بود. مي گريست، هق مق مي کرد. گويي قلبش شکسته بود. گمان کرده بود مهماني خوبي خواهد داشت.

***

ساعتي ديگر، وقتي خانه ساکت و تاريک بود اسکارلت به طبقه پايين امد تا کمي براندي بخورد. تمام اثار مهماني جمع شده بود. به جز گل ها و شمع هاي نيم سوخته در شمعدان هاي شش شاخه، که هنوز روي ميز بزرگ ناهارخوري قرار داشت. اسکارلت شمع ها را روشن کرد و چراغي را که اورده بود کشت. چرا بايد مثل دزد ها در خانه نيمه تاريک حرکت کند؟ اين خانه او بود، براندي او بود. مي توانست هر کاري که دوست دارد بکند.گيلاسي برداشت، بطري براندي را درست گرفت در بالاي ميز، روي صندلي گذاشت. اين هم ميز خودش بود. براندي گرماي ارامش بخش به بدنش داد. اهي کشيد. خدا را شکر. يک جرعه ديگر اعصابم را حسابي ازاد خواهد کرد. گيلاسش را دوباره پر کرد و سر کشيد نبايد زياده روي کند، يک بانو هرگز در مشروب زياده روي نمي کند.

گيلاس سوم را هم سر کشيد. نور شمع ها چه زيبا بود. نور هاي طلايي و لطيف روي سطح صيقلي ميز، انعکاس مي يافت. گيلاس خالي هم زيبا بود وقتي ان را در دستش مي چرخاند شکستگي هاي سطح گيلاس رنگين کماني به وجود مي اورد. همه جا مثل گور ساکت بود. وقتي دوباره براندي مي ريخت صداي برخورد شيشه با شيشه، او را از جا پراند. همين ثابت مي کرد که باز هم به مشروب نياز دارد، اين طور نبود؟ هنوز براي خوابيدن امادگي نداشت. اعصابش نا ارام بود و مي پريد.

شمع ها کوتاه تر مي شدند و بطري برادي کم کم خالي مي شد و اسکارلت تسلط خود را بر ذهن و حافظه از دست مي داد. اينجا همان اتاقي است که همه چيز از ان اغاز شده بود. در ان وقت هم ميز مثل حالا روميزي نداشت. شمع ها روشن بود و سيني نقره با گيلاس ها و بطري براندي روي ان ديده مي شد و رت مست بود. قبلا هيچ وقت او را در اين حالت نديده بود فقط مي توانست گيلاس مشروب را در دست نگه دارد. رت ان شب مست بود. تقريبا از خود بي خود. حرف هاي وحشتناکي به اسکارلت زد و چنان بازويش را تاب داد که دادش در امد.

اين ميتوانست حقيقت داشته باشد. بايد خواب ديده باشد. اگر اتفاق نمي افتاد رويا چه معني داشت؟ هيچ بانويي اين خواستن وحشيانه را احساس نمي کرد، هيچ بانويي کارهايي را که او کرده بود نمي کرد. اسکارلت کوشيد اين افکار را به گوشه ي تاريک ذهنش پس بزند و به جايي بياندازد که ديگر نتواند به انها دست يابد. ولي براي اين کار مجبور بود حسابي مست کند.

اتفاق افتاد، قلبش مي گفت. از خودم جعل نمي کنم، اتفاق افتاد.

و ذهنش با دقت به وسيله ي مادرش، اموخته بود که يک بانو هرگز تمايلات حيواني ندارد، نمي توانست به احساسات تندي که در او ايجاد شده بود، وجودش را گرفتار کرده بود، دهنه بزند.

زمستان نزديک بود و اسکارلت هر روز بيشتر عصبي مي شد. جو کولتون پي اولين خانه را کنده بود ولي باران هاي پشت سر هم اجازه نمي داد شفته بريزد. اگر بخواهم قبل از اينکه پي ريزي تمام بشود از اقاي ويلکز الوار بخرم، مي فهمد. گفته کولتون منطقي بود و اسکارلت مي دانست که راست مي گويد. ولي اين وقفه باعث به تعويق افتادن برنامه اسکارلت مي شد.

شايد اصلا خانه سازي فکر درستي نبود. روزها پشت سر هم مي گذشت و روزنامه ها دائما از رکود بيشتر دنياي تجارت خبر مي دادند. در شهرهاي بزرگ آمريکا صف هاي درازي براي گرفتن نان و سوپ مجاني تشکيل مي شد وکارگران کارخانه ها و شرکت هايي که ورشکست مي شدند اين صف ها را طويل تر مي کردند. چرا اسکارلت در چنين موقعيتي پولش را به خطر مي انداخت؟ در چنين وضع نابساماني چرا مي خواست پولش را دور بريزد؟ چرا خر شده بود و به ملي قول داده بود؟ چه مي شد اگر اين باران سرد بند مي امد؟

چه مي شد اگر روزها کوتاه تر نمي شد، ولي مي شد. روزها خودش را با کار مشغول مي کرد ولي هنگامي که تاريکي فرو مي افتاد تنها به گوشه خانه مي خزيد و خيال بر او هجوم مي اورد. نمي خواست فکر کند، زيرا جواب قانع کننده اي براي افکارش نمي يافت. چطور به اين وضع اشفته دچار شده بود؟ چگونه مي توانست اوضاع را سر و ساما ن دهد؟ بايد راهي باشد، قادر نبود دائما مثل نخودي که در تشت رخت شويي افتاده باشد تق تق کند. از اين اتاق به ان اتاق برود.

اگر ويد و الا به خانه مي امدند از تنهايي در مي امد و حوشحال مي شد ولي سوالن نوشته بود انها ابله مرغان گرفته بودند و حالا دوران نقاهت را مي گذرانند. مي توانست دوباره با خانواده بارت و دوستان ديگرش تجديد رابطه کند. چه اهميت داشت که مامي بارت را خوک خوانده بود وگفته بود پوستش مثل چرم کلفت است.

يکي ديگر از دلائلي که اسکارلت مي خواست رابطه اش را با اين دوستان "بي شرف" حفظ کند اين بود که مي توانست زبان تند و تيز خود را به روي انها بگشايد و هرچه دلش مي خواهد بگويد و هميشه انها براي شنيدن فحش هاي بيشتر، باز مي گشتند. خدا را شکر که من تا اين حد سقوط نکرده ام و حالا که مي دانم چه کثافت هايي هستند بد نيست گاهي سري به انها بزنم.

کم کم روزها کوتاه تر مي شود و تاريکي زودتر مي رسد و من نمي توانم ان طور که بايد بخوابم. کارها بهتر خواهد شد، وقتي باران بند بيايد... وقتي رت برگردد. وقتي زمستان تمام شود.

عاقبت فصل باران گذشت. روز هاي سرد و افتابي با اسماني ابي و گاهي نيمه ابري از راه رسيد. کولتون اب هايي که در محل خاک برداري جمع شده بود بيرون کشيد و باد تند، خاک قرمز رنگ جورجيا را مثل اجر سفت کرد. بعد کولتون دستور شفته ريزي داد و دار بست ها را برپا کرد.

اسکارلت بيشتر وقتش صرف خريد هديه مي شد. نزديک کريسمس بود. براي الا و بچه هاي سوالن عروسک خريد. کوچک ترها، عروسک کوچک مي گرفتند و الا و سوزي هر کدام يک عروسک بزرگ با لباسي زيبا. ويد مشکلي بود. اسکارلت هرگز نمي دانست با او چه بايد بکند. ناگهان يادش امد که توني فونتن به او قول داده تا گرداندن طپانچه را دور انگشت به او ياد بدهد. ديگر معطل نکرد. يک جفت ششلول با کنده کاري هاي عاج روي دسته، براي او خريد. هديه ي سوالن مشکلي نداشت. يک کيف دستي منجوق دار ابريشمي با يک گل سينه ي طلاي بيست دلاري برايش مناسب بود. خريد هديه براي ويل کاري غيرممکن مي نمود. قبل از اين که چيزي بخرد تمام مغازه ها را زير و رو کرد ولي نتوانست چيزي که مناسب او باشد انتخاب کند. عاقبت يک کت پوست خريد، مثل سال گذشته و سال هاي گذشته. پيش خودش فکر کرد اين ديگر عادت شده، باشد. چيزي است که براي او ارزش دارد.

مدت هاي مديدي با خودش مي جنگيد که هديه ،بو را چه کند. نمي خواست اينديا انرا باز نکرده برگرداند. از جانب ديگر بو به چيزي احتياج نداشت .

حساب خانواده ويلکز هر هفته در فروشگاه او بالاتر مي رفت.

براي رت يک جعبه سيگار طلا خريد ولي جرات فرستادنش را نداشت. به جاي آن براي دو خاله اش که در چارلزتون زندگي مي کردند هدايايي فرستادکه از سال گذشته گران قيمت تر بود. ممکن بود انها به مادر رت بگويند که اسکارلت چقدر با ملاحظه است، و او هم به رت بگويد.

شايد رت براي من چيزي بفرستد يا با خودش بياورد. شايد براي اينکه دهان مردم را ببندد کريسمس سري به خانه بزند. امکان آمدن رت کافي بود که اسکارلت به فکر وسوسه انگيز درست کردن دکوراسيون کريسمس بيفتد. وقتي آلاچيقي از شاخه هاي کاج و پيچک ساخته و صليبي روي آن نصب شد، اسکارلت هرچه که اضافه آمده بود به فروشگاه برد.

کرشاو گفت: ما هميشه براي کريسمس تاج گلي که با پولک درست شده پشت ويترين مي گذاشتيم، فکر نمي کنم چيز بيشتري نياز باشد، خانم باتلر.

"به من نگو چي لازمه، چي لازم نيست. اين شاخه هاي کاج را روي پيشخوان ها بگذار و صليب را هم به در ورودي آويزان کن. مي خواهم احساس کريسمس را در مردم زنده کنم، مي خواهم مردم فکر کنن کريسمس شده و پول بيشتري براي هديه خريد، خرج کنن. ما به اندازه کافي چيزاي کوچولوي مختلفي که مناسب هديه باشند نداريم. اون بادبزن هاي زنانه کاغذي کجاست؟"

"خودتان گفتيد از سر راه بردارم .گفتيد نبايد قفسه ها رو با اين خرت و پرت ها پر کنيم..."

"آه ديوانه، آن حرف ها مال گذشته بود، حالا کريسمس آمده، همه را بيار."

"الآن درست يادم نيست کجا کذاشتم، مال خيلي وقت پيش است."

"خداي من! برو ببين آن آقا چي مي خواد. خودم پيدا مي کنم..."

روي نردبان رفت و هنگامي که قفسه هاي پر گرد و خاک طبقه بالا را مي گشت، صداي آشناي خانم مري ودر و خنده ي دخترش مي بل رإ شنيد.

"يادم هست که گفتي ديگر پا توي فروشگاه اسکارلت نمي زاري، مادر؟"

"هيس، فروشنده صداتو مي شنود. ما همه جا را زير پا گذاشتيم ولي تو هيچ کدام از فروشگاه ها حتي يک تيکه هم مخمل مشکي پيدا نمي شد. نمي توانم لباسم را بدون آن تمام کنم. کي تا حالا شنيده که ملکه ويکتوريا شنل رنگي رو دوشش بندازه؟"

اسکارلت اخم کرد. آنها راجع به چه چيزي حرف مي زنند؟ از نردبان پايين آمد و با نوک پا به طرف ديوار رفت وگوشش را به آن چسباند.

فروشنده گفت: نه مادام، ما سفارش زيادي براي مخمل دريافت نمي کنيم.

"درست همان جور که فکر مي کردم، بيا مي بل."

مي بل گفت:حالاکه تا اينجا آمديم بگذار ببينم پر رنگي براي لباس پوکاهونتاس مي توانم پيداکنم؟

"لازم نيست، بيا برويم. اصلا نمي بايد مي آمديم، ممکنه يکي ما رو ببينه." هيکل خانم مري ودر درشت بود ولي چابکي هم داشت. در را محکم پشت سر خود به هم کوبيد.

اسکارلت دوباره از نردبان بالا رفت. تمام احساس کريسمس ناگهان در او از ميان رفت. يک نفر داشت يک مهماني بالماسکه مي داد و او دلش مي خواست حضور داشته باشد. مي خواست دعوت شود. آرزو کرد کاش اشلي گردنش توي گور ملاني مي شکست. جعبه اي را که دنبالش مي گشت يافت، و از همان بالا به کف انبار پرتاب کرد، بادبزن هاي رنگي روي زمين پراکنده شد.

دستور داد: حالا اينها را برداريد و يکي يکي تميزکنيد. بهتر بود مي مرد ولي جلوي فروشندگان مغازه اش، کوچک نمي شد.

روزنامه صبح روي صندلي درشکه بود. سرش با دکوراسيون مغازه گرم بود وهنوز فرصت نکرده بود آن را بخواند. و حالا هم زياد دربند خواندنش نبود ولي اين کار باعث مي شد که از نگاه آدم هاي فضول راحت شود. اسکارلت به عقب تکيه داد و صفحه وسط را بازکرد. "نامه هايي از چارلزتون" در تمام آن صفحه مطالبي درباره کورس اسب دواني واشنگتن که به تازگي آغاز شده بود و مسابقه ديگري که قرار بود در ماه ژانويه شروع شود نوشته شده بود. نگاه اسکارلت به متوني افتاد که در آن مطلبي درباره مسابقه هاي اسب دواني قبل از جنگ نوشته بود. آنگاه ادعاهاي معمولي چارلزتوني را درباره اسب هاي چارلزتون خواند. به گزارش خبرنگاران در هفته اول ژانويه جشن هاي بزرگ و بالماسکه هاي خيره کننده به خاطر کريسمس و سال نو بر گزار مي شد، در مدت يک هفته همه جا روز ها مهماني و شب ها بالماسکه ترتيب مي يافت. اسکارلت به خود گفت: و رت در تمام آنها شرکت ميکند. روزنامه را کف کالسکه انداخت. تيتر درشت آن توجهش را جلب کرد "کارناوال در پايان بالماسکه"

اين بايد هماني باشدکه آن اژدهاي پير و دخترش مي بل با هم صحبت مي کردند. همه به جز من در مهماني ها شرکت مي کنند.

دوباره روزنامه را برداشت تا مطلب را بخواند:

"اکنون اعلام شده که در تاريخ ششم ژانويه آينده شهر آتلانتا شاهد برگزاري کارناوال بزرگ خواهد بود که مسلما دست کمي از کارناوال هاي شهر نيواورلئان نخواهد داشت. شادکامان شب دوازدهم عنوان هيئتي است که برگزاري اين مراسم را به عهده دارد و از جانب مقامات شهر و از ميان چهره هاي سرشناس اجتماعي و تجارتي انتخاب مي شود. سلطان کارناوال بر آتلانتا سلطنت خواهد کرد. اين سلطان توسط اصيل زادگان همراهي مي شود. او به شهر وارد شده و با يک رژه بزرگ از خيابان ها خواهد گذشت. از تمام همشهريان دعوت مي شود تا اين رژه باشکوه را از نزديک ببينند. مسير رژه در شماره بعدي همين روزنامه به چاپ خواهد رسيد.

کارناوالي که تمام روز ادامه دارد با برگزاري بالماسکه پايان مي گيرد. ساختمان اپراي دوژيوه براي اين کار آماده شده است. هيئت عياشان شب دوازدهم براي سيصد نفر از سلحشوران و بانوان متشخص دعوت نامه فرستاده است.

اسکارلت گفت: لعنتي.

بعد ناگهان دلتنگي او را فرا گرفت و مثل يک بچه به گريستن پرداخت. اصلا براي رت خوشايند نبود که در چارلزتون برقصد و بخندد وقتي که همسرش تنها و دل شکسته در خانه اي بزرگ مي نشست که تمام دشمنانش خوش بگذرانند.

هرگز کار بدي نکرده بود که اين طور مکافات ببيند. با خشم به خود گفت: آن قدر بزدل و ترسو نبودي که به آنها اجازه دهي تو را به گريه بياندازند.

با پشت دست اشک ها را از صورتش پاک کرد. نمي خواست در غم و بدبختي غرق شود. تصميم گرفت دنبال آنچه که مي خواهد برود. بايد در بالماسکه شرکت مي کرد. در پي راهي بود.

غيرممکن نبود که دعوت نامه اي براي بالماسکه به دست آورد، حتي مشکل هم نبود. اسکارلت مطلع شد رژه با گاري هاي آرايش شده صورت مي گيرد و آنها در ضمن محصولات فروشگاه ها را تبليغ مي کنند.

براي تبليغ هر گاري مبلغي مشخص شده بود. هر صاحب کالا يا صاحب فروشگاه مي توانست يک يا چند محصول خود را با پرداخت مبالغي تبليغ کند. در مقابل دو کارت دعوت براي بالماسکه دريافت مي داشت.

کرشاو را با پول فرستاد تا بازار بزرگ کندي را در رژه شرکت دهد. مطمئن بود که هر چيز را مي توان خريد . پول همه کار مي کند.

کرشاو پرسيد: گاري را چطور مي خواهيد تزئين کنيد؟

اين سؤال بيش از صد جواب داشت. "راجع به اش فکر مي کنم ويلي."

اين کاري بود که روز ها و ساعت ها وقت او را مي گرفت، غروب هاي او را پر مي کرد، درباره آرايش گاري فکر مي کرد، مي خواست کاري کند که گاري ديگران در مقابل گاري او حقير جلوه کند.

بايد در مورد لباس خود هم فکر کند، آه که چقدر وقت او را مي گرفت.

دوباره مي بايد به تمام مجله هاي مد که در خانه داشت مراجعه مي کرد و مي فهميد که مردم در اين نوع مهماني ها چه مي پوشند. مدل موهايش را بايد انتخاب مي کرد و لباس بي رقيبي که متناسب با اندامش باشد بر مي گزيد.

اه نه. هنوز به طور غير رسمي عزادار بود و در پوشيدن لباس سياه ترديد نداشت. هرگز قبلا بالماسکه نرفته بود، قواعد و قوانينش را نمي دانست. اما يک فکر در سر داشت، مي خواست مردم را ديوانه کند، اين طور نبود؟ ظاهرا نمي خواست ان طور که معمولا رفتار مي کرد، در مجلس بالماسکه حاضر شود. پس بايد حتما لباس سياه را کنار مي گذاشت. بالماسکه هر دقيقه بيشتر او را وسوسه مي کرد.

طبق معمول به فروشگاه سر زد و با عجله نزد خياطش ميسيز ماري رفت.

ميسيز ماري با هيکل چاق که هنگام نفس کشيدن خس خس مي کرد دسته اي سنجاق ته گرد را از دهانش در اورد تا بتواند گزارش دهد، خانم هايي که مشتري او هستند در بالماسکه چه مي پوشند و خود را چه معرفي مي کنند:

"غنچه گل سرخ از پارچه صورتي با گل هاي ابريشمي سرخ. دانه برف- لباس سفيد همراه با پولک هاي سفيد به شکل دانه برف. شب_لباس مخملي به رنگ ابي تيره با ستاره هاي نقره اي. سحرگاه_نيم تنه صورتي و دامن صورتي پر رنگ از ابريشم. دختر چوپان_ لباس راه راه با سراستين هاي توري و پيشبند سفيد"

"خيلي خوب ، خيلي خوب. خودم بقيه را مي بينم و فردا به اتون خبر مي دهم که چه مي خواهم."

ميسيز ماري دست هايش را پايين اورد. "ولي من وقت ندارم لباس شما را بدوزم، خانم باتلر. مجبور شدم دو تا کارگر خياط پيدا کنم، همين طور که مي بينين و هنوزم فکر نمي کنم بتوانم به موقع اينها را تمام کنم... واقعا ديگر نمي توانم بيشتر از انهايي که قول دادم قبول کنم."

اسکارلت با حرکت دست او را وادار به سکوت کرد. در واقع امتناع او را نمي پذيرفت. مي دانست که مي تواند هر وقت که بخواهد او را وادار کند تا هر مدلي را که مي پسندد برايش بدوزد. مرحله مشکل انتخاب مدل بود.

راه حل را زماني يافت که در انتظار شام بود پاتيانيس بازي مي کرد. زير چشمي دنبال شاه مي گشت تا در جاي خالي بگذارد. ولي دو بي بي نصيبش شد. به نظر مي رسيد باز به نتيجه مطلوب نمي رسد.

بي بي! البته. لباس زيباي خود را يافته بود با دنباله اي بلند از پوست خز و جواهرات بسيار.

ورق ها را روي ميز انداخت و به سرعت به طبقه بالا دويد، مي رفت نگاهي به جعبه جواهراتش بياندازد. اه چرا؟ چرا رت اين همه در خريدن جواهرات سستي کرده بود. اگر چه رت هرچه را که او مي خواست مي خريد اما از جواهرات فقط مرواريد دوست داشت.

دانه به دانه انها را بيرون اورد و کنار هم چيد. ان يکي،گوشواره الماس. فورا انها را به گوش اويخت.

مرواريدها را مي توانست به گيسوانش اويزان کند، دور گردنش بياندازد و به دستش ببندد.

چقدر بد بود که نمي توانست حلقه زمرد و انگشتر الماس نامزديش را به دست کند. خيلي از مردم ممکن است ان را بشناسند و اگر بفهمند کيست از او دوري مي کنند.

روي لباس و ماسکش که او را از خانم مري ودر و دخترش مي بل و ديگر زن ها پنهان مي داشت حساب مي کرد. قصد داشت خوش بگذراند، پشت هم برقصد و دوباره جزئي از ان مجلس ها باشد.

روز پنجم ژانويه، يک روز پيش از افتتاح مراسم کارناوال، اتلانتا خود را براي جشن اماده مي کرد. غوغايي برپا بود. شهردار دستور داده بود که تمام مغازه ها در ان روز بايد تعطيل باشد و خيابان هايي که در مسير کارناوال قرار گرفته بود با رنگ هاي قرمز و سفيدکه رنگ لباس پادشاه کارناوال بود تزيين شود.

اسکارلت فکر کرد بستن مغازه ها کار وحشتناکي است، زيرا در ان روز بسياري از مردم روستاهاي اطراف براي شرکت در جشن به اتلانتا مي ايند و فروشگاه او در ان روز فروش خوبي خواهد داشت.

دستور داد پشت ويترين هاي مغازه و به نرده هاي جلوي خانه اش نوار هاي پهن قرمز رنگ نصب کنند. مانند ديگر مردم به تغيير حالت وايت هال و خيابان ماري يتا خيره شد. بيرق ها و پرچم ها به تيرهاي چراغ نصب شده بود. خانه ها، ساختمان ها و مغازه ها هم پرچم زده بودند. در واقع يک تونل زيبا و خيره کننده از رنگ هاي قرمز و سفيد براي عبور پادشاه و موکبش به وجود امده بود.

مي بايد ويد و الا را از تارا مي اوردم تا اين جشن را ببينند، ولي شايد هنوز از ابله مرغان ضعيف باشند و کاملا نيروي خود را به دست نياورده باشند. به علاوه دعوت نامه بالماسکه براي سوالن و ويلي ندارم. اما غمي نيست، هديه خوبي برايشان فرستاده ام.

باران ناگهاني کاسه کوزه بچه ها را به هم ريخت. انها نمي توانستند ساعت هاي طولاني در زير باران سرد بايستند و عبور کارناوال را تماشا کنند.

اما اسکارلت مي توانست. شال گرمي به خود پيچيد. روي نيمکت سنگي ايستاد. چتر بزرگ روي سر گرفت، از بالاي سر تماشاچيان و چترهاي انان مراسم را به خوبي مي ديد. همان طور که انتظار مي رفت طول گاري هاي شرکت کننده به بيش از يک کيلومتر مي رسيد. در اين مراسم تماشايي اتفاقاتي هم افتاد، باران باعث خرابي موکب پادشاه شد که به شيوه قرون وسطي طراحي شده بود. رنگ هاي قرمز شسته شد. پرهاي شتر مرغ افتاد، کلاه هاي مخملي مثل کاهوهاي پژمرده روي صورت ها پهن شد. جلو داران خيس شده بودند و احساس سرما مي کردند ولي مصمم به نظر مي امدند. سواران با صورتهاي ارايش شده و اسب هاي سر تا پا کثيف براي گذشتن از گل چسبنده و فراوان تقلا مي کردند.

اسکارلت به همراه ديگر تماشاچيان، ارل مارشال را تشويق مي کرد، او عمو هنري هاميلتون بود، به نظر مي رسيد تنها کسي که خوشحال است و لذت مي برد، اوست. با پاي برهنه در گاري ايستاده بود. کفش هايش را در يک دست و کلاه کثيف و گلي را در دست ديگر گرفته بود و هر دو را بالا نگه داشته بود و به تشويق جمعيت پاسخ مي داد. وقتي بانوان عضو هيئت برگزارکننده روي گاري بدون پوشش عبورکردند، اسکارلت پوزخندي زد.

رهبران جامعه اتلانتا اگرچه ماسک به چهره داشتند ولي معلوم بود که از اوضاع ناراضي هستند، صبورانه باران سرد را تحمل مي کردند ولي از حرکاتشان پيدا بود که چه بدبختي بزرگي مي کشند.

مي بل مري ودر در لباس پوکاهونتاس گذشت. پرهاي رنگي اش افتاده بود و اب از سر و صورتش مي ريخت. خانم السينگ و خانم وايتينگ در لباس بتسي روس و فلورانس نايتينگل، سراپا خيس از سرما مي لرزيدند. خانم ميد لباس قديم زنان امريکايي را به تن داشت و پشت سر هم عطسه مي کرد. فقط خانم مري ودر خيالش راحت بود هيچ نگراني از باران نداشت. چتر بزرگ و سياه ملکه ويکتوريا روي سرش قرار داشت. شنل مخملي اش حتي يک قطره باران هم نخورده بود.

وقتي گاري خانم ها گذشت مدتي در عبور گاري هاي ديگر وقفه حاصل شد و مردم اماده بودند که پي کارشان بروند. اما ناگهان از دور صداي دسته موسيقي که ديکسي را مي نواخت به گوش رسيد. مردم به محض اينکه صداي موسيقي را شنيدند هلهله کردند و وقتي دسته موزيک به مقابلشان رسيد ساکت شدند .

دسته موزيک کوچک بود. دو طبال، دو فلوت زن و يک نوازنده شيپور. نوازندگان لباس خاکستري به تن داشتند، سردوش هاي طلايي و تکمه هاي زيباي برنجي.کسي که پيشاپيش انها راه مي رفت، جلوداري بود با لباس رسمي جنوب، عصا حمل مي کرد که در بالاي ان پرچم کنفدراسيون جنوب ديده مي شد. ستاره ها و خط ها روي ان ديده مي شد. گريه و هيجان و شادي همه را در ميان گرفته بود.

اسکارلت احساس کرد اشک هايش بي اراده روي صورتش مي غلتد، اين اشک شکست و ناکامي نبود، اشک افتخار بود. سربازان ژنرال شرمن اتلانتا را اتش زده بودند، جورجيا را ويران کرده بودند ولي هرگز نتوانستند جنوب را به زانو در اورند.

اشک مردان و زنان ديگري را نيز که در اطرافش بودند بر چهره هايشان مي ديد. همه چترها را پايين اوردند تا به پرچم احترام بگذارند.

انان سربلند و پر غرور انقدر سربرهنه در باران ايستادند تا دسته موزيک و پرچم از مقابلشان گذشت. به دنبال انان بازماندگان سربازان کنفدراسيون جنوب، با همان لباس هاي پاره و سوخته اي که به هنگام بازگشت به وطن به تن داشتند از راه رسيدند. با مارش ديکسي چنان قدم بر مي داشتند که گويي جواناني رشيدند که به ميدان نبرد مي روند، و جنوبي هاي باران خورده هلهله مي کردند، فرياد مي زدند، سوت مي کشيدند، مي گريستند، و سرود مي خواندند. سرود سربازان جنوب را.

هلهله تماشاچيان تا انجا ادامه يافت که سربازان پير و قديمي از ديد خارج شدند. انگاه چترها دوباره بالا رفت و مردم مي رفتند که محل را ترک کنند. پادشاه کارناوال و عياشان شب دوازدهم را فراموش کرده بودند. زيباترين قسمت مراسم پايان يافته بود. همه خيس بودند سردشان بود، ولي احساس غرور و سربلندي مي کردند. يکي از تماشاچيان گفت: عاليه، رژه هنوز ادامه دارد

ديگري گفت: ديکسي رو باز هم مي زنند، نه؟

اسکارلت سرش را تکان داد. اشتياق زيادي براي ديدن گاري ها در خود احساس نمي کرد. روي گاري خودش خيلي کار کرده برد. پول زيادي هم خرج کرده بود، باران بايد تمام آن کاغذهاي رنگي و نوار هاي پهن را خراب کرده باشد. خيلي از مردم رفته بودند، مي توانست روي نيمکت سنگي بنشيند و تماشا کند، بالاخره اين هم خودش چيزي بود. نمي خواست خودش را زياد خسته کند. بالماسکه در انتظارش بود.

ده دقيقه اي که گذشت به نظرش طولاني امد. اولين واگن از راه رسيد چرخ هايش گل الود بود. گويا پايين تر در گل فرو رفته بود و اسکارلت علت تاخير را فهميد. وقتي از مقابل او گذشت به زحمت گل را مي شکافت و جلو مي رفت. اسکارلت سردش بود، اهي کشيد و شال را بيشتر به خود پيچيد. مثل اينکه بايد خيلي منتظر باشم.

يک ساعت طول کشيد تا تمام گاري ها امدند و گذشتند. در تمام مدت دندان هايش از سرما به هم مي خورد. لااقل گاري او از همه زيباتر بود. گل هاي کاغذي و رنگي، تر شده بودند ولي هنوز مي درخشيدند. نوشته طلايي رنگ بازار بزرگ کندي در باران تميزتر شده بود و مي درخشيد.

چليک هاي بزرگ ارد، شکر، ذرت، ملاس، قهوه و نمک روي گاري چيده شده بود ولي خالي بود وگرنه ضرر بزرگي مي ديد. انواع لوازم خانگي به گاري اويزان شده بود.کتري ها که در حرکت به هم مي خوردند صدمه ديده بودند. اسکارلت خودش گل هاي کاغذي را با چسپ به اطراف گاري چسبانده بود. اشياء چوبي ،به طرز زيبايي نصب شده بود. کساني که گاري او را مي ديدند تحت تاثير قرار مي گرفتند و تعريف مي کردند. 

کمي شانه اش را جلو داد و به اخرين واگن نگاه کرد. روي ان تعدادي بچه هلهله مي کردند و مي رقصيدند. مردي در لباس دلقک ها که بيشتر به اجنه مي ماند روي سر مردم اب نبات مي ريخت. اسکارلت به نام و علامت فروشگاه توجه کرد. "ريچ" اين فروشگاهي بود که به تازگي در ميدان پنج گوش باز شده بود. ويلي کرشاو مي ترسيد که فروشگاه شان مشتريان خود را از دست بدهد، زيرا خبر داشت که قيمت هاي ريچ پايين تر است. اسکارلت با تمسخر لبخند مي زد و فکر مي کرد فروشگاه ريچ انقدر نمي پايد تا با او رقابت کند. شکستن قيمت ها، دور انداختن کالاي تجارتي محسوب مي شود و به هر صورت اين راه موفقيت در تجارت نيست. من خوشحالم که اين تجربه ها را دارم. بايد به ويلي بگويم که اينقدر احمق نباشد. گردونه پادشاه اخرين قسمت کارناوال بود که به دنبال گاري ريچ از راه رسيد. تخت پادشاهي روي گردونه قرار داشت. پادشاه کسي جز دکتر ميد نبود که روي کاناپه بزرگي به رنگ قرمز و سفيد نشسته بود باران روي تاجش مي ريخت و شانه هايش را خيس کرده بود. دکتر ميد بسيار درمانده و بدبخت به نظر مي رسيد.

***

وقتي براي سومين بار نگاه کرد دزد دريايي لبخندي زد. دندان هاي سفيدش ديده شد که در مقابل ريش سياه و صورت سبزه اش جلوه اي تمام داشت اسکارلت سست شد. او رت بود.

نمي توانست حقيقت داشته باشد... بايد اشتباه کرده باشد... نه، اشتباه نمي کرد! هرگز از ديدن مرد ديگري چنين احساسي به او دست نمي داد. ايا براي رت هم چنين نبود؟ چطور توانسته بود به بالماسکه راه پيدا کند؟... از رت هر کاري بر مي امد.

خود را از دست مرد چيني خلاص کرد. "معذرت مي خواهم، بايد بروم، کار واجبي دارم.." بعد به طرف شوهرش دويد.

رت دوباره تعظيم کرد: ادوارد تيچ در خدمت شماست، مادام.

اسکارلت گفت: کي؟ ايا رت مرا نشناخته؟

"ادوارد تيچ، همه مرا به نام ريش سياه مي شناسند. بزرگ ترين بد ذاتي که تا حالا روي آب هاي اتلانتيک پيدا شده." يکي از روبان هاي ريشش را باز کرد قلب اسکارلت تکان خورد. او سرحال است ، دارد شوخي مي کند و مي داند که او را شناخته ام. نبايد کار اشتباهي بکنم ، نبايد. چه بايد بگويم، قبل از اينکه به او بگويم خيلي دوستش دارم؟

"تعجب مي کنم، وقتي در چارلزتون قشنگت ان همه سرگرمي داري ديگر چرا به اتلانتا امدي؟"

مي دانست حرفي که مي زند زياد بد نيست ولي زياد هم عاشقانه نيست. ابروهاي رت بالا رفت و از زير ماسکش پيدا شد. هميشه وقتي سر حال بود اين کار را مي کرد. اسکارلت حرف درستي زده بود.

"چطور ،تو از اخبار چارلزتون اطلاع داري؟ اسکارلت."

"روزنامه ها رو مي خوانم. اين زن ابله حالا در مورد مسابقه اسب دواني چارلزتون اطلاعات زيادي دارد."

ريش لعنتي. اسکارلت مي دانست که رت دارد مي خندد ولي لب هاي او را نمي ديد.

رت گفت: من هم روزنامه مي خوانم. شهر کوچکي مثل اتلانتا وقتي تصميم مي گيرد بالماسکه اي مثل نيواورلئان راه بيندازد خبرش به چارلزتون هم مي رسد.

نيواورلئان. او را براي ماه عسل به انجا برده بود. اسکارلت مي خواست بگويد مرا دوباره به انجا ببر. دوباره از اول شروع مي کنيم و همه چيز درست خواهد شد. ولي نبايد بگويد. هنوز نه. از اينکه موضوع را عوض کنم خوشش نمي ايد. خيابان هاي باريک سنگ فرش، اتاق هاي نيمه روشن بزرگ با سقف هاي بلند و ائينه هاي بزرگ در قاب هاي طلايي، غذاهاي خوب و لذيذ.

اسکارلت با لجاجت گفت: درسته من هم معتقدم رفع خستگي کار بدي نيست.

اما رت خنديد: هوش خوبي داري

دارم او را به خنده مي اندازم. سال هاست که صداي خنده او را نشنيده ام.

خيلي وقته. بايد مردهايي را که با من مي رقصيدند ديده باشد.

اسکارلت گفت: چطور مرا شناختي؟ من که ماسک دارم.

"فقط بايد دنبال جلف ترين لباس مي گشتم. مي دانستم که خودتي."

"اوه، تو ... آدم پليد."

فراموش کرد که بايد او را سر حال نگه دارد. "تو اصلا جذاب به نظر نمي رسي رت باتلر، با اين ريش احمقانه. بهتر بود پوست خرس به صورتت مي چسباندي."

"اين بهترين راهي بود که مي توانستم قيانه ام را تغيير بدهم. در اتلانتا بعضي ها هستند که هيچ دلم نمي خواهد منو بشناسن."

"پس چرا امدي؟ فقط امدي مرا تحقيرکني؟ فکر نمي کنم."

"به تو قول داده بودم که گاهي به تو سر بزنم تا دهن مردم را ببندم، اين موقعيت خوبي بود. بهترين وقت بود."

"تو بالماسکه؟ اينجا که کسي،کسي رو نمي شناسد."

"نصفه شب همه ماسک ها رو بر مي دارند. تقريبا چهار دقيقه ديگر. ان وقت ما جلوي چشم همه از اينجا مي ريم."

اسکارلت خشمش را فراموش کرد. خطر برداشتن ماسک را درمقابل دشمنانش از ياد برد. دنيا را از ياد برد. هيچ چيز مهم تر از اين نبود که او کنارش بود.

اسکارلت تا دم صبح بيدار بود. سعي مي کرد بفهمد چه اتفاقي افتاده. در بالماسکه همه چيز خوب بود... وقتي ساعت دوازده شد، دکتر ميد گفت که همه بايد ماسک ها را بردارند. و رت وقتي ريش را برداشت مي خنديد. شرط مي بندم که از اين کار لذت مي برد. به دکتر ميد سلام کرد. اصلا به نگاه هاي مردمي که به من زل زده بودند توجه نکرد اگر هم کرد به روي خود نياورد. نيشش تا بناگوش باز شده بود.

***

در کالسکه وقتي به خانه مي آمديم، آنقدر تاريک بود که صورتش را نمي ديدم و صدايش حسابي طنين داشت. من نمي دانستم چه بگويم. حالا هم به زحمت يادم مي ايد. او از وضع ،تارا پرسيد و اينکه وکيلش صورت حسابها را به موقع مي پردازد يا نه، جواب داد: به موقع. تا اينکه به خانه رسيديم، بالاخره ان اتفاق افتاد. او اينجا بود. درست توي سرسرا. بعد فقط شب بخير گفت، خسته بود و به اتاقش رفت.

رت سرد يا تنفر انگيز نبود. فقط شب بخير گفت و به طبقه بالا رفت. منظورش چه بود؟ چرا خودش را به زحمت انداخته بود و امده بود؟ نه براي شرکت در مهماني ان هم وقتي که مهماني هاي بهتر و بزرگ تر در چارلزتون برگزار مي شود.

نه به خاطر بالماسکه مي توانست اگر مي خواست به بالماسکه ماردي گراس نيواورلئان برود. دوستان زيادي در انجا داشت.

مي گفت: براي اينکه در دهان مردم را ببندد. از زير ان ريش احمقانه اين طور گفته بود.

افکارش دوباره دور زد. وقايع ان شب را به ياد اورد، بارها و بارها. تا اينکه سرش درد گرفت. وقتي سر درد امد خوابش کم شد، ناراحت خوابيد. با وجود اين صبح به موقع از خواب برخاست، لباس زيبايي پوشيد و براي صبحانه به طبقه پايين رفت. نمي خواست مثل هميشه صبحانه را توي رختخواب بخورد.

رت گفت: زود بلند شدي عزيزم. چقدر با ملاحظه اي، ديگر مجبور نيستم براي خداحافظي يادداشت بنويسم.

دستمال سفره اش را روي ميز گذاشت.

قلب اسکارلت به لرزه در امد در دل گفت مرا ترک نکن. نگاهش را برگرفت، ممکن بود رت التماس را در چشمانش ببيند.

گفت: خواهش مي کنم، تو را به خدا قهوه ات را زود تر تمام کن رت، من اين صحنه سازي ها را دوست ندارم. اسکارلت سر ميز رفت تا براي خودش قهوه بريزد. رت را در اينه مي ديد. بهتر بود ساکت باشد. ان وقت شايد رت مي ماند. رت ايستاد. ساعتش را در دست داشت. درش باز بود.

"وقت ندارم. بايد چند نفر را در اتلانتا ببينم. تا تابستان سرم خيلي شلوغه. مي خواهم شايع کنم که براي کار به امريکاي جنوبي مي روم. هيچ کس، ديگر مزخرف نمي گه. خيلي از مردم اتلانتا حتي نمي دانند امريکاي جنوبي کجا هست. مي بيني عزيزم. ديگه کسي به غيبت من شک نمي کنه. من سر قولم هستم، ابروي تو را به خطر نمي اندازم"

رت رذيلانه خنديد. در ساعت را بست و در جيبش گذاشت.

"چرا واقعا به امريکاي جنوبي نمي روي و براي هميشه انجا گم نمي شوي؟" وقتي در پشت سر او بسته شد، دست اسکارلت براي گرفتن بطري براندي دراز شد. چرا اين طور شد؟ اين چيزي نبود که فکر مي کرد. چرا رت اين طور رفتار کرد؟ رت هميشه همين کار را کرده بود. او را وادار کرده بود کلماتي را که واقعا از گفتن انها منظوري نداشت بگويد و اسکارلت به جاي اينکه قصد او را درک کند کارها را خراب تر کرده بود. اما نبايد درباره ابرويم طعنه مي زد. چطور مي توانست فهميده باشد که همه به من پشت کرده اند؟

هرگز تا اين حد در زندگي غمگين نبود.

9

تا مدتي بعد اسکارلت از خودش خجالت مي کشيد. مشروب، ان هم صبح زود! فقط دائم الخمرهاي بدبخت چنين کاري مي کنند. اوضاع واقعا ان طور هم بد نبود. اقلا حالا مي دانست که رت کي برمي گردد اگرچه طولاني بود ولي حتمي بود. پس نبايد وقت را از دست مي داد. امروز روزي است و... فردا روزي ديگر، يا پس فردا.

ماه فوريه فرا رسيد. هوا به طور غير منتطره اي گرم شد. درخت ها جوانه زدند از زمين بوي بهار به مشام مي رسيد. اسکارلت به مستخدمين دستور داد: پنجره ها را باز کنيد. بوي کهنگي بايد بيرون برود.

وقتي نسيم در گيسوان تاب خورده او مي پيچيد لذتي مطبوع وجودش را در بر مي گرفت. ناگهان شوق بي حد تارا در دلش بيدار شد. دلش خواست انجا باشد. مي خواست به تارا برود. در اتاق خوابش دراز بکشد و بوي گرماي زمين را که از پنجره وارد مي شد فرو برد.

ولي نمي توانم بروم. هوا دارد بهتر مي شود و وقتي گرماي هوا سرماي زمين را از ميان برد کولتون مي تواند دست کم کار ساختمان سه خانه ديگر را شروع کند. ولي تا من بالاي سرش نباشم کاري پيش نمي رود. در عمرم چنين ادم وسواسي نديده ام. هر چيزي بايد به موقع انجام شود. منتظرمي شود تا زمين کاملا گرم و خشک شود ان وقت کار کندن را شروع مي کند.

فرض کن چند روزي هم به تارا رفتي چند روز که فايده ندارد، دارد؟ رنگ پريده و چهره افسرده و قامت شکسته اشلي را در بالماسکه به ياد اورد، صدايي ارام از روي نااميدي از دهانش خارج شد.

اگر به تارا مي رفت ممکن بود کمي راحتي داشته باشد. پاني را فرستاد تا پيغامي براي الياس ببرد! مي خواست کولتون را پيدا کند.

ان روز غروب درست بعد از تاريکي، چنان که گويي جايزه اي براي انجام وظايفش دريافت مي دارد، زنگ در به صدا در امد. وقتي سرپيشخدمت در را گشود توني داخل شد.

توني چمدانش را زمين گذاشت و براي چند لحظه نگاهش به اسکارلت خيره شده بود. "خداي بزرگ، اسکارلت، خوب به خودت رسيدي. وقتي به اينجا رسيدم فکر کردم وارد يک هتل شدم."

به شمعدان هاي ديواري، کاغذ ديواري مخمل و اينه قدي سرسرا نگاه کرد. "تعجبي ندارد، تو به جاي اينکه منتظر من بشي با اون مرد چارلزتوني ازدواج کردي. رت کجاست؟ دلم مي خواد مردي را که عشقم را ازم گرفته ببينم."

انگشتان سرد ترس، مهره پشت اسکارلت را لمس کرد. ايا سوالن چيزي به فونتن ها گفته بود؟ "رت در امريکاي جنوبي است. مي تواني تصورش را بکني؟ فکر مي کردم که ميليونرها تنها کساني هستندکه به چنين جايي مي روند."

توني خنديد: من هم همين طور. متاسفم که نمي توانم او را ببينم. ولي اين شانس من بود که با تو تنها باشم. اينجا براي يه مرد تشنه، چيزي پيدا مي شود؟

او نمي دانست که رت خانه و زندگي خود را ترک کرده، مطمئن بود که توني چيزي نمي دانست. "فکر مي کنم ملاقات با تو ارزش داره."

توني گفت شامپاني را بعدا خواهد خورد و خيلي هم خوشحال خواهد شد، ولي براي حالا به يک حمام گرم احتياج دارد. مطمئن بود که هنوز بوي گاو را در بدن خودش حس مي کند.

خودش مشروب اورد و بعد او را همراه سه پيش خدمت به طبقه بالا فرستاد و دستور داد حمام مخصوص ميهمانان را برايش اماده کنند. خدا را شکر که مستخدمين همه در خانه هستند، توني هر قدر هم بماند، کسي نمي تواند شايعه بسازد و مزخرف بگويد و او دوستي خواهد داشت و از تنهايي بيرون خواهد امد.

انگاه با هم شام خوردند . اسکارلت مرواريدهايش را اويزان کرد. .توني چهار تکه بزرگ از کيک شکلاتي که اشپز با عجله براي دسر درست کرده بود خورد. توني گفت: به اشون بگو هرچه از اين کيک مانده براي من نگه دارند. در ارزوي چنين کيکي با يک عالمه شکلات بودم. من هميشه دندان شريني خوري داشتم.

اسکارلت خنديد و پيغام را از طريق مستخدم به اشپزخانه فرستاد. "منظورت چيه. مي خواهي چيزي درباره سالي بگويي؟ مگه کيک درست نمي کند؟"

"سالي؟ چي باعث شد اين فکر را بکني؟ هر شب يک دسر عالي درست مي کنه فقط براي من. الکس مثل من علاقه اي به شريني ندارد. حالا ديگر سالي از اين زحمت هم راحت مي شود."

اسکارلت متوجه حرف او نشد، نگاهي به توني انداخت.

"يعني مي خواهي بگويي نمي دانستي؟ به سوالن گفته بودم. فکر مي کردم برايت مي نويسد. من به تگزاس بر مي گردم. قبل از کريسمس تصميم گرفتم."

***

"خوشحالم که توانستم تو را ببينم اسکارلت، خيلي خوشحالم، اقاي کولتون گفت که تو ممکن است بيايي. من هم به محض اينکه توانستم امدم."

لبخند اندوهناکي بر لب داشت. "هر دو مان مي دانيم که من در کار تجارت استعداد زيادي ندارم، عزيزم به همين دليل، نظر من هم ان قدر هم مهم نيست، ولي مي خواهم بگويم اگر تو واقعا اينجا داري يک فروشگاه ديگر مي سازي، احتمالا کار اشتباهي نمي کني."

چه دارد مي گويد؟ اوه... البته، مي دانم، اين کولتون چه باهوش است، بهانه اي براي حضور من در اينجا جور کرده.

دوباره حواسش را متوجه اشلي کرد.

"... و من شنيده ام که احتمال دارد جاده اي هم به اينجا بکشند، تعجب اور نيست که اتلانتا اين طور دارد بزرگ مي شود؟"

اشلي قوي تر به نظر مي رسيد. از رنج هاي زندگي خسته بود ولي مي توانست تحمل کند. اسکارلت از ته دل ارزو کرد که تغيير حالت اشلي به اين معني باشد که کار الوارفروشي رونق گرفته است. چقدر خوب مي شد که چوب بري هم به کار مي افتاد، اگر کار چوب بري همين طور راکد مي ماند خيلي ناراحت مي شد و اشلي را نمي بخشيد.

اشلي با نگراني به چهر ه کشيده او نگريست: خسته به نظر مي رسي، عزيزم. ايا همه چيز کاملا مرتبه؟

مي خواست سرش را روي سينه اشلي بگذارد و بگريد و بگويد هيچ چيز مرتب نيست. اما خنديد. "اوه اشلي، احمق نباش چيزي نيست. ديشب تا دير وقت مهماني بودم، همين. تو بايد با حالت زن ها خوب اشنا باشي."

بعد در دل گفت بگذار اينديا و دوستان پست و فرومايه اش بدانند که من هنوز هم به مهماني دعوت مي شوم.

اشلي توضيح او را بدون چون و چرا پذيرفت و درباره خانه هايي که جو کولتون مي ساخت صحبت کرد. فکر مي کرد اسکارلت چيزي در اين باره نمي داند، در حالي که اسکارلت حتي مي دانست براي هر کدام چند ميخ مصرف مي شود.

"ساختمان هاي خوبي هستند. با اثاثيه کمي هم مي شود انها را به راحتي مبله کرد، ساختن خونه هاي کوچک اين روزها که همه فرصت طلب شدن و به جز پول پرستي فکر ديگري ندارند، چيزي بود که من اصلا فکرش را نمي کردم. اين ثابت مي کنه که ارزش هاي قديمي هنوز سر جايش هستند. من واقعا افتخار مي کنم که در يک چنين کاري شرکت دارم. مي داني اسکارلت،کولتون مي خواهد الوار ها را من تهيه کنم."

اسکارلت با لحن تعجب اوري گفت: چه خوب اشلي، خيلي عاليه.

اسکارلت واقعا خوشحال بود که فکر کمک کردن به اشلي حالا ديگر عملي شده است و بعد از اينکه به طور خصوصي با کولتون صحبت کرد با خود انديشد، قرار نبود خودش هم درگير اين کار بشود.

کولتون گفته بود اشلي اظهار علاقه کرده است هر روز يک دو ساعت در محل ساختمان حاضر شود. قصد اسکارلت اين بود که کمک مالي کند، نه اينکه برايش يک سرگرمي فراهم اورد، حالا ديگر نمي توانست خودش از نزديک بر کارها نظارت داشته باشد. مگر روز هاي يکشنبه، وقتي که کار تعطيل بود.

مسافرت هفتگي به محل خانه سازي کم کم برايش ازاردهنده شد. وقتي الوار هاي تميز و صاف را که اسکارلت خانه ها را تشکيل مي داد مي ديد، ديگر درباره اشلي فکر نمي کرد. بعد ديوارها و طبقات ساخته شدند و خانه ها بالا مي رفت. با قلبي پر شوق در ميان مصالح و ابزاري که روي زمين چيده شده بود، راه مي رفت، چقدر دوست داشت خودش هم بخشي از کار باشد، صداي چکش را بشنود و از نزديک پيشرفت و فعاليت گروه ساختماني راببيند. دوست داشت که سرش شلوغ باشد

فقط بايد تا تابستان صبر کنم. کلمات را مثل دعا بيان مي کرد، گويي تمام زندگي اش همين بود: بعد، رت مي ايد. مي توانم همه چيز را به او بگويم، او تنها کسي است که نگران من است. وقتي بداند اوضاع چقدر بد است مثل ديگران مرا نمي راند، مرا غمگين نمي کند. کجا اشتباه کردم؟ مطمئن بودم اگر پول کافي داشته باشم خيالم راحت مي شود، از اين همه دغدغه نجات مي يابم. حالا من ثروتمندم و بيشتر از گذشته احساس ترس و خطر مي کنم.

اما وقش تابستان رسيد، رت به خانه نيامد. حتي کلمه اي هم ننوشت. صبح ها بعد از اينکه سري به فروشگاه مي زد با عجله به خانه باز مي گشت، ممکن بود رت با قطار ظهر برسد. غروب ها بهترين لباسش را مي پوشيد، جواهراتش را اويزان مي کرد و به انتظار مي نشست، شايد رت بيايد. ميز بلند و بزرگ در مقابلش گسترده بود و هر نوري را منعکس مي کرد. براي اينکه بتواند سکوت را دور کند تا در خيالش صداي قدم هاي او را بشنود.

حتي کمتر توجه داشت که تابستان گذشته و پاييز اغاز شده است.

پانسي چاشت بعدازظهر را با سيني به اتاق خواب اورد. بعد از ناهار اسکارلت سعي کرده بود کمي بخوابد. خواب مقداري از اوقات بعد از ظهرش را پر مي کرد و کمي به او ارامش مي داد، ولي مانع از استراحتش در شب مي شد.

"ميل داريد قهوه اي برايتان بياورم ميس اسکارلت"

"نه، برو پانسي."

نامه اي که روي نامه هاي ديگر بود از توي سيني برداشت و باز کرد. نگاه سريعي به پانسي که مشغول جمع کردن لباس هاي او بود انداخت. چرا اين دختر احمق از اتاق بيرون نمي رود.

نامه از سوالن بود. حتي به خودش زحمت نداد صفحات تا شده را از پاکت بيرون اورد. مي دانست چه نوشته. باز هم شکايت ازشيطنت هاي الا، مثل اينکه خودش در بچگي جزو مقدسين بوده و هرگز شيطنت نمي کرده است و بعد از همه اين شکايت ها، غر زدن در اين مورد که درامد تارا چقدر کم است و اسکارلت چقدر ثروتمند. نامه را روي زمين انداخت. حوصله نداشت حالا ان را بخواند. شايد فردا مي خواند... اوه، خدا را شکر پانسي رفته. تقريبا هوا تاريک شده. يک گيلاس، ان هم در غروب مساله اي نيست. وقتي دارم نامه ها را مي خوانم يک کمي هم مزمزه مي کنم.

بطري را که پشت جعبه هاي کلاه مخفي کرده بود تقريبا خالي بود. اسکارلت عصباني شد. پانسي لعنتي، اگر در کار ارايش موهايم استاد نبود، اتشش مي زدم بايد اين بصري را پانسي خورده باشد. يا يکي ديگر ازمستخدمين، فکر نمي کردم اين همه خورده باشم. دو سه روز پيش ان را اينجا گذاشتم. مهم نيست. نامه ها را مي برم پايين توي اتاق ناهارخوري. چه اهميت دارد که مستخدمين مقداري را در تنگ ببينند؟ اينجا خانه من است، اين هم تنگ من است و اين هم من، هر کدام را بخواهم انتخاب مي کنم. ربدوشامبرم کجاست؟ ها، اينجاست. چرا اين تکمه ها اين قدر سفت اند؟ يک عمر طول مي کشد تا بپوشم؟

اسکارلت با عجله به اتاق ناهارخوري رفت، و دسته نامه ها را روي ميز انداخت. تنگ را از روي ميز کوچک کنار ديوار برداشت، گيلاسش را پر کرد، حس کرد تازه شده است. انگاه به طرف ميز بزرگ رفت و روي صندلي نشست وقتي نامه ها را مي خواند، مزمزه هم مي کرد.

يک اگهي از جانب دندان پزشکي که وارد شهر شده بود. نه دندان هايش همه سالم بود نه، خيلي متشکرم. اگهي ديگر، درباره اوقات تحويل شير. و... نمايشنامه جديدي در سالن دوژيوه. اسکارلت نامه ها را به هم زد، يک نامه درست و حسابي هم تو اينها نيست؟ ناگهان در ميان انها دستش به يک پاکت نازک پوست پيازي خورد که با خط خرچنگ قورباغه ادرس او را رويش نوشته بودند.

خاله اولالي

باقيمانده را نوشيد و سر پاکت را باز کرد. هميشه از نامه هاي رسمي، نصيحت اميز و زهد فروشانه خاله اش تننقر داشت. ولي خاله اولالي در چارلزتون زندگي مي کرد. ممکن بود خبري از رت داده باشد، اخر مادر رت دوست صميمي خاله اولالي بود.

خاله اولالي پشت و روي کاغذ نازک را پر کرده بود. خط ها را کج نوشته بود به طوري که تقريبا در هم شده بودند. درباره تمام چيزهايي که به نظرش رسيده بود مفصلا صحبت کرده بود، حتي چيز هاي کوچک... پاييز زودرس و گرم... هر سال عين همين را تکرار مي کرد... درد زانوي خاله پولين... اسکارلت تا انجايي که يادش بود زانوي خاله پولين هميشه درد مي کرد...

ملاقات با خواهر اسکارلت، ماري ژوزف. اسکارلت چهره در هم کشد، نمي توانست خواهر کوچکش کارين را با نام مذهبيش صدا کند. حتي از هشت سال پيش که در صومعه چارلزتون مقيم شده بود.... جمع اوري اعانه براي ساختمان کليساي صومعه با موفقيت روبه رو نشده بود، زيرا هيچ کس کمک نکرده بود... ايا اسکارلت نمي توانست کمک کند؟ اسکارلت مثل ترقه از جا در رفت. به خاله هايش کمک مي کرد، حالا بايد به کليسا هم کمک کند. حسابي اخم کرد.

نام رت ناگهان از ميان آن خطوط در هم و بر هم بيرون پريد.

واقعا بعد از اين همه بدبختي و غم، ديدن بانوي محترمي مثل الينور باتلر چقدر خوشحال کننده است. رت هم درست مثل مادرش است، با محبت و خوش صحبت. صميميت و اخلاص او باعث شد کساني که کارهاي ناشايست اش را در جواني به ياد دارند اکنون او را ببخشند، در واقع او گذشته خود را جبران کرده. من واقعا نمي فهمم همين طور هم خاله پولين، چرا تو انقدر دوست داري در ادامه کار تجارت اصرار داشته باش، اصلا چه نيازي داري که ان فروشگاه لعنتي را نگه داري؟ در گذشته من بارها به تو تذکر داده ام و هميشه دلم برايت سوخته است و تو هيچ وقت توجه نکردي و حرف مرا گوش ندادي و کارهايي کردي که مناسب يک بانوي محترم نيست.اما حالا وقتي اين کارها باعث مي شود تو جايي که بايد باشي يعني در کنار شوهرت نيستي، من احساس مي کنم که وظيفه دارم يک بار ديگر به اين موضوع ناخوشايند اشاره کنم.

اسکارات نامه را روي ميز انداخت.پس رت اين طور گفته! که من حاضر نيستم فروشگاه را رها کنم و با او به چارلزتو ن بروم. چه دروغگوي سياه قلبي است. وقتي داشت مي رفت، اسکارلت التماس کرده بود که او را هم همراه ببرد. چطور جرات کرده چنين چرندياتي را پخش کند؟ وقتي اقاي رت باتلر به خانه بر مي گشت اسکارلت حرف هاي زيادي داشت که بزند، حرف هاي درست و حسابي.

دوباره به طرف ميز کوچک رفت، چند قطره روي سطح براق ميز ريخت. احتمالا انکار مي کرد، پست کثيف. تصميم داشت نامه خاله اولالي را نشانش دهد. بگذار بهترين دوست مادرش را دروغگو بخواند.

ناگهان خشمش ناپديد شد. احساس سرما کرد. مي دانست که او چه خواهد گفت: ترجيح مي دادي حقيقت را بگم؟ که تو را ترک کردم براي اينکه زندگي با تو قابل تحمل نبود؟

خجالت دارد. هر چيزي بهتر از ان زندگي بود. حتي تنهايي، حتي وقتي مي نشست و انتظار بازگشتش را به خانه داشت.

چشمانش به دوران امد، حرکت خود را در ائينه اي که بالاي ميز نصب شده بود مي ديد. دستش را پايين اورد و گيلاس را روي ميز گذاشت. به چشم هاي خود نگاه کرد. ناگهان از انچه مي ديد تکان خورد. ماه ها بود که خودش را در اينه نديده بود. انچه را که اين زن رنگ پريده و لاغر با چشمان گود افتاده با خود کرده بود، باور نمي کرد. گيسوانش چنان بود که گويي هفته ها شسته نشده بود.

چه بر سرش امده بود؟ بي اختيار دستش به طرف تنگ رفت. جواب سوالش اين بود. دستش را عقب کشيد و ديد که دارد مي لرزد. دست هايش به رعشه افتاده بود.

با خود زمزمه کرد:آه، خداي من.

دستش را به لبه ميز گرفت که نيفتد و به تصوير خود نگاه کرد. ديوانه! چشمانش را بست، اشک بر گونه هايش فرو غلتيد، اما با انگشتان لرزان صورتش را پاک کرد. مي خواست بيشتر بخورد، هرگز چنين ولعي در زندگي اش حس نکرده بود. زبانش بيرون امد و دور لبانش را ليسيد. دست راستش را به اراده خودش حرکت داد، گلوگاه تنگ بلوري را گرفت. به دستش نگاه کرد، گويي به غريبه اي تعلق داشت و به تنگ بلورين، که سطوح صافي روي ان ديده مي شد، و چيزي که در ان بود و به او وعده رهايي مي داد، نگاهش را از تصوير هولناک خود گرفت.

بعد نفس بلندي کشيد و با تمام نيرويي که در خودش سراغ داشت، دستش را تاب داد. تنگ وقتي به اينه برخورد کرد نور هاي ابي، قرمز و ارغواني پراکند.

براي يک لحظه اسکارلت ديد که چهره اش چند تکه مي شود. لبخند تکه تکه خود را که حکايت از پيروزي مي کرد ديد. تکه هاي نقره اي و قطعات ريز شيشه ناگهان همه جا پخش شده و روي ميز ريخت. اينه از قابش جدا شد و پايين افتاد، صدايي مثل شليک توپ برخاست و قطعات اينه روي ميز و کف زمين پاشيده شد.

اسکارلت گريه مي کرد و مي ديد و بر سر تصوير خرد شده خود فرياد مي کشيد: ترسو. ترسو! ترسو! قطعات ريز شيشه را که بازوها، گلو و صورتش را مجروح کرده بود احساس نمي کرد. طعمي شور در دهانش حس مي کرد. زخم گونه اش را لمس کرد و با تعجب به انگشت خوني اش نگاه کرد.

به جايي که تصويرش قرار داشت خيره شد ولي رفته بود، تصويرش ديگر رفته بود. خنديد، خنده اي ناهموار و مغشوش.

مستخدمين همگي به درون امدند، به سرسرا، همان جا که قبلا اينه اي وجود داشت. همه به هم چسبيده بودند، مي ترسيدند جلو بيايند، با ترس به قامت لرزان اسکارلت نگاه مي کردند. سرش را ناگهان به طرف انان برگرداند. پانسي با ديدن صورت خون الودش فرياد کشيد.

اسکارلت به ارامي گفت: از اينجا برويد، دور شويد. حالم کاملا خوبه. برويد. مي خواهم با خودم تنها باشم.

انان بدون يک کلمه حرف رفتند. چه مي خواست و چه نمي خواست با خودش تنها بود، و چه زياد و چه کم،کاري از دستش بر ني امد. رت به خانه نيامده بود، اينجا ديگر خانه او نبود. مي دانست که رت از مدتها پيش، از قدم گذاشتن به اين خانه امتناع مي کرد. اسکارلت در تمام اين مدت يک ترسو و احمق بود. تعجبي نداشت ان زن را که در اينه بود نمي شناخت. ترسو و احمق اسکارلت اوهارا نبود. اسکارلت اوهارا، آن طور که مردم مي گفتند، غم هايش را خفه مي کرد. اسکارلت اوهاوا پنهان نمي شد. اسکارلت اوهارا اميد داشت. او با جهاني که مي خواست ويرانش کند، رو به رو مي شد و در کام خطر فرو مي رفت تا آنچه را که مي خواهد به دست آورد.

اسکارلت احساس تنفر کرد. به پايان راه رسيده بود، خودش را ويران کرده بود. ديگر بس است. موقع ان بود که زندگي اش را در دست هايش بگيرد. ديگر بس است. مجبور بود تنگ را بشکند.

تمام بدنش گريه مي کرد، ولي اسکارلت توجهي نداشت. کارهاي سخت تري را در زندگي اش انجام داده بود. از پس اين کار هم بر مي امد. مجبور بود. مشتش را در مقابل اينه شکسته تکان داد و گفت:

"حالا هفت سال بدبختي ات را برايم بيار لعنتي."

خنده جسورانه اش طنين افکند. مدتي به ميز تکيه داد تا نيرويش را جمع کند. کارهاي زيادي داشت. روي شيشه ها شروع به حرکت کرد، تکه هاي اينه زير پاشنه هايش خرد مي شد. به طرف در رفت و صدا زد:

"پانسي، مي خوام موهامو بشويم."

اسکارلت از سر تا پا مي لرزيد ولي پاهايش او را به طرف پله ها مي بردند. از پله ها بالا رفت. پوستم مثل مخمل راه راه شده. با صداي بلند اين جمله را گفت" گلاب و گليسيرين لازم دارم و يک عالمه لباس نو. ميسيز ماري کارگر کمکي مي اورد و همه را برايم مي دوزد."

چند هفته طول کشيد تا التهابش فرو نشست، سستي اش بر طرف شد و حالش رو به بهبودي رفت. مي خواست قوي و زيبا باشد، ديگر وقتي براي هدر دادن نداشت. خيلي وقتش را هدر داده بود.

حال که رت به خانه بازنگشته بود، خودش بايد نزد او به چارلزتون برود.

پايان فصل اول

 (( فصل دوم ))

کشمکش هاي تند

ناگهان تصميم گرفت. زندگي اش به سرعت عوض شد، حالا هدفي داشت و تمام سعي اش ان بود که پيروز شود و به هدفش دست يابد. بعد فکر کرد که پس از ورود به چارلزتون چطور بايد رت را به خانه برگرداند. ديگر بايد اماده رفتن مي شد.

ميسيز ماري دست هايش را به علامت نفي بالا برد و اعلام کرد که دوختن اين همه لباس در ظرف چند هفته غير ممکن است. عمو هنري هاميلتون انگشتان را گره کرد و توضيح داد که چرا خواسته اسکارلت را رد مي کند. مقابله انها در چشمان اسکارلت برقي به وجود اورد که لذت جنگ از ان استنباط مي شد، ولي بالاخره پيروزي با اسکارلت بود. از اول نوامبر قرار شد عمو هنري سرپرستي مالي فروشگاه و رستوران کنار انبارهاي راه اهن را بر عهده بگيرد، او تعهد کرد که تمام سود انها را يک راست به حساب جو کولتون واريز کند. در اتاق خواب اسکارلت غوغايي از رنگ و نوارهاي رنگي برپا بود، لباس هاي تازه، کنار هم چيده شده بود تا بسته بندي شود.

اسکارلت هنوز لاغر بود. سايه اي کبود دور چشمانش را گرفته بود، گويي مشت خورده بودند، شب ها نمي خوابيد و هنوز در برابر وسوسه رهايي که به او پيشنهاد مي شد سخت ايستاده بود. ولي پيروز شده بود و اشتهاي معمول خود را به دست اورده بود. صورتش تقريبا پر شده بود به طوري که وقتي مي خنديد طرفين لبانش چال مي افتاد و به يک دختر زيبا شباهت داشت، از اين بابت مطمئن بود.

وقت رفتن فرا رسيد.

خداحافظ اتلانتا. وقتي قطار به ارامي از ايستگاه خارج شد اسکارلت زير لب گفت، خداحافظ اتلانتا. مهم نيست که از من خوشت بيابد يا نه.

به خودش گفت اين سرمايي که احساس مي کنم ممکن است از جريان هوا باشد. حتي يک کم هم نمي ترسيد. مي رفت که اوقات خوشي را در چارلزتون بگذراند. مگر مردم نمي گويند که چارلزتون پر مهماني ترين شهر سراسر جنوب است؟ هيچ مشکلي براي دعوت شدن به اين مهماني ها وجود نداشت. حالا پولين و خاله اولالي همه را مي شناختند. همه چيز را درباره رت مي دانستند، کجا زندگي مي کند؟ چکارمي کند؟ هر کاري که مي خواست بکند...

حالا هيچ نمي خواست راجع به اين چيزها فکر کند. فکر کردن درباره اين جور چيزها را به زماني موکول کرد که در چارلزتون باشد. اگر الان فکرش را مشغول اين مسائل مي کرد ممکن بود عصباني شود و ترديد کند، او تصميم گرفته بود، برود.

اي واي! تصور عصبي شدن چه احمقانه بود. اخر چارلزتون که اخر دنيا نيست، چرا بايد عصبي شود، توني فونتن هم به تگزاس رفته، يک هزار مايل دور از اينجا، درست به همان اساني که سوار اسب بشوي و به دکاتور بروي. خودش هم قبلا درچارلزتون بوده. مي داند کجا دارد مي رود... معني اش اين نبود که از چارلزتون بدش مي ايد، وقتي به چارلزتون رفت خيلي جوان بود هفده سال بيشتر نداشت، بيوه اي جوان با يک بچه. ويد هامپتون هنوز دندان در نياورده بود. حدود دوازده سال پيش بود. حالا لابد همه چيز کاملا تغيير کرده. همه چيز مي رفت همان طور که او مي خواست بشود.

"پانسي برو به مامور قطار بگو بيايد اثاثيه ها را جابه جا کند. مي خواهم نزديک بخاري بشينم. از اين پنجره سوز مياد."

در ايستگاه اگوستا که خط عوض کرد و سوار قطار کاروليناي جنوبي شد تلگرافي براي خاله ها فرستاد:

با قطار ساعت چهار وارد. فقط يک مستخدم. دوستدار شما. اسکارلت.

در مورد تلگراف فکر کرده بود. فقط ده کلمه. در واقع دلش ميخواست همه چيز براي خاله ها روشن باشد. رفتنش نمي بايد به مخاطره مي افتاد. يک مستخدم کافي بود. اولالي هميشه از او خواسته بود که به ملاقات انها بيايد اما ميهمان نوازي هيچ وقت رسم شناخته شده اي نداشت، در جنوب هنوز کسي قوانين ان را نياموخته بود. مايل نبود کاري کند، که خاله ها فکر کنند که قادر نيستند از او پذيرايي کنند. هرچه ساده تر بهتر. ممکن بود خاله خانم ها تلگرافي بفرستند و از پذيرايي او عذر بخواهند. اما او مسافرتش را اغاز کرده بود. به کاري که مي کرد اطمينان داشت، نمي بايست فکر مي کرد که دارد قمار مي کند. به خانه خاله خانم ها وارد مي شد و مي بايد از انجا به اجتماعات چارلزتون وارد شود. چارلزتون را دوست دارد.

***

تصميمش را گرفته بود. همه چيز بايد تغيير مي کرد. تمام زندگي اش در حال تغيير بود. هميشه به خودش مي گفت: به عقب نگاه نکن. حالا واقعا مي خواست همين کار را بکند. زندگي گذشته را پشت سر گذاشته بود، وقايعي که هرکدام روي يک چرخ جداگانه دائما از او فاصله مي گرفتند. امور تجارتي اش در دست عمو هنري بود، قول هايي که به ملاني داده بود تقريبا به طور کامل انجام گرفته بود و بچه هايش در تارا زندگي مي کردند . براي اولين بار به طور مستقل از انچه که انجام مي داد راضي بود، ديگر خود را ازاد احساس مي کرد و هر کاري دلش مي خواست انجام مي داد. تصميمش اين بود که ثابت کند وقتي رت عشق او را باور نکرد اشتباه بزرگي مرتکب شده است. به خصوص مي خواست رت به اشتباه خود پي ببرد. مي خواست به او نشان دهد که در عشقش ثابت قدم بوده. خواهد بود. و ان وقت متاسف خواهد شد که او را ترک کرده است. ان وقت رت

دستش را به دور او حلقه مي کند و انان براي هميشه خوشبخت خواهند زيست... حتي در چارلزتون، اگر او بخواهد.

در روياهايش غرق بود و اصلا به مردي که در ايستگاه ريج ويل سوار قطار شده بود توجهي نداشت. مرد درکنار صندلي او ايستاده بود و با حرکت قطار تلوتلو مي خورد. اسکارلت خودش را جمع و جور کرد تا مبادا ان مرد پايش را لگد کند. مرد لباس ابي ارتش شمال را بر تن داشت.

***

يک يانکي! اينجا چه مي کرد؟ ان روزها رفته بودند و او مي خواست براي هميشه ان حوادث را از ياد ببرد، ولي ديدن ان اونيفورم ابي رنگ دوباره همه چيز را زنده کرد. احساس ترس، وقتي که اتلانتا سقوط کرد، وحشيگري سربازان وقتي که به تارا تاختند، انبار مواد غذايي را غارت کردند و خانه را اتش زد ند. فوران خون سربازي که مي خواست به او تجاوز کند و اسکارلت به ناچار او را هدف قرار داده بود... يورش ترس را در قلبش دوباره حس کرد و تقريبا فرياد کشيد:

لعنتي ها، لعنتي ها، تمام جنوب را تقريبا نابود کردند. لعنت بر انها که باعث شدند احساس ترس و نااميدي کند. از انان نفرت داشت.

***

نمي گذارم اين افکار مرا اشفته کند، نمي گذارم. نمي توانم اجازه دهم چيزي مرا ناراحت کند، نه وقتي که بايد بهترين وضع و حال را داشته باشم و براي ديدن چارلزتون و رت خودم را اماده نگه دارم. به اين يانکي نگاه نمي کنم و گذشته را به ياد نمي اورم. حالا فقط روي آينده حساب مي کنم. اسکارلت با عزم و اراده سرش را برگرداند و از پنجره بيرون را نگاه کرد، خانه هاي روستايي روي تپه اي بنا شده بود. درست شبيه جاده هايي که به اتلانتا مي رفت. جاده هايي که خاک قرمز رنگ داشتند و در دو طرفشان درخت هاي کاج راست ايستاده بودند و مزارعي که بقاياي درو هنوز در انها ديده مي شد. با اينکه يک روز از مسافرتش مي گذشت ولي با ديدن اين مناظر احساس مي کرد هنوز در اتلانتاست. در دلش به لوکوموتيو گفت، عجله کن ، عجله کن.

"ميس اسکارلت، چارلزتون چه جوريه؟"

پانسي براي صدمين دفعه اين سوال را مي کرد. در بيرون افتاب داشت غروب مي کرد و تاريکي فرو مي افتاد.

اسکارلت براي صدمين بار جواب داد:

خيلي قشنگه، حتما خوشت مياد. و به چشم انداز بيرون اشاره کرد و ادامه داد: انجا را نگاه کن. اون درخت ها را مي گم ، ببين چه چيزهاي عجيبي از انها آويزانه.

پانسي دماغش را به شيشه پنجره چسباند: اووو، مثل ارواح مي مونن، من از ارواح مي ترسم، ميس اسکارلت.

اسکارلت گفت، بچه نشو؟ ولي لرزيد.

حرکت ارام و موج مانند باتلاق زير پايشان در نور خاکستري، وهم اور و ترساننده بود. به زمين هاي پست رسيده بودند، نزديک دريا و نزديک چارلزتون. اسکارلت به ساعتش نگاه کرد. پنج و نيم. قطار دو ساعت تاخير داشت. خاله ها در ايستگاه منتظر بودند، يقين داشت و اميدوار بود که ورودش با تاريکي هوا همراه نشود. احاس نااشنايي با تاريکي داشت.

ايستگاه وسيع چارلزتون روشنايي کمي داشت.

***

سرش را کمي بالا اورد تا خاله هايش را ببيند و يا لااقل درشکه اي را که برايش فرستاده بودند. ولي انچه مي ديد نه خاله ها بودند و نه درشکه چي، بلکه پنج شش نفر سرباز ابي پوشي که تفنگ هايشان را روي شانه انداخته بود ند.

پانسي دامن اسکارلت را کشيد و با ترس گفت: ميس اسکارلت همه جا پر از سربازه.

اسکارلت جواب داد: جوري رفتار کن مثل اينکه اصلا اينجا نيستند.کاري با تو ندارند. جنگ تقريبا ده ساله که تمام شده. بيا بريم.

بعد با لبخند از باربري که اثاثيه اورا تو چرخ دستي حمل مي کرد پرسيد: کجا مي توانم کالسکه اي را که به استقبال من امده پيدا کنم؟

باربر انها را به خارج ايستگاه هدايت کرد ولي تنها وسيله اي که انجا ديده مي شد يک گاري فکسني با اسبي لاغر و مردني بود. گاريچي مرد سياهي بود که شباهت بسياري به اسبش داشت.

قلب اسکارلت فرو ريخت. شايد خاله ها در شهر نباشند! شايد براي ديدن پدرشان به ساوانا رفته باشند. شايد هنوز تلگراف او در راهروي تاريک خانه انها افتاده باشد.

نفس عميقي کشيد. اهميت نمي داد که چه اتفاقي افتاده، بايد زود تراز ايستگاه و اين سربازهاي يانکي دور شود. اگر مجبور شدم پنجره را مي شکنم و داخل مي شوم. چرا نبايد اين کارو بکنم؟ خودم پولش را مي دهم، همان طور که پول سقف را دادم، پول چيز هاي ديگر را مي دهم. اسکارلت ماهانه براي خاله هايش پول حواله مي کرد. انها تمام زندگي خود را در جنگ از دست داده بودند و اسکارلت مخارج انان را مي پرداخت.

به باربر دستورداد: اثاثيه مرا بگذار توي ان گاري. به راننده بگو کمکت کند. من به باتري مي روم .

کلمه باتري همان تاثيري راکه انتظارداشت به وجود اورد. باربر و راننده هر دو با احترام تمام بارها را در گاري گذاشتند. اين محله هنوز بهترين محله چارلزتون بود، اسکارلت احساس راحتي کرد. اگر در يک محله کثيف ساکن شدم و رت اين را مي شنيد خيلي بد مي شد.

وقتي گاري مقابل خانه ايستاد، پولين و اولالي در را گشودند. نور طلايي رنگي از داخل خانه به پياده رو تابيد. و اسکارلت دويد تا در ان پناه گيرد.

وقتي کنار خاله هايش رسيد، با خود فکر کرد که چقدر پير شده اند. خاله پولين را تا حالا اين قدر لاغر نديده بودم. و خاله اولالي کي چاق شده؟ شبيه بالوني شده که رويش موهاي خاکستري کاشته باشند.

اولالي با فرياد گفت: نگاهش کن، چقدر عوض شدي اسکارلت، به سختي مي شود تو را شناخت.

اسکارلت اين حرف را قبول نداشت مطمئنا خيلي پير نشده بود. شده بود؟

به زور لبخند زد و خاله ها را در اغوش کشيد. اولالي با حرارت گفت: به اسکارلت نگاه کن خواهر دارد يواش يواش شکل الن مي شود.

پولين با صداي بلندي هوا را به بيني کشيد: الن هيچ وقت به اين لاغري نبود خواهر، خودت خوب مي د ني. بعد بازوي اسکارلت را گرفت و از اولالي دورش کرد." شباهت زيادي داره. "

اسکارلت اين بار با خوشحالي لبخند زد. اين بهترين تعريفي بود که از کسي مي شنيد.

خاله ها برسرخوابيدن پانسي در اتاق مستخدمين و بردن چمدان هاي اسکارلت به اتاق خواب او با هم بگو مگو مي کردند. اولالي به اسکارلت گفت: تو دست نزن عزيزم، دلم نمي خواد حتي يک انگشتت را هم تکان دهي.

اسکارلت به دور از جنجال انان با خيال راحت روي کاناپه، در اتاق نشيمن نشست. حالا که بالاخره به چارلزتون رسيده بود ان نيروي تب الودي که او را وادار به اين کار کرده بود ديگر وجود نداشت، گويي بخار شده بود، خاله هايش حق داشتند. او خسته شده و ازهم پاشيده بود.

وقت شام گيج بود و چرت مي زد. هر دو خاله ها صداي ارامي داشتند، با لهجه مخصوص دشت نشينان ان ناحيه ، صداها را مي کشيدند و حروف را در هم ادا مي کردند. اگرچه ارام حرف مي زدند و ادب را رعايت مي کردند ولي معلوم بود که با همه چيز مخالفند، صدايشان خواب اور بود. چيزي نمي گفتند که توجه اسکارلت را جلب کند. به محض ورود به خانه ، انچه را که بايد مي فهميد، فهميده بود. رت در خانه مادرش زندگي مي کرد ولي اکنون در شهر نبود.

پولين عبوسانه گفت: به شمال رفته.

اولالي به او تذکر داد: ولي رفتنش دليل داشت، خواهر الن در فيلادلفياس، رفته تا بلکه ظرف هاي نقره اي را که جزو ارثيه خانوادگي اش بوده و يانکي ها دزديدند را پيدا کند و بخرد.

پولين نرم شد: آدم وقتي مي بيند او چقدر وفادار است و خوشحالي مادرش را مي خواهد و سعي مي کند اشياء گمشده او را دوباره پيدا کند، خوشحال مي شود.

اين بار اولالي انتقاد کرد: اگر از من مي پرسي: مي گويم اين وفاداري را زودتر بايد نشان مي داد، خيلي زود تر.

اسکارلت نپرسيد چرا با افکار خود سرگرم بود. فکر مي کرد چه مي شد اگر زود تر به رختخواب مي رفت. امشب بي خوابي نخواهد داشت، در اين باره مطمئن بود.

درست مي گفت ، حالا که زندگي را در دست هايش گرفته بود و مي رفت که هرچه را ارزو داشت به دست اورد، مي توانست مثل يک بچه بخوابد. صبح روز بعد با راحتي خيالي که از سال ها پيشي در خود سراغ نداشت، از جا برخاست. در خانه خاله هايش از او به گرمي استقبال شده بود، ديگر مانند اتلانتا مطرود و تنها نبود و حتي ديگر درباره حرف هايي که مي خواست به رت بزند فکر نمي کرد. مي توانست تا رت از فيلادلفيا برگردد، استراحت کند و کمتر به افکار ناراحت کننده بپردازد.

خاله اولالي قبل از اينکه اسکارلت اولين لقمه صبحانه را در دهان بگذارد چرخ او را پنچر کرد: مي دانم که چقدر مشتاقي تا کارين را ببيني، ولي عزيزم فقط روزهاي سه شنبه و شنبه مي توانيم به ملاقاتش برويم ، براي امروز نقشه ديگه اي داريم.

کارين! اسکارلت لب هايش را به هم فشرد. اصلا مايل نبود اين خائن را ببيند. سهم خودش را از تارا بخشيد، مثل اينکه اصلا وارث انجا نبود... اما به خاله ها چه بگويد؟ انها هيچ وقت درک نمي کنند که چگونه ممکن است جان يک خواهر براي خواهر ديگرش در برود؟ اخر انها با هم زندگي مي کنند و خيلي به هم نزديک اند. مجبورم وانمود کنم که خيلي دلم مي خواهد کارين را ببينم و موقع رفتن سر درد بگيرم.

ناگهان از انچه که پولين گفت سرش گيج رفت و بي اختيار روي شانه اش افتاد" ... ما سوزي خدمتکارمان را با يک يادداشت به خانه الينور باتلر فرستاديم. امروز صبح به اش خبر داديم. ظرف کره را پيش کشيد. "ممکنه ان مربا را بدهي، اسکارلت؟" دست اسکارلت ناخوداگاه به ظرف مربا رسيد و به ان برخورد کرد و روي ميز ريخت.

مادر رت. هنوز براي ديدن مادر رت امادگي نداشت. فقط يک بار در گذشته الينور باتلر را ديده بود، در مراسم تدفين بوني، چيزي از او به ياد نداشت به جز اين که خانم باتلر زني بلند قد، باوقار و کم حرف بود. مي دانم که مجبورم به ملاقات او بروم، ولي نه حالا، هنوز نه. امادگي ندارم. قلبش به شدت مي زد و دستمال سفره اش را محکم روي روميزي کلفت مي کشيد.

پولين گفت: اسکارلت عزيزم اين قدر دستمال سفره را روي روميزي نکش. و دستش را روي دست اسکارلت گذاشت، اسکارلت دستش را عقب کشيد. چطور مي تواند در چنين موقعيتي نگران اين روميزي کهنه باشد؟

اسکارلت معذرت خواست: متاسفم خاله جان.

"عيبي ندارد عزيزم ، فقط داشتي سوراخش مي کردي. از چيزهاي خوبي که برايمان مانده يکيش همين است..."

اسکارلت دندان هايش را روي هم فشار داد. مي خواست فرياد بزند: يک روميزي چه اهميتي داشت وقتي مجبور بود با مادري روبه رو شود که رت تا ان حد او را مي پرستيد؟ اگر رت واقعيت را به او گفته باشد چه؟ اگر گفته باشد که چرا از اتلانتا بيرون امده و خانه خود را ترک کرده ، چه؟ با صدايي که از قعر گلويش خارج مي شد گفت: بهتره برم لباس مناسبي انتخاب کنم. پاني بايد لباس راکه مي خواهم بپوشم اطو کند.

دلش مي خواست فورا خاله هايش را ترک کند. بايد به خودش مي رسيد و کمي در تنهايي فکرمي کرد.

"به سوزي مي گم فورا اطو را داغ کند." خاله اولالي زنگ نقره اي راکه دم دستش بود به صدا در اورد و ادامه داد: بهتره قبل از هر کار ديگري اين روميزي را بشويد. چه لکه بزرگي.

پولين گفت: صبرکن خواهر، من هنوز صبحانه ام را تمام نکردم. حتما انتظار داري اجازه بدم صبحانه ام سرد بشود و خانم بياد همه چيز را جمع کند.

اسکارلت فورا به اتاقش رفت.

پولين گفت: لازم نيست شنل پوست خز بپوشي اسکارلت.

اولالي هم دنباله اش را گرفت: واقعا لازم نيست، در چارلزتون زمستان هاي زيادي نداريم. من اگر احساس سرما نکنم حتي اين شال را هم برنمي دارم.

اسکارلت شنل را به پانسي داد. اگر اولالي مي خواست که او حتي سرما هم بخورد، مجبور بود اطاعت کند. خاله هايش بايد او را با يک احمق اشتباه کرده باشند. مي دانست که چرا انها نمي خواهند بالاپوش پوست خز روي دوشش بياندازند. انها هم مثل پير زنان بيوه اتلانتا بودند. ادم بايد لباس هاي ژنده بپوشد تا در نظر انها قابل احترام جلوه کند. متوجه شد که اولالي به کلاه پردار زيباي او نگاه مي کند و بي اختيار دندان هايش را روي هم فشار مي دهد. اگر مجبور بود با مادر رت روبه رو شود چه بهتر که اراسته باشد

اولالي رضايت داد و گفت: خوب برويم ديگر. سوزي در را باز کرد، اسکارلت به دنبال خاله هايش از خانه خارج شد. به محضر اينکه قدم بيرون گذاشت چند نفس عميق کشيد. هوا مثل ماه مي بود، نه نوامبر. صدف هاي کوچکي که روي زمين ديده مي شد نور گرم خورشيد را منعکس مي کردند و اسکارلت ان انعکاس را روي صورت و چشمانش حس مي کرد. "اوه خاله جان اين خيلي خوبه ولي چشم را مي زند. اميدوارم کالسکه شما سايه بان داشته باشد. "

خاله ها خنديدند. اولالي گفت: کوچولوي عزيز، اينجا در چارلزتون هيچ کس سوار کالسکه نمي شود. مگر سالي بروتون. پياده مي رويم، مثل همه. پولين گفت: کالسکه که هست خواهر، شرخرها همه کالسکه دارند.

اولالي جواب داد: البته به زحمت مي توانيم بگوييم که شرخرها ادمند، خواهر، شرف ندارند، وگرنه شرخر نمي شدند.

پولين دوباره دماغش را با صداي بلنه بالا کشيد و موافقت خود را اعلام کرد: لاشخورند.

اولالي هم تصديق کرد: اره، لاشخور.

دوباره هر دو با هم خنديدند، اسکارلت هم با انها خنديد. ان روز زيبا او را ارامتر و خوشحال تر کرده بود. در چنين روز زيبايي نبايد مشکلي پيش بيايد. احتمالا همه چيز خوب خواهد بود. ناگهان علاقه اي نسبت به خاله هايش احساس کرد، حتي به دعواهاي احمقانه انها. به دنبال انان در ان خيابان خلوت قدم بر مي داشت، از جلوي خانه اي گذشت. در انتهاي خيابان چند پله کوتاه انها را به گردشگاهي وسيع رسانيد. ناگهان نسيمي وزيد و پرهاي رنگين کلاهش را تکان داد و اسکارلت طعم شوري روي لب هايش احساس کرد.

اسکارلت گفت: اوه خداي من. چه عالي.

در مقابل او اب هاي سبزرنگ چارلزتوني تا افق ادامه داشت. در طرف چپ پرچم ها روي دکل بلند کشتي ها تکان مي خوردند و در طرف راست چشم انداز درخت هاي بلند جزيره اي کوچک ديده مي شد. خورشيد بر سر موج ها مي تابيد و سفيدي کف ها را دو چندان مي کرد. سه مرغ دريايي سفيد در دل اسمان ابي پرواز مي کردند و گاهي به طرف اب سرازير مي شدند و از نزديک امواج مي گذشتند. پروازشان گويي به يک بازي شبيه بود، سبک و ازاد. نسيم شور و شيرين به گردنش خورد.

کار درستي کرده بود که به چارلزتون امده بود، حالا ديگر يقين داشت. به طرف خاله هايش برگشت. "روزقشنگيه." گردشگاه خيلي وسيع بود. انها شانه به شانه هم راه مي رفتند. با دو نفر برخورد کردند. ابتدا با پير مرد محترمي که يک کت بلند از مد افتاده به تن داشت و کلاهي از پوست سگ ابي به سر و بعد با زني که پسري لاغر همراهش بود. پسرک وقتي حرف مي زد قرمز مي شد. هر دو دفعه خاله ها ايستادند و اسکارلت را معرفي کردند: ... خواهر زاده ما اهل اتلانتا. مادر او خواهر ما بود، الن. با پسر الينور باتلر رت ازدواج کرده. پير مرد محترم خم شد و دست اسکارلت را بوسيد. زن هم پسرش را معرفي کرد، پسر کوچک چنان محو اسکارلت شده بود که گويي برق اسماني بر او فرود امده. هر دقيقه که مي گذشت روز در نظر اسکارلت زيبا تر مي شد. بعد نگاهش به چند مرد افتاد که با اونيفورم هاي ابي پيش مي ايند.

قدم هاي اسکارلت سست شد، بازوي خاله اش را گرفت، و به ارامي گفت: خاله جان سربازهاي يانکي دارند مي ايند طرف ما.

پولين به ارامي گفت: به راه رفتن ادامه بده اونا مجبورند از سر راه ما کنار بروند.

اسکارلت با تعجب به خاله اش نگاه کرد. کي فکر مي کرد خاله به اين لاغري اين قدر شجاع باشد. قلبش ان چنان بلند مي زد که فکر مي کرد يانکي ها صدايش را مي شنوند، ولي پا به پاي خاله ها پيش مي رفت.

ان سه نفر، جمع يانکيها را شکافتند و از ميان دود توتون که از پيپ هاي فلزي شان بيرون مي امد عبور کردند. پولين و اولالي بدون اعتنا گذشتند، گويي انجا حضور ندارد. اسکارلت سرش را بالا گرفت و حالت جدي انها را تقليد کرد.

در همان نزديکي يک دسته موزيک اهنگ "اوه، سوزانا" را مي نواخت. خاله ها سرعتشان را بيشتر کردند و حرکتشان را با ريتم موسيقي هم اهنگ کردند. ولي اسکارلت حس مي کرد پاهايش مثل سرب سنگين شده. به خودش گفت:ترسو ولي دلش هنوز مي لرزيد.

"اين يانکي هاي لعنتي، تو چارلزتون چکارمي کنند؟ چرا اين قدر زيادند؟"

"عجيبه اسکارلت، نمي دانستي؟ چارلزتون هنوز در اشغال نظاميه. مثل اينکه نمي خواهند هيچ وقت از اينجا بروند. انها از ما بدشان مياد چون فورت سامتر را گرفتيم و از ان بر عليه ناوگانشان استفاده کرديم."

و خاله پولين اضافه کرد:و خدا مي داند چقدر اسير. حسي از افتخار و غرور در صورت دو خاله پير موج مي زد.

اسکارلت با خود گفت: خداي من. چه کرده بود؟ درست به وسط افراد دشمن رفته بود. معناي حکومت نظامي را مي دانست: درماندگي و خشم، ترس از مصادره اموال ، زندان و اعدام به اتهام قانوني شکني. حکومت نظامي قدرت فراوان داشت. اسکارلت پنج سال نا ارام و پر وحشت را در چنين فضايي زندگي کرده بود. چطور مي توانست تا اين حد ديوانه باشد و دوباره خود را زير چکمه هاي اين حکومت بياندازد؟

خاله پولين گفت: لااقل دسته موزيک خوبي دارند. بيا اسکارلت، خانه باتلر همان است که تازه رنگ شده.

اولالي گفت: خوش به حال الينورکه چنين پسر قدرشناسي دارد. رت واقعا مادرش را مي پرستد.

اسکارلت به خانه خيره شد. خانه که نبود عمارت چند طبقه بزرگي بود با ستون هاي سنگي براق که يک صد پا بلندي داشتند تا سقفي را که روي ان عمارت اجري بزرگ بود نگه دارند.

اسکارلت در زانوهايش احساس ضعف کرد. نمي توانست قدم به درون بگذارد، نمي توانست. هرگز چنين مکان بزرگ و احساس برانگيزي را نديده بود. چطور مي توانست کلماتي راکه مي خواست به اين زن بگويد پيدا کند؟ به زني که در چنين شکوهي زندگي مي کند، به زني که مي توانست با يک کلمه که به رت مي گويد تمام اميد اسکارلت را نابود کند. دست خاله پولين که در بازويش بود به سرعت او را به ان سوي خيابان هل داد.

"مثل اينکه يک بانجو در پاهاي من کار گذاشته اند..." خاله پولين با صداي بمي که از ان بم تر وجود نداشت شعر اوه ، سوزانا را زمزمه مي کرد. اسکارلت خودش را به او سپرد، مثل کسي که در خواب راه مي رود. بالاخره خود را جلوي در اتاق ديد که داشت به زني بلند قامت و با وقار مي نگريست که گيسوان سفيدش مانند تاجي بالاي صورت دوست داشتني اش قرار داشت.

اولالي گفت: الينور عزيز.

خانم باتلر گفت: اسکارلت را اوردي؟ فرزند عزيز من، اسکارلت ، چه رنگ پريده به نظر مي رسي. دست روي شانه هاي اسکارلت گذاشت و خم شد تا گونه او را ببوسد.

اسکارلت چشمانش را بست. عطر سستي اور گل شاه پسند که از لباس ابريشمي و گيسوان الينور باتلر بيرون مي ريخت او را در خود گرفت. اين همان عطر بود که هميشه از الن اوهارا مي تراويد، عطري بود که به اسکارلت ارامش مي داد، رايحه اي بود که سلامت، عشق و زندگي را قبل از جنگ، در يادش زنده مي کرد.

بي اختيار اشک در چشمانش جمع شد.

"خوب خوب عزيزم چيزي نيست عزيزم، چيزي نيست. هرچه بوده تمام شده تو بالاخره به خانه امدي. براي امدنت دقيقه شماري مي کردم."

دستش را دور عروسش حلقه کرد و او را به خود چسباند.

الينور باتلر يک بانوي جنوبي بود. صدايي ارام و نرم و حرکاتي متين و زيبا، حکايت از قدرتي بزرگ وکفايتي بي ترديد داشت. بانواني اين چنين از همان روز تولد تربيت مي شدند که خوش لباس، احساساتي و خوش سخن باشند، تربيت مي شدند تا درماندگان انان را پناه خود بدانند. تربيت مي شدند تا مسئوليت هاي يک خانه بزرگ و اغلب شلوغ و پر سر و صدا را بر عهده بگيرند و در همان حال که مشغول گلدوزي روي پيراهن ابريشمي خود بودند اداره مستخدمين، اشپزخانه، اتاق ها و باغ را در دست داشت باشند.

بعد از جنگ، هنگامي که اوضاع سخت، باعث شد کارکنان و مستخدمين خانه از سي چهل نفر به يک يا دو نفر برسد کار زنان بيشتر شد ولي انتظار ها در همان حد باقي ماند. شوهران و فرزندان مي خواستند اوضاع به همان ترتيب قبل باقي باشد. از اين رو فشار بر اين بانوان افزايش يافت. خانه هاي فرو ريخته و خراب باز هم بايد مقدم ميهانان را گرامي مي داشت، پناهگاه خانواده هاي ديگر مي بود، پنجره هايش باد برق مي زد و ظروف برنجي مي درخشيد. گذشته از ان بانوان بايد خود را مي اراستند و با فراغ بال خود را زيباتر مي کردند. بانوان جنوب تقريبا همه همين کار را مي کردند.

الينور با کلمات ارام و چاي معطر تشويش اسکارلت را تسکين داد، خاله پولين را با اين پرسش که نظرش درباره ميز تحرير جديد چيست خوشحال کرد و از اولالي خواست تا نظرش را درباره کيک تازه اي که پخته است بگويد به خصوص در مورد مقدار وانيل.

همين طور در گوش مانيگو مردي که پيشخدمت مخصوص او بود زمزمه کرد و به او دستور داد تا سيلي را بفرستد و با کمک پانسي اسباب و لوازم اسکارلت را از منزل خاله هايش بياورد و دراتاقي که به باغ مشرف بود و رت در ان مي خوابيد جاي دهد.

در کمتر از ده دقيقه تمام ان چيزهايي که در مقابل اسکارلت ايستاده بودند و احساس او را مي ازردند و زندگي اسوده او را در زير سقف الينور باتلر به مخاطره مي انداختند از ميان رفت. اسکارلت دوباره احساس دوران دوشيزگي خود را به دست اورد، حس کرد از تمام خطرها رها شده، حس کرد در پناه عشقي مادرانه و قدرتمند قرار گرفته است.

با نگاهي تحسين اميز از ميان چشمان اشک الود خود به الينور باتلر مي نگريست. اين همان چيزي بود که مي خواست باشد، همان چيزي بود که هميشه قصد داشت باشد، بانويي مثل مادرش، مثل الينور باتلر. الن اوهارا به او اموخته بود که يک بانو باشد، از اسکارلت انتظارداشت، از او مي خواست. حالا من هم مي توانم يک بانو باشم. مي توانم اشتباهاتي که تا به حال کرده ام جبران کنم. مي توانم کاري کنم که مادرم به من افتخار کند.

وقتي بچه بود مامي بهشت را برايش تصوير مي کرد؟ سرزميني پر از ابر، مثل پري بزرگ که فرشتگان روي ان استراحت مي کردند و از شکاف هايي که در ابرها پديد مي امد به پايين مي نگريستند و امد و رفت زمينيان را مي ديدند و سرگرم مي شدند. از وقتي که مادرش مرده بود هميشه با همان احساس کودکانه تصور مي کرد مادرش از شکاف ابرها او را مي نگرد و برايش نگران است،

در دل به مادرش قول داد، سعي مي کنم ديگر خوب باشم. سخنان لطيف و مهرباني الينور ترس راکه از ديدن يانکي ها بر او چيره شده بود از ميان برد. ترس او حتي وقتي بدون خبر و با شوق فراوان به سوي رت، به چارلزتون مي امد از بين رفته بود. حالااحساس سلامت، عشق و شکست ناپذيري مي کرد. مي توانست هرکاري بکند، همه کار. و مي خواست. مي خواست دوباره عشق رت را به دست اورد. مي خواست همان بانويي باشد که الن مي گفت. مي خواست همه او را تحسين کنند، احترام کنند و بپرستند. و هرگز نمي خواست که دوباره تنها باشد.

وقتي پولين اخرين کشوي زيبا، ظريف و عاجدار ميز تحرير را که با چوب گل سرخ ساخته شده بود بست و اولالي اخرين تکه کيک را بلعيد، الينور باتلر ايستاد و اسکارلت را به اغوش کشيد: مجبورم امروز صبح کفش هايم را از کفاشي بگيرم. اسکارلت را با خودم مي برم و خيابان کينگ را نشانش مي دهم. فکرمي کنم ما زن ها تا وقتي مغازه هاي يک شهر را نشناسيم نمي توانيم قبول کنيم که بايد در ان زندگي کنيم. شما هم با ما مي ا ييد؟

به خاطر راحتي اسکارلت خاله ها دعوت را نپذيرفتند. اسکارلت هم مي خواست خانم باتلر فقط مال او باشد.

رفتن به فروشگاه هاي چارلزتون، ان هم با پاي پياده در ان افتاب روشن و مطبوع زمستاني واقعا لذت داشت. خيابان کينگ روح نواز و دلگشا بود. مغازه ها چسبيده و تنگ هم بودند؛ مواد غذايي ، ابزار، چکمه، توتون و سيگار، کلاه، جواهرات، چيني، بذر، دارو، شراب، کتاب، دستکش، شيريني ؛ هر چيز و همه چيز براي خريد در خيابان کينگ يافت مي شد. انبوهي از خريداران در هم مي لوليدند. درشکه هاي سريع و کالسکه هاي رو باز، سورچي ها و سرنشينان دائما رفت و امد مي کردند. چارلزتون جايي نبود که کسي از ان دلتنگ شود يا بترسد. خيلي بزرگ تر از اتلانتا بود. هيچ نشاني از هراس در ان ديده نمي شد

ولي مادر رت طوري رفتار مي کرد که گويي از اين حد رنگ و هيجان و غوغاي تجارت خوشحال نيست. از جلوي مغازه هايي که ويترين هايشان مملو از پر شتر مرغ و بادبزن هاي رنگي بود، بدون اينکه حتي نگاهي به انها بياندازد عبور مي کرد. ازخيابان رد مي شد بدون اينکه از سرنشينان کالسکه هايي که به خاطر او مي ايستادند تشکر کند.

اسکارلت حرف خاله هايش را به ياد اورد: در چارلزتون کالسکه اي نيست مگر انها که به يانکي ها، شرخرها و ادم هاي پست و فرومايه تعلق داشت. ناگهان در وجودش احساس خشمي سوزنده نسبت به لاشخورهايي که از جنوب شکست خورده و ويران، تغذيه مي کردند و چاق مي شدند، دويد. با خانم باتلر وارد مغازه چکمه فروشي شد. صاحب مغازه فورا دستيار جوان خود را به استقبال مشتري خوش لباس فرستاد. اين صحنه براي اسکارلت شادي اور بود، چقدر خوب است ادم عضو يک خانواده قديمي چارلزتون باشد. مشتاقانه ارزو کرد کاش خانم مري ودر و خانم الينک هم اينجا بودند و او را مي ديدند.

الينورگفت: قرار بود بيام چکمه ها را ببرم اقاي براکستون، راستي عروسم را هم با خودم اوردم، مي خواهم بداند که براي بهترين کفش و بهترين سرويس بايد کجا بياد، اسکارلت عزيزم، اقاي براکستون همان طور که در تمام اين سال ها به من لطف داشت به تو هم خواهد داشت. اقاي براکستون محترمانه خم شد: براي من افتخار بزرگيه، مادام.

اسکارلت با اراستگي خاصي گفت: حال شما چطور است اقاي براکستون و متشکرم، به نظرم من هم امروز بايد يک جفت چکمه از شما بخرم.

دامنش را چند اينچ بالا زد و چکمه هاي چرمي و بسيار ظريف خود را نشان داد و با غرور ادامه داد: يک چيزي که مناسب پياده روي باشد.

تصميم نداشت با يکي از اين اوباش هاي پست کالسکه سواري کند.

اقاي براکتون دستمال تميز و سفيدي از جيبش در اورد و غبار از صندلي ها گرفت: لطفا بفرماييد خانم ها ...

وقتي پشت پرده اي که در عقب مغازه بود پنهان شد، الينور سرش را نزديک گوش اسکارلت اورد و اهسته گفت: وقتي جلو تو زانو مي زند تا چکمه ها را پايت کند، درست به موهاش نگاه کن، سرش را با واکس کفش رنگ مي کند.

اسکارلت ديد که حرف خانم باتلر درست است، به سختي توانست از خنده خودداري کند، به خصوص وقتي که ديد الينور با چشماني سياه و پر از شيطنت به او مي نگرد. به محض اينکه مغازه را ترک کردند خنده اسکارلت شروع شد: شما قبلا نگفته بوديد ميس الينور، نزديک بود ابروريزي کنم.

الينورخنده ظريفي کرد: خودت در اينده او را خوب خواهي شناخت. حالابيا برويم به اونسلو و يک بستني بخوريم. يکي از گارسون ها بهترين مشروب قاچاق کاروليناي جنوبي را درست مي کند. تصميم دارم يک گيلاس از اين نوشابه ها و يک تکه کيک ميوه سفارش بدم. بستني اش هم عاليه.

"ميس الينور!"

"عزيزم، اينجا خريد و فروش براندي ممنوعه ، پس عشاق و تجار چکار بايد بکنند؟ ما هر کدام بايد سعي خودمان را بکنيم، تازه بازار سياه هم خودش هيجان مخصوصي دارد، تو اين طور فکر نمي کني؟ "

اسکارلت فکر کرد که نمي تواند حتي يک ذره هم رت را به خاطر دوست داشتن مادرش سرزنش کند.

الينور باتلر هم چنان اسکارلت را با زندگي مخفي شهر چارلزتون اشنا مي کرد. با هم به پرده فروشي رفتند تا مقداري پارچه کتاني بخرند؛ ان زن بيچاره اي که پشت پيشخوان ايستاده، سوزني در قلب شوهرش فرو کرد و او را کشت ولي قاضي راي داد که شوهرش مست بوده و خودش روي ان افتاده، مردم سال ها بود که جاي مشت و لگد را روي بازو و سينه اين زن بدبخت مي ديدند؛ و به داروخانه براي خريد مقداري سرمه رفتند، مردکه بيچاره به شدت نزديک بين است ، از يک فروشنده دوره گرد روزي يک ماهي عجيب و غريب که در الکل انداخته بود خريد. بدبخت فکر مي کرد اين يک پري دريايي کوچولو است، پول کلاني بالاي ان داد. براي خريد داروي درست و حسابي هيچ وقت پيش اين ادم نرو، هميشه به داروخانه خيابان براود برو نشانت خواهم داد.

اسکارلت دلش نمي خواست به اين زودي به خانه برگردد. وقتي الينور باتلر قصد داشت بازگشت کند افسرده شد. به ياد نمي اورد تا به حال اين همه تفريح کرده باشد؛ خواهش کرد که باز هم به چند مغازه ديگر سربزنند. ولي، خانم باتلر گفت: فکر مي کنم شايد مجبور بشويم براي رفتن به مرکز شهر تراموا سوار شويم. من کمي خسته شدم. اسکارلت نگران شد. ايا رنگ پريذگي الينور از بيماري بود; يا پوست زناني که پا به سن مي گذارند اصلا همين جور است. اسکارلت دست مادر شوهرش را گرفت و او را در سوار شدن به ترامواي قرمز و سبزکمک کرد و او را روي يکي ازصندلي ها که از ترکه بيد بافته شده بود نشاند. اگر حادثه ناگواري براي او اتفاق مي افتاد رت هرگز اسکارلت را نمي بخشيد.

خودش هم خودش را نمي بخشيد. همين که ترامواي اسبي به ارامي در مسير خودش به حرکت در امد، اسکارلت نگاهي از گوشه چشم به خانم باتلر انداخت، اما نشانه اي از ناراحتي در چهره اش نديد. الينور هم چنان با شور و ذوق درباره خريد و گشت و گذار دو نفره سخن مي گفت: فردا به بازار مي رويم، آنجا کساني را که بايد بشناسي مي بيني. بازار يک جاي سنتي براي به دست اوردن خبرهاي تازه هم هست. روزنامه هيچ وقت چيزهاي جالبي چاپ نمي کند.

ترامواي اسبي تکاني خورد و به طرف چپ پيچيد و ناگهان در تقاطع خيابان ايستاد، نفس اسکارلت بريد، از پنجره به بيرون نگاه کرد سربازان ابي پوش را ديد که تفنگ به دوش در ستوني طويل مي گذشتند، اهسته گفت: يانکي ها.

خانم باتلر جهت نگاه اسکارلت را تعقيب کرد: بله، جورجيا مدتي است که از شرشون خلاص شده، اين طور نيست؟ ولي ما خيلي وقت است که زير سلطه اينها هستيم ولي توجهي نمي کنيم، اصلا به اشون کاري نداريم. فوريه گذشته ده سال شد. ادم تو اين ده سال به همه چيز عادت مي کند.

اسکارلت اهسته گفت: ولي من هرگز نمي توانم به ان عادت کنم، هرگز. صدايي ناگهان او را از جا پراند. بعدا فهميد ساعت بزرگي يک جا بالاي سرشان، در همين اطراف زنگ مي زند. تراموا به حرکت در امد، از چهار راه گذشت و به طرف راست پيچيد.

خانم باتلر گفت: ساعت يک است، تعجبي ندارد که خسته شدم. صبح طولاني بود. پشت سر انها دينگ و دانگ ساعت پايان گرفت. صداي يک تک زنگ بلند به گوش رسيد. خانم باتلر گفت: اين تنها ساعت موجود در چارلزتونه که وقت را براي همه اعلام مي کند. برج ساعت سنت مايکل، تولد و مرگ ما را اعلام مي کند. همان طور که مي گذشتند اسکارلت به خانه هاي بلند و باغ هاي محصور مي نگريست. بدون استثنا، اثار جنگ روي انها ديده مي شد. جاي گلوله ها هنوز باقي بود و فقر همه جا به چشم مي خورد رنگ هاي ترک خورده، تخته هاي ميخ شده روي پنجره هاي درب و داغان که ديگر کنده مي شد، شکستگي و زنگ زدگي بالکن ها و دروازه هاي مشبک اهني کج و معوج. درخت هايي به رديف ديده مي شدند که تنه اي نحيف و لاغر داشتند انها به تازگي به جاي درخت هاي کهني که از توپ و تفنگ نابود شده يا شکسته بودند کاشته شده بود يانکي هاي لعنتي.

اما خورشيد همچنان بر دستگيره صيقل خورده درها مي تابيد و انعکاسش به چشم مي رسيد و بوي گل و شکوفه از پشت حصار باغ ها به مشام مي امد. اسکارلت انديشيد، اين مردم چارلزتون چه زيرکند. تسليم نمي شوند.

در ايستگاه اخر به خانم باتلر کمک کرد تا پياده شود؛ اينجا اخر خيابان ميتيگ بود. در مقابل انها پارکي بود با چمن هاي کوتاه شده و مرتب ، راهي که با صدف هاي ريز فرش شده بود، به محل مخصوص دسته موزيک مي رسيد که دايره شکل بود و سقفي هرمي داشت. بوي اب و نمک در مشامش مي نشست. ان سوي پارک بندر قرار داشت. نسيم برگ هاي شمشير مانند نخل ها را تکان مي داد و خوشه خزه هاي اسپانيايي را که به دور بلوط هاي بلند پيچيده بودند به جنبش در مي اورد. بچه ها روي چمن مي دويدند و توپ بازي مي کردند. مستخدمين و پرستارها روي نيمکت نشسته بودند و بچه ها را زير نظر داشتند

گونه هاي خانم باتلر به سفيدي گراييده بود. گفت: اسکارلت اميدوارم مرا ببخشي، مي دانم که نبايد... ولي مي خواهم خواهشي بکنم.

"چي شده ميس الينور؟ حالتون خوب نيست؟ مي خواهيد بروم چيزي برايتان بياورم؟ بياييد بنشينيد."

"نه، نه ، حالم خوبه. فقط ديگر نمي توانم تحمل کنم... تو و رت ايا به بچه ديگري فکر کرده ايد؟ مي فهمم؛ شما مي ترسيد تجربه غم انگيزي که از بوني داشتيد دوباره تکرار بشود..."

"يک بچه ..." صد اي اسکارلت شکست و سکوت کرد. ايا خانم باتلر فکر او را خوانده بود؟ رت باتلر ديوانه بچه ها بود، و اگر اسکارلت بچه اي برايش مي اورد تا ابد او را دوست مي داشت.

وقتي دوباره سخن گفت در صدايش نشانه اي از صداقت ديده مي شد: ميس الينور، در اين دنيا، بيشتر از هر چيزي يک بچه مي خواهم.

خانم باتلر گفت: خدا را شکر، من دوباره مادربزرگ مي شوم. وقتي رت، بوني را پيش من اورد، هميشه تو بغل من بود، نمي توانستم او را تو بغلم نگيرم. مي داني، مارگارت، زن اون يکي پسرم، امروز او را مي بيني. مارگارت بيچاره بچه دار نمي شود و رزماوي... خواهر رت... برايش خيلي ناراحتم، مي ترسم کسي پيدا نشود با او عروسي کند.

ذهن اسکارلت به شدت به کار افتاد. تکه هاي مختلف خانواده رت را کنار هم چيد و مفهوم هر کدام از انها را در نظر گرفت. رزماري مي توانست براي او مشکلي باشد، پيردخترها هميشه نفرت انگيز و خطرناک هستند. اما برادر رت، اسمش چه بود؟ اه ، راس، اسمش همين بود. راس يک مرد بود و اسکارلت هرگز با مردان جذاب مثل او دردسري نداشت. مارگارت اجاق کور هم مايه نگراني نبود. به نظر نمي رسيد نفوذي روي رت داشت باشد. چه خوب ،کدام يک از انها مهم تر بودند؟ نظر کدامشان مهم بود؟ مادر رت، او بود که رت بسيار دوستش مي داشت و حالا مادرش مي خواست انها با هم باشند و بچه، يکي ، دو تا، يک دوجين. رت مجبور بود اسکارلت را نزد خود برگرداند.

فورا گونه خانم باتلر را بوسيد: خيلي دلم بچه مي خواهد، ميس الينور. رت را قانع مي کنيم ، هر دومان.

" مرا خيلي خوشحال کردي اسکارلت. حالا برويم خانه، از اينجا زياد دور نيست. فکر مي کنم قبل از غذا کمي استراحت کنم. کميته من امروز بعد از ظهر تشکيل مي شود. من به تو احتياج دارم بايد هواي مرا داشته باشي. اميدوارم تو هم کمي کمک کني. اگر مي تواني فقط چاي را اماده کن. مارگارت هم مياد. البته نمي خواهم تو را وادار کنم ، فتط اگر دلت مي خواهد، من خوشحال مي شوم. با فروش کيک يا شريني خانگي و کاراي دستي براي بيوه ها و يتيم ها پول جمع مي کنيم، مرکزي داريم به نام کنفدراسيون خانه."

ايا اين زن هاي جنوبي همه مثل هم بودند؟ خدا مي داند. درست مثل اتلانتا بود. هميشه اين کنفدراسيون، ان کنفدراسيون. نمي توانستند حالا که ديگر جنگ تمام شده به زندگي خود بچسبند؟ شايد سرش درد مي گرفت. قدم هايش کمي اهسته تر شد ولي دوباره حرکتش را تند کرد و شانه به شانه خانم باتلر قدم برداشت. نه، به جلسه کميته مي رفت. حتي اگر از او مي خواستند کاري هم بر عهده مي گرفت. هرگز تصميم نداشت اشتباهاتي را که در اتلانتا کرده بود تکرار کند. تصميم نداشت مطرود و تنها بشود حتي اگر مجبور مي شد روي سينه بندش نقش ستاره و خط سوزن دوزي کند.

گفت: اين خيلي خوب است، در اتلانتا هميشه ناراحت بودم که چرا وقت براي اين جور کارها نداشتم. شوهر مرحومم فرانک کندي کار و کاسبي خوبي به عنوان ارثيه براي دخترمان باقي گذاشت. احساس مي کردم که وظيفه دارم اين ارثيه را براي او حفظ کنم.

اين حرف مي بايست درمقابل حرف هايي که رت در مورد اسکارلت زده بود خيلي موثر باشد.

الينور باتلر با اشاره سر حرف او را تصديق کرد. اسکارلت سرش را پايين انداخت تا برق لذت و شعف را در چشمانش پنهان کند.

هنگامي که خانم باتلر مشغول استراحت بود، اسکارلت در خانه به گردش پرداخت. با عجله به طبقه پايين رفت تا ببيند چه چيزهايي را رت براي مادرش دوباره از يانکي ها خريده است. خانه در نظر اسکارلت لخت بود. اما چشمان او نمي توانست انچه راکه رت انجام داده بود ببيند. در طبقه دوم دو اتاق تو در تو وجود داشت که نيمکت ها، ميزها و صندلي هاي زيبايي در ان چيده شده بود. اسکارلت زيبايي روکش هاي ابريشمي و چوب هاي صيقلي را ستود و زيبايي فضا او را کاملا مجذوب کرد. از اتاق کوچک ورق بازي بيشترخوشش امد. ميزها و صندلي ها در ان فضاي کوچک بيشتر احساس مي شد، به علاوه ورق ها هم خيلي نظرش را جلب کرد.

ناهارخوري خانه در طبقه پايين بود. تا به حال چنين اثاثيه اي نديده بود. اصلا اسم هپل وايت به گوشش نخورده بود. و کتابخانه پر از کتاب بود. در ان روز بسيار گرم انچه که بيشتر او را جلب کرد ايوان هاي وسيع بود، با چشم اندازي که در مقابلش داشت. پرواز مرغان دريايي و گردش و چرخش انها در اسمان، و قايق هاي کوچک بادباني که گويي انها نيز در يک چشم به هم زدن با مرغان دريايي به پرواز در مي ا يند. اسکارلت که تمام عمرش در خشکي زيسته بود سطح وسيع و گسترده اب را هيجان انگيز مي ديد. هوا بوي خوشي داشت! اشتهاي او را زياد مي کرد. کاش ميس الينور زودتر استراحتش را تمام کند تا غذايي بخورند.

وقتي الينور باتلر و اسکارلت داشتند دسر خود را تمام مي کردند اسکارلت پرسيد:

ميل داريد قهوه را در ايوان بخوريد؟ فکر مي کنم اين اخرين فرصت است، هوا دارد سرد تر مي شود.

"البته، خيلي دوست دارم." غذا خيلي خوب بود و او هنوز احساس بي قراري مي کرد، فکر مي کرد در اتاق زنداني شده و هواي ازاد خيلي خوب است.

به دنبال خانم باتلر به ايوان طبقه دوم رفت.

با خود گفت، از وقتي که قبل از غذا اينجا بودم سرد تر شده، چه بد، اما قهوه داغ بهتر مي چسبد.

فنجان اول را نوشيد و مي خواست فنجان دوم را سفارش دهد که صداي خنده خانم باتلر بلند شد: کميته دارد مي ايد، صداي ان را هرجا که باشد مي شناسم.

اسکارلت هم گوش داد. صداي زنگ کوچکي مي امد. به طرف نرده ها رفت و به خيابان نگاه کرد. يک جفت اسب داشتند به طرف او مي امدند و کالسکه بزرگي را مي کشيدند. چرخ هاي کالسکه زرد بود. صداي جيرجير خوشايندي از او بر مي خواست. حرکت ان اهسته شد وسپس در مقابل خانه ايستاد. اسکارلت زنگ ها را مي ديد،که با بند هاي چرمي مثل زنگ هاي سورتمه، به بالاي کالسکه متصل شده بود. نگاهش به راننده افتاد: تا به حال چنين راننده اي نديده بود. او يک زن بود، جامه سواري قهوه اي رنگ و دستکش هاي زرد پوشيده بود. تقريبا از جايش بر خاست و با تمام قدرت افسار را کشيد. صورت زشتي داشت. به ميموني شبيه بود که لباس تنش کرده باشند. در کالسکه باز شد و مردي که مي خنديد قدم بيرون گذاشت. به دنبال او زني که جوان تر ازاو به نظر مي رسيد با کمک مرد جوان از کالسکه بيرون امد. دهانش تا بنا گوش باز بود. صداي خانم باتلر به گوش رسيد: بيا تو عزيزم ، بيا تو و به چايي برس. اسکارلت با اشتياق نگاه مي کرد. چه ادم هاي عجيبي. کميته خانم باتلر با گربه هاي پير اتلانتا که در همه کاري دخالت مي کردند فرق دارد. اين ميمون راننده را از کجا پيدا کرده اند؟ اين مردک کيست؟ مردها که نمي توانند کيک درست کنند. تقريبا جذاب به نظر مي امد. اسکارلت لحظه اي صبر کرد تا خود را در اينه نگاه کند. خانم باتلر داشت مي گفت: کمي اشفته به نظر مي ايي اما . او و زن چاق گونه هايشان را به هم چسباندند. خانم باتلر ادامه داد:

يک چاي بخوري حالت خوب مي شود، اما اول بگذار همسر رت را معرفي کنم، اسکارلت.

زن چاق گفت: بعد از اين سواري چيزي بيشتر از چاي بايد به من بدهي تا اعصابم راحت بشود. حالت چطوره اسکارلت من اما انسون هستم يا بهتر بگويم انچه که از اما انسون مانده.

الينور زن جوان را نيز در اغوش گرفت و او را به طرف اسکارلت برد: عزيزم، اين مارگارت است ، همسر راس. مارگارت با اسکارلت اشنا شو.

مارگارت باتلر صورتي مهتابي ، گيسواني زيبا و چشماني به رنگ ابي کبود داشت. وقتي خنديد چين هاي عميقي روي صورتش افتاد: بالا تو را ديدم، از اشنايي ات خوشحالم. دست اسکارلت را دردست گرفت و گونه هايش را بوسيد. من هميشه يک خواهر مي خواستم و جاري هم عملا همانه. اميدوارم تو و رت به همين زودي ها براي شام پيش ما بياييد، راس خيلي مايل است تو را ببيند.

"خيلي دلم مي خواهد مارگارت، مطمئنم رت هم همين طور."

اسکارلت خنديد، اميدوار بود که حقيقت را مي گويد. ايا رت همراه با او به منزل برادرش يا هر جاي ديگر مي امد؟ ولي به هر صورت برايش مشکل بود که دعوت عضوي از خانواده خود را رد کند. الينور و حالا هم مارگارت در کنار اسکارلت بودند. اسکارلت هم در مقابل، مارگارت را بوسيد.

خانم باتلر گفت: اسکارلت بيا اينجا با سالي بروتون اشنا شو. و صداي مردي شنيده شد که مي گفت: ادوارد کوپر، مرا از بوسيدن دست خانم باتلر محروم نکن.

خانم باتلر گفت: صبر کن تا نوبتت بشود، شما جوان ها هيچ وقت ادب ياد نمي گيريد.

اسکارلت نگاهي گذرا به کوپر انداخت، تملق گويي او را ناگهان فراموش کرد، به سالي بروتون، راننده ميمون صورت خيره شد. سالي بروتون لاغر اندام بود و چهل و چند ساله به نظر مي امد. اندامش به پسربچه زبر و زرنگي شبيه بود و چهره اش واقعا به ميمون مي ماند. از نگاه کنجکاو اسکارلت ناراحت نشد. سالي به عکس العمل هاي مردم عادت کرده بود، به زشتي چشمگير خود از مدت ها پيش خو گرفته بود، و رفتارش که بي قيد و بند و رهاي از رسوم اجتماعي بود گاه مردم را حيرت زده مي کرد. به طرف اسکارلت امده دامنش مثل رودخانه قهوه اي رنگي به دنبالش کشيده مي شد.

"خانم باتلر عزيزم، شما فکر مي کنيد ما هم مثل خرگوش هاي صحرايي که ديوانه وار در ماه مارس به اين طرف و ان طرف جست وخيز مي کنند ديوانه شديم؛ اگرچه ممکن است درست نباشد.ولي تعريف بهتر از اين وجود ندارد؛ دارد؟ درواقع توقف کالسکه ما يک توقف نمايشي بود. مي دانيد، در اين شهر من تنها کسي هستم که کالسکه دارد و به اين نتيجه رسيدم که استخدام کالسکه ران کار غير ممکني است. انها حاضر نيستند دوستان من را که هيچ کدامشان کالسکه ندارند سوار کنند، من هم به اين کار اصرار دارم. من نمي توانم چنين مرداني را استخدام کنم. و اگر شوهرم گرفتار باشد من خودم کالسکه را مي رانم."

دست کوچک خود را روي بازوي اسکارلت گذاشت و به صورت او نگاه کرد: حالا از شما مي پرسم. ا يا اين کار خوبي است ؟

اسکارلت گفت: بله.

اينور ميان صحبت ا نها دو دويد: سالي، چرا اسکارلت بيچاره را اذيت مي کني. او چه جوابي دارد به تو بدهد؟ چه مي تواند بگويد؟ بقيه اش را بگو.

سالي شانه هايش را بالا انداخت و خنديد: فکر مي کنم منظور مادر شوهر شما زنگ ها باشد. اي بي رحم. راستش اين است که من کالسکه ران خوبي نيستم، در واقع خيلي بد. هر وقت که مي خواهم کالسکه را بيرون بياورم، شوهر انسان دوست من توصيه مي کند که زنگ ها را اويزان کنم، صداي زنگ ها به مردم هشدار مي دهد که راننده ناشي است، مردم هم مي دانندکه بايد فورا بروند کنار.

خانم انسون گفت: در حقيقت مثل اين است که يک ادم جذامي ديده اند. سالي مثل کسي که به مقامش توهين شده باشه گفت: من اين را نشنيده مي گيرم. به روي اسکارلت لبخند زد، از ان نوع لبخندها که نيت بدي در ان نبود و اسکارلت احساس کرد بدنش از ان لبخند گرم مي شود. سالي ادامه داد: علي رم انچه که ديديد، اميدوارم هر وقت به کالسکه احتياج داشتيد مرا خبر کنيد. اسکارلت گفت: متشکرم خانم بروتون، شما خيلي مهربانيد.

"ابدا، واقعيتش اين است که من دوست دارم تو خيابان کالسکه را چپ اندر قيچي برانم و اوباش و شرخرها را بترسانم. ولي همش من دارم حرف مي زنم. بگذاريد ادوارد کوپر را معرفي کنم، قبل از اينکه جانش از انتظار بالا بياد."

اسکارلت بي اراده به تعارف ها و تعريف هاي ادوارد کوپر جواب داد، لبخندي به لب اورد، فرو رفتگي هايي در دو طرف دهانش به وجود امد و حالتي از شرم و دستپاچگي در چشمانش ظاهر شد: اقاي کوپر، چقدر زياده روي مي کنيد، اخطار مي کنم که شما مسئول سرگيجه من هستيد. من فقط يک دختر دهاتي ام. اهل کليتون کاونتي ، جورجيا، و نمي دانم با يک جنتلمن چارلزتوني مثل شما که اين همه تعارف مي کند چه بايد بکنم.

ناگهان صداي تازه اي پشت سرش شنيد: ميس الينور، لطفا مرا ببخشيد. اسکارلت سرش را برگرداند و نفس تندي کشيد. در ميان در دختري جوان ايستاده بود. دختري با گيسوان قهوه اي رنگ و درخشان. ادامه داد: متاسفم دير امده ام. صدايش ارام و نرم بود. کمي ،نفس نفس مي زد. لباسي قهوه اي با يقه و سر آستين هاي سفيد به تن داشت و کلاه قهوه اي رنگ ابريشمي از مد افتاده اي را تا روي ابروهايش پايين کشيده بود. اسکارلت فکر کرد، چقدر شبيه ملاني است.

مثل يک پرنده قهوه اي. ممکن است دخترعموي او باشد؟ هرگز نشنيده بودم که هاميلتون ها در چارلزتون خويشاوندي داشته باشند.

الينور باتلر گفت: اصلا دير نيامدي. بيا چاي بخور، سر تا پا مي لرزي. دختر جوان لبخندي از روي تشکر زد. باد مياد، ابرها دارند متراکم مي شوند. فکر مي کنم چند قطره اي هم باران خوردم... عصر به خير ميس اما، ميس سالي، مارگارت، اقاي کوپر... حرفش را قطع کرد، دهانش باز مانده بود. به اسکارلت نگاه مي کرد: عصر به خير فکر نمي کنم قبلا همديگر را ديده باشيم. من ان هامپتون هستم.

الينور باتلر نزديک دختر جوان امد. فنجاني چاي که بخار از ان برمي خواست در دست داشت. گفت: من چقدر بي ملاحظه هستم، سرم به چاي گرم شد فراموش کردم ، البته که تو عروس من، اسکارلت را نمي شناسي. بيا، اين فنجان را فورا سر بکش، مثل مرده سفيد شدي... اسکارلت ، ان در کنفدراسيون خانه کارشناس ما به حساب مي ا يد. پارسال از مدرسه فارغ التحصيل شد، و حالا همان جا درس مي دهد. ان هامپتون،اسکارلت باتلر.

ان دست يخ کرده اش را توي دست اسکارلت گذاشت: حال شما چطور است خانم باتلر. اسکارلت دست او را در دست گرفت لرزش ان را حس کرد. "لطفا منو اسکارلت صدا کن."

"متشکرم اسکارلت، من ان هستم."

"چاي، اسکارلت؟ "

"متشکرم، ميس الينور" با عجله فنجان را گرفت تا از پريشانيش بکاهد. وقتي به ان نگاه مي کرد پريشان مي شد. مثل اينکه ملاني دوباره زنده شده. شکننده ، کوچک اندام و شيرين، مثل او. اگر از طرف کنفدراسيون خانه حمايت مي شود، پس حتما يتيم است. ملاني هم يتيم بود.

اه ملاني چقدر دلم برايت تنگ شده.

بيرون پنجره ها، اسمان داشت تاريک مي شد. الينور وقتي چايش را تمام کرد از اسکارلت خواست پرده ها را بکشد. اخرين پرده را که مي کشيد صداي رعدي از دوردست به گوش رسيد و قطرات باران به شيشه ها خورد.

الينور باتلر گفت: خوب برسيم به دستور جلسه، خيلي کار داريم. همه بنشينيد. مارگارت درست کردن چاي و کيک و ساندويچ با تو. نمي خواهم گرسنگي حواس شماها را پرت کند. اما تو چاي بريز، ممکنه؟ الان زنگ مي زنم تا اب جوش بياورند.

ان گفت: ميس الينور بگذاريد من زنگ را مي زنم.

"نه عزيزم تو همين جا بشين. به وجود تو خيلي احتياج داريم، اسکارلت زنگ را بزن، خواهش مي کنم عزيزم. خانم ها! اقايان، اولين دستور جلسه ما خيلي هيجان انگيز است. من چکي با مبلغ قابل توجه از خانمي در بوستن دريافت کردم. با ان چه بايد بکنيم"

"پاره اش کن و برايش پس بفرست."

"اما! مثل اينکه مغزت ازکار افتاده. ما به هر پولي که بتوانيم به دست بياوريم احتياج داريم. چک مال پاتيانس بدفورد است. همه او را به خاطر مي اوريد. سابقا هر سال او و شوهرش را در ساراتوگا مرتبا مي ديديم."

"در ارتش شمال يک ژنرال بدفورد نداشتيم"

"نه، در ارتش شمال نه، يک ژنرال ناتان بدفورد فورست در ارتش خودمان داشتيم."

ادوارد گفت: بهترين افسر سوارنظام ما بود.

مارگارت ظرف نان و کره را روي ميز گذاشت. صداي برخورد ديس با ميز بلند شد: من فکر نمي کنم راس با اين نظريه موافق باشد ادوارد، اخر او خودش در گارد مخصوص ژنرال لي بود.

اسکارلت براي دومين بار طناب زنگ را کشيد. چقدر عصباني شده بود. ايا اين جنوبي ها وقتي دور هم جمع مي شوند مي خواهند دوباره جنگ راه بياندازند؟ ان هم وقتي که سال ها از جنگ بزرگ مي گذرد؟ چه فرقي مي کند اگر هم اين چک از طرف خود يوليسيس گرانت امده باشد؟ پول، پول است از هر جا که باشد تفاوتي ندارد.

سالي بروتون دستمال سفره سفيد را توي هوا تکان داد و گفت: پيشنهاد متارکه جنگ دارم. اگر به ان فرصت بدهيد مي خواهد چيزي بگويد.

برق هيجان در چشمان ان ديده مي شد: من نه تا دخترکوچولو دارم که به انها درس مي دهم. ولي اين نه تا دختر، فقط يک کتاب دارند. اگر روح ا.ب.لينکلن ظاهر بشود و پيشنهاد خريد کتاب براي انها بکند، من دستش را مي بوسم.

اسکارلت در دل فرياد زد، افرين به تو دختر. به چهره متعجب زنان ديگر نگاه کرد. عکس العمل ادوارد کوپر با انها تفاوت داشت. عجب، او عاشق اين دختر است.

اسکارلت اين طور فکر مي کرد. ببين چطور به او نگاه مي کند. اما دخترک اصلا به او توجهي ندارد، حتي نمي داند که او دارد مثل ادم هاي خل مادر زاد، با چه اشتياقي نگاهش مي کند. شايد به او بگويم: اين مرد جذاب است، چشماني خمار دارد و البته کمي هم لاغر است، البته اگر خوشت بيايد. ان قدرها با اشلي تفاوت ندارد. بيا لااقل راجع به او فکر کن. سالي بروتون هم به ادوارد نگاه مي کرد. اسکارلت متوجه سالي بود. نگاه سالي و اسکارلت با هم تلاقي کرد وهر دو محتاطانه لبخند زدند.

الينورگفت: پس همه موافقند؟ اما تو چطور؟

"موافقيم. کتاب مهم تر از جنگ و دعواست."

"پس چرا اب جوش نيامد ديگر حوصله ام سر رفت، کسي نيست برود يک خرده اب گرم بياورد؟"

اسکارلت دوباره زنگ زد. شايد زنگ خراب شده بود! ايا بايد خودش مي رفت و به مستخدمين مي گفت؟ تصميم گرفت خودش برود ولي در باز شد "شما دستور چاي داديد خانم باتلر؟"

رت با پا در را باز کرد و به درون امده بود. سيني بزرگي از نقره در دستش ديده مي شد. درون سيني سرويس کامل نقره اي چاي قرار داشت.

قوري، قهوه جوش، کاسه، ظرف شکر، ظرف شير، چاي صاف کن، و سه قوطي چاي. "هندي، چيني يا بابونه؟"

از کار غير منتظره اي که کرده بود خوشحال به نظر مي رسيد و لبخند مي زد.

رت؟ نفس اسکارلت حبس شد. چقدر جذاب بود. بايد تو افتاب زياد مانده باشد. صورتش مثل سرخ پوست ها شده بود.اوه خدايا، چقدر دوستش داشت. قلبش انقدر بلند مي زد که ممکن بود ديگران بشنوند. خانم باتلرگغت: رت! اوه عزيزم ، نزديک است غش کنم، تو گفتي چند تکه نقره تو فيلادلفيا، هيچ فکر نمي کردم يک سرويس کامل باشد و دست نخورده. مثل يک معجزه مي ماند. بعد با دستمال سفره اشک هايش را پاک کرد.

"خيلي هم سنگين است. ميس اما ممکن است ان ظرف هاي چيني را ان طرف تر بگذاريد؟ شنيدم که چاي مي خواستيد. خوشحال مي شوم بدانم چه نوع چاي ميل داريد.

***

اما رت او را نديد. "مارگارت تو اين لباس چقدر خوشکل شدي، راس واقعا قدر تو را نمي داند. سلام ان، از ديدنت خوشحالم، ادوارد از ديدن تو هم خوشحالم. من اصلا موافق نيستم که تو در خانه من حرمسرا تشکيل بدي ان هم وقتي که با يک درشکه درب و داغون تو امريکاي جنوبي سرگردانم و دارم نقره هاي خانوادگي را از دست شرخرها در مي اورم."

رت به مادرش لبخند زد: !ماما، عزيزم، ديگه بسه و گرنه فکر مي کنم از اين هديه خوشت نيامده.

الينور سرش را بلند کرد و به چهره او نگريست. نشاني از عشق و علاقه در صورتش ديده مي شد: خدا عمرت بده پسرم، من را خيلي خوشحال کردي

اسکارلت توانست طاقت بياورد. جلو رفت.

"رت، عزيزم..."

رت سرش را به طرف او چرخاند، اسکارلت ايستاد. چهره رت سفت شد، خيلي سعي مي کرد خودش را نگه دارد. هيچ حسي در صورتش ديده نمي شد. اما برقي چشمانش را روشن کرد. براي يک لحظه نفس ها را در سينه حبس کردند و به تماشاي هم ايستادند. بعد يک طرف لبش با لبخندي کنايه اميز بالا رفت. اسکارلت اين لبخند را خوب مي شناخت. خيلي ترسيد. رت گفت: چه مرد خوشبختي است براي انکه هديه ي بزرگ تري از انچه که داده دريافت مي کند. دست هايش را براي اسکارلت باز کرد. اسکارلت انگشت هاي لرزان خود را روي دست هاي او گذاشت و به فاصله يک بازو در مقابل او ايستاد.

"مطمئنم شما خانم ها و تو ادوارد ما را مي بخشيد، اگر شما را تنها مي گذاريم." مخلوطي از حالت پسرانه و خشم در چهره اش ظاهر شد. "خيلي وقت است که شانس اين را نداشتم که با زنم تنها صحبت کنم. ما به طبقه بالا مي رويم و شما را تنها مي گذاريم تا مشکلات کنفدراسيون خانه را حل کنيد."

بدون اينکه فرصت خداحافظي به اسکارلت بدهد او را با خود بيرون برد.

رت تا وقتي که با عجله از پله ها بالا رفت و وارد اتاق خواب شد حرفي نزد. در را بست و به ان تکيه داد: تو لعنتي اينجا چکار مي کني اسکارلت؟

اسکارلت مي خواست بازويش را از دست او خارج کند. اما خشم در چشمان رت او را از اين کار باز داشت. اسکارلت حالتي از بي گناهي و عدم درک سوال او به چشمان خود داد. صدايش با شتاب و مقطع بود.

"خاله اولالي هر چه را که تو گفته بودي براي من نوشت، رت، درباره اينکه تو چقدر دلت مي خواهد من اينجا پيش تو باشم ولي من حاضر نيستم فروشگاه را ترک کنم. اوه عزيزم، چرا خودت به من نگفتي؟ حتي يک پول سياه هم براي فروشگاه ارزش قائل نيستم، نمي توانم ان را به تو ترجيح بدهم." چشمانش را از روي احتياط بست.

"موثر نيست، اسکارلت."

"منظورت چيه؟"

"هيچ کدامش موثر نيست، نه اين بي گناهي و نه اين توضيح گرم و سوزناک مي داني که نمي تواني به من دروغ بگويي و فرار کني."

درست مي گفت، اسکارلت هم مي دانست که درست مي گويد. مجبور بود صادق باشد.

رت سرش را با غرور بالا اورد و به اسکارلت نگريست ، صدايش ارام تر شده بود.

"اسکارلت عزيزم، شايد يک وقتي ما با هم دوست بوده ايم، وقتي که همه ان خاطرات تلخ و شيرين چيزي جز دلتنگي براي ما نياوردند. شايد حالا هم بتوانيم با هم دوست باشيم، فقط اگر صبور باشيم و مدارا کنيم. ولي از اين بيشتر انتظار نداشته باش."

از روي ناشکيبايي در اتاق قدم مي زد. "به اتلانتا برگرد اسکارلت و مرا به حال خودم بگذار. من ديگر تو را دوست ندارم. نمي توانم از اين واضح تر بگويم."

خون از چهره اسکارلت رفت. چشمان سبزش درمقابل رنگ پريده چهره اش ناگهان درخشش پيدا کرد

"من مي توانم واضح تر بگويم رت، من زن توام و تو شوهر مني."

رت گفت: يک وضعيت ناخوشايند که من پيشنهاد کردم اصلاحش کنيم. حرفش مثل ضربه شلاق بود

"منظورت طلاقه؟ هرگز، هرگز، هرگز. هيچ بهانه اي براي طلاق دستت نمي دهم. من زن تو هستم، و مثل يک همسر وظيفه شناس الان در کنار تو هستم و تمام ان چيزهايي راکه دوست داشتم به خاطر تو ترک کردم."

لبخند پيروزي لبانش را گشود و برگ برنده را بازي کرد: مادرت خيلي خوشحال شده که من امده ام. اگر مرا بيرون بيندازي جوابش را چه مي دهي؟ قلبش مي شکند، براي اينکه من حقيقت را به اش خواهم گفت."

رت با قدم هاي سنگين تا انتهاي ان اتاق بزرگ رفت. نفس هاي سنگين مي کشد و طوري با خودش غرغر مي کرد که اسکارلت تا ان لحظه نديده بود. اين همان رت بود که فقط خبرش را مي شنيد ، خودش را نمي ديد، اين همان رت بود که براي جستجوي طلا به کاليفرنيا رفته بود و از پول خود با چاقو و چکمه دفاع کرده بود، اين همان رت بود که در کوچه ها و محله هاي کثيف و ميخانه هاي هاوانا زندگي کرده بود. همان رت، ماجرا جو و بي قانون و دوست ادم هاي مطرود و نا ارام چون خودش. اسکارلت نگاه مي کرد، مي لرز يد، تکان مي خورد و علي رغم تهديد هاي او خود را هيجان زده و شيفته مي ديد. برقي در چشمان رت ديده شد ولي نه از خشم. نگاهش ارام، تيره، تلخ و محتاط بود. او رت باتلر بود، جنتلمني چارلزتوني. با لبخند کج و کوله اي گفت: کيش، من از حرکت غيرقابل پيشي بيني وزير تو غفلت کردم ، اسکارلت ولي هنوز مات نشدم. براي لحظه اي کف دستش را به عنوان تسليم گشود. اسکارلت نفهميد معناي حرفش چيست ولي از حرکت دست و لحن صدايش فکر کرد که بازي را برده است... چيزي را برده است... چيزي.

"پس مي مانم؟"

"مي ماني تا وقتي که بخواهي بروي. فکر نمي کنم زياد طول بکشد."

"اشتباه مي کني رت، من اينجا را دوست دارم."

حالت اشنايي روي صورت رت نشست. مرد شوخي بود، به هيچ چيز اعتماد نداشت و همه چيز را مي دانست.

"چند روز است در چارلزتون هستي. اسکارلت؟"

"از ديشب"

"و انقدر با اين شهر اشنا شدي که دوستش داشته باشي. چه سريع ، به ات تبريک مي گم ، چه استعدادي داري. تو از اتلانتا رانده شدي. کساني هم که تو را راندند، پيرزناني هستند که کار ديگري بلد نبودند، غير از اين نمي توانستند رفتار کنند. و حالا تو فکرمي کني پناهگاهي پيدا کردي."

به صورت اسکارلت نگاه کرد . خنديد: اوه. بله، من هنوز هم دوستاني در اتلانتا دارم. من همه چيز را درباره طرد تو مي دانم. حتي انهايي که باهاشون معاشرت مي کردي ديگر حاضر نيستند تو را توي مهماني هاشون راه بدهند.

اسکارلت فرياد زد: اين حقيقت ندارد، من خودم انها را از خانه بيرون کردم.

رت شانه هايش را بالاانداخت: ديگر بحثي نداريم. مهم اين است که تو الان اينجا هستي، تو خانه مادرم و زير بال هاي او. از انجايي که من دلم نمي خواهد او ناراحت بشود در حال حاضر نمي توانم کاري بکنم. اگرچه مجبور هم نيستم خودت بدون کمک من خيلي کارها مي توني بکني. بالاخره يک روزي خودت را اشکار مي کني! ان وقت همه براي من غصه مي خورند و براي مادرم دلسوزي مي کنند و من تو را بسته بندي مي کنم و به اتلانتا برمي گردانم، به همان اجتماع دوست داشتني و زيبا. فکر مي کني مي تواني خودت را يک خانم جلوه بدي ، مگر نه؟ تو حتي نمي تواني يک ادم کور وکر و لال را گول بزني.

"لعنتي، من يک خانم هستم، تو چه مي داني که ادم خوب کيه؟ متشکرم از اينکه يادم اوردي که مادرم از خانواده روبيلارد ساوانا بود و پدرم از خانواده پادشاهان ايرلند."

رت در جواب خنديد حوصله اش سر رفته بود: بينداز دور اين حرف ها را اسکارلت. ديگر بس است. بيا لباس هايي را که با خودت اوردي به من نشون بده. روي نزديک ترين صندلي نشست و پاهايش را دراز کرد.

اسکارلت به او خيره شد، از لحن نرم و عصبي کننده او ناراحت بود. رت از جيبش سيگار برگي در اورد و دور انگشتانش تاب داد: اميدوارم اعتراض نداشته باشي از اينکه توي اتاق خودم سيگار مي کشم.

"البته که نه."

"متشکرم. حالا لباس ها را نشانم بده. بايد کاملا نو باشند. هميشه سعي کردي توجه من را با يک انبار لباس زير و لباس رو جلب کني، انهم با سليقه زشت و نفرت انگيزي که مخصوص خودته. پس بيار انها را نشان بده تاببينم کدام مناسب است."

اسکارلت اخم کرد ولي با وجود اين خرامان به سوي اتاق ديگر که لباس هايش را گذاشته بودند، رفت. شايد هم زياد بد نبود. هميشه درباره لباس هاي او نظر مي داد. خيلي دوست داشت لباس هايي را که خودش انتخاب کرده به تن او ببيند. از اينکه او زيبا و مد روز باشد احساس غرور مي کرد.

***

گويي از چشمانش اتش سبز زبانه مي کشيد. اما رت به او نگاه نمي کرد. درباره اولين لباس گفت: همه اين نوارها را بکن فقط نوارهاي پهن طرفين را نگه دار، ان وقت چيز بدي نمي شود... اين يکي را بده به مستخدمت، نااميدکننده است. اين يکي هم به ات مياد، اگر دستي به اش بکشي. دنباله اش را کوتاه تر کن، تکه هاي طلايي رو بکن و مشکي جاش بدوز. رت براي هر کدام از لباس ها بيشتر از چند دقيقه وقت تلف نمي کرد.

"چند جفت چکمه محکم هم لازم داري. مشکي باشد." رت تمام لباس ها را ديده بود و حالا داشت راجع به چکمه حرف مي زد.

اسکارلت گفت: امروزصبح دو سه جفت خريدم. صدايش گرمي نداشت: من و مادرت رفته بوديم خريد. روي هر کلمه اي که مي گفت، تکيه مي کرد. "نمي دانم چرا وقتي اين همه دوستش داري يک کالسکه برايش نمي خري، از پياده روي خيلي خسته شده بود."

" تو از چارلزتون چيزي نمي داني. همين است که من مي گم تو اينجا بدبخت مي شوي. اين خانه را من براش خريدم چون خانه خودمان را يانکي ها خراب کردند، و دوستان او هم خانه هاي بزرگي دارند. اثاثه خوبي هم برايش تهيه کردم اگر چه خيلي از انها را يانکي ها غارت کردند ولي من دوباره تهيه کردم. دوستان او هم اثاثه خوبي دارند، همه توانستند دوباره هر چند خرده خرده، جبران کنند. ولي نمي توانم چيزي برايش بخرم که او را از دوستانش جدا کند. هيچ کدام از دوستان او قادر نيستند کالسکه بخرند."

"اما سالي بروتون که دارد."

"سالي بروتون با ديگران فرق مي کند هميشه فرق داشت. سالي مخصر به فرد است. چارلزتون به استثناها احترام مي گذارد، حتي به انها علاقمند است. اما خودنمايي را تحمل نمي کند و تو اسکارلت عزيز من هرگز نتوانستي خودنمايي نکني."

"اميدوارم از توهين به من لذت ببري، رت باتلر." رت خنديد: واقعيتش اين است که همين طوره، حالا مي تواني يکي از لباس هاي سر و سنگينت را براي امشب بپوشي. و مي خواهم بروم کميته را به خانه بفرستم. سالي توي اين توفان نبايد کالسکه براند."

بعد از رفتن رت، اسکارلت بالاپوش رت را پوشيد. گرم تر از لباس خودش بود، حق با رت بود. هوا سرد تر مي شد و او داشت مي لرزيد. يقه اش را بالا زد و روي ان صندلي که رت نشسته بود، نشست. حضور رت را هنوز در اتاق احساس مي کرد. خودش را در بالاپوش رت پيچيد. با انگشتانش لطافت بالاپوش را لمس کرد، عجيب بود که وقتي اين همه خشک و سفت بود، چطور مي توانست چنين لباس نرم و لطيفي انتخاب کند. ولي بعد خيلي از خصوصيات رت او را گيج کرد. او را کاملا نمي شناخت، هيچ وقت سعي نکرده بود. براي لحظه اي نااميدي و ويران کننده اي را حس کرد. ولي ان را از خود دور کرد و فورا ايستاد. مجبور بود قبل از انکه رت بر گردد لباس بپوشد.

اه خداي بزرگ، چه مدت روي ان صندلي نشسته بود و فکر مي کرد؟ تقريبا تاريک شده بود. فورا پانسي را صدا کرد. مي بايست نوارها را مي کند تا بتواند امشب بپوشد. بايد به خصوص براي رت زيبا و زنانه مي شد... به لحاف بزرگي که روي تخت پهن شده بود نگاه کرد. از افکار خودش شرمنده شد.

مامور روشن کردن چراغ ها هنوز به قسمت بالاي شهر که اما انسون زندگي مي کرد نرسيده بود و رت مجبور بود براي ديدن خيابان تاريک در ان باران شديد، به جلو خم شود. پشت سر او در کالسکه بزرگ فقط اما انسون و سالي بروتون مانده بودند. مارگارت باتلر اول از همه به خانه رسيده بود. خانه انها در خيابان واتر بود. بعد رت کالسکه را به خيابان براود برد و ادوارد کوپر، ان هامپتون، را زير چتر بزرگش به مرکز کنفدراسيون خانه رساند. کوپر گفت: بقيه راه را پياده مي روم . و بعد اضافه کرد: مسلما خانم ها چتري را که سوراخ است قبول نمي کنند. رت به عنوان خداحافظي دستي به کلاه کوپر زد و به راه ادامه داد. کوپر در باران به سوي خانه راه افتاد. دو خيابان پايين تر زندگي مي کرد.

اما انسون گفت: فکر مي کني رت صداي ما را مي شنود؟ سالي به تندي جواب داد:

من هم به زور مي توانم صداي تو را بشنوم اما، در حالي که کنارت نشستم.

از باران ناراحت بود زيرا نمي توانست خودش کالسکه را براند.

اما گفت: راجع به زنش چي فکر مي کني؟ انطور که فکر مي کردم نبود. تا حالا ديده بودي کسي تا اين حد به خودش برسد و چنين لباس مسخره اي بپوشد؟

سالي گفت: اوه، لباس به اساني قابل علاجه ، خيلي از زن ها سليقه وحشتناکي دارند، نه، چيزي که جالبه اين است که او امکاناتي به دست اورده، سؤال اين است که ا يا انها را مي تواند حفظ کند؟ زيبا بودن و زيبا ماندن يک مسابقه بزرگه، خيلي از زن ها پيروز مي شوند.

"اتفاقا زيادم به نظر من احمقانه نمياد. مرد هاي زيادي هم هستند که همين کارها را مي کنند. شايد انها حالا بيشتر از گذشته به اين چيزها فکر مي کنند. خيلي از چيزهايي را که به انها احساس مردانگي مي داد توي جنگ از دست دادند، ثروتشان را، زمين شان را، قدرتشان را."

هر دو زن سکوت کردند، به چيزهايي فکر مي کردند که در زير فشار حکومت نظامي به وسيله مردمي مغرور حفظ شده بود.

سالي سينه اش را صاف کرد و سکوت دلتنگ کننده را شکست: چيز خوبي که اينجا هست اين است که زن رت به شدت عاشق شوهرش است. وقتي رت امد تو، صورت او مثل خورشيد روشن شد، متوجه بودي؟

اما گفت: نه توجه نکردم،کاش مي کردم، انچه که من ديدم هموني بود که تو گفتي ، ولي روي صورت ان.

13

چشمان اسکارلت به طرف در برگشت. چرا رت اين همه معطل کرده بود؟ الينور باتلر وانمود مي کرد که توجهي ندارد ولي لبخند نازکي روي لبانش ديده مي شد. انگشت هاي اسکارلت حالت نا ارام او را نشان مي داد، ان انگشت هاي زيبا که به رنگ عاج بود به سرعت در هم مي رفتند و سپس يکديگر را رها مي کردند و بعد باز دوباره به هم مي پيوستند. در ان لحظه او نمي بايد ناراحت مي بود. پرده ها کشيده شده بود چراغ هاي روي ميز، روشن بود و سراسر ان دو اتاق تو در تو و زيبا را نور مي داد. شعله هاي طلايي چراغ ها و ترق و تروق اتش سرما و تاريکي را از ميان برده بودند. اما با همه اينها روان اسکارلت پريشان تر از ان بود که از ان محيط ارام تسکين يابد. رت کجا بود؟ ايا وقتي بر مي گشت باز هم عصباني بود؟

سعي کرد سرش را با حرف هاي مادر رت گرم کند ، ولي فايده اي نداشت. اهميتي به کارهاي کنفدراسيون خانه براي بيوه ها و يتيم ها نمي داد. به کناره هاي لباسش چنگ مي زد ولي نواري نبود که بگيرد. مطمئنا اگر رت به خود اسکارلت اهميت نمي داد به لباس او هم توجهي نداشت. خانم باتلر داشت مي گفت: ... بالاخره انها در همان مدرسه بزرگ مي شدند و درس مي خواندند واقعا اين يتيم ها جايي غير از مدرسه ندارند، اگر مدرسه موفقيتش خيلي زياد نبود، ما جرات نمي کرديم اين همه اميدوار باشيم. سال گذشته شش نفر فارغ التحصيل داشتيم. همه انها الان معلم اند. دوتا از انها به والتربورو رفته اند که درس بدهند. هر دو شان واقعا شانس اوردند، يکي شان در مدرسه يه ماسي و يکي در مدرسه کامدن، درس مي دهند نامه هم برايمان نوشته اند، به ات نشان مي دهم...

اه، اوکجاست؟ چي باعث شده اين همه دير کنه؟ اگرهمين جور باز هم اينجا بيکار بنشينم، نمي توانم خودم را نگه دارم ، جيغ مي زنم.

ساعت روي پيش بخاري زنگ زد و اسکارلت از جا پريد. دو... سه...

" تعجب مي کنم چرا دير کرد؟"

خانم باتلر به ساعت نگاه کرد و اين جمله را گفت: پنج... شش. او مي داند که ساعت هفت شام مي خوريم. هميشه اول بايد يه گيلاس مشروب بخورد. بايد سر تا پا خيس شده باشد ، مجبور است لباس هايش را عوض کند. مي روم ببينم باران بند امده يا نه.

اسکارلت از جا برخاست: من مي روم.

به سرعت به طرف پنجره رفت و گوشه پرده را پس زد. مه غليظي از دريا برخاسته بود و خيابان ها را در خود گرفته بود. چراغ خيابان سوسو مي زد، مه مثل ارواح سرگردان ، سنگين ، روي همه چيز افتاده بود. اسکارلت پرده را انداخت: همه جا را مه گرفته ، اما باران، نمياد، فکر مي کنيد رت حالش خوبه؟

خانم باتلر خنديد: او قبلا مه و باران بدتري را هم ديده ، اسکارلت. خودت خوب مي داني.البته که حالش خوبه. هر دقيقه ممکن است صداي پايش را از دم در بشنوي.

هنوز حرف خانم باتلر تمام نشده بود که صداي در ورودي شنيده شد.

اسکارلت صداي خنده رت و صداي کلفت مانيگو، سر پيشخدمت را شنيد.

داشت مي گفت: بهتره همه را دربياوريد اقاي باتلر. چکمه ها را هم همين طور.دم پايي هايتان را آورده ام.

" متشکرم مانيگو، مي روم لباسم را عوض کنم. به خانم باتلر بگو که تا يک دقيقا ديگر مي ايم. بالا هستند؟"

" بله اقا، ايشان و خانم باتلر."

اسکارلت به عکس العمل رت گوش داد ولي چيزي جز صداي پاي او روي پله ها نشنيد. گويي تا از طبقه بالا بيايد يک قرن طول کشيد. ساعت روي پيش بخاري بايد خراب باشد. هر دقيقه يک ساعت طول مي کشد.

وقتي رت وارد اتاق شد، الينور باتلر گفت: خسته شدي عزيزم.

رت دست مادرش را بلند کرد و بوسيد: مامي ، اين قدر به خاطر من دلواپس نباش، بيشتر گرسنه ام تا خسته. شام حاضره؟

خانم باتلر از جا برخاست: الان به اشپز مي گم شام را بياورند.

رت دستش را روي شانه مادرش گذاشت و او را نشاند: اول يک گيلاس مشروب، عجله نکن.

به طرف ميز رفت و براي خودش ويسکي ريخت. به چهره اسکارلت نگاه کرد: تو هم با من مي خوري اسکارلت؟

اسکارلت ازاشاره ابرو هاي او کنايه را دريافت. بوي ويسکي را حس کرد. رويش را برگرداند، گويي از ان ، حالش به هم مي خورد. پس رت بازي موش و گربه را اغاز کرده بود، نه؟ رت مي خواست به او حقه بزند يا به زور به کاري وا دارد که مادرش درمقابل او بايستد. بايد بيشتر از اينها باهوش باشد تا بتواند مرا به دام اندازد. دهانش جمع شد و چشمانش درخشيد. مجبور بود حواسش را بيشتر جمع کند و تمام زيرکي اش را به کار گيرد تا بتواند بر رت پيروز شود. ضربان هيجان را در گلويش حس مي کرد. رقابت هميشه اورا به لرزه مي انداخت.

اسکارلت خنديد و گفت: مادر مي بيني چقدر رت بدجنس است؟ بچه هم که بود همين جور شرور بود؟ حرکت تند و بي اراده رت را پشت سر خود احساس کرد. ها! اين براي رت ضربه اي بود.

احساس گناه مي کرد براي ان سال هايي که مادرش را رنج داده بود، براي سال هايي که او را ازرده بود. براي ان هنگام که از خانه گريخت، و قلب پدرش را شکست و پدر او را عاق کرد.

مانيگو در ميان در ظاهر شد" شام حاضره، ميس باتلر." رت بازويش را به مادرش داد و اسکارلت احساس حسادت کرد. به خودش ياد اوري کرد که وفاداري رت به مادرش چيزي است که به من اجازه ماندن مي دهد. و خشم خود را فرو برد.. گفت: انقدر گرسنه ام که مي توانم نصف گاو را بخورم، رت هم خيلي گرسنه است ، مگر نه عزيزم؟ حالا بازوي ديگر رت را در اختيار داشت. رت اجازه داده بود بازويش در بازوي اسکارلت قرار گيرد. اگر ان را از دست مي داد، بازي را مي باخت و هرگز نمي توانست رت را نگه دارد. وقتي توانست در طرف ديگر رت قرار گيرد و بازو در بازوي او بياندازد ديگر احساس نگراني نمي کرد. وقتي نشستند رت رشته سخن را به دست گرفت. درباره جستجو براي برگرداندن سرويس نقره در فيلادلفيا حرف مي زد، ان را به صورت ماجرايي جلوه مي داد، تصوير تمام مردمي را که به نوبت با انها صحبت کرده و سراغ سرويس نقره را گرفته بود ترسيم مي کرد. حرکات و حرف زدن انها را تقليد مي کرد با چنان مهارتي که مادرش و اسکارلت نمي توانستند از خنده خودداري کنند، ان قدر خنديدند که پهلوهايشان درد گرفت.

رت هم چنان مانند يک هنرپيشه مشغول اجراي نقش بود: و بعد از اين همه جستجو بالاخره ادم اصلي را پيدا کردم. تصورش را بکنيد صاحب جديد نقره ها چه قيافه حق به جانبي گرفته بود، اخر من بيست برابر قيمت اصلي را به او پيشنهاد کرده بودم خودم هم وحشت کرده بودم. براي چند دقيقه ترسيده بودم، مجبور بودم انها را بدزدم. يه جوري که خودش هم متوجه نشود، خوشبختانه داشتيم ورق بازي مي کرديم، ،بازي دوستانه اي بود و او گول پيشنهاد مرا خورد.

الينور باتلر سعي کرد او را سرزنش کند: اميدرارم کار زشتي نکرده باشي رت. ولي در پس کلماتش حالتي از خنده وجود داشت.

"،ماما، داري مرا اذيت مي کني، من موقعي ورق مي کشم که با حرفه اي ها بازي مي کنم. اين سرهنگ بدبخت که سابقا در ارتش شرمن خدمت مي کرد، انقدر ناشي بود که به من اجازه داد چند صد دلاري به او ببازم تا کمي دردش تسکين پيدا کند. او واقعا عکس برگردان الينتون بود."

خانم باتلر خنديد: اوه مرد بيچاره. و زنش، دلم براي زنش مي سوزد.

مادر رت، به طرف اسکارلت خم شد.

"يکي از اقوام خانواده ما، البته از طرف من." الينور باتلر اين اطلاعات را در گوش اسکارلت زمزمه کرد. خنده را دوباره شروع کرد و حکايت را گفت. اسکارلت فهميد که خانواده الينتون در تمام ساحل شرقي مشهور بودند، بر سر هر چيزي قمار مي کردند.اولين الينتون که به مستعمره امريکا وارد شد از جاشوهايي بود که در يک شرط بندي مقداري زمين برد. شرط او با صاحب کشتي اين بود که ابجو بخورند تا وقتي که يکي از انها بيفتد. و او خورد و شرط را برد. خانم باتلر ادامه داد: مست بود و هوس کرد برود و سري به جايزه اش بزند، مي گفتند ان قدر مست بود که نمي دانست کجا مي خواهد برود، به علاوه در طاس بازي هم جيره مشروب جاشوهاي ديگر را برده بود.

اسکارلت گفت: وقتي حالش جا امد چکارکرد؟

"اوه عزيزم، اصلا حالش جا نيامد. ده روز بعد از اينگه کشتي لنگر انداخت مرد. ولي قبل مردنش باز هم توي طاس بازي برنده يک دختر شد، دخترک توي کشتي مستخدم بود و مدتي بعد فهميد که او بچه اي در شکم دارد. در واقع مراسم ازدواج او بر سر گور ان مردک بيچاره انجام شد و پسر ان دختر، پدر پدر پدربزرگ خانواده ما شد."

رت پرسيد: او خودش هم مايل به اين کارها بود، مثل اينک بازي هم ترتيب مي داد، نه؟

"اه ، بله. قمار بعدا عادت انها شد و از پدر به پسر رسيد." خانم باتلر به صحبت درباره شجره نامه ادامه داد.

اسکارلت در طول اين صحبت ها اغلب به رت نگاه مي کرد. چه چيز هاي تازه و تعجب اوري در اين مرد بود که شايد قبلا نمي دانست. قبلا او را اينقدر شاد و خوشحال نديده بود، هرگز حضور رت را اين طور کامل در خانه حس نکرده بود. هيچ وقت خانه اي برايش درست نکردم. وقتي به خود مراجعه مي کرد مي ديد که هرگز خانه را ان طور که رت مي خواست و در ان احساس راحتي مي کرد نياراسته بود. او حتي از ساختمان خانه هم خوشش نمي امد. خانه مال من بود ان طور که مي خواستم درستش کرده بودم، فقط دراختيار او بود، مال او نبود. اسکارلت مي خواست صحبت خانم باتلر را قطع کند و به رت بگويد براي گذشته متاسف است، مي خواست بگويد تمام ان اشتباهات را جبران خواهد کرد. ولي چيزي نگفت. رت راضي بود و خودش را با داستان مادرش سرگرم کرده بود. نبايد اين حالت را بشکند. شمع ها که روي پايه هاي نقره اي قرار داشتند، روي سطح صيقلي ميز چوبي و توي چشم هاي رت نورهاي طلايي مي پاشيدند. هر سه دور ميز نشسته بودند و در اتاق بزرگ، جزيره اي از نور به وجود امده بود. دنياي خارج به وسيله پرده هاي ضخيم پنجره از نور ان جزيره کوچک جدا شده بود. صداي الينور باتلر ارام بود و خنده هاي رت با دهان بسته به اين ارامش کمک مي کرد. عشق ارتباطي ناگفتني ميان مادر و پسر به وجود اورده بود و اسکارلت مي خو است او نيز جزئي از اين ارتباط باشد.

رت گفت: مادر حالا براي اسکارلت از پسرعمو تاونزند بگو. و اسکارلت در زير نور شمع احساس امنيت مي کرد به خصوص از شادي حاکم بر ان ميز کوچک. ارزو مي کرد که ان لحظه تا ابد مي پاييد و از ميس الينور خواست تا داستان پسرعمو تاونزند را بگويد.

"خوب ، مي داني تاونزند پسرعموي پسرعمو هم نبود. از سه پشت بعد بود ولي وارث مستقم اموال و املاک پدر پدربزرگ شد ، تنها پسر پسر پسربزرگ او بود. تمام ان املاک به او رسيد و او هم مثل اجدادش تب قمار داشت، و شانس الينتون ها را.

انها هميشه خوش شانس بودند، به جز يک چيز که باز هم ارثيه خانوادگي بود، پسرها همه لوچ بودند.

تاونزند با دختر زيباي يکي از خانواده هاي سرشناس فيلادلفيا ازدواج کرد. مردم فيلادلفيا ازدواج انها را ازدواج زشت و زيبا مي دانستند. ولي پدر دخترک وکيل بود و مال پرست و نسبت به ملک و زمين علاقه عجيبي داشت و تاونزند بي نهايت ثروتمند بود. تاونزند و زنش در بالتيمور ساکن شدند. بعد جنگ شروع شد.

وقتي تاونزند براي پيوستن به ارتش ژنرال لي خودش را معرفي کرد، زنش هم نزد خانواده اش برگشت. يک يانکي بود، و تاونزند خوشي شانس تر از اين بود که بميرد. حتي يک گلوله هم شليک نکرد، نمي توانست، چون لوچ بود. به هر صورت شانس الينتون ها را هم داشت. در تمام طول جنگ حتي گرفتار يک سرماخوردگي ساده هم نشد.

در همين احوال ، پدر و سه برادرزنش که در ارتش شمال خدمت مي کردند، کشته شدند و تمام املاک و دارايي انها به زنش رسيد. پدر زنش و پدربزرگ هاي زنش از انجا که ادم هاي ناخن خشکي بودند فقط جمع مي کردند و اين ثروت کلان هم به ثروت کلان تاونزند اضافه و کلان تر شد. براي او اصلا هم مهم نبود که سربازان شرمن چي به سر املاکش در ساوانا اوردند. راستي رت، او را ديدي؟ حالش چطوره؟"

"لوچ تر از هميشه، با دو پسر لوچ مثل خودش و يک دختر که شکر خدا به مادرش رفته."

اسکارلت گفت: ميس الينور گفتيد الينتون ها اهل ساوانا بودند؟ مادر من هم اهل ساوانا بود.

اين جمله را با شوق بي حد ادا کرد. لوچي چشم که در ميان خانواده هاي اسکارلت وجود نداشت. هر که را که مي شناخت شبکه اي از پسرعموها و عموها و خاله ها داشت که نسل در نسل زمين هاي جنوب را در اختيارداشتند. ولي او چيزي نداشت.

پولين و اولالي بچه نداشتند. برادران جرالد اوهارا در ساوانا صاحب بچه نشدند. هنوز بايد تعدادي از خانواده اوهارا در ايرلند باشند ولي اين براي او فايده اي نداشت و روبيلاردها به جز پدربزرگش از ساوانا رفته بودند. و حالا او داشت داستان خانواده ديگري را مي شنيد.

رت در فيلادلفيا اقوامي داشت. بدون شک او با نيمي از مردم چارلزتون فاميل بود. البته معلوم نبود، شايد الينتون ها به شکلي با روبيلاردها خويشاوندي داشتند. شايد او هم جزو شبکه اي بود که رت در ان قرار داشت. شايد مي توانست ارتباطي ميان خود و دنياي باتلرها و چارلزتون پيدا کند. دنيايي که رت به ان تعلق داشت.

الينور باتلر گفت: ميس الن روبيلارد و مادرش را خيلي خوب به ياد دارم مادربزرگ تو اسکارلت، بدون شک زيباترين و جذاب ترين زن جورجيا و کاروليناي جنوبي بود.

اسکارلت به جلو خم شد. قبلا چيز زيادي درباره مادربزرگش نشنيده بود، "ا يا او واقعا خوش گذران بود؟ منظورم اين است که واقعا اصول اخلاقي را رعايت نمي کرد"

"خوب ، او فرق داشت. با ديگران فرق داشت ولي وقتي بيشتر با او اشنا شدم ديدم که اصلا چيزهايي که مي گفتند حقيقت ندارد. گرفتار بچه داري بود. اول، خاله پولين، بعد اولالي و بعد هم مادر تو. در حقيقت وقتي مادرت متولد شد، من در ساوانا بودم. اتش بازي ها را به ياد دارم. پدر بزرگ چند ايتاليايي را از نيويورک دعوت کرده بود که براي تولد مادرت ا تش بازي راه بيندازند. هر وقت که مادربزرگت بچه اي مي اورد همين کار را مي کرد. تو يادت نمياد رت و انتظار ندارم به خاطر نقل اين خاطرات از من تشکر کني، به هر حال تو خيلي ترسيده بودي. ان روز تو را براي ديدن اتش بازي بردم و تو انقدر بلند فرياد مي زدي که از خجالت مي مردم. بچه هاي ديگر دست مي زدند و هلهله مي کردند. البته از تو بزرگ تر بودند، تو ان موقع کمي بيشتر از يک سال داشتي.

اسکارلت اول به خانم باتلر و بعد به رت خيره شد. ممکن نيست؟ رت نمي تواند از مادر من بزرگ تر باشد. خوب مادر،مادر بود و پس از ان همه سختي مي توانست بپذيرد که پيرتر باشد. اگر رت اين قدر پير است، پس چرا نااميدانه او را دوست دارد؟

حال نوبت رت بود که پشت سر هم ضربه وارد کند. دستمال سفره را روي ميز انداخت و بلند شد، دست اسکارلت را بوسيد و سپس دست مادرش را. " من بايد برم ماما."

اوه رت، نه! اسکارلت مي خواست فرياد بزند، ولي گيج تر از ان بود که بتواند. نپرسيد که رت کجا مي رود.

مادرش گفت: کاش تو اين شب تيره و باراني بيرون نمي رفتي. اخه اسکارلت اينجاست، تو اصلا فرصت نداشتي به اش برسي.

رت گفت: باران بند امده، مهتاب شده. نمي توانم وقت تلف کنم. تا اب رودخانه بالاست بايد بروم. قبل از اينکه پايين برود. اسکارلت خوب مي فهمه که هميشه بعد از يک غيبت طولاني بايد اول سري به کارگرها بزني، خودش اهل کار و تجارته، مگر نه پيشي کوچولو؟

وقتي به اسکارلت نگاه کرد نور شمع ها در چشمانش انعکاس داشت. بعد از اتاق بيرون رفت.

اسکارلت از پشت ميز برخاست و بدون اينکه حرفي به خانم باتلر بزند به دنبال او رفت. رت در هشتي ايستاده بود، تکمه هاي کتش را انداخته بود و کلاهش را به دست داشت.

اسکارلت با صداي بلند گفت: رت، رت، صبرکن! توجهي به نگاه شماتت بار رت نکرد.

"رت ، شام خوبي بود خيلي خوش گذشت، همه چيز عالي بود، چرا مي خواهي بروي؟"

رت از مقابل او گذشت در را گشود و پا در راهرو گذاشت. در با صداي سنگيني بسته شد. رت گفت: صحنه سازي نکن اسکارلت، فايده اي ندارد.

قبل از اينکه اسکارلت بتواند چيزي بگويد ، رت به خيابان قدم گذاشت. او رفته بود. در خانه با صداي کوتاهي پشت سر او بسته شد.

اسکارلت پايش را بر زمين کوبيد. اين تنها عکس العملي بود که مي توانست در مقابل خشم و نا اميدي خود نشان دهد. چرا او اين قدر پست و فرومايه است؟

عصباني بود، و بي اختيار مي خنديد، شکلک در اورد، دهن کجي کرد، لجش گرفته بود، از هوشمندي رت لجش گرفته بود. تمام افکار و نقشه هاي او را به راحتي مي خواند. بنابراين اسکارلت مجبور بود باهوش تر باشد، همين. مجبور بود فکر بچه دار شدن را فورا رها کند و نقشه ديگري بکشد. وقتي برگشت که به مادر رت ملحق شود چهره اش در هم بود وگره در پيشاني داشت. الينور باتلر گفت:حالا ناراحت نباش عزيزم. بلايي سرش نمياد، رودخانه را مثل کف دستش مي شناسد.

اينور کنار پيش بخاري ايستاده بود و گويا مايل نبود به راهرو برود مبادا مزاحم خداحافظي رت با همسرش شود: بيا برويم تو کتابخانه، انجا خيلي به هم ريخته است، بايد مستخدم ها را صدا کنيم تميز کنند.

***

اسکارلت روي يک صندلي که پشتي بلندي داشت نشست. فکر مي کرد. نه. نمي خواست زانو بزند، خوب عمل کرده بود، متشکرم. اصرار کرد: ميس الينور، شما بگذاريد من خودم تميز مي کنم. شما فقط بنشينيد و راحت باشد، استراحت کنيد. کمک کرد تا الينور راحت بنشيند.

"چه دختر مهرباني هستي اسکارلت، درست مثل مادرت. چقدر با ملاحظه بود، خوب يادم هست. درست همين رفتار خوب را يادم هست. درست همين رفتار خوب و مودبانه تو را داشت. البته تمام دختر هاي روبيلارد خوب تربيت شده اند ولي الن يک چيز به خصوصي بود."

اسکارلت چشمانش را بست و عطر ملايم گل هاي شاه پسند را به خاطر اورد. همه چيز مي رفت که درست شود ميس الينور او را دوست داشت. او رت را وادار مي کرد به خانه بيايد و انها مي توانستند با هم تا ابد با خوشحالي زندگي کنند.

اسکارلت خودش را نزديک صندلي راحتي کوسن دار ولو کرد، افکاري از همين قبيل ، ذهنش را مشغول داشته بود. وقتي صداي پا در راهرو پيچيد، رشته افکارش پاره شد و از جا جست. براي يک لحظه نفهميد کجاست و چطور به اينجا امده. با چشمان نيمه باز به مردي نگريست که در استانه در ايستاده بود و با چشمان متورم و قي کرده اورا مي نگريست. رت؟ نه، اين رت نيست، مگر اينه سبيل هايش را تراشيده باشد. مردي که در استانه در ايستاده بود و روي پاي خود بند نبود، رت نبود. مرد با کلماتي درهم گفت: امدم خواهرم را ببينم.

مارگارت باتلر به سرعت به طرف الينور دويد.

"سعي کردم جلويش را بگيرم. ولي باز از ان حالت ها به او دست داد، اصلا به حرف من گوش نداد، ميس الينور."

الينور از جا برخاست: هيس مارگارت. و با صداي بلند و کلمات شمرده ادامه داد: راس، من انتظار رفتار مناسب تري دارم.

اسکارلت همه چيز را فهميده بود. پس او برادر رت است. و مست. خيلي مست. با يک نگاه مي شد فهميد. اسکارلت ايستاد. قبلا هم مردان مست را ديده بود. تازگي به خصوصي نداشت. به روي راس لبخند زد، صورتش چال افتاد. "ميس الينور، مي خواهم بگويم زني که دو پسر جذاب دارد. يک از ديگري جذاب تر، چقدر خوشبخت است، رت هيچ وقت به من نگفته بود که برادري به اين جذابي دارد."

راس به طرف او تلوتلو خورد. چشمانش اندام اسکارلت را خوب ورانداز کرد. بعد به گيسوان تابدار و صورت اراسته اش خيره شد. از گوشه چشم دوباره به چشمان او نگريست و لبخند زد.

***

"راس!" دوباره فرياد الينور شنيده شد: مانيگو را خبرکردم تا تو را ببرد خانه. وقتي حالت جا امد، وقتي سر عقل امدي نامه اي مي نويسي و از همسر رت عذرخواهي مي کني، همين طور از من. تو ابروي خودت و من و مارگارت را بردي. من از شرم ديگر نمي توانم سرم را بلند کنم و تا وقتي که نتوانم سرم را بالا نگه دارم تو حق نداري پا تو اين خانه بگذاري.

مارگارت مي گريست: خيلي متاسفم ميس الينور.

الينور دستش را روي شانه مارگارت گذاشت: من براي تو متاسفم، مارگارت. بعد مارگارت را از خود جدا کرد: حالا برو خانه ، البته تو اينجا مي تواني بيايي ، هر وقت که بخواهي، قدمت روي چشم.

مانيگوي پير با يک نگاه همه چيز را فهميد و راس را که بدون اعتراض سکوت کرده بود از اتاق بيرون برد. مارگارت هم به دنبال انان رفت. بارها و بارها گفت: متاسفم، خيلي متاسفم. تا اينکه دور شد و طنين صدايش از ميان رفت.

الينور به اسکارلت گفت: فرزند عزيز من. .نمي دانم چطوري بايد از تو عذرخواهي بکنم. راس مست بود. نمي دانست چکار دارد مي کند. ولي اين هم باز عذري نيست.

اسکارلت سراپا مي لرزيد، از نفرت، از تحقير، از خشم. چرا گذاشت اين اتفاق بيفتد؟

مي بايد به رويش تف مي انداختم، با ناخن هايم کورش مي کردم و دهان کثيفش را با مشت خرد مي کردم... ولي نکردم، تسليم شدم، پذيرفتم، گويي سزاوارش بودم. اسکارلت تا ان وقت اين قدر شرمگين نشده بود. ممکن بود بدنش کبود يا مجروح شود. ولي غرورش هرگز از اين ناراحتي که احساس مي کرد تسکين نخواهد يافت.

الينور به طرف او خم شد، سعي کرد در اغوشش بگيرد. بدن اسکارلت از احساس انگشتان او مشمئز شد. مي خواست فرياد بزند، ولي نتوانست، با ناله گفت: تنهام بگذاريد. از اينجا برويد.

خانم باتلرگفت: نه نمي روم، تا وقتي که به حرف هايم گوش نکني نمي روم. تو بايد بفهمي اسکارلت. بايد به حرف هايم گوش کني. خيلي چيزها هست که تو نمي داني. گوش مي دهي؟

صندليش را روبروي صندلي اسکارلت کشيد و نشست، اسکارلت دست ها را روي گوش هايش گذاشت: نه! برويد.

"نمي روم. انقدر مي گويم تا به حرف هايم گوش بدهي ، هزار دفعه اگر نياز باشد...".

صداي الينور ادامه پيدا کرد، ارام ولي پي گير. دستش را به سر اسکارلت کشيد، مهرباني و عشقش را به او مي داد و مي خواست ارامش کند.

" کاري که راس کرد، غيرقابل بخششه، از تو خواهش مي کنم که او را ببخشي ولي بايد خواهش کنم، قصد نداشت تو را اذيت کند، عزيزم. مي خو است از طريق تو به رت حمله کند. او بچه من است ، دردي راکه در دل دارد مي شناسم. مي داند رت از او قوي تر است و در هيچ چيز نمي تواند به پاي رت برسد. رت دست مي اندازد و هرچه را که دلش مي خواد به دست مي اورد. حوادث اتفاق مي افتد، ولي به ميل او. هر کاري بخواهد مي کند. راس بيچاره در هر کاري شکست مي خورد.

بعد از ظهر مارگارت يواشکي به من گفت که راس را امروز صبح از محل کارش بيرون کردند، به خاطر مشروب. مي داني؟ هميشه مست است، البته مردها اغلب مست مي کنند ولي نه ديگر اين جور. از يک سال پيش که رت دوباره به چارلزتون برگشته راس دوباره مشروب خوري را شروع کرده، ان هم به اين شکل. راس سعي کرد مزرعه اي درست کند، شاليزار، از وقتي که از جنگ برگشت دائما در اين فکر بود. ولي مشکلاتي پيش مي امد، هرگز نتوانست برنج درست و حسابي برداشت کند. انچه را که در مي اورد فقط براي ماليات ها کافي بود. وقتي که رت پيشنهاد کرد که شاليزار را بخرد، راس مجبور شد چيزي را که دوست داشت از دست بدهد. اين هميشه روش رت بوده، راس و پدرشم اين طور نبودند، اما اين داستان ديگري است.

بعد کاري به عنوان تحويلدار در بانک گرفت. راس فکر مي کرد که برداشتن پول از صندوق بانک کاري عادي و معمولي است. سابق مردم به طلب کاران خودشان نوشته مي دادند يا فقط قول مي دادند و کارها همه انجام مي شد ولي راس زياد اشتباه کرد، پول هايي که به اشخاص داد و فقط قول گرفت، حساب هايشان هيچ وقت نمي خواند. تا اينکه بالاخره بزرگ ترين اشتباه را کرد. بيرونش کردند بانک تهديد کرد به دادگاه مراجه مي کند و پول هايي راکه راس اشتباهي پرداخت کرده از او پس مي گيرد. رت کارها را درست کرد. اين کار رت مثل خنجري در قلب راس فرو رفت. از ان تاريخ بي محابا مشروب خوردن را شروع کرد و حالا هم دوباره از کارش محروم شده. نمي دانم کدام ديوانه بي شرفي به او گفته بود که کار اولش را هم رت برايش درست کرده. راس هم فورا به خانه رفت و انقدر مشروب خورد که روي پا بند نبود. بدجوري مست کرده بود.

من رت را بيشتر دوست دارم، خدا مرا ببخشد، هميشه بيشتر دوست داشتم. او بچه بزرگ من است. وقتي توي بغلم بود همه عشقم را توي دست هاي کوچولويش گذاشتم. راس و رزماري را هم دوست دارم ولي نه ان طور که رت را مي خواهم. و متاسفم که انها هم مي دانند. رزماري فکر مي کند که علاقه من به رت به خاطر اين است که او مدت هاي درازي از من دور بوده و بالاخره مثل جن چراغ جادو پيش من برگشته و هر چه که خواستم برايم فراهم کرده. يادش نيست قبل از اينکه رت برود اوضاع چه جوري بود. رزماري بچه بود، يادش نمياد. ولي راس همه چيز را مي دانست. مي دانست که رت هميشه از من حمايت مي کرده. شوهرم استيون، رت را بيرون کرد، طردش کرد از ارث محرومش کرد و تمام اموالش را به راس بخشيد. راس وارث او بود. استيون راس را خيلي دوست داشت، به او افتخار مي کرد و حالا استيون مرده ماه اينده مي شود هفت سال. و

رت دوباره به خانه برگشته و شادي، زندگي من را پرکرده و راس نمي تواند اين را تحمل کند."

خانم باتلر با صداي گرفته اي سخن مي گفت. معلوم بود از اينکه اسرار زندگي اش را بازگو مي کند نگران و ناراحت است.

"پسر بيچاره ام، راس ، بيچاره خيلي رنج کشيده."

اسکارلت فکر مي کرد بايد چيزي بگويم ، چيزي بگويم که حالش بهتر شود ولي نتوانست. داشت خودش را سخت ازار مي داد، به خودش فشار مي اورد بلکه بتواند چيزي بگويد.

با لحن يکنواختي گفت: ميس الينور گريه نکنيد. بد به دلتان راه نديد. من مي خواهم چيزي بپرسم.

خانم باتلر نفس عميقي کشيد. سعي کرد حال طبيعي اش را به دست اورد: چي مي خواهي بپرسي عزيزم.

اسکارلت فورا گفت: مي خواهم بپرسم... قول بدهيد حقيقت را بگوييد. ايا من، من همان چيزي هستم که او گفت؟

مي خواست مطمئن شود. مي خواست حمايت اين زن دوست داشتني را که رايحه عطر شاه پسند از او مي تراويد به دست اورد.

الينورگفت: کوچولوي عزيزم، حرف مردم چه اهميتي دارد. مهم نيست چه مي گويند. رت تو را دوست دارد. بنا براين من هم تو را دوست دارم.

خداي من؟ شايد او هم مي خواهد بگويد که من به... شباهت دارم، ولي چه اهميت دارد. اسکارلت ديوانه نيست؟ البته که اهميت دارد. بيش از هرچه که در دنياست. من مي خواهم يک بانوي محترم باشم. همان طور که هميشه مي خواستم.

دست خانم باتلر را در دستش فشرد، نمي دانست که دارد درد را تحمل مي کند: اوه. ميس الينور کمکم کنيد، خواهش مي کنم، به کمک شما احتياج دارم.

" البته عزيزم، بگو چه مي خواهي؟" در چهره اش فقط ارامش و همراهي ديده مي شد. سال ها پيش ياد گرفته بود که دردهاي خود را چگونه پنهان کند.

" مي خواهم بدانم دارم چه اشتباهي مي کنم. چرا مثل يک بانوي محترم به نظر نمي رسم؟ ميس الينور، من هستم، من يک بانوي محترم هستم، شما مادرم را مي شناختيد. مي دانيد که من هم مثل او هستم."

"البته که هستي اسکارلت. من مي دانم. ظاهر ادم هميشه چيز ديگري مي گويد، ولي اين اصلا اهميت ندارد. بدون اينکه زحمتي به خودمان بدهيم مي توانيم همه چيز را رو به راه کنيم."

حرف هاي خانم باتلر لرزش او را از بين برد، دستش از فشار دست هاي اسکاارلت متورم شده بود. ادامه داد: نيروي زندگي در تو خيلي زياد است، فرزند عزيزم، تمام نيروي ان دنيايي که در ان پرورش پيدا کردي. اين براي مردمي که در اين ناحيه قديمي و باتلاقي زندگي مي کنند قابل درک نيست. نبايد اين نيرو را از دست بدهي، اين خيلي با ارزش است. بايد بگرديم راهي پيدا کنيم که تو کمتر تو چشم بزني، مثل ما. ان وقت خيالت راحت مي شود.

الينور باتلر با خودش فکر کرد، که خيال من هم راحت خواهد شد. مي خواست تا اخرين نفس از زني که فکر مي کرد رت دوستش دارد دفاع کند، ولي اگر اسکارلت صورتش را ارايش نمي کرد و لباس هاي اخرين مد نمي پوشيد، کار ها اسان تر مي شد. الينور فرصتي يافته بود تا اسکارلت را مطابق با حال و هواي چارلزتون از نو بسازد.

با خوشحالي راه حل خانم باتلر را براي مشکل خودش پذيرفت. اسکارلت خيلي باهوش بود و اين راه حل را کاملا قبول داشت،ديده بود که الينور با اولالي و پولين چه کرده بود.

مادر رت مي خواست به او کمک کند و اين مهم بود، لااقل حالا.

14

چارلزتون که خميره الينور باتلر را تشکيل مي داد و رت را پس از چند دهه ماجراجويي باز گردانده بود، شهري قديمي بود، يکي از قديمي ترين شهر هاي آمريکا. شبه جزيره سه گوش باريکي ، ميان دو رودخانه قرار داشت. جمعيت فراواني را در خود جاي داده بود. رودخانه ها در کنار بندر وسيع به هم مي رسيدند و وارد اقيانوس اطلس مي شدند. اولين ساکنان اين ناحيه در سال 1682 وارد شدند. در روزهاي اول نوعي سستي رويايي و نفس پرستي و لذات جسماني با اصول اعتقادي پوريتان ها از مستعمرات نيوانگلند، دراميخت اختلاطي ميان کساني که به اصول اخلاقي توجه نداشتند و انان که در مذهب و اخلاق سخت گير بودند پيش امد. باد مرطوب و شور، نخل ها و پيچک ها را تکان مي داد. در اين ناحيه بوته هايي مي روييد که سالي يک بار گل مي داد. خاک، سياه رنگ و قوي و بدون سنگ بود، کار شخم در ان به راحتي انجام مي گرفت . اب پر بود از ماهي، خرچنگ، ميگو، لاک پشت و صدف ، جنگل از جانوران شکاري. سرزميني بود غني براي کسب لذت.

کشتي ها از سراسر جهان براي بارگيري برنج که در شاليزارهاي اطراف رودخانه هاي چارلزتون کشت مي شد در بندر لنگر مي انداختند. انها با خود اشيا زينتي براي خوشنودي ان جمعيت کوچک مي اوردند. چارلزتون ثروتمند ترين شهر امريکا بود.

در عصر خود چارلزتون ثروت خود را در راه زيبايي و کسب دانش به کار برد. جوابي بود به بخشش طبيعت و تعادل اب و هواي ان، مي خواست گشاده دستي طبيعت را سپاس گويد و انچه را که ارزاني داشت در راه ترقي خرج کند. هر خانه براي خود يک اشپز و يک سالن رقص داشت. کدبانوي خانه پارچه هاي ابريشمي را از فرانسه مي اورد و مرواريد هاي خود را از هندوستان. جمعيت ها تشکيل شد و انجمن هاي رقص و موسيقي، مدارس علمي به وجود امد و مدارس شمشيربازي. تمدن و اصول لذت و خوشي در تعادل بود و فرهنگي مطبوع را به وجود اورد، با ارايش مصفا،که در ان تجمل بيش از حد، به وسيله اصول عقلي و اموزش در سطح معيني مهار مي شد. چارلزتوني ها خانه هاي خود را به رنگ هاي مختلف تزيين مي کردند، به رنگ هاي رنگين کمان، ايوان هاي سايه دار مي ساختند که نسيم دريا چون نوازشي لطيف در ان مي وزيد. در هر خانه اتاقي بود که کره، تلسکوپ و کتاب در ان مي گذاشتند، کتاب هاي فراوان به زبان هاي مختلف. اهالي چارلزتون در وسط روز ناهار مي خوردند، در شش قسمت، که مي توانست تمام اين قسمت ها خورده شود يا تعدادي دلخواه از ان و غذاها را در ظرف هاي نقره اي سر ميز مي اوردند، اين ظرف ها ارثيه خانوادگي بود و نسل اندر نسل باقي مانده بود. صحبت، سر ميز غذا هم مثل سس، بستگي داشت که موضوع روز چه باشد.

اين دنيايي بود که اسکارلت اوهارا، زيباي روز، زيبايي از سرزميني که خاک مرطوب و قرمز داشت. از سرزمين هاي شمال جورجيا، مي خواست فتح کند، مسلح به قدرت، لجاجت و نيازي سهمگين. زمان او زمان سختي بود.

بيش از يک قرن بود که چارلزتوني ها به مهمان نوازي مشهور بودند. پذيرايي از صد ميهمان کاري غير معمول نبود. در اغلب خانه ها مجالس پر جمعيت برگزار مي شد، شايد نيمي از ميهمانان براي صاحب خانه ناشناس بودند و فقط با نامه دعوت شده بردند. در طول هفته، مسابقه، که جنجالي ترين تفريح چارلزتون بود، برگزار مي شد صاحبان اسب از انگلستان، فرانسه ، ايرلند و اسپانيا، اسب هاي خود را مي اوردند و مدتي براي عادت به اب و هوا، در انجا تيمار مي کردند. مهمان هاي مسابقات در خانه رقباي چارلزتوني خود اقامت مي کردند و اسب هاي خود را در اصطبل انها مي بستند.

چارلزتون شهري بود دست و دل باز.

تا اينکه جنگ شروع شد. اولين گلوله جنگ هاي انفصال در فورت سامتر شليک شد، در بندر چارلزتون، در نظر بسياري، چارلزتون سمبل رمز و راز، سمبل خزه هاي رونده ، و سمبل عطر ماگنولياي جنوب بود. براي چارلزتوني ها هم همين طور.

و براي شمالي ها هم همين طور. چارلزتون مغرور و متکبر، عنوان درشت روزنامه هاي نيويورک و بوستن شده بود. مقامات ارتش شمال تصميم گرفتند اين شهر رنگي و پر گل را خراب کنند. اول بندر محاصره شد، بعد توپ ها متجاوز از شش روز روي شهر شليک کردند و انگاه ارتش شرمن وارد شد تا خانه هاي ترکه اي و شاليزارهاي کنار رودخانه را ا تش بزند. قشون وقتي وارد شد تا جايزه خود را تحويل بگيرد، با شهري خراب و پريشان روبه رو شد. علف هاي هرز در خيابان ها روييده بود، ديوارها فرو ريخته، سقف ها ويران، و پنجره ها کنده شده بود. فاتحين هم چنين، مردمي را ديدند که مثل خودشان مغرور بودند خارجيان ديگر در اين شهر استقبال نمي شدند.

مردم سقف ها و پنجره هاي خود را درست کردند و به در خانه هايشان قفل هاي بزرگ زدند.

چارلزتوني ها، در ميان خودشان باز هم عادت هاي قديم را گرامي داشتند. مجاس رقص را در اتاقهاي کوچک برگزار کردند و اسم ان را مهماني گرسنگي گذاشتند و خنديدند. روز هاي نوشيدن شامپاني در تنگ هاي بلورين سر امده بود ولي انها هنوز چارلزتوني بودند. زندگي خود را باخته بودند اما هنوز دو قرن سنت داشتند. هيچ کس نمي توانست ان را از ايشان بگيرد. جنگ تمام شد، ولي چارلزتوني ها شکست نخورده بودند. نمي خواستند شکست خورده باشند، مهم نبود که يانکي هاي لعنتي چه کرده بودند. اشغال گران نظامي و اوباشان بازسازي فطرت و خميره مردم چارلزتون را شناختند. ايالت هاي کنفدراسيون جنوب يکي پس از ديگري به شمال ملحق شدند و حکومت هر ايالت به مردم همان ايالت سپرده شد. ولي نه در کارولياي جنوبي و به خصوص نه در چارلزتون. بيش از نه سال از جنگ مي گذشت ولي هنوز سربازان شمال در شهر بودند و شب ها در خيابان ها مستقر مي شدند. به فوريت تمام اسناد و نامه هاي رسمي تغيير شکل يافت.

شهادت نامه هاي تولد، ازدواج و مرگ تعويض شد. چارلزتون هر روز فشار بيشتري را تحمل مي کرد ولي قوي تر از هميشه در پي زنده کردن راه قديم خود بود. انجمن ها با اعضاي تازه بار ديگر به وجود امد. با کوشش انها محل برگزاري کورس اسب دواني دوباره تعمير شد و به کار افتاد، چمن ها بار ديگر سبز شدند. ارام ارام چارلزتون دوباره حال و هواي دنياي دوست داشتني و گمشده خود را به دست اورد ولي جايي براي کسي که به انجا تعلق نداشت پيدا نمي شد.

15

پانسي از دستورهاي اسکارلت گيج شده بود. اسکارلت داشت اماده مي شد که به بستر برود تا اولين شب اقامت خود را در خانه باتلرها بگذراند.

" اين لباس سبز را که امروز پوشيده بودم بردار و بده خوب بروس بزنند. بعد تکمه هاشو بکن به خصوص تکمه هاي طلايي را. به جاي انها تکمه هاي مشکي بدوز."

"تکمه مشکي از کجا بياورم ميس اسکارلت؟"

"با اين سوال هاي احمقانه مرا عصبي نکن. از مستخدم ميس باتلر بپرس. اسمش چي بود؟ سيلي و مرا فردا صبح ساعت پنج بيدار کن."

"ساعت پنج؟"

"مگر کري؟ شنيدي چي گفتم. حالا بجنب. برو ديگه. مي خوام وقتي بيدار مي شم لباسم حاضر باشد."

اسکارلت در تشک و بالش پر غرق شد. روز پر هيجاني را گذرانده بود. اول ملاقات با ميس الينور، سپس خريد در خيابان ها، بعد جلسه کنفدراسيون خانه و بعد ظهور ناگهاني رت، نمي دانم از کجا، با سرويس چاي خوري نقره... ولي شايد بهتر بود چند روزي صبر مي کرد، تا وقتي که چارلزتون واقعا او را بپذيرد. راس بيچاره. نمي خواست درباره حرف هايي که راس زده بود و کاري که کرده فکر کند. ميس الينور، راس را از خانه بيرون کرده بود و اسکارلت مايل نبود هرگز او را ببيند، اميدوار بود که هرگز او را نبيند. به چيز ديگري هم فکر مي کرد. به ميس الينور که اسکارلت را، دوست داشت و مي خواست کمک کند تا رت برگردد. حتي اگر نمي دانست چه کاري مي خواهد بکند.

بازار، ميس الينور گفته بود بازار محلي است که همه يکديگر را مي بينند و خبرهاي تازه را رد و بدل مي کنند. بنابراين فردا به بازار خواهد رفت. اسکارلت خوشحالتر مي شد اگر مجبور نبود صبح به ان زودي، ساعت شش به بازار برود، ولي لازم بود. همانطور که خواب به چشمانش راه مي يافت فکر مي کرد چارلزتون شهر شلوغي است و بايد بگويم که دوستش دارم. در نيمه راه يک خميازه بود که خوابش برد.

بازار براي اسکارلت جاي مناسبي بود تا زندگي خود را به عنوان يک بانوي محترم چارلزتوني آغازکند. بازار سمبل و نماينده روح چارلزتوني بود. از اولين روز هاي چارلزتون بازار هم وجود داشت، جايي بود که چارلزتوني ها کالاي خود را عرضه مي کردند. خريد با زنان بود، به ندرت مردان براي خريد مي امدند. زنان يا به ندرت مردان ، انچه را که مي خواستند بر مي داشتند پولش را مي دادند و به مستخدم يا کالسکه ران مي دادند تا ان را درون زنبيلي که به بازويش اويخته بود بگذارد. قبل از جنگ مواد غذا يي را از مزارع اربابان خود به بازار حمل مي کردند و به فروش مي رساندند. خيلي از بردگان در همان مکاني که بودند ماندند ولي اکنون ازاد بودند و به عنوان مستخدم مزد مي گرفتند و باز هم زنبيل ها را حمل مي مردند. انچه در چارلزتون بود اين بود که رسوم قديم تغييري نکرده بود.

سنت زيربناي جامعه بود، نخستين حق زندگي مردم بود. ميراثي گران بها بود که شرخرها يا سربازها نمي توانستند ان را بدزدند. بازار قوانين خودش را داشت. خارجيان مي توانستند کار و کاسبي راه بياندازند و مغازه باز کنند. بازار در مالکيت همه بود. ولي انها تجارت را در بازار چارلزتوني بي ثمر مي ديدند. اعتماد به انها وجود نداشت، زناني که سبزي مي فروختند يا مرداني که خرچنگ مي فروختند هرگز به ايشان اعتماد نمي کردند. همشهريان سياه پوست هم مثل سفيدها غرور چارلزتوني خود را داشتند. وقتي خارجيان بازار را ترک کردند همه به خنده افتادند. بازار فقط براي مردم چارلزتون بود.

اسکارلت شانه هايش را کمي جمع کرد تا يقه لباس در جاي خود قرار گيرد. با اينکه خيلي سعي مي کرد خودش را خوب بپوشاند ولي باز هم جرياني از هواي سرد تنش را مي لرزاند. به شدت سردش بود. احساس مي کرد چشمانش مثل دو تکه ذغال برافروخته داغ شده است. اطمينان داشت که چکمه هايش مثل سرب سنگين است. مگر در شهري که پنج محله بيشتر ندارد چند مايل راه وجود دارد؟ هيچ چيز نمي ديد. چراغ هاي خيابان در مه صبحگاهي فقط دايره روشني درست کرده بودند، مه در هواي سحر، فضاي خاکستري و اسرار اميز ساخته بود.

چطور ميس الينور مي تواند صبح به اين زودي اين طور سرزنده باشد. چنان سرزنده است که گويي هوا اصلا سرد و مثل قير سياه نيست. همان طور که مي رفتند بويي به مشامش رسيد. اسکارلت، ترديد داشت. ارزو مي کرد وزش باد هر چه زود تر تمام شود. چي بود؟ بويي در هوا بود. باد با خود بويي مي اورد. اسکارلت بو کشيد. اه، قهوه بود. بوي قهوه بود. به نظر مي امد اسکارلت کمي تازه و سرحال شده. قدم هايش با قدم هاي خانم باتلر يکي شد، قدم هاي تند.

بازار چارلزتون مثل رايحه اي از نور و رنگ هاي گرم زندگي، در مه خاکستري بي شکلي مي درخشيد. مشعل ها روي ستون هاي اجري روشن بود، سقف هاي قوس روي اين ستون ها بنا شده بود و با زار از هر طرف به خيابانهاي اطراف راه داشت. لباس ها و سربندهاي روشن زنان سياه پوست که اجناس خود را روي ميز هاي بلند سبز رنگ، چيده بودند، زير نور مشعل ها انعکاس کاملي داشت. مردم زيادي در بازار بودند. اغلب انها از اين ميز به ان مي رفتند و با مستخدمين خود يا خريداران ديگر صحبت مي کردند، چانه مي زدند، مي خنديدند و از چانه زدن هاي خود لذت مي بردند.

"اول قهوه اسکارلت؟"

"بله، خواهش مي کنم."

الينور باتلر به سوي گروه زناني که در نزد يکي انها بودند پيش رفت. زنان دستکش به دست داشتند و در فنجاني هاي فلزي قهوه مي خوردند و وقتي صحبت مي کردند و مي خنديدند فنجانها را اهسته به لب مي بردند و مزمزه مي کردند، به صداهاي گيج کننده اي که در اطرافشان بود توجهي نداشتند. "صبح به خير الينور... الينور، حالت چطوره؟"

"برو به ان طرف ميلدرد بگذار الينور بيايد تو... اوه الينور شنيدي فروشگاه کريسون جوراب پشمي اورده؟ حتي يک دانه اش هم تا فردا نمي ماند. دلت مي خواهد تو هم بيايي؟ من و آليس، امروز بعد از ناهار مي خواهيم برويم... اوه الينور داشتيم الان راجع به دختر لاوينيا حرف مي زديم. بيچاره ديشب بچه انداخت. لاوينيا از غصه نزديک است بميرد. فکر مي کني اشپزت بتواند مثل او ژله شراب درست کند؟ من فکر نمي کنم، ژله اوبي نظيره ، هيچ کس نمي تواند مثل او ژله درست کند. با همه اينها، لطفا بگو اشپزت برايمان ژله شراب درست کند، ماري شرابش را مي دهد، من هم شکرش را."

"صبح به خير ميس باتلر. ديدم شما داريد مي اييد، قهوه تون حاضره."

"سوکي، لطفا يک فنجان هم براي عروسم، خانم ها مي خواهم همسر رت را به شما معرفي کنم، اسکارلت."

پچ پچ ها فرو نشست، همه سرها به طرف اسکارلت برگشت. اسکارلت لبخنذ زد و سرش را به علامت احترام پاييين اورد. نگران بود، در جمع بانوان، کمي ناراحت شده بود، تصور مي کرد همه از انچه که راس در مورد او گفته بود خبر دارند. نمي بايد مي امدم، نمي توانم تحمل کنم. ارواره هايش به هم فشرده شد. انتظار بدتر از اين را داشت. تمام دشمني او با اشرافيت چارلزتوني ناگهان مجسم شد. لرزش در شانه اش احساس کرد.

اما خنديد. لبخنذ به لب اورد و در مقابل هر يک از بانوان سر خم کرد... بله، من چارلزتون را خيلي دوست دارم... بله من خواهرزاده پولين اسميت هستم... نه مادام، هنوز گالري نقاشي را نديده ام... من فقط يک شب است که اينجا هستم... بله مادام من هم واقعا فکر مي کنم بازار جاي جالبي است... اتلانتا. بيشتر، کليتون کاونتي حتما، مردم انجا همه پنبه کاري دارند... اوه بله مادام، هوا کاملا مناسب است. اين روز هاي گرم زمستان... نه مادام فکر نمي کنم برادر زاده شما را توي والدوستا، ديده باشم، بله تقريبا نزديک اتلانتاست... بله، مادام، من اصلا از ورق بازي خوشم نمياد... اوه ، خيلي متشکرم، واقعا دلم براي يک قهوه لک زده بود..

خودش را به حماقت زده بود.. کارش را انجام داده بود. ديگر ميس الينور مي توانست سرش را بالا نگه دارد. اسکارلت اين طور فکر مي کرد. چطور توانست مرا در چنين گردابي بياندازد؟ چطور مي توانم اين همه اسم را حفظ کنم؟ فکر مي کند من حافظه يک فيل را دارم. اين همه اسم ان هم اين طور قاطي. همه دارند به من نگاه مي کنند مثل اينکه يک فيل هستم، يا حيوان ديگري توي باغ وحش، انها مي دانند که راس چه گفته ، مطمئنم که مي دانند. ميس الينور ممکن است گول لبخند انها را بخورد ولي من نمي خورم. گربه هاي پير؟ با دندان، لبه فنجان را گاز گرفت.

نمي خواست احساسش را نشان دهد، نمي خواست گريه کند، حتي اگر از فشردن چشم هايش بر هم، کور مي شد. اما گونه هايش رنگ باخته بود.

وقتي قهوه اش را تمام کرد. خانم باتلر فنجان را از او گرفت و به فروشنده که سرش خيلي شلوغ بود داد.

"پول خرد ندارم لطفا خردش کن."

يک اسکناس پنج دلاري به فروشنده داد. فروشنده بدون اينکه حرفي بزند فنجان ها را در سطل اب فرو کرد و چرخاند و روي ميز گذاشت، دستش را با پيش بند خشک کرد و اسکناس را گرفت و به درون يک کيف چرمي که به کمرش بسته بود فرو کرد و بدون اينکه نگاه کند يک اسکناس يک دلاري بيرون کشيد و به خانم باتلر داد: بفرماييد ميس باتلر. اميدوارم خوشتان امده باشد.

اسکارلت حيرت کرد. دو دلار براي يک فنجان قهوه! مي توانيم با دو دلار بهترين چکه ها را از خيابان کينگ بخريم.

"هميشه خوشم مياد، سوکي به خصوص که بخواهم پول غذايي را هم که نخوردم روي ان بدم. واقعا از اينکه اين جوري ما را مي چاپي خجالت نمي کشي:؟"

سوکي خنديد. دندان هاي سفيدش در مقابل پوست قهوه اي او جلوه خاصي داشت: نه مادام ، مطمئن باشيد که خجالت نمي کشم به کتاب خدا قسم مي خورم که شب ها هم راحت مي خوابم.

همه خنديدند، اغلب مشتريانش با او از اين شوخي ها مي کردند.

الينور با نگاه دنبال سيلي گشت و وقتي او را يافت گفت: راه بيفت عزيزم، اسکارلت. امروز ،يک ليست دور و دراز داريم. بايد قبل از اينکه همه چيز ها را ببرند مقداري خريد کنيم. 

اسکارلت به همراه الينور به ته بازار رفت. ميز هاي بزرگ اهني کنار هم چيده شده بود. رويش انواع حيوانات دريايي که بوي تندي از انها بر مي خواست ديده مي شد. رايحه نامطبوع، مشام اسکارلت را ازار داد. به ميزها نگاه کرد، فکر مي کرد به اندازه کافي با انواع ماهي ها اشنايي دارد. گربه ماهي هاي زشت پر استخوان در رودخانه اي که ازکنار تارا مي گذشت فراوان بودند، يادش امد که وقتي غذايي براي خوردن نداشتند مجبور بودند گربه ماهي بخورند. چرا واقعا مردم اين موجودات زشت و بدترکيب را مي خورند؟ مگر چيزي براي خوردن ندارند؟ زناني که دستکش به دست داشتند ماهي ها را در تشت ها زير و رو مي کردند. اوه چه بدبختي! ميس الينور مي خواست او را به يک يک انها معرفي کند. اسکارلت لبخندش را احساس کرد.

بانوي پير با موهاي سفيد مشغول ور رفتن با ماهي هاي نقره اي رنگ بود.

"خيلي دوست دارم با او اشنا بشوم الينور. نظرت در مورد اين ماهي فلوندر چپه؟ اول مي خواستم کله گوسفندي بگيرم ولي هنوز نياورده اند، و من نمي توانم منتظر باشم. نمي دانم اين قايق هاي ماهيگيري چرا کار شان را سر وقت انجام نمي دهند. دريا که طوفاني نبوده. مستخدم من نزديک بود امروز صبح کله ام را بکند."

"من خودم ماهي فلوندر را ترجيح مي دهم ميني اگر سس بزني خيلي بهتر مي شود. بگذار همسر رت را به ات معرفي کنم. اسکارلت، اين هم خانم ونت ورث."

"حالت چطوره اسکارلت، بگو ببينم ايا اين فلوندر به نظرت خوبه؟"

ماهي فلوندر به نظر او نفرت انگيز مي رسيد ولي گفت: من از طرفداران فلوندر هستم. اميدوار بود دوست ميس الينور نظر او را جويا نشود. حتي نمي دانست که ماهي فلوندر چه جور ماهي بود ولي دلش سوخت ، حالا خوب يا بد. در طول يک ساعت بعدي اسکارلت به بيش از بيست نفر از بانوان محترم چارلزتون و تعداد زيادي ماهي از انواع مختلف معرفي شد. باعث شد اطلاعاتش در مورد غذاهاي دريايي زياد شود. خانم باتلر مي خواست خرچنگ بخرد، به چند فروشنده سر زد، تا بالاخره هشت خرچنگ خريد. "فکر مي کنم احساس خوبي به اينها نداري ولي سوپ خرچنگ خيلي خوشمزه است به شرط اينکه با خرچنگ نر درست نشود. اگر تخم خرچنگ باشه سوپ خوشمزه تر مي شود، پيدا کردن خرچگ ماده در اين فصل از سال مشکل است، اما به زحمتش مي ارزد."

اسکارلت اهميت نمي داد خرچنگ ها زنده بودند. در طشت روي هم انباشته شده بودند و از سر وکول هم بالا مي رفتند، به پشت هم سوار مي شدند و وقتي روي هم قرار مي گرفتند صدايي ناراحت کننده از انها به گوش مي رسيد،مي خواستند از طشت بيرون بيايند. حالا مي توانست صداي انها را در زنبيل سيلي هم بشنود به روزنامه اي که روي انها انداخته بودند فشار مي اوردند. ميگوها بدتر بودند حتي وقتي که ديگر جان در بدنشان نبود، چشم هايشان به توپي شبيه بود که روي دودکش قرار گرفته باشد، سبيل هاي بلند، شاخک و شکم هاي توپي شکل داشتند. نمي توانست باور کند که روزي چنين چيزهايي را بخورد و از انها لذت ببرد.

صدف ها او را ناراحت نمي کرد لااقل فقط شبيه سنگ هاي کثيف بودند. ولي وقتي خانم باتلر با چاقو يکي از انها را بازکرد، اسکارلت احساس کرد معده اش اشوب مي شود. با خود فکر کرد که بيشتر به فضله عقاب مي ماند که در اب گنديده اي افتاده باشد.

گذشته از غذا هاي دريايي مگس هايي که روي روزنامه کهنه و خون الود مي نشستند حال او را به هم مي زد. وقتي به پرنده هاي پراکنده اي رسيدند که از پا اويزان شده بودند، باز هم حالش بد شد پرنده هايي هم بودند که هنوز پرهايشان کنده نشده بود و گوشه اي افتاده بودند.

خانم باتلر گفت: از اين پرها خوشت مياد؟ اگر بخواهي مي تواني داشته باشي. بعد مدتي با زن چاق فروشنده چانه زد وبالاخره خودش به کندن پرها مشغول شد. اسکارلت نگاهي به اطراف انداخت و صورت ميمون گونه سالي بروتون را ديد.

"صبح به خير خانم بروتون."

"صبح به خير اسکارلت، ممکن است بگويد چرا الينور دارد تيکه هاي غير قابل خوردن پرنده ها رو مي خرد؟ يا شايد يکي بالاخره راه و رسم پختن پرها را کشف کرده؟ من چند تا بالش دارم که در حال حاضر ازشون استفاده نمي کنم."

اسکارلت توضيح داد که الينور پرها را براي چه مي خواهد. احساس مي کرد صورتش قرمز شده ، شايد در چارلزتون رسم است که کلاه را با چيز هاي زينتي ديگري ارايش مي دهند.

سالي با شوق فراوان گفت: عجب فکر خوبي! بعد دست هايش را به هم زد وگفت: من هم يک کلاه سواري دارم که مي شود با روبان و پر ان را قشنگتر کرد، اگر بتوانم پيدايش کنم، چون خيلي وقت است که از ان استفاده نمي کنم، نمي دانم کجا گذاشتمش. تو سواري مي کني اسکارلت؟

اسکارلت جواب داد: چند سالي است که نه. از ... سعي کرد به خاطر اورد. سالي دنباله حرفش راگرفت: از جنگ به اين طرف ، من هم همين طور، مي دانم دلم براي سواري خيلي تنگ شده.

خانم باتلر به کنار انها امد: دلت براي چي تنگ شده؟ پرها را به سيلي داد. يک تکه نخ ببند دوراينها. مواظب باش انها را نشکني. بعد ادامه داد:

معذرت مي خواهم. و با خنده اضافه کرد: من دلم براي سوسيس هاي بروتون تنگ شده. و انگاه با سيلي که او هم مي خنديد دور شد.

سالي در جواب نگاه تعجب اميز اسکارلت، خنديد وگفت:

تعجب نکن. ديوانه نشده. بهترين سوسيسي هاي دنيا روز هاي شنبه فروخته مي شود. خيلي هم زود تمام مي شود. مردي که انها را درست مي کند پادوي ما بوده. برده بود. اسمش لوکولوس بود. بعد از اينکه ازاد شد به دنبال اسمش بروتون اضافه کرد اسمش شد لوکولوس بروتون. خيلي از برده ها همين کار را کردند. بنابراين اشرافيت چارلزتون را مي تواني توي تمام نام هاي خانوادگي پيدا کني. البته در اينجا تعدادي هم هستند که نام فاميلشان لينکلن است. بيا برويم اسکارلت، بايد سبزي هايم را بردارم. الينور خودش پيدايمان مي کند.

سالي در مقابل ميز پياز ايستاد" اين ليلاي لعنتي کجاست؟ اه اينجايي. اسکارلت، اين موجود کوچولوي ظريف، البته اگر اين حرف درست باشد، خانه مرا همچنين اداره مي کرد، مثل اينکه ايوان مخوف بود. اين خانم باتلره، همسر آقاي رت،" مستخدم جوان و خوشگل متواضعانه احترام گذاشت.

"خانم سالي، ما خيلي پياز لازم داريم. براي ترشي کنگر."

"مي شنوي اسکارلت ، فکر مي کند من پير شدم و چيزي سرم نمي شود. خودم مي دانم که به پياز زيادي احتياج داريم."

سالي يکي از پاکت هاي قهوه اي رنگ روي ميز را برداشت و مشغول ريختن پياز توي ان شد. اسکارلت با تعجب به سالي مي نگريست ولي بالاخره طاقت نياورد و دستش را روي پاکت گذاشت.

"معذرت مي خواهم خانم بروتون، اين پياز ها خوب نيست."

"خوب نيست؟ چطور ممکن است اين پياز ها خوب نباشد؟"

اسکارلت گفت: خيلي تازه به نظر مي رسند ولي عطر ندارند، زود تر از موعد مقرر از خاک بيرون اورده اند. من خودم هم همين اشتباه را مي کردم. وقتي مجبور شدم زمين هايمان را خودم اداره کنم، مقداري پياز کاشتم. چون چيزي درباره کاشتن اين جور چيزها نمي دانستم، به محض اينکه بوته انها قهوه اي رنگ مي شد، از خاک بيرون مي اوردم. متاسفانه خيلي زود فاسد مي شدند. اولش خيلي تازه و خوشکل بودند. انها را مي پختيم يا سرخ مي کرديم اما اصلا مزه نداشتند. ولي بعد که خواستم زمين را شخم بزنم و چيز ديگري بکارم، به مقداري پياز برخوردم که يادم رفته بود در بياورم. ان پيازي بود که مي بايست باشد. در واقع پياز به زمان احتياج دارد تا مزه پيدا کند. به شما نشان مي دهم که پياز خوب چطوري بايد باشد.

اسکارلت به پياز ها نگاه کرد، بعضي از انها را بر مي داشت و بو مي کرد" اينها پيازي است که به درد شما مي خورد." نگاهش مبارزه جويانه بود. "مي تواني فکر کني من يک دهاتي بي دست و پا هستم ، ولي از کثيف شدن دست هايم وقتي که مجبور بشوم، خجالت نمي کشم. شما چارلزتوني هاي بالانشين فکر مي کنيد همه چيز را مي دانيد و همه کار بلديد، ولي اين طور نيست."

سالي گفت: متشکرم. نگاه او تشکراميز بود: خيلي خوشحالم. در مورد تو اشتباه مي کردم اسکارلت. فکر نمي کردم که تو به اين زيبايي، کاري هم بلد باشي ديگر چه مي کاشتي؟ دلم مي خواهد درباره کرفس هم چيز هايي ياد بگيرم.

اسکارلت چهره سالي را ور انداز کرد. شوق همراه با احترامي در ان ديد: کاشتن کرفس براي من يک کار رويايي بود. از کرفس خيلي خوشم مي آيد. دلم مي خواست هزار تا دهان داشتم و هي مي خوردم. ولي زياد کرفس نمي کاشتيم اطلاعات من بيشتر درباره سيب زميني هندي، ديگه... هويج، سيب زميني سفيد و شلغم است. همين طور پنبه. اگر هم لاف مي زد مهم نبود. حاضر بود شرط ببندد که هيچ زني در چارلزتون در افتاب سوزان براي کاشتن پنبه، عرق نريخته بود. نگاه سالي بروتون پر از احترام بود. گفت: پس تو بايد خيلي سختي کشيده باشي

"گرسنه بوديم، شکممان بايد پر مي شد." اسکارلت به جدال با گذشته رفت: خدا را شکرکه حالا همه ان حوادث را پشت سرگذاشتيم. بعد خنديد. سالي بروتون دلداريش داد. اسکارلت ادامه داد: همين حوادث بود که من را به کاشتن اين جور چيزها وادار مي کرد. خوب من هم خيلي چيزها ياد گرفتم. يک روز رت گفت ادم هاي زيادي هستند که در رستوراني شراب هاي نامرغوب را پس مي فرستند. ولي من تنها کسي بودم که يک دفعه هويج بد را پس فرستادم. در زيبا ترين رستوران نيواورلئان بود. غوغايي به پا شد.

سالي با صداي بلند خنديد: فکر مي کنم ان رستوران را مي شناسم. به من بگو. ايا اين رستوران يک گارسون نداشت که وقتي مي خواست دستمال سفره را مرتب کند دماغش ان قدر گنده بود که جلوي چشماشو مي گرفت.

اسکارلت خنديد: بعد هم عصباني مي شد و دستمال را پرت مي کرد و يکبار هم انداخت توي غذاي يکي از مشتري ها. بدبختانه غذاي ان بيچاره هم استيکي بود که با سس شراب داشت جلوي چشم خودش توي تاوه سرخ مي شد.

سالي از خنده ريسه رفت و توي حرفش پريد: ... و دستمال سفره اتش گرفت.

اسکارلت در حالي که مي خنديد با سر تصديق کرد. بعد گفت: اوه خداي من.

سالي گفت: حاضر بودم يک چشمم را بدهم و انجا باشم.

الينور باتلر به انها پيوست: شماها راجع به چي حرف مي زنيد؟ مي ديدم که فقط مي خنديديد. بروتون فقط دو پوند موسير داشت، ان را هم براي خانم ميني ونت ورث نگه داشته بود.

سالي گفت: اسکارلت به ات مي گه.

هنوز مي خنديد: اين دختر تو خيلي بي نظيره، الينور. ولي من حالا مجبورم بروم.

دستش را روي پيازهايي که اسکارلت پيشنهاد کرده بود گذاشت: همه را مي خوام لنا. بريزش توي ساک. پسرت چطوره؟ هنوز همان طور گريه مي کند؟ و قبل از اينکه منتظر جواب او بشود، رويش را به طرف اسکارلت کرد و گفت: دلم مي خواهد من را سالي صدا کني و به ديدن من بيايي. چهارشنبه خانه هستم، اولين چهارشنبه هر ماه، بعد از ظهر.

اسکارلت از رسوم خبر نداشت ولي مجبور بود درباره انها چيزهايي ياد بگيرد، چيزهايي که در جامعه چارلزتون بسيار پسنديده بود. درهايي که قرار بود به شکل مودبانه اي به روي عروس الينور باتلر، ارام ارام باز شود ناگهان توسط سالي بروتون چهار طاق باز شد.

الينور باتلر با خوشحالي نظر اسکارلت را در مورد سيب زميني ها و هويج هايي که مي خواست بخرد پذيرفت، و اقلام ديگري هم مثل ارد ذرت، بلغور، ارد گندم و برنج هم خريد و اخر سر، کره، خامه، شير و تخم مرغ نيز به انها اضافه شد. زنبيل سيلي ديگر جا نداشت: مجبوريم همه چيز را بيرون بياوريم و دوباره بچينيم. خانم باتلر دلش براي سيلي مي سوخت.

اسکارلت گفت: يک خورده اش را هم بده به من بياورم. دلش مي خواست هرچه زودتر بروند. اصلا حوصله نداشت دوباره به يکي از دوستان خانم باتلر معرفي شود. خروج از ميان انبوه سبزي ها و بساط شيرفروش و ساير لبنيات بيش از يک ساعت طول کشيد، فروشندگان را علامت گذاري مي کرد زيرا مي دانست در اينده بايد از انها خريد کند. خانم باتلر زياد چانه نمي زد. اسکارلت مطمئن بود که مي تواند بهتر چانه بزند و پول کمتري بپردازد. مي توانست سرگرمي خوبي باشد. در راه مقداري از اجناس را از سيلي گرفت تا بار او را کمي سبک تر کند، ولي نه ماهي ها را، چون حالش به هم مي خورد.

ناهار خيلي به او چسبيد. احساس کرد ديگراز غذا هاي دريايي بدش نمي آيد. سوپ خرچنگ ماده انقدر خوشمزه شده بود که حيرت کرد. تا حالا چنين غذاي خوشمزه اي نخورده بود مگر در نيواورلئان،. البته! به ياد مي اورد که رت هر غذايي را که مي اوردند به او معرفي مي کرد. او انواع غذاها را مي شناخت اسکارلت يک بشقاب ديگر سوپ خورد و از هر قاشق ان لذت برد و بعد کمي هم از غذا هاي ديگر و البته دسر به طور کامل، که عبارت بود از سالاد ميوه با گردوهاي درشت که رويش خامه ريخته بودند.

ان روز بعد از ظهر براي اولين بار در زندگي رودل کرد ولي نه از پرخوري. علتش اولالي و پولين بودند: ما داريم مي رويم به ديدن کارين. انها وقتي که اسکارلت داشت دسرش را تمام مي کرد، وارد شدند پولين گفت: فکر کرديم اسکارلت دلش مي خواهد که با ما بيايد.

اسکارلت ناگهان حالتي به خود گرفت که نشان مي داد حالش زياد خوب نيست و ممکن است چند ساعتي ادامه داشته باشد و نياز باشد که استراحت کند. اولالي اهي کشيد و ترديد نشان داد، معلوم بود که زياد هم به حرف اسکارلت اطمينان ندارد.

کارين! اصلا دلش نمي خواست کارين را ببيند، اما نمي توانست بر زبان آورد، خاله هايش ممکن بود غش کنند.

با ناله گفت: خاله جون، خيلي دلم مي خواست مي امدم، ولي احساس مي کنم حالم خوب نيست، فکر مي کنم يک دستمال خيس و خنک روي پيشانيم بگذارم و دراز بکشم. چشمانش را بست و ادامه داد:مي دانيد که چه مي گويم. بگذار فکر کنند که من ناراحتي زنانه دارم، انها مهربان تر از ان هستند که سوالي بکنند.

حدسش درست بود. انها با عجله خداحافظي کردند، اسکارلت تا دم در با انها رفت طوري قدم بر مي داشت که گويي ناراحتي معده دارد. اولالي اهسته روي شانه اش زد و گفت: حالا برو خوب، استراحت کن عزيزم و او را بوسيد.

اسکارلت فروتنانه سر تکان داد. خاله دنباله حرف را گرفت: و فردا صبح ساعت نه و نيم به خانه ما بيا، بيشتر از نيم ساعت تا سنت ماري راه نيست، فردا شنبه است بايد برويم کليسا.

اسکارلت دهانش از ترس باز ماند، به انها خيره نگاه مي کرد. هيچ وقت از خاطرش خطور نکرده بود که بايد به کليسا هم برود.

بعدازظهر به بستر رفت، حالش خوب نبود. يک بطري اب جوش روي شکمش گذاشت. سوء هاضمه برايش ناراحت کننده بود، تازگي هم داشت، قبلا اين حالت به او دست نداده بود، مي ترسيد. ولي وقتي بيشتر فکر کرد، ديد از خدا بيشتر مي ترسد.

الن اوهارا يک کاتوليک به تمام معني بود و سعي اش را به کار مي برد تا مذهب، يکي از ارکان حياتي زندگي در تارا باشد. غروب ها هميشه مراسم دعا برگزار مي شد، او مي خواند و ديگران تحليلش را پاسخ مي دادند. دائما به دخترانش ياد اوري مي کرد که مسيحي خوب کسي است که وظايفش را در مقابل خداوند با سربلندي انجام دهد. گاهي که اشکالي در کار تارا پيش مي امد الن افسرده مي شد و فکر مي کرد پشتيباني و دلداري کليسا را از دست داده است. ارام ارام کوشش مي کرد محبت کليسا را در دل دختران خود به وجود اورد. در ان روزها اسکارلت دوازده سال داشت و به اتفاق خواهرش مجبور بود دستورات مادر را براي ياد گرفتن مسائل مذهبي که خودش صبورانه به انها اموزش مي داد اطاعت کند.

حالا اسکارلت خود را مقصر مي دانست زيرا سال ها بود که دستورات مذهبي را فراموش کرده بود. حتما مادرش در بهشت دارد به حال او گريه مي کند. چرا خواهران مادرش بايد در چارلزتون زندگي کنند؟ در اتلانتا هيچ کس از او انتظار نداشت به کليسا برود و در مراسم نماز و عشاء رباني شرکت کند. ميس باتلر شايد ناراحت نمي شد و غر نمي زد و شايد هم مي خواست اسکارلت همراه او به کليساي اسقفي برود، اين ديگر از همه بدتر بود. اما شايد زياد هم بد نبود. به شکلي کاملا مبهم و نامعلوم فکر مي کرد خداوند توجهي به کليساي پروتستان ندارد و به اتفاقاتي که در ان مي افتد اهميتي نمي دهد. ولي به محض اينکه به کليساي سنت ماري وارد شود او فورا مي فهمد که بنده اي گناهکار به کليسا امده، بنده اي که سال هاست به گناهان خود اعتراف نکرده، از... از يادش نمي امد از کي اعتراف نکرده... مايل نبود در مراسم عشاء رباني شرکت کند و ديگران مي خواستند بدانند چرا؟ وقتي بچه بود الن از فرشتگان نگهبان او سخن گفته بود. حالا آنها را مي ديد که همگي اخم کرده و چهره در هم کشيده اند. اسکارلت لحاف را روي سرش کشيد.

اعتقاد او به مذهب، بيمارگونه و ناشي از خرافه پرستي بود مثل انسان هاي عصر حجر. فقط مي دانست که مي ترسد، عصباني و غمگين از اينکه اين طور بر سر دو راهي قرار گرفته و به دام افتاده است. چه بايد بکند؟

صورت ارام و روشن مادرش را در نور شمع به ياد مي اورد. هميشه به خانواده و مستخدمينش مي گفت، خداوند بره هاي گمشده را دوست دارد ، ولي اين هم براي او تسکيني نبود و غمش را کاهش نمي داد. هيچ راهي به نظرش نمي رسيد که بتواند از رفتن به کليسا شانه خالي کند.

اين ديگر چه بود؟ ان هم وقتي که همه چيز مي رفت درست شود . خانم باتلر به او گفته بود که سالي بروتون مي خواهد يک مهماني ورق بازي بدهد و مطمئن بود که اسکارلت هم دعوت خواهد شد.

16

اسکارلت تصميم گرفت به کليسا برود. در کمال تعجب ديد که مراسم کليسا و دعاي دسته جمعي مردم و اواز هاي گروه خوانندگان براي او ارامش بخش است، احساس مي کرد همه دوستان او هستند، دوستان قديم در زندگي جديد. به راحتي مادرش را در مقابل خود مجسم مي کرد که نام پدر و پسر را بر زبان مي راند و با دانه هاي تسبيح که براي او بسيار اشنا بود. حساب دعا هاي خود را نگه مي داشت، انگشتانش با استادي تمام دانه ها را يک به يک مي انداخت. مطمئن بود که الن از بهشت او را مي بيند، او را مي ديد که در مقابل خداوند زانو زده و- پدر ما را که در اسمان است- ذکر مي گويد و اين دردش را تسکين مي داد غم هايش را کم مي کرد و احساس خوبي در او به وجود مي اورد.

پس به گناهان خود نيز اعتراف کرد و همين طور رفت که کارين را ببيند. هر دو از ديدن هم شگفت زده شدند. اسکارلت هميشه فکرمي کرد که صومعه دژي است رفيع که دروازه هايش بسته است و راهبه ها شب و روز مشغول شستن سنگ هاي کف راهرو ها و اتاق ها هستند. در چارلزتون خواهران راهبه در يک خانه بزرگ اجري، زندگي مي کردند و در اتاق رقص بزرگ و زيبايش به تدريس بچه هاي کو-ک مشغول بودند.

کارين از موقعيتي که داشت بسيار خوشحال بود. ديگر ان دختر ساکت و گوشه گيري که اسکارلت به ياد مي اورد نبود، اصلا به کودکي خود شباهت نداشت. اسکارلت چطور مي توانست از اين غريبه عصباني باشد؟ به خصوص که از او بزرگ تر بود. کارين کوچک ترين خواهرش بود. کارين- خواهر ماري ژوزف_ازديدن اسکارلت بيش از اندازه شاد شد. اسکارلت نيز از محبت او احساس گرمي کرد. اگر سوالن کمي مثل کارين محبت نشان مي داد، اسکارلت هرگز خود را در تارا مغموم و دل شکسته احساس نمي کرد. ملاقات با کارين و نوشيدن چاي با او در باغ زيباي صومعه حالش را بهتر کرد، شادي غيرقابل انتظاري در او به وجود اورد، اگرچه کارين انقدر از دختران کوچکي که شاگرد او بودند حرف زد که اسکارلت نزديک بود بخوابد.

اسکارلت نفهميد که وقت چطور گذشت، بعد از مراسم کليسا براي صرف صبحانه همراه خاله هايش به خانه انها رفت. و چاي سه شنبه بعدازظهر هم با کارين، با اينکه اسکارلت به زحمت توانسته بود وقت براي ان پيدا کند، لذت بخش بود.

چون سرش خيلي شلوغ بود.

يک هفته بعد از اينکه اسکارلت راهنمايي هاي گران بهايي در مورد پياز به سالي بروتون کرده سيل دعوت نامه ها به خانه الينور باتلر سرازير شد. الينور از سالي سپاسگزار بود يا لااقل اسکارلت چنين فکر مي کرد. سالي بروتون سمبل زندگي چارلزتوني بود. اما الينور نگران اسکارلت بود زيرا تمام راه و روش زندگي چارلزتوني را نمي دانست. حتي در شرايط ساده زندگي. پس از جنگ جرياني از قواعد و رسوم نامعين اخلاقي، مثل ريگ روان در جامعه به حرکت در امد و ادم هاي بي احتياط را با زياده روي در اصول تربيت و اخلاق به دام انداخت.

الينور سعي کرد اسکارلت را راهنمايي کند: عزيزم ، نيازي نيست که به همه اين دعوت ها جواب مثبت بدهي، کافي است که کارت خودت را بفرستي و تشکر کني و اطلاع بدهي که متاسفانه نمي تواني در جمع انان حاضر شوي.

اسکارلت گفت: درست است که اين کارت ها تا شده اند، ولي من فکر مي کردم به اين دليل است که انها قديمي اند و صاحبان شان از سابق انها را داشته اند. نمي دانستم که شکل و شمايل کارت باعث شده که شما فکر کنيد خيلي از اين آدم ها قابل معاشرت نيستند. من تصميم دارم ديدن همه انها بروم. به علاوه از ديدن کساني که مي خواهند دوست من باشند خوشحال مي شوم.

الينور زبانش را نگه داشت واقعيت اين بود که اغلب اين کارت هاي دعوت قديمي بودند.هيچ کس نمي توانست کارت جديد چاپ کند، تقريبا هيچ کس آنهايي هم که کارت جديد چاپ مي کردند کاري به کار ديگران نداشتند، داشتن کارت تازه امتيازي نبود. در چارلزتون رسم بود تمام کارت هاي دعوت يا ملاقات را در يک سيني جمع مي کردند و در جلوي در ورودي مي گذاشتند تا پيش چشم باشد و فراموش نکنند که به دعوت صاحب کارت پاسخ دهند. الينور تعميم گرفت او را راحت بگذارد و ذهنش را دربا ره اين مسائل کوچک و در عين حال پيچيده مغشوش نکند. فرزند عزيز او جعبه اي داشت که بيش از صد کارت نو در آن بود، آنها را با خود از آتلانتا آورده بود. هنوز لفاف کاغذي بعضي از آنها پاره نشده بود. براي زماني طولاني کافي به نظر مي رسيد. در چهره اسکارلت نشانه اي از تصميم ديد، همان نشانه اي را که در رت ديده بود. وقتي سه سالش بود و مي خواست از درخت بلوط بزرگ بالا برود.

نگراني الينور باتلر موردي نداشت. سالي بروتون خيالش را راحت کرد."اين دختر چيزي درباره روابط آدم ها در چارلزتون نمي داند، به هوتن تورها مي ماند ولي قوي و نيرومند است. حتما طاقت مي آورد، خوب مبارزه مي کند و کنجکاو و جستجوگر است. در جنوب ما به اين آدم ها خيلي احتياج داريم. بله، حتي اينجا در چارلزتون. شايد هم به خصوص در چارلزتون. من مسئوليتش را به عهده مي گيرم. اميدوارم همه دوستان من به او خوشامد بگويند."

به زودي روز هاي پر مشغله اسکارلت آغاز شد. روزها فعاليتش با صرف حدود يک ساعت يا بيشتر در بازار آغاز مي شد و بعد يک صبحانه مفصل در خانه، معمولا سر ميز صبحانه سوسيس هاي بروتون هم ديده مي شد،ساعت ده لباس مي پوشيد و از خانه خارج مي شد. پانسي را همراه مي برد و او کيف مخصوص کارت هايش را و مقداري آب نبات حمل مي کرد و در وقت هايي که از قبل مشخص شده بود به دوستان تازه سر مي زد. قبل از اينکه براي ناهار به خانه بازگردد، وقت کافي براي پنج ملاقات داشت. بعد ازظهرها معمولا با ميس الن در خانه از دوستان پذيرايي مي کرد و يا با او به گردش و خريد در خيابان کينگ مي پرداخت.

اسکارلت اين سرگرمي ها و فعاليت ها را دوست داشت. بيشتر از توجهي که به او مي شد لذت مي برد. اما بيشترين لذت او وقتي بود که نام رت را از زبان ديگران مي شنيد. چند پيرزن بودند که از رت انتقاد مي کردند. کارهايي را که در جواني مي کرد به ياد داشتند. هرگز او را نبخشيده بودند و حاضر نبودند فراموش کنند ولي اغلب بانوان گناهان اورا به ياد نداشتند، آنچه را که او انجام داده بود از خاطر برده بودند. رت حالا عاقل شده بود سنش بيشتر شده بود، تنبيه شده بوده، ادب شده بود و مادرش به او اعتماد داشت. بانواني که پسران خود را در جنگ از دست داده بودند، شادي الينور باتلر را درک مي کردند.

زنان جوان تر به اسکارلت با حسد مي نگريستند ولي حسادت خود را پنهان مي کردند. از گفتن شايعات درباره رت ، هنگامي که بدون خبر چارلزتون را ترک کرد، لذت مي بردند بعضي از قول شوهرانشان مي گفتند که رت به يک گروه سياسي براي براداختن حکومت اوباشان و شرخرها در پايتخت ايالت، کمک مالي مي کرده است. تمام آنها داستان هايي از کارهاي رت در هنگام جنگ داشتند و با غرور تعريف مي کردند. وقتي راجع به رت حرف مي زدند حالت مخصوص در چهره شان ديده مي شد، حالتي آميخته با کنجکاوي و احساس شاعرانه و رويايي. رت در نظر آنها بيش از يک مرد بود. مردي بود که با اسطوره در آميخته بود و شوهر اسکارلت بود. چطور مي شد که به اسکارلت حسادت نکنند.

با وجود اين سرگرمي ها اسکارلت احساس مي کرد بهترين اوقات عمرش را مي گذراند و اينها روزهاي خوبي براي او بودند. اين مجامع و انجمن هاي دوستانه همان چيزي بود که نياز داشت ، به خصوص بعد از تنهايي وحشت انگيز اتلانتا، و به زودي نااميدي هايي راکه احساس کرده بود فراموش کرد. آتلانتا در مورد او اشتباه کرده بود، فقط همين. در چارلزتون کاري نکرده بود که کسي از او بدش بيايد يا اينکه او رادوست نداشته باشند همه او را دوست داشتند، پس چرا دعوتش نکنند؟

اين افکار برايش سخت لذت بخش بود. اغلب خودش را با اين انديشه ها سرگرم مي کرد. وقتي به دعوتي جواب مثبت مي داد يا به همراهي خانم باتلر دعوتي دريافت مي کرد يا با دوست برگزيده اش، آن هامپتون در کنفدراسيون خانه ملاقات مي کرد و به هنگام نوشيدن قهوه با او حرف مي زد، آرزو مي کرد که کاش رت اينجا بود و او را مي ديد. گاهي اوقات نگاهي سريع به اطرافش مي انداخت. تصور مي کرد رت حضور دارد. چقدر دلش مي خواست اين طور مي شد. آه چه مي شد که به خانه بر ميگشت!

بعد از شام وقتي کنار الينور مي نشست و با شوق تمام به سخنان او گوش مي داد، بيشتر رت را نزديک خود احساس مي کرد. دلش مي خواست بداند که رت وقتي بچه بود چه مي کرد، چه مي گفت.

اسکارلت از داستان هاي ديگر خانم باتلر هم خوشش مي آمد. بعضي اوقات هر دو با هم مي خنديدند. داستان هاي خانم باتلر گاهي آنقدر خنده دار بود که هيچ کدام نمي توانستند از خنده شديد خود جلوگيري کنند. الينور باتلر مثل ديگر دوستان چارلزتوني خود در کودکي معلم سرخانه داشت و تجربيات دوران جواني و بعد از آن را از مسافرت هاي متعدد به دست آورده بود. خوب درس خوانده بود ولي قواي ذهني و عقلاني قابل توجهي نداشت، در واقع روشنفکر نبود. به چند زبان تا حد رفع احتياج آشنا بود ولي تلفظ بدي داشت، خشن حرف مي زد. به لندن، پاريس، رم و فلورانس سفر کرده بود اما فقط آثار تاريخي و مغازه هاي لوکس را ديده بود. نماينده واقعي نسل و طبقه خود بود. در قوانين پدر و مادرو شوهرش هرگز ترديد نکرده بود. هيچ سوالي درباره آنها برايش به وجود نيامده بود، و بدون شکايت و با وسواس فراوان وظايفش را انجام داده بود.

چيزي که او را از ديگر دوستان هم طبقه اش متمايز مي کرد شوخ طبعي کامل و رام نشدني او بود. از آنچه زندگي به او داده بود لذت مي برد و مي توانست حال و هواي آدم ها را فورا تشخيص دهد، در رفتار آنان دقت کند و نکات جالب توجه را در ذهن خود نگه دارد و آنها را با اتفاقات زندگي خود درآميزد و داستان هاي شنيدني و جالبي از جنوب آمريکا به وجود آورد. اين داستان ها را اغلب حوادث زندگي خويشاوندان و همسايگان او تشکيل مي دادند.

اسکارلت که به داستان هاي او گوش مي داد مي توانست او را شهرزاد خود بداند. نمي توانست تشخيص دهد که الينور غيرمستقيم مي کوشد تا ذهن و قلب او را التيام بخشد. الينور آن آسيب پذيري و در عين حال شهامتي که رت را به سوي اسکارلت کشيده بود در وجود او مي ديد. همچنين در ازدواج آنان مشکلي مي ديد که رت نمي خواست براي آن کاري بکند. بدون اينکه کسي به او گفته باشد مي دانست که اسکارلت نااميدانه مي کوشد او را بازگرداند با دلائلي که مخصوص خودش بود او هم مشتاق بود شايد بيش از اسکارلت، که اين آشتي صورت گيرد. مطمئن نبود که اسکارلت مي تواند رت را خوشحال کند يا نه، ولي با تمام قلب ايمان داشت که يک بچه ديگر، سلامت اين ازدواج را تضمين مي کند. رت بوني را پيش او آورده بود و الينور هرگز لذت وجود بوني را از ياد نمي برد. آن دختر کوچک را دوست داشت، حتي بيش از پسر خودش و مي دانست که رت هم از وجود بوني بسيار خوشحال است. آرزو مي کرد که شادي باز هم در قلب رت خانه کند و خودش هم يک مرتبه ديگر لذت سابق را به دست آورد. تصميم داشت با تمام قدرت به اين هدف برسد.

بيش از يک ماه بود که اسکارلت در چارلزتون مي زيست. و آنقدر سرگرم بود که نفهميد چقدر حوصله اش سر رفته و خسته شده است. اين اتفاق وقتي افتاد که اسکارلت در خانه سالي بروتون بود، جايي که کمتر حوصله اش سر مي رفت. همه داشتند درباره مد حرف مي زدند. مد چيزي بود که اسکارلت قبلا به آن علاقمند بود و توجه بسيار داشت. اول توجهش به حرف هاي سالي و دوستانش که درباره مد هاي پاريس سخن مي گفتند جلب شد. رت يکبار براي او از پاريس لباسي هديه آورد، هيجان انگيزترين هديه اي که دريافت کرده بود، لباس سبز که رت مي گفت به رنگ چشمانش خيلي مي آ يد، با نوار پهن ابريشمي. به حرف هاي آليس ساويج گوش داد، اگرچه براي اسکارلت غيرقابل قبول بود که پيرزن ضعيفي مثل او يا حتي مثل سالي چيز زيادي درباره لباس بداند . اين پيرزن با صورت چروکيده و سينه صاف هرگز نمي توانست اسکارلت را وادار کند که به حرف هاي او گوش بدهد.

"فروشگاه ورث يادت مي آيد ؟ از ديدن آن قيمت ها نزديک بود روي پله ها غش کنم."

ناگهان ده دوازده صدا با هم شروع به شکايت از قيمت هاي پاريس و بي رحمي خياط هاي آن شهر کردند. همه با هم جدل مي کردند و بعضي ها دليل مي آوردند که پرداخت اين دستمزدها به خياط هاي پاريس براي چنان لباس هايي مي ارزد. تعدادي از آنها هم به ياد دستکش ها، چکمه ها، بادبزن ها و عطر هاي آنجا آه کشيدند.

اسکارلت سرش را به طرف هر صدايي که مي شنيد بر مي گرداند و به حرف هاي صاحب آن توجه مي کرد. وقتي همه مي خنديدند او هم مي خنديد. ولي درباره چيزهاي ديگري مي انديشيد، آيا از آن چاي خوشمزه اي که بعد از ناهار خورده بود چيزي هم براي شام مانده... لباس آبي که يقه سفيد خيلي به آن مي آيد...

رت... به ساعتي که پشت سر سالي بود نگاه کرد. لااقل تا هشت دقيقه ديگر نمي توانست مجلس را ترک کند. و سالي نگاه او را ديد. مجبور بود حواسش را جمع صحبت هاي حاضرين کند.

هشت دقيقه مثل هشت ساعت گذشت.

***

"ميس الينور، فقط درباره مد و لباس حرف زدند. خيلي حوصله ام سر رفته بوده فکر کردم الان ديوانه مي شوم."

اسکارلت توي صندلي راحتي که مقابل صندلي خانم باتلر بود خراب شد. از وقتي که چهار دست لباس به درد بخور خود را با راهنمايي خانم باتلر نزد خياط برده بود و تغييراتي در آن داده بود، مد برايش تازگي نداشت. حتي لباس بالماسکه ديگر اشتياقي در او ايجاد نمي کرد براي مجموعه مهماني هايي که به مدت شش هفته بر گزار مي شد و به زودي فرا مي رسيد فقط دو لباس داشت. هر دو تيره بودند. يکي ابريشمي به رنگ آبي و ديگري مخملي به رنگ شراب. هيچ کدام زينت اضافي نداشتند، ساده و سنگين بودند. مجالس رقص که قرار بود بر گزار شود هميشه پر از موسيقي بود، يک لحظه رقص و موسيقي قطع نمي شد و اسکارلت اشتياق فراواني براي رقص داشت. رت هم تا آن موقع از کشتزارها برمي گشت اين را ميس الينور به او قول داده بود. چه خوب مي شد فصل رقص زود تر فرا مي رسيد و او مجبور نبود انتظار بکشد. سه هفته انتظار، بدون اينکه کاري داشته باشد، فقط بنشيند و با زن ها حرف بزند، به نظر خيلي طولاني مي آمد.

آه، چقدر دلش مي خواست اتفاق جالبي بيفتد.

انتظار اسکارلت خيلي زود بر آورده شد ولي نه آن طور که فکر مي کرد. اتفاقي واقعا وحشتناک بود.

اين حادثه با شايعه اي شروع شد که تمام شهر را به خنده واداشت. ماري اليزابت پيت، دختر ترشيده اي که بيش از چهل سال داشت اعلام کرد، که نيمه شب از خواب پريده و مردي را بالاي سر خود ديده، دستمالي هم مثل جسي جيمز روي صورتش بسته بود.

يکي با بي رحمي گفت: به خدا اگر من چنين چيزي را تا حالا شنيده باشم، او حرف دلش را زده، همين است که من مي گويم. ماري اليزابت، اقلا بيست سال از برادران جيمز بزرگ تر است.

روزنامه ها هم قبلا مطالبي درباره کارهاي غيرقانوني برادران جيمز چاپ کرده بودند.

اما روز بعد داستان جنبه زشتي پيدا کرد. آليس ساويج که او نيز حدود پنجاه سال داست و قبلا دوبار هم ازدواج کرده بود و همه مي دانستند که طبع آرامي دارد و زن معقولي است نيمه شب از خواب پريد و مردي را ديد که در اتاقش ايستاده و به چهره او که با نورمهتاب روشن شده مي نگرد. مرد پرده ها را کنار زده بود تا نور بيشتري به درون بتابد. دستمالي روي صورتش بسته بود. قسمت بالاي صورتش نيز قابل تشخيص نبود زيرا کلاه به سر داشت که سايه اي روي چشمانش انداخته بود و لباس سربازان شمالي را به تن داشت.

خانم ساويج کتابي را که دم دستش بود به طرف او پرتاب کرد. مرد فورا از پنجره بيرون پريد و قبل از اينکه شوهر خانم ساويج وارد اتاق شود فرارکرد.

يک يانکي! ناگهان همه ترسيدند. زناني که تنها بودند به خاطر خودشان مي ترسيدند و زنان شوهردار هم مي ترسيدند و ترسشان بيشتر براي شوهرانشان بود چون اگر مردي يک سرباز يانکي را مجروح مي کرد به زندان مي رفت و حتي ممکن بود به دار آويخته شود. شب بعد و باز هم شب بعد سرباز يانکي بالاي سر زنان ديگر ظاهر شد. در شب سوم خبر هاي بدتري رسيد. آن شب مهتاب بود.

تئودوسيا هاردينگ در تاريکي دست گرمي را روي پستان هايش حس کرد از خواب پريد و وقتي چشم هايش را گشود چيزي جز تار يکي نديد ولي صداي نفس هاي تندي را شنيد و احساس کرد مردي روي او خم شده است. فرياد کشيد و از ترس غش کرد. هيچ کس نمي دانست که بعد از آن چه اتفاقي افتاده است تئودوسيا را پيش دخترعموهايش به سامرويل فرستادند. همه مي گفتند که عقل خود را هم باخته و ديوانه شده است.

نمايند گان مردم چارلزتون، به سرفرماندهي نيرو هاي ارتش مراجعه کردند.

ياشوا آنسون، وکيل مدافع، سخنگوي اين گروه بود. آنها تصميم داشتند هنگام شب، نگهباناني از خودشان در محله قديمي شهر بگذارند، و اگر به غريبه اي برخوردند خودشان اقدام کنند. سرفرماندهي با نگهباني آنان موافقت کرد و اخطار کرد اگر در اين ماجرا يک سرباز شمالي صدمه ببيند مرد يا مرداني را که باعث اين کار شده اند اعدام خواهند شد. هيچ حمله اي نبايد حتي به بهانه محافظت از زنان چارلزتون به سربازان شمالي انجام گيرد.

اسکارلت مي ترسيد. سال ها بود که از آنها مي ترسيد. ترس مثل امواج سهمگين دريا براو مي تاخت. نفرتي عميق نسبت به اشغال گران احساس مي کرد. مثل بقيه مردم چارلزتون از آنها بدش مي آمد، چنان رفتار مي کرد که گويي اصلا آنها را نمي بيند. وقتي براي خريد يا ديدار کسي مي رفت و در خيابان به آنها برخورد مي کرد، سرش را بالا مي گرفت و راهش را مستقيم ادامه مي داد. سربازها به ناچار از سر راهش کنارمي رفتند. هر کدام از آنها مي توانستند آن تجاوزگر شبانه باشند و او مي توانست هر يک را تصور کند که از گوشه اي تاريک بيرون مي پرند.

شب ها از خواب هاي وحشتناک بيدار مي شد و از خاطرات هولناکي که از آنها داشت. بار ها در خواب مي ديد که يک يانکي به زور به تارا آمده و بوي زننده اي از او به مشام مي رسد. دست هاي کثيف و بزرگ او را مي ديد که اثاثه مادرش را به هم مي ريخت و دنبال چيز هاي با ارزش مي گشت. چشمان شهوت بارش به او خيره شده بود. وقتي مي خنديد دندان هاي شکسته اش ديده مي شد. اسکارلت تفنگ را بالا مي آورد و به او شليک مي کرد، خون پاشيده مي شد و سر و صورتش را مي گرفت، صداي وحشتناک گلوله طنين مي يافت. بدن سرباز تکه تکه مي شد و استخوان هايش روي سر اسکارلت مي ريخت

هرگز نتوانسته بود طنين گلوله را از سرش بيرون کند. اين طنين، طنين پيروزي بود.

آه، چه مي شد اگر طپانچه اي داشت و مي توانست از خودش و از ميس الينور در مقابل يانکي ها دفاع کند.

ولي اسلحه در خانه نبود، همه جاي خانه را گشت، کشوها وگنجه ها را، حتي پشت کتاب هاي کتابخانه را، ولي اسلحه اي نبود. بي دفاع و نااميد بود. براي اولين بار در زندگي احساس ضعف مي کرد. قادر نبود حتي مشکلات کوچک را از سر راهش بر دارد. اين حوادث او را فلج کرده بود. از الينور باتلر خواهش کرد که پيغامي براي رت بفرستد و او را خبر کند.

الينور دفع الوقت مي کرد. "البته، البته، البته، حتما خبرش مي کنم. حتما پيامي مي فرستم و داستان مرد وحشتناکي را که شب ها بالاي سر زنان در اتاق خوابشان ظاهر مي شود مي گويم و يادآوري مي کنم که دو زن تنها در يک خانه بزرگ، بي دفاع در انتظار کمک هستند. مستخدمين بعد از شام به خانه خودشان مي روند، به جز مانيگو که پيرمردي بيش نيست و پانسي که دختر ضعيف و کوچکي است.

بله، مي بايست يادداشتي مي نوشت و فورا مي فرستاد با قايق بعدي که گوشت شکار از مزارع مي آورد. اسکارلت گفت:

پس کي ميس باتلر؟ رت تا حالا مي بايست آمده باشد! آن درخت ماگنوليا نردبان خوبي است، هرکسي مي تواند به اساني از آن بالا بيايد و وارد اتاق خواب ما بشود.

اسکارلت وقتي اين کلمات را مي گفت از ترس مي لرزيد .

الينور با محبت دستش را در دست گرفت و چند ضربه آرام به آن زد: به زودي عزيزم اين کار به زودي انجام مي شود. خيلي وقت است که مرغابي نخورديم و کباب مرغابي را من خيلي دوست دارم. رت اين را خوب مي داند، هر وقت قايق بياد. به علاوه اوضاع به زودي درست مي شود. راس و دوستانش هر شب نگهباني مي دهند.

راس! اسکارلت در دل فرياد کشيد. از اين راس باتلر هميشه مست چه کاري ساخته است؟ يا از تمام مردان چارلزتون. اغلب آنها پيرمرداني بيشتر نيستند، يا آن هايي که در جنگ چلاق شده اند يا بچه ها. اگر آنها به درد مي خوردند در اين جنگ احمقانه شکست نمي خوردند. چرا بايد حالا دوباره براي جنگ با يانکي ها ،به آنها اعتماد کرد؟

اسکارلت نمي دانست با اين خوش بيني سخت و غيرقابل نفوذ. خانم باتلر چه بايد بکند.

يراي مدتي به نظر مي رسيد که کار نگهباني موثر است. هيچ گزارشي از حمله سرباز يانکي نرسيد و مردم آرام شدند.

اسکارلت روزها کمتر بيرون مي رفت و کمتر به خاله ها سر مي زد، زيرا حوصله غرغر هاي اولالي را نداشت. الينور يادداشتي را که براي رت نوشته بود پاره کرد. مردم دوباره به کليسا رفتند، به خريد رفتند. دوباره دور هم جمع مي شدند و ورق بازي مي کردند، لباس هاي گرم و پشمي را بيرون مي کشيدند تا هوا بدهند و اگر پاره بود بدوزند و براي فصل سرما آماده شوند. بعد از مدتي اسکارلت هم دوباره ديدارهاي دوستانه خود را تجديد کرد.

در يکي از همين روزها اسکارلت که از ديدار هاي دوستانه اش به خانه بازگشت، گونه هايش برافروخته شده بود و تند راه مي رفت. از مانيگو پرسيد: خانم باتلر کجاست؟ وقتي مانيگو جواب داد که در آشپزخانه است، اسکارلت به سرعت به طرف آشپزخانه دويد. خانم باتلر به اسکارلت که با عجله وارد مي شد نگاه کرد: خبر خوب اسکارلت! امروز صبح نامه از رزماري داشتم. پس فردا مياد.

اسکارلت فورا گفت: بهتره تلگراف کنيد که نياد. صدايش از هيجان مي لرز يد: اون يانکي ديشب رفته بالاي سر هاريت مديسون. الان شنيدم.

نگاهش به ميز آشپزخانه افتاد: مرغابي؟ اين هايي که داريد پاک مي کنيد مرغابيه؟ قايق آمده! من مي توانم با آن بروم و رت را بياورم.

"توي آن قايق چهار تا مرد هستند، درست نيست که تو بروي اسکارلت."

"پانسي را هم با خودم مي برم. چه بخواد و چه نخواد. يک کيف دستي به من بدهيد، يک کمي هم از آن بيسکويت ها. گرسنمه، توي راه مي خورم."

"ولي اسکارلت"

"ديگه ولي ندارد، ميس الينور لطفا يک خرده بيسکويت بدهيد. من مي روم."

چکار دارم مي کنم؟ نبايد در اين راه قدم بگذارم، رت خيلي عصباني مي شود. خودم هم شرمنده مي شوم. خودنمايي، آن هم در شهري که به آن تعلق ندارم کافي است! حداقل مي توانم احترام خودم را حفظ کنم. اين با تمام کارهايي که قبلا کرده ام فرق مي کند.

هزار دفعه در مورد کاري که مي خواست بکند فکر کرد. رت چه خواهد گفت؟ گاهي خودش را در لباسي مي ديد که يقه اش دکمه هاي بزرگي داشت، و در بالا با روباني بسته مي شد. مي ديد که رت دير به خانه آمده. هميشه قبل از خواب موهايش را بروس مي کشيد. رت هميشه موهاي او را دوست داشت. مي گفت گيسوانش جان دارند، زنده اند. بعضي اوقات رت آنها را شانه مي زد، آن روز هاي اول، دوست داشت جرقه هاي آبي رنگ موهايش را ببيند. زماني هم خودش را پشت ميز چاي خوري مي ديد. تکه اي قند در فنجان مي انداخت و قاشق را در ميان انگشتانش مي گرفت. به آرامي با سالي بروتون صحبت مي کرد. احساس مي کرد، در خانه خودش است، چقدر مردم چارلزتون به او لطف دارند، محبت مي کنند. رت دست او را بلند مي کرد و مي بوسيد، انبرکوچکي که با آن قنه را در فنجانش انداخته بود مي افتاد و مهم نبود...

مي ديد که با ميس الينور بعد از شام صحبت مي کند. هر دو توي صندلي راحتي نزديک آتش فرو مي رفتند، احساس نزديکي و راحتي مي کردند و هر دو منتظر رت بودند. و ناگهان فکر رفتن به کشتزار به سرش زد. احساس آرامش نمي کرد در خيالش مي ديد که سربازان شرمن خانه اش را آتش زده اند، غير از اين چيز ديگري نمي ديد. رويايش خوب شروع مي شد. مي ديد او و ميس الينور با تکه هاي بزرگ کيک و شامپاني وارد قايق شدند. قايق رنگ سبز زيبايي داشت. به بالش هاي ابريشمي تکيه کرده بودند و چتر هاي آفتابي گلدار خود را به دست داشتند. اسکارلت در رويا مي ديد که وقتي برسند فرياد مي زنند: پيک نيک و رت مي خندد و به سوي آنان مي رود و دست هايش را براي در آغوش گرفتن آنان مي گشايد. اما رت از پيک نيک بدش مي آمد. مي گفت آدم نبايد توي غار زندگي کند و مثل حيوانات روي زمين ولو شود و غذا بخورد. مگر چه عيبي دارد که مثل انساني هاي متمدن، پشت ميز بنشيند و مثل آدم غذا بخورد.

اسکارلت اصلا فکر نمي کرد که زماني مجبور شود اين طور خودنمايي کند حالا که از شهر دور شده بود از عصبانيت رت بيشتر مي ترسيد.اگر رت به مردانش دستور دهد که او را برگردانند چه؟

قايقرانان پاروهاي خود را در آب فرو بردند تا قايق را از جريان تند وسط رودخانه منحرف کنند و به ساحل نزديک شوند. در حاشيه، جريان آب کمتر مي شد، حرکت قايق آرام تر صورت مي گرفت. اسکارلت بي صبرانه به ساحل نگاه مي کرد. حرکت قايق برايش محسوس نبود. همه چيز آرام بود، علف هاي بلند در حاشيه رودخانه روييده بود و قهوه اي رنگ به نظر مي آمدند. آه چقدر آرام حرکت مي کنند. پشت سر آنها جنگل انبوهي با پيچک هاي بزرگ اسپانيايي که مثل پرده اي خاکستري روي آن کشيده شده بود بي حرکت خفته بود. زير پايشان خزه هاي آبي خود را به جريان آب مي سپردند و گيسوان هميشه سبز خود را به امواج کوچک کنار رودخانه مي ماليدند . همه جا سکوت بود. چرا پرنده اي نمي خواند؟ به خاطر خدا. چرا هوا دارد تاريک مي شود؟

باران شروع شد.

***

قبل از اينکه پاروها براي هدايت قايق به کناره رود به حرکت در آيد عرق سردي تمام بدنش را فراگرفت و رعشه اي غير منتظره بر او فرو افتاد. تن و جان و ذهنش در عذاب گرفتار آمد. برخورد قايق با اسکله او را از جا پراند و تازه متوجه شد که در کجا نشسته است. باران، سيل آسا بر چهره او مي ريخت. در فاصله اي دورتر قامتي را ديد که خودش را در پارچه مشمعي پيچيده بود. مشعلي در دست داشت. صورتش پوشيده بود. رت به جلو خم شد و دستش را دراز کرد: طناب را بنداز، سفر خوب بوده بچه ها؟

اسکارلت براي اينکه بايستد دستش را به يکي از پايه هاي چوبي اسکله کوچک گرفت. پاهايش قدرت نداشت، نتوانست خود را نگه دارد و به پشت افتاد. از افتادن او صدايي برخاست.

" چه خبره لعنتي ها؟" رت طناب را گرفت و دور ميخ بزرگ چوبي بست. " آن يکي طناب را هم بنداز اين سر و صداها چيه؟ آنجا چه خبره؟ مستيد؟"

يکي از قايقرانان گفت: نه قربان، آقاي رت. از وقتي که چارلزتون را ترک کرده بودند اين اولين باري بود که يکي از قايقران ها حرف مي زد. يکي ديگر از آنها به دو زني که در قايق بودند اشاره کرد.

رت گفت: خداي من!

17

رت سعي کرد صدايش را آرام تر کند: حالت خوبه؟

اسکارلت بدون اينکه چيزي بگويد سرش را تکان داد. پتو را دور خود پيچيد. يکي از پيراهن هاي رت را که معمولا به هنگام کار به تن مي کرد پوشيده بود. تشت آب گرم کنار آتش قرار داشت، اسکارلت روي نيمکت چوبي نشست و پاهايش را در تشت گذاشت: تو حالت چطوره، پانسي؟

پانسي هم روي نيمکت ديگر نشسته بود و پتويي دورش پيچيده بود. براي اولين بار از اين همه هيجان خوشش آمده بود حالش خوب بود ولي فقط احساس گرسنگي مي کرد.

رت خنديد و گفت: من هم خيلي گرسنه ام. وقتي خوب خشک شديد، غذا مي خوريم.

اسکارلت پتو را بيشتر به خودش پيچيد. رت چقدر خوش قيافه به نظر مي آمد. قبلا هم او را اين طور ديده ام. مي خندد و مثل آفتاب گرم است. بعد پيش خودش فکر کرد اين طور که رت مثل گربه فيف مي کند شايد به خاطر اين است که پانسي اينجاست، وقتي او برود رت پيش من خواهد آمد. شايد بگويم که به او احتياج دارم و مي خواهم پيش او بمانم، ولي براي چه؟ من که لباس ندارم، کاملا برهنه ام، تا وقتي لباس هايم کاملا خشک نشود نمي توانم آنها را بپوشم، و خدا مي داند کي خشک مي شود، بيرون باران مي آيد و اينجا توي اتاق، هوا خيلي مرطوب است. رت چطور مي تواند در يک چنين جايي زندگي کند. چه جاي بدي است!

اتاق فقط با نور آتش روشن شده بود. وسيع به نظر مي آمد. طولش حدود بيست پا بود. زمينش خاکي و ديوارهايش کچي بود و بعضي از قسمت هاي آن ترک خورده بود، بوي توتون و ويسکي ارزان قيمت مي داد. اثاثيه اتاق به چند نيمکت چوبي و يک ميز فکسني محدود مي شد. سر بخاري و چهارچوب پنجره ها و در به طرز ناشيانه اي ساخته شده بود. چهارچوب هايي از چوب کاج که به خوبي بريده و رنده شده بود کج و معوج به نظر مي آمد. در انتهاي اتاق لباس هاي خيس اسکارلت و پانسي آويزان شده بود. پيراهن هاي سفيدي مثل ارواح به نظر مي آمدند. در آن طرف اتاق پلکاني چوبي ديده مي شد که به طبقه بالا مي رفت.

"چرا در چارلزتون نماندي اسکارلت؟" شام تمام شده بود و پانسي را نزد زن سياه پوستي که براي رت غذا مي پخت فرستاده بودند تا بخوابد. اسکارلت شانه هايش را بالا انداخت "مادرت نمي خواست مزاحم اين بهشتي که براي خودت اينجا درست کردي بشود."

با نگاهي نااميدانه به گوشه وکنار اتاق نگاه کرد: ولي من مي خواستم که تو بداني چه اتفاقاتي افتاده. يک سرباز يانکي شب ها وارد اتاق خواب زن ها مي شود، و به آنها دست مي زند، بدنشان را لمس مي کند. يکي از دختر ها کاملا ديوانه شده، پدر و مادرش مجبور شدن او را از چارلزتون خارج کنند.

سعي کرد احساس رت را از صورتش بخواند ولي چيزي نفهميد. رت داشت به او نگاه مي کرد حرفي نمي زد، گويي منتظر شنيدن چيز هاي مهم تري بود.

"خوب؟ براي تو مهم نبود اگر من و مادرت تو تختخواب کشته مي شديم؟ يا بلاي بدتري سرمان مي آمد؟"

لب هاي رت به لبخندي مسخره آميز گشوده شد: درست مي شنوم؟ ترس زنانه، آن هم از زني که با کالسکه از روي بدن يک يانکي رد شده چون سر راهش افتاده بود؟ کوتاه بيا اسکارلت، بيا حقيقت را بگو. چرا توي اين باران اين همه راه را امدي؟

***

"اصلا تو راجع به چي حرف مي زني، رت باتلر! عمو هنري چه ربطي به اين قضيه دارد؟"

"داري خودت را به حماقت مي زني! از اين بهتر نمي شد. اما نبايد از من انتظار داشته باشي که باور کنم ان وکيل پير چيزي به تو نگفت؟ پرداخت صورتحساب ها را قطع کردم، ديگر پول به آتلانتا حواله نمي کنم. البته من وفاداري هنري هاميلتون را به موکلش تحسين مي کنم."

"پرداخت پول را متوقف کردي؟ نمي تواني چنين کاري بکني!"

زانو هاي اسکارلت مي لرزيد. چنين کاري نمي توانست بکند. ان وقت چه بلايي سر اسکارلت مي آمد؟ خانه اش در خيابان پيچ نري چه مي شود. چند تن زغال سنگ براي گرم کردن آن، مستخدمين، تميز نگه داشتن خانه، باغبان، نگهداري باغ، آشپز و غذا براي همه انها، نگهداري اسب ها و رسيدگي به کالسکه، خوب، اينها براي اسکارلت گنجي بود. عمو هنري حالا صورت حساب ها را چطور بپردازد؟ اسکارلت پولش را جاي ديگري به کار انداخته بود. نه! چنين کاري غيرممکن است.

ممکن است گرسنه بماند، کفش هايش پاره شود. هنگامي که از فقر، دوباره مجبور شود در مزرعه کار کند ممکن است پشتش درد بگيرد و دست هايش مجروح شود. شايد غرورش را از دست بدهد و مجبور شود به همه چيز پشت کند و به ناچار با آدم هاي پست همکار شود. کار با آدم هاي طبقه پايين چقدر رنج آور بود. شب و روز کار به خاطر زنده ماندن. در واقع سرمايه اش را هم به همين شکل به کار انداخته بود، با آدم هايي درگير شده بود که دلش نمي خواست.

شب و روز کار کرده بود، فقط براي پول. نبايد اجازه مي داد سرمايه اش از ميان برود. اين پول مال خودش بود. تنها چيزي بود که برايش مانده بود.

فرياد زد: نمي تواني پولم را از من بگيري. اما فرياد در گلويش شکست.

رت خنديد: پولت را نگرفتم، پيشي کوچولو. فقط ديگه به آن اضافه نمي کنم. از وقتي تو داري در خانه اي که من در چارلزتون درست کردم زندگي مي کني ديگر چرا بايد مخارج يک خانه خالي را در آتلانتا بدهم. البته اگر مي خواستي دوباره به آتلانتا برگردي ديگر خالي نمي ماند. آن وقت من هم مجبور بودم دوباره صورت حساب ها را بپردازم.

رت به طرف بخاري رفت، جايي که مي توانست چهره اسکارلت را در نور روشنش ببيند، لبخند مبارزه جويانه ي او محو شده بود و در چهره اش نگراني ديده مي شد.

" تو واقعا نمي دانستي؟ آرام باش. برايت يک براندي ميارم. به نظر مي رسد داري پس مي افتي."

رت دست هاي لرزان او را گرفت و کمک کرد تا گيلاس براندي را به دهانش ببرد. اسکارلت آشکارا مي لرزيد. وقتي گيلاس خالي شد رت آن را به گوشه اي پرت کرد و دست هاي اسکارلت را آن قدر مالش داد تا گرم شد و از لرزش افتاد.

"خوب، حالا برايم بگو. آيا واقعا سربازي که وارد اتاق خواب مي شود، حقيقت دارد؟"

"رت تو واقعا جدي مي گويي؟ ها؟ واقعا مي خواهي پول به آتلانتا نفرستي؟"

"پول به جهنم، اسکارلت. از تو سوالي کردم."

"خودت به جهنم. من هم از تو سوالي کردم."

"يادم رفته بود که وقتي پاي پول در ميان باشد تو به چيز ديگر نمي تواني فکر کني. خيلي خوب. مي فرستم. حالا جوابم را بده."

"قسم مي خوري؟"

"قسم مي خورم."

"فردا مي فرستي"

"آره، آره، لعنتي، فردا مي فرستم. حالا بگو و راحتم کن، داستان اين يانکي لعنتي چپه؟"

اسکارلت نفس راحتي کشيد و بعد هر چه را که درباره اين مهاجم شبانه مي دانست گفت.

"گفتي آليس ساويج اونيفورمش را ديده؟"

اسکارلت گفت: بله، ديده. بعد اضافه کرد براش مهم نيست که زن ها چند ساله اند، شايد الان مشغول تجاوز به مادرت باشد.

رت دست هاي بزرگش را به هم چفت کرد: مي بايد تو را خفه مي کردم اسکارلت، آن وقت دنيا بهتر مي شد.

نزديک به يک ساعت ديگر سوالاتي از او کرد تا اينکه از همه چيز آگاه شد. بعد گفت:

خيلي خوب. فردا به محض اينکه آب رودخانه فرو نشست حرکت مي کنيم.

به طرف در رفت و آن را باز کرد: خوب است، آسمان صاف شده. امشب کارم راحت تر است.

اسکارلت ديد که سايه رت ميان در ايستاده است. هلال ماه در آسمان بود. احساس ضعف مي کرد. بعد مه را ديد که دارد از رودخانه بلند مي شود و همه جا را در بر مي گيرد. مه در مهتاب، سفيد ديده مي شد، براي يک لحظه فکر کرد برف مي بارد. قامت سايه مانند رت از اتاق بيرون رفت و در را بست. بدون مهتاب اتاق خيلي تاريک به نظر مي آمد. چند لحظه بعد رت با چراغي بازگشت. آن را روشن کرد و لولا لامپا را رويش گذاشت.

"با من بيا. اتاق خواب طبقه بالاست. مي تواني آنجا بخوابي. "

وضع اتاق طبقه بالا بهتر بود. تختخواب بلند و پهني با پايه هاي بزرگ داشت، تشکي کلفت و بالش باد کرده روي آن ديده مي شد، روتختي سفيدي سطح آن را پوشانده بود.

اسکارلت توجهي به اثاثيه ديگر نکرد، پتو را از شانه هايش پايين انداخت. از چند پله کوچک که کنار تخت بود بالا رفت و روتختي سفيد را کنار زد. چند لحظه ايستاد تا رت پايين برود.

کابوس همان طور که هميشه شروع مي شد، شروع شد با مه. سال ها بود که اين خواب را مي ديد. با بغض گلوگير آغاز مي شد از آنچه که در راه بود مي ترسيد. بعد مي دويد با طنين ضربان قلب درگوش.

مي دويد و در مه بزرگ و ضخيمي که فرو افتاده بود تلوتلو مي خورد. شاخه هاي پيچک، سرد وکلفت، دور گردن، پا و بازوهايش مي پيچيد. مثل يک مرده سردش بود، گرسنه بود و مي ترسيد. همان خواب هميشگي، همان خواب و هر دفعه ترسناک تر آن قبلي و هر بار گويي گرسنگي، سرما و ترس در او بيشتر مي شد.

ولي حالا، اين بار ديگر همان خواب نبود. زيرا قبلا مي دويد و به چيزي مي رسيد که نمي شناخت، نديده بود و حالا رت را مي ديد که از او دور مي شود. اين بار مي دانست که به دنبال چه چيزي مي دود وقتي به آن مي رسيد، کابوس تمام مي شد و از ميان مي رفت و ديگر هرگز باز نمي گشت. مي دويد و مي دويد و رت همچنان از او دور مي شد. آنگاه مه غليظ تر مي شد و رت مي رفت که ناپديد شود اسکارلت فرياد زد: رت... رت... رت... رت...

"هيس، هيس، داري خواب مي بيني، واقعي نيست."

"رت..."

"من اينجام. خيلي خوب، چيزي نيست، حالت خوبه."

رت با دست هاي قوي او را بلند کرد و نگه داشت و عاقبت اسکارلت گرم شد و آرام گرفت

چشمانش را کمي باز کرد. مه وجود نداشت. به جاي آن چراغي روي ميز روشن بود. در نور آن مي توانست رت را ببيند، صورت او را بالاي سر خود مي ديد: اوه، رت. فرياد زد: چه وحشتناک بود.

" خواب هميشگي؟"

"آره، آره، خوب تقريبا يک خرده فرق داشت، درست به خاطر ندارم... اما سردم بود، گرسنه بودم. در مه جايي را نمي ديدم. ترسيده بودم، رت. وحشتناک بود...

سر اسکارلت را روي بالش گذاشت، خم شد و پتو را از پايين تخت برداشت و روي اسکارلت کشيد.

"از پيشم نرو رت. دوباره برمي گردد."

"صبحانه بيسکويت، نان ذرت و کره داريم، راجع به صبحانه خوبي که خواهي خورد فکرکن، گوشت خوب و گرم و تخم مرغ تازه، به ات قول مي دهم مثل يک بچه بخوابي. تو هميشه اشتهاي خوبي داشتي."

صداي رت کمي خسته بود ولي نشاط هم داشت. پلک هاي سنگينش را بست.

"رت؟"

صداي اسکارلت خواب آلود بود رت ايستاد. "بله، اسکارلت؟"

"متشکرم که بيدارم کردي، از کجا فهميدي؟ "

"همچين فرياد زدي که پنجره ها نزديک بود بشکند."

آخرين صدايي که اسکارلت شنيد خنده آرام رت بود. اين صدا برايش لالايي خوبي بود.

***

همان طور که رت گفته بود اسکارلت قبل از اينکه دنبال رت بگردد صبحانه خوبي خورد. آشپز به او گفت که رت قبل از سحر بيرون رفته. هميشه قبل از طلوع خورشيد از خواب برمي خاست. آشپز با کنجکاوي آشکاري به اسکارلت مي نگريست. اسکارلت با خود فکرکرد که بايد مزد گستاخي اين آشپز را بدهد. ولي بعد خود را قانع کرد که نبايد با خشونت و خشم اين کار را بکند. يادش آمد که رت او را بغل کرده بود، آرام کرده بود، حتي لبخند زده بود، درست مثل گذشته که گرفتار کابوس مي شد. کار خوبي کرد به مزرعه نزد رت امد. مي بايست قبلا چنين کاري مي کرد. حالا به اين نتيجه رسيده بود که وقتش را بي خود در جلسات و مهماني هاي زنانه تلف کرده است.

وقتي قدم به خارج اتاق گذاشت نور خورشيد چشمش را زد. دستش را سايه باز کرد و به اطراف نگريست. يک تراس آجري تا صدها يارد در طرف چپ او ادامه يافته بود. همه جايش شکسته و خراب، فرو ريخته و ويران، علف هاي هرز در ميان آجر ها روييده بود و آثار توپ هاي سربازان شرمن روي انها ديده مي شد.

اسکارلت غمگين بود. اينجا خانه رت بود، زندگي رت بود و قبل از اينگه به چارلزتون باز گردد از بين رفته بود. هرگز در زندگي شخصي خودش با چنين مناظري روبه رو نشده بود. آن دردي را که رت احساس مي کرد، اسکارلت درک نکرده بود، و هنوز هم وقتي خرابه هاي خانه خود را مي ديد دردش صد چندان مي شد. تعجبي نداشت که رت تصميم گرفته بود آنجا را دوباره بسازد و رونق گذشته را تجديد کند.

اسکارلت مي توانست کمک او باشد، آيا خودش تارا را شخم نزده بود؟ آيا خودش تخم نکاشته بود؟ شرط مي بست که رت حتي فرق ميان ذرت خوب و بد را نمي داند. از کمک به او احساس غرور مي کرد، زيرا مفهومش را مي دانست. مي دانست که چه افتخار بزرگي است ديدن کشتزاري که دوباره بارور شده و محصول داده است.

با غرور در دل گفت: مي فهمم. احساس او را درک مي کنم. مي توانم با او کار کنم. ما با هم مي توانيم اينجا را بسازيم. اصلا به اتاق کثيف اهميت نمي دهم. مهم نيست. اگر رت با من باشد. کجاست؟ مي خواهم به او بگويم.

اسکارلت از خانه دور شد و خود را با منظره اي روبه رو ديد که هرگز نديده بود. در مقابل تراسي که قبلا روي آن ايستاده بود چمنزاري بود که بلندترين زمين آن اطراف به شمار مي آمد. در دو طرف ان درياچه هايي قرار داشت که مثل بال پروانه درخشان و زيبا مي نمود. از ميان آن چمنزار راه باريکي به سوي رودخانه و بارانداز کوچک مي رفت. جذابيت مناظر اطراف آن چنان بود که آن راه طولاني بسيارکوتاه به نظر امد. چمن مثل فرش، همه جا گسترده بود، علف هاي هرز زخم هاي جنگ را پنهان کرده بودند. نور خورشد ارامش بخش بود. انسان مي توانست تعادل طبيعت را حس کند. در دوردست ناگهان پرنده اي خواند، ممتد و با زير و بم. گويي در طبيعت جشني برپا بود. اسکارلت بلند گفت: اوه، چه زيباست. در چمن زار پايين دست، حرکتي به چشم اسکارلت آمد. بايد رت باشد. شروع به دويدن کرد. وقتي قدم در چمنزار پايين دست گذاشت بر سرعتش افزود و آزادي گيج کننده، پر از شادي مست کننده اي را حس کرد. مثل پرنده اي، دست هايش را از هم گشود و خنديد. مثل پروانه اي مي خواست پرواز کند و به دل اسمان ابي رود.

وقتي به کنار رت که ايستاده بود و او را مي نگريست، رسيد، از نفس افتاد. دستش را روي سينه اش گذاشت تا بالاخره نفسش باز گشت: تا حالا اين قدر خوشحال نبودم. هنوز هم کمي نفس مي زد: چه جاي قشنگي است اينجا، رت. تعجبي ندارد. که تو دوستش داري. وقي بچه بودي به آن چمنزار مي رفتي؟ هيچ وقت احساس مي کردي که دلت مي خواهد پرواز کني؟ اوه عزيزم، چقدر ترسيدم که خانه سوخته را ديدم. دلم شکست. کاش مي توانستم هرچه يانکي تو دنياست بکشم! اوه، رت، خيلي چيزها دارم که به تو بگويم. خيلي فکر کردم. همه اينها مي تواند دوباره بر گردد، مثل چمني که دوباره سبز شده. من مي فهمم، واقعا، مي فهمم که تو داري چکار مي کني.

رت با تعجب به او نگاه و با احتياط: چه چيز را مي فهمي، اسکارلت؟

"مي فهمم که تو اينجا هستي، به جاي انکه تو شهر باشي. بايد زندگي را به اين کشتزار برگرداني. کارهايي را که کردي برايم بگو. همين طور کارها يي را که مي خواهي بکني، خيلي هيجان انگيز است."

چهره رت روشن شد و به کشتزارهايي که پشت سر داشت اشاره کرد: اينها سوختند، ولي نمردند. مثل اينکه قدرتشان، بعد از سوختن بيشتر شده .خاکسترها ممکن است چيزي را که نياز دارند به انها بدهد. مي خواهم بدانم، کشف کنم. پس بايد خيلي چيزها ياد بگيرم.

اسکارلت به درخت هاي سوخته نگاه کرد. بعضي از انها دوباره سبز شده بودند. اين برگ هاي سبز و درخشنده را نمي شناخت. "اينها چه جور درختي هستند؟ هلو هم اينجا مي کاريد؟"

"اينها درخت نيست، اسکارلت، بوته است. کامليا. اولين کساني که آن را به آمريکا اوردند، اينجا در دانمورلاندينگ کاشتند. اينها بوته هاي ترکه اي هستند. بيشتر از سيصد تا از اينها فقط در همين يک تکه هست."

"يعني اينها گل مي دهند؟"

"البته، قشنگ ترين گل هاي دنيا. چيني ها خيلي اينها را دوست دارند."

"ولي تو نمي تواني گل ها را بخوري، مي تواني؟ تصميم داري اينجا چه چيز بکاري؟

"اصلا راجع به کاشتن غلات فکر نمي کنم. صدها جريب باغ گل دارم که بايد نجاتش بدهم."

"اين ديوانگيه، رت. آخر باغ گل به چه درد مي خورد؟ بايد چيزي بکاري که فروش برود. من مي دانم که در اينجا پنبه به عمل نمي آ يد. ولي بالاخره يه چيز ديگه اي مي شود کاشت. مي داني، در تارا ما حتي يک وجب زمين را هم هدر نمي دهيم. حتي روي ديوارهاي خانه هم مي کاشتيم. ببين اين چمن ها چقدر سبز و ظريف اند. فقط يک زمين قوي مي تواند چنين چمني بدهد، حيف نيست تو يک همچين زميني گل بکاري؟ تنها کاري که بايد بکني اين است که شخم بزني و تخم بپاشي، تا بجنبي مي بيني جوانه زده ."

با اشتياق به رت نگاه مي کرد، آماده بود تا چيزهايي را که با زحمت فراوان ياد گرفته بود در اختيارش بگذارد.

رت به سنگيني گفت: تو عقب افتاده اي اسکارلت، برو خانه و به پانسي بگو وسايلت را جمع کند، لب رودخانه مي بينمت.

چه اشتباهي کرده بود؟ چه کار غلطي انجام داده بود؟ رت يک لحظه از هيجان و شادي پر بود و لحظه ديگر همه چيز از ميان مي رفت، سرد مي شد مثل يک غريبه. اگر صد سال هم با او زندگي مي کرد نمي توانست او را بشناسد. از روي چمن ها به سرعت شلنگ بر مي داشت و به سوي خانه مي رفت، ديگر زيبايي چمنزارها را نمي ديد.

قتايقي که کنار رودخانه بسته شده بود با آن قايق رنگ شده و تميزي که اسکارلت و پانسي را به کشتزار آورده بود تفاوت داشت. قايقي بود قهوه اي رنگ، صاف و براق که دماغه آن پيچيده، زيبا و طلايي بود. آن سوي قايق، در ميان رودخانه قايق بزرگتري در حال حرکت بود، قايقي بود راحت و بزرگ که جاي نشستن داشت پرچمي به انتهاي آن آويزان بود. روي نيمکت هاي چوبي آن عده اي زن ومرد با لباس هاي آراسته نشسته بودند. مثل اين بود که براي تفريح آمده باشند.

او هم مانند رت به اين مردم مي نگريست. وقتي اسکارلت به لب رودخانه رسيد رت هم که انجا ايستاده بود کلاه را از سر برداشت و براي مردمي که توي قايق ،بودند تکان داد.

اسکارلت گفت: اينها را مي شناسي؟

رت به طرف او برگشت، کلاهش را به سر گذاشت: البته که مي شناسم ولي نه تک تک. اين قايقي است که هفته اي يکبار از چارلزترن راه مي افتد و براي گردش و تفريح تا بالاي رودخونه مي رود و برمي گردد. يک کار پر منفعت براي يکي از همشهريان شرخر ما. يانکي ها براي ديدن اسکلت خانه هاي سوخته بليط اين قايق را پيش خريد مي کنند. من هم اگر حالش را داشته باشم برايشان دست تکان مي دهم. اين کاربراي من يک جور تفريح است.

اسکارلت حتي يک کلمه هم نگفت، ناراحت شده بود. رت چطوي مي توانست با يانکي هايي که خانه و زندگي او را نابود کردده بودند، تفريح کند و بخندد؟

اسکارلت حرف رت را گوش کرد، وارد اتاقک قايق شد و روي نيمکت نشست و به پشتي ها تکيه داد. اما به محض اينکه رت روي عرشه قايق ايستاد از جا بلند شد و به وارسي اشيا، اتاقک پرداخت. اشيائي که روي طاقچه ها قرار داشت، همان چيزهاي بود که براي يک قايق لازم بود. هنوز بازرس خود را تمام نکرده بود که قايق حرکت کرد و در طول رودخانه به راه افتاد و بعد از طي مسافتي کوتاه دوباره ايستاد. رت تند تند دستورمي داد: آن بار ها را برداريد ببريد کنار، محکم ببنديد به حلقه.

اسکارلت سرش را از دريچه اتاقک بيرون آورد تا ببيند چه خبر است.

اينها ديگر کي بودند؟ کنار رودخانه ده بيست نفر مرد سياه به کلنگ ها و بيل هاي خود تکيه داده بودند و به گوني هاي بزرگي که روي هم چيده مي شد نگاه مي کردند . همان طور که کارگرها گوني ها را جابه جا مي کردند،گرد و خاک بلند مي شد و هوا را پر مي کرد تا اينکه به اسکارلت هم رسيد و عطسه کرد.

صداي عطسه بلند پانسي هم از ته قايق بلند شد. اسکارلت با خودش فکر کرد از انجا نمي تواند همه چيز را ببيند. جايي که پانسي ايستاده بود جاي خوبي بود، همه چيز را مي ديد.

اسکارلت فرياد زد: دارم مي آيم بالا. در همان لحظه رت داد زد: راه بيفتيد.

قايق ناگهان حرکت کرد و جريان آب بر سرعت ان افزود. اسکارلت نتوانست تعادل خود را حفظ کند و از نرد بام کوچک سقوط کرد و روي کف اتاقک افتاد: لعنتي، رت باتلر، داشت گرد نم مي شکست.

"چيزي نيست. همان جا بمان. الان مي آيم پايين."

اسکارلت صداي باز شدن طناب ها را شنيد و قايق سرعت گرفت دستش را به لبه نيمکت گرفت و خود را بالا کشيد. رت هم وارد شد سرش به سقف اتاقک مي رسيد. اسکارلت به او خيره شد.

"مخصوصا کردي."

رت گفت: چه کردم؟ و يکي از ان لبخندهاي هميشگي خود را تحويل داد." آها! خوب بايد از جريان باد استفاده کنيم، آب رودخانه هم که تنده. پس به زوديي به چارلزتون مي رسيم. روي نيمکت مقابل اسکارلت نشست و تکيه داده مثل گربه خودش را جمع کرده و براق شده بود." اگر سيگار بکشم اعتراض مي کني؟"

"البته که مي کنم، خيلي هم اعتراض مي کنم. چرا بايد اينجا توي تاريکي بنشينم؟ مي خواهم بروم طبقه بالا، توي آفتاب."

رت حرفش را اصلاح کرد: طبقه بالا نه، بالا. اين قايق خيلي کوچک است طبقه بالا نداره

"من ناله نمي کنم، اخم هم نمي کنم و متشکر مي شوم که مثل بچه ها با من صحبت نکني."

وقتي رت با او اين طور رفتار مي کرد به سختي ناراحت مي شد: آنهايي که بارکردي چه بود ؟

" آنها، عزيزم، مايه رستگاري چارلزتون و گذرنامه من براي برگشتن به آغوش مردم است. فسفات. ده ها معدن فسفات در حاشيه رودخانه وجود دارد." سيگار برگش را روشن کرد و دودش را بيرون داد. دود سيگار از سوراخ بالاي اتاقک خارج مي شد. "مي بينم که چشم هات برق مي زند، اسکارلت. البته مثل معدن طلا نيست. نمي تواني از فسفات سکه يا دستبند درست کني. اما از آنها بهترين کود جهان درست مي شود، با شستن و بعضي از کارهاي شيميايي. هر چقدرکه بتوانيم استخراج کنيم، مشتري دارد.

"پس حالا بيشتر ازگذشته پول در مي آوري."

"بله، همين طور است ولي مهم تر اينکه چارلزتون به من احترام مي گذارد. حالا من پول زيادي مي توانم خرج کنم و هر کاري که مي خواهم بدون اعتراض انجام مي دهم. همه به خودشان مي گويند که اينها از صدقه سر فسفات به دست آمده اگرچه معدن من کوچک است."

"چرا بزرگش نمي کني؟"

"مجبور نيستم. خواسته هاي من راکاملا بر آورده مي کند. سرکارگري دارم که سرم کلاه نمي گذارد، بيست سي نفر هم کارگر که فقط براي يک تکه نان کار مي کنند. من هم مي توانم پولم را، وقتم را و جانم را روي کاري که مي خواهم بگذارم، واين کار در حال حاضر درست کردن باغه."

***

اسکارلت ناراحت بود. آيا رت از هول حليم توي ديگ نيفتاده بود؟ آيا فرصت ها را تباه نمي کرد؟ مهم نبود که چقدر پول دارد بلکه مهم اين بود که مي تواند پولدار تر شود. هيچ چيز مثل اين نبود که آدم پول زياد داشته باشد. خوب با چنين کارگراني و چنين سرکارگري قادر بود ثروتش را سه برابر کند. با ده بيست نفر ديگر توليدش را مي تواند دو برابر کند.

"از اينکه مزاحم ساختن قصر طلايي ات مي شوم معذرت مي خواهم اسکارلت ولي يک سوال جدي مي خواهم بکنم. اگر مي خواستي مرا بدون سر و صدا ترک کني و به آتلانتا برگردي، چقدر خرج داشت؟"

اسکارلت به او خيره شد. به سختي حيرت کرد. چطور مي توانست بعد از آن شب خوبي که با هم داشتند چنين حرفي را بزند: شوخي مي کني؟

"نه، شوخي نمي کنم. هيچ وقت تا اين حد جدي نبودم و دوست دارم حرف هايم را جدي بگيري. عادت نداشتم که به کسي توضيح بدهم چکار دارم مي کنم يا چه فکر مي کنم؛ کاملا مطمئن نيستم انچه که مي خواهم به تو بگويم بفهمي. ولي سعي خودم را مي کنم.

من حالا دارم سخت کار مي کنم. سخت تر از گذشته، اسکارلت. همه مي دانند که من تمام پل هاي پشت سرم را در چارلزتون آ تش زدم، به طوري که هنوز بوي گند انها در مشام همه باقي مانده. اين کار خيلي سخت تر و بدتر از کاري بود که سربازان شرمن کردند. براي اينکه من يکي از خودشان بودم و انچه را که آنها زندگي شان را رويش بنا کرده بودند به مبارزه طلبيدم، با اساس تفکر انها مخالفت کردم. برگشتن به ميان مردم چارلزتون و به دست آوردن اطمينان و توجه انها، مثل بالا رفتن از يک کوه يخي در تاريکي است. يک لغزش باعش مرگ من مي شود. به اين دليل تا حالا خيلي آهسته و با احتياط حرکت کردم و توانستم کمي ازگذشته را جبران کنم. نمي توانم ريسک کنم و شاهد اين باشم که تو انچه را که درست کردم خراب کني. مي خواهم از اينجا بروي، مرا ترک کني ، مي خواهم بدانم قيمتش چقدر است."

اسکارلت خنديد، خيالش راحت شده بود.

"همين بود؟ تمام شد؟ حرفت همين بود؟ اگر باز هم هست بگو. ان چيزهايي که نگفته گذاشتي. حالا همه در چارلزتون من را دوست دا رند. من با پاي خودم، پياده به دعوت خانم هاي چارلزتون جواب مي دهم. و روزي نيست که کسي در بازار به من مراجعه نکند و از من نخواهد در خريد به او کمک کنم."

رت پکي به سيگارش زد. بعد نگاهي به او کرد. و بالاخره گفت:از همين مي ترسيدم: وقتم را تلف کردم.

بعد اضافه کرد: حق با من بود تو همين طور اينجا مانده اي و کارها را خراب مي کني. حتي بيشتر از انچه که فکر مي کردم. وقتي در مزرعه هستم خبرهايي از چارلزتون برايم مي آورند. و تو مثل يک بار سنگين روي پشت من مانده اي، روي اين کوه يخي. اسکارلت. تو باري هستي که هيچ خاصيتي نداري، بي سوادي، متمدن نيستي کاتوليکي و مثل يک تبعيدي از آ تلانتا به اينجا آمده اي مثل ضربه اي هستي که هر لحظه به صورت من فرود مي آيد. مي خواهم بروي، چقدر مي گيري که بروي؟

اسکارلت تنها جوابي را که مي توانست بدهد به عنوان دفاع بر زبان راند: متشکر مي شوم اگه بگويي کاتوليک بودن چه عيبي دارد، رت باتلر.کاتوليک ها خيلي قبل از پروتستانها از خدا مي ترسيدند.

خنده ناگهاني رت احساسي در او به وجود نياورد.

"الهه آشتي، هنري تودور" اين هم احساسي در اسکارلت به وجود نياورد ولي ادامه سخنانش ضربه اي بود: بي خود داريم با بحث خداشناسي وقت تلف مي کنيم. حقيقت اين است که همان طور که خودت خوب مي داني و من هم مي دانم، کاتوليک هاي رمي به دلايل غيرقابل دفاعي در چارلزتون و همين طور در جامعه جنوب مورد نفرت اند. امروز در چارلزتون تو مي تواني به کليساي سنت فليپ، سنت مايکل يا کليساي هوگونوت بروي حتي به کليساي پروتستان.

اما کاتوليک هاي رمي در اين شهر شخصيت اجتماعي ندارند، اينها اصلا قابل دفاع نيستند، خدا مي داند که مسيحي واقعي هم نيستند ولي وجود دارند.

اسکارلت ساکت بود. مي دانست که راست مي گويد. اوضاع چارلزتون اين چنين بود. رت از سکوت او استفاده کرد و پرسيد:تو چه مي خواهي اسکارلت؟ به من بگو، من هيچ وقت از گوشه هاي تاريک شخصيت تو، شگفت زده نمي شوم.

اسکار لت با خود فکر کرد که رت مقصودش را خيلي روشن بيان کرده ان همه مهماني چاي با ان لباس هاي دلتنگ کننده و پريدن توي تاريکي براي رفتن به بازار براي هيچ بود. به چارلزتون آمده بود که رت را به زندگي با خودش بازگرداند ولي بازنده شده بود.

با صداقتي آشکارگفت: تو را مي خواهم.

اين بار نوبت رت بود که سکوت کند. تنها عکس العملي که اسکارلت از رت ديد دود سيگارش بود که ازدهانش خارج مي شد. رت در نزد يکي او نشسته بود اگر اسکارلت پايش را چند اينچ جلو مي برد به پاي او مي خورد، او را بيش از هر دردي که در جانش بود مي خواست، او را بيش از هر دردي که در جانش بود حس مي کرد. مي خواست به خود بپيچد بلکه دردش آرام گيرد، مي خواست دردش را چنان در خودش بفشارد تا ديگر سر بر نياورد. همچنان راست نشسته بود و در انتظار جواب او سکوت کرده بود.

18

اسکارلت صدا هاي کلفتي از بالاي سر خود مي شنيد که با خنده هاي ريز پانسي همراه بود، سکوتي که هرگز بدتر از آن نديده بود، در اتاقک موج مي زد. بالاخره رت گفت: نيم ميليون سکه طلا.

" چه گفتي؟" بايد اشتباه شنيده باشم. من انچه را که در قلبم بود گفتم و او جوابم را نداد.

" گفتم به ات نيم ميليون دلار طلا مي دهم به شرطي که بروي. چه چيزي درچارلزتون مي تواني پيدا کني که از اين بيشتر بيارزد.البته که اين رشوه است، ولي رشوه خوبي است اسکارلت. قلب کوچک و حريصت احتمالا مي تواند اين گنج را به کوشش هاي احمقانه اي که براي نجات ازدواجمان مي کني ترجيح بدهد.اگر اين را قبول کني علاوه بر ان تمام مخارج خانه بزرگت را هم در خيابان پيچ تري مي پردازم. تمام صورت حساب ها را هم پرداخت مي کنم."

اسکارلت بي اختيار گفت: ديشب قول دادي براي عمو هنري پول مي فرستي، امروز ..."

آرزو مي کرد رت سکوت کند. احتياج به فکر کردن داشت. آيا تمام انچه که کرده بود کوشش هاي احمقانه بود؟ چنين تعبيري را نمي پذيرفت.

رت به آرامي گفت:قول ها براي شکسته شدن هستند. در مورد پيشنهاد من، چه مي گويي اسکارلت؟

"بايد فکر کنم."

" پس فکر کن. من هم سيگارم را تمام مي کنم. بعد مي خواهم که جواب بدهي. اگر نمي داني به ات مي گويم که با اين پول مي تواني تمام اتاق هاي ان خانه وحشت انگيز را در خيابان پيچ تري پر کني. و بعد فکر کن که اين پول هزاران برابر پولي است که در تمام اين سال ها جمع کردي. يک مرتبه يک همچين پولي مال تو مي شود اسکارلت. بيش از انچه که بتواني خرج کني. تمام مخارج خانه را هم خودم پرداخت مي کنم. حتي مقداري هم زمين به نامت مي کنم."

اسکارلت با نااميدي به فکرکردن پرداخت، مجبور بود راهي براي ماندن پيدا کند. نمي خواست فرار کند، نمي توانست، حتي به خاطر تمام پول هاي دنيا.

سيگار رت تمام شده بود. از جا برخاست و ان را بيرون انداخت و چند لحظه ساحل را نگاه کرد. آفتاب روي صورتش مي تابيد. اسکارلت با خود فکر مي کرد که رت از وقتي از آتلانتا آمده چقدر عوض شده. شنيده بود که مدتي به مشروب پناه برده، ولي حالا دوباره رت بود، خودش بود، با همان صورت آفتاب خورده و سوخته و همان چشمان سياه که او هميشه مي خواست. در زير پيراهن و کت خوش دوختش عضلاتي سفت وجود داشت که آشکارا وقتي حرکت مي کرد تکان مي خورد. او همان چيزي بود که يک مرد بايد باشد. اسکارلت مي خواست که او دوباره برگردد و تصميم داشت به هدفش برسد. مهم نبود چطور. نفس عميقي کشيد. وقتي رت برگشت و ابروانش را به علامت سؤال بالا برد و گفت:بالاخره چه شد؟ اسکارلت آماده جواب گفتن بود.

"گفتي مي خواهي معامله کني، نه، رت؟" لحنش مثل دکاندارها بود. "ولي اهل معامله نيستي، فقط به من سنگ مي پراني، تهديدم مي کني. به علاوه وقتي گفتي ديگر پول به آتلانتا نفرستادي دروغ گفتي توپ زدي. تو به موقعيت خودت درچارلزتون خيلي اهميت مي دهي ومي داني که مردم روي مردي که از زنش حمايت نمي کند حساب نمي کنند، و ان وقت مادرت نمي تواند سرش را بالا نگه دارد.

و اما مطلب دوم، پول قلمبه.حق با توست. خوشحال مي شوم اين قدر پول داشته باشم. ولي معني اش اين نيست که همين حالا به آتلانتا برگردم. به معاشرت هايم ادامه مي دهم، شايد چيزهايي شنيده باشي. البته من کارهاي احمقانه کرده ام ولي اين بار نه. در اين لحظه در تمام جورجيا دوستاني دارم.

و در چارلزتون هم دارم دوستان تازه اي پيدا مي کنم. شايد خواهي باور کني ولي حقيقت دارد و دارم چيز هاي تازه اي هم ياد مي گيرم. تصور مي کنم بتوانم اشتباهاتم را جبران کنم.

حالا من براي فروش چيزي دارم که پيشنهاد مي کنم اين است که دست از اين کارهاي نفرت انگيز برداري و با من مهرباني کني تا به من خوش بگذرد، احساس شادي کنم. مي توانيم مثل زن و شوهرهاي خوشحال و مهربان و وفادار زندگي کنيم البته فقط در فصل جشن ها که تو کار کشاورزي نداري. بعد بهار مي شود و من مي روم."

اسکارلت نفس راحتي کشيد. با خود فکر مي کرد. رت مجبور است بپذيرد. کار ديگري نمي توانست بکند. فصل جشن ها فقط هشت هفته طول مي کشيد و آنها مي توانستند هر روز با هم باشند.

"منظورت اين است که پول را هم مي گيري؟"

"البته که پول را هم مي گيرم. فکر کردي ديوانه ام؟"

"اين جور معامله منظور من نيست اسکارلت. نفعي براي من ندارد. من پول مي دهم که بروي ولي تو مي خواهي پول را بگيري و بماني، چه نفعي براي من دارد؟"

"من براي هميشه نمي مانم. و به مادرت نمي گويم که تو چقدر پستي."

مطمئن بود که لبخندش را خواهد ديد.

"اسم اين رودخانه اي که روي ان هستيم مي داني، اسکارلت؟"

چه سؤال احمقانه اي. هنوز درباره فصل جشن ها موافقت نکرده، چه مي خواهد بگويد؟

رت اسم رودخانه را با تلفظي غليظ ادا کرد.

"اسمش رودخانه اشلي است. خاطره يک نجيب زاده محترم را زنده مي کند آقاي ويلکز، هماني که تو يک وقتي محبتش را آرزو مي کردي. من خودم شاهد اين دلبستگي محرمانه تو بودم اسکارلت، و مي دانم که هر تصميمي بگيري، هر چقدر هم کوچک، شريک شدن در ان خيلي خطرناک است. و چقدر جالبه که اخيرا هم همان طور که خودت مي داني تصميم داري من را جاي او بگذاري. اين منظره به من اعلام خطر مي کنه."

اسکارلت حرفش را بريد مجبور بود جلوي حرفش را بگيرد. رت مي خواست بگويه نه." آه، هاها، رت، من مي دانم که دويدن دنبال تو لطفي ندارد، تو به اندازه کافي خوب نيستي که محبتي از تو انتظار داشته باشم. به علاوه خودت خوب مرا مي شناسي."

رت خنديد، ساختگي و بدون تمسخر: اگر مي دانستي که اين حرفت چقدر درست است مي توانستيم با هم يک معامله اي بکنيم.

اسکارلت مواظب بود که يک وقت خنده اش نگيرد. "البته من کشته مرده معامله ام. چي تو سرت است؟"

اين بار خنده حقيقي بود. "خوب حالا ترديدي ندارم که ميس اوهاراي واقعي به ما پيوسته است. اين شرط من است تو به مادرم مي گويي که من خرخر مي کنم، ان وقت ما توي اتاق هاي جداگانه مي خوابيم. بعد از جشن سنت سيسيليا تو به بهانه سرکشي به کارهات فورا به آ تلانتا مي روي و بعد وکيل مي گيري. هنري هاميلتون يا يکي ديگر، وکيل تو به وکلاي من مراجعه مي کند و از طرف تو تقاضاي طلاق مي کند. به علاوه بايد قول بدهي که ديگر حتي يک دفعه هم پا به چارلزتون نگذاري. هرگز حق نداري پيغام يا نامه اي براي من يا مادرم بفرستي."

ذهن اسکارلت سخت به کار افتاده بود. تقريبا بازي را برده بود، به جز اتاق هاي جداگانه. شايد اين را هم دفعه ديگر از او مي خواست. نه نمي خواست. تصميم داشت باز هم چانه بزند.

"ممکن است با شرايط تو موافق باشم ولي با زمانش موافق نيستم. اگر فورا بعد از تمام شدن جشن بروم، همه متوجه مي شوند. مي مانم براي وقتي که تو به مزرعه برگردي. ان وقت مي توانم بهانه اي براي رفتن به آ تلانتا پيدا کنم. چرا نگذاريم براي نيمه آوريل."

"من هم دلم مي خواهد بعد از رفتن من کمي در شهر بماني، اول آوريل مناسب تر است ."

اوضاع بهتر از آنچه اسکارلت انتظارداشت شد. بعد از خاتمه جشن ها بيشتر از يک ماه مي توانست بماند. ولي خودش درباره ماندن در شهر چيزي نگفت. وقتي رت به مزرعه مي رفت او هم مي توانست نزد او برود.

"من نمي دانم کدام يک از ما احمق ماه آوريل خواهيم بود، رت باتلر ولي اگر قول بدهي که خوب باشي، معامله را بردي و اگر قولت را بشکني مقصري و ان وقت من نخواهم رفت."

"خانم باتلر وفاداري شوهر شما حسادت تمام زنان چارلزتون را تحريک خواهد کرد."

رت با لحن سخره آميزي اين جمله را ادا کرد ولي براي اسکارلت مهم نبود. بازي را برده بود.

رت دريچه سقف را باز کرد و اجازه داد نور خورشيد و هواي نمناک و شور وارد شد. نسيمي قوي به درون آمد.

"دريا زده شدي، اسکارلت؟"

"نمي دانم، قبلا قايق سوار نشده بودم، تا ديروز"

"به زودي مي داني. اگر لازم شد سطل زير نيمکت است. رت با عجله بيرون رفت. "مسيرمان تغيير کرده عجله کنيد، زود باشيد، قايق را صاف کنيد."

باد مي وزيد و فرياد او با باد به دورها رفت.

يک دقيقه بعد اسکارلت حالش به هم خورد و مجبور شد سطل را از زير نيمکت بيرون بياورد. روز گذشته که نزد رت آمده بود حرکت در مسير آب بود ولي اين بار قايق برخلاف مسير آب حرکت مي کرد و تکان داشت. دستش را به نرد بام کوچک گرفت و بلند شد. سرش را از دريچه بيرون کرد. باد کلاه پردارش را برد. کلاه مي چرخيد و جلو مي رفت، در آسمان معلق بود. يک مرغ دريايي به سرعت جهتش را عوض کرد و از مسير اين شي پرنده مانند سفيد دور شد اسکارلت احساس شادي کرد و خنديد. قايق کج شد و اب داخل ان شد. موقعيت ترس آوري بود. از ميان صداي باد، اسکارلت جيغ پانسي را شنيد. واقعا که صداش مثل غاز است. اسکارلت خودش را محکم گرفت و از نرد بام بالا رفت. نهيب رت او را سرجايش نگه داشت. رت سکان را با عجله چرخاند و لحظه اي بعد قايق به حالت عادي برگشت و در مسير خود قرارگرفت. به اشاره او يکي ازافراد، سکان را گرفت. ديگري پانسي را نگه داشته بود. در پله دوم رت خود را به اسکارلت رساند: احمق کوچولو اگر مي افتادي گردنت مي شکست. برو پايين همان جا بمان.

"اوه رت، نه. بگذار بيايم بيرون، مي خواهم ببينم چه خبر است، خيلي تفريح دارد. مي خواهم باد را حس کنم و آب به صورتم بخورد."

" ديگر حالت به هم نمي خورد؟ نمي ترسي؟"

نگاه شماتت بار اسکارلت در چشمان رت نشست.

***

"اوه ميس الينور نمي دانيد چقدر خوش گذشت، بهترين زمان زندگي ام بود. من نمي دانم چرا مردها همه ملاح نمي شوند."

"عزيزم، خوشحالم که به ات خوش گذشته. اما رت کار بدي کرده که تو را تو باد و آفتاب نگه داشته. مثل سرخ پوست ها قرمز شدي."

خانم باتلر دستور داد براي اسکارلت گليسيرين و گلاب بياورند و صورتش را شست وشو دهند و بعد انقدر پسر بلند قد و خنده رويش را سرزنش کرد که او بالاخره شرمنده شد و سرش را پايين انداخت.

"اگر سبزه هاي کريسمس را که برايت آوردم نشانت بدهم مي گذاري بعد از شام دسر بخورم؟ يا اينکه مجبورم بروم يه گوشه اي بايستم؟"

رت اين حرف ها را به شوخي بيان کرد.

الينور باتلر او را در آغوش گرفت: نمي دانم با تو چه بايد بکنم رت؟ او واقعا عاشق پسرش بود.

بعدازظهر وقتي اسکارلت مشغول شست وشوي صورش با مايع مخصوص خانم باتلر بود، رت يکي از حلقه گل هايي را که با خود از مزرعه آورده بود به عنوان هديه از طرف مادرش به خانم آليسيا ساويج داد.

"الينور چقدر لطف دارد، تو هم همين طور رت. متشکرم. يک گيلاس مشروب مخصوص کريسمس ميل داري؟ قبل از اينکه کريسمس بشه؟"

رت مشروب را با لذت قبول کرد. انها در مورد هوا صحبت کردند که ان روزها غير عادي نشان مي داد. سي سال پيش وقتي باريدن برف تمام مي شد، نوبت باران مي رسيد، سي و هشت روز پشت سر هم مي باريد. انها از وقتي بچه بودند همديگر را مي شناختند. خانواده هاي انها همسايه بودند و باغشان کنار هم بود. درخت شاه توت بزرگي با ميوه هاي قرمز و شيرين که در کنار ديوار قرار داشت شاخه هاي خود را در هر دو باغ گسترده بود.

رت بعد از اينکه آليسيا ساويج ياد دوران کودکي را به پايان رساند، گفت: اسکارلت مي ترسد از دست اين شکارچي شب هوش و حواسش را از دست بدهد. اميدوارم تو از صحبت درباره اين موضوع براي يک دوست قديمي که وقتي پنج ساله بوديد توي دامنت مي نشست ناراحت نشوي.

خانم ساويچ از ته دل خنديد: اگر تو از اخلاق بد دوره بچگي من ياد نکني برات همه را مي گويم. حداقل توي يک سال گذشته چنين ناراحتي بزرگي نداشتيم. خنده دارد... ولي اين مساله يانکي ها خنده دار نيست. بالاخره يکي از اين روزها يک نفر پيدا مي شود و ماشه را مي کشد و يک يانکي را با تير مي زند، و بعد خدا مي داند چه مي شود. شيطان هم نمي تواند جواب انها را بدهد.

"براي من تعريف کنيد که او چه جوري بود؟ من درباره اين قضيه نظري دارم."

"من فقط يک لحظه او را ديدم، رت..."

"همين کافي بود، کوتاه بود يا بلند؟"

"بلند بود، بله، خيلي بلند بود. فقط يک فوت يا حتي کمتر مانده بود که سرش به بالاي پرده برسد. ارتفاع اين پرده ها هفت فوت و چار اينچه."

رت خنديد: مي دانستم مي توانم روي تو حساب کنم. تو تنها کسي بودي که مي توانستي در يک مهماني از ان سر اتاق اندازه يک بستني را تشخيص بدهي ان موقع ها اسم تو را چشم عقابي گذاشته بوديم. پشت سرت هميشه مي گفتيم.

"و جلوي رويم. همين طور هم حرف هاي ديگر را. يادم مي آيدکه تو چه پسر وحشتناکي بودي."

"و تو هم يک دختر کوچولوي وحشتناک."

"آليسيا رحم کن، بگو دامن پسرونه."

دوستانه به هم لبخند زدند. بعد رت سؤال هايش را شروع کرد. آليسيا وقتي خوب فکر کرد چيز هاي زيادي يادش آمد. سرباز جوان بود درواقع خيلي جوان حرکاتش سريع و به دور از آرامش بود، در واقع در حرکاتش تجربه بزرگ ترها ديده نمي شد. لاغر بود، خيلي لاغر. اونيفورم براي تنش گشاد به نظر مي آمد. آستين هايش بيش از حد بلند بود احتمالا اونيفورم به خودش تعلق نداشت. موهايش سياه مي نمود، نه به سياهي تو رت که البته يکي دو تا خاکستري هم توش ديده مي شد. نه موهايش شايد قهوه اي بود که تو تاريکي تيره تر ديده مي شد. مثل اينکه موهايش را کوتاه کرده بود ولي در هم و برهم بود. بوي روغن ماکاسار از او به مشام مي رسيد.کم کم آليسيا انچه را که به خاطر داشت در کنار هم گذاشت و بعد کلماتش متزلزل شد و لرزشي در صدايش پديد آمد.

"تو مي داني کيست، مگر نه آليسيا؟"

"نه، نه حتما اشتباه مي کنم."

"اشتباه نمي کني. تو يک پسري به همين سن و سال داري، چارده يا پونزد سال. بايد دوستان او را بشناسي به محض اينکه اين داستان را شنيدم فهميدم کار يک چارلزتوني است. واقعا باور مي کني که يک سرباز يانکي وارد اتاق خواب يک زن بشود و فقط بايستد و از زير پتو نگاهش کند؟ موردي براي ترس وجود ندارد، پسربچه بدبختي که گيج شده و نمي داند طبيعت با او چکار دارد مي کند.

***

چه بسا وقتي زن ها از خواب بيدار مي شدند از افکار خودش خجالت مي کشيده. شيطان کوچولوي بيچاره. تا آنجايي که يادم مي آ يد پدرش در جنگ کشته شده و مردي نيست که با او درباره اين جور چيزها صحبت کند.

"يک برادر بزرگ تر داره."

"ها؟ پس شايد من اشتباه مي کنم، يا تو اشتباه مي کني."

"نه متاسفانه اشتباه نمي کنم. اسمش تامي کوپر است او بلند قد ترين و پاک ترين بچه اي است که من مي شناسم. وقتي دو روز بعد از حادثه اتاق خواب من، توي خيابان ديدمش و حالش را پرسيدم از ترس نزديک بود نفسش بند شود. پدرش در بال رن مرد. تامي هرگز او را نديد. برادرش ده يازده سال بزرگ تر است."

"منظورت ادوارد کوپر، وکيل دعاوي است؟" آليسيا با سر تصديق کرد

"پس تعجبي ندارد. کوپر عضو کميته خانه مادر من است. او را تو خانه مان ديدم. آدم خوبي است ولي مرد نيست، خواجه است، تامي نمي تواند از او کمک بگيرد."

"نه ابدا خواجه نيست. او خودش ان قدر گرفتار عشق ان هامپتون است که مشکل برادرش را نمي بيند."

"هرچي تو بگي آليسيا. ولي من مي خواهم بروم يک خرده با اين بچه صحبت کنم."

"اوه نه ، رت، مي خواهي بچه بيچاره از ترس بميرد؟"

"اين پسره بيچاره تمام جمعيت زنان چارلزتون را ترسانده. خدا را شکر هنوز اتفاق مهمي نيفتاده. دفعه بعد ممکن است نتواتد جلوي خودش را بگيرد يا تير بخورد. کجا زندگي مي کند آليسيا؟"

"خيابان چرچ نبش خيابان براود. درست يکي ازخونه هاي آجري کوچه سنت مايکل، قسمت شرقي. ولي مي خواهي چي به اش بگي رت؟ تو که نمي خواهي يک مرتبه وارد شوي و پس کله اش را بگيري و بندازيش بيرون؟"

" به من اعتماد کن، آليسيا."

وقتي تامي به خانه رسيد، رت در حياط نشسته بود، چاي مي خورد و با مادر او صحبت مي کرد.

خانم کوپر پسرش را به رت معرفي کرد و بعد او را به اتاق فرستاد تا کيف مدرسه اش را بگذارد و دست و صورتش را بشويد.

"تامي، آقاي باتلر مي خواهند تو را پيش خياط خودشان ببرند. در ضمن برادر زاده اي هم در ايگن دارند که هم سن توست. مي خواهند هديه اي برايش بخرند، براي کريسمس، مي گويند شايد تو بتواني کمک کني."

تامي اول ترسيد. ولي بعد چيزهايي راکه درباره رت شنيده بود کنار هم گذاشت و انچه را که درباره جواني او شنيده بود به ياد آورد، تصميم گرفت از اينکه مي رود به او کمک کند خوشحال باشد.

شايد هم جرات کند و درباره ان چيزهايي که او را رنج مي دهد از آقاي باتلر سوالاتي بکند. تامي مجبور بود سوال کند.

وقتي که با هم به خيابان آمدند، رت گفت: تام، مي خواهم چند تا درس خوب به ات بدم. اول اينکه چطوري بايد به يک مادر دروغ هاي مصلحت آميز گفت. وقتي سوار تراموا شديم من برايت مقداري خصوصيات خياط خودم و شکل مغازه او و عادت هاي او را مي گويم و تو چند دفعه انها را خوب تمرين مي کني تا ياد بگيري که بتوني اگر مادرت پرسيد، جوابش را بدهي، براي اينکه ما تصميم نداريم پيش خياط برويم، و من برادرزاده اي هم در آيگن ندارم.

تا آخر خيابان راتلج با هم مي رويم. کمي پياده روي مي کنيم بعد به خانه اي مي رويم که تو انجا مي تواني با بعضي از دوستان من آشنا بشوي.

تامي کوپر بدون يک کلمه حرف موافقت کرد. عادت داشت حرف بزرگ ترها را بپذيرد و خوشش آمده بود که آقاي باتلر او را "تام" صدا کرده بود. قبل از اينکه غروب شود تامي به خانه بازگشت نزد مادرش. حالا به رت مثل يک قهرمان دوست داشتني نگاه مي کرد که سال ها فراموشش نمي کرد.

19

براي دفعه دهم در طول دو دقيقه الينور باتلر به ساعت نگاه کرد و گفت: اگر قطار زود تر بيايد چي رت؟ هوا دارد تاريک مي شود، دلم نمي خواهد رزماري بياد و کسي تو ايستگاه نباشد. کلفت او که چيزي بارش نيست تو که مي داني. به نظر من خل هم هست. نمي دانم چرا رزماري نگهش داشته.

"هرگز در تاريخ اين قطار به ياد ندارم که کمتر از بيست دقيقه تاخير داشته باشد، ماما، تازه اگر هم سر وقت بياد هنوز يک ساعت و نيم مانده"

"ازت خواهش مي کنم يک جوري برو که وقت کافي داشته باشي و دير نرسي چون نمي دانستم که تو مي آيي، تصميم داشتم خودم بروم."

"خودت را ناراحت نکن ماما." و باز انچه که گفته بود يکبار ديگر تکرار کرد." يک درشکه کرايه مي کنم، در عرض ده دقيقه مرا مي رساند. مي دانم که يک ربع زود مي رسم احتمالا قطار يک ساعت يا بيشتر تاخير دارد و رزماري را قبل شام به خانه مي رسانم. نگران چي هستي؟ "

"ممکنه من هم با تو بيام رت؟ مي خوام يک خرده هوا بخورم." اسکارلت يک ساعت انتظار در درشکه را پيش خود مجسم کرد. مي خواست از رت درباره خواهرش سوال کند. رت هم خوشحال مي شد. او ديوانه رزماري بود. و اگر رت را وادار به حرف زدن مي کرد، مي توانست بفهمد که چه در سر دارد. مي ترسيد رزماري از او خوشش نيايد و راس ديگري در مقابل او قد علم کند. اگرچه برادر شوهرش نامه اي به عنوان عذرخواهي برايش فرستاده بود اما تنفر اسکارلت نسبت به راس هنوز بر جا بود.

"نه عزيزم تو با من نيا. توي خانه بمان و به کمپرس ادامه بده. چشمهات هنوز ورم دارد."

الينور شال توري را از دوشش برداشت و کنار گذاشت وگفت: مي خواهي من بيايم عزيزم؟

"خيلي بايد منتظر بشوي ماما، خسته مي شوي. من خودم مي خواهم يک کم تنها باشم تا بتوانم درباره کارهاي مزرعه يک خرده فکرکنم."

اسکارلت نشست و به پشتي تکيه داد. آرزو مي کرد کاش خواهر رت به خانه نمي آمد. احساس خوب و روشني درباره رزماري نداشت و خودش هم هنوز درباره تصوراتش به يقين نرسيده بود.

ازگوشه وکنار شنيده بود که تولد رزماري لبخند هاي پنهاني فراواني را باعث شده بود. او وقتي متولد شد که الينور باتلر بيش از چهل سال داشت. رزماري در واقع يکي از قربانيان جنگ بود. قبل از شروع جنگ براي ازدواج بسيار جوان بود، فقر و زشتي صورت هم نگذاشته بود شوهر مناسبي بعد از جنگ براي خود دست و پا کند.

بازگشت رت به چارلزتون و ثروت افسانه اي او، در دهان مردم را بست. در حال حاضر رزماري جهيزيه قابل توجهي داشت. ولي اغلب دور از خانه به سر مي برد. نزد دوستان يا بستگان در شهري ديگر زندگي مي کرد. آيا در ان شهر دنبال شوهر مي گشت؟ آيا مردان چارلزتون براي او مناسب نبودند؟ بيش از يک سال بود که همه منتطر اعلام نامزدي او بودند اما کوچک ترين نشانه اي وجود نداشت.

اسکارلت به موقعيت خود انديشيد. اگر رزماري ازدواج مي کرد، خوشحال مي شد، مهم نبود چقدر براي رت خرج برمي دارد، ترجيح مي داد رزماري در خانه نباشد. باز هم مهم نبود که او مثل يک د يوار گلي زشت است. وقتي صداي در را شنيد، رشته افکارش گريخت. تا چند دقيقه ديگر قرار بود شام بخورند. رزماري در خانه بود.

رت وارد کتابخانه شد و به مادرش گفت:

بالاخره دختر سرگردان تو به خانه برگشت. همين طور مثل شيرگرسنه نعره مي کشيد. الان دارد دست هايش را مي شويد، احتمالا وقتي به اينجا بيايد گوشت تن شماها را مي کند.

اسکارلت با نگراني به در ورودي نگاه مي کرد. خانم جواني که چند لحظه بعد وارد شد، لبخند مطبوعي به لب داشت. از ان درنده خويي که رت گفته بود اثري مشاهده نمي شد. اما اسکارلت از ديدن او تکان خورد، گويي همان شيري بود که رت گفته بود و حالا داشت مي غريد. تعجب اسکارلت از اين بود که مي ديد رزماري درست شبيه رت است. کاملا به او شباهت داشت. نه اين طور نيست. همان چشمان و مو هاي سياه، همان دندان هاي سفيد، ولي با رت تفاوت دارد. خيلي بيشتر از خود رت شبيه او بود، نسخه غلو شده رت بود. هيچ خوشم نمي آيد. اصلا خوشم نمي آيد.

اسکارلت چشمان سبزش را تنگ تر کرد و به ورانداز کردن او مشغول شد. به ان زشتي هم که مردم مي گويند نيست، به خودش نمي رسد. نگاه کن موهايش را چطور پشت سرش جمع کرده. حتي گوشواره هم به گوش نکرده ولي گوش هايش خيلي زيباست. پوستش مهتابي است. فکر مي کنم اگر رت اين همه در آفتاب کار نمي کرد پوست او هم همين رنگ مي شد. لباس روشن خيلي به او مي آد. توي اين لباس قهوه اي خودش را در بدترين موقعيت قرار داده. شاد بتوانم کمکي به او بکنم.

رزماري با چهار قدم بلند خودش را وسط اتاق رسانيد: خوب، اسکارلت اين است.

آه، خداي من، مجبورم راه رفتن را هم به او ياد بدهم. مرد ها، از زن هايي که اين جور چهار نعل قدم بر مي دارند، خوششان نمي آيد. اسکارلت مقابل رزماري ايستاد. لبخندي خواهرانه به لب آورد، صورتش را بالا نگه داشت و براي بوسه اي آماده شد.

به جاي اينکه مطابق روز گونه اش را به گونه اسکارلت بچسباند در چشمانش خيره شد: رت مي گفت که تو گربه اي. حالا مي فهمم چه مي گفت. اين چشم هاي سبز. اميدوارم به من فيف نکني و پنجه نکشي، اسکارلت. چقدر خوب است که با هم دوست باشيم.

اسکارلت مي خواست چيزي بگويد ولي نگفت و سکوت کرد. رزماري گفت: ماما تو را به خدا بگو کي شام حاضر است.

از اسکارلت دور شد وبه طرف مادرش رفت. "رت چقدر بي فکر است که يک سبد خوراکي با خودش به ايستگاه نياورد."

اسکارلت به رت نگاه کرد. رت آرام ايستاده بود و در استانه در مي خنديد لب هايش به شکلي تمسخرآميز جمع شده بود. جانور! تو به او گفتي که من گربه ام ها؟ هستم؟ کاش مي توانستم به ات نشان بدهم که گربه يعني چه. چقدر دوست دارم از خنده سخره آميزت را از چشمانت بيرون بکشم. به سرعت به رزماري نگاه کرد. او هم مي خنديد؟ نه داشت الينور را در آغوش مي گرفت.

رت گفت: شام، مانيگو دارد مي آيد.

اسکارلت غذا را در گوشه بشقابش جمع کرد. آفتاب سوختگي اذيت مي کرد و از خودخواهي رزماري سرش درد گرفته بود. خواهر رت بلند بلند حرف مي زد. تعريف مي کرد که اصلا اين مسافرت به او خوش نگذشته. از هر دقيقه اش نفرت داشته. اقامت در ريچموند و ديدار پسرعمو و خانواده اش براي او غيرقابل تحمل بوده است. کاملا مطمئن بود که انها در عمر شان حتي يک کتاب هم نخوانده اند يا حداقل کتابي که به خواندنش بيارزد.

الينور به آرامي گفت: اوه عزيزم. و با نگاه به رت التماس کرد.

رت با لبخند گفت: پسرعموها دوران سختي داشتند رزماري، هميشه گرفتار بودند، فرصت کتاب خواندن نداشتند. و ادامه داد:

"بگذاريد آخرين خبر را درباره تاونزند الينتون به شما بدم. اخيرا او را توي فيلادلفيا ديدم. تا يک هفته حالم بد بود. توچشم هاش نگاه کردم که البته سرگيجه گرفتم."

رزماري وسط حرفش پريد: من سرگيجه را به ان مرگ تدريجي ترجيح مي دهم. مي تواني تصورکني؟ بعد از شام بشيني و به صداي دختر عمو ميراندا که داستان هاي واورلي را بلند بلند مي خواند گوش بدهي؟ ان هم با ان صداي مغرورانه و احساساتي.

الينور به آرامي گفت: من که هميشه از اسکات خوشم مي آمده. فکر مي کردم تو هم خوشت مي آيد.

اما صداي رزماري آرام نبود: ماما، من اصلا يادم نمي آيد، مال سال ها پيش است.

اسکارلت به ساعت هاي آرامي که بعد از شام با الينور داشت فکر مي کرد. ترديدي نداشت که با وجود رزماري در ان خانه، ديگر چنين ساعت هاي آرام بخشي را نخواهد داشت. رت چطورمي تواند به او علاقمند باشد؟ و حالا به نظر مي رسيد که رزماري با رت هم سر جنگ دارد.

"اگر من مرد بودم حتما به من اجازه مي دادي بروم."

رزماري با صداي بلند سر رت داد مي کشيد. "مقاله اي را که آقاي هنري جيمز نوشته خواندم. درباره رم و فکر مي کنم که اگر نروم و خودم از نزديک نبينم حتما مي ميرم، از جهل و بي حبري تلف مي شوم."

رت به آرامي جواب داد: ولي تو مرد نيستي عزيزم. اصلا از کجا مجله نيشن گير آوردي؟

توجه اسکارلت به گفت وگوي انها جلب شده بود. "رت، چرا نمي گذاري رزماري به رم بره؟ رم که زياد دور نيست، حتما مي توانيم آشنايي در انجا پيدا کنيم. فاصله اي با آتن ندارد. تارلتون ها يک ميليون فاميل انجا دارند."

رزماري به اسکارلت خيره شد."اين تارلتون ها کي هستند؟ آتن به رم چکار دارد؟

رت با دست جلوي دهانش را گرفت که خنده اش را نبينند بعد سينه اش را صاف کرد و گفت: عزيزم، آتن و رم دو تا شهرک کوچک اند تو جورجيا دوست داري بري انجا؟

رزماري دست هايش را روي سرش گذاشت و حالتي نااميدانه از خود نشان داد. "نمي فهمم چه مي گوييد، کي مي خواهد برود به جورجيا؟ من مي خوام بروم به رم، رم واقعي، شهر ابدي. درايتاليا!"

اسکارلت احساس کرد که صورتش بي رنگ شد. مي بايد مي دانست که منظورش ايتالياست.

ولي قبل از انکه بتواند مثل رزماري از کوره در برود و سر و صدا راه بياندازد در اتاق غذاخوري با صداي مهيبي باز شد و همه از جا پريدند. راس در ميان چهارچوب ايستاد. نفس نفس مي زد.

"کمک کنيد." و بعد بريده بريده ادامه داد: سربازها دنبال من هستند اون يانکي را که شب ها به اتاق خواب زن ها مي رفت با تير زدم.

در يک لحظه رت کنار برادرش رفت و بازويش را گرفت و گفت: کرجي هنوز تو اسکله است. خوشبختانه ماه هم در آسمان نيست. با هم مي رويم. به محض اينکه راس خارج شد رت سرش را برگرداند و به مادرش گفت: به انها بگو من رفتم، به محض اينکه رزماري را از ايستگاه آوردم، رفتم. راس را هم نديديد هيچ چيز راجع به هيچ چيز نمي دانيد. پيغام مي فرستم.

الينور باتلر از جاي برخاست. گويي اتفاقي نيفتاده بود و همه چيز مثل شب هاي ديگر عادي به نظر مي رسيد. به طرف اسکارلت رفت و دستش را دور او حلقه کرد. يانکي ها در راه بودند. ممکن بود راس را به اتهام تير اندازي به طرف يک سرباز يانکي و رت را به اتهام کمک به فرار او اعدام کنند. چرا رت به او کمک کرد؟ چرا نگذاشت خودش تنها برود؟ حق نداشت همسر، مادر و خواهر خود را تنها بگذارد ان هم وقتي که يانکي ها داشتند مي آمدند. اسکارلت سراپا مي لرزيد.

الينور باتلر خونسردي خود را حفظ کرده بود حتي آرام تر از گذشته حرف مي زد. "من ظرف غذاي رت را به آشپزخانه مي برم. بايد به مستخدم ها بگويم زبانشان را نگه دارند. رزماري ممکن است ميز را دوباره براي سه نفر بچيني؟"

"ما چکار بايد بکنيم ميس الينور؟ يانکي ها دارند مي آيند."

اسکارلت مي دانست که بايد ساکت بماند. سعي مي کرد نترسد. ولي نمي توانست ترس را مهار کند. با خود مي گفت انها کاري با ما ندارند ما را اذيت نمي کنند، ولي در راه بودند و به زودي مي رسيدند. مي دانست که ارتش اشغالگر هر کاري که دلش بخواهد مي کند و نام ان را قانون مي گذارد.

خانم باتلر گفت: شاممان را تمام مي کنيم. چشمانش حالتي خنده دار به خود گرفت و ادامه داد: فکر مي کنم بعد شام چند صفحه اي از کتاب آيوانهو را برايتان با صداي بلند بخوانم

***

"غير از تهديد زن هاي خانه دار کار ديگري نداريد سروان؟" رزماري با مشت هاي گره کرده به سروان شمالي زل زد.

خانم باتلرگفت: بنشين و ساکت باش، رزماري. به خاطر بي احترامي دخترم عذر مي خواهم سروان.

افسر شمالي به احترام و عذرخواهي خانم باتلر توجهي نکرد. به مردانش دستور داد: برويد خانه را بگرديد.

اسکارلت با دستمالي که روي چشم هاي ورم کرده اش گذاشته بود سست و بي جان روي نيمکت دراز کشيد. از وضع چشمانش راضي بود. لااقل ديگر يانکي ها را نمي ديد. با چه خونسردي خانم باتلر نيمکتي براي استراحت او در کتابخانه آماده کرده بود. اما هنوز هم کنجکاوي داشت او را مي کشت. نمي توانست بگويد واقعا چه خبر است. فقط صداي پا و بسته شدن در را مي شنيد و بعد سکوت. آيا سروان رفته بود؟ ميس الينور و رزماري هم رفته بودند؟ ديگر نمي توانست تحمل کند. دستش را به آرامي بالا آورد و دستمال غذا را از روي چشم هايش برداشت.

رزماري روي صندلي نزديک اسکارلت نشسته بود وبه آرامي کتاب مي خواند.

اسکارلت زمزمه کرد: هيس سس.

رزماري کتاب را به سرعت بست.

"چي شده؟" او هم با صداي آرام پرسيد: صدايي شنيدي؟

"نه چيزي نمي شنوم. چکار داري مي کني؟ ميس الينورکجاست؟ توقيفش کردند؟"

"چي مي گويي اسکارلت؟ صداي طبيعي رزماري به نظر اسکارلت خيلي بلند آمد. "سربازها دارند خانه را براي اسلحه مي گردند. مي خواهند تمام تفنگ هاي چارلزتون را جمع کنند. مادرهم با انها رفته تا مطمئن بشود انها چيز ديگري را مصادره نمي کنند."

واقعا همين طور بود؟ اسکارلت آرام شد. در خانه انها تفنگي وجود نداشت او خوب مي دانست چون خودش دنبال ان گشته بود. چشمانش را بست و تقريبا به خواب رفت. روز درازي را گذرانده بود. ماجراي سفر خود را روي رودخانه و کج شدن قايق را به خاطر آورد. سر رت را که حالا داشت روي رودخانه قايق را هدايت مي کرد در نظر مجسم کرد. دلش مي خواست به جاي راس خودش همراه رت مي رفت. براي رت نمي ترسيد، مي دانست که يانکي ها نمي توانند او را بگيرند. او شکست ناپذير بود.

الينورباتلر صبرکرد تا سربازان شمالي رفتند، انگاه به کتابخانه بازگشت، شال پشمي را روي اسکارلت کشيد که حالا ديگر در خواب عميقي فرو رفته بود. الينور به آرامي گفت: نبايد مزاحش بشويم. اينجا راحت است، خوب برويم ،بخوابيم، رزماري. تومسافرت خسته کننده اي داشتي ومن هم خسته ام. فردا صبح دوباره کارها شروح مي شود. وقتي ديد علامتي که لاي کتاب آيوانهوگذاشته دست نخورده مانده خوشحال شد و پيش خود لبخند زد. رزماري تند کتاب مي خواند.افکارش بيشتر در پي چيزهاي تازه و نو مي گشت.

***

صبح روز بعد بازار از حوادث شب گذشته، نا آرام و مغشوش مي نمود. اسکارلت به حرف هاي پراضطرابي که دوروبرش مي شنيد گوش مي داد و ريشخند مي کرد. اين چارلزتوني ها چه انتظاري دارد؟ انتظار دارند که يانکي ها اجازه بدهند همه با اسلحه توي شهر ولو شود و انها را هدف قرار دهند و اعتراض نکنند؟ اگر پافشاري کنند اوضاع بدتر خواهد شد.

بعد از محاصره آپوماتوکس که ژنال لي و گرانت با هم ملاقات کردند و توافق نمودند که افسران کنفدراسيون اسلحه کمري خود را نگه دارند، آيا چيزي فرق کرد؟ هنوز جنوب در بند بود ششلول به چه درد مي خورد وقتي کسي نمي توانست براي ان گلوله تهيه کند؟ حتي گلوله براي دوئل هم پيدا نمي شود!

اصلا چه کسي ممکن است به فکر پنهان کردن اسلحه بيفتد! اين تفنگ ها به هيچ دردي نمي خورند جز اينکه مردان انها را به دست بگيرند و مدتي در روياهاي گذشته غرق شوند.

اسکارلت چيزي نگفت و سرش را با خريد گرم کرد اگرچه باز هم احساس راحتي نمي کرد. حتي ميس الينور هم اين طرف و ان طرف مي رفت و مثل جوجه سرش را پايين مي انداخت و با صداي نازکي جيک جيک مي کرد.

وقتي داشتند به خانه مي رفتند، به اسکارلت گفت:

زن ها مي گويند مردها همه مي خواهند کاري را که راس شروع کرده تمام کنند. اين کار يانکي ها ديگر خارج از تحمل انهاست. ما زن ها بايد يک کاري کنيم. انها خيلي عصباني اند، جوشي شده اند.

اسکارلت سرماي ترس را احساس کرد. فکر کرده بود که فقط حرف است. ترديدي نبود که هيچ کسي نمي خواست اوضاع بدتر شود.گفت: کاري از دست ما ساخته نيست. چکار مي توانيم بکنيم؟ تنها کاري که مي توانيم بکنيم اين است که آرام بگيريم تا آب ها از آسياب بيفتد. رت حالا ديگر بايد راس را از خطر دور کرده باشد. بالاخره يک خبري مي رسد.

خانم باتلر با تعجب به اسکارلت نگاه کرد: ما نبايد اجازه بدهيم ارتش يانکي با ما اينطور رفتار کند. تو خودت که داري مي بيني، انها همين تازگي خانه ما را گشتند و اعلام کردند عبور و مرور در شب ممنوع است. دارند کساني را که کالاهاي جيره بندي را در بازار ازاد مي فروشند توقيف مي کنند. اگر اجازه بدهيم همين جور جلو بروند، به زودي مثل سال شصت و چهار چکمه هايشان را روي گردنمان مي گذارند و دانه دانه نفس هاي ما را مي شمارند. اين کارها که نمي شود به همين سادگي انجام بشود.

اسکارلت تعجب مي کرد که چطور همه ديوانه شده اند. چطور يک گروه از زنان چارلزتوني که کاري جز چاي خوردن و حرف زدن و شراب انداختن ندارند مي توانند در مقابل يک ارتشي بايستند؟

دو شب بعد فهميد

قرار بود ازدواج لوسيندا رگ در بيست و سوم ژانويه انجام شود. کارت هاي دعوت نوشته شده و آماده بود، منتظر دوم ژانويه بودند تا پست شود، ولي هرگز فرستاده نشد.

رزماري باتلر عکس العمل مادر لوسيندا، مادر خودش و ساير بانوان چارلزتوني را هولناک خوانده بود. طبق تصميمي که بانوان مزبور گرفته بودند ازدواج لوسيندا به تاريخ نوزدهم دسامبر درکليساي سنت مايکل در ساعت 9 شب برگزار شد. صداي موسيقي و آواز خوانندگان از ميان درها و پنجره هاي باز سالن کليسا که به زيبايي تزيين شده بود درست در ساعتي که منع عبور و مرور شروع مي شد، طنين افکند. موسيقي به وضوح در سربازخانه يانکي ها که در مقابل کليسا قرار داشت تنيده مي شد. به نقل از آشپز يکي از افسران يانکي که به زنشگفته بود هيچ کدام از افراد زير دستش را تا ان موقع عصبي و نگران نديده بود. حتي هنگامي که مي خواستند به ميدان جگ بروند. روز بعد همه مردم شهر از ماجرا باخبر شدند. همه خنديدند ولي هيچ کس شگفت زده نشده بود.

در ساعت نه و نيم مردمي که درکليسا حضورداشتند همان مردم چارلزتون قديمي بيرون آمدند و پياده به خيابان ميتينگ رفتند و در سالن ساوت کارولينا جمع شدند تا جشن را ادامه دهند. پير و جوان و بچه و بزرگ از پنج ساله تا نود و هفت ساله در هواي گرم و مطبوع مي خنديدند و قانون منع عبور و مرور را مي شکستند و آشکارا يانکي ها را به مبارزه دعوت مي کردند. براي فرمانده قواي يانکي راهي وجود نداشت که ناآگاهي خود را از وقايعي که مي گذشت باور کند در واقع نمي توانست خود را به ان راه بزند! اين قانون شکني داشت بغل گوشش انجام مي شد. از طرف ديگر قادر نبود اين آدم هاي بي همه چيز را بازداشت کند. پادگان نظامي فقط بيست و شش زندان داشت. حتي اگر راهرو ها و دفاتر افسران و فرماندهان هم مورد استفاده قرار مي گرفت ان همه جا براي زنداني کردن اين همه آدم نداشت. براي برگزاري مراسم عقد دو کليسا مجبور شده بودند تمام نيمکت هاي سالن نماز خانه را خارج کنند و در محل گورستان کليسا قرار دهند تا مردم بتوانند شانه به شانه هم در مراسم حضور پيدا کنند.

در طول جشن مردم گاهي براي هواخوري از سالن رقص خارج مي شدند و به ايوان ستون دار ان مي آمدند تا نفسي تازه کنند و سربازان بيچاره يانکي راکه با نظمي بي نظير در خيابان خالي رژه مي رفتند ببينند.

رت همان روز بعد از ظهر به شهر بازگشته بود و خبر داده بود که راس حالش خوب است و اکنون در ويلمينگتون اقامت دارد. اسکارلت اعتراف کرد که از رفتن به عروسي وحشت داشته است. ان دو در ايوان سالن رقص با هم صحبت مي کردند. اسکارلت گفت: باور نمي کردم که خانم هاي چاي خور چارلزتون بتوانند ارتش يانکي را عقب برانند. مي خواهم بگويم رت، اين مردم چارلزتون از همه دنيا ناقلا تر هستند.

رت خنديد" من اين ديوانه هاي متکبر را دوست دارم، همه شان را، حتي راس بيچاره را. اميدوارم که هيچ وقت نفهمد که تيرش اقلا يک مايل خطا رفته، خيلي دستپاچه شده بود .

اسکارلت با لحن تحقيرآميزي گفت: حتي تيرش هم به هدف نخورده؟ فکر مي کنم مست بوده.بعد به خود لرزيد. پس شکارچي شب هنوز همين اطراف است.

رت آهسته به شانه اسکارلت زد. "نه، خيالت راحت باشد. عزيزم.، ديگر هيچ چيز از شکارچي شب نخواهي شنيد. برادر من و اين عروسي شتاب زده لوسيندا ترس خدا را توي دل يانکي ها انداخت." به دلايلي که صرفا براي خودش نگه داشته بود با دهان بسته خنديد.

اسکارلت با ترديد پرسيد: چيز خنده داري هست؟ وقتي مردم مي خنديدند واسکارلت نمي دانست چرا مي خندند، ناراحت و عصبي مي شد.

رت گفت: نه چيزي که تو نفهمي. داشتم به خودم تبريک مي گفتم که به اساني توانستم مساله مهمي را حل کنم و بعد برادر بي تجربه من هم ندانسته کمک کرد او بدون اينکه بفهمد چه کار دارد مي کند باعث شد مردم شهر خوشحال بشوند و احساس افتخارکنند. نگاهشان کن اسکارلت.

ايوان سالن رقص خيلي شلوغ شده بود. لوسيندا رگ که حالا لوميندا گريمبال گل هايي راکه به دست داشت به طرف سربازان پرت مي کرد.

"اگر من بودم پاره آجر پرت مي کردم."

"مطمئنم که مي کردي، تو هميشه اين جور کارها را دوست داري. کارهايي را دوست داري که نياز به فکر کردن ندارد. اما کار لوسيندا پشتش فکر هست، براي انجامش آدم بايد قوه تخيل خودش را به کاربيندازد." حرف زدن کشيده و آرام او اکنون عجولانه و مقطع شده بود.

اسکار لت شانه هايش را بالا انداخت. "من برمي گردم تو. ترجيح مي دهم زير دست و پاي مردم خفه شوم ولي به ام توهين نشود."

پشت يک ستون در تاريکي، رزماري لحن ظالمانه رت و ناراحتي ازاردهنده اسکارلت را حس مي کرد و بعد در خانه وقتي همه خوابيده بودند رزماري چند ضربه به در کتابخانه زد. رت نشسته بود وکتاب مي خواند رزماري وارد شد و در را پشت سر خود بست.

صورتش از گريه ورم کرده بود. "فکر مي کردم تو را مي شناسم رت، بايد بگويم اصلا نمي شناسم. حرف هايي که امشب توي ايوان به اسکارلت مي زدي شنيدم. چطور توانستي با زن خودت اين طور ظالمانه و حقيرانه رفتارکني؟ دفعه ديگه نوبت کيه؟"

20

رت به سرعت از جا پريد. دست هايش را باز کرده بود و خيره به خواهرش نگاه مي کرد. ولي رزماري به طرف او نرفت و دست هاي رت را که مي توانست او را در اغوش بگيرد منتظر گذاشت. در چهره رت دردي نشست که به کبودي مي گراييد. دست هايش را پا يين اورد، همان طور بي حرکت ايستاد. در دنيا بيش از همه چيز مي خواست براي درد هاي خواهرش سپري باشد ولي اکنون مي ديد که خود منشاء اين درد ها شده است.

تمام ذهنش متوجه داستان کوتاه و غم انگيز او و نقش خود در ان شده بود. رت هرگز کارهايي را که در جواني کرده بود براي کسي توضيح نداده بود و هرگز از کار خود نگران و ناراحت نشده بود. از کارهاي خود اصلا احساس شرم نمي کرد به جز هنگامي که اثر اين کارها را در خواهر خود مي ديد.

پدرش او را به خاطر شورش و طغيان بر عليه خانواده و جامعه از خود رانده و طرد کرده بود. وقتي رزماري به دنيا امده بود نام رت از انجيل خانوادگي خط خورده بود. او از رت بيشتر از بيست سال کوچک تر بود. و رت حتي او را تا سيزده سالگي نديده بود. دختري زشت با ساق هاي بلند و پاهاي بزرگ و دست هاي کوچک. مادرشان به خاطر رت از اطاعت شوهر سر باز زد، جانب او را گرفت و ازکار هاي خطرناکي که در چارلزتون انجام مي داد حمايت کرد. رت جلوي چشم يانکي ها، وقتي ناوگان انها در بندر مستقر شده بود به کارهاي غيرقانوني و خطر افرين دست مي زد. ومادرش وقتي کشتي رت لنگر مي انداخت در تاريکي شب رزماري را بر مي داشت و در بندر به ملاقات او مي رفت.

احساس لطيف عشق، در رت، به شکلي غيرقابل بيان و با عجله وسراسيمگي پديد امد، عشق به خواهري که سال ها از او دور بود. رت اين عشق را در قلبش جاي داد، با ان گرمايي که پدرش هرگز قادر نبود به انها بدهد. در مقابل، رزماري هم اعتماد و وفاداري خود را به او داد، اعتمادي که هرگز به پدر خود نداشت. علاقه ميان خواهر و برادر هرگز صورت جدي به خود نگرفت. انان بيش از چند بار يکديگر را نديدند تا اينگه يازده سال بعد رت به چارلزتون امد.

وقتي پدرشان مرد و خانواده سرپرستي نداشت، رت انها را از نظر مالي حمايت مي کرد. مادر اطمينان داد که رزماري سلامت و خوشحال است. و رت هرگز خود را به خاطر اعتمادي که به حرف مادرش کرده بود نمي بخشيد. بعدها خود را ملامت کرد که چرا دقت و مراقبت بيشتري نکرده است. شايد در ان صورت رزماري اين طور نسبت به مردان بي اعتماد نمي شد. شايد در ان صورت مي توانست عاشق شود، ازدواج کند و بچه دار شود.

اين چنين بود که وقتي رت به خانه بازگشت پير زني بيست و چهارساله ديد. با همان خصوصيات سيزده سالگي، با همان بي اعتمادي ترس و نفرت. رزماري هيچ مردي را تحمل نمي کرد، مگر رت؟ براي خودش يک زندگي رويايي و دور دست درميان داستان ها و نوول ها فراهم اورده و ان را جانشين زندگي و اعتماد حقيقي کرده بود. او به قرارداد هاي اجتماعي درباره نگاه، تفکر و رفتار يک زن در جامعه اعتراض مي کرد. رزماري به ادبيات علاقه داشت فورا دلتنگ و پريشان مي شد و به کلي فاقد خود بيني و حيله گري هاي زنانه بود.

رت او را دوست داشت و عميقا به استقلال ناخوشايند و زننده او احترام مي گذاشت. نمي توانست براي سال هايي که از دست رفته بودند کاري بکند اما مي خواست بي سابقه ترين و ارزشمندترين هديه ها را به او بدهد، درونش را براي رزماري احترام زيادي قائل بود. گاه اتفاق مي افتاد که اصرار دلش را براي او مي گفت،کاري که هرگز براي کس ديگري انجام نداده بود، رزماري مي دانست غم هاي برادرش بي کران است و او را مي پرستيد. در چهارده ماهي که رت بازگشته بود، اين قامت بلند و نا ارام اين پير دختر در خانه مانده و ماجراجوي خيال باف به صورت نزديک ترين دوستش در امده بود. حالا رزماري حس مي کرد به دام افتاده است. چهره اي از رت ديده بود که قبلا هرگز سابقه اي از ان نداشت. ريشخند و ظلمي در او ديده بود، در برادري که درگذشته چيزي جز محبت و عشق از خود ظاهر نساخته بود. خود را گيج و بدگمان مي ديد.

"به سوال من جواب ندادي،رت." چشم هاي قرمز رزماري رت را متهم مي کرد رت با احتياط گفت: متاسفم رزماري. واقعا متاسفم که حرف هاي من را شنيدي.کاري بود که مي بايد مي کردم. من مي خواهم که اسکارلت از اينجا برود و همه ما را راحت بگذارد.

"اما او زن توست!"

"من ترکش کردم. رزماري. پيشنهاد طلاق کردم ولي قبول نکرد. با اين همه مي دانست که ازدواج ما کارش تمام است."

" پس اينجا چکارمي کند؟"

رت شانه هايش را بالا انداخت: شايد بهتر باشد که بنشينيم. داستان خسته کننده و درازي است.

به ارامي، به دقت و به دور از هرگونه احساسات، رت ماجراي دو ازدواج اول اسکارلت و قصد او از ازدواج با خودش را براي رزماري شرح داد وگفت که اسکارلت موافقت کرد که فقط به خاطر پول همراه بشود. و بعد درباره عشق ازاردهنده اسکارلت به اشلي ويلکز که در تمام اين سال ها شاهد ان بوده براي او صحبت کرد.

رزماري پرسيد: اگر تو مي دانستي چرا اصلا با او ازدواج کردي.

لب هاي رت به لبخندي باز شد: چرا؟ چون او تماما اتش بود و بسيار بي پروا و خيلي شجاع. ولي بچه اي بيش نبود دوست داشت که غير از اين نشان بدهد اما فقط يک بچه بود. چون مثل زن هايي که مي شناختم نبود، افسون مي کرد، اتش مي زد ديوانه مي کرد. من همان طور او را دوست داشتم که او اشلي را دوست داشت. از همان نگاه اول مثل يک مرض به جانم افتاد.

وقتي رت حرف مي زد غم سنگيني در صدايش سايه مي افکند.

سرش را پايين انداخت و به شدت خنديد. دست هايش را روي صورتش گذاشت. صدايش کلفت تر و خفه تر شد. "چه شوخي وحشتناکي است اين زندگي. حالا اشلي ويلکز مرد ازادي است و هر لحظه ممکن است با اسکارلت ازدواج کند. من مي خواهم از شر اسکارلت راحت شوم و اين طبيعتا او را وادار به مقاومت مي کند. نمي خواهد مرا از دست بدهد. او چيزهايي را مي خواهد که نمي تواند داشته باشد."

رت راست نشست. سرش رابالا گرفت وبه تندي گفت: مي ترسم، مي ترسم که همه چيز از نو شروع شود. کاملا مي دانم که او چقدر خودخواه و بي عاطفه است، مثل بچه اي که براي اسباب بازي گريه مي کند و وقتي که به دست اورد فورا به زمين مي زند و مي شکند. ولي لحظاتي هم هست که مثل يک فرشته سرش را بالا مي گيرد و ان لبخند دوست داشتني را به لب مي اورد. لحظه هايي هم هست که به نظر بي دفاع و بي گناه مي رسد، مثل اينکه در جاي ناشناسي گمشده به نظر مي اد که زن ديگري است و حالتي به من دست مي دهد که مي خواهم همه چيز را فراموش کنم.

رزماري دستش را روي بازوي رت گذاشت. "رت بيچاره من."

رت دست او را گرفت، بعد به رويش بوسه زد و باز دوباره سخن گفت: عزيزم در مقابلت مردي را مي بيني که يک روز در رودخانه مي سي سي پي شگفتي مي افريد. تمام عمرم فرار کردم و هرگز نباختم، اين دست را هم خواهم برد. اسکارلت و من يک معامله با هم کرديم. نمي توانستم ريسک کنم و او را براي مدتي طولاني توي خانه نگه دارم. جلويش طلا ريختم حرص او به پول بر عشق سوزان به من پيروز شد. بعد از تمام شدن جشن ها ما را ترک مي کند. تا ان موقع از او دوري مي کنم

او را دور از خودم نگه مي دارم، بهانه مي اورم، گولش مي زنم. از شکست بدش مي ايد، از باختن متنفر است واين تنفر خودش را نشان مي دهد. بازنده بودن چيز خوبي نيست.

نگاه پر خنده خود را به روي خواهرش انداخت. بعد اهسته گفت: اگر ماما حقيقت را درباره اين ازدواج پر از بدبختي بفهمد حتما از پا در مي ايد، ولي از طرف ديگر اگر بفهمد که من بودم که به هم زدم، ممکن است خجالت بکشد و نتواند از خجالت سرش را بلند کند. موقعيت وحشتناکي است راهي است که هردو سرش خطر است. به اين ترتيب اسکارلت ما را ترک مي کند، من ضربه مي خورم ولي مي توانم تحمل کنم و هيچ رسوايي هم به بار نمياد.

"ايا تاسفي هم ندارد؟"

"شايد براي کار احمقانه اي که انجام شده سال ها پيش. من مي توانم، قدرتش را دارم که ديگر حماقت نکنم، اين کار نياز به ارامش دارد که من دارم اين کار اهانت هاي دفعه پيش را به کلي پاک مي کند."

رزماري با کنجکاوي به او خيره شد. "ولي اگر عوض شده باشد چي؟ ممکن است بزرگ تر شده."

رت خنديد: مي خواهد خودش را يک خانم جلوه بدهد. وقتي خوک ها پروازکنند.

21

اسکارلت صورتش را در بالش پنهان کرد."برو بيرون."

"ميس اسکارلت، امروز يکشنبه است. نبايد تا دير وقت بخوابيد. ميس پولين و ميس اولالي منتظر شما هستند."

اسکارلت ناله اي کرد. همين کافي بود تا او را از صورت يک کاتوليک خارج کند و به کليساي اسقفي پروتستان نزديک نمايد. لااقل مي تواند تا دير وقت بخوابد. مراسم کليساي سنت مايکل زودتر از ساعت يازده شروع نمي شود. اسکارلت اهي کشيد و از بستر بيرون امد.

خاله ها وقت خود را تلف نکردند و فورا سخنراني را در مورد اينکه چه انتظاري از اسکارلت در جشن هاي اينده دارند شروع کردند. اسکارلت با بي حوصلگي به حرف هاي انان گوش مي داد، انها درباره لباس و رفتار او کنفرانس مي دادند و اشاره مي کردند که حرکات او بايد مثل يک بانوي محترم باشد.به خاطر خدا، ديگربس است! او همه اين قوانين اخلاقي را از حفظ است. مادرش و مامي از وقتي که راه رفتن را اموخت اين چيزها را در گوشش تکرار کرده بودند. اسکارلت دندان هايش را به هم فشار مي داد و وقتي که داشتند به کليساي سنت ماري مي رفتند، سرش را زير انداخت بود و فقط به پاهاش نگاه مي کرد. اصلا به سخنان خاله خانم ها گوش نمي داد.

وقتي به خانه بازگشتند و داشتند صجانه مي خوردند، خاله پولين چيزي گفت که توجه اسکارلت را جلب کرد.

"لازم نيست به من اهم کني اسکارلت. من فقط به خاطر خودت مي گويم که مردم چه مي گويند. مردم مي گويند تو دو دست لباس نو براي مهماني داري. اين يک رسوايي است، همه مردم با همين يک دست لباس که سال هاست مي پوشند خوشحال هستند. تو تازه وارد اين شهر شدي، بايد مواظب رفتارت باش، رت هم بايد مواظب باشد. تو خودت مي داني که مردم هنوز درباره او ترديد دارند و تصميم شان را نگرفته اند."

اسکارلت احساس کرد در ضربان قلبش وقفه اي به وجود امده. اگر کارها را خراب مي کرد رت حتما او را مي کشت. "در مورد رت چه مي گويند؟ خواهش مي کنم بگوييد خاله پولين."

پولين هم گفت. با رغبت و ولع. همه ان داستان ها را که او از وست پوينت اخراج شد. پدرش به خاطر رفتار زشت و غيرقابل تحمل، او را طرد کرد. مي گويند پول هايش را از راه هاي بد به چنگ اورده، از راه کلاه برداري در معاملات طلا در کاليفرنيا و از راه قمار در کشتي هاي مسافربري که روي رودخانه مي سي سي پي رفت و امد مي کردند. بالاتر و بدتر از همه داد و ستد و ارتباط او با اوباش و شرخرهاست. اما از طرف ديگر اين هم حقيقت داشت که او سرباز خوبي براي کنفدراسيون جنوب و توپچي نابغه اي در گارد مخصرص ژنرال لي محسوب مي شد و مبالغ هنگفتي از پول کشف خود را به خاطرکنفدراسيون خرج مي کرد. اسکارلت با خود فکر کرد، ها! رت در داستان سرايي يد طولايي دارد. بنابراين گذشته او چنگي به دل نمي زد. تنها نکته مثبت اين بود که او بازگشته بود تا از خواهر و مادرش ،نگهداري و حمايت کند. اگر پدر رت براي پرداخت حق بيمه عمر صرفه جويي نمي کرد و خودش را از گرسنگي نمي کشت احتمالا اين مادر و خواهر از بي کسي و فقر مرده بودند.

اسکار لت دندان هايش را به هم فشرد تا سر خاله پولين داد نکشد. بيمه عمر حقيقت نداشت! رت هرگز يک لحظه هم از حمايت مادرش غفلت نکرد ولي پدرش اجازه نمي داد که حتي يک شاهي از پول رت در خانه او خرج شود! تنها پس ازمرگ اقاي باتلربود که رت توانست به او پول بدهد و خانه اي برايش بخرد. داستان بيمه را خود خانم باتلر شايع کرده بود، زيرا همه مي گفتند پول رت کثيف است واز راه هاي نامشروع به دست امده. پول. پول بود. اين چارلزتوني هاي کله شتر اين را نمي دانستند؟ وقتي مي توانستند با ان پول شکم خودشان را پرکنند و سقفي بالاي سرشان داشته باشند، ديگر چه فرقي مي کرد که از کجا امده؟

چرا پولين اين وعظ و خطابه را پايان نمي دهد؟ اصلا راجع به چه چيز حرف مي زد؟ کار و کاسبي پر درامد. اين هم خودش يک شوخي ديگري بود. هيچ درامدي در دنيا وجود نداشت تا پول هايي که رت دور مي ريخت و نقره هاي اجدادي و اثاثيه مصادره شده پدر پدربزرگش را مي خريد و يا به جاي کشت و کار به پرورش گل مي پرداخت جبران کند.

"... تعدادي از چارلزتوني ها در معاملات به نان و اب خوبي رسيدند ولي هرگز صدايش را در نمي اورند. تو بايد مواظب اين کارهاي وسوسه انگيز پر درامد و نامشروع باشي، او شوهر تره. وظيفه داري زشتي اين کارها را به او گوشزد کني. الينور باتلر فکر مي کند که رت هيچ وقت کار بد نمي کند، اين خودش رت را هميشه خراب کرده، ولي تو به خاطر او و به خاطر خودت و رت مجبوري چيزهايي را ببيني که خانواده باتلر نمي خواهند براي کسي اشکار شود."

اولالي دوباره دماغش را بالا کشيد و گفت: من سعي کردم با الينور صحبت کنم، ولي مطمئنم که حتي يک کلمه از حرف هاي من را گوش نداد.

اسکار لت حالت ترسناکي به چشمانش داد و انها را تنگ کرد." نمي دانم چطوري از شما تشکر کنم." بعد با شيريني غلو شده اي ادامه داد: قول مي دهم به تمام حرف هاي شما عمل کنم. حالا مجبور بروم. از اين صبحانه مطبوع هم تشکر مي کنم." بلند شد، خاله ها را بوسيد و با عجله از در بيرون امد. اگر فورا بيرون نمي امد حتما مجبور مي شد فرياد بزند. اما بهتر بود درباره انچه که خاله ها گفته بودند با رت حرف بزند.

"اگر فکر مي کردم که مسئله ان قدر ها هم مهم نيست اصلا به ات نمي گفتم، تو مي فهمي، نه؟ مردم پشت سر مادرت حرف مي زنند. خودم مي دانم که خاله هاي من فضول و مزاحم اند ولي همين ادم هاي فضول ومزاحم هستند که گرفتاري هاي بزرگ درست مي کنند. خانم مري ودر، خانم ميد و خانم السينگ را به خاطر داري. "

اسکارلت اميدوار بود رت از او تشکر کند. او واقعا انتظار خنده رت را نداشت. رت با دهان بسته خنديد و گفت: خدا به قلب فضولشان برکت بدهد. پس با من بيا، اسکارلت، اينها را بايد براي ماما هم بگويي.

"اوه، نه رت من نمي توانم. حتما ناراحت مي شود."

"بايد بگويي. مسئله جدي است، احمقانه است ولي خيلي جدي است. بيا برويم. و ان حالت احمقانه و دخترانه را از صورتت دور کن. ما هر دومان مي دانيم از وقتي که پاي تو به مجالس زنانه باز شده تا حالا از اين حرف ها به مادرم نزدي، پس بايد حالا شروع کني."

"رت، من مادرت را دوست دارم، اين شوخي نيست."

رت از ميانه راه برگشت. شانه هاي اسکارلت را گرفت و چنان تکان داد که اسکارلت بي اختيار سرش را بالاگرفت و به چشمان او نگاه کرد. نگاه رت سرد بود، گويي مي خواست او را محاکمه کند. "راجع به مادرم به من دروغ نگو، اسکارلت. به تو اخطارمي کنم، اين کار خطرناکي است."

خانم باتلر شال توري خود را روي دامنش انداخت و دستش را روي ان گذاشت و تا کرد. اين علامتي بود که حرف هاي اسکارلت را جدي گرفته است، همه حواسش را به او داده بود. در پايان، اسکارلت با نگراني منتظر عکس العمل خانم باتلربود. "بنشنيد، هردوتان" صدا گرم و ارام بود. "اولالي اشتباه مي کند. من به حرف هاش خوب توجه کردم، مخصوصا وقتي درباره ولخرجي هاي من حرف مي زد." چشمان اسکارلت گشاد شد. "بعد خوب در موردش فکر کردم به خصوص با توجه به اينکه مي خواستم مخارج سفر دور دنياي رزماري را بدهم، به عنوان هديه کريسمس. رت هيچ يک از چارلزتوني ها نمي تواند اين کار را بکند. به خصوص وقتي که تو اينجا نبودي. اگر پولي در بساط نبود پدرت نمي توانست تو را به رت پوينت بفرستد و مخارجت را بدهد.

با همه اينها من تصميم گرفتم خطر شايعاتي را که مردم مي سازند از خودم دور کنم. چارلزتوني ها ادم هاي فضولي هستند. مردمي که به اجتماع ديروز تعلق دارند همه شان همين جورند. ما همه مي دانيم که ثروت چه چيز خوبي است و فقر چقدر نفرت انگيز. اگر کسي فقير باشد داشتن دوستان ثروتمند خودش نعمت بزرگي است. البته مردم ممکن است خوششان نيايد که من اب را با شراب قاطي کنم و به جاي شامپاني به انها تعارف کنم. اول شايد دلشان بسوزد ولي بعد حتما پشت سر مزخرف خواهند گفت."

ابروان اسکارلت گره خورد. حرف هاي او را درست نمي فهميد. البته مهم نبود، همين قدر حس مي کرد که خانم باتلر با صداي ارام خود مي خواهد بگويد که حرف مردم اصلا مهم نيست. الينور داشت مي گفت: شايد قبلا ما کمي خودنمايي کرديم، ولي در حال حاضر هيچ کسي در چارلزتون نمي تواند پشت سر خانواده باتلر حرف بزند به خصوص که رزماري ممکن است تصميم بگيرد که بالاخره يکي از عمو زاده هايش را به شوهري قبول کند و ازدواج او احتمالا بسياري از حرف هاي مفت را بي اثر مي کند.

رت قاه قاه خنديد و گفت: مادر خجالت دارد... الينور باتلر فقط خنده کوچکي کرد.

رزماري در را گشود و داخل شد. "به چي مي خندين؟" به سرعت نگاهي به رت کرد و سپس متوجه اسکارلت شد و دوباره به رت نگاه کرد. "صداي خنده رت تا وسط راهرو ميايد، رت براي من هم تعريف کنيد."

رت گفت: ماما داشت درباره دنيادوستي صحبت مي کرد. رت و رزماري هميشه در حمايت از مادرشان، مقابل واقعيت هاي ازاردهنده زندگي هم پيمان بودند، هر دو لبخند معني داري مثل دسيسه کاران زدند. اسکارلت احساس کرد که از قافله عقب مانده و فراموش شده. "ميس باتلر، مي خواهم چند دقيقه پيش تان بنشينم و با شما مشورت کنم. مي خواهم به من بگوييد در جشن چه بپوشم."

حالا ببين رت باتلر، اگر دلت مي خواهد. ان چنان با خواهرت رفتار مي کني مثل اينکه او ملکه ماه مه است. اگر فکر مي کني که مي تواني حسادت مرا تحريک کني، بهتر است تجديدنظرکني!

اسکارلت بي حرکت مانده بود، به جايي خيره شده بود و فکر مي کرد. خانم باتلر متعجب بود که او به کجا نگاه مي کند. برگشت و پشت سرش را نگاه کرد ولي چيزي نديد. درواقع اسکارلت به جاي خاص نگاه نمي کرد، فقط خيره شده بود و روشني انچه که در ذهنش مي دويد چشمانش را خيره کرده بود.

حسود! چقدر احمق بودم! البته بايد همين باشد، خودش است. همه چيز روشن شده. چرا اين قدر طول کشيد تا بفهمم. رت هم خودش مستقيما به من اشاره کرد، وقتي نام رودخانه را از من پرسيد.

روز يکشنبه بعد از ناهار، همگي به مرکز کنفدراسيون خانه رفتند و با خود شاخه هاي سبز و تازه کشتزار و دو کيک بزرگ ميوه و ويسکي بردند. اسکارلت تقريبا در طول پياده رو مي رقصيد. زنبيلي را که به دست داشت تاب مي داد و اواز هاي کريسمس را زمزمه مي کرد. شادي او به همه سرايت کرده بود و به زودي هر چهار نفر با هم شروع به اواز خواندن کردند. از مقابل هر خانه که عبور مي کردند صاحب خانه بيرون مي امد و فرياد مي زد بياييد تو. و در مقابل خانم باتلر هم به انها پيشنهاد مي کرد: با ما بياييد، داريم مي رويم خانه را تزيين کنيم. وقتي به ان خانه قديمي و مخروبه رسيدند تعدادشان از دوازده نفر بيشتر بود. کيک ها را از زنبيل ها بيرون اوردند. بچه هاي يتيم خوشحال شدند و جيغ کشدند، ولي خانم باتلر با لحن محکمي گفت: فقط مال بزرگ هاست. و بعد کلوچه هاي شکري را که براي انها پخته بود از زنبيل بيرون آورد. دو تن از بيوه هايي که در خانه زندگي مي کردند فورا فنجان هاي شير را اماده کردند و بچه ها را در حياط دور يک ميز کوتاه نشاندند. خانم باتلرگفت: خوب ديگر حالا مي تو نيم با خيال راحت شاخه ها را اويزان کنيم. رت. رفتن روي نرد بام با تو.

***

اسکارلت کنار ان هامپتون نشست. دلش مي خواست به اين دختر خجالتي خيلي محبت کند، زيرا آن بسيار به ملاني شباهت داشت. احساس مي کرد که مي خواهد همه ان افکار بدي را که در مورد ملاني داشت جبران کند در تمام ان سال ها اسکارلت به طور ظالمانه اي درباره ملاني فکر مي کرد، در حالي که او محرمانه به اسکارلت وفادار بود. آن هم ازمصاحبت او خوشحال بود و اين خوشحالي را به راحتي بر زبان مي اورد. صداي لطيفش تقريبا از ان حالت يکنواخت سابق خارج شده و جان گرفته بود و داشت از گيسوان اسکارلت تعريف مي کرد. "داشتن چنين موي سياهي واقعا چقدر فوق العاده است ، مثل ابريشم است، شايد سياه ترين ابريشم هم از اين سياه تر نباشد. يا شايد مثل تابلويي که قبلا ديدم يک يوزپلنگ با پوست سياه و خوشگل." صورت ان با پرستشي کودکانه روشن شد و بعد، از اينکه اين طور نا به هنگام حرف زده بود خجالت کشيد.

اسکارلت با مهرباني دست بر دست اوکشيد. در ان لحظه دخترک جوان و خجالتي بيشتر به يک موش صحرايي کوچک و وحشت زده شباهت داشت. وقتي ارايش اتاق تمام شد و بوي شاخه هاي کاج همه جا را گرفت ان معذرت خواست و به سراغ بچه ها رفت تا انها را براي خواندن ترانه هاي کريسمس اماده کند. ملي چقدر اين جورکارها را دوست داشت. اسکارلت هنگامي که دوباره به ان نگريست بغضي سنگين گلويش را گرفت. ان دو کودک را که در حال خواندن بودند در اغوش گرفته بود. ملي واقعا ديوانه بچه ها بود. براي يک لحظه اسکارلت از اينکه هداياي بيشتري براي ويد و الا نفرستاده احساس پشميماني کرد. بعد از اينکه اواز بچه ها تمام شد همه حاضرين با هم اواز خواندند و اسکارلت تمام کلمات ترانه "اولين نوئل" را به خاطر اورد. مراسم که تمام شد و همگي خانه را ترک کردند اسکارلت گفت: چه هيجان انگيز بود! من کريسمس را خيلي دوست دارم.

الينورگفت: من هم دوست دارم. پيش درامد خوبي براي جشن هاي ماست . اگرچه امسال مثل هر سال در ارامش نيستيم. سربازهاي بيچاره يانکي روي گرده ما سوار مي شوند، بيشتر از گذشته. سرهنگ فرمانده انها حتما اجازه نمي دهد که اين طور انها را به بازي بگيريم و منع عبور و مرور شبانه را بشکنيم، ان هم با اين سروصدا. بعد مثل دختري کوچک خنديد و شادي کرد. "چه هيجان انگيز بود." رزماري گفت: ماما چطور مي تواني به اين پست فطرت هاي ابي پوش بگويي يانکي هاي بيچاره

"براي اينکه انها به جاي اينکه ما را نشانه بروند ترجيح مي دهند تعطيلات کريسمس را پيش خانواده هاشان باشند. به نظر من انها از اين کار اصلا راضي نيستند. خيلي هم ناراحت و نگرانند."

"من شرط مي بندم تو و دوستانت چيزي توي استين تان قايم کرديد ماما." خانم باتلر دوباره مثل بچه ها خنديد. "فقط اگر مجبوربشويم اگر اون کلنلي گنده دماغ و دشمن انجيل کاري نکرد براي اين بود که نمي خواست در روز يکشنبه دستور حمله بدهد. فردا داستان ديگري دارد، قبلا وقتي از بازار بيرون مي امديم انها براي پيدا کردن جنس قاچاق زنبيل هاي ما را مي گشتند. اگر دوباره بخواهند اين کار را بکنند دستشان به چيز هاي جالبي مي خورد. "

رزماري گفت: دل و روده گوسفند؟ اسکارلت گفت: تخم مرغ هاي شکسته؟ رت گفت: پودر خارش اور؟

الينور براي سومين بار مثل بچه ها خنديد. "و چند تا چيز ديگر درکنارش." بعد با افتخار اضافه کرد : ما نقشه هاي جالبي برايشان داريم. براي انها تازگي دارد. مطمئنم که تا حالا حتي اسم سم سماق را هم نشنيديد. البته من دوست ندارم در اين روز هاي کريسمس بدجنسي کنم ولي انها بايد بفهمند که ما مدت هاست که ديگر از انان نمي ترسيم. بعد فورا اضافه کرد: کاش راس هم اينجا بود.

همه خنده کنان دور شدند. خانم باتلر دوباره گفت: فکر مي کني چه موقع براي برگشتن برادرت مناسب است، رت؟

"بستکي دارد که شما و دوستانتان تا کي بخواهيد به اين کارهايتان ادامه بدهيد ماما. فکر مي کنم براي جشن سن سيسليا خودش را برساند."

"خيلي خوب است. توي ان جشن بايد باشد، بقيه جشن ها مهم نيست."

اسکارلت فکر مي کرد که تا شروع جشن ها، زمان به کندي خواهد گذشت.

ولي سريع تر از انچه که فکر مي کرد سرامد، اسکارلت با خود گفت که چطور متوجه گذشت زمان نشده. سرش با حوادث روزانه گرم بود، با جنگ و مقابله با يانکي ها. سرهنگ دستور داده بود با انها که مقررات منع عبور و مرور شبانه را ناديده مي گيرند به شدت برخورد شود. روز بعد، يعني روز دوشنبه خانم هاي چارلزتوني اسلحه مخصوص خود را اماده کرده بودند و بازار از خنده ترکيد فرداي ان روز سربازها همگي دستکش به دست کرده بودند. و انان که در روز دوشنبه بي محابا در زنبيل خانم ها دست کرده بودند احتياط مي کردند. تجربه اي داشتند که مايل نبودند تکرار شود.

اسکارلت که با سالي بروتون در مهماني ورق بازي صحبت مي کرد گفت: انها بايد مي دانستند که ما بي کار نمي نشينيم. سالي با خنده اي بلند حرف او را تصديق کرد.

"من يک چراغ دود زده توي زنبيلم داشتم. مال تو چي بود؟"

"فلفل قرمز. مي ترسيدم عطسه کنم مي داني که؟ اگر فلفل قرمز برود توي دماغ ادم ديگه نمي شود جلوي عطسه را گرفت."

جيره بندي جديدي از ديروزانجام شده بود و خانم ها ديگرنمي توانستند سر قهوه بازي کنند و حتي ديگرسر پول هم بازي نمي کردند . يانکي ها به شدت با بازار سياه مقابله مي کردند و اين سخت ترين بازي ورقي بود که خانم ها در ان شرکت داشتند، ديگر چيزي پيدا نمي شد که برد و باخت کنند و اسکارلت از ان موقعيت لذت مي برد. اوهم دوست داشت که يانکي ها را اذيت کند. ولي انهاهنوزچارلزتون را دراختيارداشتند و خيابان ها را دراخيتارگرفته بودند و يک باردماغشان سوخته بود و باز هم مي بايد بارها دماغشان مي سوخت تا شکست را قبول کنند. اسکارلت هم يکي از کساني بود که دماغ انها را سوزانده بود. گفت: اين دست مال من است، شانس، فقط شانس. فقط چند روز ديگر به شروع جشن ها مانده بود و او مي توانست با رت برقصد. رت خودش را دور نگه مي داشت.

اسکارلت گل هاي کامليا را که رت برايش فرستاده بود همان طور که او خواسته بود به گيسوانش اويخت و سرش را چرخاند تا خودش را در اينه ببيند. "موهايم مثل يک لوله کالباس شده." و بعد با عصبانيت گفت: پانسي، بايد جور ديگر درست کني. يالا همه را جمع کن بالا. مي خواستم گل ها را در ميان امواج گيسوانش سنجاق کند. اه، رت چقدر بدجنس است، مي گويد اين گل هاي احمقانه خيلي بهتر از ان جواهرات است. چرا اين قدر بدجنس است؟ اين لباس هم که به اندازه کافي مزخرف هست. اگر نتواند به جاي اين گل ها چيز ديگري به خودش اويزان کند، بهتر است يک گوني ارد را سوراخ کند و به جاي لباس بپوشد. ترجيح مي داد از همان، جواهرات خودش استفاده کند.

سر پانسي داد زد: درست شانه کن.

"نه موهاي روي گوشم را يک کمي ببر بالاتر." چقدر خوب شد که رزماري کمک پانسي را قبول نکرد. اينکه چرا پيشنهاد اسکارلت را براي فرستادن پانسي به اتاق او و ارايش موهايش نپذيرفته بود عجيب مي نمود. به نظر اسکارلت رزماري به هر کمکي نياز داشت. احتمالا موهايش را همان طور مثل پيرزن ها درست مي کرد. لبخند زد. ورود به مجلس رقص به همراه خواهر رت اشکار مي کرد که اسکارلت چقدر زيباست. با مهرباني گفت: خوب است پانسي.

گيوانش مثل بال هاي کلاغ، سياهي درخشاني داشت وگل هاي سفيد کاملا به ان مي امد. "چند تا سنجاق سر به من بده."

نيم ساعت بعد اسکار لت کاملا اماده بود. اخرين نگاه را از توي اينه قدي به خودش انداخت. لباس بلند و ابي رنگش زير نور چرغ برق مي زد و شانه هايش چون مرمر سفيد مي درخشيد. الماس ها انعکاس خيره کننده داشت و از چشمان سبزش برقي بيرون مي زد. نوار مخملي سياهي در انتهاي دامن چين دار لباسش ديده مي شد و يک نوار پهن به شکل نيم حلقه مخصوص پوشيده بود که رويه مخملي ابي رنگ با تور هاي سياه داشت و يک نوار باريک مشکي دور گردن و مچ هايش بسته بود. گل هاي کاملياي سفيد با روبان مشکي به موهايش وصل شده وادامه اش روي شانه ها قرار گرفته بود. هرگز اين قدر خودش را دلربا نديده بود. گونه هايش از هيجان به قرمزي مي زد.

***

اولين مجلس رقص در چارلزتون برايش پر از شگفتي بود. تقريبا هيچ چيز آنطور که حدس مي زد نبود. به او گفتند نبايد کفش هاي رقص را به پا کند، بايد چکمه بپوشد، چون پياده به مجلس رقص مي روند. اگر قبلا مي دانست حتما درشکه اي خبر مي کرد. باورش نمي شد که رت اين کار را نکرده باشد. پانسي قرار بود کفشهاي رقص او را در يک کيف بگذارد و دنبال او برود. ولي اين براي اسکارلت راضي کننده نبود، زيرا پانزده دقيقه طول کشيد تا مستخدم ميس الينور کيفي پيدا کند و کفش ها را در ان بگذارد. چرا کسي قبلا نگفته بود که يک کيف لعنتي هم لازم است؟

رزماري گفت: اصلا يادمان نبود. هرکس براي خودش کيف مخصوص کفش دارد.

در چارلزتون شايد، ولي در اتلانتا هيچ کس از اين کيف هاي لعنتي ندارد مردم اتلانتا پياده به مجلس رقص نمي روند، سوار کالسکه مي شوند. احساس خوبي که درباره اولين مجلس رقص چارلزتون داشت در حال تغيير بود، کم کم مي ديد که ديگر ان حس خوب را ندارد. ديگر چه چيزي داشت تغيير مي کرد؟

اسکارلت بعد فهميد که، همه چيز. چارلزتون در طول سال هاي دراز تاريخ خودش قوانين و تشريفاتي را به وجود اورده بود که مردم شمال جورجيا اصلا از انها اطلاعي نداشتند. وقتي که دولت کنفدراسيون جنوب سقوط کرد و ان اشرافيتي که تشريفات را باعث مي شد ويران گرديد، قوانين بر جاي مانده تنها چيزي بود که از گذشته بر جاي مانده بود.

صف طويلي در مقابل سالن رقص خانه ونت ورث تشکيل شده بود. همه منتظر بودند که يکي يکي به سالن وارد شوند و با ميني ونت ورث دست بدهند و با شوهرش، پسرانش، همسران پسرانش، دخترانش، شوهران دخترانش تعارفات لارم را به عمل اورند. در همان حال موسيقي نواخته مي شد و کساني که قبلا وارد شده بودند مي رقصيدند و پاهاي اسکارلت در ارزوي رقص بود.

يادش امد در جورجيا کساني که مهماني مي دادند، خود به استقبال تازه واردين مي رفتند. هرگز انها را مثل زندانيان زنجيري در يک صف، وادار به ايستادن نمي کردند. مسلما رسم اتلانتا مؤدبانه تر از اين رسم احمقانه چارلزتوني بود. قبل از اينکه به دنبال خانم باتلر وارد سالن شود مستخدمي با لباس رسمي در مقابلش ايستاد و يک سيني را مقابل او گرفت. مقداري کارت به همراه يک مداد باريک در ان ديده مي شد. مداد با نخ ظرف و بلندي به دفتر يادداشتي وصل شده بود. کارت رقص؟ اينها بايد کارت رقص باشد. مامي برايش از مجالس رقص ساوانا سخن گفته بود، انچه مامي گفته بود مربوط به زماني مي شد که الن اوهارا هنوز خيلي کوچک بود. اما اسکارلت باور نمي کرد که يک مجلس رقص ان قدر ارام باشد که دختري بتواند نام شريک رقص خود را از توي دفترچه پيدا کند. اگر دوقلوهاي تارلتون و پسرهاي فونتن چنين چيزي را مي شنيدند از خنده مي ترکيدند. اگر کسي به انها مي گفت که آنها مجبورند اسم خودشان را با مداد ظريفي که حتما در دست مردان خواهد شکست روي يک تکه کاغذ بنويسند. انقدر مي خنديدند که بي هوش مي شدند.

اسکارلت حتي اطمينان نداشت که دلش مي خواهد با يکي از ان احمق هايي که اسم خود را روي يک تکه کاغذ نوشته است برقصد.

نه او مطمئن بود، مطمئن بود که حتي با خود شيطان هم خواهد رقصيد. يک سالي که از بالماسکه اتلانتا مي گذشت به نظرش ده سال مي امد. اسکارلت به صدايش حالتي از صداقت داد و به ميني ورت ورث گفت:

خوشحالم که اينجا هستم. وبعد به ترتيب به تمام اعضاي خانواده ورت ورث لبخند زد و دوباره در صفي که در داخل سالن تشکيل شده بود، قرار گرفت. به صحنه رقص نگاهي انداخت. پايش را با ضرب موسيقي تکان مي داد. نفسش را فرو کشيد. اوه چقدر زيبا بود، چقدر عجيب و چقدر اشنا بود، مثل رويا. سالني که با شمعدان هاي فراوان روشن شده بود از موسيقي لبريز بود، رنگ هاي متنوع دامن ها و لباس ها، در زير نور شمع منظره اي بديع به وجود مي اورد. در کنار ديوار ها بيوه زن ها روي صندلي هاي ظريف طلايي رنگ نشسته بودند، بادبزن هاي مخصوص را جلوي دهان گذاشته بودند و با هم پچ پچ مي کردند و حرف مي زدند چرا زاييدن دختر خانم فلاني اينقدر طول کشيده؟ خانواده فلاني چرا اين طور ابروريزي کرده اند؟ مستخدمين در لباس هاي تمام رسمي با سيني هاي پر، در گيلاس هاي نقره اي، از دسته اي به دسته ديگر، به زنان و مرداني نوشيدني مي دادند. همهمه اي وجود داشت. صداي خنده مي امد، خنده کوتاه، خنده هاي بلند و صداي پير زنان و پيرمردان که با هم صحبت مي کردند و لذت مي بردند اگر دنياي اطراف پيست رقص متعلق به پسرها بود دنيايي پر از شادي و ازادي هم بود که به جوانان تعلق داشت. گويي هيچ چيز عوض نشده و هرگز جنگي اتفاق نيفتاده بود. ديوار ها کثيف بود و کف سالن رقص صاف و هموار نبود. اما اسکارلت اين چيزها را نمي ديد. بهتر بود که به رويا پناه برد. جنگ را فراموش کند و سربازان يانکي را که تفنگ بر دست در خيابان بالا و پايين مي رفتند از ياد ببرد. موسيقي بود رقص بود و رت قول داده بود خوب باشد، چيزي از اين بيشتر لازم نبود. رت چيزي از خوب، بيشتر داشت. بسيار جذاب شده بود. و وقتي رت مي خواست جذاب باشد هيچ کسي بهتر از او نبود. متاسفانه همان قدر که به چشم او خوب مي ا يد براي ديگران هم همين طور بود. از داشتن رت به خود مي باليد، ولي از اينکه مي ديد زنان ديگري هم هستندکه توجه زيادي به او دارند حسادت مي کرد. ميان غرور و حسادت گرفتار امده بود. رت تا ان لحظه به او توجه کرده بود، نمي توانست از اين بابت او را سرزنش کند. و به مادرش و بدتر از همه به خواهرش و زنان بسيار ديگري هم توجه مي کرد زنان ديگري که در چشم اسکارلت چيزي جز پير زنان وراج نبودند.

وقتي داشتند پياده به خانه باز مي گشتند، اسکارلت با خوشحالي گفت: چه مهماني قشنگي بود!

الينور باتلر گفت: خوشحالم که به تو خوش گذشت و براي تو هم رزماري، خيلي خيلي خوشحالم. فکرمي کنم خيلي خوشت امده.

"ها! متنفرم، تو خودت خوب مي داني ماما. ولي ازاين خوشحالم که به اروپا مي روم اروپايي که مرا با اين مهماني هاي احمقانه اذيت نمي کند."

رت خنديد. پشت سر اسکارلت و رزماري بازو در بازوي مادرش راه مي رفت. خنده اش در ان هواي سرد اواخر دسامبر گرم بود. اسکارلت احساس کرد بدنش گرم شد، گرما را از پشت سرش حس مي کرد. چرا او نبايد بازو در بازوي رت داشت باشد؟ چرا نبايد به اين گرما نزديک تر باشد؟ مي دانست چرا، خانم باتلر پير بود، طبيعي بود که پسرش بايد مواظب او باشد. ولي اين از ارزوي اسکارلت کم نمي کرد

رزماري گفت: هرچه دلت مي خواهد، بخند، برادرعزيز، ولي من فکر نمي کنم خنده دار باشد. رزماري حالا داشت عقب عقب مي رفت، رويش را به رت و مادرش کرده بود ودر همان حال حرکت مي کرد. "حتي نتوانستم دو کلمه با ميس جوليا اشلي صحبت کنم. چون مجبور بودم با ان مرد هاي احمق برقصم."

اسکارلت پرسيد: جوليا اشلي کيه؟ نام ان زن، اشتياق او را نشان مي داد.

رت جواب داد: بت رزماري و تنها زني که من در تمام زندگي ازاو مي ترسم. او را ديدي اصلا اعتنا نکن اسکارلت. هميشه سياه مي پوشد، هميشه قيافه اش مثل اين است که سرکه خورده.

رزماري عصباني شد. "اوه، تو" به طرف رت رفت وبا مشت به سينه اوکوبيد. رت دستش را دور کمر او حلقه کرد و به طرف خود کشيد، و گفت: تسليم! اسکارلت باد سردي را که از رودخانه مي وزيد احساس کرد. سرش را بالا گرفت و گذاشت باد به صورتش بخورد و چند قدم را که تا خانه مانده بود به تنهايي طي کرد.

22

يکشنبه بعد باز نوبت سخزاني اولالي و پولين بود، اسکارلت اطمينان داشت که باز هم موعظه انها را خواهد شنيد. کمي از رفتاري که در مجلس رقص کرده بود نگران شده بود. شايد کمي بيشتر از حد لزوم خود را سرزنده نشان داده بود، نگرانيش از اين بود. اما مدت ها بود که اين طور تفريح نکرده بود. ولي اين تقصير او نبود، تقصير او نبود که زيبا تر از زن هاي شايعه ساز حرف مفت زن چارلزتون به نظر مي امد، تقصير او بود؟ به علاوه هر کاري مي کرد فقط به خاطر رت بود. پس او بايد ديگر اين همه سردي از خود نشان ندهد و به او نزديک تر شود. هيچ کسي حق ندارد زني را که دارد سعي مي کند ازدواجش را نجات دهد سرزنش کند.

در راه بازگشت از کليساي سنت ماري، اسکارلت ساکت بود. خاله ها هم مثل او ساکت بودند و اسکارلت از اين سکوت سنگين ناراحت بود، در هنگام برگزاري مراسم دعا، خاله اولالي دائما دماغ خود را بالا مي کشيد و اسکارلت از عصبانيت دندان هايش را روي هم فشار مي داد ولي بعد تصميم گرفت توجه نکند و با رؤياهايش خوش باشد، فکر مي کرد که رت بايد غرور و لجاجت خود را کنار بگذارد و به خودش اجازه دهد که مرا بار ديگر دوست بدارد.

زيبايي باستاني و رازگونه عشاء رباني که در مقابل چشمانش جريان داشت ناگهان جلوه تازه اي پيدا کرد. وقتي در خيال مجسم کرد به تمام ارزوهايش رسده است کليسا برايش جذابيتي بي سابقه پيدا کرد. وقتي اسکارلت در تکرار کردن کلمات دعا عقب مي افتاد، ارنج تيز خاله پولين پهلوي او را سوراخ مي کرد

سکوت تا وقتي که براي خوردن صجانه، پشت ميز نشستند ادامه يافت اسکارلت احساس مي کرد تمام اعصاب بدنش مي خواهند از نگاه سرد پولين و از فس فس دماغ اولالي بيرون بريزند. چنين فضايي را نمي توانست تحمل کند. و قبل از اينکه خاله خانم ها بتوانند حمله را شروع کنند از کوره در رفت

"به من گفتيد هرکس هرکجا مي خواهد برود بايد پياده برود. و من ازبي پياده راه رفتم پاهايم تاول زد.ديشب منزل ونت ورث، کالسکه ها همين طور رژه مي رفتند!"

پولين ابروهايش را بالا انداخت و لب هايش را به هم فشرد و گفت: مي داني نظر من چيست خواهر؟ اسکارلت تصميم گرفته از ان چيزهايي که چارلز تون برايشان مبارزه مي کند رو برگرداند.

"درک اهميت درشکه ها کار مشکلي است خواهر، اين هم يکي از ان مواردي بود که ما مي خواستيم با اسکارلت صحبت کنيم."

"يکي از نمونه ها." پولين با اصرار تمام ادامه داد: يک نمونه بسيار عالي از وضعيت موجود، وضعيتي که هنوز براي اسکارلت پنهان مانده، واقعيت ان چيزي که در ظاهر ديده مي شود نيست."

اسکارلت قهوه رنگ و رو رفته اي را که پولين برايش ريخته بود وبا عصبانيت جلويش گذاشت بود سر کشيد.

"اگر ديگر دوباره با من صحبت نکنيد، به حساب لطف شما مي گذارم، فکر کنيد من کر و لالم. مي توانيد انقدر موعظه کنيد که صورتتان کبود شود ولي اول به من بگوييد که ان همه درشکه وکالسکه مال کي بود؟"

خاله ها به او خيره شدند. "خوب معلومه، مال يانکي ها."

پولين اضافه کرد: و همين طور مال شرخرحا و تازه به دوران رسيده ها.

با کلمات شمرده، خاله ها سعي مي کردند از تند حرف زدن دوري کنند.

گفتند که سورچي ها و کالسکه رانان هنوز به صاحبان قبل ازجنگ خودشان وفادارند، گرچه حالا براي پولدارها و نوکيسه ها کار مي کنند. در ايام جشن ها انان از هر راهي که مي دانند اربابان خود را مي فريبند تا همشهريان سفيد پوست خود را که راهشان دور است به مجلس رقص بياورند و به خانه برگردانند.

اولا لي ادامه داد: به خصوص در شب سنت سيسليا انها اصرار دارند بعد از غروب افتاب کالسکه ها را بيرون بياورند و به دلخواه خودشان رفتارکنند.

پولين گفت: خوب، انها همه کالسکه ران هاي ماهري هستند و اربابانشان نمي خواهند انها را از دست بدهند. لبانش به خنده گشوده شد و ادامه داد: البته مي دانند که سورچي ها گولشان مي زنند و تو مي داني که مستخدمين خانه ها زرنگ ترين آدم هاي روي زمين اند.

و اولا لي گفت: به خصوص که اين مستخدمين چارلزتوني هستند، همان طور که ماهستيم. به اين خاطراست که اين همه به جشن ها اهميت مي دهند. يانکي ها هرچه داشتيم گرفتند يا خراب کردند ولي ما هنوز جشن هاي خودمان را داريم. و پولين با صداي بلند گفت: وافتخاراتمان را.

اسکارلت با خود فکر کرد که با يک پني، در حالي که افتخارات خود را در دست دارند مي توانند سوار تراموا بشوند و هر کجا که مي خواهند بروند. خاله ها همچنان درباره وفاداري مستخدمين سابق خانواده هاي محترم چارلزتون صحبت مي کردند و فراموش کرده بودند که صبحانه خود را بخورند. اسکارلت نيمي از صجانه اش را باقي گذاشته بود و مطمئن بود اولالي بعد از رفتن او به سرعت ان را خواهد خورد. خاله پولين هم که خيلي خسيس بود حتما به او در اين کار کمک مي کرد.

اسکارلت وقتي به خانه رسيد از اينکه ان هاپتون را انجا ديد خوشحال شد. بعد از گذراندن ساعت هاي دلتنگ کننده در خانه خاله خانم ها، شنيدن تعريف و تمجيد "ان" لذت بخش بود.

"ان" و بيوه اي از خانه سرشان با کارهايي که به تازگي از مزرعه فرستاده شده بود گرم بود.

رت هم هنوز داشت مي گفت: حالا ان زمين هاي سوخته قوي تر از هميشه هستند، حتي قوي تر از وقتي که وجين شده اند.

"ان" با صداي بلند گفت: نگاه کن! ملکه گل ها، و بيوه پسر دست لاغر و رنگ پريده خود را پيش اورد و گل هاي قرمز را لمس کرد. گل روبرا من عادت دارم هميشه اين گل را توي گلدان کريستال بگذارم، روي پيانو.

"ان" گفت: ما هم همين طور ميس هاريت. و گل هاي البا را هم روي ميز مي گذاريم.

رت گفت: گل هاي البا انطورکه انتظار داشتم سرحال نشدند رشد غنچه ها به اندازه کافي نبود.

"ان" و بيوه هر دو خنديدند: اخر تا ماه ژانويه که گلي وجود ندارد. و بيوه اضافه کرد: تازه البا هم دير گل مي دهد.

رت خنده اي کرد و گفت: چشمم روشن، مثل اينکه اينجا همه باغبانند. اسکارلت با خود گفت، خداي من مثل اينکه بعد مي خواهند در اين مورد صحبت کنند که ايا براي زمين کود گاوي بهتر است يا کود اسبي. چطور رت مي تواند اين چرت و پرت ها را بگويد. پشتش را به انها کرد و دور شد و در کنار خانم باتلر که مشغول بافتن پارچه توري بود روي کاناپه نشست. خانم باتلر با لبخندي گفت: اين توري براي لباس قرمزت خيلي مناسب است، قشنگ ترش مي کند. فکرمي کنم بد نباشد که گاهي لباست را عوض کني، به خصوص در نيمه دوم جشن ها. زود تمامش مي کنم.

"اوه، ميس الينور شما هميشه با من مهربانيد و به فکر من هستيد. احساس مي کنم همه غم هام الان از بين رفتند. حس مي کنم کسالتم رفع شده. تعجب مي کنم شما چطورمي توانيد با خاله اولالي دوست باشد. او اصلا مثل شما نيست. هميشه دماغش را بالا مي کشد و از همه چيز شکايت مي کند و دائما با خاله پولين يکي به دو مي کند."

الينور دست از کار برداشت و توري را پايين گذاشت: اسکارلت، از حرفت تعجب مي کنم، اولالي دوست من است، من به چشم يک خواهر به او نگاه مي کنم. نمي دانستي که او نزديک بود با برادر کوچک من ازدواج کند؟

چانه اسکارلت پايين افتاد: اصلا نمي توانم تصور کنم که کسي بخواهد با خاله اولالي ازدواج کند.

"ولي عزيزم دختر خوشگلي بود، خوشگل و ساده. بعد از اينکه پولين با کاري اسميت ازدواج کرد و در چارلزتون ساکن شد، اولالي براي ملاقات انها امد. خانه اي که الان در ان زندگي مي کنند خانه اي بود که اسميت توي شهر داشت. مزرعه انها بالادست رودخانه واندو بود. برادر من کمپر فورا گرفتار شد. همه انتظارداشتند که عروسي کند. اما يک روز او از اسب افتاد و کشته شد. از ان روز تا حالا اولالي خودش را يک بيوه مي داند. "

خاله اولالي و عشق! اسکارلت باور نمي کرد. "مطمئن بودم که مي داني. اخر او فاميل توست."

ولي من اصلا خويشاوندي ندارم، اسکارلت اين طور فکر مي کرد. ميس الينور با اين طرز تفکر نشان مي دهد که با اسرار قلب همه اشنا نيست. من فقط سوالن را دارم، سوالن پير و نفرت انگيز را و کارين را، که احمقانه خودش را وقف صومعه کرده. علي رغم چهره هاي خندان و صحبت هاي گرمي که در اطرافش مي ديد و مي شنيد ناگهان به شدت احساس تنهايي کرد. بايد گرسنه باشم. به همين دليل است که مي خواهم گريه کنم. بايد تمام صجانه ام را مي خوردم.

وقتي مانيگو به اتاق امد و با رت در گوشي صحبت کرد، اسکارلت فکر کرد ناهار حاضر شده است.

رت گفت: مرا ببخشد، مثل اينکه يک افسر يانکي دم در است. اسکارلت با صداي بلند گفت: فکرمي کني ديگر چه مي خواهند؟

لحظه اي بعد وقتي رت برگشت مي خنديد: تو بردي ماما. انها همه را به پادگان دعوت کرده اند تا بروند و تفنگ هايشان را پس بگيرند.

رزماري با خوشحالي دست زد.

ميس الينور او را ساکت کرد: هيچ اعتباري ندارد اين کارشان اعتباري ندارد. انها نبايد ريسک کنند و خانه ها را در روز ازادي بي دفاع بگذارند.

بعد به سوال اسکارلت جواب داد: روز اول سال نو ان طور که ما انتظار داريم نيست. مسلما دردسرمان بيشتر از جشن شب سال نو خواهد بود. اقاي لينکلن، اول ژانويه را روز ازادي سياهان اعلام کرد. اين براي برد گان سابق خيلي اهميت دارد. انها توي پارک ها و خيابان ها راه مي افتند و تفنگ ها و ششلول ها را به دست مي گيرند و شليک مي کنند، و دائما مست تر مي شوند. ما همه درها را قفل مي کنيم پنجره ها را هم همين طور، درست مثل وقتي که توفان مي شود. ولي به هر حال اگر يک اسلحه هم در خانه باشد بد نيست.

رت گفت: اسلحه خواهد بود، به اضافه دو مرد. انها دارند ازلاندينگ مي ايند.

الينور پرسيد: تو کي مي خواهي بروي؟

رت گفت: سي ام. روز سي ويکم با جوليا اشلي قرار ملاقات دارم.>بايد درباره کارها مشورت کنيم.

رت داشت مي رفت. دوباره به مزرعه خراب شده و بوگندوي خود مي رفت، پس ديگر از بوسه شب سال نو خبري نبود. حالا اسکارلت مطمئن بود که مي خواهد گريه کند.

رزماري گفت: من هم با تو به لاندينگ مي ايم. ماه هاست که انجا را نديدم. رت صبورانه گفت:نه تو نمي ايي عزيزم.

خانم باتلرگفت: متاسمفم ولي رت راست مي گويد عزيزم. او نمي تواند تمام وقتش را با تو بگذراند، کارهاي زيادي دارد. و تو هم نمي تواني با ان مستخدم ابلهت که بچه اي بيشتر نيست هرجا دلت مي خواهد بروي. امد و رفت زياد است و ادم هاي بد همه جا هستند.

"سيلي را با خودم مي برم. فکر مي کنم اسکارلت به پانسي اجازه مي دهد که در کارها به شما کمک کنه. نه اسکارلت؟"

اسکارلت لبخند زد. ديگر احتياجي به گريه نبود. با صداي شيريني گفت: من هم با تو مي ايم رزماري پانسي هم همين طور. جشن شب سال نو مي توانست به مزرعه منتقل شود، بدون مردم، فقط رت و او.

رزماري با صداي بلند گفت: صبر کن تا کشتزار ميس جوليا را ببيني. واقعا يک کشتزار به تمام معني است، رت جلوي انها اسب مي راند.

با دست پيچک ها را در راه باريکي که به جنگل کاج مي رسيد کنار مي زد يا مي کند.

اسکارلت بعد از رزماري حرکت مي کرد، توجهي به کار رت نداشت با افکار خود سرگرم بود. خدا را شکرکه اين اسب پير و چاق بود. خيلي وقت است که سواري نکرده ام چقدر دوست داشتم سواري کنم... وقتي اصطبل تارا پر از اسب بود. .پاپا به اسب هايش افتخار مي کرد. و به من. دست هاي سوائن خيلي سفت و سخت بود، مي توانست دهان يک سوسمار را جر دهد. کارين مي ترسيد. حتي از کره اسب کوچک خودش. ولي من عادت داشتم با پايا مسابقه بدهم. لعنت به زين. بعضي اوقات تقريبا مي بردم.

پاپا مي گفت: کتي اسکارلت، تو دست هاي يک فرشته و دل و جرات شيطان را داري. خون اوهارا در تو هست. اسب هميشه يک ايرلندي را مي شناسد وبهترين سواري را به او مي دهد. پاپاي عزيز.. جنگل هاي تارا مثل اين جنگل ها مشام مرا زنده مي کند. و اواز پرنده هايش، برگ هاي خشکيده اش که زير پا صدا مي کرد و ارامشش.

تعجب مي کنم رت اين همه زمين را از کجا اورده؟ مي توانم از رزماري در بياورم. او حتما اندازه اين زمين ها را تا اينچ اخر مي داند.

اميدوارم اين ميس اشلي همان اژدهايي نباشد که رت مي گفت رت چه گفت؟ قيافه اش مثل اين است که سرکه خورده. وقتي اين طور پليد است چه خنده دار به نظر مي ايد.

صداي رزماري را از جلو شنيد: اسکارلت بجنب تقريبا رسيديم.

اسکارلت اهسته با شلاق ضربه اي به گردن اسب زد. اسب تندتر حرکت کرد. وقتي به انها رسيد تقريبا از جنگل خارج شده بودند.

چهره رت را در نور خورشد ديد. چقدرجذاب است، و چقدر خوب روي اسبش نشسته. اسبش مثل اسب من پير و تنبل نيست. جوان و پر از نيروست. نگاه کن چطور عضلاتش روي اسب مي لغزد. نگاه کن چطور عضلات اسب زير قامت رت کش مي ايد. مثل مجسمه اي باشکوه است وقتي که رت زانوهايش را به شکم اسب فشار مي دهد و دهنه را مي کشد.

با اشاره رزماري، اسکارلت به صفحه مقابلش نگاه کرد و نفسش را در سينه نگه داشت. هرگز به ساختمان ها و شکل بنا ها توجه نکرده بود، برايش اهميتي نداشت. حتي خانه هاي باشکوه چارلزتون که در دنيا مشهور بودند در نظر او فقط خانه اي بيش نبود.

با همه اينها زيبايي خاص و غيرقابل ترديدي در خانه جوليا اشلي بود که اسکارلت تفاوتي ميان ان و خانه هايي که قبلا ديده بود احساس مي کرده اما اين تفاوت را نمي توانست کاملا براي خود معني کند. خانه در محوطه چمن بزرگي قرار داشت که در اطراف ان به جز يک درخت بلوط کهن ان هم در فاصله اي دور درخت ديگري وجود نداشت.

ساختمان اجري مکعب شکلي که چهارچوب درها و پنجره هايش سفيد بود. به نظر اسکارلت خانه اي به خصوصي بود. عجيب نبود که اين خانه به خصوص از توپ هاي ارتش شرمن در امان مانده بود. حتي امروز هم سربازان يانکي به اين بناي شگفت انگيزي که جلوي چشمان اسکارلت قرار داشت تعرضي نمي کردند.

صداي خنده و بعد صداي اواز بلند شد. اسکارلت سرش را برگرداند. خانه، او را مي ترساند و تهديد مي کرد. در طرف چپ دور از انجا که انها ايستاده بودند قسمتي از زمين را مي ديد که سبزتر از قسمت هاي ديگر بود. ده ها مرد و زن سياه پوست در ان سبزي عجيب کار مي کردند و اواز مي خواندند، داشتند روي محصول ان زمين هرچه که بود، کارمي کردند. همه انها با هم. ذهنش متوجه تارا شد وکشتزارهاي بي انتهاي ان، تا جايي که چشم کار مي کرد مزارع پنبه که هکتار در هکتار در طول رودخانه گسترده بود.

اري، رزماري درست مي گويد. کشتزار واقعي اين است، همان کشتزاري که بايد باشد. هيچ چيز نسوخته بود، هيچ چيز تغيير نکرده بود و تغيير نمي کرد. زمان هم به املاک اشلي احترام مي گذاشت.

***

رت گفت: از ديدن شما خوشحالم ميس اشلي. دست جوليا را که به طرف او دراز شده بود فشرد و تعظيم کرد. رت بالاي مچ او را بوسيد. هيچ مردي دست زني را در هر سني که بود، اين طور نمي بوسيد.

جوليا گفت: اين ملاقات براي هر دوي ما منفعت دارد اقاي باتلر. تو مثل هميشه غمگين به نظر ميايي رزماري، زن برادرت را معرفي کن.

اسکارلت با پريشاني فکر کرد، خداي من او واقعا يک اژدهاست. تعجب مي کنم اگر از کسي انتظار تواضع داشته باشد.

رزماري گفت: ميس جوليا اين اسکارلت است. و بعد لبخندي به لب اورد، و به نظر نمي رسيد از ملامت زني که از خودش بزرگ تر بود ناراحت شده باشد. حال شما چطور است خانم باتلر.

اسکارلت مطمئن بود که براي جوليا اشلي اصلا اهميت ندارد که حال او چطور است. لبخند زد و با مهرباني گفت: حال شما چطور است؟ و سرش را کمي خم کرد. همان قدر براي جواب به خوشامد سرد ميس اشلي کافي بود. اين پيرزن فکر مي کرد کيست؟

جوليا گفت: الان يک سيني چاي حاضر است. يک فنجان براي خانم باتلر بريز اگر زحمتي نيست. اگر هم اب جوش بيشتري خواستي زنگ بزن. حرف هايمان را تو کتابخانه مي زنيم اقاي باتلر. چاي تان را هم با خودتان بياوريد.

رزماري سوال کرد: اوه، ميس جوليا من هم مي توانم به حرف هاي شما گوش بدهم؟

"نه رزماري. نمي تواني."

اسکارلت به خودش گفت فکر مي کنم اين جواب براي او بس باشد. جوليا به طرف کتابخانه رفت و رت مطيعانه به دنبالش روان شد.

رزماري در بلندي را گشود و به اسکارلت اشاره کرد. "بيا اسکارلت، اتاق نشيمن از اين طرف است."

اتاقي که به ان وارد شدند باعث حيرت اسکارلت شد.

در ان اثري از سردي صاحب خانه ديده نمي شد. بزرگ تر از سالن رقص ميني ونت ورث به نظر مي امد. زمين با يک فرش قديمي ايراني تزيين شده بود که زمينه قرمز رنگ داشت. پرده ها هم به رنگ قرمز کرم بودند. اتش در بخاري روشن بود و افتاب از پنجره به درون مي تابيد و روي سرويس نقره اي، کاناپه ها و صندلي هاي دسته دار که روکش مخملي به رنگ هاي طلايي، ابي وگلي داشتند مي تابيد. يک گربه براق و قشنگ زردرنگ کنار اتشدان بخاري لم داده بود.

اسکارلت از تعجب سرش را تکان داد. مشکل بود باور کند که چنين اتاق زيبايي مي تواند با ان زن متکبر سياه پوش که در بيرون ديده بود ارتباطي داشته باشد.کنار رزماري روي نيمکت نشست. "خوب، رزماري، برايم از ميس اشلي بگو." لحن اسکارلت کنجکاوانه بود

رزماري با خوشحالي گفت: ميس جوليا فوق العاده است. املاک اشلي را خودش اداره مي کند. مي گويد هيچ وقت نتوانسته مباشري پيدا کند که خود ان مباشر هم احتياج به مراقبت نداشته باشد. همان شاليزارهايي را که قبل از جنگ داشته هنوز هم دارد. او هم مي توانست مثل رت به استخراج فسفات مشغول بشود ولي نمي خواهد خودش را قاطي اين کار بکند. مي گويد، مزرعه براي کاشتن است. نه اينکه...

صداي رزماري ارام شد و خواهش کرد که اهسته صحبت کنند. "به زمين تجاوزکني تا انچه که در شکمش هست بيرون بياوري همه کارها را هموني جور که بود نگه داشته. نيشکر و گرفتن ملاس از انها هم هست. يک نعل بند هم در استخدام دارد تا قاطر ها را نعل کند براي گاري ها چرخ بسازد و بشکه براي برنج و ملاس درست کند. يک دباغ هم هست که پوست ها را دباغي مي کند و براي اسب ها يراق مي سازد.

برنج ها را به شهر مي برد و از شهر شکر و قهوه و چاي مي خرد ولي بقيه مايحتاج از همين جا به دست مي ايد.گاو و گوسفند و خوک و مرغ وخروس زيادي دارد.کارگاه لبنيات وذغال سازي هم دارد، انبارهايش پر ازغلات، علف و ميوه هايي است که براي مصرف زمستان نگه مي دارد. شراب را هم خودش درست مي کند. رت مي گويد او حتي از چوب هاي کاج هم شيره مي گيرد و از انها سقز مي سازد."

"برده هم دارد؟" لحن اسکارلت دوپهلو و زننده بود. روزگار کشتزارهاي بزرگ سر امده بود و هيچ چيز نمي توانست ان را بازگرداند.

"اوه، اسکارلت، گاهي اوقات مثل رت حرف مي زني. ميس جوليا هم مثل ديگران کارگر استخدام مي کند و مزد مي دهد. درامدش به قدري است که مي تواند از پس انها برايد. اگر فرصت پيدا کنم من هم مي خواهم همين کار را در لاندينگ بکنم. رت هيچ کوششي نمي کند و اين خيلي وحشتناک است."

رزماري در فنجان ها چاي ريخت.

"اوه عزيزم مرا ببخش، يادم رفته که تو در چاي شير مي ريزي يا ابليمو؟"

"چي؟ اه شير، خواهش مي کنم." اسکارلت به چاي علاقه اي نداشت.

روياهاي خوش گذشته را دوباره پيش چشم مجسم مي کرد، تارا دوباره زنده شده بود. مزارع تا انجا که چشم کار مي کرد از پنبه پوشيده بود، انبارها پر بود و خانه در نهايت زيبايي و اصالت ديده مي شد. و اينها همه زماني بود که مادرش هنوز زنده بود. در خانه تارا هميشه عطر ليمو جريان داشت و کف اتاق ها برق مي زد. اينها ديگر نبودند ولي اسکارلت اين رايحه را حس مي کرد، هنوز هم بوي ان خانه بوي سوختن چوب کاج در بخاري به مشام مي رسيد.

يي اختيار فنجاني چاي را از رزماري گرفت و در دست نگه داشت و به رؤياهايش ادامه داد تا چاي سرد شد. چرا تارا نبايد انچه بود باشد؟ چرا نبايد دوباره ساخته شود؟ ويل نمي داند تارا چيست. تاراي واقعي را نمي شناسد. اگر اين پيرزن مي تواند اينجا را اداره کند من هم مي توانم تارا را دوباره رونق دهم. تارا بهترين گشتزار منطقه کليتون کاونتي است. ويل نام انجا را "کشتزار دو قاطر" گذاشته بود. ولي نه، بايد به نام همه مقدسين باشد که چيزي بسيار بالاتر و بهتر از ان بود! من مي توانم اين کار را بکنم، شرط مي بندم. مگر پايا صد دفعه نگفت من يک اوهاراي واقعي هستم. پس من هم مي توانم انچه که او کرد بکنم. تارا را دوباره بسازم. شايد بهتر از ان وقت. من مي دانم که چطور بايد کتابخانه درست کنم و کتاب نگه دارم. مي دانم چطور از فرصت ها استفاده کنم، مي دانم از امکاناتي که هيچ کس نمي بيند چطور بايد استفاده کنم. .تمام زمين هاي اطراف تارا به شوره زار تبديل شده است. شرط مي بندم که ،تمام ان زمين ها را مي توانم مفت بخرم.

ذهن او از رويايي به روياي ديگر مي پريد مزرعه پر حاصل، گله هاي بزرگ. اتاق خواب سابق او با پرده هاي سفيد و چشم انداز پوشيده از ياسمن و نسيم بهاري- سواري در جنگل، مايل ها سيم خاردار دور زمين هاي او، تملک زمين پشت زمين در ان خاک سرخ...

مجبور بود اين رويا ها را کنار بگذارد. از روي بي ميلي بايد حواسش را جمع حرف هاي رزماري کند.

***

برنج، برنج، برنج! ايا رزماري باتلر نمي تواند راجع به چيز ديگري غير از برنج صحبت کند؟ رت چطور مي تواند خودش را راضي کند و با ميس اشلي پير و وحشتناک اين همه حرف بزند. اسکارلت روي نيمکت جابه جا شد. خواهر رت عادت داشت وقتي با کسي حرف مي زند به طرف او خم شود. رزماري در گوشه نيمکت چپيده بود و هم چنان حرف مي زد و وقتي در باز شد با اشتياق برگشت. اسکارلت ناراحت شد. رت، لعنتي. چطور مي توانست با جوليا اشلي بخندد؟ شايد رت فکر مي کرد که مي تواند اسکارلت را براي مدتي از خود دور کند ولي اسکارلت چنين فکري نمي کرد.

جوليا مي گفت: تو هميشه ادم رذلي بودي رت باتلر. ولي به خاطر نمي اورم گستاخي را هم به گناهان خودت اضافه کرده باشي.

"ميس اشلي، تا انجايي که من مي دانم گستاخي کاري است که اغلب توسط نوکرها در مقابل ارباب هايشان و کوچکتر ها در مقابل بزرگترها انجام مي شود که من از همه جهت نوکر واقعي شما هستم ديگر مورد دوم منتفي است مي دانيد که من چقدر به شما علاقه دارم بنابراين نبايد اين قدر اين نوکر خودتان را شرمنده کنيد."

چرا رت اين قدر با اين پيرزن حرف مي زند. فکر مي کنم چيزي مي خواهد که اين طور خودش را به حماقت زده.

جوليا اشلي صدايي از گلويش در اورد که فقط مي شد ان را به يک خرناس تشبيه کرد. "خوب پس من موافقم، فقط اگر اين مزخرفات را کنار بگذاريم. حالا بنشين و دست از اين مسخره بازي ها بردار."

رت صندلي را جلو کشيد و تعظيمي کرد و ان را نگه داشت تا جوليا اشلي روي ان بنشيند. "از بنده نوازي شما تشکرمي کنم، ميس جوليا."

" اين قدر خر نباش رت."

اسکارلت چهره در هم کشيد و به هر دوي انها نگاه کرد. اين کارها چه بود؟ همش براي اين بود که ميس اشلي و اقاي باتلر به ميس جوليا و رت تبديل شود.

رت واقعا خر بود، همان طور که اين پيرزن هم گفت.

ولي ميس جوليا جدي تر از ان بود که مثل يک خر رفتار کند. چرا! اوهم داشت احمقانه به رت مي خنديد. هيچ چيز تنفرانگيزتر از ان نبود که رت مي توانست زن ها را دور انگشت خود بگرداند.

مستخدمي با عجله به اتاق امد و بساط چاي را از روي ميز جمع کرد. به دنبال او کلفت ديگري از راه رسيد و ميز را به طرف ميس جوليا کشيد و سيني بزرگ از ساندويچ وکيک روي ان قرار داد. اسکارلت با خودش فکر کرد، بايد قبول کند اين زن کارهايش را به شيوه خودش انجام مي دهد مثلا با پذيرايي گرم.

جولياگفت: رزماري، رت مي گفت مي خواهي به سفر اطراف دنيا بروي!

"بله خانم، از شوق ممکن است بميرم."

"به نظر من، ناراحت کننده است مسافرت طولاني را مي گويم. خط سيرت را مشخص کردي؟"

"کاملا نه، ميس جوليا. همين چند روز پيش رفتن من حتمي شد. تنها چيزي که مي دانم اينکه مي خواهم مدتي در رم اقامت کنم."

"بايد وقتت را درست تنظيم کني. تحمل گرماي تابستان سفت است. حتي براي يک چارلزتوني. رمي ها همه در فصل تابستان به ييلاق يا کناردريا مي روند. مي توانم به دوستاني که تو حتما از اشنايي با انها خوشحال مي شوي نامه بنويسم. البته مي توانم مطالبي درباره رم هم دراختيارت بگذارم، اگر دلت بخواهد."

"اوه البته ميس جوليا. خيلي چيزها هست که دلم مي خواهد بدانم."

اسکارلت نفس راحتي کشيد. خدا را شکر که رت چيزي درباره اشتباه او نگفته بود، رت نگفته بود که اسکارلت مي گويد رم در جورجيا قرار دارد، ولي هنوز ممکن بود بگويد، و حالا انها داشتند در مورد ايتاليا و مردمش که اسامي عجيب داشتند صحبت مي کردند و رزماري با ولع گوش مي داد.

صحبت انها اصلا مورد علاقه اسکارلت نبود، اما ناراحت هم نمي شد. حرکاتي که جوليا اشلي براي پذيرايي از انها مي کرد توجه اسکار لت را به خود جلب کرده بود. صحبت همچنان در حول و حوش رم دور مي زد و يک ريز ادامه داشت، مگر وقتي که جوليا صحبتش را قطع کرد و از اسکارلت پرسيد شير مي خواهد يا ابليمو، و چند تکه قند در فنجانش مي اندازد، جوليا قوري را از ميز کنار دستش که کلفت براي او گذاشته بود برداشت و براي همه چاي ريخت. فنجان را فقط سه ثانيه جلوي هر کدام از انها نگه مي داشت، بعد دستش را مي کشيد.

او حتي نگاه هم نمي کرد، اسکارلت حيرت کرده بود، اگر کلفت حضور نداشت و يا به قدر کافي سريع نبود، همه چيز ناگهان روز ميز مي ريخت و ولو مي شد. اما هميشه يکي از کلفت ها حضور داشت و فنجان چاي بدون اينکه بيفتد به ميهمان مي رسيد.

وقتي نوکر سياه پوست درکنار اسکارلت ظاهر شد، او از جا پريد. اين ديگر از کجا پيدايش شد؟ نوکر دستمال سفره اي به او داد و ظرف ساندويچ را جلوي او نگه داشت.

اوه، بله، مثلا دارد پذيرايي مي کند! ان هم با ساندويچ ماهي فقط به اندازه يک لقمه.

ولي اسکارلت از اين تشريفات تحت تاثير قرار گرفت و اين تاثير زماني بيشتر شد که نوکر سفيدپوش با دستکش هاي سفيد انبر کوچکي به دست گرفت و يک ساندويچ در بشقاب او گذاشت.

اخرين کاري که انجام شد اين بود که کلفت دوم پيش امد و ميز کوچکي با روميزي کلفت لبه توري کنار دست او گذاشت تا اسکارلت بشقابش را روي ان بگذارد. رت و رزماري هم هر کدام يک ميز کوچک داشتند. علاوه بر اينکه اسکارلت در مورد ساندويچ ها کنجکاو شده بود و فکر مي کرد بايد فوق العاده باشد، اين چه غذايي است که به اين همه تشريفات نياز دارد؟ سکوت مستخدمين و حرکات انها هم توجه او را جلب کرده بود ولي نااميدکننده بود رفتار ميس اشلي نااميد کننده بود. با اين تشريفات اسکارلت انتظار داشت دستمال سفره ميس اشلي را هم مستخدمين باز کنند و روي زانوهايش بياندازند، ولي او خودش اين کار را کرد. و نااميدکننده تر وقتي بود که ساندويچ را گاز زد. فقط نان و کره بود و اسکارلت احساس کرد کره با چيز ديگري هم مخلوط است،احتمالا با جعفري، نه، يک چيز ديگر بود قوي تر از جعفري، شايد پيازچه. با رضايت ساندويچ ها را خورد همه خوشمزه بودند و کيکي که ان طرف تر قرار داشت خوشمزه تر به نظر مي امد

خداي من اينها هنوز دارند راجع به رم صحبت مي کنند. اسکارلت به مستخدم ها نگاه کرد انها پشت سر ميس اشلي کنار ديوار ايستاده بودند. بدون شک به اين زودي ها خورده نخواهند شد. عجب! رزماري تنها نيمي از ان ساندويچ يک لقمه اي را خورده بود.

جوليا اشلي گفت: ... اه، ما چقدر بي ملاحظه بوديم. خانم باتلر دلتان مي خواهد به کدام شهر مسافرت کنيد؟ نمي خواهيد در مسافرت رم همراه رزماري باشيد؟

اسکارلت زيبا ترين لبخندش را به لب اورد: من اين قدر شيفته چارلزتون هستم که اصلا فکر مسافرت به هيچ شهر ديگري به سرم نمي زند.

جوليا گفت: جوابي از اين قشنگ تر امکان ندارد. چاي ميل داريد؟ اجازه مي دهيد برايتان بريزم؟

ولي قبل از اينکه اسکارلت جواب بدهد، رت گفت: متاسفم ما بايد برويم ميس جوليا. روزها کوتاه اند و من هم توي تاريکي نمي توانم راه جنگل را پيدا کنم.

"اگر به جاي تلف کردن وقت توي ان معدن فسفات فکرت را متوجه چيزهاي ديگر مي کردي حالا به جاي راه توي زمين هايت خياباني داشتي. مي توانستي به کارگرهايت دستور بدهي خيابان هاي درست و حسابي بکشند."

"ميس جوليا. من فکر مي کردم مجادله ما ديگر تمام شده."

"البته که تمام شده و من هم خيلي راضي ام. به علاوه من هم موافقم که شما بايد قبل از تاريکي در منزل باشيد. سرمان با خاطرات فراموش نشدني رم گرم شد و من هم اصلا متوجه وقت نبودم. حتي به ساعت هم نگاه نکردم. شايد رزماري بخواهد امشب پيش من بماند او را فردا صبح به لاندينگ مي فرستم."

اسکارلت در دل گفت: اوه بله، البته.

رت گفت: متاسفانه اين امکان ندارد. براي اينکه من امشب کار دارم و بايد بيرون بروم، و دلم نمي خواهد اسکارلت با ادم هايي که نمي شناسد توي خانه تنها باشد اگرچه مستخدم خودش را اورده.

اسکارلت گفت: براي من اصلا مهم نيست رت، واقعا مهم نيست. تو فکر مي کني از تاريکي مي ترسم، مثل بچه ننه ها؟

جوليا گفت: حق با توست رت شما هم بايد بيشتر احتياط کنيد خانم باتلر، روزگار خوبي نيست.

لحن جوليا قاطع و محکم بود. ناگهان از جا بلند شد و به طرف در رفت: خوب بعدا شما را مي بينم. هکتور اسب ها را اماده کرده است. 

در زمين چمن نعلي شکل پشت خانه، تعداد زيادي از مردان سياه پوست که عصباني هم به نظر مي آمدند و دسته کوچکي از زنان سياه جمع شده بودند

وقتي به لاندينگ رسيدند، رت به اسکارلت و رزماري کمک کرد تا از اسب پياده شدند. نزديک اصطبل پسرکي که اسب ها را تر و خشک مي کرد آمد و دهنه ها را دست گرفت و اسب ها را با خود برد. رت بازوي زنان را گرفته بود. وقتي صداي پاي پسرک دور شد رت آهسته گفت: شما را تا دم در مي برم آنجا که رسيديم به سرعت برويد تو. از پله ها فورا برويد بالا و توي اتاق خواب بمانيد، در را قفل کنيد تا من برگردم. پاني را مي فرستم بالا. نگهش داريد، نگذاريد بيايد بيرون.

اسکارلت با صداي لرزاني پرسيد: چه اتفاقي افتاده رت؟

"بعدا مي گويم الآن موقعش نيست فقط کاري را که گفتم بکنيد."

رت بازوي زن ها را در دست داشت و با فشار آنها را به جلو مي راند ولي سعي مي کرد هنگام راه رفتن خونسردي خود را از دست ندهد و عجله نکند. صداي يکي از مردان بلند شد. " آقاي باتلر! " وقتي که آن مرد به طرف رت حرکت کرد ده دوازده نفر ديگر هم به دنبال او راه افتادند. اسکارلت فکر کرد، اين علامت خوبي نيست به جاي آقاي رت، او را آقاي باتلر صدا کردند.

رت فرياد زد: همون جايي که هستيد بمانيد. به محض اينکه خانم ها را بردم تو، ميام پيشتان. پاي رزماري به سنگي خورد و سکندري رفت رت قبل از اينکه بيفتد او را نگه داشت

"اگر پايت بشکند اصلا اهميت نمي دهم، راه بيا."

رزماري گفت: چيزي نيست حالم خوبه. اسکارلت با خودش فکر کرد که صداي رزماري چقدرسرد و لرزان بود. واز اينکه اين همه ترسيده بود خودش را ملامت کرد. شکر خدا که تقريبا به خانه رسيده بودند. فقط چند قدم مانده بود. اصلا متوجه نبود که چه مدت نفسش را درسينه حبس کرده.

بالاخره نزديک در رسيدند . وقتي آن چمنزارهايي را که در مقابل درياچه پروانه اي شکل قرار داشت ديدند نفسش را رها کرد. بعد دوباره هوا را عميقا فرو رد. وقتي به طرف تراس پيچيدند اسکارلت ده مرد سفيد را ديد که نشسته بودند و به ديوار آجري تکيه داده بودند. همه لاغر و لندوک به نظر مي آمدند. چکمه هاي کهنه و سنگيني به پا داشتند و شلوار رنگ و رو رفته شان آن قدر کوتاه بود که قوزک پاي شان ديده مي شد. تفنگ هايشان را توي بغل گرفته بودند و با دست محکم کمراسلحه را مي فشردند. کلاه هاي رنگ و رو رفته را تا روي ابرو ها پايين کشيده بودند. اسکارلت چهره آنها را نمي ديد ولي مي دانست آنها دنبال رت و زنان اوهستند. يکي از آنها که توتون مي جويد آب دهان خود را روي چمن ها، نزديک چکمه هاي سواري رت انداخت.

" برو خدا را شکر کن کلينچ داوکينز که روي لباس خواهرم نيفتاد وگرنه کشته بودمت. چند دقيقه ديگر با شما صحبت مي کنم. حالا کار ديگري دارم."

رت راحت حرف مي زد با اعتماد. ولي اسکارلت احساس مي کرد دستي که بازوي او را گرفته بود به شدت مي لرزد. اسکارلت سرش را بالا گرفت و درکنار رت قدم برداشت. هيچ کدام از آن آشغال هاي سفيد جرات نداشتند جلوي رت را بگيرد و حتي جلو او را.

اسکارلت وقتي وارد خانه شد ناگهان در تاريکي غرق شد. چه بوي گندي! چشمانش به سرعت به نور ضعيف اتاق عادت کرد و علت آن بوي بد را دريافت. چند نفر سفيدپوست بدبخت هم روي پله ها نشسته بودند، حس مي کرد اتاق از آب دهان آنها که همگي توتون مي جويدند پر شده است. اسکارلت بازويش را از دست رت رها کرد. دامن لباسش را تا قوزک بالا کشيد و قدم روي پله ها گذاشت. بالاي پله ها دوباره دامن خود را رها کرد. لعنت به او اگر مي گذاشت اين احمق هايي که با ولع به او نگه مي کردند قوزک پايش را ببينند. چنان از پله هاي سست و ناهموار بالا رفت که گويي به آنچه که اتفاق افتاده اهميت نمي دهد.

وقتي پانسي وارد اتاق شد و در را پشت سرش قفل کرد با صداي بلند گفت: ميس اسکارلت چي شده، هيچ کس به من هيچي نمي گويد!

اسکارلت گفت: ساکت شو! مي خواهي همه مردم در کاروليناي جنوبي صدايت را بشنوند؟

"من با هيچ کس در کاروليناي جنوبي کاري ندارم. مي خواهم برگردم به آتلانتا پيش همشهريهايم. من اينجا را دوست ندارم."

" اصلا مهم نيست که تو دلت چي مي خواهد يا چي نمي خواهد. حالا برو آن گوشه روي صندلي بشين و خفه شو. اگر کوچک ترين صدايي از تو در بياد کاري مي کنم... بلايي سرت مي آورم که نفهمي از کجا خوردي."

اسکارلت به رزماري نگاه کرد. اگر خواهر رت هم خونسردي خودش را از دست بدهد چه بايد بکند؟ رنگ از صورت رزماري پريده بود ولي هنوز خودش را حفظ کرده بود. روي لبه تخت نشسته بود وبه لحاف خيره شده بود، مثل اينکه تا حالا چنين لحافي نديده بود.

اسکارلت به طرف پنجره رفت و به چمنزار پشت خانه نگاهي انداخت. اگر از گوشه پنجره نگاه مي کرد هيچ کس نمي توانست اورا از پايين ببيند. آهسته و با احتياط گوشه پرده چيت را کنار زد و بيرون را نگاه کرد. آ يا رت آنجا بود؟ اوه خداي من، آنجا بود. او را از لبه کلاهش شناخت که درميان حلقه سياهان ايستاده بود. اسکارلت از آن بالا سر سياه آنها را مي ديد. تعداد ديگري از مردان سياه هم به آنها پيوستند.

آنها مي توانستند در يک چشم به هم زدن رت را بکشند. اسکارلت با خود فکر کرد کاري از دست من بر نمي آيد. پرده را در دستش مي فشرد و از اينکه مي ديد کمکي نمي تواند بکند عصباني بود.

رزماري گفت: بهتر است از کنار پنجره بياي اين طرف. اگر رت تو را از آن پايين ببيند. خيالش براي ما ناراحت مي شود و آن کاري را که لازم است نمي تواند بکند.

اسکارلت با عصبانيت گفت: اهميت نمي دهي که چه اتفاقي مي افتد؟

" چرا خيلي اهميت مي دهم. ولي نمي دانم چه خبر است، تو هم نمي داني. من فقط مي دانم رت را يک عده سياه عصباني دوره کرده اند. نمي دانم آن احمق هاي توتون تف کن چرا همين جوري تفنگ ها را تو دست گرفتند و کاري نمي کنند؟

ما بايد متوجه مي شديم. من چند تا از آن سياها را مي شناسم. توي معدن فسفات کار مي کنند. آنها نمي خواهند بلايي سر رت بيايد و گرنه کارشان را از دست مي دهند. به علاوه، خيلي إز آنها از آدم هاي رت هستند، به اينجا تعلق دارند. من از سفيدها مي ترسم. و اميدوارم رت هم متوجه باشد."

"رت از هيچ چيز نمي ترسد!"

"البته که مي ترسد. اگر نترسد ديوانه است. من هم مي ترسم، تو هم همين طور."

"من نمي ترسم! "

"پس تو هم ديوانه اي ."

اسکارلت بيش از آنچه از اين توهين ناراحت شود به خود لرزيد. نگاه کن ببين چه جوري حرف مي زند. مثل جوليا اشلي. نيم ساعت ملاقات با آن اژدها، رزماري را مثل يک هيولا کرده.

اسکارلت دوباره به طرف پنجره رفت، هوا ديگر داشت کاملا تاريک مي شد. چه خبر بود؟ چه اتفاقي داشت مي افتاد؟ نمي توانست چيزي ببيند. فقط خط ها و شکل هاي تاريک، روي زمين تاريک. آ يا رت هم يکي از همين شکل ها بود؟ نمي توانست صريحا بگويد.

گوشش را به پنجره گذاشت و سعي کرد چيزي بشنود. تنها چيزي که مي شنيد صداي ناله آهسته پاني بود.

اگر همين الان کاري نکنم حتما ديوانه مي شوم. در طول اتاق شروع به قدم زدن کرد. "چرا کشتزار بزرگي مثل اينجا بايد اتاق خواب کوچک و درب و داغاني مثل اين داشته باشد؟" اسکارلت زبان به شکايت باز کرده بود. "هرکدام از اتاق هاي خواب تارا دو برابر اين بود."

"مي خواهي بداني چرا؟ يک صندلي راحتي دم آن پنجره هست. به جاي راه رفتن مي تواني روي آن بنشيني و تاب بخوري. من چراغ را روشن مي کنم و اگر هم دلت بخواهد بشنوي همه چيز را درباره دانمور لاندينگ برايت مي گويم."

"دلم طاقت نمي آورد بنشينم مي خواهم بروم پايين ببينم چه خبر است." اسکارلت به طرف دررفت و دست هايش را بالا آورد تا قفل را باز کند. رزماري گفت: اگر اين کار را بکني، رت هرگز تو را نمي بخشد.

دست هاي اسکارلت پايين افتاد. اين حرف در ذهن او بيش از صداي گلوله تاثيرداشت. اسکارلت لرزشي را زير پوست خود احساس کرد. به طرف او برگشت و از اينکه هنوز حالت سابق خود را حفظ کرده متعجب بود. رزماري هنوز روي لبه تخت نشسته بود. چراغ روشن شد و نورش تمام اتاق را که تا آن لحظه در تاريکي فرو رفته بود درخشان تر از هميشه نشان مي داد. اسکارلت براي لحظه اي درنگ کرد. بعد به طرف صندلي راحتي رفت و خودش را در آن رها کرد.

" خيلي خوب. برايم از دانمور لاندينگ بگو."

با عصبانيت پايش را روي زمين فشار مي داد و صندلي را به عقب و جلو حرکت مي داد. حرکت گهواره مانند صندلي صداي جيرجيري ايجاد مي کرد و رزماري درباره مزرعه خانوادگي که معلوم بود خيلي برايش اهميت دارد حرف مي زد. اسکارلت صندلي را با لذت مي جنباند.

رزماري گفت اتاقي که در آن هستند به اين سبب کوچک است که براي ميهمانان مجرد ساخته شده، در بالاي آن هم اتاق کوچک تري هست که مخصوص مستخدم است. اتاق طبقه پايين که الان دفتر رت شده قبلا اتاق نشيمن ميهمانان بوده است. اتاقي براي نشستن، حرف زدن و ورق بازي.

"همه صندلي ها روکش چرمي قرمز داشتند." رزماري به آرامي ادامه داد. "من دوست داشتم اغلب به اين اتاق بيايم و وقتي مردها براي شکار بيرون مي رفتند بوي ويسکي و سيگار برگ و چرم را حس کنم."

"لاندينگ نام محلي بود که باتلرها قبل از مهاجرت پدر پدربزرگم از انگلستان به باربادوس در آن زندگي مي کردند. پدر پدر بزرگم به چارلزتون آمد حدود صد و پنجاه سال پيش. او لاندينگ را ساخت و باغ هايي درست کرد. اسم زن او قبل از اينکه با پدر پدربزرگم ازدواج کند سوفيا رزماري راس بود من و راس هم اسم خودمان را مديون او هستيم."

" اسم رت از کجاست؟"

"رت دنباله اسم پدربزرگ ما بود."

"رت مي گفت پدربزرگتان دزد دريايي بوده."

" راستي؟ او اين را گفته؟ از او بعيد نيست. پدربزرگ يک انقلابي بود و با ارتش انگليس مي جنگيد. همان جور که خود رت در جنگ با يانکي ها شرکت کرد. پدربزرگ مصمم بود محصول برنجش را هر طور شده بفروشد و اجازه نمي داد چيزي مانعش شود. من فکر مي کنم او از اين داد و ستد پول خوبي گيرش مي آمد ولي به طورکلي نمي توانيم بگوييم تاجر بود، او بيشتر يک کشاورز بود و شاليزار داشت. دانمور لاندينگ هميشه شاليزار بوده. به هين دليل است که کارهاي رت دارد مرا ديوانه مي کند."

اسکارلت جنبش صندلي را سريع تر کرد. اگر او بخواهد دوباره درباره برنج سخنراني کند، جيغ مي زنم.

صداي دو تير پياپي سکوت شب را شکست و اسکارلت جيغ کشيد. از روي صندلي پريد و به طرف در حمله کرد. رزماري هم بلند شد و به دنبالش رفت. دست قوي خود را دور کمر اسکارلت انداخت و او را عقب کشيد.

اسکارلت فرياد زد: بگذار بروم، رت ممکن است...

رزماري صداي نفس هاي تند او را مي شنيد. بازوهاي رزماري محکم تر شد. اسکارلت کوشش مي کرد خودش را رها کند. صداي نفس هاي بلند خودش را مي شنيد. به طرز عجيبي بلند و مقطع. وقتي اين صدا آرام گرفت صندلي هنوز جيرجير مي کرد. اتاق مثل اين بود که دارد تاريک مي شود. دست هاي ظريفش احساس ضعف مي کرد و صدا هاي نامانوسي از گلويش خارج مي شد. رزماري او را رها کرد. "متاسفم." اسکارلت به نظرش رسيد که اين کلمه از دهان رزماري بيرون آمد. عذر خواهي او اصلا مهم نبود آنچه مهم بود اين بود که حالا مي توانست هر چقدر مي خواهد هوا را به درون سينه اش ببرد. در اين حالت راحت تر نفس مي کشيد.

زمان درازي طول کشيد تا توانست صحبت کند. به بالا نگاه کرد، رزماري پشت به در، راه خروج را بسته بود. اسکارلت گفت: نزديک بود مرا بکشي.

"متاسفم، نمي خواستم اذيتت کنم. مجبور بودم جلوي تو را بگيرم."

"چرا: مي خواستم بروم پيش رت، حالا هم مي خواهم بروم."

رت بيش از همه دنيا برايش مهم بود. آ يا اين دختر احمق مي توانست اين را بفهمد؟ نه نمي توانست، او هرگز کسي را دوست نداشته و عاشق کسي نشده و هيچ کس هم عاشق او نشده.

اسکارلت سعي کرد روي پاهايش بايستد. اوه، مريم مقدس، من خيلي ضعيف شدم. دست هايش به پايه تختخواب برخورد کرد باکمک آن خود را بالا کشيد. رنگش مثل مرده پريده بود. شعله سردي در چشمان سبزش ديده مي شد "مي خواهم بروم پيش رت."

رزماري يکبار ديگر او را تکان داد. نه با دست هايش و يا حتي مشت هايش اسکارلت مي توانست در مقابل آنها طاقت بياورد.

رزماري به آرامي گفت: او تو را نمي خواهد. خودش به من گفت.

24

رت حرفش را قطع کرد. به اسکارلت نگاه کرد و گفت: چه شده؟ اشتها نداري؟ همه مي گويند هواي ييلاق آدم را گرسنه مي کند. ،تعجب مي کنم عزيزم اين اولين باري است که تو را بي اشتها مي بينم داري به غذايت نوک مي زني.

اسکارلت نگاهش را بالا انداخت و به او خيره شد. چطور جرات دارد اين طور با من صحبت کند، آن هم وقتي که پشت سرم حرف زده؟ ديگر با کي صحبت کرده؟ آيا حالا همه مردم مي دانند که رت آتلانتا را ترک کرده و من آن قدر ديوانه بودم که دنبالش آمدم؟

نگاهش را پايين انداخت و باز به هم زدن غذا ادامه داد.

رزماري گفت: خوب چه اتفاقي افتاد؟ من هنوز چيزي نفهميدم.

"اين همان چيزي بود که من و جوليا اشلي انتظارش را داشتيم. کارگرهاي او و کارگرعاي معدن لاندينگ آشي پخته بودند. مي داني قرارداد کار، در اول سال تجديد مي شود، براي يک سال. قرار بود کارگرهاي جوليا اشلي به عنوان اعتراض پيش او بروند و بگويند که مزرعه باتلر دو برابر مزرعه اشلي دستمزد مي دهد، يا دستمزد ما را زياد کن يا همگي به مزرعه باتلر مي رويم، همين کار را هم مي خواستند با من بکنند. کارگرها قرار بود عين همين حرف را به من بزنند. آنها نمي دانستند که من و ميس جوليا از موضوع خبر داريم. من هم به آنها چيزي نگفتم. پچ پچ ها از همان موقعي که ما براي ديدن جوليا اشلي رفتيم شروع شد. همه مي دانستند که ديگر بازي تمام شده. خودتان ديديد که کارگران شاليزارها چطور کار مي کردند. آنها حاضر نبودند ريسک کنند وکارشان را از دست بدهند.

اما اينجا کارها به آرامي نگذشت. شايع شده بود که سياه هاي لاندينگ مي خواهند شلوغ کنند. خورده مالکين دور و ور جاده سامرويل عصباني شدند. اين سفيدهاي بيچاره هميشه همين جور اند . دنبال بهانه مي گردند که تفنگ هاشان را بردارند و يک خرده تير اندازي کنند. آنها به اينجا آمدند، در خانه را شکستند، ويسکي ها را دزديدند و بطري ها را بالا انداختند و با تير زدند. وقتي ما رسيديم و شما به اتاق خواب رفتيد من پيش آنها برگشتم و به آنها گفتم که خودم مي توانم از منافعم دفاع کنم. وبا عصبانيست به پشت خانه رفتم. سياه ها ترسيده بودند، مثل هميشه. و من آنها را تشويق کردم که به خانه بروند. آنها هم رفتند.

بعد به خانه برگشتم و به خورده مالکين گفتم که همه چيز تمام شده و مشکلي نيست و بهتر است به خانه برگردند. احتمالا اين حرف را خيلي زود به آنها زدم مي بايد کمي صبر مي کردم و بعد به اشان مي گفتم که به خانه ها شان برگردند. بي احتياطي کردم اگرچه مي دانستم که هيچ دردسري باعث بي احتياطي من نمي شود، ولي اين دفعه نمي دانم چطور شد، شايد مي خواستم زود تر از اينجا بروند. دفعه ديگر بيشتر حواسم را جمع مي کنم، اگر خداي نکرده، دفعه ديگري باشد. به هر حال کلينچ داوکينز از کوره در رفت. دنبال دردسر مي گشت. به من گفت که از سياه پوست ها طرفداري مي کنم. يک مرتبه اسلحه کشيد. من صبر نکردم ببينم مست است يا نه خودم را پرت کردم آن طرف و جا خالي دادم. احتمالا گلوله هاي او سينه آسمان را سوراخ کرده ."

اسکارلت تقريبا داد زد: همش همين بود؟ مي توانستي به ما بگويي.

رت گفت: خوب سرم شلوغ بود پيشي کوچولو. غرورکلينچ جريحه دار شد. بعدش چاقو کشيد. من هم چاقو کشيدم. ده دقيقه يا بيشتر طول کشيد. دماغش را بريدم.

رزماري صدايي از سينه خارج کرد و خودش را عقب کشيد.

رت دستش را روي دست رزماري گذاشت. "کار تمام شد. ولي به هر حال خيلي طول کشيد. حالا ديگر حسابي چشم هايش را باز مي کند."

"ولي رت او دوباره بر مي گردد که انتقام بگيرد."

رت سرش را به حالت نفي تکان داد.

"نه مطمئنم که ديگر نمي آيد. ما فقط براي تفريح اين کاررا کرديم. کلينچ يکي از قديمي ترين دوستان من است. در ارتش کنفدراسيون با هم بوديم. او از خدمه همان توپ بود که من فرمانده اش بودم. رابطه اي بين ما هست که يک زخم کوچولو هيچ وقت آن را از بين نمي برد."

اسکارلت شمرده شمرده گفت: کاش تو را مي کشت. من خسته ام، مي روم بخوابم. صندلي را به عقب هل داد و با حرکتي آرام و با وقار از اتاق بيرون رفت کلمات رت هم با روشني کشدار به دنبال او روان شد."هيچ چيز از اين بهتر نمي تواند وفاداري يک زن خوشگل را ثابت کند." قلب اسکارلت از خشم داغ شد. "اميدوارم کلينچ داوکينز همين الان بيرون خانه ايستاده باشد و اين دفعه تيرش خطا نرود."

اسکارلت نمي خواست رزماري اشک هايش را ببيند.

رزماري گيلاسش را بلند کرد و به سلامتي رت نوشيد. "خوب، حالا مي فهمم که چرا گفتي امشب درواقع بايد جشن بگيريم. من خودم شخصا خيلي خوشحالم که روز بالاخره به پايان رسيد."

رت از خواهرش پرسيد: اسکارلت مريض است؟ من فقط داشتم شوخي مي کردم وقتي گفتم اشتها ندارد. سابقه نداشته غذا نخورد.

"ناراحت است."

" قبلا هم او را ناراحت ديده ام، بيشتر از آنچه که بتواني بشماري ولي به اندازه يک کارگر بارانداز خورده."

"اين يکي بيشتر از تحمل اوست، رت. وقتي تو مشغول بريدن دماغ بودي، من و اسکارلت داشتيم توي همديگر تاب مي خورديم." رزهاري توضيح داد کا اسکارلت چطور ترسيده و نگران او بود و مي خواست بيايد و ببيند چه بلايي سر او آورده اند. "من نمي دانستم آن پايين چه خبر است، به اين سبب جلويش را گرفتم. اميدوارم کار خوبي کرده باشم."

"واقعا کار درستي کردي. هر اتفاقي ممکن بود بيفتد."

"مجبور شدم يک کمي سفت بگيرم، متاسفم، تقريبا از حال رفت، نمي توانست نفس بکشد."

رت سرش را به عقب پرت کرد و خنديد. "خداي من، کاش اين صحنه را مي ديدم. اسکارلت اوهارا به وسيله يک دختر از پا در آمد. تقريبا صد تا زن در جورجيا هستند که حاضرند آن قدر برايت کف بزنند که پوست دستشان کنده شود."

رزماري از اينکه ماجرا را براي رت تعريف کرده احساس راحتي کرد. مي دانست حرفي که به اسکارلت زده ييشتر از همه او را آزرده است. اما خودش را به آن راه زد، مثل اينکه اتفاقي نيفتاد. رت هنوز مي خنديد. هيچ چيز نمي توانست از احساس خوب او کم کند.

اسکارلت قبل از سحر چشمانش را گشود، بي حرکت در اتاق تاريک مانده بود مي ترسيد حرکت کند. طوري نفس بکش مثل اينکه خوابي، هرگز اتفاق نيفتاده بود که در دل شب بيدار شوي مگر اينکه اتفاقي افتاده باشد يا صدايي شنيده باشي. به صدايي که شبيه ابديت بود گوش داد ولي سکوت، سنگين و ممتد بود.

وقتي فهميد که گرسنگي باعث بيداري او شده، نفس راحتي کشيد. البته، گرسنه بود روز قبل فقط صبحانه خورده بود و يکي دو تا ساندويچ کوچک در املاک اشلي.

هواي شب سرد بود و نمي توانست آن پيراهن ابريشمي را که با خود آورده بود بپوشد. خودش را در پتو پيچيد. پتو پشم خالص بود و گرماي بدن او را حفظ مي کرد وقتي از جايش بلند شد واز پله ها پايين آمد، دنباله پتو روي زمين کشيده مي شد. خدا را شکر، آتش بخاري هنوزکمي گرما داشت و روشنايي آن در اتاق ناهارخوري، در آشپزخانه را به او نشان مي داد. آن قدر گرسنه بود که حتي مي توانست برنج يخ کرده را هم بخو رد، اصلا اهميتي نداشت. با يک دست پتو را دور بدنش نگه داشته بود ودنبال دستگيره در مي گشت. طرف چپ بود يا طرف راست؟ توجه نکرده بود.

"همان جا که هستي بايست، وگرنه شکمت را سوراخ مي کنم"

صداي خشن رت ناگهان او را از جا پراند. پتو از دوشش افتاد و هواي سرد به تنش خورد "آن هم با گلوله هاي آتشين"

اسکارلت برگشت و پتو را از زمين برداشت "چيزهايي که ديروز اتفاق افتاد براي ترساندن من بس نبود؟ حالا تو دوباره مي خواهي تکرارش کني؟ جانم داشت در مي رفت."

"اينجا چکار مي کني اسکارلت؟ مي داني ساعت چند است؟ نزديک بود با تير بزنمت."

" تو براي چه اينجا کمين کردي و مردم را مي ترساني؟"

پتو را روي دوشش انداخت، مثل کسي که رداي سلطنتي را به دوش مي اندازد: دارم مي روم آشپزخانه يک چيزي براي صبحانه پيدا کنم. اين جمله را با وقار هرچه تمام تر ادا کرد.

رت با ديدن حالت مغرورانه اسکارلت لبخندي زد."آتش را من درست مي کنم. داشتم راجع به قهوه فکر مي کردم

"اينجا خانه توست. مطمئنم که اگر دلت بخواهد مي تواني قهوه بخوري."

اسکارلت با پا دنباله پتو را به پشت سرش هل داد. "خوب نمي خواهي در را براي من باز کني؟"

رت چنه تکه شاخه توي بخاري انداخت.برگ هاي خشک ناگهان آتش گرفت. قبل از اينکه اسکارلت متوجه شود، حالت آرام تري به چهره خود داد. آنگاه در اتاق ناهارخوري را باز کرد و يک قدم عقب رفت و ايستاد. اسکارلت لحظه اي ايستاد و سپس از مقابل اوعبور کرد. اتاق کاملا تاريک بود. رت کبريتي کشيد. "اجازه مي دهي"

چراغ روي ميز را روشن کرد بعد با دقت اندازه فتيله را تنظيم کرد. اسکارلت حالت خنده را درحرف او احساس کرد ولي عصباني نشد. "آن قدر گرسنمه که مي خواهم يک اسب را بخورم."

"اسب نه، خواهش مي کنم، من فقط سه تا دارم و دو تا از آنها اصلا به درد نمي خورند لعنتي ها." لوله لامپا را روي چراغ قرار داد و به روي او لبخند زد. "با چند تا تخم مرغ و يک تکه گوشت چطوري؟"

اسکارلت گفت: دو تکه. و به دنبال او وارد آشپزخانه شد، کنار ميز، روي نيمکت نشست و پاهايش را جمع کرد. رت در بخاري بزرگ آتش افروخت.

وقتي هيزم ها حسابي آتش گرفت اسکارلت پاهايش را به طرف گرما دراز کرد. رت از درون گنجه گوشت و کره و تخم مرغ آورد و گفت:

ظرف قهوه همان جا روي ميز است. وقتي من گوشت را مي پزم تو هم کمي قهوه آسياب کن. صبحانه زودتر از انچه که فکرکني حاضر مي شود.

"قهوه را تو آسياب کن. من غذا مي پزم."

"اجاق هنوز خوب داغ نشده، خانم گرسنه. ظرف نان هم همان جاست. مي تواني يک تکه بخوري تا فعلا جلوي گرسنگيت را بگيرد. غذا را خودم

درست مي کنم.

اسکارلت همان طور که نشسته بود چرخيد. چهار تکه نان توي ظرف، زير دستمال سفره مانده بود.دست دراز کرد و يک تکه برداشت. همان طور که مي جويد مقداري قهوه توي قهوه خرد کن ريخت. چهار تکه نان تقريبا تمام شده بود که رت يک تکه گوشت را توي تاوه انداخت. صداي جلز ولز روغن بلند شد.

اسکارلت با خوشحالي گفت: بوي بهشت مي دهد. به زودي خرد کردن قهوه به پايان رسيد. بعد دوباره چرخيد و مثل اول نشست. "قهوه جوش کجاست؟" وقتي چشمش به رت افتاد خنده اش گرفت. رت قاب دستمالي به کمربندش وصل کرده بود و چنگال بزرگي به دست داشت و با آن آ تش اجاق را به هم مي زد.گفت:

"چه چيز اين همه خنده دارد؟"

"تو خنده داري. اين همه آ تش را به هم نزن. سوراخ اجاق را هم ببند و گرنه غذا را مي سوزاني. بايد مي دانستم که هيچي بلد نيستي."

"غمي نيست مادام. ناراحت نشو. من ترجيح مي دهم شعله آتش را ببينم. اين شعله ها مرا به آن روزهايي مي برد که در اردوگاه گوشت بوفالو کباب مي کرديم."

سر دريچه بخاري را بست.

"تو واقعاگوشت بوفالو خوردي؟ درکاليفرنيا؟"

"گوشت بوفالو، بز، قاطر و گوشت کسي را که هر وقت قهوه مي خواستم برام درست نمي کرد."

اسکارلت مثل بچه ها خنديد. بلند شد و پا روي سنگ فرش سرد اتاق گذاشت تا قهوه جوش را بياورد.

پشت ميز آشپزخانه نشستند و در سکوت غذا خوردند. هر دو با اشتهاي تمام مي خوردند. در اتاق تاريک حالتي گرم و دوستانه برقرار بود. بوي قهوه احساس خوشايند در مشام آنها باقي مي گذاشت. اسکارلت دلش مي خواست اين صبحانه تا ابد طول بکشد. رزماري بايد دروغ گفته باشد. رت هرگز به او نگفته که مرا نمي خواهد.

"رت"

"هوم؟" رت داشت قهوه مي ريخت.

اسکارلت مي خواست بگويد کاش اين صبحانه تا ابد طول بکشد ولي ترسيد همه چيز را خراب کند. "خامه هست؟"

"بايد تو گنجه باشد. من مي آورم. تو پاهايت را گرم کن." رت براي چند ثانيه دور شد.

اسکارلت وقتي شکر و خامه توي قهوه اش ريخت دل به دريا زد و گفت: رت

"چيه؟"

کلمات اسکارلت به تندي از دهانش خارج شد، به طوري که رت نمي توانست جلوي او را بگيرد. "نمي توانيم هميشه اوقات خوشي مثل الآن داشت باشيم. اين لحظه ها خيلي خوب است. خودت هم خوب مي داني. چرا جوري رفتار مي کني مثل اينکه از من بدت مي آيد؟"

"اسکارلت. هر حيواني وقتي يک گوشه گير مي افتد، حمله مي کند. غريزه قوي تر از عقل است. قوي تر از اراده است. وقتي تو به چارلزتون آمدي من را يک گوشه گير انداختي. تو مرا به حال خودم نمي گذاري. من مي خواهم خوب باشم. ولي تو اجازه نمي دهي."

"من دلم مي خواهد تو مهربان باشي. دلم مي خواهد تو را به حال خودت بگذارم."

"تو مهرباني نمي خواهي اسکارلت. تو عشق مي خواهي. يک عشق صريح، دوطرفه و بي چون و چرا. من يک دفعه اين عشق را به تو دادم. آن وقت که تو نمي خواستي. همش را به پايت ريختم." صداي رت با سردي توام بود و با هر کلمه سرد تر مي شد. اسکارلت احساس کرد که بدنش به هم مي پيچد و جمع مي شود. دستش در جستجوي پتويي بود که از دوشش افتاده بود

"بگذار من پتو را بياندازم. دورت، اسکارلت. در قلبم عشقي داشتم که هزاران دلار مي ارزيد. هزاران دلار طلا، نه اسکناس. و من تا آخرين سنتش را خرج تو کردم. تا آنجايي که پاي عشق در ميان بود. من ورشکست شدم، تو مرا به خاک سياه نشاندي."

"من اشتباه کردم رت. متاسفم. حالا مي خواهم جبران کنم."

ذهن اسکارلت به شدت مغشوش شد. با خودش فکر مي کرد که مي تواند قلبش را با عشق هزار دلاري به او بدهد، دو هزار، سه هزار، پنج هزار، هزار، هزار، آن وقت او مرا دوست خواهد داشت و هيچ وقت ورشکست نخواهد شد. آنچه راکه از دست داده دوباره به دست مي آورد حتي بيشتر. فقط اگر قبول کند. بايد وادارش کنم که قبول کند...

رت داشت مي گفت: اسکارلت گذشته را هرگز نمي شود جبران کرد. اين يک خرده اي را هم که باقي مانده خراب نکن. بگذار من مهربان باشم اين طور بهتره.

اسکارلت وسط حرفش دويد: اوه بله؟ بله رت، خواهش مي کنم مهربان باش مثل آن روزها، مثل گذشته قبل از اينکه من همه چيز را خراب کنم. اذيتت نمي کنم. بيا فقط با هم دوست باشيم شاد باشيم. تا من با آرامش به آتلانتا برگردم. اگر فقط با هم بخنديم، من راضي ام مثل صبحانه امروز، من يک همچي احساسي داشتم. به خصوص که با آن مثلا، پيش بند خيلي ديدني شدي. کودکانه خنديد. شکر خدا که حالا او را مهربان تر از هميشه مي ديد

صداي رت آرام شد، خيلي آرام تر از قبل. "همه آن چيزي که مي خواهي همين است؟"

اسکارلت جرعه اي قهوه نوشيد و در همان حال فکر مي کرد که چه بگويد. بعد خنده بلندي کرد.

"خوب معلومه ديوانه. خوب مي دانم چه مي خواهم. فکرمي کنم به زحمتش مي ارزد. همين. ديگر به تو فشار نمي آورم ولي خواهش مي کنم مهربان باش و بگذار از جشن هاي سال نو لذت ببرم. تو مي داني چقدر مهماني را دوست دارم." دوباره خنديد " و اگر مي خواهي باز هم مهربان باشي، يک فنجان ديگر قهوه برايم بريز. آن يکي سرد بود ولي مال تو داغه."

بعد از صبحانه اسکارلت به طبقه بالا رفت تا لباس بپوشد. هنوز شب بود ولي هيجانش بيشتر از اين بود که دوباره فکر خوابيدن به سرش بزند. فکرمي کرد کارها را به خوبي روبه راه کرده. احتياط رت ديگر تمام شده بود، حتي از صبحانه هم لذت برده بود. اسکارلت مطمئن بود.

همان لباسي را که به هنگام ورود به لاندينگ به تن داشت پوشيد. بعد گيسوانش را بروس کشيد و شانه هاي کوچک و ظريفشي را در ميان آن فرو کرد و کمي اودکلن به اطراف گردن و مچ دستش زد، فقط براي اينکه به ديگران يادآوري کند زني ظريف و خواستني است. با آرامشي که تا آن زمان در خودش سراغ نداشت در اتاق قدم مي زد. رزماري هرچه بيشتر بخوابد بهتر است. تقريبا نزديک سحر بود، ولي پنجره بالاي پله ها که به طرف مشرق باز مي شد هنوز تاريک مي نمود. اسکارلت چراغي را که در دست داشت فوت کرد. اوه خواهشي مي کنم، دلم مي خواهد امروز روز خوبي باشد، دلم مي خواهد هر کاري که مي کنم درست باشد. دلم مي خواهد تمام روز مثل اين صبحانه که خوردم قشنگ باشد. و شب بعد هم. شب سال نو

خانه، حالت آرامش بخشي داشت، چيزي به طلوع خورشيد نمانده بود. اسکارلت آهسته راه مي رفت تا سر و صدايي بلند نشود. به وسط اتاق رسيد. آتش زيادي در بخاري زبانه مي کشيد. رت بايد وقتي او مشغول پوشيدن لباس بوده، هيزم بيشتري در بخاري ريخته باشد. از لاي در سايه رت را مي ديد نور ضعيغي از پنجره به درون مي آمد. رت جلوي پنجره نشسته بود. اسکارلت با انگشت چند ضربه به چهارچوب در زد و آهسته گفت: ممکن است بيايم تو؟

رت گفت: فکر کردم رفتي بخوابي. صد ايش خسته به نظر مي رسيد. اسکارلت به خاطر آورد که او تمام شب را بيدار بوده و نگهباني داده است.

"ديگر خوابم نمي برد. الان ديگر خروس هاي ديوانه مي خوانند. چيزي به طلوع خورشيد نمانده." يک پايش را با ترديد درون اتاق گذاشت. "مي توانم توي دفتر تو بنشينم؟ اينجا کمتر دود دارد."

رت بدون اينکه او را نگاه کند گفت: بيا تو.

اسکارلت آمد و روي صندلي نشست پنجره هر لحظه روشن تر مي شد. نمي دانم که به چي خيره شده؟ آيا آن اوباش هنوز بيرون هستند؟ يا کلينچ و

داوکينز؟ خروس با صداي بلند خواند. لرزشي بدن اسکارلت را فرا گرفت.

بعد اولين روشنايي هاي قرمزرنگ سحر صحنه بيرون پنجره را روشن کرد. ساختمان هاي خراب و آجر هاي فرو ريخته به گونه اي غم انگيز روشن شده بودند و آسمان سرخ، پشت آ نها قرار داشت. اسکارلت فريادي کشيد. گويي اين خرابه ها هنوز مي سوخت و دود از آن بلند مي شد. رت به خانه خراب و ويران خود نگاه مي کرد.

اسکارلت با تضرع گفت: نگاه نکن رت. نگاه نکن، فقط دلت را مي شکند.

"کاش اينجا بودم، مي بايد بودم. شايد مي توانستم جلوي شان را بگيرم." صداي رت آرام بود، گويي از دور دست مي آمد، گويي خود نمي دانست که دارد حرف مي رند.

"نمي توانستي، صدها نفر بودند. تو را مي کشتند و باز هم همه چيز را آتش مي زدند."

رت گفت: آنها جوليا اشلي را نکشتند." ولي صدايش جور ديگري بود. نوعي تمسخر و ناآرامي در آن ديده مي شد. قرمزي هوا به سرعت عوض مي شد و به زردي مي گراييد و خرابه ها فقط آجر ها و دودکش هاي شگفت اي بودند که شبنم بر آنها نشسته بود و نور خورشيد را منعکس مي کرد.

رت صندلي خود را چرخاند و دستش را به صورتش ماليد. اسکارلت صداي تماس دست او را با صورت نتراشيده اش، شنيد. سايه اي که زير چشم هاي رت به وجود آمده بود، حتي در اتاق کم نور ديده مي شد. خميازه اي کشيد و خستگي در کرد. "فکر مي کنم حالا ديگر خطري نيست و مي توانم کمي بخوابم. تو و رزماري توي خانه بمانيد تا من بيدار شوم." روي نيمکت چوبي دراز کشيد و فورا به خواب رفت.

اسکارلت او را مي نگريست.

ديگر هرگز نبايد به او بگويم که دوستش دارم. او را بيشتر آزار مي دهد. وقتي او دوباره در نظر من نفرت انگيز جلوه کند، آن وقت پشيمان مي شوم که چرا به او گفته ام که دوستش دارم. نه، ديگر هرگز نخواهم گفت. بايد اول او بگويد که دوستم دارد.

25 .

به محض اينکه رت بعد از ساعت ها خواب سنگين بيدار شد، به کار پرداخت. و با تاکيد از رزماري و اسکارلت خواست از درياچه شاپرک دوري کنند. او داشت سکويي براي سخنراني و جشن روز بعد مي ساخت.

" کارگران زياد با حضور شما خانم ها موافق نيستند اصلا احترام زن ها را نگه نمي دارند، هرچي به دهنشان برسد مي گويند." به روي خواهرش لبخند زد. "من اصلا دلم نمي خواهد ماما بعدا من را ملامت کند که چرا اين فرهنگ لغت رنگ و وارنگ را به شماها ياد دادم."

بنا به خواهش رت رزماري اسکارلت را به تماشاي باغ هاي گل برد. راه ها تميز بود ولي هنوز شن ريزي نشده بود. لبه دامنش به سرعت کثيف و خاکي شد. چقدر همه چيز اينجا با تارا فرق داشت حتي خاکش. از اينکه خاک آنجا مثل تارا قرمز نبود به نظرش غير طبيعي مي امد. گياهان خيلي زمخت بودند و درخت ها ناآشنا. همه جا بيش از حد مرطوب و پر آب مي نمود. از اينکه خواهر رت با اشتياق فوق العاده اين کشتزارها را دوست داشت، تعجب مي کرد. بله، او همان احساسي را که من درباره تارا دارم، دارد. شايد بالاخره بتوانم با او کنار بيايم.

رزماري توجه نداشت که اسکارلت، دارد دنبال زمينه هاي مشترک مي گردد. او در دنيايي گم شده، گم شده بود: دانمور لاندينگ قبل از جنگ. اينجا باغ پنهاني نام داشت براي اينکه درخت هاي بلند آن را از ديد ها پنهان مي کرد و وقتي آدم به ته جاده مي رسيد يکباره خود را در آن مي ديد. وقتي کوچک بودم و مادر مي خو است مرا به حمام بفرستد به اينجا مي آمدم و قايم مي شدم. مستخدم ها دنبال من مي گشتند، لاي بوته ها را جستجو مي کردند و با فرياد مرا صدا مي زدند ولي مي دانستند که هرگز نمي توانند پيدايم کنند. فکر مي کردم خيلي باهوشم ولي وقتي مامي مي آمد بلافاصله من را پيدا مي کرد، خيلي تعجب مي کردم... دوستش داشتم، خيلي زياد.

"من هم يک مامي داشتم. او ..."

ولي رزماري مهلت نمي داد. يکريز حرف مي زد. "پايين اين جاده يک آبگير آرام و صاف هست. قو هاي سفيد و سياه داشت. رت مي گويد اگر يک روزي اين سر و صداها بخوابد و اين آبگير تميز شود، قوها بر مي گردند. اون پيچک هاي خوشه اي را مي بيني؟ در واقع يک جزيره است که براي تخم گذاري قوها درست شده.البته همش علف است و وقتي فصل لانه سازي مي رسد جاي مناسبي براي پرنده ها هست. يک معبد يوناني کوچولو هم آنجا بود که از سنگ مرمر ساخته شده بود. شايد بقايايش همين گوشه کنار ها پيدا بشود. خيلي از مردم از قوها مي ترسند. آنها مي توانند با نوک ها و بال هايشان به آدم حمله کنند حتي آدم را مجروح کنند. ولي قوهايي که توي اين برکه بودند وقتي از آشيانه بيرون مي آمدند به من اجازه مي دادند شنا کنم. ماما کنار آبگير مي نشست و داستان جوجه اردک زشت را مي خواند. و وقتي من خودم خواندن ياد گرفتم اين قصه را براي قوها مي خواندم... پايين رودخانه يک بلوط خيلي بزرگ بود که روش سه تا اتاق بود. رت وقتي پسربچه اي بيش نبود آنها را ساخته بود. بعدش هم مال راس شد. من با مقداري بيسکويت مربايي و يک کتاب از آن بالا مي رفتم و ساعت ها در آنجا مي ماندم. آنجا خيلي بهتر از اتاقي بود که پاپا براي بازي من ساخته بود. خيلي رويايي و سرگرم کننده بود. خيلي بيشتر از اتاق فرش شده و عروسک ها و سرويس چاي آنها، براي من جالب بود...

از اين طرف بيا. مرداب درخت هاي سرو، آنجاست. شايد بتوانيم چند تا تمساح هم ببينيم. وقتي که هوا گرم بشود آنها بي حالي و بي حسي زمستاني را از دست مي دهند."

اسکارلت با ترس گفت: نه متشکرم. پاهام خسته شده. تصميم دارم کمي روي آن سنگ بزرگ بنشينم.

سنگ بزرگ شبيه زني بود که پارچه اي دور بدنش را پوشانده بود. اسکارلت حالت بدن و صورت او را تشخيص مي داد. واقعا از راه رفتن خسته نشده بود، از رزماري خسته شده بود. و محققا دلش نمي خواست به ديدن تمساح ها برود. پشت به آفتاب نشست، درباره آنچه که مي ديد فکر مي کرد. دانمور لاندينگ داشت در ذهنش زنده مي شد. اصلا شبيه تارا نبود. زندگي در اينجا به روشي جريان داشت که او اصلا نمي شناخت. تعجبي نداشت که مردم چارلزتون به خود خواهي مشهور بودند، آنها تصور مي کردند شروع و پايان همه چيزند. آنان مثل شاهان زندگي کرده بودند.

اگرچه آفتاب گرم بود ولي اسکارلت احاس سرما مي کرد. اگر رت بقيه روز هاي عمرش را هم سخت کار مي کرد، نمي توانست اينجا را مثل روز اول بسازد و اين دقيقا همان کاري بود که مي خواست بکند. در زندگي رت ديگر وقت زيادي براي او وجود نداشت. اطلاعات او درباره پياز و سيب زميني هندي ممکن نبود کمک زيادي در ادامه زندگي با رت بکند.

رزماري نااميد بازگشت. اوحتي يک تمساح هم نديده بود. در راه بازگشت، دائما حرف مي زد و نام باغ هايي را مي برد که حالا ديگر جز زمين هاي بي حاصل چيز ديگري نبود و اسکارلت را با خاطرات کودکي خود مي آزرد و باز از برنج صحبت مي کرد. و بعد شکايت مي کرد: وقتي تابستان مي رسيد من خيلي ناراحت مي شدم."

اسکارلت هميشه تابستان را دوست داشت. در تابستان مهماني هاي فراواني به پا مي شد و آدم هاي تازه اي براي ملاقات آنها به تارا مي آمدند. تابستان فصل شادي، جيغ و داد و اسب سواري بين جاده هاي مزارع پنبه بود. پرسيد: چرا؟

جواب رزماري تصوير زيبايي که اسکارلت از تابستان اينجا داشت از بين برد. دانست که در نظر مردم سرزمين هاي کم ارتفاع و مرطوب، تابستان فصل زندگي در شهر است. تبي که از باتلاق ها بر مي خواست همه را مي خواباند. مالاريا. به همين دليل همه سفيدپوستان در اواسط ماه مي کشتزارها را ترک مي کردند و تا اواخر اکتبر در شهر مي ماندند.

پس رت به هر حال وقتي براي او داشت. جشن ها هم بود، تقريبا دو ماه مجبور بود به شهر بيايد تا خواهر و مادرش را همراهي کند و او را. اسکارلت خوشحال مي شد پنج ماه به رت اجازه دهد که با گل هايش سرگرم باشد به شرط اينکه هفت ماه بقيه را با او باشد. ممکن بود حتي نام گل هاي او را هم ياد بگيرد.

اين ديگر چه بود؟ اسکارلت به سنگ سفيد بزرگي که در سر راهشان بود نگاه کرد. به فرشته اي مي ماند که روي يک جعبه ايستاده باشد. رزماري گفت: آه، اينجا مقبره ماست. يکصد و پنجاه سال تاريخ خانواده باتلر، مرتب و تميز. وقتي من مردم مرا اينجا به خاک مي سپارند جايش هم معلوم است. يانکي ها را تير زدند يکي از بال هاي اين فرشته را شکستند، کاري با مرده ها نداشتند. شنيدم که در بعضي جاها قبرها را شکافتند تا بلکه بتوانند طلا و جواهري پيداکنند.

اسکارلت از ديدن قبرها ناگهان به ياد خانواده خود افتاد. يادش آمد که فرزند يک، مهاجر ايرلندي است. خداوند آنها را و کساني را که بعدها خواهند آمد بيامرزد، آمين. رت گفته بود: من به جايي بر مي گردم که ريشه هايش عميق است. حالا منظور او را مي فهميد. براي چيزهايي که از دست داده بود تاسف مي خورد، احساس غم مي کرد و به آنچه نتوانسته بود به دست آورد حسادت مي ورزيد.

"بيا اسکارلت. همچي آنجا ايستادي مثل اينکه کاشتنت. ديگر بايد برگرديم خانه. فکر نمي کنم خسته باشي، چيزي راه نيامدي."

اسکارلت به ياد آورد که چرا با قدم زدن با رزماري موافقت کرده: "خيلي خسته نيستم. فکرمي کنم بايد کمي شاخه کاج براي تزيين اتاق جمع کنيم. جشن سال نو ناسلامتي در راه است."

"چه فکر خوبي. کارگرها شاخه ها را برايمان مي برند. کنار اصطبل يک بيشه کاج داريم."

اسکارلت در دل گفت، و صنوبر. داشت درباره موقعيتي که در شب سال نو برايش پيش مي آمد فکر مي کرد.

***

وقتي بعد از تمام کردن سکو و تزيين آن با پارچه هاي ابريشمي قرمز و سفيد و آبي، رت به خانه آمد گفت: اينجا خيلي قشنگ شده. کاملا براي مهماني آماده است.

اسکارلت پرسيد: کدام مهماني؟

"من خانواده هاي خرده مالکين و اجاره داران را دعوت کردم. با اين کار به آنها شخصيت مي دهم، براي آنها خيلي مهمه. و به خواست خدا وقتي آنها اينجا باشند، اگر سياه ها مست کنند ممکن است دردسر درست نشود، به هر حال قبل از اينکه آنها بيايند امکان درگيري هست. تو و رزماري و پانسي هم تا شروع جشن طبقه بالا مي مانيد. خيلي امکان دارد درگيري پيش بيايد."

اسکارلت از پنجره اتاقش به رنگ هايي که آسمان را روشن مي کرد، مي نگريست. آتش بازي شب سال نو از نيمه شب تا ساعت يک طول کشيد. فردا هنگامي که سياهان جشن مي گيرند او بايد در اتاق بماند و وقتي روز يکشنبه به شهر برگردند، احتمالا وقتي براي شستن موها و خشک کردن آنها ندارد. همان شب مهماني بزرگي برگزار مي شود و فرصتي براي استحمام نيست.

درست مثل شانزده سالگي اش است. بدون اينکه نگراني و ناراحتي حس کند، به تحسين مردان مي انديشيد. و باز به مهماني بعد مي انديشيد و اينکه مويش را چگونه آرايش کند.اما اين بار يک نگراني وجود داشت. ديگر شانزده ساله نبود و ديگر صف مردان تحسين کننده را نمي خواست. رت را مي خواست ولي نمي توانست بيشتر از آنچه که بود به او نزديک شود.

رت سر قولش بود معامله اي کرده بود و تصميم داشت تا آخر سر حرفش بايستد، به او توجه مي کرد با او مهربان بود و در خانه يا جاي ديگر از حالش مراقبت مي کرد. ولي اسکارلت اطمينان داشت که رت دائما به تقويم نگاه مي کند و در انتظار روزي است که از شر او راحت شود. لحظه هاي هراس فرا مي رسيد و او مي ترسيد. اگر ببازد چه خواهد شد؟

وحشت همواره با خود خشم به همراه مي آورد. کاملا متوجه تامي کوپر جوان شده بود. پسرک دائما دور و بر رت مي پلکيد و او را چون قهرمان خود ستايش مي کرد. رت هم به علاقه او جواب مي داد. و اين اسکارلت را خشمگين مي کرد تامي براي کريسمس يک قايق کوچک هديه گرفته بود و رت به او ياد مي داد که چگونه آن را براند. در طبقه دوم، کنار ايوان يک تلسکوپ قرار داشت و اسکارلت وقتي که رت و تامي با هم به ساحل مي رفتند به وسيله آن هردوي آنها را مي ديد.

حسادت مثل دندان درد هاي ناگهاني او را آزار مي داد و اسکارلت قادر نبود در مقابل آن مقاومت کند. اين اصلا خوب نيست. آنها تفريح مي کنند، مي خندند و آزاد مثل پر نده هاي دريايي توي آب شيرجه مي روند. چرا مرا با خود به قايقراني نمي برند؟ از وقتي که از لاندينگ بازگشته ام به قايقراني علاقمند شده ام. حتي با آن قايق حلبي که اين پسرک، کوپر، دارد. هرچه باشد، اين قايق تند حرکت مي کند سبک است... زنده است!

خوشبختانه اينها هم در بعدازظهر اتفاق مي افتاد و اسکارلت مي توانست همه چيز را از توي آن جاسوس شيشه اي ببيند. گذشته از شب هايي که در جشن ها شرکت مي کرد اوقاتي هم بود که سخت کسالت آور و دلتنگ کننده مي نمود. در جلسات کنفدراسيون خانه، هنوز هم بحث خريد کتاب براي بچه ها و تعمير سقف و پرداخت و دريافت پول مطرح مي شد. اسکارلت از خستگي رنگ به صورت نداشت و چشمانش قرمز مي شد.

ولي اگر رت حسادت احساس مي کرد، اينها همه به زحمتش مي ارزيد. اما رت اصلا متوجه کارهاي او نبود. بدتر از همه اين بود که اصلا اهميت نمي داد. اسکارلت مجبور بود به شکلي او را وادار کند که به کارهايش توجه بيشتري نشان دهد.

26

فصل مسابقات اسب دواني چارلزتون که شاه جشن چارلزتوني ها محسوب مي شد روز بعد از مهماني رقص سنت سيسيليا آغاز شد. مردم زيادي شرکت مي کردند که اغلب مجرد بودند و براي اين مسابقات اهميت زيادي قائل بودند، آن را به جشن ها و مهماني هاي رقص ترجيح مي دادند. با اعتراض مي گفتند: رقص به درد نمي خورد. نمي شود روي زوج هايي که مي رقصند شرط بست.

قبل از جنگ مسابقات اسب دواني يک هفته تمام طول مي کشيد و جشن ها فقط سه تا بود. بعد روزهاي محاصره فرا رسيد. توپخانه شمالي ها شهر را به توپ بست و يک خط آتش ويرانگر به وجود آورد، ساختماني که جشن ها و مجالس رقص در آن برگزار مي شد با خاک يکسان شد محل مسابقات، ساختمان کلوپ هاي شبانه و اصطبل ها که از آنها به عنوان اردوگاه سربازان کنفدراسيون و بيمارستان استفاده مي شد هم خراب شد.

سال 1885 شهر به محاصره کامل در آمد. در 1866 يک بانکدار جسور و جاه طلب وال استريت به نام آگوست بلمونت ستون هاي سنگي و کنده کاري شده ساختمان مسابقات اسب دواني را خريد و به شمال انتقال داد تا از آنها در ساختن سردر پارک بزرگ بلمونت استفاده کند.

بعد از دو سال که از پايان جنگ مي گذشت، مردم محلي تازه اي را براي برگزاري جشن سنت سيسيليا اجاره کردند و چارلزتوني ها خوشحال بودند که بالاخره مي توانند جشن هاي سال نو را دوباره برگزار کنند. ولي ساختن محل مسابقات بيشتر طول کشيد ولي ديگر مثل گذشته نبود. مسابقات فقط يک روز برگزار مي شد، ستون هاي سنگي کنده کاري شده را ديگر نمي شد ساخت و ساختمان کلوپ و اصطبل قابل استفاده نبود فقط نيمکت هاي چوبي ساخته شد و سقفي روي آنها قرار گرفت. در اواخر ژانويه 1879 ، در يک بعدازظهر آفتابي تمام ساکنين چارلزتون دراين محل گرد آمدند تا برگزاري مجدد اين مسابقات را جشن بگيرند. خطوط چهارگانه ترامواي چارلزتون همه به خيابان راتلج منتهي مي شدند و واگن هاي اسبي، رنگ هاي سبز وسفيد داشتند وبه يال و دم اسب ها روبان هاي سبز و سفيد مي بستند.

رت به بانوان همراه خود، به مادر و خواهر و همسرش، چترهايي به رنگ سبز و سفيد داد و يک گل کامليا، توي جا دکمه کتش فرو کرد. لبخندي زد و گفت: يانکي ها هم به جنب و جوش افتاده اند. آقاي بلمونت محترم دوتا اسب فرستاده وکوگنهايم هم يکي. آنها اصلا از ماديان هايي که مايلز بروتون در کنار مرداب ها قايم کرده خبر ندارند. اسب هاي او از نژاد سرکش و با حرارتي هستند ولي به دليل اينکه در آب و هواي مرطوب کنار مرداب پرورش پيدا کرده اند از نظر شکل و قيافه همچنين چنگي به دل نمي زنند. سوارکارها زياد خوششان نمي آيداما مايلز يک اسب سه ساله دار دارد که پول کلاني را دست به دست مي کند، بيشتر از آنچه که حتي خودش هم انتظار دارد.

اسکارلت پرسيد: يعني شرط بندي مي شود؟

رت بلند خنديد. پس آنهايي که به تماشاي مسابقه مي آيند چکارمي کنند؟ و بعد چند بليط شرط بندي تا نشده که از طرف بانک به فروش مي رسيد در

کيف دستي مادرش جيب رزماري و دستکش اسکارلت گذاشت "سالي عزيزم اميدوارم با پول هايي که گيرت مي آيد جواهرات مکش مرگ ما براي خودت بخري."

اسکارلت با خودش فکر کرد که رت چقدر سرحال است. او بليط شرط بندي توي دستکش من گذاشت. مي توانست همين طور به من بدهد مجبور نبود اين جوري دستم را لمس کند نه، دستم را نه مچم را. اين عملا يک اظهار علاقه بود! او حالا که مي بيند من به کس ديگري توجه دارم بيشتر علاقه نشان مي دهد واقعا به من توجه نشان مي دهد، اين غير از ادب هميشگي اوست. نقشه من موثر بوده است!

از اينکه رقصيدن با ميدلتون آن هم سه بار پياپي ممکن بود سوءظني ايجاد کند نگران بود. مردم دراين مورد زياد حرف زده بودند او خبر داشت. خوب اگر اين شايعات رت را به او باز مي گرداند چه مانعي داشت.

وقتي وارد محوطه مسابقه شدند اسکارلت حيرت کرد. فکر نمي کرد به آن بزرگي باشد! يا حتي دسته موزيک داشته باشد! و اين همه آدم. با خوشحالي به اطراف نگاه کرد. آرنج رت را گرفت. "رت... رت... سربازان يانکي همه جا هستند، چه معني دارد؟ مي خواهند مسابقه را تعطيل کنند؟"

رت لبخند زد: چي فکر مي کني اگر يانکي ها هم شرط بندي کنند؟ اگر کمي از پول هايشان را ببري آن وقت چه مي گويي؟ خدا مي داند که آنها از اينکه ما را بچاپن حرفي ندارند. ولي خوشحال مي شوم وقتي مي بيني آن سرهنگ عياش و افسران زيردستش توي اين مبارزه هم شکست مي خورند. آنها بيشتراز من پول مي بازند.

اسکارلت پرسيد: چطور اين قدر مطمئني که مي بازند؟ چشمانش را تنگ کرد و ادامه داد: يانکي ها اسب هاي خوب و زيبا دارند، درحالي که اسب هاس سالي زشت و بد ترکيب اند. لب هاي رت جمع شد. "وقتي پاي پول در ميان باشد افتخار و وفاداري براي تو زياد معني پيدا نمي کند، اين طور نيست پيشي کوچولو؟ هرچه پول داري روي اسب هاي بلمونت شرط بندي کن، هر چقدر پول بخواهي من دراختيارت مي گذارم." رت از او دور شد و بازوي مادرش را گرفت و او را به طرف سکوي بلندي راهنمايي کرد. "فکر مي کنم از اينجا بهتر مي تواني ببيني ماما. بيا رزماري."

اسکارلت با نگاه او را تعقيب کرد. "منظورم اين نبود که....."

ولي رت اعتنايي نکرد، قامتش از پشت مثل يک ديوار ديده مي شد اسکارلت شانه هايش را با عصبانيت بالا انداخت و به چپ و راست نگاه کرد حالا براي شرط بندي کجا مي توانست برود.

صداي مردي در نزديکي او شنيده شد. "مي توانم کمک تان کنم مادام؟"

"بله، شايد بتوانيد." مردي که با او حرف مي زد جنتلمن به نظر مي آمد. لهجه جورجيايي او فورا قابل تشخص بود. اسکارلت لبخند تشکرآميزي زد. "من اصلا درباره اين مسابقات شلوغ چيزي نمي دانم. همه با هم شرط مي بندند، خيلي شلوغ پلوغ است. بعضي ها مي گويند، پنج دلار شرط مي بندم که درست سر آن چهار راه به ات برسم و بعدش هم فورا سوار مي شوند و داد و بيداد راه مي اندازند و به سرعت دور مي شوند."

مرد کلاهش را برداشت و با دو دست آن را روي سينه اش نگه داشت. او مطمئنا دارد جورعجيبي به من نگاه مي کند. اسکارلت با اين فکر کمي ناراحت شد. شايد اصلا نبايد با او حرف مي زدم.

مرد مشتاقانه گفت: معذرت مي خواهم مادام. تعجب نمي کنم از اينکه شما مرا به ياد نياوريد، ولي من شما را مي شناسم. شما خانم هاميلتون هستيد، نه؟ از آتلانتا. وقتي من مجروح شده بودم شما در بيمارستان آنجا از من پرستاري کرديد. من سام فورست هستم اهل مولتري، جورجيا.

بيمارستان! پره هاي بيني اسکارلت گشاد شد. اين عکس العملي بود که بي اختيار از او صادر مي شد. ناگهان خاطرات پر از خون و جراحت را به ياد آورد، بدن هاي باندپيچي شده را.

"من، من معذرت مي خواهم خانم هاميلتون. نمي بايد مي گفتم که شما را مي شناسم. نمي خواستم شما را ناراحت کنم."

اسکارلت به بيمارستاني که در گوشه ذهن داشت برگشت، دوباره خود را در گذشته ديد. ولي زود آن را به همان گوشه تاريک برگرداند و در را به رويش بست. دستش را روي بازوي سام فورست گذاشت و به او لبخند زد. "نه آقاي فورست، شما مرا ناراحت نکرديد. فقط از اينکه مرا خانم هاميلتون صدا کرديد کمي يکه خوردم. مي دانيد من دوباره ازدواج کردم و سال هاي سال است که خانم باتلر هستم. شوهر من اهل چارلزتون است، به همين خاطر من اينجا هستم. و بايد لهجه زيباي جورجيايي را از دهان شما بشنوم و دلم براي آنجا تنگ بشود. شما را چي به اينجا کشاند؟"

فورست توضيح داد که علاقه به اسب او را به اينجا کشانده است. بعد از چهار سال خدمت در سوار نظام، ديگر چيزي نبود که درباره اسب ها نداند. بعد از جنگ پول هايش را پس انداز کرد و به خريد و فروش اسب پرداخت. "حالا يک مزرعه پرورش اسب دارم و کار و کاسبي خوب و حالا بهترين اسب هايم را براي بهترين پول به اينجا آوردم. اميدوارم جايزه بزرگ را ببرم. مي خواهم بگم خانم هاميلت... ببخشيد خانم باتلر خيلي خوشحال مي شوم وقتي شنيدم که ميدان مسابقات چارلزتون دوباره راه افتاده. در سراسر جنوب، مثل اينجا پيدا نمي شود."

وقتي با هم به طرف غرفه شرط بندي مي رفتند، اسکارلت مجبور بود به حرف هاي او درباره اسب و اسب دواني گوش بدهد. در بازگشت مثل کسي که بخواهد از چيزي فرار کند، اسکارلت به سرعت از او خداحافظي کرد.

سکو تقريبا پر بود ولي اسکارلت به اساني توانيت جاي خود را پيدا کند. چتر آفتابي خود را براي رت تکان داد و بعد به طرف آنها پيش رفت. الينور با دست به إو اشاره کرد. رزماري حواسش جاي ديگر بود.

رت او را ميان رزماري و مادرش نشاند. الينور شق ورق سرسنگين سر جاي خود نشسته بود، اسکارلت به زحمت توانست ميان آنها بنشيند. ميدلتون کورتني هم به همراه همسرش اديت در رديف آنها در فاصله نه چندان دوري نشسته بود. کورتني ها سر خم کردند و لبخند زدند. باتلرها هم در جواب آنها سر خم کردند. سپس ميدلتون با اشاره دست خط شروح و پايان مسابقه را به همسرش نشان داد.

اسکارلت گفت: ميس الينور، نمي توانيد حدس بزنيد چه کسي را ديدم، سربازي را که من در آتلانتا ازاو پرستاري کرده بودم. و حس کرد که ميس الينور کمي احساس راحتي کرد.

جنبشي در جمعيت به وجود آمد. اسب ها داشتند وارد ميدان مي شدند. اسکارلت با دهان باز و چشماني متعجب نگاه مي کرد. او هرگز آمادگي چنين مراسمي را نداشت وتي دسته موزيک مشغول نواختن بود آنها مسير مسابقه را طي کردند و از جلوي تماشاگران گذشتند. اسکارلت به هيجان آمده بود و مثل بچه ها مي خنديد خنده اي کودکادنه و آزاد. به جلو نگريست و متوجه نگاه رت نبود. رت به آنچه مي گذشت توجه نداشت بلکه به اسکارلت نگاه مي کرد.

بعد از سومين دور مسابقه، زمان استراحت رسيد. چادري که پرچم هاي سبز و سفيد بالاي آن نصب شده بود با ميز هاي بلند آماده بود تا از مردم پذيرايي کند مستخدمين گيلاس هاي پر از شامپاين را در سيني ها چيده بودند و به مردمي که به چادر مي آمدند تعارف مي کردند. اسکارلت يکي از گيلاس هاي متعلق به اما آنسون را از درون يکي از سيني هاي متعلق به سالي بروتون برداشت و وانمود کرد که مستخدم ميني ونت ورث را که پذيرايي مي کرد نمي شناسد. او فهميد که رسم مردم چارلزتون اين است که در اين مراسم شرکت مستقيم داشته باشند و اگر مي توانند کمک کنند. آنها لوازم مورد نياز و مستخدمين خود را در اختيار مسابقه مي گذارند، درست مثل اينکه اين يکي از مهماني هاي خودشان است خانم باتلر در اين باره توضيح مي داد و اسکارلت پيش خود مي گفت اين احمقانه ترين چيزي است که شنيده ام، و همچنان مشغول تماشاي مردم بود

رزماري او را صدا کرد. "اسکارلت چند دقيقه ديگر زنگ ها را به صدا در مي آورند، بهتر است قبل از اينکه حمله مردم شروع شود سر جاي مان برگرديم. مردم داشتند سر جاي خودشان بر مي گشتند. اسکارلت دوربين کوچک خانم باتلر را قرض گرفته بود و اطراف را نگاه مي کرد

خاله خانم هاي او هم حضور داشتند. شکر خدا که در چادر غذا با آنها روبه رو نشد. سالي بروتون را هم با شوهرش مايلز ديد ، جوليا اشلي هم با آنها بود. او هم روي اسب ها شرط بندي مي کرد. دوربين را به اطراف مي چرخاند. چقدرخوب بود که مي توانست مردم را بدون اينکه خودشان متوجه بشوند ببيند. ياشوآ آنسون پير درجاي خود نشسته بود و چرت مي زد و همسرش اما داشت با او صحبت مي کرد. اگر مي فهميد که شوهرش چرت مي زند چقدر عصباني مي شد. آه! راس! چقدر بد شد که او برگشته، ولي خانم باتلر از بازگشت او خيلي خوشحال بود. مارگارت در کنار او نشسته بود و عصبي به نظر مي رسيد، ولي او هميشه عصبي بود. آه، "آن" هم آمده، بچه ها را هم آورده است، چقدر به پيرزن ها شباهت پيدا کرده. اين بچه ها همه بايد يتيم باشند. آيا مرا مي بيند؟ به اين طرف چرخيد، نه، بالا را نگاه نمي کند. خداي من چقدر برافروخته به نظر مي رسد. آيا ادوارد کوپر بالاخره اعتراف کرده؟ بايد به او گفته باشد، آن دارد به او نگاه مي کند. تقريبا دارد از شوق آب مي شود.

دوربين را به طرف ادوارد کوير چرخاند او هم داشت به آن مي نگريست. قلبش شروع به تپيدن کرد. آه، اين رت بود گويا داشت با ادوارد کوير حرف

مي زد. نگاهش لحظه اي روي رت ماند. اما رت داشت به جاي ديگر نگاه مي کرد، به کجا؟ دوربين را کمي چرخاند. الينور باتلر را ديد. نه او نبود، کسي را که رت نگاه مي کرد اونبود. دوباره دوربين را روي "آن" برد و دوباره روي رت، و بعد باز روي "آن". ديگر ترديدي نداشت. حس مي کرد حالش خوب نيست. خيلي عصباني شده بود.

آه آن نگاه هاي دزدانه. او هميشه مرا ستايش مي کرد، در حالي که به شدت عاشق شوهر من بود. مي توانم با دست هاي خودم خفه اش کنم. دست هايش مي لرزيد، حتي وقتي دوباره به رت نگاه کرد نمي توانست دوربين را خوب نگه دارد. آيا رت داشت دوباره به "آن" نگاه مي کرد؟ نه دارد با الينور مي خندند. با ونت ورث ها صحبت ميکند... به هوگرها تعظيم مي کند... به هالسي ها... به ساويج ها به آقاي پيکني پير... اسکارلت آن قدر به رت نگاه کرد که چشمانش سياهي رفت.

رت فقط يک دفعه در جهتي که "آن" نشسته بود نگاه کرده بود. ولي "آن" چنان به رت خيره شده بود که گويي غذايي آماده در بشقاب است و الآن مي خواهد آن را بخورد. رت اصلا متوجه نگاه "آن" نبود. دليلي براي نگراني اسکارلت وجود نداشت. آن فقط دختر احمقي بود، به مرداني که از خودش خيلي بزرگ تر بودند تمايلاتي نشان مي داد.

چرا آن نبايد به رت علاقه نشان دهد؟ چرا زنان چارلزتون نبايد به رت اظهار علاقه مي کردند. او جذاب بود، پولدار بود، قوي بود و...

دوباره به رت نگاه کرد. داشت شال مادرش را روي شانه او مي انداخت. آفتاب کمي پايين تر رفته بود و باد سردي مي وزيد. رت دستش را زير بازوي مادرش گرفت و او را به جاي خود راهنمايي کرد. کاملا وظيفه خود را نسبت به مادرش انجام مي داد. اسکارلت با اشتياق انتظار رسيدن آنها را مي کشيد. سايبان بزرگ روي سر آنها سايه افکنده بود. رت جايش را با مادرش عوض کرد و پيش اسکارلت نشست. بالاخره اسکارلت او را در کنار خود احساس کرد. تصوير "آن" فورا از ذهنش دور شد.

رت لبخندي به لب داشت: خوش مي گذرد؟

"عالي است. رت راستي اسب مايلز بروتون کدام است؟"

" شماره پنج. همان که سياه تر از همه است، فکر مي کنم با واکس کفش سياهش کرده. شماره شش، مال گوگنهايم است. اسب بلمونت هم شماره چهار است."

سوار شماره پنج قبل از اينکه صداي تير بلند شود به جلو حرکت کرد و صف سوارکاران به هم ريخت. اسکارلت پرسيد: چي شد؟ رت گفت:

"هيچي، زود تر از موعد حرکت کرد. دوباره از اول بايد بايستند. سالي را نگاه گن."

اسکارلت نگاه کرد. سالي بيشتر از هميشه به ميمون شبيه بود و با عصبانيت مشتش را در هوا تکان مي داد. رت بي اختيار مي خنديد: اگر من سوار آن اسب بودم ممکن بود از روي نرده ها بپرم و فرارکنم. سالي آماده است تا شلاقش را در هوا تکان بدهد و پوست سوارکار بدبخت را بکند.

اسکارلت گفت: من حتي يک خرده هم ملامتش نمي کنم. حق دارد ناراحت باشد و فکر هم نمي کنم اصلا خنده دار باشد.

رت باز هم خنديد: نکند تو هرچه داشتي روي سويت سالي شرط بندي کرده اي؟

"البته که کردم. سالي بهترين دوست من است به علاوه اگر ببازم چيزي ضرر نکردم، پول تو بوده."

رت با تعجب به صورت اسکارلت نگاه کرد. اسکارلت مثل بچه هاي شيطان به روي رت لبخندي زد.

رت گفت: آفرين، مادام.

صداي تير بلند شد و مسابقه آغازگرديد. اسکارلت اصلا متوجه نبود که دارد داد مي زند، از جا مي پرد و دائما به بازوي رت مشت مي کوبد. او حتي صداي داد ر فرياد ديگران را نمي شنيد. وقتي سويت سالي برنده شد اسکارلت فرياد زد: ما برديم، ما برديم عالي نيست؟ ما برديم.

رت بازويش را ماليد و گفت: فکر مي کنم ديگر اين دست براي من دست نمي شود شايد بقيه عمر چلاق شوم. ولي عاليه، واقعا عاليه، اين موش هاي مرداب، جوشي ترين اسب هاي آمريکا هستند.

"رت ازحرفي که امروز بعدازظهر زدي منظورت چه بود، مي خواستي من را ناراحت کني؟"

رت لبخند زد: عزيزم من از بدبيني بدم مي آيد. فقط مي خواستم که به همه مان خوش بگذرد، منظور خاصي نداشتم."

"ولي تو خودت روي سويت مالي شرط نبستي، چرا؟ به من نگو روي اسب هاي يانکي ها شرط بندي کردي!"

"من اصلا شرط بندي نکردم. وقتي باغ هاي لاندينگ تميز و زنده شوند دوباره اصطبل ها را مي سازم و دوباره اسب هاي باتلر را که تو تمام دنيا معروف بود، پرورش مي دهم و بعد روي اسب هاي خودم شرط مي بندم."

رت به طرف مادرش برگشت: با پولي که بردي چه مي خواهي بخري مادر؟

الينور جواب داد: اين به خودم مربوطه و تو هيچ وقت نمي فهمي.

اسکارلت، رت و رزماري با هم خنديدند.

27

روز بعد اسکارلت در مراسم کليسا شرکت کرد و روحش کمي آرامش يافت. تمام حواسش متوجه مهماني با شکوه سوارکاران شده بود که بعد از پايان مسابقات برگزار گرديد. در آن مهماني بزرگ به زحمت مي توانست رت را پيدا کند.

بعد از سراسم عشا رباني مي خواست بهانه اي پيدا کند و از صبحانه خوردن با خاله هايش شانه خالي کند. ولي پولين اصلا به حرف او گوش نداد و گفت: ما بايد راجع به چيزهاي مهمي با تو صحبت کنيم. لحن او محکم و مؤکد بود اسکارلت خود را براي يک سخنراني مفصل درباره رقصيدن بيش از حدش با ميدلتون کورتني آماده کرد.

وقتي سخنراني و بحث شروع شد اصلا نامي از کورتني به ميان نيامد اولالي و پولين با هم درباره چيز ديگري حرف مي زدند.

"ما به تازگي فهميديم که تو براي پدربزرگت آقاي روبيلارد سال هاست که نامه نمي نويسي."

"چرا بايد برايش نامه بنويسم. او چيزي نيست به جز يک پيرمرد بداخلاق که در تمام زندگي اش حتي يک انگشتش را به خاطر من تکان نداده."

پولين و اولالي شگفت زده شدند. اسکارلت با خودش فکر کرد. که خوب شد! نگاهش را با حسي از پيروزي بر آنها دوخت و قهوه خود را سر کشيد. "جوابي براي حرف من نداريد. داريد؟ او کاري براي من نکرده، همين طور هم براي شما. وقتي مي خواستند خانه اي که شما در آن اقامت داريد به خاطر ندادن ماليات حراج کنند چه کسي به شما پول داد؟ پدربزرگ من؟ حتما پدر محترم شما نبود که اين پول را داد؟ من بودم. و باز هم اين من بودم که مخارج کفن و دفن عمو کاري را پرداختم و همين طور با پول من است که شما سفره خودتان را هميشه پر نگه مي داريد. به هر حال مي توانيد اين طور مثل وزغ به من نگاه کنيد ولي جوابي براي حرفم نداريد."

ولي پولين و اولالي چيز هاي زيادي براي گفتن داشتند. درباره احترام به بزرگترها، وفاداري به افراد خانواده و انجام وظيفه و اخلاق خوب.

اسکارلت فنجانش را با صداي بلندي توي نعلبکي گذاشت: من را نصيحت نکنيد خاله پولين، اين طور موعظه نکنيد. از اين موعظه ها جانم مي آيد توي دهانم! من حتي يک ذره هم به پدربزرگ روبيلارد اهميت نمي دهم. او با مادرم بد رفتار مي کرد. با من هم بد رفتار مي کند، چشم ديدن مرا ندارد و من اصلا کاري با او ندارم حتي اگر براي اين کار بروم به جهنم.

کمي احساس راحتي کرد. اين حرف ها را خيلي وقت بود که در خودش نگه داشته بود. اسکارلت در مهماني هاي زيادي شرکت کرده بود. از آدم هاي زيادي پذيرايي کرده بود و بارها مجبور شده بود زبان خود را نگه دارد با اينکه عادت داشت هرچه را که به فکرش مي رسيد به زبان بياورد، حتي اگر به کسي بر بخورد بالاتر از همه اينکه مجبور شده بود ادب چارلزتوني را رعايت کند و در مقابل کساني که از پدر بزرگ ها و پدر پدر پدربزرگ هايشان صحبت هاي قرون وسطايي مي کردند سکوت کند و تنها چيزي که پولين مي خواست اسکارلت به آن توجه کند احترام به خانواده بود.

خاله ها در مقابل طغيان اسکارلت آشفته شده بودند و حالت ترس که در چشمانشان بود به او احساس قدرت مي داد. هميشه از ضعف احساس کوچکي مي کرد و در اين مدتي که در چارلزتون مي زيست هرگز احساس قدرت نکرده بود. فکر مي کرد ضعيف شده و خود را خوار وکوچک مي پنداشت. و حالا تمام اعتراض خود را بر سر خاله هايش مي ريخت و مي خواست حقارت و کوچکي خود را جبران کند.

"لازم نيست همين جوري اينجا بنشينيد و به من مثل کسي که شاخ رو سرش دارد و نيزه دو شاخه دردست گرفته نگاه کنيد. خودتان خوب مي دانيد که حق با من است ولي آنقدر ترسو هستيد که حاضر نيستيد حتي پيش خودتان اعتراف کنيد. پدربزرگ با همه مثل کثافت رفتار مي کند. صد دلار با شما شرط مي بندم که حتي نامه هاي فدايت شوم شما را هم جواب نخواهد داد. شايد هم اصلا آنها را نخواند. من هم اگر مثل او بودم حتما نمي خواندم، مجبور نبودم، چون چيزي توش نبود، جز درخواست پول بيشتر!"

اسکارلت دستش را جلوي دهانش گرفت، زياده روي کرده برد. او يکي از سه قانون مهم ولي نوشته نشده آداب مردم جنوب را شکسته بود؟ صحبت از پول کرده بود وکمک هاي خود را به رخ آنها کشيده بود. بعد از اين شلاق که بر خاله هاي خود فرود آورد احساس پشياني کرد و شرمگين شد.

چيني هاي بند زده و سفره وصله دار ميز، او را شديدا سرزنش مي کردند. با خودش فکر کرد که من هرگز سخاوتمند و بخشنده نبوده ام. مي توانستم بيشتر به آنها بدهم و مهرباني آنان را از دست ندهم.

با صداي آرامي گفت: متاسفم و شروع به گريه کرد.

مدتي گذشت، اولالي اشک هايش را پاک کرد و دماغش را بالا کشيد: شنيدم براي رزماري خواستگار تازه اي آمده." صدايش مي لرزيد و هنوز حالت گريه داشت. "تو او را ديده اي، اسکارلت؟ آدم جالبي هست؟"

پولين هم دنباله حرف را گرفت: از خانواده خوبي است؟

اسکارلت به آرامي در جواب آنها گفت: ميس الينور خودش همه انها را مي شناسد، و مي گويد آدم هاي خوبي هستند. ولي رزماري کاري با اين کارها ندارد. شما مي دانيد او چه جوري است .

با نگاهي مملو از احترام و دلسوزي به چهره خاله هايش نگاه کرد. آنها به روي خود نمي آوردند. مي دانست که تا لحظه مرگ خود اصلا به رويشان نمي آورند و هرگز درباره کار او که قلب آنها را شکسته بود قضاوت نخواهند کرد. هيچ کدام از مردم جنوب هيچ وقت يکديگر را شرمنده نمي کردند. شانه هايش را صاف کرد و صورتش را بالا گرفت."اسمش اليوت مارشال است. و مضحک ترين چيزي است که شما ممکن است ببينيد. مثل يک چوب لاغره و مثل يک جغد گوشه گير." بعد آرامشي به صدايش داد. "ولي فکر مي کنم آدم شجاعي باشد. چون اگر رزماري عصباني شود اورا حتما از زمين بلند مي کند و به کوشه اي پرت مي کند، بيچاره حتما تکه تکه مي شود. آدم بايد خيلي شجاع باشد تا چنين چيزي را تحمل کند." سپس به جلو خم شد و چشم هايش را گشاد کرد. "شما هم شنيده ايدکه او يک يانکي است؟"

پولين و اولالي با تعجب گفتند: اوه.

اسکارلت سرش را به علامت تاييد تکان داد. "اهل بوستون است. و من مي توانم بگويم که شما يانکي تر از او نمي توانيد پيدا کنيد. يکي از مؤسسات تجارتي بزرگ شعبه اي در چارلزتون باز کرده و او مديرش است..."

اسکارلت به راحتي در صندليش فرو رفت و آماده بود بيشتر نزد خاله هايش بماند. نزديک ظهر، بعد ازگذشتن اوقات سرگرم کننده اي که اسکارلت انتظارش را داشت گفت: قرار نبود بمانم، به ميس الينور قول داده ام براي ناهار برگردم. چشمانش را بالا برد. "اميدوارم آقاي مارشال ناهار دعوت نشده باشد. آخر يانکي ها استعداد زيادي براي درک موقعيت خودشان ندارند به خصوص وقتي که به جايي مي روند و استقبال چنداني از آنها نمي شود."

اسکارلت، پولين و اولالي را بوسيد. اولالي مثل بچه ها خنديد. "اگر آن يانکي آنجا بود ناهار حتما بر گرد همين جا."

پولين گفت: آره، اسکارلت، حتما برگرد. و سعي کن بتواني با ما به ساوانا بيايي و در جشن تولد پدربزرگ شرکت کني. هفته آينده بعد از کليسا با قطار مي رويم.

"دمتشکرم خاله پولين. ولي فکر نمي کنم بتوانم. قبلا به مهماني دعوت شده ايم. جشن ها هنوز ادامه دارد."

"ولي عزيزم، جشن ها تا آن موقع ديگر تمام است. سن سيسيليا روز جمعه است، سيزدهم. من خودم هم زياد مايل نيستم ولي او کسي را غير از ما ندارد." چشمان اسکارلت تيره شد. اين جشن ها چقدر زود گذشت؟ فکر مي کرد هنوز وقت زيادي براي برگرداندن رت باقي ماده است.

"ببينم چه مي شود. حالا ديگر بايد بروم."

***

اسکارلت از اينکه مادر رت را در خانه تنها مي ديد تعجب کرد. الينور گفت: جوليا اشلي رزماري را براي ناهار به خانه خودش دعوت کرده. و رت هم با آن پسرک،کوپر به قايق سواري رفته.

"امروز هوا خيلي سرده."

"بله هوا خيلي سرد شده. آن هم وقتي که من فکر مي کردم امسال از سرماي زمستان جان سالم به در برديم. ديروز توي مسابقه فهميدم که هوا سرد مي شود. باد سرد، گوش آدم را مي برد. يک کمي سرما خوردم. سردم شده بود." بعد لبخندي آرام به لب آورد."با يک ناهار آرام توي کتابخانه، کنار آتش چطوري؟ البته ممکن است مانيگو غرغر کند ولي عيبي ندارد. جاي گرم و نرمي است، فقط من وتو"

"من هم خيلي خوشم مي آيد ميس الينور، واقعا دوست دارم."

اسکارلت ناگهان فکر کرد که خيلي دلش مي خواهد اين کار را بکند شايد خيلي وقت بود درانتظار چنين ناهار آرامي بود ولي خودش نمي دانست و خيلي وقت بود که دو نفري ناهار نخورده بودند. قبلي از جشن ها، قبل از آمدن رزماري و بعد در فکرش اضافه کرد: قبل از امدن رت از لاندينگ. نمي خواست بپذيرد که زندگي قبل از آمدن رت برايش اسان تر بود، قبل از شنيدن صداي پاي او و گوش دادن به آن، قبل از ديدن عکس العمل هايش، قبل از خواندن فکرش، قبل از اينکه مجبور شود براي حدس زدن افکار او، خودش را به عذاب بياندازد.

گرماي آتش آرامشي به اسکارلت بخشيد و او را به خميازه انداخت: معذرت مي خواهم ميس الينور. دست خودم نبود.

خانم باتلر گفت: من هم درست مثل تو هستم. جالب نيست؟ و او هم خميازه اي کشيد، و هر دو همچنان که خميازه مي کشيدند، خنديدند. اسکارلت بدون تامل گفت:ميس الينور خيلي شما را دوست دارم.

خانم باتلر دست او را گرفت: خيلي خوشحالم اسکارلت عزيزم. من هم تو را دوست دارم. بعد آهي کشيد: آنقدر دوستت دارم که نمي خواهم از تو سوالي بکنم يا انتقادي. فقط اميدوارم خودت بداني چکار داري مي کني؟

درون اسکارلت به پيچ و تاب افتاد ولي خودش را نگه داشت تا حرف تندي نزند. "من کاري نمي کنم." دستش را از دست الينور بيرون کشيد.

الينور خشم اسکارلت را ناديده گرفت. "اولالي و پولين چطورند؟ مثل اين است که چند صد ساله آنها را نديده ام، اين جشن ها حسابي وقت من را گرفتند."

"حالشان خوب است. همان طور غرغرو و حق به جانب. سعي مي کنند مرا با خودشان به ساوانا ببرند، به جشن تولد پدربزرگ."

"خداي من!" لحن خانم باتلر ناباووانه بود. "يعني مي خواهي بگويي هنوز نمرده؟"

اسکارلت دوباره خنديد. دوباره شادي اش بازگشت.

"من هم اول اين جور فکر کردم. ولي اگر چنين حرفي ار مي زدم خاله پولين زنده زنده پوستم را مي کند. حالا تقريبا صدتايي دارد."

الينور قيافه متفکرانه اي به خودش گرفت و چند لحظه توي دلش حساب و کتاب کرد. " بدون شک نود بيشتر دارد. يادم مي آيد وقتي در سال 1820 با مادربزرگت عروسي کرد نزديک به چهل سال داشت. من خاله اي داشتم خيلي وقت است مرده. که هيچ وقت به نود سالگي نرسيد. ولي عاشق او بود.

پدربزرگت هم از او بدش نمي آمد. اما بعد سولانج_ مادربزرگت_ رفت توي خط او، و خاله آليس بيچاره تصميم گرفت خودش را بکشد، براي اينکه فکر مي کرد شانسي ندارد. من در آن موقع ده سالم بود ولي خوب مي فهميدم چي دارد مي گذرد. غوغايي به پا شد."

اسکارلت حالا ديگر کاملا مشتاق شده بود دنباله ماجرا را بشنود "خوب بعد چکارکرد؟"

"يک بطري داروي مسکن خورد. معلوم نبود که مي ميرد يا زنده مي ماند."

"به خاطر پدربزرگ؟"

"پدربزرگت واقعا مرد بي پروايي بود. خيلي جذاب، حرکاتش مثل سربازها بود. البته با لهجه فرانسوي. وقتي مي گفت صبح بخير، انگار که يک خواننده اپرا آواز مي خواند.

پدرم گفت سقف کليساي هوگونو را او ساخت."

ميس الينور سکوت کرد و لبخندي زد و ادامه داد: فکرش را بکن خاله آليس بالاخره با يک پروفسور زبان به خصوص فرانسه که در دانشگاه هاروارد کار مي کرده ازدواج کرد. بالاخره تمام آن تمرين هاي زبان فرانسه را که با پدربزرگت داشت به دردش خورد.

اسکارلت نمي خواست چيزي در مورد خاله آليس بشنود. "خواهش مي کنم بيشتر در مورد پدربزرگ صحبت کنيد. مادربزرگ من يک بار از شما درباره او پرسيديم ولي شما از زيرش در رفتيد."

الينور سرش را تکاني داد. "من نمي دانم چطوري راجع به مادربزرگت صحبت کنم. او هم مثل همه ادم هاي ديگر بود."

"خوشگل بود؟"

"بله و نه. واقعا صحبت کردن درباره او مشکل است. هميشه در حال عوض شدن بود. او خيلي خيلي فرانسوي بود. فرانسوي ها مي گويند هيچ زني واقعا زيبا نيست مگر اينکه گاهي واقعا زشت باشد. فرانسوي ها مردم زيرکي هستند و عاقل و براي آنگلوساکسون ها غيرقابل درک."

اسکارلت نمي توانست بغهمد که ميس الينور سعي دارد چه چيزي را بگويد.

لجوجانه گفت: تصويري از او در تارا داشيم که خيلي خوشکل نشانش مي دهد.

"بله در عکس، هم خوشگل بود، هم نبود. خودش مي توانست انتخاب کند که خوشگل باشد يا نباشد. هر کدام را دلش مي خواست انتخاب مي کرد. گاهي اوقات جوري بود، چه جوري بگويم، خيلي خشک و سرد بود، به طوري که آدم فراموش مي کرد که اصلا او هم حضور دارد. بعد چشم هاي سياهش را به آدم مي دوخت و ناگهان خيال مي کردي کاملا جذب شده اي. بچه ها هميشه دورش جمع مي شدند. حيوانات هم حمين طور. حتي زن ها هم اين کار را گاهي مي کردند او کاري مي کرد که زن ها مردها را فراموش مي کردند.

پدربزرگت واقعا مثل يک نظامي بود عادت داشت فرمان بدهد. ولي مادربزرگت فقط لبخند مي زد و او برده اش مي شد. مادربزرگت از پدر بزرگت بزرگ تر بود. ولي اين فرقي نمي کرد. او کاتوليک بود و اين هم فرقي نمي کرد. در کاتوليک بودن خودش و کاتوليک بودن بچه هايش اصرار داشت، و پدربزرگ با همه چيز، با همه اينها موافقت مي کرد اگرچه خود او به شدت، يک پروتستان بود. من فکر مي کنم اگر مادربزرگت بت پرست هم بود باز هم تفاوتي نداشت. او براي پدربزرگت همه دنيا بود.

يادم مي آيد يک وقتي تصميم گرفت که همه چيز در خانه اش صورتي رنگ باشد، مي گفت چون دارم پير مي شوم اين رنگ برايم بهتر است. و پدربزرگت مي گفت هيچ سربازي نمي تواند دراين همه سايه و نور صورتي طاقت بياورد. به نظر او رنگ صورتي خيلي زنانه بود. ولي مادربزرگ مي گفت رنگ صورتي او را خوشحال مي کند، مي خواست همه چيز خيلي صورتي باشد. نه تنها ديوار هاي داخل خانه صورتي رنگ شده بود بلکه نماي خارجي خانه هم رنگ صورتي داشت. پدربزرگت هر کاري مي کرد تا او را خوشحال کند."

الينور آهي کشيد و ادامه داد "همه اينها، هم ديوانه وار بود هم رومانتيک. بيچاره ي پي ير وقتي مادربزرگت مرد، او هم مرد. از درون. خانه را همان طور که دلخواه همسرش بود نگه داشت. من مي ترسيدم اين اتفاق براي مادرت و خواهرانش خيلي سخت باشد."

اسکارلت با خود فکر مي کرد که در تابلو، سولانج روبيلارد لباس چسباني پوشيده، انگار که لباس زير به تن دارد. شايد همين بوده که مردها را ديوانه مي کرده. به خصوص پدربزرگ را.

الينور گفت: اغلب تو مرا ياد او مي اندازي.

اسکارلت به ادامه اين حرف علاقه نشان داد.

"چطور ميس الينور؟"

"چشم هاي تو همان چشم هاي اوست، همان جور گوشه هايش کمي بالا رفته. همان کشمکش در تو هست، همان تغيير حالت و عوض شدن. تو مرا طوري به هيجان مي آوري طوري ضربه مي زني که هيچ کس ديگر نمي تواند، او هم همين طور بود."

اسکارلت خنديد. احساس رضايت مي کرد.

الينور با علاقه به او چشم دوخت وگفت: حالا يقين دارم که مي توانم کمي بخوابم. فکر مي کرد که جريان گفتگو را خيلي خوب هدايت کرده. دروغ نگفته بود و از پرگويي پرهيز کرده بود. دلش نمي خواست که همسر پسرش بداند که مادربزرگش عشاق فراوان داشت و آنها بسيار بر سر او با هم دوئل کرده بودند. نمي خواست باعث شود افکار تازه اي در ذهن اسکارلت شکل گيرد.

الينور به طور آشکار و جدي از مشکلاتي که بين پسرش و همسر او پديد آمده بود نگران مي نمود. مايل نبود از رت سوالي بکند. اگر رت مي خواست خودش به او مي گفت. و عکس العمل اسکارلت هم که در شکل ارتباط با کورتني ظاهر شده بود نشان مي داد که او هم نمي خواهد چيزي بگويد.

خانم باتلر چشمانش را بست و سعي کرد استراحت کند. هر کاري که از دستش بر مي آمد کرده بود، ديگر اميدي برايش باقي نمانده بود. رت و اسکارلت هر دو آدم هاي بالغي بودند. با وجود اين در نظر او رفتارشان به بچه هاي شلوغ و بي نظم و ترتيب بيشتر شبيه بود.

اسکارلت هم سعي کرد کمي استراحت کند. او در اتاق ورق بازي بود، تلسکوپ هم دم دستش قرار داشت. وقتي به درون آن نگاه کرد از تامي و رت اثري نبود. رت بايد او را به جاي بندر به رودخانه برده باشد.

شايد اصلا نمي بايست با تلسکوپ آنها را تعقيب مي کرد. خاطره خوبي از اين کار نداشت. وقتي در مسابقه اسب دواني با دورين "آن" را ديده بود آزرده شده بود. براي اولين بار در عمرش احساس پيري مي کرد. و خيلي خسته بود. آن هامپتون عاشق شوهر زن ديگري بود آيا او هم اگر در سن "آن" بود همين کار را نمي کرد. چه ميان اين دو وجود داشت. علاقه به اشلي و خراب کردن زندگي با رت آن هم با چنگ زدن در عشقي نااميدانه، اکنون در برابر ديدگانش زنده شده بود، ولي مي ديد که آن اشلي را که او دوست مي داشت اکنون ديگر روياي مه گرفته اي بيش نيست. آيا "آن" هم داشت جواني خود را با روياي رت از ميان مي برد؟ پس فايده عشق چيست؟ وقتي همه چيز را خراب مي کند. اسکارلت با پشت دست لب هايش را پاک کرد. مرا چه مي شود؟ من مثل مرغ روي تخم خوابيده ام. بايد کاري بکنم. برو کمي گردش کن هر کجا که دوست داري برو اين افکار ناخوشايند رو بشکن.

مانيگو آهسته به در کوبيد. "اگر هستيد کسي مي خواهد شما راببيند ميسوس رت."

اسکارلت از ديدن سالي بروتون خوشحال بود. تقريبا او را بوسيد. "بنشين روي اين صندلي، سالي. به آتش نزديک تر است."

واقعا سرماي اين موقع تعجب آور نيست؟ گفتم مانيگو چاي بياورد. جدي مي گويم. ديدن سويت سالي در مسابقه واقعا هيجان انگيز ترين واقعا زندگي من بود."

اسکارلت از وراجي کردن خودش احساس راحتي مي کرد

سالي برايش تعريف کرد که بعد از مسابقه مايلز چطور اسب ها و سوارکارها را مي بوسيد. اين تعريف ها تا وقتي که مانيگو سيني چاي را آورد طول کشيد اسکارلت گفت: ميس إلينور استراحت کرده و گرنه به اش خبر مي دادم تو اينجايي. وقتي بيدار شد.

"من بايد بروم اسکارلت. مي دانم که الينور بعدازظهر ها مي خوابد. باز هم مي دانم که رت به قايقراني رفته و رزماري هم ناهار در منزل جوليا دعوت داشت، به همين دليل اين موقع را انتخاب کردم. مي خواهم با تو تنها صحبت کنم."

اسکار لت از هم زدن چاي خود دست برداشت. مشکوک شده بود. سالي بروتون نماينده مردمي بود که به خود حق مي دادند که در هر کاري دخالت کنند و همه چيز را مغشوش و خراب بر جاي بگذارند. اسکارلت مقداري آب جوش توي فنجان خود ريخت.

"اسکارلت من تصميم دارم يک کار غيرقابل بخشش بکنم. مي خواهم در زندگي تو فضولي کنم. از اين بدتر مي خواهم نصيحت ات کنم."

چشمان اسکارلت گشاد شد. ماجرا داشته باشم؟ فقط زن هاي احمق و هرزه چنين کارهايي مي کنند. سالي بروتون چطور جرات مي کند او را اين طور متهم کند. اسکارلت راست نشست. "مي دانم چه مي خواهي بگويي، خانم بروتون و مي دانم که تو مي داني من مثل تو يک خانم محترم هستم."

"پس مثل يک خانم محترم رفتار کن."

اسکارلت فکر نمي کرد حرفي وحشتناک تر از حرف سالي شنيده باشد. و آنچه بعدا گفت اشتباه او را ثابت مي کرد.

"به تو اخطار مي کنم اسکارلت آبروي خودت را نبر، او آن قدر ها هم که نشان مي دهد خوب نيست. فقط دون ژوان مجالس رقص است. ولي يک احمق دهاتي بيشتر نيست. "

مالي روي ميز چاي خم شد. "اگر به اين رسوايي بيش ازاين ادامه دهي ما بايد خودمان را قايم کنيم، از شرم. باز هم چاي مي خواهي"

صورت سالي نزديک صورت اسکارلت بود. لحظه اي بعد به آرامي گفت: خداي من تو مثل بچه اي که تازه متولد شده باشه، بي گناه و بي خبر به نظر مي رسي نه؟ آه، اسکارلت متاسفم من نغهميدم. بيا بگذار يک فنجان چاي با يک عالمه شکر به ات بدم .

اسکارلت به صندليش تکيه کرد. مي خواست گريه کند. مي خواست گوش هايش را با دست بپوشاند. او سالي را تحسين مي کرد. افتخار مي کرد که دوست اوست و حالا سالي در نظر او آشغالي بيش نبود.

سالي گفت: بچه بيچاره من. اگر مي دانستم اين طور سخت نمي گرفتم. فکر کن که اين يک شايعه احمقانه بيشتر نبوده. تو در چارلزتون هستي و با يک چارلزتوني ازدواج کرده اي. اين شهري قديمي با تمدني قديمي است. يکي از علائم تمدن، حساس بودن راجع به ديگران است.

***

من نمي خواهم متمدن باشم. با نااميدي چنين فکر مي کرد. شايد ديگر نتواند به هيچ يک از زنان چارلزتوني نگاه کند. وقتي همه فکر مي کنند او و رت عاشق هم نيستند يا هيچ وقت عاشق هم نبودند نگاه کردن به زنان چارلزتون براي او امکان ندارد.

چرا اصلا به چارلزتون آمد؟ به اينجا تعلق نداشت. دوست نداشت به جايي که سالي بروتون اين طور از آن ياد مي کرد تعلق داشته باشد.

اسکارلت گفت: فکر مي کنم بهتر است بروي. من حالم خوب نيست. سالي با تاسف سرش را تکان داد. "از اينکه مزاحمت شدم معذرت مي خواهم اسکارلت. فکر مي کنم اگر به ات بگم غير از تو بي گناهان ديگري هم بودند که قرباني چارلزتون شدند يک کمي آرام بشوي، تو تنها قرباني نيستي چه با زن ها و دختراني ازدواج نکرده اي باشند که هرگز کارهايي را که مي کنند به زبان نمي آورند. هيچ کسي ازکار آنها اطلاعي ندارد. در مقابل زن هاي وفادار هم کم نيستند. من شانس دارم که يکي از آنها باشم. من مطمئنم که مايلز يکي دو بار کارهايي کرده ولي من حساسيت نشان ندادم. اميدوارم تو هم از اين زن ها باشي واقعا به خاطر خودت دلم مي خواهد که همين جور باشد. تو هم نبايد زياد حساسيت نشان دهي. باز هم به خاطر خودت. مي فهمي که؟ باز هم معذرت مي خواهم اسکارلت. از اين ناشي گري پشيمانم.

حالا من مي روم. تو هم براي خودت چاي بريز و بخور و با ميدلتون محتاطانه رفتارکن."

سالي دست کش هايش را پوشيد و به سرعت به طرف در رفت.

اسکارلت گفت: صبرکن سالي، خواهش مي کنم صبر کن. من بايد بدانم چه کسي است؟ رت و کي؟

صورت ميموني شکل سالي حالت دلسوزي به خود گرفت.

به آرامي گفت: ما نمي دانيم، نمي شناسيم. قسم مي خورم. رت وقتي چارلزتون را ترک کرد فقط هفده سال داشت. احتمالا در اين سن گير يک فاحشه يا يک دختر بدبخت سفيد پوست افتاده. از وقتي که برگشت با ظرافت خلي زياد، بدون، عجله و احساس، پيشنهاداتي را که به اش شده رد کرده است.

چارلزتون شهري نيست که در گناه و شرارت غرق شده باشد. مردم در فشار نيستند. اجتماع در شهوت دست وپا نمي زند. من مطمئنم که رت به تو وفادار است. حرف هاي من تمام شد.

به محض اينکه سالي رفت اسکارلت به طبقه پايين دويد و به اتاق خواب رفت در را قفل کرد و روي تخت افتاد و بي اختيار گريه کرد. مناظر احمقانه اي از رابطه رت با زني ديگر به ذهنش هجوم آورد. زناني را که در جشن ها ديده بود. يکي ديگر، يکي ديگر ... و يکي ديگر.

چقدر احمق بود که فکر مي کرد رت حسادت خواهد کرد.

وقتي ديگر نتوانست اين افکار را تحمل کند، زنگ زد و پانسي را فرا خواند. بعد صورتش را شست و پودر زد.

نمي توانست وقتي ميس الينور از خواب برخاست با او حرف بزند. مي خواست از ان خانه دور شود، براي مدتي.

به پانسي گفت: مي رويم بيرون،، شنل مرا بده.

***

اسکارلت مدتي راه رفت، به سرعت و ساکت. توجهي به پانسي نداشت. وقتي از مقابل خانه هاي بلند، زيبا و قديمي چارلزتون عبور مي کرد اصلا به ديوارهايي که از توپ و تفنگ زخم برداشته بودند و مايه افتخار شهر به شمار مي رفتند اعتنايي نمي کرد. نگاه کنجکاو رهگذران و صاحبان خانه هاي بلند را مي ديد. آنها بر مي گشتند و او را کنجکاوانه مي نگريستند.

اسرار، آنها اسرار خود را حفظ مي کنند. از غريبه ها نه از خودشان. همه، همه چيز را حاشا مي کنند.

28

وقتي اسکارلت به خانه رسيد تقريبا شب شده بود، خانه ساکت و بدون سکنه به نظر مي رسيد. هيچ نوري از ميان پرده ها که با غروب آفتاب کشيده مي شد به چشم نمي خورد. اسکارلت با احتياط و بدون صدا در را باز کرد. به پانسي گفت: به مانيگو بگو من سردرد دارم، شام نمي خورم. بعد فورا بيا بند کفشي هايم را بازکن، مي خواهم فورا به رختخواب بروم.

مانيگو به ديگران خواهد گفت که من سرم درد مي کند. به اين ترتيب با کسي صحبت نخواهم کرد. با سرعت از پله ها بالا رفت و به تندي از مقابل اتاق نشيمن که درش باز بود گذشت. رزماري داشت بلند بلند درباره حرف هاي جوليا اشلي صحبت مي کرد. اسکارلت قدم هايش را تندتر کرد. وقتي پانسي بند کفش هايش را باز کرد و لباس هايش را در آورد چراغ را فوت کرد. اسکارلت به رختخواب خزيد و سعي کرد غم و نااميدي خود را پنهان کند. چه خوب مي شد اگر مي توانست حرف هاي سالي بروتون را فراموشي کند. تاريکي همه جا را گرفته بود و چشم هاي بي خواب و خشک او را ريشخند مي کرد. حتي نمي توانست گريه کند. با توفاني که سالي به راه انداخته بود اشک هايش پايان يافته بود. قفل در صدا کرد و باز شد. در باز شد و اتاق تاريک پر از نور گرديد. اسکارلت سرش را به طرف نور برگرداند چشمش از روشنايي ناگهان خيره شده بود.

رت در استانه در ايستاده بود وچراغي دردستش ديده مي شد. روي صورت آفتاب سوخته و موهاي سياهش سايه اي تيره افتاده بود. هنوز لباسي را که براي قايق سواري پوشيده بود به تن داشت. هنوز به نظر خيس مي آمد و کاملا به سينه و پاهايش چسبيده بود. معلوم بود که هيجان دارد ولي خودش را نگه مي دارد، از چهره اش حالتي خطرناک بيرون مي ريخت.

قلب اسکارلت از ترس فرو ريخت نفسش به شماره افتاد. اين همان چيزي بود که قبلا در رويا هم دديده بود، رت با هيجاني وصف نشدني و بدون کنترل به اتاق او مي آيد.

رت با پا در را بست و به طرف تختخواب هجوم آورد. "نمي تواني خودت را از من مخفي کني اسکارلت. پاشو." دستش را چنان حرکت داد که به چراغ خاموشي که روي ميز بود خورد و با صداي بلندي افتاد و خرد شد. لحاف را پس زد و دست او را کشيد و بلند کرد. اسکارلت با فشار دست او ازبستر بيرون آمد و ايستاد. گيسوان بلندش روي گردن و شانه اش ريخت و قسمتي از آن، دست هاي رت را پوشاند. يقه توري لباس خوابش از ضربان شدت قلبش تکان مي خورد. خون به چهره اش دويد، گونه هايش را قرمز و چشمان سبزش را تيره تر کرد. رت دست او را دوباره کشيد و با تکان شديد قامتش را راست کرد.

با صداي خشني گفت: لعنتي، با اين کارهاي احمقانه ات همون، موقعي که پايت را تو چارلزتون گذاشتي مي بايد مي کشتمت.

اسکارلت به پايه تخت تکيه کرد که نيفتد. موجي از ترس و خطر در خود حس کرد. چه اتفاقي افتاده بود که او اين طور از کوره در رفته بود؟

" اين بازي ها را کناربگذار. قيافه زن هاي ترسيده را به خودت نگير اسکارلت. تو را خوب مي شناسم. من نمي خواهم تو را بکشم، نمي خواهم تو را کتک بزنم، ولي خدا مي داند که خودت وادارم مي کني."

لب هاي رت به هم پيچيد و صورتش در هم رفت. "چقدر جذاب به نظر مي رسي عزيزم. با اين سينه اي که نفس نفس مي زند و اين چشم هايي که بي گناهي ازش مي بارد. ترحمي که از آنها بيرون مي ريزد احتمالا معني اش اين است که تو در ابري از بي گناهي پيچيده شده اي. اصلا اهميت نده عزيزم. به درد و رنج زني بدبختي که تور براي شوهر احمقش انداختي اصلا اهميت نده."

لب هاي اسکارلت از لبخند پيروزي بي اختيار گشوده شد. او از ماجراي ميدلتون کورتني عصباني بود. اسکارلت بالاخره موفق شده بود. حسادت او را تحريک کرده بود. حالا او اسکارلت را دوست داشت. با اين عمل اعتراف مي کرد، حالا بايد وادارش کند که بگويد بگويد که او را دوست دارد.

"من حتي اهميت نمي دهم که تو خودت را اين جوري پيش چشم مردم به نمايش بگذاري. اتفاقا خيلي هم سرگرم کننده است که يک زني ميانه سال خودش را يک دختر سهل الوصول و آماده کار نشان مي هد. تو شانزده سالگي خودت را فراموش نکردي. کردي؟ تو بزرگ نشدي. تمام جاه طلبي تو اين است که هميشه زيباي کليتون کاونتي باشي. بعد داد زد: و امروزاين شوخي ديگر خيلي مسخره جلوه مي کند. اسکارلت از اين فرياد ناگهاني کمي عقب رفت.

رت از خشم مشت هايش را گره کرد. "امروز وقتي ازکليسا بيرون آمدم، يکي از دوستان قديمي من که از پسرعموهاي فاميل هم محسوب مي شود من را به گوشه اي برد و داوطلب شد که وقتي ميدلتون کورتني رو به دوئل دعوت مي کنم همراه من باشد. او شکي نداشت که من دوئل مي کنم. مي گفت بدون توجه به واقعيت قضيه، از نام تو بايد دفاع شود، به خاطر آبروي خانواده."

اسکارلت با دندان هاي سفيد و ريزش لب پايينش را گزيد. "تو چي به اش گفتي؟"

"همون چيزي را گفتم که الان هم مي خواهم به تو بگويم. دوئل لزومي ندارد زن من با جامعه چارلزتون آشنايي ندارد. طوري رفتار کرده که ترديدهايي را به وجود آورده. او به راه و رسم ما زياد آشنا نيست. ازاين بهتر نتوانسته رفتار کند من برايش توضيح مي دهم و ياد آوري مي کنم که رفتارش بايد چطور باشد."

بازويش ناگهان مانند ماري که نيش مي زد تکان خورد و انگشتانش مچ دست اسکارلت را گرفت و گفت: درس اول: و با يک تکان ناگهاني او را به طرف خودش کشيد. اسکارلت گويي به سينه رت سنجاق شده بود. دست هايش روي سينه او قرار داشت. صورت رت کاملا به صورت او نزديک شد و چشمانش در چشمان او قفل شد. "من اهميتي ني دهم اگه تمام دنيا فکر کنند که من يک قرمساق و زن قحبه ام عزيزم، زن صميمي و کوچولوي من، ولي باد بداني که نمي تواني من را وادار کني با ميدلتون کورتني دوئل کنم."

نفس رت گرم بود. هنوز آثار آب دريا روي بيني و لب هاي او ديده مي شد. "درس دوم: اگر آن نره خر را بکشم، بايد از شهر فرارکنم يا بمانم تا يانکي ها مرا اعدام کنند و اين براي من خيلي ناراحت کننده است. به علاوه اصلا قصد ندارم خودم را مسخره کنم و براي آن مرتيکه نره خر هدفي باشم تا به روي من شليک کند. امکان دارد شانسي تير بيندازد و من را زخمي کند، که اين هم باز براي من قابل تحمل نيست."

چطور جرات مي کند؟ چطور جرات مي کند در ملا عام به او بخندد و جلوي دوستان ووابستگانش به او ناسزا بگويد و او را در اتاق خودش مثل يک غذاي نيم خورده و شب مانده دور بياندازد؟ جنتلمن هاي چارلزتوني هم دست کمي از خانم هاي چارلزتوني نداشتند. دورو، دروغگو ودودوزه باز.

اسکارلت مشتش را بلند کرد تا به صورت او بزند. ولي شانه هايش هنوز در اختيار رت بود. مشتش بي حاصل به روي سينه رت افتاد. دوباره سعي کرد مشت بزند. رت کف دستش را بالا آورد و در حالي که مي خنديد مانع ضربه او شد. اسکارلت دوباره دست هايش را بالا آورد ولي اين بار فقط براي اينکه گيسوانش را از صورتش پس بزند.

"حرف هايت را مي تواني براي خودت نگه داري رت باتلر، خودت را خسته نکن، چون من اين نيستم که آنها را بشنوم و عملي کنم، از اين چارلزتون زيباي تو هم بدم مي آيد. از مردمش متنفرم، به خصوص از تو رت باتلر. فردا از اينجا مي روم." سرش را بالا گرفت. مستقيم به صورت رت نگاه مي کرد. قامتش آشکارا در آن لباس ابريشمي مي لرز يد.

رت نگاهش را از او گرفت. "نه اسکارلت. تو جايي نمي روي. اگر بروي معلوم مي شود مقصري و من هم مجبور مي شوم کورتني را بکشم. تو از من حق السکوت گرفتي که تا آخر جشن ها بماني اسکارلت و خواهي ماند.

و هرچه را که من مي گويم انجام مي دهي و نشان خواهي داد که راضي هستي، و گرنه قسم مي خورم که دانه دانه استخوان هاي بدنت را بشکنم." به طرف در رفت، دستش را به دستگيره در گرفت و برگشت.

"سعي نکن زرنگي کني پيشي کوچولو. من مواظب حرکاتت هستم." اسکارلت فرياد کشيد: ازت بدم مي آ يد! ولي رت رفته بود. وقتي در را

بست و صداي چرخش کليد را در قفل شنيد ساعتي را که روي پيش بخاري بود برداشت و به زمين کوبيد، بعد سيخ بخاري را پرت کرد.

براي رفتن به ايوان دير بود، همه خوابيده بودند. از اتاق خارج شد و به اتاق هاي ديگر سر زد، همه قفل بودند. دوباره به اتاق خواب خود برگشت و آن قدر قدم زد تا خسته شد.

عاقبت خودش را روي صندلي انداخت و دست هايش را از طرفين آويزان کرد. مدتي به همين حال باقي ماند. ناگهان دردي در دست هايش احساس کرد. با صداي بلند گفت: من مي روم. هيچ کس نمي تواند جلويم را بگيرد، حتي او. چشمانش را به در دوخت. در بزرگ و کلفت وضع او را در سکوت بيان مي کرد آيا نمي توانست اين درها را به روي خود باز کند و از چارلزتون برود؟ قادر نبود مستقيما با رت مبارزه کند. بايد او را گول بزند. بالاخره راهي بايد باشد اگر راهي باشد حتما مي توانست آن را بيابد. نياز به بردن چمدادن ها نيست. لباس هايش را بر پشتش مي گيرد. بله. بايد همين کار را بکند. به بهانه مهماني چاي يا ورق بازي از خانه خارج مي شود. بعد با تراموا به ايستگاه خواهد رفت. يک عالمه پول دارد. ولي به کجا برود؟

هميشه وقتي دلش مي شکست به تارا فکر مي کرد. در آنجا آرامش بود و نيروي تازه.

... و سوالن. اگر تارا به اسکارلت تعلق داشت. سوالن هم جزء تارا بود دوباره به ياد روزي افتاد که به ديدن جولي اشلي رفته بود. آه چطور کارين توانست سهم خودش را دور بياندازد؟

سر اسکارلت مانند حيواني جنگلي که به دنبال آب مي گردد بالا رفت.

چه خوب بود که صومعه شريک تارا بود. آنها نمي توانستند آن را بفروشند. تازه اگر خريداري هم بود ويل موافقت نمي کرد. او هم همين طور، ممکن است آنها شريک يک سوم از کشتزارهاي پنبه باشند ولي مگر چقدر مي شود. اجاره آن در سال سي تا چهل دلار است. بله ممکن است آنها موافقت کنند که سهم خود را به او اجاره بدهند.

رت مي خواست که او بماند، مگر نه؟ بسيار خوب. مي ماند. فقط به شرطي که رت کمک کند تا يک سوم تارا را از صومعه پس بگيرد. با دوسومي که در دست خواهد داشت پشنهاد خريد سهم ويل و سوالن را هم خواهد داد. و اگر ويل امتناع کند آنها را بيرون خواهد کرد.

براي لحظه اي عذاب وجدان او را آزرد ولي اسکارلت به سرعت آن را دور انداخت. اصلا چه اهميت دارد که ويل چقدر به تارا علاقمند است؟ اسکارلت، تارا را بيشتر دوست داشت. به آن احتياج داشت. اين تنها جايي بود که برايش اهميت داشت. ويل حتما مي فهميد، درک مي کرد. تارا تنها اميد اسکارلت بود.

به سرعت بلند شد و طناب زنگ راکشيد. پانسي امد. اسکارلت در را گشود.

"دبه آقاي باتلر بگو مي خواهم او را ببينم، همين جا. شام من را هم بياور. گرسنه ام." لباسش را عوض کرد و يک لباس گرم مخملي پوشيد. بعد موهايش را شانه کرد و با يک روبان مخمل از پشت بست. چشم هاي سرد و بي پناه خود را در آينه ديد. باخته بود. ديگر نمي خواست رت بر گردد.

اصلا فکر نمي کردم اين طور بشود.

خيلي سريع دنيايش ناگهان وارونه شده بود. در عرض چند ساعت. هنوز از حرف هاي سالي بروتون به خود مي پيچيد. ديگر نمي توانست در چارلزتون بماند. آن هم بعد از همه اين چيز هايي که در اينجا ديده بود. مثل اين بود که خانه اي روي شن هاي روان بنا کند.

دستش را به سرش کشيد. گويي مي خواست افکار پريشان را از آن پاک کند. وقتي اين همه افکار پريشان ناگهان به او هجوم مي آورد دستپاچه مي شد و نمي توانست تصميم بگيرد. بايد چيزي داشته باشد که بتواند به آن چنک بياندازد. اگر هدفي را براي خودش معين مي کرد حتما مي توانست موفق شود.

تارا...

تارا همان هدفي بود که مي خواست. وقتي توانست کنترل تمام تارا را در دست بگيرد آن وقت بقيه کارها به آساني انجام مي شد آن وقت مي توانست در مورد کارهايي که مي خواست بکند تصميم بگيرد.

" شامتان ميس اسکارلت."

"بگذار روي ميز پانسي. حالا برو. وقتي تمام شد، زنگ مي زنم."

"بله مادام، آقاي رت گفت وقتي شام خورد مي آيد..."

"خيلي خوب برو ديگر."

نگراني رت از چهره اش ديده نمي شد ولي چشمانش به راحتي کنجکاوي و نگراني او را نشان مي داد. " مي خواستي من را ببيني اسکارلت؟"

"بله. ولي نگران نباش. نمي خواهم دعوا راه بياندازم. مي خواهم پيشنهاد کاري به ات بکنم."

حالت رت عوض نشد و حرفي نزد

اسکارلت وقتي ادامه صحبت داد به صدايشي حالتي خشک و کاسبکارانه داد. "من و تو هر دو مي دانيم که تو من را به زور در چارلزتون نگه داشتي و باز مي خواهي ب زور به جشن ها و مهماني ها ببري و باز هم هر دو مي داييم که نمي تواني کاملا جلوي من را بگيري. من مي مانم و هرچي تو بخواي مي کنم به يک شرط. به شرط اينکه کمک کني چيزي را که به تو يا شهر تو چالزتون هيچ ربطي ندارد به دست بياورم."

رت نشست و سيگار برگ نازکي بيرون آ ورد و آ تش زد. "گوش مي دهم." نقشه اش را تعريف کرد. با هر کلمه هيجا نش بيشتر مي شد. وقتي حرفش را تمام کرد با اشتياق در انتظار جواب رت ماند. رت گفت:

من مجبورم دل و جرات تو را تحسين کنم، اسکارلت از تو هرگز سوال نکردم که چطور توانستي دارايي خودت را در مقابل هجوم ارتش شرمن حفظ کني.

"شرافتمندانه رت! شرافتمندانه! من نمي دانم تو چرا اين قدر زشت و کثيف فکر مي کني. تو خودت خوب مي داني که من چقدر به کليساي کاتوليک اعتقاد دارم و به آن احترام مي گذارم."

عصبانيت اسکارلت بيشتر باعث خنده رت شد.

"من هيچ چيز در اين مورد نمي دانم. راستش را بگو اسکارلت. اين فکرکي به سرت زد؟ بايد علتش رفتن به کليسا در روزهاي يکشنبه و تسبيح انداختن و بع بع کردن و مثلا دعا خواندن باشد. آيا اين فکر در يکي از همين روزهاي يکشنبه به ذهنت نيامد؟"

"نه، خيلي وقت است راجع به آن فکر مي کنم حتي خيلي طول کشيد تا تصميم گرفتم." دستش را روي دهانش گذاشت. تعجب مي کرد که رت چطور هميشه منظور او را بهتر از خودش بيان مي کرد. دستش را پايين آورد و به رت اخم کرد. "خوب! حالا به من کمک مي کني يا نه؟"

"واقعا دلم مي خواهد کمک کنم، ولي نمي دانم چطورمي توانم، آمديم و مادر مقدس سرپرست صومعه موافقت نکرد؟ آن وقت باز هم تا پايان جشن ها در چارلزتون مي ماني؟"

" گفتم که مي مانم، نگفتم؟ به علاوه دليلي وجود ندارد که او پيشنهادم را رد کند. من بيشتر از آنچه که ويل مي پردازد، به اش پيشنهاد مي کنم. تو هم مي تواني از نفوذت استفاده کني. تو همه دنيا را مي شناسي و هميشه هر کاري که مي خواستي کرده اي."

رت لبخند زد. " تو چقدر به من اعتماد داري اسکارلت. من هرچه آدم رذل و پدرسوخته است از سياستمداران گرفته تا تجار کلاهبردار و حقه باز، مي شناسم ولي هيچ نفوذي ميان آدم هاي خوب اين دنيا ندارم. بهترين کاري که مي توانم بکنم اين است که يک کمي راهنمايي ات کنم. سعي نکن چشم هاي آن خانم سرپرست صومعه را ببندي. اگر مي تواني حقيقت را به او بگو، و هرچه خواست قبول کن. و حرف زيادي نزن، بحث بيخود نکن."

" واقعا چه بچه لوس و بي نمکي هستي رت باتلر! هيچ کس توي اين دنيا نيست که بيخودي پول دهد، مگر ديوانه ها. صومعه در واقع اصلا به پول احتياجي ندارد. آنها خانه بزرگي دارند و خواهرهايي که مفت کارمي کنند با يک عالمه شمعدان طلا و يک صليب بزرگ طلايي توي نماز خانه."

رت با خنده اي گفت: به هر حال من دارم با زبان فرشته ها با تو حرف مي زنم. اصلا تو چي مي خواهي بگويي؟

"فقط دارم ازانجيل برايت حرف مي زنم."

صورتش حالت جدي به خود گرفت ولي چشمان سياهش پر از شادي بود. "فکر براي تو همه خوبي هاي دنيا را مي خواهم اسکارلت. فکر کن دارم برايت دعاي خير مي کنم."

رت همان طور که آ مده بود همان طور هم رفت ولي مي خنديد. شادمانه مي خنديد. اسکارلت از او قول گرفته بود، هميشه قول مي گرفت. رت با کمک به او از يک رسوايي جست و در مدت دو هفته جشن ها پايان مي گرفت و اسکارلت مي رفت و از دغدغه و ناراحتي نجات مي يافت، دغدغه اي که از حضور اسکارلت در چارلزتون برايش به وجود آمده بود و آزاد بود که دوباره به لاندينگ برگردد. کارهاي زيادي داشت که مي بايد در کشتزارهاي خود انجام مي داد. کاري که اسکارلت با مادر مقدس، سرپرست صومعه داشت مي توانست علت بازگشتن رت به زندگي عادي خود باشد.

رت به خودش مي گفت، روي کليساي کاتوليک شرط مي بندم. اين کار يک قرن طول مي کشد، نه يک هفته. اما نمي خواهم زياد هم مطمئن باشد، چون با اسکارلت طرفم، وقتي چيزي را مي خواهد تا آن را ميان دندان هايش نگيرد دست بردار نيست. و بعد مدت ها خنديد.

***

همان طور که رت انتظار داشت ارتباط اسکارلت با مادر مقدس آن قدر ها هم ساده به نظر نمي آمد. بعد از اولين ملاقات اسکارلت پيش خودش شکايت مي کرد: چرا هيچي نگفت نه آره، نه، نه. آخر من آن قدر برايش از کشت و کار و درآمد همچين و همچون حرف زدم!

ملاقات دوم، سوم، و حتي پنجم هم همين طور بر گزار شد. اسکارلت خسته وعصبي شده بود. رت در دل مي خنديد ولي با صبر و تحمل به حرف هاي او گوش مي داد.

به علاوه شور و حرارتي که اسکارلت نشان مي داد و ماجراهايي را که از مادر مقدس برايش تعريف مي کرد رت را به نشاط مي آورد و خوشحال مي کرد. اسکارلت هرروز صبح به صومعه مي رفت و اعتراف مي کرد که اعتقاد و علاقه اش او را وادار مي کند که هر روز سري به آنجا بزند. در بسياري از اين ملاقات ها کارين را هم مي ديد و نام خيلي از خواهر ها و شاگردان تازه وارد را ياد گرفته بود. يک هفته گذشت و مادر مقدس با آرامشي تمام، هيچ جوابي نمي داد. اسکارلت نااميدانه به ملاقات خاله هايش رفت چون مي دانست آنها دوستان مقدس مابي دارند که با صومعه ارتباط نزديکي دارند.

به رت مي گفت: رت من که دارم تا کمر خم مي شوم و تعظيم مي کنم. اين پيرزن بدترکيب چطور مي تواند اين قدر رذل باشد؟

رت گفت: شايد او فکر مي کند اين کار روح تو را نجات مي دهد.

"هاهاها! روح من هيچ چيزش نيست. متشکرم. اين رفتار فقط همان چيزي است که دهان من را مي بندد درحالي که خيلي عصبانيم. مي داني همه اهل کليسا همين طورند. و من حس مي کنم از بي خوابي به يک پيرزن زشت بدل شدم. ترجيح مي دادم هر روز و هر شب مهماني بروم ولي آنطور با آنها..."

"خوب عزيزم. توجه داشته باش، اين سايه هاي زير چشم، تو را مقدس تر جلوه مي دهد، خيلي روحاني شدي. اين چشم ها با اين سايه ها حسابي روي مادر مقدس اثر مي گذارد."

"اوه! رت. چه حرف هاي وحشتناکي مي زني مجبورم همين الان پودر بزنم. " در واقع بي خوابي آثارش را داشت کم کم در چهره اسکارلت آشکار مي کرد. در ميان ابروهايش چند خط کوتاه و کوچک به وجود آمده بود. در چارلزتون هر کس اورا مي ديد، چين هاي ابروانش را به پاي گرمي و حرارت مذهب مي گذاشت. اسکارلت زن متفاوتي شده بود. در مهماني ها و جشن ها بسيار مودب مي نمود آداب معاشرت را کاملا رعايت مي کرد ديگر دعوت بازي ورق را قبول نمي کرد و به خانه بانواني که روزي پاي ثابت آنجا محسوب مي شد نمي رفت.

"من به خواست خدا احترام مي گذارم" سالي بروتون روزي گفت: من هم گاهي جلوي خودم را به خاطر بعضي چيزها گرفته ام، ولي اسکارلت ديگر دارد خيلي زياده روي مي کند.

اما آنسون با اين حرف مخالف بود. "اين کارش نظر من را تغيير داده. حالا او را بيشتر دوست دارم. من فکر مي کنم تو کار بدي کردي که آن طور ،با او رفتار کردي. او واقعا از رسم زندگي چارلزتون اطلاعي نداشت. حالا حرف هاي من را خوب تو گوشت فرو کن. هميشه بايد به کساني که از نظر مذهبي جدي رفتار مي کنند احترام گذاشت، حتي به کسي که به پاپ عقيده دارد!"

در هفته دوم، روز چهارشنبه تيره و سرد و باراني بود. اسکارلت با ناله گفت: چطور مي توانم تو اين هواي بد پياده به صومعه بروم؟ تنها نتيجه اي که دارد اين است که چکمه هايم خراب مي شود. ناگهان به ياد کالسکه چي قبلي رت ازکاپل افتاد. او مثل جن بطري سحرآميز در شب هاي باراني که همه با هم مي خواهند به مجلس رقص بروند ناگهان ظاهر شده بود. اين چارلزتوني هاي ديوانه هميشه کارهاي عجيب وغريبي مي کنند ولي اگربتوانم کالسکه گرم و نرمي پيدا کنم ديوانگي آنها اصلا برايم مهم نيست. ولي نمي توانم. مجبورم پياده بروم. و مي روم.

راهبه اي که در صومعه را باز کرد گفت: مادر مقدس امروز صبح براي سرکشي مدارس مذهبي به جورجيا رفتند. هيچ کس به درستي نمي داند مسافرتشان چقدر طول مي کشد. شايد يک روزه چند روز، يک هفته، يا بيشتر.

اسکارلت با فرياد به خودش گفت: نمي توانم يک هفته وقتم را تلف کنم، حتي يک روز هم نمي توانم.

در هواي باراني به خانه بازگشت. پانسي را صدا کرد و گفت: اين چکمه هاي لعنتي را بنداز دور. لباس خشک برايم بياور.

پانسي بيچاره هم بيشتر از او خيس شده بود. در حالي که دائما عطسه مي کرد به اسکارلت کمک کرد تا لباس هايش را عوض کند و در همان حال غرغر مي کرد. اسکارلت با خود گفت، بايد يک سيلي به اين احمق بزنم، ولي بيشتر از آنچه که عصباني باشد غمگين بود.

بعدازظهر باران ايستاد. ميس الينور و رزماري تصميم گرفتند براي خريد به خيابان کينگ بروند. اسکارلت دلش نمي خواست با آنها برود. خودش را در اتاق حبس کرد. افکار آشفته اي به ذهنش مي رسيد تا اينکه بالاخره حس کرد که ديوارها دارند به او نزديک مي شوند. به کتابخانه رفت. ممکن است رت آنجا باشد تا کمي با او هم دردي کند. نمي خواست با ديگران در مورد ناراحتي هايش صحبت کند، چون مايل نبود کسي بداند که او چکار دارد مي کند.

رت ابروهايش را بالا انداخت. "خوب چه خبر از کليساي کاتوليک؟"

اسکارلت ناگهان از خشم ترکيد واز مادر مقدس شکايت کرد. رت در حالي که سيگار برگ بلندش را روشن مي کرد گفت: دلم مي خواهد بروم توي ايوان و سيگارم را آنجا بکشم، تو هم بيا کمي هوا بخور. اين باران و طوفان تابستان را آورده. باد گرمي از دريا مي آيد.

نور خورشيد اتاق ناهارخوري تاريک را روشن کرد. اسکارلت دستش را سايبان چشم هايش کرد. نفس بلندي کشيد. رايحه باغ و بوي دريا و دود سيگار رت را در مشام خود حس کرد. ناگهان حضور رت را هم حس کرد. آن قدر ناراحت بود که با عجله به طبقه بالا آمده بود و قبل از رت به اتاق وارد شده بود. صداي رت همان طور که سيگار مي کشيد گويي از فاصله دور مي آيد.

" من فکر مي کنم مدرسه اي که مادر مقدس براي سرکشي آنجا رفته به جورجيا در ساواناست. تو بايد بلافاصله بعد از جشن سن سيسيليا براي شرکت در جشن تولد پدربزرگت به ساوانا بروي. خاله خانم ها هم که تا حالا اين همه به تو غر مي زدند، خوشحال مي شوند. اگر بتواني اسقف کليساي ساوانا را ملاقات کني، شايد کارساز باشد. شانس زيادي داري."

اسکارلت سعي کرد درباره پيشنهاد رت فکر کند ولي وقتي او در کنارش بود، تمرکز فکري نداشت. حالا در حضور رت کمي احساس خجالت مي کرد. رت به يکي از ستون ها تکيه داده بود و با لذت تمام سيگار مي کشيد. اسکارلت گفت: ببينم چه مي شود. و با عجله قبل از اينکه اشک از ديدگانش سرازير شود اتاق را ترک کرد.

اصلا مرا چه مي شود. دارم مثل يک بچه بي دفاع گريه مي کنم. مثل موجودي که هميشه از او متنفر بودم، موجودي که هميشه تحقيرش مي کردم. خوب، چه عيبي دارد اگر کمي طول بکشد؟ من تارا را به دست مي آورم... و رت را هم. اگر صد سال طول بکشد.

29.

الينور باتلر گفت: تا حالا در تمام زندگيم اين طور به ستوه نيامده بودم. وقتي داشت چاي مي ريخت، دستش مي لرزيد. يک ورق کاغذ مچاله شده روي زمين نزديک پايش افتاده بود. هنگامي که او و رزماري به خريد رفته بودند تلگرافي رسيده بود. پسرعمو تاونزند الينتون و زنش داشتند از فيلادلفيا به چارلزتون مي آمدند.

الينور با عصبانيت گفت: دو روز پيش تلگراف زده اند. مي تواني باورکني مثل اينکه از جنگ خبر ندارند.

رت با خونسردي گفت: تو هتل چارلزتون مي مانند ماما. و ما هم آنها را با خودمان به مجلس رقص مي بريم، اينکه زياد نيست.

رزماري گفت: خيلي هم بد است اصلا نمي توانم قبول کنم که با پذيرايي از يانکي ها خودمان را بدنام کنيم.

مادرش با تاکيد گفت: ولي آنها خويشاوند ما هستند. و تو هم بدنام نمي شوي. به علاوه پسرعمو تاونزند تو اصلا يانکي نيست. او با ژنرال لي جنگيد. رزماري غرغر کرد و ساکت ماند.

الينور خنديد و گفت: اصلا من نمي بايد عصباني مي شدم و شکايت مي کردم. واقعا خيلي جالب است که بعد از اين همه سال تاونزند و هنري راگ همديگر را ببينند. تاونزند لوچ و هنري سفيد چشم. اصلا مي تواتي تصور کني که آنها بتوانند با هم دست بدهند.

***

الينتون ها زياد هم بد نبودند، اسکارلت با خود اين طور فکرمي کرد، آدم وقتي با پسرعمو تاونزند صحبت مي کند، نمي داند به کجا بايد نگاه کند. زنش هانا به همان زيبايي بود که الينور تصوير کرده بود اسکارلت هم با نظر او موافق بود. به هر حال لباس رقص پر از ياقوت و جواهرات، اسکارلت را که با گل هاي کامليا در مهماني رقص حاضر شاه بود، غمگين مي کرد. خدا را شکر که اين آخرين مهماني بود و بعد از آن جشن ها به پايان مي رسيد.

اگرکسي بگويد که من از رقص خسته شده ام دروغگويي بيش نيست ولي به اندازه کافي رقصيده ام. آه اگر همه چيز درباره تارا درست مي شد چه خوب بود. آنچه را که رت مي گفت انجام مي داده درباره رفتن به ساوانا فکر کرده بود. ولي اينکه بخواهد چند روز پشت سر هم خاله خانم ها را تحمل کند برايش غيرممکن مي نمود، پس تصميم گرفت که به انتطار مادر مقدس، در همان چارلزتون بماند. رزماري تصميم داشت به ملاقات جوليا اشلي برود، اين کار هم خارج از تحمل او بود. ميس الينور هميشه مصاحب خوبي بود.

رت مي خواست به لاندينگ بر گردد. اسکارلت مايل نبود حالا دد مورد آن فکر کند. اگر درباره رفتن رت فکر مي کرد هرگز نمي توانست شب را استراحت کند.

"تو را به خدا پسر عمو تاونزند، يک کمي از ژزال لي حرف بزنيد. آيا واقعا همان طور که همه مي گويند مرد جذابي بود؟"

ازکايل کالسکه را برق انداخته بود و به اسب ها رسيده بود و کالسکه را مثل يک کالسکه سلطنتي تر و تميز کرده بود. کنار در ايستاد و آن را نگه داشت. آماده بود تا رت و بانوان را در سوار شدن کمک کند.

الينور گفت: من هنوز هم مي گويم الينتونها بايد با ما بيايند. رزماري غرغرکنان گفت: همه ما له و لورده مي شويم، مي ميريم.

رت از او خواست که ساکت باشد. گفت: ماما جاي نگراني نيست. آنها با بهترين کالسکه اي که مي شود کرايه کرد جلوي ما حرکت مي کنند وقتي به خيابان ميتينگ رسيديم از آنها جلو مي افتيم و زود تر مي رسيم. واقعا جاي نگراني نيست.

"چرا خيلي هم هست و تو هم مي داني که هست. البته آنهايي که توي مهماني هستند پسرعمو تاونزند را مي شناسند حتي بعضي ها با او فاميل اند ولي توخودت مي داني که هانا زنش يک يانکي است و از رسم و رسوم ما اطلاعي ندارد. مي ترسم قرباني همان بازي مودبانه بشود."

اسکارلت پرسيد: چي بشود؟

توضيح داد که چارلزتوني ها يک بازي بد وحيله گرانه داشتند که بعد از جنگ رواج پيدا کرد. آنها با غريبه ها بسيار مؤدبانه رفتار مي کردند و ادبشان را مثل يک اسلحه مقابل آنها به کار مي بردند. "غريبه ها که تازه وارد اين شهر مي شدند احساس مي کردند که براي اولين بار در زندگي کفشي به پا کرده اند، فکر مي کردند تا حالا اصلا متمدن نبوده اند و بويي از آدميت نبرده اند. چارلزتوني ها مي گويند فقط آنهايي که خيلي قوي هستند مي توانند از اين آزمايش سربلند بيرون بيايند. چيني ها البته به پاي چارلزتوني ها نمي رسند، اگرچه آنها هم مردمان خيلي با ادبي هستند."

الينور با التماس گفت: رت ديگر بس کن.

اسکارلت حرفي نزد. چهره در هم کشيد و با خود فکر کرد، اين همان کاري است که با من هم کرده ائد. خوب بگذاربکنند. ديگر مجبور نيستم با چارلزتوني ها براي مدت زيادي معاشرت کنم.

بعد از اينکه به خيابان ميتينگ پيچيدند، کالسکه در انتهاي صف کالسکه هاي د يگر جاي گرفت. کالسکه ها يک يک مي ايستادئد و سرنشينان خود را پياده مي کردند و آهسته دور مي شدند

اسکارلت از پنجره کالسکه به بيرون نگاه کرد. به زودي نوبت ماست که از کالسکه پياده شويم. مردم در حرکت بودند، مستخدمين پشت سر خانم ها راه مي رفتند وکيف مخصوص کفش هاي رقص را حمل مي کردند. کاش ما هم پياده مي شديم. پياده رفتن توي اين هواي خوب بهتر از نشستن در يک جاي تنگ و تاريک است. ناگهان از صداي زنگ تراموايي که از طرف چپ آنها مي گذشت از جا پريد.

چطور تراموا ها هنوز هم در حرکت هستند؟ معمولا در ساعت 9 کارشان تمام مي شود. زنگ کليساي سنت مايکل هم به گوش رسيد. دو ضربه نواخت، ساعت نه و نيم بود.

الينور باتلر گفت: به نظر شما قشنگ نيست که تراموا ها فقط مردمي را حمل مي کنند که لباس رقص به تن دارند؟

اسکارلت گفت: من اين را نمي دانستم. راستي مردم چطور بر مي گردند؟

"وقتي در ساعت دو مهماني تمام مي شود، يک سرويس فوق العاده هست که آنها را به خانه مي برد."

" اگر کسي که به مجلس رقص نمي آيد بخواهد سوار بشود چي؟"

" خوب البته نمي تواند. هيچ کسي حتي فکرش را هم نمي کند. همه مي دانند که تراموا ها بعد از ساعت نه کار نمي کنند."

رت خنديد: ماما تو مثل دوشس در قصه آليس درسرزمين عجايب حرف مي زني.

الينور هم خنده اش گرفت. فکر مي کنم همين طور است.

چند کلمه ديگر تندتند گفت و بعد بلندتر خنديد.

وقتي کالسکه ايستاد و درش باز شد الينور هنوز هم مي خنديد. اسکارلت بيرون را نگاه کرد و نفسش از هيجان، تند تر شد .

اين همان مهماني بود که بايد باشد. دو فانوس بزرگ که هر کدام شش مجراي گاز داشتند روشن بود. نور آنها ايوان بزرگ و ستون هاي سرسري و نرده هاي بلند آهني را روشن مي کرد. يک سايبان بلند پارچه اي از محل توقف کالسکه ها تا جلوي پله هاي ايوان ادامه داشت.

اسکارلت گفت: فکرش را بکن، از همين جا توي باران آدم مي تواند به مجلس رقص بدون اينکه خيس بشود.

رت گفت: بله سايبان اولين بار است که براي اين منظور مورد استفاده قرار مي گيرد. قبلا چنين چيزي وجود نداشت. ولي هرگز آزمايش خودش را پس نمي دهد، چون سابقه نداشته که در شب جشن سن سيسيليا باران بيايد.

خانم باتلر با ناراحتي گفت: رت!

اسکارلت به روي رت لبخند زد. خوشحال از اينکه رت درباره موضوعي جدي مثل اين شوخي مي کرد آن هم در شب بزرگ ترين مهماني فصل. رت براي اسکارلت توضيح داد که در چارلزتون رسم برگزاري اين مجلس رقص مهم سال هاي سال است که ادامه دارد، شايد حدود صد سال. يعني وقتي که فقط مردها عضو جامعه بودند و زن ها هيچ نقشي نداشتند، اين جشن را هم مردها به راه انداختند.

رت گفت: برو پايين اسکارلت. بايد احساس کني که دروطنت هستي. اينجا سالن هيبرنيان است. در داخل سالن يک پلاک بزرگ مي بيني که زنگ طلايي دارد و نقش يک هارپ ايرلندي روي آن حک شده. حالت رت تمسخرآميز بود الينور گفت: بي تربيت نشو رت.

اسکارلت با حالت جنگجويانه خود پياده شد، مثل پدران ايرلندي اش. آن سربازهاي يانکي آنجا چه مي کردند؟ در يک لحظه خشم وجود او را گرفت. آيا داشتند نقشه مي کشيدند تا شکست خود را از بانوان چارلزتون جبران کنند؟ پشت سر سرباز ها مردم جمع شده بودند و سرک مي کشيدند و کساني را که به مهماني مي رسيدند تماشا مي کردند. چرا سربازها مردم را عقب نگه مي دارند و براي ما راه بازمي کنند؟ درست مثل مستخدم ها، مشعل داران و فراش ها. چرا ول نمي کنند و دنبال کارشان نمي روند، به هر حال هيچ کسي به آنها توجهي نمي کند.

اسکارلت قبل از اينکه از کالسکه خارج شود از بالاي سر سربازان مردم را ديد و لبخند زد. کاش به جاي اين لباس خسته کننده، لباس تازه اي مي پوشيد. مي توانست خود را بهتر آرايش کند. از سه پله کالسکه پايين آمد و لباسش را روي زمين رها کرد. زمين با صدف هاي کوچک و سفيد فرش شده بود و گرد و خاک نداشت. اسکارلت با خيال راحت دنباله لباسش را روي صدف ها رها کرده بود، او به بزرگ ترين مهماني رقص سال مي رفت

در مقابل دروردي توقف کرد ومنتظر سايرين ايستاد. نگاهش را به سقف و پله هايي که به طبقه بالا مي رفت انداخت. روي ديوار ها شمعدان هاي بلورين و از سقف يک چلچرخ بزرگ آويزان بود.

خانم باتلرگفت:الينتون ها اينجا هستند، از اين طرف بياييد هانا، شال هايمان را توي رخت کن خانم ها مي گذاريم...

ولي هانا الينتون لختي دم در ايستاد و بي اختيار سرش را برگرداند. اسکارلت و رزماري فکر کردند که بايد از سر راه هانا که ياقوت هاي زيادي به خودش آويزان کرده بود کنار بروند تا با او برخورد نکنند.

چه اتفاتي افتاده؟ اسکارلت از پشت هانا کمي سرش را بالا کشيد تا ببيند صحنه براي او طبيعي بود ولي نمي توانست علت فرار هانا را درک کند. در کنار ديوار تعدادي زن و دختر روي نيمکت نشسته بودند. دامن هاي خود را تا روي زانو بالا زده بودند و پاهاي خود را در لگن هاي آب و صابون گذاشته بودند زن ها با هم پچ پچ مي کردند ومي خنديدند و در همان حال مستخدمين پاهاي آنها را مي شستند، خشک مي کردند و کفش هاي رقص به پايشان مي کردند. براي زن هايي که پياده از خيابان هاي خاک آلود گذشته بودند و به مجلس رقص آمده بودند اين کار معمولي بود. زن هاي يانکي چه انتظاري داشتند؟ که زن ها با چکمه برقصند. اسکارلت سقلمه اي به هانا زد و گفت:

"راه و بستي"

هانا معذرت خواهي کرد و داخل شد. خانم باتلر که در مقابل آينه سنجاق سرش را درست مي کرد او را ديد. "چه خوب! مي ترسيدم گمت کرده باشم." او عکس العمل هانا را نديده بود. "دلم مي خواهد با سبا آشنا بشوي. او هر کاري داشته باشي انجام مي دهد." خانم باتلر به گوشه اتاق نگاه کرد.

هانا چاق ترين زني را که در عمرش ديده بود مي ديد، صورتي گوشتالو به رنگ قهوه اي طلايي در آن گوشه نشسته بود. وقتي خانم باتلر به او نزديک شد کمي خود را از روي کاناپه بزرگش بالا کشيد تا با ميهمان خانم باتلر و عروس او آشنا شود.

اسکارلت عجله داشت تا زني را که آنقدر تعريفش را شنيده بود ببيند. سبا شهرت فراوان داشت. او مشهورترين خياط چارلزتون بود. وقتي در خانه راتلج ها برده اي بيش نبود که خانم راتلج خياطي از پاريس آورد تا براي دخترانش دامن بدوزد، سبا خياطي را نزد او آموخت. او هنوز هم براي خانم راتلج و دخترانش و چند نفر از بانوان ديگر که خودش انتخاب کرده بود لباس مي دوخت.

سبا آنقدر مهارت داشت که مي توانست از زيلو هاي کهنه و گوني هاي آرد از روي مجله ها و کتاب هاي مدل لباس هاي زيبا بدوزد. او واقعا در دنياي خودش يک ملکه سباي واقعي بود، ملکه سباي تعميد يافته و هر سال مسئوليت رخت کن بانوان را در سن سيسيليا بر عهده داشت و به سرعت تمام احتياجات آنها را رفع و رجوح مي کرد و مستخدمين اونيفورم پوش آنها را متعجب مي ساخت. دکمه هاي گمشده، تور هاي پاره شده درز هاي شکافته شده و... قلب هاي شکسته سبا همه اين کارها را مي کرد. هر مجلس رقص که تشکيل مي شد اتاق رخت کني هم داشت و چند مستخدم براي رسيدگي به همين امور، ولي فقط سن سيسيليا ملکه سبا داشت. او از شرکت در جشن هاي ديگر و به کار بردن سحر و جادوي خود امتناع مي کرد.

سبا کارهاي به خصوص ديگري هم مي کرد. رت براي اسکارلت تعريف کرده بود که مردم همه مي دانند و کسي چيزي نمي گويد. سبا صاحب معروف ترين و خوش آب و رنگ ترين فاحشه خانه هاي چارلزتون بود که در کوچه بدنام مولاتو واقع در خيابان چالمرز قرار داشت. اين محل فقط دو کوچه با محل برگزاري جشن سن سيسيليا فاصله داشت. سربازهاي يانکي به اين محل رفت و آمد مي کردند، ويسکي ارزان مي خوردند و زناني از هر شکل و رنگ و سن را که مي خواستند در اختيار مي گرفتند و پول فراوان خرج مي کردند.

اسکارلت به صورت بهت زده هانا الينتون نگريست. شرط مي بندم او يکي از همان مخالفين سرمخت برده داري است که هرگز چهره يک سياه را از نزديک نديده است. خيلي دلم مي خواهد قيافه اش را وقتي کسي برايش از شغل ديگر سبا حکايت مي کند ببينم رت مي گفت او بيش از يک ميليون دلار طلا در يکي از بانک هاي انگلستان به امانت گذاشته است. شک دارم الينتون ها بتوانند چنين چيزهايي را بپذيرند.

30

اسکارلت وقتي به استانه سالن رقص رسيد بي اختيار لحظه اي ايستاد، بدون اينکه متوجه کساني باشد که پشت سر او در انتظار ورود بودند. شيفته زيبايي جادويي آنجا شده بود. سالن رقص آنقدر زيبا بود که غير واقعي به نظر مي آمد.

سالن بزرگ رقص غرق در نور بود. شعله هاي شمع انوار لطيف خود را به هر طرف مي پراکند. آبشاري از نور از چلچراغي که به سقف اويزان بود به پايين مي ريخت. شمعدان هاي روي ديوار، مي درخشيد. شيشه ها انعکاس نور ها را مثل آينه اي دوباره به سالن باز مي گرداند. روي دو ميز بسيار بلند که در طرفين در ورودي قرار داشت شمعدان هايي نقره اي با شاخه هاي فراوان ديده مي شد.

اسکرلت لبخندي به لب آورد و داخل شد.

مدتي بعد رت به کنارش آمد: بگو ببينم، واقعا به تو خوش مي گذرد؟

"اوه، آره. اين بهترين مجلس رقص است. توي همه آن جشن ها از همه بهتر است. منظور اسکارلت اين بود که ديگر از اين کامل تر نمي شود.

همه همين احساس را داشتند. اسکارلت وقتي خاله هايش را در حال رقص ديد خنده اش گرفت. اولالي که معمولا چهره گرفته اي داشت حالا خوشحال و بشاش بود. هيچ عمل سبکسرانه اي صورت نمي گرفت و هيچ زني نبود که تنها مانده باشد.

رت با لحن کشيده اي گفت: خداي من! حالا ديگه من بايد بروم و از سالي استدعا کنم که با من فرار کند، تا حالا پنجاه دفعه خواهش مرا رد کرده، و شايد اين دفعه بخت به سراغم بيايد.

هر سه خنددند و دنبال سالي گشتند. کنار پنجره نشسته بود و کفش هاي رقصش را در دست داشت. رو به شوهرش لم داد و گفت: کي مي گويد که فقط بايد با اين کفش ها رقصيد؟ من رقصيدم و هر دو تا پام تاول زده.

مايلز او را از زمين بلند کرد. "من خودم تو را مي برم پايين زن مجروح و رنج کشيده من، و تو هم مثل خانم هاي محترم پاهايت را بپوشان و به طرف ميز شام شلنگ بردار. "

سالي گفت: خيلي خوب، خيلي خوب، تسليم؟

اسکارلت نگاه عاشقانه آن دو را ديد و قلبش از حسادت فشرده شد." اين همه وقت با ادوارد کوپر چي مي گفتي؟ من که از گشنگي مردم."

"داشت مي گفت که من روي تامي اثر بد گذاشتم. نمره هايش تومدرسه پايين آمده. او هم خيال دارد براي تنبيه قايقي راکه پسره خيلي دوست دارد بفروشد."

اسکارلت گفت: اين خيلي ظالمانه است .

"پسره دوباره قايقش را پس مي گيرد، من خريدمش. حالا برويم قبل از اينکه همه چيز را غارت کننده شام بخوريم و تو اسکارلت يک بار هم در زندگيت بايد بيشتر از آنچه که مي تواني، غذا بخوري. مي داني، اين يک رسم است. فصل جشن ها تمام شده و فردا روز پرهيز است، بايد روزه بگيري. "

تقريبا کمي بعد از ساعت دو درهاي خروج سالن هيبرنيان باز شد. پسر هاي مشعل دار سياه پوست وقتي سر جاهاي خود ايستادند و مشعل ها را بالا گرفتند خميازه مي کشيدند. وقتي مشعل هاي افروخته بالا رفت خيابان ميتينگ کاملا روشن شد. راننده کالسکه اي چرغ روي سقف را روشن کرد و دم در ايستاد. مردي که پيشبند سفيدي بسته بود از زير سايبان گذشت و به صف کالسکه ها رسيد. در بزرگ سالن باز شد وهمهمه ميهمانان خيابان را پر کرد. مرد خطاب به کالسکه راندن فرياد زد: بيدار شويد دارند مي آيند. ازکايل هم دائما به پادو ها و فراشي ها غر مي زد. آنها هم که در گوشه و کنار درشکه ها چرت مي زدند از جا جستند.

مردم به بيرون هجوم آوردند. مي خنديدند و حرف مي زدند، همه مي گفتند اين بهترين جشن، بهترين رقص و بهترين ارکستري بوده که تا حالا ديده اند، راننده تراموا خطاب به اسب هايش گفت: نگران نباشيد، پسر ها، به زودي مي برمتان به اصطبل. دسته بالاي سر خود را کشيد و صداي زنگ بلند شد. رانندگان در مقابل ميهمان جشن تعظيم مي کردند و مي گفتند: شب بخير، شب بخير هر کس که از سالن خارج مي شد لبخند به لب داشت. پير مردها و پيرزن ها از خستگي ناپذيري جوان ها اظهار تعجب مي کردند

اسکارلت آستين رت را گرفته بود و مي کشيد.

"اوه، رت، با کالسکه نه، بيا با تراموا برويم هوا خيلي خوبه، تو کالسکه آدم خفه مي شود."

"بعد از اينکه پياده شديم بايد خيلي راه برويم خسته مي شوي."

"مهم نيست، دلم مي خواهد يک کمي راه بروم."

رت نفس عميقي کشيد و هواي شب را فرو داد. "من هم همين طور، مي روم به ماما مي گويم، تو برو تو تراموا جا بگير. تا من بيايم."

***

آنها سوار تراموا شدند. در خيابان بعد، به طرف شرق پيچيدند و وارد خيابان براود شدند. اسکارلت فکر کرد، چه مهماني شاد و شلوغي بود. در آن خيابان خلوت صداي مردمي که در تراموا نشسته بودند طنين خاصي داشت. آنها آواز مي خواندند و مي خنديدند.

"آه، راه راک آيلند.

چه راه خوب و قشنگي راه راک آيلند

واقعا براي سواري جان مي دهد..."

اسکارلت و رت هم مثل بقيه بلند آواز مي خواندند. مهم نبود که چطور مي خوانند. خوب يا بد، فقط مي خواندند.

"به ايستگاه برو و يک بليط براي راک آيلند بخر."

در تقاطع خيابان براود پياده شدند و به ديگران شب بخيرگفتند. تراموا دور شد. صداي خوانندگان هنوز به گوش مي رسيد.

اسکارلت پرسيد: فکر مي کني آنها آهنگ ديگري بدند؟

رت خنديد. "من فکرمي کنم آنها همين يکي را هم بلد نيستند، و اگر راستش را بخواهي من هم بلد نيستم. ولي چه اهميت دارد؟"

اسکارلت کودکانه خنديد. دستش را بر دهانش گذاشت. صداي خنده اش در خيابان خلوت پيچيد. آواز "راه راک آيلند" اکنون از خيلي دور شنيده مي شد. چرخ تراموا را مي ديد که کوچک تر مي شود و بعد ناپديد شد. تراموا به خيابان ديگري پيچيده بود.

چراغ مقابل اداره پست روشن بود. نسيمي با ريشه هاي شالش بازي مي کرد.

هوا لطيف و خوش بو بود.

اسکارلت آهسته به رت گفت: هوا واقعا گرم شده.

رت در جواب کلمات نامفهومي گفت و ساعتش را بيرون آورد و زير نور چراغ به آن نگاه کرد. بعد به اسکارلت گفت: گوش کن.

اسکارلت گوش کرد. همه جا ساکت بود. نفسش را حبس کرده بود تا بهتر بشنود.

رت گفت: حالا؟ صداي زنگ کليساي سنت مايکل بلند شد، يکبار، دوبار، طنين زنگ چندي پاييد. رت گفت: دو و نيمه. هر دو حالت خاص داشتند. اثر همه چيز برايشان دو چندان مي نمود. چنين مي نمود که در آسمان ها پرواز مي کردند. تاريکي بيشتر شده بود، هوا گرم تر، سکوت عميق تر. خاطره آن شب زيبا حتي از خود جشن هم برايشان شيرين تر شده بود. هر دو حس مي کردند درونشان روشن تر شده و آرامش آنها را در برگرفته است. اسکارلت شادمانه خميازه اي کشيد و دست در دست رت انداخت. هر دو بدون اينکه حرفي بزنند در تاريکي به سوي خانه حرکت کردند. صداي پايشان روي پياده رو آجري به ديوار خانه ها برخورد مي کرد وانعکاس مي يافت. اسکارلت به اطراف مي نگريست، به ساختمان اداره پست نگاه مي کرد. هيچ جنبنده اي وجود نداشت. با خود فکر کرد چه سکوتي است. مثل اينکه فقط ما دو نفر روي زمين باقي مانده ايم.

رت هم خودش جزئي از تار يکي شده بود. رداي سياحش پيراهن سفيدش را پوشيده بود. اسکارلت بازوي او را محکم مي فشرد. اين بازوي قوي متعلق به مردي قوي بود. خودش را بيشتر به او چسباند گرماي بدنش راحس مي کرد، تمام قامت و نيروي او را احساس مي کرد.

با صداي بلندي گفت: چه مهماني خوبي بود، نبود؟

انعکاس صداي خودش را به طورعجيبي مي شنيد. "از ديدن حالت هانا فکر مي کردم الان مي زنم زير خنده کاش قيافه اش را مي ديدي،" سرش را برگردانده بود. "من فکر کردم مي خواهد عقب عقب برود.ا"

رت خنديد. "بيچاره هانا. احتمالا ديگر در تمام زندگي اش اين جور احساس خوشگلي به او دست نمي دهد. تاونزند هم آن طور که فکر مي کردم ديوانه نيست. به من گفت که مي خواهد بر گردد به جنوب، اين مسافرت هم حتما براي جلب رضايت هاناست. الان تو فيلادلفيا نيم متر برف نشسته."

اسکارلت در آن تاريکي خوش بوخنديد لبخندي گرم و رضايت آميز. وقتي از زير چراغ بعدي مي گذشتند ديد که رت هم مي خندد. ديگر به صجت نيازي نبود. همين قدر براي هر دو کافي بود، احساس خوبي داشتند، مي خنديدند، با هم راه مي رفتند، بدون عجله.

به بارانداز رسيدند. پياده رو از کنار مغازه هاي بقالي مي گذشت. ساختمان هايي باريک با مغازه هاي تعطيل و پنجره هاي تاريک طبقه بالاي آنها. اغلب پنجره ها به علت گرماي شب باز بود. از صداي پاي آنها سگي پارس کرد. رت به سگ نهيب زد که سکوت کند. مگ يکبار ديگر پارس کرد و ساکت شد.

هر دو همچنان پيش مي رفتند. به محوطه بازي رسيدند که چند چراغ داشت. رت ناخودآگاه قدم هاي خود را با قدم هاي اسکارلت تنظيم کرد و صداي پايشان روي آجرها به طور هم زمان به گوش مي رسيد_کلاک؛ کلاک، کلاک. اين صداي يکنواخت علامت حرکت پر از آرامش آنها بود.

يکي از چراغ ها خاموش شده بود. وقتي مجددا به محوطه تاريک رسيدند اسکارلت حس کرد که آسمان چقدر به آنها نزديک است. درخشش ستارگان را آن طور که مي ديد قبلا به ياد نداشت. يکي از آنها آن قدر نزديک بود که فکر کرد مي تواند به آن دست بزند . به آرامي گفت: رت، به آسمان نگاه کن. ستاره ها خيلي نزديک اند.

رت ايستاد دست اسکارلت را گرفت تا او هم بايستد. "به خاطر درياست."

صدايش گرم و آرام بود. "ما از انبارها گذشتيم، حالا فقط آب است، گوش کن صداي نفسش را مي تواني بشنوي."

هر دو بي حرکت ايستادند. اسکارلت گوش مي داد. صداي برخورد امواج با ديواره هاي خفته در تاريکي بارانداز به گوش مي رسيد و به تدريج بلندتر مي شد. تا اينکه بالاخره اسکارلت احساس کرد که قادر نيست اين صدا را براي هميشه بشنود. علاوه بر آن صداي بالا آمدن آب رودخانه هم بود. مثل موسيقي يکنواختي امواجش آرام به روي هم مي غلتيدند. خلوص اين موسيقي ناگهان اشکي ناخواسته را به چشم هايش کشاند. ترس در خود احساس کرد. پرسيد: تو هم اين صدا را مي شنوي؟

فکر مي کرد به نظرش مي آيد.

رت گفت: آره صداي ملواني است که دلش براي خانه اش تنگ شده، اسم اين آواز "در پهناي ميسوري" است. اين سوت فلوت مانند را هم که مي شنوي خودشان مي زنند. بعضي از آنها استعداد خوبي در موسيقي دارند. بايد نگهبان باشد حتما در حال نگهباني است. آن فانوس ها را توي آب مي بيني؟ کشتي همان جاست. اين فانوس ها مال اين است که کشتي هاي ديگر بدانند که يک کشتي در آنجا لنگر انداخته ولي به هر حال هميشه نگهبان لازم است. اين وقت شب هميشه قايق هايي توي رودخانه هست. مردمي که رودخانه را مثل کف دستشان مي شناسند بدون اينکه کسي آنها را ببيند به آب مي زنند.

"چرا اين کار را مي کنند؟"

"هزار علت دارد، کارهاي مشروع يا غير مشروع. بستگي به آدم ها دارد."

صداي رت چنان بود که گويي با خودش حرف مي زند نه با اسکارلت.

اسکارلت به او نگريست ولي صورت رت کاملا تاريک بود. و دوباره به فانوس کشتي که با ستاره اشتباه گرفته بود نگاه کرد و به صداي آواز و سوت ملاح گمنام گوش داد. زنگ کليساي سنت مايکل ساعت دو و چهل و پنج دقيقه را اعلام کرد. اسکارلت طعم نمک را روي لب هايش حس کرد.

" دلت براي دريانوردي تنگ شده رت؟"

رت خنديد. "به ات راست بگويم آرزو دارم که ده سال جوان تر بودم." بعد دوباره خنديد. مثل اينکه به خودش مي خنديد. " گاهي که قايقراني مي کنم دلم مي خواهد جاي يکي از اين ملاح ها باشم. آب دريا به من شادي عجيبي مي دهد، احساس مي کنم مثل باد آزادم. هيچ چيز مثل دريا آدم را بزرگ نمي کند، مثل خدا."

رت به راه افتاد و اسکارلت را با هيجان دنبال خود کشيد. قدم هايشان تندتر شده بود ولي هنوز همآهنگ بود.

اسکارلت هواي دريا را حس مي کرد. آرزوي رفتن به دريا با قايق بادباني را داشت. مي خواست احساس پرواز را تجربه کند.

" من هم مي خواهم به دريا بيايم. مي خواهم به دريا بروم رت. بيشتر از هر چيزي توي دنيا. اوه رت من را مي بري؟ هوا مثل تابستان گرم است. تو واقعا مجبور نيستي همين فردا به لاندينگ برگردي. بگو، رت خواهش مي کنم بگو."

رت لحظه اي فکر کرد. به زودي اسکارلت براي هميشه از زندگي او خارج مي شد.

" چراکه نه؟ واقعا از دست دادن اين هوا حماقت است."

اسکارلت بازوي او را کشيد. "بيا، عجله کن. ديگر دير شده. من دلم مي خواهد صبح زود بلند شوم."

رت گفت: من نمي توانم تو را با گردن شکسته به دريا ببرم مواظب راه رفتنت باش. فقط چند کوچه ديگر مانده.

اسکارلت دوباره با او هم قدم شد. درونش مي خنديد. چقدر خوب بود به انتظار کاري دلخواه مي نشست.

اسکارلت از صدايي که مي شنيد حيرت کرد. "اوه خداي من، زنگ سنت مايکل، دوباره؟ اين بار سه ضربه. صداي ملاح گمنام در تار يکي گرم به روي شهر قديمي خواب زده مي ريخت.

" ساعت سه است و همه چيز خوب پيش مي رود!"

31

رت به لباس اسکارلت نگاه کرد. اسکارلت در انتخاب لباس براي دريا دقت کرده بود. رت يک ابرويش را بالا انداخت و گوشه دهانش را کج کرد. اسکارلت گفت: خوب ديگه نمي خواهم آفتاب سوخته بشوم. حالت دفاعي به خود گرفته بود. کلاه بزرگ لبه دار را به سر گذاشته بود، همان کلاهي که خانم باتلر به هنگام باغباني به سر مي گذاشت. چند يارد تور آبي روشن دور کلاهش پيچيده بود و در انتهاي آ ن را زير چانه اش گره زده بود و فکر مي کرد که خيلي زيبا شده.

چتر آفتابي محبوب خود را هم برداشته بود، چتري ابريشمي به رنگ آبي، با نقش هاي روشن و دسته ي آبي تيره. شکر مي کرد اين چتر او را از آفتاب سوختگي نجات خواهد داد.

رت هم بيشتر يک کشاورز شده بود، شبيه کارگران مزرعه. کت و کراوات مناسب هم اصلا مهم نبود. اسکارلت دندان هايش را به هم فشار داد. "تو گفتي ساعت نه رت، الآن درست ساعت نه است. نمي رويم؟"

رت دستمال گردنش را بست بعد يک کيف پارچه اي رنگ و رو رفته را برداشت و روي شانه هايش انداخت. "الان مي رويم. در صدايش حالتي از سوءظن وجود داشت. اسکارلت پيش خودش گفت، حتما نقشه اي دارد ولي نمي خواهم اجازه بدهم آن را به انجام برساند.

***

اسکارلت اصلأ فکر نمي کرد که قايق خيلي کوچک باشد و يا اينکه براي سوار شدن به آن بايد از نردبان بلندي پايين برود. نگاه شماتت باري به رت کرد.

رت گفت: آب پايين است. به همين دليل است که ما مي بايستي ساعت نه و نيم آنجا باشيم. آب تقريبا در ساعت ده بالا مي آ يد و گرنه اگر آب بالا نياد رفتن به بندر و خارج شدن از آن کار مشکلي است. ولي در موقع بازگشت مشکلي نخواهيم داشت... حالا مطمئني که مي خواهي بياي؟

اسکارلت گفت: کاملا. و بعد به طرف نردبان رفت و در حالي که دستکش به دست داشت آن را گرفت.

رت گفت: صبر کن. اسکارلت برگشت و با نگاهي مبهم به او نگريست.

" دلم نمي خواهد گردنت بشکند و مرا تو دردسر بياندازي. نرد بام پوسيده است بگذار اول من بروم. بايد قايق را بگيرم که حرکت نکند ممکن است پات در برود."

رت ريسمان کيف پارچه اي را باز کرد و يک جفت کفش پارچه اي با تخت لاستيکي بيرون آورد. اسکارلت در سکوت به کارهاي او نگاه مي کرد. رت نگاهي به ساعتش کرده چکمه هايش را در آورد، کفش ها را پوشيد و چکمه ها را در کيف گذاشت. نخ کيف را دوباره محکم بست.

نفسش را رها کرد و ناگهان لبخندي به لب آورد. "همان جا بايست اسکارلت، يک مرد عاقل مي داند که موقع هر کاري چه وقت است. من اين خرت و پرت ها را مي برم توي قايق و مي آيم کمکت." در يک چشم به هم زدن رت کيف را برداشت و از نرد بام پايين رفت.

وقتي دوباره برگشت، اسکارلت گفت: مثل برق رفتي و برگشتي و با نگاهي تحسين آميز به او خيره شد.

رت گفت: يا مثل ميمون، بپا عزيزم. جزر و مد منتظر هيچ مردي نمي شود، همين طور هم منتظر هيچ زني.

اسکارلت با نردبام ناآشنا نبود و از بلندي نمي ترسيد. وقتي بچه بود از درخت ها بالا مي رفت و روي شاخه ها بازي مي کرد و در انبار علف از يک نرد بام باريک بالا مي رفت و روي بته هاي بزرگ علف خشک جست و خيز مي کرد. با همه اينها از اينکه رت بازويش را گرفته بود و کمکش مي کرد خوشحال بود.

اسکارلت به عقب قايق رفت و نشست، در همان حال رت بادبان ها را به دکل مي بست و طناب ها را امتحان مي کرد. باد در بادبان ها افتاد و توي اتاقک قايق که درش باز بود پيچيد.

رت گفت: حاضري.

رت طناب ها را آزاد کرد و جريان تند آب ناگهان آن را به حرکت در آورد و به وسط کشيد. رت گفت: همان جايي که هستي بنشين و سرت را بگذار روي زانوهات. و بعد بادبان کوچک را افراشت و ريسمان آن را محکم کرد. باد در بادبان باريک افتاد و قايق در مسير اصلي خود قرار گرفت.

بعد آمد و کنار اسکارلت نشست و آرنجش را به اهرم مکان که بين آن دو قرار داشت انداخت. با دو دست به محکم کردن طناب هاي پايين بادبان اصلي پرداخت. اسکارلت همان طور که سرش پايين بود از زير چشم نگاه مي کرد. نور خورشيد به صورت رت مي تابيد و چشم هايش را آزار مي داد. طناب هاي پايين بادبان اصلي که محکم شد باد کاملا در آن افتاد. رت گفت: دختر خوب! و اسکارلت مي دانست که دارد با بادبان حرف مي زند. اسکارلت او را هرگز به اين خوشحالي نديده بود. "دلت مي خواهد بروي توي اتاقک؟"

"اوه نه رت هرگز نمي خواهم بروم. "

اسکارلت از بادي که مي وزيد لذت مي برد و دريا او را خوشحال مي کرد. به قطرات آبي که به لباسش مي ريخت اهميت نمي داد. دستکش هايش کاملا خيس شده بود و کلاه خانم باتلر هم دست کمي از آنها نداشت. آب در چکمه هايش جمع شده بود. هيچ فکري نداشت فقط احساس لذت مي کرد. قايق سيزده پا طول داشت لبه آن فقط چند اينچ از آب دريا بيرون بود. مثل يک حيوان جوان و نيرومند پيش مي رفت. امواج آن را بالا و پايين مي بردند و اسکارلت حس مي کرد دلش توي گلويش مي آمد و ناگهان فرو مي افتد. قطرات شور آب که به روي صورت و لب هايش مي ريخت مزه دهانش را تغيير مي داد. او جزئي از همه آنها شده بود. جزئي از آب، نمک و خورشيد.

رت به او نگاه کرد و خنديد. دستمال گردن او هم خيس شده بود. دوباره گفت: خم شو! سرت را بگير پايين. و سکان را در جهت باد نگه داشت. مدتي به همان حال ماندند. رت بالاخره گفت: دلت مي خواهد سکان را بگيري؟ يادت مي دهم چطوري اين قايق را براني.

اسکارلت سرش را تکاني داد. هوس راندن قايق نداشت ولي خوشحال بود که مي تواند اين کار را هم ياد بگيرد.

رت هم خوشحالي او را درک مي کرد و شادي او را که از دريا مي گرفت و آن حس آزادي را که در او پديد آمده بود مي شناخت. او هم در جواني بارها چنين حالتي را در خود احساس کرده بود. حتي اکنون هم گاهي آن لحظات برايش تکرار مي شد. لحظاتي که در گذشته او را بارها و بارها به دريا فرستاده بود، به دريا مي رفت تا اين لحظات را بيشتر کند.

دوباره گفت: سرت را بگير پايين. سرعت قايق اضافه شد و ناگهان آب بيشتري توي قايق ريخت. اسکارلت فريادي از لذت کشيد. فرياد ديگري در بالاي سرش به وسيله مرغ دريايي سفيد در پنهنه آسمان آبي تکرار شد. رت به بالا نگاه کرد و خنديد. آفتاب به پشتش مي تابيد و باد تيز همراه شوري نمک دريا به صورتش مي خورد. روز خوبي براي زنده شدن بود. طنابي را به اهرم سکان انداخت و آن را ثابت نگه داشت بعد به جلوي قايق رفت وکيفش را برداشت و دو بالاپوش پشمي بيرون کشيد. رنگ آبي بالاپوش ها آن قدر تيره بود که به سياهي مي زد. رت خرچنگ وار سر جاي خود برگشت و روي لبه اتاقک نشست. تخته اتاقک از وزن او کمي فرو رفت.

يکي از بالاپوش ها را به اسکارلت داد. "اين را بپوش اسکارلت."

" نمي خواهم، هوا گرم است. مثل تابستان."

" هوا گرم است، بله ولي آب گرم نيست. در ماه فوريه گاهي هوا مثل تابستان مي شود ولي اعتمادي به آن نيست. شتک آب باعث مي شود احساس سرما بکني خودت متوجه نيستي. يالا بپوش."

اسکارلت مايل نبود ولي بالاپوش را گرفت " پس مجبوري کلاهم را برايم نگه داري."

" کلاهت را نگه مي دارم." رت بالاپوش خود را روي سرش کشيد. بعد به اسکارلت کمک کرد. کلاه را از سرش برداشت. باد ناگهاني در گيسوان او پيچيد و شانه و سنجاق سرش را جدا کرد. موي پريشان اسکارلت به هم پيچيد، اسکارلت جيغ زد و سعي کرد با دست آن را نگه دارد.

" حالا ببين چکار کردي." باد قسمتي از مويش را در دهانش فرو برد و او را بيشتر عصبي کرد. بالاخره موهايش را جمع کرد و با دست نگه داشت. " کلاهم را بده قبل از اينکه موهايم را باد ببرد و کچل بشوم. خداي من چه وضعي."

تا به حال اين قدر زيبا نشده بود. چهره اش از شادي مي درخشيد و گونه هايش از وزش باد به سرخي مي زد. دوباره آن کلاه مسخره را به سر گذاشت و محکم بست و دنباله مويش را از پشت، روي بالاپوش ريخت. " فکر نمي کنم توي اين کيفت چيزي براي خوردن پيدا شود. مي شود؟" البته اميدوار بود که رت چيزي براي خوردن داشته باشد.

رت گفت: فقط غذاي ملاحان خوراک سرد و رم.

" بايد خوشمزه باشه. امتحان نکرده ام."

"هنوز ساعت يازده نشده، اسکارلت. براي ناهار بر مي گرديم خانه. خودت را نگه دار."

" نمي توانيم تمام روز را بمانيم؟ به من خيلي خوش مي گذرد."

" فقط يک ساعت ديگر. من بعد از ظهر با وکيلم قرار ملاقات دارم."

" مرده شوي وکيلت را ببرد." اسکارلت اين جمله را آهسته ادا کرد. عصبانيت خود را فرو داد و تصميم گرفت همچنان شاد باشد.

اسکارلت به انعکاس نور خورشيد در آب نگاه مي کرد و به سفيدي امواج.

بعد خود را جلو کشيد و کمي روي آب خم شد. آستين هاي بالاپوش به قدري بلند بود که از دست هايش بيرون مي زد، اضافه آن در باد تکان مي خورد.

رت خنديد. "مواظب باش عزيزم، ممکن است بيفتي." و بعد به سطح دريا نگاه کرد وبي اختيار به دنبال چيزي گشت.

"نگاه کن اسکارلت. زود باش، آنجا طرف راست، شرط مي بندم که قبلا نديدي."

چشمان اسکارلت جهتي را که رت نشان داده بود تعقيب کرد. در فاصله نزديکي يک منحني خاکستري براي لحظه اي روي آب آمد و سپس دوباره ناپديد شد.

"يک کوسه!" اسکارلت فرياد زد: نه، دو تا، سه تا، دارند درست به طرف ما مي آيند رت. نکند ما را بخورند. مي خورند؟

"کوچولوي ابله من، آنها که کوسه نيستند، دولفين اند. حتما دارند به طرف اقيانوس مي روند. خودت را محکم نگه دار. مي خواهم بروم طرفشان. شايد بتوانيم يک خرده با آنها برويم. هيچ چيز قشنگ تر از اين نيست که آدم وسط يک گله از آنها باشد. آنها دوست دارند بازي کنند."

" بازي کنند؟ ماهي هم بازي مي کند؟ شايد فکر کردي من خرم؟"

" آنها ماهي نيستند. درست نگاه کن. مي بيني."

هفت دولفين در آب بودند. در همين هنگام رت قايق را به طرف آنها تغيير مسير داد. دولفين ها جلو بودند. نور خورشيد مستقيما به چشم هاي رت مي تابيد. "لعنتي!" بعد ناگهان درست در کنار قايق، يک دلفين از آب بيرون پريد. اسکارلت خود را به سرعت به رت چسباند.

" ديدي؟"

" اره ديدم. احتمالا آمده که به ما بگويد عجله کنيم. بقيه آنها منتظر ما هستند. نگاه کن."

دو دولفين در جلوي قايق از آب بيرون جهيدند. اسکارلت آستين هاي بالاپوش خود را بالا زد. دولفين اولي دوباره در کنار قايق ظاهر شد. سرش را به آرامي تاب داد و با تنبلي مخصوصي در آب فرو رفت.

" اوه رت تا حالا چيز به اين قشنگي نديدم. داشت به ما مي خنديد!"

رت هم مي خنديد. "من هم هميشه فکر مي کردم که آنها مي خندند، من هم در جوابشان مي خندم. دولفين ها را دوست دارم، هميشه داشتم."

رفتار دولفين ها با رت و اسکارلت طوري بود که نامي غير از بازي نمي شد روي آن گذاشت. آنها در کنار، جلو و عقب قايق بازي مي کردند و گاهي مي خواندند و گاهي هم گروهي، دوتا دوتا يا سه تا سه تا از آب خارج مي شدند شيرجه مي رفتند، پيچ و تاب مي خوردند. معلق مي شدند، نگاه مي کردند و مثل آنان ها مي خنديدند.

رت گفت: آنجا! و اسکارلت گفت:آنجا!

"آنجا؟ و آنجا!" دولفين ها از همه طرف بيرون مي پريدند. اسکارلت گفت: دارند مي رقصند.

رت گفت: جست و خيزمي کنند، خوشحالند.

هر دو عقيده داشتند: نمايش مي دهند.چه نمايش جالبي بود.

رت که سرش به دولفين ها گرم شده بود احتياط را از دست داد. اصلا متوجه نبود که تکه ابر سياهي از پشت سرش بالا آمده و تمام افق را، آرام آرام مي پوشاند. اولين اخطار را وقتي دريافت کرد که بادي نابهنگام وزيدن گرفت. بادبان ها شل شده بودند، باد سخت تر شده بود و دولفين ها هم ناگهان به زير آب شيرجه رفتند و ناپديد شدند.

رت رفتن آنها را ديد ولي ديگر دير بود. تلاطمي در هوا و آب داشت به وجود مي آمد.

رت به اسکارلت گفت: فورا برو توي اطاقک و همان جا همان. زود باش. فکر مي کنم توفان دارد شروع مي شود. نترس. من توي هواي بدتر از اين هم در دريا بودم.

اسکارلت به پشت سرش نگاه کرد. چشمانش از تعجب گشاد شد. مگر همين الان آفتاب نبود؟ چطور شد که آن آسمان آبي اين طور يک مرتبه سياه سياه شد؟ بدون اينکه کلمه اي بگويد به اتاقک خريد.

رت گفت: ما مجبوريم با توفان مقابله کنيم. حتما خيس مي شويم، ولي هر طور شده بايد از اين جهنم بيرون برويم. در اين لحظه باد بار ديگر ضربه زد و هنگامي که ابرهاي سياه آسمان را پوشاند و باران تند بر هر آنها باريدن گرفت، روز تبديل به شبي تيره گرديد. اسکارلت دهانش را باز کرد که فرياد بزند ولي به سرعت از آب باران پر شد. باران از درز اتاقک مثل سيل داخل مي شد.

آه خداي من، دارم غرق مي شوم. سرش را خم کرد و آن قدر سرفه کرد تا آب از گلويش خارج شد. سعي کرد سرش را بلند کند و ببيند چه خبر است. مي خواست از رت بپرسد اين صداي وحشتناک چيست؟ ولي کلاهش کاملا صورتش را پوشانده بود و نمي توانست چيزي ببيند. بايد از شرش خلاص شوم وگر نه خفه مي شوم. يک دستش را به تخته بالاي اتاقک گرفته بود که نيفتد، با دست ديگرش تور کلاه را باز کرد. نزديک بود تعادلش را از دست بدهد ولي توانست يک دستگيره فلزي پيدا کند و به آن چنگ بزند. قايق بالا و پايين مي رفت، آن چنان تکان مي خورد که گويي هم اکنون مي شکند. احساس کرد که يک طرف قايق پايين مي رود، پايين و پايين تر. چيزي نمانده بود که قايق روي نوکش بايستد و ناگهان غرق شود و به زير آب فرو رود. اوه مادر مقدس، نمي خواهم بميرم!

با لرزشي بزرگي قايق به حال تعادل در آمد. اسکارلت تور را از صورتش برداشت و از شر کلاه خلاص شد. حالا مي توانست ببيند.

به آب نگاه کرد. موج بر مي خاست بالا... بالا و بالاتر. ديواري از آب درست شده بود بلندتر از دکل قايق و آماده بود که به روي قايق چوبي خراب شود و همه چيز را در هم بشکند. مي خواست جيغ بکشد ولي ترس گلويش را طوري مي فشرد که نمي توانست. قايق مي لرزيد و به صدا افتاده بود. به ديواره موج برخورد مي کرد و روي آن مي لغزيد و بالا مي رفت. لحظه ترس گويي پايان نداشت و قايق هم چنان تکان مي خورد. اسکارلت از سوراخ اتاقک نيمي از تنه خود را بيرون کشيده بود و دو دستش را محکم به طرفين گرفته بود، شدت باران نمي گذاشت چشم هايش به درستي باز شود و همه جا را ببيند. باران و آب دريا مخلوط مي شد و به سر و صورت او هجوم مي آورد. موج هاي وحشي و خشمگين اطراف قايق را گرفته بود. کوشيد فرياد بزند. "رت" اوه خدايا، رت کجا بود؟ سرش را به اطراف حرکت داد، کوشش مي کرد رت را پيدا کند و بعد درست در لحظه اي که قايق به طرف پايين شيرجه مي رفت او را ديد.

لعنت به روحت! رت زانو زده بود، شانه ها و صورتش را بالا گرفته بود و در آن غوغاي باد و توفان و موج و باران مي خنديد. با دست چپش سکان را نگه داشته بود و با دست راستش طنابي را که دور آرنج و مچش پيچيده بود مي کشيد.

او اين چيزها را دوست دارد؟ جنگ با باد و مخاطرات مرگ آور را او اينها را دوست دارد

لعنت! چقدر از او بدم مي آيد!

اسکارلت بار ديگر موج کوه پيکري را که در راه بود نگريست و منتظر ماند تا سقوط کند. بيفتد و او را بکشد. بعد به خودش گفت، موردي براي ترس نيست، رت خودش همه چيز را درست مي کند. حتي اقيانوس را. او هم مثل رت سرش را بلند کرد و شهامتي بي سابقه در خودش ديد

اسکارلت چيزي در مورد قدرت ويرانگر باد نمي دانست. در همان لحظاتي که قايق با يک موج بلند سي پايي دست و پنجه نرم مي کرد، باد ايستاد. چند ثانيه بيشتر طول نکشيد، موج بزرگ هم چنان در راه بود. رت ديگر نمي توانست طناب را نگه دارد. بادبان اصلي پاره شده بود. اسکارلت مي ديد که رت با طناب درحال نبرد است و نمي دانست چه مي کند. بالاخره موج بزرگ مي رفت که فرو ريزد، رت طناب را رها کرد و فرياد زد: بخواب! بخواب.

اسکارلت صداي شکستن شنيد، بزرگ ترين صدايي که تا به حال شنيده بود. رت خودش را به سوي او پرت کرد و بدنش را روي بدن اسکارلت قرار داد و قبل از اينکه اسکارلت بفهمد چه خبر است بالاي سرش صداي وحشتناکي شنيد. همه چيز به سرعت اتفاقي افتاد مثل اين بود که دنيا به پايان رسيده است. به صورت رت که او را در ميان گرفته بود نگاه کرد. نفهميد چه اتفاقي افتاده حالا ديگر صدا تمام شده بود و رت روي زانوهايش نشسته بود و به کاري مشغول شده بود، نمي دانست رت چکار مي کند. فقط حس مي کرد حلقه هاي طناب کلفتي روي او مي افتد. ناگهان متوجه شد که بادبان هاي سفيد به روي قايق افتادند. صداي مهيبي برخاست و آب همه جا را گرفت و قايق از آب پر شد و در آن درياي سرد توفان زده به آرامي واژگون گرديد.

***

اسکارلت هرگز نمي دانست که چنين باد سردي هم وجود دارد. باران سرد به او هجوم مي برد. آب سرد او را محاصره کرده بود. تمام بدنش بايد يخ زده باشد.

دندان هايش بي اختيار به هم مي خورد و چنان صدايي از آنها بلند مي شد که نمي توانست فکرش را بکند. هنوز درک نکرده بود که چه اتفاقي افتاده فقط مي دانست غرق شده است. نمي توانست تکان بخورد، ولي داشت تکان مي خورد، پايين مي رفت، پايين و پايين تر.

دارم مي ميرم. اوه خداي من نگذار بميرم! مي خواهم زنده باشم.

" اسکارلت!" اسم خود را مي شنيد. بلندتر از صداي به هم خوردن دندان هايش بود. حس مي کرد کسي صدايش مي زند.

" اسکارلت!" مي دانست که اين صدا، صداي رت است و بازوي او دورش حلقه شده. ولي خودش کجاست؟ هيچ چيز نمي ديد، صورتش زير آب بود. دهانش را باز کرد که جواب بدهد ولي آب وارد گلويش شد. سرش را از آب بيرون آورد و بالا گرفت. آه چه مي شد اين دندان هاي لعنتي ديگر به هم نمي خوردند.

" رت" با زحمت نامش را بر زبان آورد.

رت گفت: خدا را شکر. صدايش نزديک بود، چسبيده به او، پشت سر او بود. اسکارلت کم کم داشت همه چيز را مي فهميد.

دوباره گفت: رت

"خوب گوش کن ببين چه مي گويم عزيزم. درست گوش کن. يک شانس داريم، امتحان مي کنيم، قايق هنوز همين جاست؟ مکانش هنوز تو دست من است. مجبوريم برويم زيرش تا بتوانيم دوام بياوريم، يعني اينکه بايد برويم زير آب. مي فهمي؟"

همه چيز در جواب او خلاصه شد، نه! اگر زير آب مي رفت حتما غرق مي شد. آب هنوز هم داشت او را به زير مي برد اگر به زير آب مي رفت ديگر بالا نمي آمد. هراس او را در خود گرفت. نمي توانست نفس بکشد. نمي خواست رت را رها کند دلش مي خواست فقط جيغ بزند، جيغ، جيغ.

ديگر بس است! کلمات واضح بود. از درونش بيرون مي آمد. بايد سعي کني. سعي کن زنده بماني. اگر حماقت کني ديگر زنده نخواهي بود.

با صداي بريده اي گفت: چي... چي کار با... بايد... بکنم؟ آه مرده شوي اين ضعف را ببرند.

"من مي شمرم.. با شماره سه نفس بکش و چشماتو ببند، من تو را مي برم نگران نباش درست مي شود. حاضري؟"

رت منتظر جواب او نشد و فورا فرياد زد:

يک.. دو.. . اسکارلت در آب فرو رفت بعد پايين رفت، پايين، آب ناگهان بيني، گوش ها و چشم هايش را پر کرد. ولي چند ثانيه بعد تمام شد. با لذت هوا را تنفس کرد.

" من دست تو را نگه داشته بودم اسکارلت تو نبايد من را مي گرفتي. من هم داشتم غرق مي شدم." رت دست اسکارلت را رها کرد. اگر اين دست هايم اين قدر سرد نبودند چه خوب مي شد. دست هايش را به هم ماليد.

"اين دستگيره را بگير همين جوري خوب است. من بايد چند دقيقه تو را تنها بگذارم. بايد بروم زير آب و طناب ها را قطح کنم، قبل از اينکه دکل قايق را زير آب بکشد. مي خواهم بند پوتين هاي تو را هم ببرم اسکارلت. اگر چيزي به پايت خورد لگد نزن، فهميدي. محکم به قايق بچسپ. اين دامن و اين بالاپوش سنگين شده اند، ممکن است تو را دوباره زير آب ببرند. محکم خودت را نگه دار. زياد طول نمي کشد."

مثل اينکه غيبت رت تا ابد طول کشيده. اسکارلت وقت داشت تا دور و برش را نگاه کند. اوضاع آن چنان هم بد نبود. فقط اگر سرما اجازه مي داد قايقي که به حالت واژگون قرار داشت لااقل به صورت سقفي روي سر او بود. ديگر باران هم زياد او را اذيت نمي کرد. امواج دريا هم کمي آرام تر شده بود. اسکارلت درون آب را نمي ديد. تاريک بود و او حرکت موج ها را که آرام تر شده بودند نمي ديد ولي از اين آرامش مطمئن بود. اگرچه هنوز هم قايق با حرکت هاي شديد بالا و پايين مي رفت. ولي او زياد دغدغه خاطر نداشت.

دست رت را روي پايش حس کرد. خوب، حالا مي توانم بگويم که کاملا غرق نشده ام. نفس عميقي کشيد. از وقتي که توفان شروع شده بود اين طور .تنفس نکرده بود. احساس عجيبي در پايش داشت. نمي دانست که چکمه هايش اين قدر سنگين است. حرکت چاقو را روي بند پوتين هايش احساس کرد. ناگهان سنگيني زيادي از پايش جدا شد و شانه اش از زير آب بيرون آمد. رت از آب بيرون آمد. حالا در کنارش بود.

" چي حس مي کني؟"

اسکارلت گفت: هيس... س... س. چرا اين قدر داد مي زني .

رت دوباره آرام پرسيد: چي حس مي کني؟

" اگه واقعا مي خواهي بداني، از سرما دارم مي ميرم."

"آب سرد است ولي زياد نه. اگر در شمال اقيانوس بوديم.."

" رت باتلر اگر بخواهي يکي ديگر از داستان هاي احمقانه دريايي خودت را تعريف کني غرقت مي کنم."

رت ناگهان شروع به خنديدن کرد. صداي خنده او فضاي اطراف را پر کرد. ولي اسکارلت هنوز عصباني بود. " چطور مي تواني در يک همچين موقعيتي بخندي؟ يخ زدن توي اين هوا و باد و بوران کجاش خنده دارد؟"

" وقتي اوضاع خيلي بد است، تنها کاري که مي شود کرد خنديدن است. لااقل آدم را سر حال مي آورد... باعث مي شود آدم بهتر فکر کند، بالاتر از همه ديگر نمي گذارد دندان هايت به هم بخورد."

اسکارلت عصباني تر از آن بود که بتواند حرف بزند. به خصوص که مي دانست رت حق دارد. وقتي فکر مرگ را از خود دور کرد، ديد که لرزشش از بين رفته و دادن هايش ديگر به هم نمي خورد.

اسکارلت سعي کرد آنچه را که رت مي گويد انجام دهد. ولي وقتي بازوهايش را بلند کرد در آن ها احساس سنگيني بي سابقه اي کرد. براي او اسان تر بود که در ميان بازوان رت بي حرکت بماند و نگذارد بدنش با حرکت امواج بالا و پايين رود. به شدت خوابش مي آمد... آه، چرا رت اينقدر حرف مي زند؟ چرا اين قدر اصرار دارد بازوهايش را ماساژ دهد.

" اسکارلت!" صداي رت خيلي بلند بود. "اسکارلت تو نبايد بخوابي، بايد بدنت را حرکت بدهي. پاهايت را حرکت بده اگر دلت مي خواهد به من لگد بزن ولي پاهاتو حرکت بده." رت با شدت شروع به مالش دادن شانه هايش کرد. با فشار زياد دست هاي بزرگش را روي شانه هاي او حرکت مي داد.

اسکارلت با صداي ضعيغي گفت: بسه ديگر. دردم مي آيد." مثل بچه گربه وحشت زده اي وينگ وينگ مي کرد. چشمانش را بست و تاريکي، تاريک تر شد. ديگر زياد احساس سرما نمي کرد. فقط خيلي خسته بود و خوابش مي آمد.

رت ناگهان و بي خبر سيلي محکمي به صورت او نواخت به طوري که صورت اسکارلت به چوب قايق خورد و طنين اش در آن فضاي بي طنين به گوش رسيد اسکارلت کاملا بيدار شد، خشمگين و ناراحت.

" چطور جرات کردي! وقتي از اينجا بيرون رفتيم جواب اين سيلي را به تو مي دهم. حالاببين اگر ندادم."

رت گفت: حالا خوب شد. بازهم با همان شدت به ماليدن شانه هايش ادامه داد، ولي اسکارلت سعي داشت دست هاي او را از خود دور کند. " تو به حرف زدن ادامه بده، من هم به ماليدن. دست هايت را هم بده تا بمالم."

" نمي دهم. دست هايم را لازم دارم. داري استخوان هاي من را مي شکني."

رت با خشونت گفت: ماليدن من بهتر از اين است که خرچنگ ها آن را بخورند. به من گوش بده. اگر اجازه بدهي سردت بشود مي ميري، فهميدي؟ مي دانم که دلت مي خواهد بخوابي ولي اين، خواب مرگ است. و به خدا اگر تمام تنت را سياه و کبود هم بکنم اجازه نمي دهم بخوابي. اجازه نمي دهم بميري. نخواب، خودت را بيدار نگه دار نفس بکش، حرکت کن. خودت را تکان بده، حرف بزن، حرف بزن. مهم نيست که تو لعنتي چه مي گويي، فقط حرف بزن بگذار آن صداي گوش خراشت را که مثل زن هاي ماهي فروش مي ماند بشنوم، آن وقت مي توانم بفهمم که زنده اي.

اسکارلت دوباره حس مي کرد که در سرما غرق شده و رت هنوز مشغول ماليدن اوست. " آن وقت از اينجا مي روم بيرون؟"

رت پاسخ داد: البته که مي رويم.

" چه جوري؟"

" جريان آب رو به ساحل مي رود. آب دارد بالا مي آيد. ما را به جايي مي برد که بوديم."

اسکارلت سرش را به علامت موافقت در تار يکي تکان داد. تمام حوادثي که بر آنها گذشته بود به ياد آورد. رت مي دانست که بادهاي مخالف آنها را در جهت خلاف جريان آب حرکت مي دهند و مستقيما وارد اقيانوس آرام مي کنند. ولي چيزي دراين مورد به اسکارلت نگفت.

اسکارلت با عصبانيت پرسيد: چه وقت به آنجا مي رسيم؟ احساس مي کرد پاهايش مثل دو درخت، بزرگ شده اند. و رت هنوز شانه هايش را مي ماليد.

" من نمي دانم. تو بايد شجاع باشي، اسکارلت."

صداي رت که هميشه عادت داشت شوخي کند، مثل يک کشيش موقر و سنگين بود.

اوه خداي من! اسکارلت آرزو داشت پاهاي بي حسش حرکت مي کردند و ترس را از او مي راندند. " من به شجاعت احتياج ندارم، گرسنه ام، مي خواهم ،يک چيزي بخورم. آخر لعنتي، چرا نتوانستي آن کيف کثيفت را نجات بدهي؟"

" آن را گذاشتم توي جعبه جلوي قايق. خداي من، اسکارلت. گرسنگي تو ممکن است ما را نجات بدهد. اصلا يادم نبود. دعا کن هنوز آنجا باشد."

رم. گرمايي مطبوع را در پاهاي اسکارلت به وجود آورد و توانست آنها را به جلو و عقب حرکت دهد. در آنها احساس درد مي کرد ولي خوشحال بود. درد علامت زندگي بود، إو زنده بود، تمام بدنش زنده بود.

وقتي مي خواستند از ساحل حرکت کنند رت با امدن او مخالفت کرده بود و حالا اسکارلت مي ديد که حق با او بوده است. اگر قبل از اينکه به ساحل برسند گرماي بدنش دوباره از ميان برود چقدر بد مي شود. رت خوشحال بود و آواز ملوانان را مي خواند و اسکارلت با او همراهي کرد.

***

" ... خيلي سرده..."

" لعنت به تو ترسو، اسکارلت اوهارا، مي بايد مي گذاشتم توي آتلانتا سربازهاي شرمن تر را مي بردن. تو ارزش نجات دادن را نداشتي."

کلمات رت به آرامي در ذهن کم رنگ او که هر لحظه کم رنگ تر مي شد فرو مي نشست و فقط خشمي عذاب دهنده در او به وجود مي آورد. ولي همين هم کافي بود. چشم هايش را باز کرد و سرش بلند شد تا جواب رت را بدهد.

رت آمرا نه گفت: نفس بکش، نفس بکش داريم مي رويم جلو. مي رويم رو به ساحل. طاقت بياور. حالا بايد از زير قايق خارج بشويم. با دست دماغ و دهن اسکارلت را گرفت و او را به زير آب کشيد. آن سوي قايق از آب خارج شدند رت گفت: تقريبا رسيديم عزيزم، عشق من. نفس نفس مي زد. دستش را دور گردن اسکارلت انداخت و سر او را بالا نگه داشت و با تمام قوا به طرف آب هاي کم عمق شنا کرد. جريان آب هم کمک مي کرد و آنها را به جلو مي راند.

باران ريزي مي باريد. باد مي وزيد و جهت آن را تغيير مي داد. موج بلندي از پشت سر نزديک مي شد و به جانب ساحل مي آمد، فرو مي ريخت و در خود مي پيچد. رت اسکارلت را در آغوش داشت. با نزديک شدن موج بدن خود را روي او خم کرد تا او را ازفشار آب در امان نگه دارد. آب هاي سفيد و خاکستري روي هم مي ريخت و به سوي خشکي پيش مي رفت. رت به سختي توانست شلاق موج را تحمل کند. ضربه آب نزديک بود او را از پاي در آورد.

وقتي که موج گذشت، رت فهميد که به ساحل نزديک شده. از دور چوب هايي را که در آب فرو رفته بودن و در ساحل سايه هاي غريب به وجود آورده بودند ديد. به زحمت روي پا برخاست، اسکارلت را در بغل گرفته بود و به سوي ساحل پيش مي رفت. صدف ها و سنگ هاي تيز روي پاهاي برهنه اش صدها زخم به وجود آورده بودند ولي رت اصلا اهميت نمي داد. به اطرف نگاه کرد. گودال نسبتا بزرگي کمي آن طرف تر قرار داشت. به طرفش دويد به اين اميد که هر دو از يورش باد درامان باشند. بعد به آرامي اسکارلت را روي شن هاي نرم بر زمين گذاشت.

***

او را پشت سر هم صدا مي کرد و بدن سفيدش را مالش مي داد، بدن يخ کرده و بي حسش را. آن قدر او را صدا کرد که خسته شد. گيسوان تابدار و آشفته اسکارلت صورت بي رنگ و خيس او را پوشانده بود. رت به ارامي گيسوانش را کنار زد و با پشت دست به نرمي گونه اش را نوازش کرد.

وقتي اسکارلت چشمانش را گشود از انها رنگي سبزتر از زمرد بيرون ريخت. رت فريادي از خوشحالي کشيد.

انگشتان اسکارلت شن هاي خيس را چنگ مي زد.

گفت: خشکي. بعد هق هق کنان گريه اي شديد را آغاز کرد. به سختي نفس نفس مي زد.

بله! اين ديگر رويا نبود. مي دانست که اين ديگر رويا نيست، خيال نيست. اين پيچشي بلند، ابدي، گيج کننده و پنهان است که مرا به خود مي کشد. مرا از اين جهان دور مي کند، در تنم حيات مي دمد و به جانب خورشيد پرواز مي دهد.

" بله! بله! پشت سر هم اين کلمه را تکرار مي کرد و شور هيجانش با شور و هيجان رت در هم مي آميخت. تا اينکه ديگر در لرزش ها و تنش هاي آن پيچ و تاب هاي مست کننده نه کلامي بود و نه انديشه اي، فقط درآميختني که در آن سوي مرزهاي ذهن صورت مي گرفت در آن سوي زمان، در آن سوي جهان

32

او مرا دوست دارد، چه ديوانه اي بودم که شک داشتم. لب هاي اسکارلت به لبخندي آرام باز شد و آهسته چشم هايش را گشود.

رت کنارش نشسته بود، زانوهايش را بغل کرده بود و سرش را روي دست هايش گذاشته بود.

بدنش را تا آنجا که مي توانست کش داد. براي اولين بار زبري شن ها را روي پوستش حس مي کرد، به اطراف نگاه کرد. چرا باران مي آيد؟ اين باران بالاخره ما را مي کشد.

با دست جستجوکرد و با ناخن هايش پشت رت را لمس کرد.

رت از جا پريد، گويي سوزشي در خود احساس مي کرد. صورتش را برگراند و در مقابل او قرار گرفت. اسکارلت چيزي از حالت حهره رت درک نمي کرد. رت گفت: نمي خواستم به اين زودي بيدار شوي. اگر مي تواني يک کمي ديگر استراحت کن. من مي روم يک جايي پيدا کنم که خودمان را خشک کنيم و آتشي درست کنيم. اين جزيره ها پر از کلبه هاي کوچک است.

اسکارلت سعي کرد بلند شود. " من هم با تو مي آيم." بالاپوش رت روي پاهايش قرار داشت و بالاپوشي خودش را هم هنوز به تن داشت. موهايش خيس بود و سنگيني آنها او را آزار مي داد.

رت همان طور که دور مي شد گفت: نه تو همين جا بمان. و از توده هاي شن بالا رفت. اسکارلت باور نمي کرد که او برود، با تعجب نگاهش مي کرد.

" رت، نمي تواني من را تنها بگذاري، من اجازه نمي دهم." ولي رت به رفتن ادامه داد. قامت کشيده و پهن او را مي ديد پيراهنش خيس بود و به تنش چسبيده بود. در بالاي تپه شن ايستاد. سرش را به اطراف چرخاند. بعد شانه هايش را بالا گرفت و به طرف اسکارلت چرخيد و فرياد زد: آنجا يک کلبه هست. مي دانم کجا هستيم، بلند شو.

به طرف اسکارلت به راه افتاد و دستش را براي کمک به او دراز کرد. اسکارلت با اشتياق دست او را گرفت.

***

کلبه هايي که بعضي از چارلزتوني ها در جزاير اطراف ساخته بودند به شکلي بود که در روز هاي گرم و طولاني تابستان هاي جنوب نسيم خنک دريا را در خود جاي مي داد. اين کلبه ها جاي مناسبي براي فرار از شهر و آداب و رسوم آن بود. همه ساده و بي آلايش بودند، هيچ تزييني در آنها ديده نمي شد. ايوان کوچکي داشت و سايباني براي گريز از نور آفتاب. کمي بالاتر از زمين ساخت شده بود تا شن هاي داغ تابستاني باعث تاول در پا نشود. در آن باران سرد کلبه اي که رت يافته بود به نظر نمي آمد بتواند در مقابل باد هاي سخت مقاومت کند. ولي رت مي دانست که اين کلبه ها نسل اندر نسل بر جاي بوده اند و در آن آشپزخانه و اجاق هم براي پختن غذا وجود دارد. يعني همان چيزهايي که براي آن کشتي شکستگان لازم بود.

رت گفت: اسکارلت، آنچه که اتفاق افتاد ربطي به عشق نداشت، فقط جشن بود، جشني براي نجات پيداکردن. چنين جشني را بعد از هر جنگي هم مي بيني. مرداني که در جنگ کشته نشده اند خودشان را روي اولين زني که مي بينند، مي اندازند، فقط براي اينکه ثابت کنند که زنده اند. ولي اين دفعه درباره تو صدق مي کرد. تو از مرگ نجات پيدا کردي و مي بايد ثابت مي کردي که زنده اي، اين ربطي به عشق نداشت.

اسکارلت از نيش کلام او يکه خورد و احساس کرد نفسش دارد بند مي آيد.

ولي کلمات رت هنوز در گوشش بود. "عزيزم"، "زندگي من"، دوستت دارم." رت اين کلمات را صدها دفعه تکرار کرده بود. مهم نبود حالا چه مي گويد، رت او را دوست داشت. با تمام روحش اين را حس مي کرد و مي دانست که روحش به او دروغ نمي گويد.

او هنوز مي ترسيد که من واقعا دوستش نداشته باشم به همين دليل به روي خود نمي اورد.

به طرف او پيش رفت. " هرچي دلت مي خواهد بگو رت. ولي اين حقيقت را عوض نمي کند، من تو را دوست دارم و تو هم من را."

رت دست هاي اسکارلت را رها کرده بود و دور از او ايستاده بود. اين حرکتي ناخودآگاه بود که اسکارلت هرگز از او نديده بود.

" بله قسم به مسيح! تو را مي خواهم ديوانه توام مريض توام، تو مثل يک زهر توي خون من جريان داري اسکارلت روح من به خاطر تو بيمار شد. آدم هايي را مي شناسم که معتاد به ترياک، ديوانه ترياکند، من هم معتاد توام ديوانه توام. اعتياد به من هم سرايت کرده، ولي من فرار کردم. نمي خواهم دوباره ريسک کنم. نمي خواهم خودم را به خاطر تو نابود کنم."

خودش را نزديک آتش کشاند و روي زمين درغلتيد. پتو را محکم تر به خودش پيچيد. خسته بود، خيلي خسته وقتي رت برگشت ديگر اسکارلت

رمقي نداشت.

به خوابي عميق فرو رفته بود که بيشتربه اغماء شباهت داشت.

***

پزشک ارتشي که رت با خود از فورت مولتري آورده بود گفت: خستگي زياد و سرما. اين معجزه است که همسر شما تا حالا نمرده، اقاي باتلر. بگذاريد اميدوار باشيم که پاهايش فلج نخواهد شد. گردش خون ادامه دارد ولي ضعيف. توي آن پتو بپيچيدش تا به قرارگاه انتقالش بدهيم.

رت بدن سست و بي حال اسکارلت را بلند کرد.

" خوب حالا بگذاريد گروهبان کمک کند. خود شما هم وضع خوبي نداريد."

چشمان اسکارلت باز شد. لختي به مرداني که اونيفورم هاي آبي به تن دانتند نگاه کرد، بعد دوباره بسته شد. پزشک پلک او را کنار زد و چشمش را نگاه کرد. "بهتر است عجله کنيد. دارد از دست مي رود."

***

صداي زني با لحن آمرانه ولي مهربان به گوش رسيد: اين را بخور عزيزم." اسکارلت اطاعت کرد و دهانش را گشود.

" چه دختر خوبي. حالا يک قاشق ديگر. نه، نه، نه، اصلا دلم نمي خواهد يک همچين صورت در هم رفته اي را ببينم. مگر نمي داني کسي که اين قيافه رابه خودش بگيرد. چه کارش مي کنند؟ چوبش مي زنند. فهميدي حالا ان وقت دختر خوشگل و کوچولويي مثل تو چرا بايد اين قدر زشت جلوه کند؟ آفرين اين طور بهتر است، حالا دهانت را باز کن. بيشتر. اگر يک هفته هم طول بکشد تو بايد اين دوا را بخوري، و اين شير داغ را خوب، يالا بره کوچولو. کمي شکر هم به اش زدم."

نه اين صداي مامي نيست. خيلي شبيه اوست ولي صداي او نيست. ازکنار چشم هاي بسته اسکارلت قطرات اشک بيرون ريخت. براي لحظه اي فکر کرده بود که در خانه است در تارا با مامي و نوازش هاي او. سعي کرد چشم هايش را باز کند. سعي کرد خوب ببيند. زن سياهي رويش خم شده و لبخند مي زد. لبخند او خيلي دلچسب و زيبا بود، موقرانه، دلسوزانه، عاشقانه، دوستانه، حکيمانه و صبورانه. لب هاي اسکارلت هم در جواب او با لبخند آرامي گشوده شد.

" خوب خوب، همان طور که من گفته بودم. چيزي که اين دختر کوچولو احتياج دارد، يک آجر گرم و ضماد خردل روي پشتش و ماساژ گرم و نرم ربه کا ، براي اينکه سرما ازاستخوان هاي او بيرون برود يک ليوان شير گرم و دعا به درگاه عيسي مسيح براي شفاي زودتر، وقتي داشتم ماساژت مي دادم با عيسي نسيح صحبت کردم و او هم تو را شفا داد، خودم مي دانستم شفايت مي دهد. به اش گفتم آخر سرور من اينکه ديگر کاري ندارد، اينکه مثل لازاروس نيست، اين فقط يک دخترکوچولو است که حالش خوب نيست. فکر نمي کنم يک دقيقه هم برايت زحمت داشت باشد. نگاهي به او بنداز و حالش را خوب کن.

او هم نگاهش را انداخت إين طرف و تو را خوب کرد. حالا من هم تصميم دارم ازش تشکرکنم. تو هم به زودي شيرت را تمام مي کني. يالا عزيزم، دو قاشق شکر هم تويش ريختم. بخورش. تو که نمي خواهي عيسي مسيح منتظر ربه کا بماند آن هم براي يک تشکر ساده؟ چنين کاري توي بهشت اصلا رسم نيست."

اسکارلت ليوان را سرکشيد. شير آميخته به شکر بهترين طعمي بود که در لحظه مي چشيد، هفته ها بود که چنين طعمي را احساس نکرده بود. بعد سبيلي را که شير پشت لبش گذاشته بود با پشت دست پاک کرد. "من خيلي گرسنه ام ربکا. چيزي براي خوردن داري؟" زن بزرگ و سياه سرش را تکان داد و گفت: يک لحظه صبر کن. بعد دست هايش را بر هم گذاشت و به دعا کردن مشغول شد. لبانش تکان مي خورد و خود را به عقب و جلو تکان مي داد و با اشاره از سرور خود تشکر مي کرد.

وقتي دعا خواندن را تمام کرد، پتو را روي شانه هاي اسکارلت کشيد و دو طرفش را زير شانه هاي او قرار داد. اسکارلت در خواب بود. دارويي که در شير ريخته شده بود خواب آور بود.

اسکارلت در خواب تکان مي خورد و وقتي پتو را پس مي زد ربه کا دوباره آن را درست مي کرد و پيشانيشي را مي مايد تا چهره اش ارام مي شد و خطوط گره خورده آن از ميان مي رفت.

خاطرات تلخ و ترسناک مرتب بر او هجوم مي آورد.گرسنگي و نااميدي هاي بي پايان در روز هاي طولاني ووحشتناک تارا وسربازان يانکي که داشتند به آتلانتا نزديک مي شدند و به تارا مي رسيدند. مي ديد که دارند به پنجره اتاق او مي رسند، او را لمس مي کنند و مي خواهند به زور پاهايش را از هم باز کنند. خون در اتاق هاي تارا موج مي زد، به حرکت در مي آمد، متلاطم مي شد و موج هاي بزرگ قرمز آن، بالا و بالاتر مي رفتند و اسکارلت در حالي که جيغ مي زد آن امواج کوه پيکر را مي ديد که دارند بر سرش فرود مي آيند و سرما با درخت هاي يخ زده و گل هاي لرزان و صدف هاي يخي. وقتي فرياد مي رد: رت، رت، رت، رت برگرد.

حتي صداي خودش را نمي شنيد. از لب هاي يخ زده اش که مي جنبيد، هيچ صدايي بر نمي خاست. مادرش در روياهاي او حضور داشت. اسکارلت عطر شاه پسند را حس مي کرد ولي الن اصلا حرف نمي زد. جرالد اوهارا از يک نرده پريد و بعد نرده ديگر، نرده ديگر و نرده ديگر تا بينهايت. روي اسب سفيد و درخشاني نشسته بود و آواز مي خواند، اسب هم با صداي انساني با او مي خواند، آوازي درباره اسکارلت توي درشکه روباز. صداها عوض شد. حالا زن ها مي خواندند و بعد ديگر سکوت. اسکارلت ديگر نمي توانست بفهمد که آنان چه مي گويند.

لب هاي خشکش را ليسيد و چشم هايش را باز کرد. اوه، اين خود ملاني است. چقدر ترسيده. "چيزي نيست عزيزم، نترس ديگر تمام شده،او مرده، من کشتمش. ربه کا گفت: دارد کابوس مي بيند.

" کابوس ها ديگر تمام شد اسکارلت. دکتر گفت خطر رفع شده، حالت بهتر مي شود." چشم هاي سياه آن هامپتون مشتاقانه او را مي نگريست.

چهره الينور باتلر روي بستر او ظاهر شد. " آمديم تو را ببريم خانه عزيزم." اسکارلت شکايت مي کرد: اوه نه خواهش مي کنم. من خودم مي توانم راه بروم. ربه کا با دست آهسته به شانه او نواخت و صندلي چرخدار را هل داد و به جاده اي که با صدف هاي کوچک پوشانده شده بود وارد شد. اسکارلت باز هم غر مي زد. " احساس حماقت مي کنم، اين جوري احساس حماقت مي کنم." سرش درد مي کرد درد هر لحظه ضربه اي بزرگ به سرش مي نواخت. توفان تمام شده بود و هواي ماه فوريه جريان داشت، باد مي وزيد و رطوبت را با خود مي برد. لااقل ميس الينور شنل پوست خز مرا با خودش آورده. با خودش فکر کرد اگر قبلا هم مي گذاشتند اين شنل را بپوشم چقدر خوب مي شد.

" رت کجاست؟ چرا نيامده که مرا به خانه ببرد؟"

خانم باتلر با لحن محکمي گفت: من نگذاشتم بياد بيرون. دنبال دکتر فرستادم و به مانيکو گفتم فورا او را به رختخواب ببر. از سرما کبود شده بود.

آن سرش را کنار گوش اسکارلت گذاشت و گفت: وقتي توفان شروع شد خانم باتلر خيلي ناراحت بود، همه به سرعت به لنگرگاه آمديم ولي به ما گفتند قايق برنگشته. خانم باتلر نزديک بود ديوانه شود شک دارم که تمام بعدازظهر را حتي يک لحظه هم نشسته باشد. همش قدم مي زد و بيرون را نگاه مي کرد. افکار اسکارلت پريشان بود. با خودش فکر مي کرد در زير سقف راحت و گرم چقدر براي آن هامپتون اسان است که از اين حرف ها بزند. اگر جاي من بود، اگر يخ مي زد، اگرمرگ را در يک قدمي خود مي ديد چه مي کرد؟

الينور به ربه کا گفت: پسر من گفت شما واقعا معجزه کرديد. نمي دانم چطور بايد از شما تشکر کنيم.

" من که کاري نکردم. عيسي مسيح کرد، من فقط باهاش حرف زدم وگفتم اينکه براي تو کار مشکلي نيست. اينکه لازاروس نيست..."

وقتي ربه کا داستان خودش را براي خانم باتلر تکرار مي کرد، آن هامپتون هم به سوالات اسکارلت جواب مي داد. رت منتظر شده بود تا از حال اسکارلت مطلع شود وقتي دکتر به او گفته که ديگر خطر رفع شده فورا به چارلزتون آمد تا مادرش را از نگراني در آورد. "همه ما تکان خورديم وقتي ديديم يک سرباز يانکي دم در خانه ايستاده." بعد آن هامپتون خنديد. " او لباس يکي از گروهبان ها را قرض گرفته بود."

اسکارلت ديگر قبول نکرد که روي صندلي چرخدار بنشيند. اصرار مي کرد که مي تواند راه برود. ولي وقتي به خانه رسيدند آنقدر خسته بود که اجازه داد " آن" او را در بالا رفتن از پله ها کمک کند. بعد از اينکه سوپ داغ نخود و ذرت را سر کشيد دوباره به خواب عميقي فرو رفت.

اين بار ديگر از کابوس خبري نبود. او در بستر آشنا و نرم و گرم خود آرميده بود و مي دانست که رت هم نزديک اوست، فقط چند قدم با او فاصله دارد. چهارده ساعت خوابيد.

به محض اينکه بيدار شد گل هاي بالاي سرش را ديد. گل هاي باغ خانه. کنار آنها پاکتي ديده مي شد. اسکارلت با اشتياق آن را برداشت و گشود. روي کاغذ کرم رنگ دست خطي با مرکب سياه ديده مي شد.

" در مورد حادثه اي که ديروز اتفاق افتاد چيزي ندارم بگويم به جز اينکه زندگي تو را به خطر انداختم، متاسفم و خجالت مي کشم."

اسکارلت از خوشحالي به خودش حرکتي داد.

" جرات و شهامت تو واقعا در حد يک قهرمان بود و من هميشه تو را با احترام و ستايش ياد مي کنم.

آنچه را که بعد از اين واقعه وحشتناک اتفاق افتاد با تاسف به ياد مي آورم. چيزهايي به تو گفتم که هيچ مردي به هيچ زني نمي گويد. از رفتار خودم شرم دارم.

ولي با همه اينها واقعيت را نمي توانم انکار کنم. من نمي خواهم و نبايد ديگر تو را ببينم.

همان طور که قبلا توافق کرديم تو مي تواني تا ماه آوريل پيش مادرم بماني. واقعا اميدوارم که تو غير از اين کاري نکني براي اينکه هرگز به لاندينگ يا چارلزتون باز نخواهم گشت مگر اينکه تو به آتلانتا رفته باشي. سعي نکن مرا پيدا کني، چون نمي تواني.

پولي را که قول داده بودم به زودي توسط عمو هنري هاميلتون حواله خواهم کرد.

خواهش مي کنم عذرخواهي قلبي مرا براي آنچه که در زندگي مشتر کمان کردم بپذير. منظوري نداشتم. برايت آ ينده اي پر از شادي آرزو مي کنم.

رت "

اسکارلت به نامه خيره شد. اول تکان خورد و بعد خشمگين شد.

نامه را در هر دو دست گرفت و پاره کرد و همچنان که ان را تکه تکه مي کرد با خودش حرف مي زد: اين دفعه هم نمي تواني، رت باتلر. آن دفعه هم در آتلانتا از دستم فرارکردي، ولي بعد با من عشق بازي کردي و من منتظر شدم. عشقت را در خودم حفظ کردم تا تو برگردي. حالا من خيلي چيزها بيشتر از آن موقع ياد گرفتم. خيلي خوب مي دانم که نمي تواني مرا از فکرت بيرون بندازي. هر چقدر هم سعي کني باز هم نمي تواني. نمي تواني بدون من زندگي کني. هيچ مردي نمي تواند با زني آنطور که تو با من عشق بازي کردي، عشق بازي کند و بعد براي هميشه ترکش کند. بر مي گردي همان طور که اين دفعه برگشتي، ديگر من دنبالت نمي آيم. ديگر مرا در انتظار خودت نمي بيني تو خودت مي آيي با پاي خودت مي آيي و من را پيدا مي کني. هر جا که باشم.

صداي زنگ کليساي سنت مايکل بلند شد... شش... هفت... هشت... نه...

ده. باز هم روز يکشنبه. روزهاي يکشنبه ساعت ده به کليسا مي رفت. ولي نه امروز.کارهاي واجب تري داشت.

از رختخواب بيرون آمد و به طرف طناب زنگ دويد پانسي بهتر است زود تر بياد. بايد وسايلم را جمع کنم و به قطارآگوستا برسم. به خانه بر مي گردم. بايد مطمئن شوم ترتيب دريافت پول مرا داده است. آن وقت فورا به تارا مي روم.

ولي هنوز که پول را نگرفته ام.

" صبح بخير ميس اسکارلت. چه خوب است که شما را بعد از آن حادثه بد اين طور سرحال مي بينم."

" وراجي نکن، چمدان ها را بيار." بعد اسکارلت لحظه اي سکوت کرد گويي به دوردست ها مي انديشيد.

" مي خواهم بروم به ساوانا. تولد پدربزرگم است."

خاله خانم ها را در ايستگاه راه آهن ملاقات مي کرد. ساعت دوازده و ده دقيقه

ترن ايستگاه را به سوي ماوانا ترک مي کرد. فردا مادر مقدس را مي ديد و او را مجبور مي کرد که با اسقف صحبت کند. رفتن به آتلانتا بدون اينکه تارا کاملا در اختيارش باشد ثمري نداشت.

به پانسي گفت: اين لباس نفرت انگيز را نمي خواهم. برو آ نهايي را که با خودم آوردم بياور. هرچي دلم بخواهد مي پوشم. دلم مي خواهد احساس

خوشحالي کنم.

رزماري گفت: در تعجب هستم که اين همه اضطراب براي چي بود. بعد با کنجکاوي به لباس آخرين مدل اسکارلت نگاه کرد. " راستي در مهماني هم شرکت مي کني؟ ماما مي گفت احتمالا تو در تمام راه خواب هستي."

" ميس الينورکجاست. مي خواهم از او خداحافظي کنم."

" رفته کليسا. چرا برايش يادداشت نمي گذاري؟ اگر دلت مي خواهد من هم مي توانم پيغامت را بدم."

اسکارلت به ساعت نگاه کرد. وقت زيادي نداشت. کالسکه دم در بود. با سرعت به کتابخانه دويد و قلم وکاغذي برداشت. چه بنويسد؟

مانيگو آمد و گفت: کالسکه حاضره ميسوس رت.

اسکارلت چند جمله نوشت که مجبور است براي شرکت در جشن تولد پدربزرگ برود و متاسف است که ميس الينور را نديده و نتوانسته از او خداحافظي کند. رت همه چيز را توضيح مي دهد و بعد اضافه کرد: دوستتان دارم.

پانسي پيوسته غر مي زد: ميس اسکارلت.

اسکارلت نامه را در پاکت گذاشت و درش را بست و به رزماري گفت: لطفا اين را بده به ماما. بايد عجله کنم، خداحافظ.

خواهر رت گفت: خداحافظ اسکارلت.

در آستانه در ايستاد، اسکارلت و مستخدم با چمدان ها را ديد که به خيابان رسيدند و سوار کالسکه شدند. رت وقتي شب گذشته رفت، چنين تشريفاتي نداشت. رزماري از او خواسته بود نرود چون هنوز حالش مساعد نبود. ولي رت او را بوسيده بود و از خانه خارج شده بود و قدم در تاريکي گذاشته بود. براي رزماري مشکل نبود که حس کند اسکارلت چطور رت را دور انداخته است.

با حرکتي پر از لذت، رزماري کبريتي آتش زد و يادداشت اسکارلت را سوزاند و با صداي بلندي گفت: از شرش خلاص شديم.

زندگي نو

33

وقتي درشکه جلوي خانه پدربزرگ روبيلارد توقف کرد اسکارلت از خوشحالي دست هايش را بر هم کوفت. خانه صورتي رنگ بود، همان طور که ميس الينور تعريف کرده بود. فکر مي کرد که من قبلا نديده بودم. دفعه پيش که اينجا بودم خودم متوجه رنگ خانه شده بودم. خوب اين مال خيلي وقت پيش بود.

با عجله از پله هاي کوتاه و آهني کالسکه پايين رفت و به طرف در خانه دويد. خاله خانم ها مي توانستند مواظب چمدان ها باشند تا آنها را با احتياط پايين بگذارند. اسکارلت براي ديدن خانه کنجکاوي زيادي داشت.

بله، همه جا صورتي بود، صورتي، سفيد و طلايي. ديوار ها صورتي بودند و همين طور روکش صندلي ها و پرده ها. ستون ها کنده کاري شده بودند و رنگ سفيد داشتند. همه چيز با نور خيره کننده اي مي درخشيد. همه چيز کامل بود، مثل خانه هاي چارلزتون يا آتلانتا اثر کهنگي و فرسودگي در آنجا ديده نمي شد.

وقتي رت دنبال او مي آمد چنين فضاي کاملي را مي ديد و متوجه مي شد که خانواده او هم مثل خودش دقيق و خوش سليقه هستند.

و همين طور هم ثروتمند. چشمانش همه جا مي گشت و قيمت اثاثيه و لوازم اتاق نشيمن را همان طور که در آستانه در ايستاده بود حدس مي زد. آه او هم مي توانست ديوارهاي تارا را رنگ کند و گوشه هاي سقف را با پوشش طلايي آرايش دهد.

دندان گرد پير! بعد از جنگ حتي يک پني هم براي من نفرستاد و حتي به دختران خودش هم کمک نکرد.

اسکارلت آماده جنگ بود. خاله خانم ها از پدرشان سخت مي ترسيدند ولي او اصلا نمي ترسيد. تنهايي ترس آوري که در آتلانتا ديده بود او را ضعيف و ترسو کرده بود و با اشتياق به جانب چارلزتون رانده بود. ولي حالا زندگي اش در دست خودش بود، حس مي کرد بدنش به اهتزاز در آمده و نيرو گرفته است. نه بشر و نه غير بشر، هيچ کدام نمي توانستند او را ناراحت کنند، عذاب دهند. رت او را دوست داشت و او اينک خود را ملکه جهان مي دانست. با آرامش و سردي کلاهش را برداشت و شنل خزش را در آورد و روي کنسول مرمري سرسرا انداخت و بعد به در آوردن دستکش هاي سبزش مشغول شد. مي ديد که خاله هايش چطور به او خيره شده اند. قبلا هم فراوان اين کار را کرده بودند. اما اسکارلت خوشحال بود که به جاي آن لباس هاي احمقانه، کهنه و از مد افتاده لباس سفر آخرين مدل خود را به رنگ سبز و قهوه اي پوشيده است. بعد شال گردن توري سبزرنگش را که صورت او را بسيار درخشان ،نشان مي داد باز کرد. " پانسي اثاثيه را ببر و آنها را توي قشنگ ترين اتاق خوابي که پيدا کردي بگذار. چرا همين طور ايستاده اي، کسي نمي خواهد تو را کتک بزند يالا ديگر."

" اسکارلت تو نمي تواني..."

" اسکارلت. بايد منتظر باشي..." خاله ها دستپاچه شده بودند.

" اگر پدربزرگ هم بيايد که ما را ببيند باز هم بايد همين کار را بکنيم، باز هم بايد اثاثيه مان را ببريم بالا. واقعا تعجب مي کنم خاله اولالي شما و خاله پولين اينجا بزرگ شديد چطور نمي توانيد تو خانه خودتان آزاد باشيد. مگر اينجا خانه شما نيست؟"

حرکات و حرف هاي اسکارلت جسورانه به نظر مي رسيد ولي صداي کلفتي را که داد مي زد "جروم" شنيد و احساس کرد کف دست هايش عرق کرده است. ناگهان يادش آمد که پدربزرگش چشم هايي داشت که مستقيما نگاه مي کرد به طوري که آدم آرزو داشت از کنارش فرار کند و از هجوم نگاه خيره او دور شود. در انتهاي راهرو دري باز شد و مستخدم سياهي بيرون آمد و به اسکارلت و خاله ها اشاره کرد. اسکارلت اجازه داد اولالي و پولين جلو بروند. اتاق خواب فضاي بزرگي بود که قبلا اتاق نشيمن محسوب مي شد. اثاثيه زيادي در آن به چشم مي خورد. تمام ميز ها و صندلي هاي اتاق نشيمن هنوز در آن ديده مي شد، به علاوه چهار تختخواب بزرگ هم در آن گذاشته بودند. در گوشه اي از اتاق پرچم فرانسه ديده مي شد. در کنار آن نيم تنه اي بدون سر ملبس به لباس افسري يي پر روبيلارد قرار داشت. تمام مدال ها و نشان هاي او نيز روي سينه اش ديده مي شد. اين لباس را روبيلارد وقتي جوان بود و در ارتش ناپلئون خدمت مي کرد مي پوشيد. يي پر روبيلارد پير در تختخواب بود و به بالش هاي بزرگي تکيه کرده و به ميهمانان خود مي نگريست.

واي، چقدر چروکيده و شکسته شده، مثل اينکه ديگر وجود ندارد. او مرد درشت هيکلي بود ولي کاملا درآن تختخواب بزرگ فرو رفت. حالا ديگر چيزي جز پوست و استخوان از او باقي نمانده.

اسکارلت گفت: سلام پدربزرگ. آمدم شما را ببينم و تولدتان را تبريک بگويم. من اسکارلتم، دختر الن.

پيرمرد گفت: من هنوز حواسم را از دست نداده ام دختر. صدايش برعکس جسه اش قوي بود. " ولي تو مثل اينکه حاليت نيست. توي اين خانه جوان ها حق حرف زدن ندارد، مگر اينکه سوالي از آنها بشود."

اسکارلت به خودش نهيب زد و ساکت ماند. من که بچه نيستم: اين جوري با من حرف مي زنه. تو بايد با هر کي که به ديدنت مي آيد با ادب رفتار کني. تعجبي نداشت که ماما خوشحال بود از اينکه پاپا او را از خانه خودش دور کرد! يي پر روبيلارد با غرغر به زبان فرانسه به دخترانش گفت: شما، دختران من، اين رسم که هنوز يادتان نرفته؟

اولالي و پولين هر دو به طرف بستر پيرمرد هجوم بردند و با هم شروع به صحبت کردند.

خداي من اينها دارند فرانسه حرف مي زنند؟ اصلا من اينجا چکار مي کنم؟ اسکارلت روي نيمکت بزرگ و پهن طلايي رنگ ولو شد، آرزو مي کرد جاي ديگري بود هر جا بهتر است رت هرچه زود تر دنبالم بيايد و گرنه من در اين خانه ديوانه مي شوم.

بيرون هوا داشت تاريک مي شد و گوشدهاي بي نور اتاق اسرار آميز جلوه مي کرد. به نظر مي آمد سرباز کله شق مي خواهد از جايش برخيزد. اسکارلت انگشتان سردش را به ستون فقراتش گذاشت و به خودش نهيب زد که ديوانگي نکند. اما وقتي مستخدم سياه پوست و زن سياه و تنومند ديگري چراغ آوردند، خوشحال شد. پرده ها را کشدند و جروم چراغ هاي گاز روي ديوار را روشن کرد و از اسکارلت خواهش کرد که اجازه دهد به پشت نيمکت برود و چراغ را روشن کند.

وقتي از جايش بلند شد ديد که پدربزرگ دارد او را نگاه مي کند، رويش را برگرداند و خود را با تابلوي بزرگي که قاب طلايي داشت روبه رو ديد. جروم چراغ هاي روي آن ديوار را روشن کرد و تابلو جلوه اي خيره کننده يافت.

آن تابلو تصوير مادربزرگش را نشان مي داد.

اسکارلت فورا او را از روي تابلويي که در تارا داشتند شناخت. ولي اين يکي خيلي فرق داشت. گيسوان سولانج روبيلارد آنطور که در تابلوي تارا روي سرش جمع شده بود ديده نمي شد. مثل يک ابر بزرگ روي سرش قرار داشت و تا بازو ها و آرنجش مي رسيد. فقط يک سنجاق سر مرواريد روي آن ديده مي شد. بيني خوش حالت و باريکش همان بود. ولي لب هايش گويي مي خواست تازه به لبخندي باز شود.از چشم هاي سياه با نگاهي پر از خنده به اسکارلت مي نگريست. اسکارلت در آن نگاه مغناطيسي يافت که در نگاه هيچ کس نديده بود. دراين تابلو جوان تر به نظر مي رسيد، ولي مطمئنا چهره يک زن را داشت نه دختر. سينه هاي گرد و برجسته اش که زير لباس ابريشم سفيدي قرار داشت درست شبيه تابلوي تارا بود. سفيدي سينه ها و سرخي نوک آنها تقريبا از زير لباس حس مي شد. اسکارلت احساس شرمندگي کرد. بله، مادربزرگ روبيلارد اصلا به بانوان محترم شباهت نداشت، اسکارلت چنين مي انديشيد. ناخودآگاه از اينکه خودش هم اين طور باشد چندشش شد.

بي اختيار به ياد آورد که چطور در آغوش رت جاي گرفته بود و چطور دست هاي گرسنه رت روي بدن او مي لغزيد. مادربزرگ هم بايد همين گرسنگي را احساس کرده باشد. همان سرمستي را که اينک در نگاه و لبخندش هم مشاهده مي شد. آنچه را که من حس مي کنم نمي تواند اشتباه باشد. آيا اشتباه بود؟ آيا بي شرمي و بي حيايي در خون او جريان داشت؟ آيا از اين زن که حالا در تابلو ايستاده و او را تماشا مي کند به او منتقل شده بود؟ اسکارلت مثل آدم هاي افسون شده به تصوير آن زن خيره شده بود.

پولين آهسته در گوش او زمزمه کرد: اسکارلت، پدر مي خواهد که ما ديگر برويم. يواش به اش شب بخير بگو و با من بيا.

شام، غذاي مختصري خوردند. به قول اسکارلت حتي براي پرندگاني که در بشقاب غذاخوري آنها نقاشي شده بود کافي به نظر نمي رسيد. اولالي با صداي آهسته اي توضيح داد: به خاطر اين است که آشپز گرفتار است دارد ترتيب غذاي جشن تولد پدر را مي دهد.

اسکارلت با صداي بلند مي پرسيد: چهار روز جلوتر؟ بعد بلندتر اضافه کرد: مگر چه کار دارد مي کند؟ منتظر نشسته تا جوجه ها بزرگ شوند؟ بعد با خودش غرغر کرد، خداي من حتما تا روز پنج شنبه اگر اين طور غذا مي خورد، او هم منل پدربزرگ روبيلارد پوست و استخوان مي شد.

وقتي همه خوابيدند و سکوت همه جا را گرفت، اسکارلت از جاي برخاست و بدون سرو صدا آشپزخانه را پيدا کرد و مقداري نان و کره از گنجه برداشت و خورد. با خودش گفت، بگذار مستخدم ها گرسنه بمانند، خوشحال بود از اينکه حدسش درست است. يي پر روبيلارد پير دخترانش را گرسنه نگه مي دارد تا بتواند وفاداري آنها را براي خود حفظ کند ولي مستخدمين اگر شکمشان سير نباشد يک لحظه هم در آن خانه نمي مانند.

صبح روز بعد اسکارلت به جروم دستور داد تا برايش تخم مرغ، گوشت سرخ کرده و بيسکويت بياورد. بعد اضافه کرد: يک عالمه توي آشپزخانه ديدم. لحظه اي بعد مستخدم هرچه را که خواسته بود آورد. اين کار باعث مي شد تواضع بي دليلي را که شب گذشته به خودش هموار کرده بود جبران کند و کمي راحت شود. من اصلا نمي توانم زير بار اين چيزها بروم. اين دليل نمي شود که چون، اولالي و پولين مثل برگ درخت به خودشان مي لرزند، من هم بتسرم. ديگر تکرار نخواهد شد.

خوشحال بود که با مستخدمين بهتر از پدربزرگ مي توانست کنار بيايد.

مي ديد که جروم هم ناراضي است و همين او را بيشتر راضي مي کرد. مدت ها بود که در مقابل کسي کوتاه نيامده بود و دوست داشت هميشه برنده باشد.

به جروم گفت: خانم هاي پير هم گوشت و تخم مرغ مي خورند، اين کره هم که آورده اي براي بيسکويت من کافي نيست.

جروم ماجرا را به مستخدمين ديگر خبر داد. مستخدمين هم رفتار او را توهين به خود تلقي کردند، نه به خاطر اينکه کارشان بيشتر مي شد! در واقع اسکارلت صبحانه اي را مي خواست که خود آنها مي خوردند. نه چيزي که آ نها را ناراضي کرده بود جواني و شور و نشاط و نيروي او بود. او آرامش و سکوت معبد وار آن خانه را به هم ريخته بود، جو را نا آرام کرده بود. مستخدمين فقط اميدوار بودند که او هرچه زود تر خانه را ترک کند و ديگر به آنها فرمان ندهد و امر و نهي نکند.

بعد از صبحانه اولالي و پولين تمام اتاق هاي طبقه پايين را به او نشان دادند و درباره مهماني هايي که خودشان شاهد و ناظر بودند صحبت کردند. توي صحبت هم مي دويدند و حرف يکديگر را تصحيح مي کردند و طبق معمول درباره گذشته با هم يکي به دو داشتند،. اسکارلت در مقابل تابلوي سه دختر کوچک ايستاد و سعي کرد مادر خود را آن طور که به ياد مي آورد در ميان آنها شناسايي کند.اسکارلت در چارلزتون احاس تنهايي مي کرد. در ميان مردمي که همه با ازدواج هاي تو در تو با هم فاميل شده بودند، احاس جدايي و غم مي کرد. چقدر خوب بود که حالا در خانه اي است که مادرش در آنجا متولد شده و پرورش يافته بود. چقدر خوب بود که خود را در شهري مي ديد که خود جزيي از بافت آن به شمار مي رفت.

به خاله خانم ها گفت: شما بايد در ساوانا يک ميليون پسرعمو و دختر عمو داشت باشيد. از آنها برايم بگوييد. مي توانم آنها را ببينم؟ آنها قوم و خويش من هستند.

پولين و اولالي به هم نگاه کردند، پسرعمو و دختر عمو؟ در ساوانا پرودوم ها بودند، فاميل مادرشان. اما فقط يک جنتلمن پير در ميان فاميل آنها بود که در ساوانا زندگي مي کرد، اوهم شوهرخاله آنها بود. بقيه فاميل سال ها پيش به نيواورلئان مهاجرت کرده بودند. پولين گفت: همه آنهايي که در نيواورلئان زندگي مي کردند فرانسه حرف مي زنند. مثل روبيلاردها، آنها هم فقط يک فاميل بودند، کسي را نداشتند. يک خانواده به حساب مي آيند.

پولين ادامه داد: پدر، پسرعموهاي خودش را در فرانسه از دست داد. همين طور، دو برادرش را. او تنها فرد خانواده خودش بود که به آمريکا آمد.

اولالي صحبت او را قطع کرد: ما دوستان زيادي در ساوانا داريم اسکارلت. تو آنها را خواهي ديد. اگر پدر نخواهد که ما در خانه بمانيم، مي توانيم به ملاقاتشان برويم.

اسکارلت فورا گفت: ولي من ساعت سه بايد برگردم.

او نمي خواست وقتي رت مي آيد در خانه نباشد. و از طرف ديگر مايل نبود سر و وضعش نامرتب باشد. تصميم داشت تا آنجا که مي تواند زيبا جلوه کند. قبل از اينکه قطار چارلزتون برسد به وقت زيادي براي حمام کردن و لباس پوشيدن نياز داشت.

ولي رت نيامد. هنگامي که اسکارلت به آرامي از روي نيمکت باغ پشت منزل بلند شد احساس کرد که تا مغز استخوانش يخ کرده است. دعوت خاله هايش را براي رفتن به يک کنسرت رد کرده بود. اگر قرار بود که حرف هاي آن پيرزن هاي وراج مثل صبح خستهکننده باشد، اصلا تحملش را نداشت به همين دليل فکر کرد بهتر است وقتش را به تنهايي در خانه صرف کند و به کنسرت نرود. ولي نگاه خشک پدربزرگ که ده دقيقه قبل از شام آمده بود که با آنها غذا بخورد تصميم او را عوض کرد. تحت هر چيز ديگر جز تنها ماندن با پدربزرگ روبيلارد آسان تر بود.

***

خواهران تلفير و ماري ومارگارت از شخميت هاي فرهني ساوانا به شمار مي رفتند و شهرتي داشتند. برنامه موسيقي آنها غير از چيزي بود که اسکارلت مي شناخت. آنها آواز مي خواندند و فضل وکمال خود را به همراهي بانواني که پيانو مي نواختند نثار مردم ساوانا مي کردند. در ساوانا واجب بود که بانوان کمي آواز بخوانند، يا کمي پيانو بزنند يا کمي نقاشي کنند، کمي گل دوزي و سوزن دوزي بداننذ. در خانه تلفيرها واقع در ميدان سنت جيمز اوضاع فرق مي کرد، چيزي بيشتر از "يک کمي" بود، خواهران تلفير کار را جدي تر گرفته بودند. در دو اتاق تو در تو پذيرايي چند رديف صندلي ديده مي شد و در انتهاي اتاق که انحناي کوچکي داشت يک پيانو و يک هارپ و شش صندلي که در جلوي آن پايه هاي نت قرار داشت به چشم مي خورد. صحنه نشان مي داد که مساله جدي است و برنامه مفصلي اجرا خواهد شد. اسکارلت همه چيز را فورا از نظر گذراند. دو اتاق پذيرايي تو در توي باتلرها هم مي توانست به اساني به همين شکل در آيد و آن وقت چيزي متفاوت با ديگر خانه هاي چارلزتون مي شد. و آنگاه او مي توانست يک مهماندار زيبا و مشهور جلوه کند. محققا مثل خواهران پير تلفير امل جلوه نمي کرد و مانند زنان جوان ساوانا شلخته به نظر نمي رسيد. چرا مردم جنوب فکر مي کردند که اگر خود را فقير جلوه دهند و لباس هاي وصله کرده بپوشند احترامشان بيشتر خواهد شد؟

کوارتت زهي او را آزار داد. با خودش فکر مي کرد که نوازنده هارپ اصلا تصميم ندارد نواختن را پايان دهد. اما از خواننده ها خوشش آمد، اگرچه هرگز به اپرا نرفته بود، شنيده بود که در اپرا زن و مرد با هم مي خوانند ولي آن شب زن ها ها هم مي خواندند و خواننده مرد هم برنامه خود را داشت. بعد از اينکه آوازهايي به زبان خارجي خوانده شد نوبت به ترانه هايي رسيد که او مي شناخت. مردي که آهنگ "زيباي رويايي" را خواند صداي گرمي داشت. و هنگامي که آهنگ "به ارين برگرد ماوورين، ماوورين" را آغاز کرد سراپا احساس بود. اسکارلت پيش خود اعتراف کرد که حتي از جرالد اوهارا که در حال ميگساري صداي خوبي داشت بهتر مي خواند.

تعجب مي کنم که پاپا چطور اين کار را مي کرد؟ چطور اين همه شعر را از حفظ داشت؟ به ياد حرکات پدرش در هنگام آواز خواندن افتاد و تقريبا مثل بچه ها بلند خنديد. پاپا با صداي بلند مي خواند و از خودش هم چيزهايي به شعر اضافه مي کرد. يادش آمد که ازاو مي خواست آهنگ "پگي توي درشکه روباز" را بخواند، همان طور که از رت خواست بود.

مردم و موسيقي از نظرش محو شد صداي رت را شنيد که آواز مي خواند و هر لحظه بلند تر. مي ديد که رت دستش را دور کمر او حلقه کرده و او را به خود چسبانده تا گرم شود. اين دفعه او دنبال من خواهد آمد. ديگر نوبت من است. وقتي به آهنگ "رگه هاي نقره در طلا" گوش مي داد لبخند مي زد.

***

روز بعد تلگرافي براي عمو هنري مخابره کرد و آدرس جديد خود را در ساوانا داد. مردد بود. ولي بالاخره اين سوال را هم اضافه کرد: آيا رت برايم پول فرستاده است؟

اگر مي خواست بازي را ادامه دهد و ديگر براي مخارج خانه او در خيابان پيچ تري پولي حواله نکند چه مي شد؟ نه، محققا او چنين کاري نمي کرد، درست برعکس در نامه اش گفته بود که نيم ميليون را حواله خواهد کرد.

وقتي آن چيز هاي وحشتناک را در نامه اش نوشت، دروغ مي گفت، لاف مي زد. اين چيزها اصلا حقيقت ندارد. اين حرف ها براي او مثل ترياک است همان طور که خودش مي گفت. رت بدون او نمي تواند کاري بکند. به جستجوي او خواهد آمد اين درست است که سخت تر از مردان ديگر غرورش را زير پا مي گذارد ولي بالاخره خواهد آمد. او مجبور است بيايد. بدون او نمي تواند زندگي کند. به خصوص بعد از آنچه که در ساحل پيش آمد...

اسکارلت بي حسي گرمي را در بدنش احساس کرد، آرام مي خزيد و تمام تن او را در خود فرو مي برد. به زحمت توانست تشخيص دهد که در کجاست. پول تلگراف را داد و وقتي مامور تلگراف آدرس صومعه خواهران روحاني را مي داد، حواسش را کاملا جمع کرد. بعد آن چنان تند قدم برداشت که پانسي براي رسيدن به او مجبور بود بدود. حالا که به انتظار رت نشسته بود وقت کافي داشت که به ملاقات مادر مقدس برود و او را وادار کند که در مورد انتقال اجاره سهم صومعه در تارا به او با اسقف مشورت نمايد

عمارت صومعه خواهران روحاني در ساوانا ساختمان سفيدرنگي بود که بالاي تمام درهايش صليبي نصب کرده بودند. دور تا دور آن نرده هاي آهني

داشت و سردر آن صليبي بزرگ و آهني ديده مي شد. قدم هاي تند اسکارلت آرام شد و بعد ايستاد. ساختمان اين صومعه با ساختمان زيباي صومعه چارلزتون تفاوت زيادي داشت.

" چرا نمي رويم تو ميس اسکارلت؟"

صداي پانسي لرزش به خصوصي داشت، از بس که دنبال اسکارلت دويده بود خسته شده بود.

" بهتر است همين جا منتظر بشوم. من يک باپتيست هستم."

" نترسيد اينجا که کليسا نيست. إينجا فقط خانه خواهران روحاني است ء خانم هاي خوبي مثل ميس کارين."

صداي پانسي به اسکارلت شهامتي داد در آهني را هل داد و باز کرد.

اسکارلت زنگ ساختمان را کشيد و راهبه پيري در را گشود. بله، مادر مقدس که از چارلزتون آمده بود در آنجا اقامت داشت. نه نمي توانست به او خبر بدهد که خانم باتلر به ملاقاتش آمده. مادر مقدس چله داشت. نه، معلوم نبود تا کي طول مي کشد. و باز هم معلوم نبود که بعد از خاتمه چله بتواند خانم باتلر را بپذيرد. شايد خانم باتلر مايل باشند کلاس هاي مدرسه را ببينند! صومعه به مدرسه اش بسيار افتخار مي کرد و اگر باز هم مايل باشند مي توانند ساختمان تازه کليسا را ببينند. بعد از آن شايد اگر چله پايان گرفت، بشود براي مادر مقدس پيغامي فرستاد.

اسکارلت سعي کرد لبخندي به لب آورد و با عصبانيت فکر کرد که ديدن بچه هاي مدرسه، آخرين کاري است که ممکن است در اين دنيا انجام دهد. و يا به ديدن ساختمان کليسايي برود. مي خواست در جواب راهبه پير بگويد که بعدا خواهد آمد ولي تصميمش را عوض کرد. آنها داشتند کليساي جديدي مي ساختند، مگرنه؟ خوب اين پول را لازم داشتند. شايد پيشنهاد بازخريد سهم کارين در تارا اينجا بيشتر از چارلزتون استقبال مي شد همان طور که رت گفته بود. گذشته از اينها تارا در جورجيا قرار داشت و احتمالا تحت نظر اسقف جورجيا بود. آيا مي شود در مقابل دريافت سهم کارين، مثلا شيشه هاي رنگي براي پنجره هاي کليساي تازه خريد؟ خوب مسلما ارزش ششدهاي رنگي براي کليسا بيشتر از سهم کارين است. البته بايد ياد آوري کند که در مقابل سهم إو نه علاوه بر آن. اسقف حتما به استدلال او گوش مي دهد و دستور مقتضي را به مادر مقدس صادر مي کند.

دهان پانسي از تعجب باز ماند وقتي عمارت دوقلو و مخروطي شکل کليسا را که به شيوه گوتيک ساخسته شده بود ديد. کارگراني که روي دار بست هاي بالا کار مي کردند کوچک به نظر مي آمدند. ولي اسکارلت به نمايشي که در بالاي سرش مي گذشت توجهي نداشت. نبض اش روي زمين مي تپيد.صداي چکش ها و بوي آشناي چوب ها و الوار ها در گوش و مشامش مي نشست. اوه چطور راضي شد چوب بري و الوارفروشي را از دست بدهد؟ دلش براي حس کردن چوب هاي صاف لک زده بود، دلش براي کار و شلوغي لک زده بود، اصلا راضي نبود اين طور بي کار و بي حاصل بگردد. در شوق کار کردن مي سوخت. ديگر از چاي خوردن و نشخوارکردن مزخرفات هميشکي با پيرزن ها خسته شده بود. به زحمت کلمات کشيش جواني را که مامور راهنمايي او شده بود مي شنيد. در افکار خودش غرق بود. چه چوب هاي قشنگي! چطور اين چوب ها عمارتي به اين زيبايي را به وجود آورده اند. اينها بهترين چوب هاي کاج بود که تا به حال مي ديد. تعجب مي کرد که کدام چوب بري اين درخت هاي بلند را بريده است، تيغه اش چه شکلي دارد، موتورش چه قدرتي دارد! چه مي شد اگر او هم مرد بود! آن وقت به جاي ديدن کليسا مي توانست به ديدن چوب بري برود. اسکارلت پاهايش را روي خاک اره مي گذاشت و بوي آن را احساس مي کرد، عطر کاج را به تمامي در مشام مي کشيد.

کشيش جوان عذر خواهان گفت: من بايد براي ناهار به مدرسه برگردم.

" البته پدر، من براي رفتن آماده ام."

البته، آماده نبود ولي چه مي توانست بگويد؟ از کليسا خارج شد و به دنبالش در پياده رو به راه افتاد.

" معذرت مي خواهم، پدر." مردي که اين حرف را مي زد مرد درشت اندامي بود که پيراهن قرمزش از گرد و خاک وگچ سفيد مي نمود. کشيش در مقايسه با او حقير و رنگ پريده به نظر مي امد.

" اگر ممکن است شما يک دعاي کوچولويي بکنيد پدر، چون سردر نمازخانه قلب مقدس همين يک ساعت پيش تمام شد."

عجب! چقدر شبيه پاپا حرف مي زند حرکاتش هم شبيه اوست. اسکارلت هنگامي که کشيش دعا مي خواند سرش را پايين انداخت. ناگهان به ياد پدرش اشک در چشمانش حلقه زد. بايد بروم برادران پاپا را ببينم، اصلا مهم نيست که چند سال دارند، حتي اگر صد سالشان باشد. پدر انتظار دارد که من حداقل سلامي به انها بکنم.

به همراه کشيش به صومعه بازگشت ولي باز هم جواب راهبه پير منفي بود هنوز چله مادر مقدس ادامه داشت

اسکارلت خونسردي خود را حفظ کرد. چشمانش به طور وحشتناکي روشن شده بود. گفت: لطفا به ايشان اطلاع بدهيد که من بعدازظهر بر مي گردم.

به محض اينکه در اهني بزرگ با صداي بلندي پشت سر او بسته شد، اسکارلت صداي زنگ کليسايي را که چند کوچه با انجا فاصله داشت شنيد. لعنتي! ديگر به ناهار دير مي رسيد.

34.

وقتي وارد خانه شد بوي جوجه سرخ کرده به مشامش رسيد. کلاه، شنل و دستکش هايش را در اورد و به پانسي داد و گفت: اينها را بگير. خيلي احساس گرسنگي مي کرد.

اولالي با نگاه غم انگيزي به او گفت: پدربزرگ مي خواهد تو را ببيند، اسکارلت.

" نمي تواند تا بعد از ناهار صبر کند! من خيلي گرسنه ام."

" او گفت: به محض اينکه امد."

اسکارلت يک تکه نان داغ برداشت و در دهان گذاشت و وقتي فرو داد به طرف اتاق پدربزرگ رفت.

پدربزرگ در حالي که در بستر نشسته بود با چهره اي عبوس و اخم الود به او نگاه کرد. ميز غذا محتوي سيب زميني اب پز و ظرف بزرگي از هويج پخته در جلوي رويش بود.

تعجبي ندارد که اين طور ضعيف شده. حتي يک کمي کره هم روي سيب زميني نگذاشته اند. حتي اگر يک دندان هم در دهانش نباشد باز هم بهتر از اين مي توانند به او برسند.

پيرمرد گفت: من اصلا توي خانه خودم بي نظمي را تحمل نمي کنم.

" متاسفم پدربزرگ."

" ديسيپلين چيزي بود که ارتش اروپا را با عظمت کرد. بدون ديسيپلين هيچ کاري صورت نمي گيرد، کار بدون ديسيپلين فقط هرج و مرج است."

صدايش ترس اور، قوي و نافذ بود. اسکارلت لرزش استخوان هاي پير او را از زير پتو احساس مي کرد ولي ترس در خود احساس نمي کرد. " گفتم که متاسفم. حالا مي توانم بروم؟ گرسنه ام."

" گستاخي نکن، بانوي جوان."

" گرسنه بودن گستاخي کردن نيست پدربزرگ چون شما ميلي نداريد غذايتان را بخوريد، دليل نمي شود ديگران هم غذا نخورند."

پدر بزرگ با عصبانيت ميز غذايش را پس زد و غريد: پاف به درد خوک ها هم نمي خورد.

اسکارلت به طرف در حرکت کرد.

"هنوز تو را مرخص نکردم، خانم."

اسکارلت احساس کرد دلش قارقار مي کند. نان ها تا حالا حتما يخ کرده و خاله خانم ها هم حتما جوجه ها را غارت کرده اند.

" خداي من. پدربزرگ، من که سرباز شما نيستم. و مثل خاله هايم از شما نمي ترسم. چي فکر مي کنيد؟ چه کار مي خواهيد بکنيد؟ مي خواهيد مرا به اتهام ترک خدمت با تير بزنيد؟ شما اگر مي خواهيد از گرسنگي بميريد به خودتان مربوط است. من گرسنه ام و مي خواهم بروم اگر غذايي از خاله هايم مانده باشد بخورم."

تقريبا داشت از اتاق ببيرون مي رفت که صداي خفه اي او را نگه داشت و برگشت نکند کاري کرده باشم که او سکته کند. خدايا نگذار من باعث مرگش بشوم

پدربزرگ روبيلارد داشت مي خنديد. اسکارلت دست هايش را روي لبانش گذاشت و به او خيره شد. پدربزرگ او را تا حد مرگ ترسانده بود. با اشاره دست او را مرخص کرد و گفت: بخور، بخور. و بعد دوباره به خنده ادامه داد

پولين پرسيد: چي شد؟

اولالي گفت: من صداي تير نشنيدم، شنيدم؟ اسکارلت؟

انها دور ميز نشسته بودند و انتظار دسر را مي کشيدند. ناهار غارت شده بود اسکارلت از ميان دندان هاي به هم چسبيده خود گفت: هيچي نشد.

زنگ کوچک نقره اي را از روي ميز برداشت و به صدا در اورد. وقتي مستخدم گنده و سياه با دو بشقاب کوچک پودينگ به درون امد، اسکارلت به سوي او براق شد. دستش را روي شانه او گذاشت و او را برگرداند: به دو مي روي، منظورم اين است که با سر مي روي، نه اين طور خرامان، به آشپزخانه مي روي و ناهار مرا مي اوري. خيلي زياد و خيلي هم داغ زود باش. اصلا هم اهميت نمي دهم که کدامتان نقشه کشيده بوديد که غذاي من را بخوريد. ولي تو همين الان مي روي و فقط سينه و بال برايم سرخ مي کني. يک ران هم مي گذاري بغلش، روي سيب زميني ها يک عالمه اب مرغ مي ريزي، به اضافه يک قدح کره. مقداري هم نان داغ. حالا برو.

بعد با عجله سر جايش نشسته. اماده نبرد با خاله ها بود، اگر يک کلمه مي گفتند دمار از روزگارشان در مي اورد. سکوت در اتاق برقرار شد تا بالاخره غذايش را اوردند. پولين خود را نگه داشت ولي وقتي غذاي اسکارلت به نيمه رسيد ديگر نتوانست طاقت بياورد. با ادب تمام پرسيد:پدر به تو چي گفت؟

اسکارلت با دستمال سفره دهانش را پاک کرد: هيچي فقط سعي کرد همان طور که به شما و خاله اولالي تشر مي زند به من هم بزند. من هم جواب را دادم. از جواب من خنده اش گرفت.

دو خواهر پير نگاه تعجب اميزي رد و بدل کردند. اسکارلت لبخندي زد و مقداري اب مرغ روي سيب زميني هايي که توي بشقابش مانده بود ريخت. واقعا خاله ها چقدر ابله بودند ايا نمي دانستند که من مجبورم، يعني بايد جلوي اين رفتار پدربزرگ را بگيرم؟ چطور مي توانم اجازه بدهم همان طور که شما را تحقير مي کند، مرا هم تحقير کند؟

هرگز به خاطر اسکارلت خطور نمي کرد که بتواند در مقابل خودکامگي ها و ريشخندهاي پدربزرگ بايستد و يا باعث خنده او شود. پدربزرگ فکر مي کرد اسکارلت چقدر شبيه خود اوست.

وقتي دسر هم تمام شد اولالي لبخندي مهر اميز به خواهرزاده خود زد. " من و خوامرم داشتيم مي گفتيم چقدر از اينکه تو توي خانه قديمي ما هستي خوشحاليم. اسکارلت، تو فکر نمي کني ساوانا شهر قشنگي است؟ فواره هاي ميدان چي پي وا را ديدي؟ و ساختمان تئاتر را؟ تقريبا به همان قدمت تئاتر چارلزتون است. من و خواهرم عادت داشتيم از پنجره کلاس، هزپيشه ها را که مي امدند و مي رفتند ببينيم. يادت مي ايد خواهر؟"

پولين هم به ياد اورد. همين طور يادش امد که وقتي اسکارلت صبح همان روز از خانه بيرون مي رفت چيزي به انها نگفت. وقتي اسکارلت به انها گزارش داد به کليسا رفته و ساختمان تازه ان را ديده، پولين انگشت بر لب نهاد واو را به سکوت دعوت کرد. او گفت بدبختانه پدر رابطه خوبي با کاتوليک هاي رمي ندارد فکر مي کند کليساي رم سابقه خوبي در تاريخ فرانسه ندارد. پولين البته از حرفي که مي زد مطمئن نبود ولي مي دانست که پدرش از شنيدن نام کليسا خيلي عصباني مي شود. اين هم خودش دليلي براي پولين و اولالي بود که هر وقت مي خواستند به ساوانا بيايند، روز يکشنبه حرکت کنند و هفته بعد هم باز روز يکشنبه به چارلزتون مراجعت نمايند.

امسال به خصوص کمي مشکل بود، زيرا عيد ايستر و چهارشنبه خاکستر خيلي نزديک بود و انها مجبور بودند در مراسم عشاء رباني شرکت کنند. چگونه مي خواستند خاکستر به پيشاني خود بمالند و انتظار داشته باشند وقتي به خانه بر مي گردند پدر انها را نبيند؟ چطور مي توانستند در مراسم شرکت کنند و ديده نشود؟

اسکارلت گفت: خوب صورتتان را بشوييد. با اين حرف نشان داد که از مراسم مذهبي چيزي نمي داند.

دستمال سفره را روي ميز انداخت. " من مجبورم بروم. بايد سري به اوهارا، به عموها و عمه هايم بزنم." اسکارلت چيزي در مورد باز خريد سهم تارا از صومعه نگفت. به خصوص نمي خواست به خاله خانم ها بگويد، چون مي دانست يک ساعت ديگر تمام شهر خبردار شده اند. ممکن بود براي سوالن هم نامه اي بنويسند و ماجرا را اطلاع دهند. لبخندي شيرين به لب اورد. " چه موقع بايد به کليسا برويم؟" بيشترمنظورش ديدن مادر مقدس بود. کاري به مراسم عشاء رباني و چهارشنبه خاکستر نداشت.

چقدر بد شد که تسبيح خود را در چارلزتون جا گذاشت. خوب، مي توانست يک تسبيح ديگر از فروشگاه عمو اوهارا بخرد. تا انجايي که يادش بود انها در فروشگاهشان همه چيز داشتند، از کلاه زنانه تا گاو اهن.

***

" ميس اسکارلت، کي به اتلانتا بر مي گرديم. من از مستخدم هاي پدربزرگ خوشم نمي ايد، انها همه پيرند، به علاوه از اين همه پياده روي کفش هام نزديک است پاره بشود. کي مي رويم خانه. اوه... اون کالسکه هاي قشنگ."

" اين وراجي فاي احمقانه را بگذار کنار پانسي، خفه خون بگير. وقتي مي رويم که من بگويم، ان هم جايي که من بخواهم."

لحن اسکارلت ان قدر ها هم خشن و ازاردهنده نبود. داشت فکر مي کرد که ادرس فروشگاه عموهايش کجاست ولي ذهنش ياري نکرد، يادش نيامد. مثل پيرزن ها فراموش کار شده ام. بيچاره پانسي هم حق دارد. همه انهايي که من در ساوانا مي شناسم پير هستند. پدربزرگ، خاله اولالي، خاله پولين و دوستانشان. و برادرهاي پاپا هم حتما پيرتر از انها هستند. من فقط سلام مي کنم و اجازه مي دهم گونه هايم را ببوسند، بعد يک تسبيح مي خرم و خداحافظي مي کنم. مطمئنم که دعوتي هم براي ملاقات زن هاشان در بين نخواهد بود. اگر آنها به ديدن من اهميت مي دادند در تمام اين سالها اقلا يک دفعه سراغ من مي امدند و حالي از من مي پرسيدند و سعي مي کردند مرا براي خودشان حفظ کنند. اگر مي مردم مطمئنم که کاري جز فرستادن يک نامه هم دردي براي شوهرم و بچه هايم نمي کردند. من اسمش را رفتار ناشايست با يک خويشاوند خوني مي گذارم. اصلا ممکن است به ديدار آنها نروم. با اين رفتارشان اصلا لياقت إين را ندارند که به ديدنشان بروم.

آماده بود برادران پدرش و همسرادنشان را براي هميشه در گوشه ذهنش فراموش کند. تمام حواسش جمع دو مساله بود، به دست گرفتن کامل امور تارا و به دست آوردن رت. مهم نبود که اين دو هدف اصولا با هم مغايرت داشت ولي اسکارلت بالاخره راهي براي رسيدن به هر دو پيدا مي کرد.

اين دو هدف تمام افکار گذشته او را تحت الشعاع قرار داده بود. مي بايد راه هاي زيادي را مي رفت تا به اين دو خواسته مهم خود دست يابد. با خودش گفت بايد آنقدر بگردم تا اين فروشگاه لعنتي را پيدا کنم. بايد راهي براي ملاقات با مادر مقدس و اسقف بيابم. کاش آن تسبيع را در چارلزتون جا نمي گذاشتم.

نگاهي سريع به مغازه هاي آن سوي خيابان بروتون انداخت. اين خيابان مرکز خريد ساوانا بود. مطمئنا در همين نزديکي ها بايد يک جواهرفروشي هم باشد.

بالاي ويترين هاي يک مغازه پنج دهنه بزرگ در آن سوي خيابان، با حروف طلايي نام اوهاوا نوشته شده بود. خداي من از دفعه پيش که اينجا بودم مثل اينکه وضعشان خيلي بهتر شده. اصلا آن طور که فکر مي کرد نفرت انگيز به نظر نمي آمد. به پانسي گفت: زود باش، بيا. و خود را به وسط خيابان شلوغ که از درشکه، کالسکه و گاري هاي دستي موج مي زد انداخت.

فروشگاه بوي رنگ مي داد، گويا تازه رنگ شده بود. و هيچ گرد و خاکي به چشم نمي خورد، همه جا برق مي زد. روي پارچه سبز رنگي که در وسط فروشگاه آويزان شده بود باز هم با حروف طلايي اين کلمات به چشم مي خورد: گشايشي با شکوه و مجلل. اسکارلت جسورانه به اطراف نگاه کرد. فروشگاه تقريبا دو برابر و نيم فروشگاه او در آتلانتا وسعت داشت و مي ديد که اجناس آن تازه تر و متنوع تر است. جعبه ها و توپ هاي پارچه که به دقت قيمت گذاري شده بود، ديوارها را تا سقف پر مي کرد. روي زمين بشکه هاي آرد، برنج و غلات چيده شده بود. ظرف هاي شيشه اي بزرگ پر از آب نبات و شکلات به رديف روي پيشخوان قرار داشت. فروشگاهي را که در سال 1831 ديده بود در خيابان بزرگ و زيباي بروتون نبود، در گوشه تاريکي بود که مشتري ان چناني هم نداشت. حتي از فروشگاه او نيز وضع بدتري داشت. بد نبود اگر مي دانست چنين دکوراسيوني براي عموهايش چقدر خرج برداشت. ممکن است بعضي از طرح هاي انها را براي فروشگاه خود مورد استفاده قرار دهد.

به سرعت به سوي پيشخوان رفت و به مرد بلندقدي که پيش بندي به خود بسته بود و داشت چراغ هاي نفتي را شمارش مي کرد گفت: ميل دارم اقاي اوهارا را ببينم، اگر ممکن است.

مرد همان طورکه سرش پايين بود گفت: لطف مي کنيد اگر چند لحظه منتظر باشيد مادام. در صدايش نشانه اي از لهجه ايرلندي وجود داشت.

اسکارلت با خودش فکر کرد خوب زياد هم بد نيست، لااقل در ادم احساس به وجود مي اورد. فروشنده ايرلندي براي فروشگاهي که توسط ايرلندي ها اداره مي شود. به ديدن برچسب اجناس در قفسه هاي مقابل خود مشغول شد. مرد وقتي کارش تمام شد قد راست کرد و اسکارلت صدايش را شنيد. " اقاي اوهارا من هستم، چه خدمتي مي توانم به شما بکنم؟"

اوه، پس اينجا فروشگاه عموهاي من نيست. پس انها بايد در همان فروشگاه قديمي خودشان باشند. اسکارلت توضيح داد که اشتباه کرده و اوهاراي ديگري را مي خواهد دنبال اوهاراي پيرتري مي گشت. اقاي اندرو اوهارا يا جيمز اوهارا. "ممکن است ادرس فروشگاهشان را به من بدهيد؟"

" ولي اينجا هم مال انهاست. من هم برادر زاده شان هستم."

" اوه... اوه خداي من پس تو بايد پسرعموي من باشي. من کاتي اسکارلتم دختر جرالد، از اتلانتا." اسکارلت دست هايش را درهم گره کرد. يک پسرعمر يک پسرعموي گنده و قوي، نه يک پسرعموي پير. احساس مي کرد که هديه اي بدون انتظار دريافت داشته است.

" من جيمي هستم." دست هاي اسکارلت را در دست هايش گرفت. " جيمي اوهارا در خدمت شماست، اسکارلت اوهارا. تو براي اين فروشگاه بدبخت

درست مثل يک هديه با ارزشي. زيبا مثل طلوع خورشيد، مثل شهابي توي اسمان ابي. حالا بگو ببينم، چطور شد که براي افتتاح فروشگاه جديد امدي؟ بيا. بگذار برايت صندلي بياورم."

اسکارلت خريد تسبيح را فراموش کرد، مادر مقدس را هم از ياد برد و همين طور پانسي را که در گوشه فروشگاه روي چهار پايه اي نشسته و سرش را به جل هاي اسب که روي هم چيده شده بود، تکيه داد و به خواب رفت.

جيمي اوهارا وقتي از اتاق پشت همازه براي اسکارلت صندلي اورد زير لب با خود چيزي مي گفت. چهار مشتري منتظر بودند. در نيم ساعت بعدي مشتريان بيشتري امدند و جيمي حتي فرصت نکرد يک کلمه با اسکارلت صحبت کند. بارها نگاهي حاکي از معذرت خواهي به او انداخت ولي اسکارلت در مقابل لبخند زد و سرش را تکان داد. احتياجي به معذرت خواهي نبود. اسکارلت از اينکه خود را در ان فروشگاه گرم و پر رونق مي ديد خوشحال بود. پسرعموي تازه يافته اي داشت که رفتار ماهرانه اش با مشتريان باعث مسرت او مي شد.

بالاخره بيشتر مشتريان رفتند و تنها يکي باقي ماند، او هم خانم پيري بود که با سه دختر خود مشغول انتخاب نوار هاي توري بود. جيمي گفت: به محض اينکه فرصت کنم مثل يک رودخانه خروشان برايت حرف مي زنم. عموجيمز حتما خيلي دلش مي خواهد تو را ببيند، کاتي اسکارلت، او حالا ديگر يک اقاي پير و محترم است ولي هنوز فعاليت مي کند. ممکن است اطلاع نداشته باشي، زنش مرحوم شد، خدا بيامرزدش زن عمو اندرو هم همين طور، او هم مرحوم شد. با خودش قلب عمواندرو را هم برد و يک ماه بعد او هم رفت. اميدوارم حالا همه شان در اغوش فرشته ها باشند. عمر جيمز با من و زن و بچه هام زندگي مي کند. خانه ما از اينجا دور نيست. اگر براي صرف چاي امروز بعدازظهر به خانه ما بيايي انها را مي بيني. پسرم دانيل ديگر حالا پيدايش مي شود، رفته جنس هاي تازه را تحويل بگيرد بعدش ما مي توانيم تا خانه قدم بزنيم. امروز جشن تولد دخترم پاتريشا است، همه فاميل انجا جمع اند."

اسکارلت گفت که از شرکت در مهماني چاي خوشحال خواهد شد. بعد کلاهش را برداشت و شنلش را در اورد و به طرف خانم هايي که مشغول انتخاب تور بودند رفت. حالا در انجا يک اوهاراي ديگر هم بود که مي دانست راه و رمز کاسبي چگونه است. به علاوه هيجان زده تر از ان بود که بتواند يک جا بنشند جشن تولد در خانه پسر عمو! خوب برويم ببينيم. اگرچه اسکارلت در ميان شبکه فاميلي بزرگ نشده بود ولي به هر حال جنوبي محسوب مي شد و مي توانست دخترعموها و پسرعمو هاي خود را تا ده پشت هم نام ببرد. از ديدن فعاليت هاي جيمي خوشحال شد زيرا او نمونه زنده ان چيزهايي بود که جرالد اوهارا بارها برايش تکرار کرده بود. او موهاي فرفري سياه و چشم هاي ابي داشت که مشخصات خانواده اوهارا بود، دهاني بزرگ و بيني کوتاه و صورتي گرد و دلچسب. علاوه بر اينها مردي درشت هيکل، بلند قامت و سينه پهن بود. پاهايش به دو تنه درخت تناور مي ماند که در مقابل هر طوفاني مي توانست مقاومت کند. روي هم رفته قامت و چهره او اثر خوبي روي بيننده مي گذاشت. جرالد اوهارا بدون هيچ خجالتي درباره خودش گفته بود: من مثل يک گاو رشد نکرده بودم. مادرم هشت بچه داشت همه پسر، و من کوچک ترين انها بودم. تنها کسي بودم در ميان بچه هاي ديگر که هيکلم مثل انها گنده نبود بقيه به اندازه خانه اي که در ان زندگي مي کرديم گنده بودند.

اسکارلت با حيرت پيش خود فکر مي کرد که جيمي پسر کدام يک ازبرادران پدر اوست.

مهم نيست. بالاخره در مهماني چاي مي فهمم مهماني چاي نه، جشن تولد. جشن تولد دختر پسرعمويش.

35.

اسکارلت با دقت و کنجکاوي به پسرعمو جيمي نگاه کرد. نوري که از خيابان به داخل مغازه مي تابيد و سايه هاي مختلفي روي ديوار ايجاد مي کرد چشمان او را کمي تيره تر نشان مي داد. او مردي ميانه سال بود که داشت کمي چاق و سنگين مي شد. اسکارلت حدس زد که پسرعمو بايد هم سن خودش باشد. وقتي پسرش وارد مغازه شد اسکارلت تعجب کرد زيرا انتظارداشت پسر بچه اي را ببيند نه مردي را که بسته ها و جنس هاي زيادي با خود اورده بود. پسر جيمي مردي شده بود با موهايي به رنگ چکمه اش ، قرمز. مدتي طول کشيد تا اسکارلت به چکمه هاي او عادت کرد.

در روشنايي روز دوباره به جيمي نگاه کرد. او... و در نظر اسکارلت يک جنتلمن جلوه نکرد. اسکارلت نتوانست بفهمد که اين حس از کجا به او دست داده است و برايش مثل روز روشن بود که در لباس هايش اشکالي وجود دارد! رنگ لباسش ابي تيره بود ولي نه خيلي تيره. سينه و شانه هايش تنگ و بقيه قسمت ها گشاد و شل و ول مي نمود. لباس هاي رت هميشه به وسيله خياط شخصي اش دوخته مي شد. انتظار نداشت که جيمي هم مثل رت لباس بپوشد. هيچ مردي را نمي شناخت که به زيبايي رت لباس بپوشد. اما جيمي هنوز هم مي توانست طوري لباس بپوشد که زياد... زياد پيش پا افتاده به نظر نيايد. جرالد اوهارا هميشه يک جنتلمن بود، اگر هم گاهي بد لباس مي پوشيد باز هم يک جنتلمن جلوه مي کرد. برايش روشن نبود که نفوذ و مديريت مادرش تا چه حد در تبديل جرالد اوهارا به يک مالک بزرگ مؤثر بوده است. اسکارلت احساس مي کرد ان طور که بايد از يافتن پسرعموي خودش شادمان نشده. خوب، فقط يک فنجان چاي مي خورم، يک تکه کيک و بعد خداحافظي مي کنم. لبخند گرمي به جيمي زد. " من خيلي مشتاقم با خانواده تو اشنا بشوم، تقريبا طاقتم را ازدست داده ام، جيمي. مي بايد هديه اي براي تولد دخترت مي خريدم."

" چه هديه اي ازاين بالاتر که من تو را بازو در بازوي خودم براي انها مي برم؟ کاتي اسکارلت."

اسکارلت به خودش گفت او هم مثل پاپا برقي در چشم هايش دارد و لهجه ايرلندي او را. اگر ان کلاه دربي را سرش نمي گذاشت چه مي شد؟ هيچ کس کلاه دربي سرش نمي گذارد!

جيمي گفت: پياده که مي رويم از جلوي خانه پدربزرگت رد مي شويم. قلب اسکارلت از ترس فرو ريخت. اگر خاله ها انها را ببينند چه مي شود؟ اگر مجبور شود انها را به جيمي معرفي کند چه؟ انها هميشه معتقد بودند که مادر اسکارلت با شخصي پايين تر از خود ازدواج کرده. جيمي خودش دليلي بر رد اين ادعاي انها بود و انها حاضر نبودند او را ببينند و قبول کنند. بگذار ببينم جيمي چه مي گويد. "... سر راه مستخدمت را بگذار خانه با ما که باشد احساس ناراحتي مي کند. ما خودمان مستخدم نداريم."

مستخدم ندارند؟ خداي من! همه مستخدم دارند همه! کجا زندگي مي کنند؟ توي يک اتاق؟ اسکارلت دندان هايش را به هم فشرد. اين برادر زاده خود بابا است و عموجيمز هم برادر خود پاپاست. دلم نمي خواهد خاطره خوب پاپا را با ترس از صرف يک فنجان چاي درخانه انها از ميان ببرم، حتي اگر موش ها وسط اتاق رژه بروند. " پانسي وقتي به خانه رسيديم تو برو تو، من خودم بر مي گردم. به انها هم بگو... تو مرا مي رساني نه، جيم؟" به اداره کافي جرات داشت از موش هايي که ازکفش هايش بالا مي روند نترسد ولي دلش نمي خواست موقعيت خودش را با تنها برگشتن به خانه به خطر اندازد. يک بانوي واقعي هرگز تنها در خيابان رفت و امد نمي کند.

براي اينکه خيال اسکارلت راحت باشد انها راهشان را از خيابان پشت خانه پدربزرگ انتخاب کردند، خاله خانم ها مممولا در اين ساعت در ميداني جلوي خانه زير درخت ها قدم مي زدند و به حساب خودشان ورزش مي کردند تا سالم بمانند. پانسي از خدا خواسته در باغ را گشود و داخل شد و با خوشحالي در ارزوي اينکه مي تواند دوباره بخوابد خميازه اي کشيد. اسکارلت سعي مي کرد عصبي به نظر نيايد. شنيده بود که جروم نزد خاله ها از هسايه ها شکايت مي کرد. چند کوچه ان طرف تر خانه هاي فکسني ملاحان وکارگران کشتي ها که در داخل وخارج بندر شلوغ ساوانا کار مي کردند قرار داشت. مهاجريني هم که با کشتي وارد مي شدند در اين خانه ها اقامت مي کردند. اغلب انها ايرلندي هايي بودند که با سر و صورت کثيف وارد مي شدند، در طول سفر روي کشتي امکان شستن تن و بدن خود را نداشتند.

جيمز همانند نگهباني، او را از ميان اين محله شلوغ رد کرد و اسکارلت نفس راحتي کشيد. بعد به زودي به خيابان تميز و زيبايي وارد شدند که ساوت براود نام داشت. جيمي گفت: رسيديم. و در مقابل خانه اجري بلند و محکمي ايستاد. اسکارلت از ته قلب گفت: چقدر قشنگ است .

بعد از اين، براي مدتي سکوت کرد و چيزي نگفت. جيمي به جاي اينکه از پله ها بالا برود و از در اصلي خانه وارد شود در کوچک ديگري را که هم سطح خيابان بود گشود و اسکارلت را به اشپزخانه راهنمايي کرد اسکارلت ناگهان با مردمي سخت و مقاومت ناپذير روبه رو شد، همه موهاي قرمز داشتند و وقتي جيمي او را معرفي کرد، با سر و صداي فراوان به او خوشامد گفتند، جيمي براي معرفي اسکارلت مجبور شد داد بزند.

" اين اسکارلت است، دختر خوشگل عمو جرالد، اين همه راه را از اتلانتا امده که عمو جيمز را ببيند."

وقتي انها به سوي اسکارلت امدند، اسکارلت با خود فکر کرد که تعداد انها چقدر زياد است. در همان حال که جيمي حرف مي زد دو بچه کوچک، يک دختر و يک پسر به پاهاي او پيچيدند. جيمز خنده اش گرفت و در حالي که مي خنديد حرف مي زد ولي معلوم نبود چه مي گويد.

بعد يک زن چاق و گنده که موهايي قرمز تر از مو هاي بقيه داشت دست خشن خود را به سوي اسکارلت دراز کرد. " به خانه خوش امدي. من زن جيمي ام، مورين هستم به اين وحشي ها توجه نکن بيا اينجا کنار اتش بنشين و يک فنجان چاي بخور." بازوي اسکارلت را در پنجه هاي محکم خود گرفت و او را به سوي اتاق برد. " شما وحشي ها ساکت باشيد، بگذاريد پاپا خستگي در کند. حالا برويد صورتتان را بشوييد، بعد يکي يکي بياييد به اسکارلت خوشامد بگوييد." انگاه شنل خز اسکارلت را از دوشش برداشت وگفت: ماري کيت، اين را بگذار يک گوشه اي. کوچولوئه ممکن است فکر کند اين يک بچه گربه است، خيلي دوست دارد دم بچه گربه ها را بکشيد. چقدر نرم است .

بزرگترين دختر به طرف اسکارلت امد و با اشتياق تمام شنل او را گرفت. اسکارلت به او لبخند زد و به صورت مورين، که داشت او را با زور روي صندلي طرح ويندسور مي نشاند، گويي اسکارلت يکي از بچه هاي اوست و بايد دستورات او را اطاعت کند.

در يک چشم به هم زدن اسکارلت بزرگ ترين فنجاني را که در عمرش ديده بود توي دستش ديد و با دست ديگرش با بچه ها که خودشان را معرفي مي کردند، دست مي داد. يکي از دختر ها که صورت قشنگي داشت در گوش مادرش زمزمه کرد: درست مثل يک پرنس مي ماند. بعد رويش را به اسکارلت کرد و دستش را پيش اورد، من هلن هستم.

ماري کيت با تاکيد گفت: هلن تو حتما بايد به اين شنل خز دست بزني.

مورين گفت: ساکت هلن مگر اينجا ميهماني است که تو با او حرف مي زني؟ چه بدبخت است مادري که همچين بچه بي تربيتي دارد. لحن مورين خشن نبود و حرف خود را توام با لبخند بيان کرد.

ماري کيت دستپاچه شد و گونه هايش تغيير رنگ داد. متواضعانه احترام گذاشت و دستش را دراز کرد. "دختر عمو اسکارلت، معذرت مي خواهم. از زيبايي شما دستپاچه شدم ء من ماري کيت هستم و افتخار مي کنم که دخترعموي چنين بانوي بزرگي هستم."

اسکارلت مي خواست بگويد که معذرت مي خواهم لزومي ندارد ولي فرصت پيدا نکرد. جيمي کلاهش را برداشته بود کتش را در اورده بود و دکمه هاي جليقه اش را باز کرده بود. بچه اي را زير بغلش نگه داشته بود. بچه براي رهايي خودش دست و پا مي زد. " و اين شطان کوچولو اسمش شون است. ما به او مي گوييم جکي، چون مثل بچه هاي خوب امريکايي، همين جا در ساوانا متولد شده. به دختر عمويت سلام کن جکي، اگر زبان داري."

پسرک داد زد: سلام. وقتي پدرش او را سر و ته گرفت با هيجان فرياد زد.

"اينجا چه خبره؟" تمام سر و صداها به جز خنده کودکانه جکي خوابيد.

اسکارلت به طرف صدا نگاه کرد پيرمرد بلند قامتي را ديد. او بايد عموجيمز باشد. دختري زيبا با گيسوان تيره و تابدارش کنارش ايستاده بود و با نگراني نگاه مي کرد. دختر زيبا گفت: جکي عمو جيمز را از خواب بيدار کرد. نگذاشت استراحت کند. اتفاقي افتاده که اين طور سر صدا به پا کرديد و جيمي به اين زودي امده؟

مورين گفت: نه اتفاقي نيفتاده. بعد صدايش را بلندتر کرد: يک نفر به ملاقات شما امده عمو جيمز. مخصوصا براي ديدن شما امده. جيمي مغازه را به دانيل سپرده تا خودش او را بياورد. بياييد نزديک آتش، چاي حاضره اسکارلت اينجاست.

اسکارلت از جايش بلند شد و لبخند زد." سلام عمو جيمز من را به خاطر مي اوريد؟"

پيرمرد به او خيره شد. "دفعا قبل که ديدمت براي شوهرت عزادار بودي. هنوز کس ديگري را پيدا نکردي؟"

ذهن اسکارلت ناگهان به عقب برگشت. عمو جيمز راست مي گفت. او بلافاصله بعد از تولد ويد، در حالي که پيراهن سياه به تن داشت و براي چارلز هاميلتون عزاداري مي کرد به ساوانا امده بود.

" چرا پيدا کردم." اگر به تو بگويم بعد از چارلز هاميلتون دو شوهر ديگر کردم ان وقت چه مي گويي پيرمرد دماغ گنده.

عموجيمز گفت: خوب است ولي توي اين خانه زن هايي هستند که هنوز شوهر ندارند.

جيمي با لحن جدي گفت: عمو جيمز نبايد او را اين جور اذيت بکنيد.

پيرمرد به طرف اتش پيش رفت و دستش رانزديک ان گرفت تا گرم شود. " او هرگز نبايد گريه کند. اوهاراها براي مشکلاتشان گريه نمي کنند. حالا مورين، وقتي دارم با دختر جرالد حرف مي زنم يک چايي هم مي خورم." روي صندلي، کنار اسکارلت نشست. " راجع به مراسم تدفين برايم بگو. پدرت را خوب دفن کردي برادر من اندرو باشکوه ترين مراسم تدفيني را که ساوانا به ياد دارد داشت."

اسکارلت ناگهان مراسم تدفين پدرش را به خاطر اورد. چند نفر جمع شده بودند تا او را در تارا به خاک بسپارند. فقط چند نفر انهايي که مي بايد در مراسم تدفين شرکت مي کردند قبل از او مرده بودند.

اسکارلت چشمان سبزش را در چشم هاي ابي رنگ و بي فروغ پيرمرد دوخت. " او را با کالسکه اي که اتاقک شيشه اي داشت و چهار اسب قوي هيکل ان را مي کشيدند تشييع کرديم دويست نفر دنبال تابوتش حرکت مي کردند. او را در مقبره اي مرمري گذاشتيم، نه در گور. هفت فوت بلندي دارد و بالايش فرشته بالداري ايستاده." صداي اسکارلت سرد و لرزان بود. ديگر بس است پيرمرد، پاپا را راحت بگذار.

پيرمرد دست هايش را به هم گره کرد. " خدا رحمتش کند. من هميشه مي گفتم که جرالد با همه ما فرق دارد. به تو گفتم، جيمي؟ مرد کوچک اندامي بود که پريد و رفت و از ما دور شد. مرد کوچک اندام خوبي بود، جرالد، جرالد. مي دانيد چطور مزرعه خودش را به دست اورد؟ با پول من پوکر بازي مي کرد. حتي اصلش را هم به من بر نگرداند." عمو جيمز مي خنديد، خنده اي بلند مثل يک مرد جوان گرم، که زندگي و اميد و شوخي و تفريح از ان بيرون مي ريخت.

مورين فنجان پيرمرد را دوباره پر کرد. " عموجيز بگوييد چطور شد عموجرالد ايرلند را ترک کرد؟ شايد اسکارلت نشنيده باشد؟"

چه داستان دور و درازي! ايا مي خواهيم تا صبح بيدار بمانيم؟ اسکارلت با عصبانيت روي صندليش جا به جا شد. صد دفعه تا حالا شنيدم. جرالد اوهارا مجبور شد به خاطر کاري که کرده بود ايرلند را ترک کند. او با ضربه مشت يک دلال معاملات ملکي را کشته بود. همه آنهايي که در کليتون کاونتي زندگي مي کردند اقلا صد بار اين داستان را شنيده بودند ولي هيچ کدام شان باور نکرده بودند. جرالد اوهارا وقتي خشمگين مي شد سر و صداي زيادي راه مي انداخت ولي از اين تجاوز نمي کرد، همه دنيا مي دانستند که او چه مرد ارامي است.

مورين خنديد. " با وجود اينکه جثه کوچکي داشت خيلي قوي بود. من هم همين را شنيدم. پدري که افتخار خانواده بود."

اسکارلت احساس کرد بغض گلويش را گرفته است.

جيمز گفت: او همين طور بود. کيک تولد را کي مي خوريم مورين؟ پاتريشا کجاست؟

اسکارلت اطراف را نگاه کرد چشمش به کله هاي سرخي که احاطه اش کرده بودند افتاد. مطمئن بود که با پاتريشا اشنا نشده است. شايد همان دختر مو سياهي بود که فرار کرد.

مورين گفت: او خودش دارد به کارهاي جشن مي رسد. مي دانيد که او چه جوراست عموجيمز. به محض اينکه استفن خبر بدهد، همه به خانه بغلي مي رويم.

استفن؟ پاتريشا؟ خانه بغلي؟

مورين علامت سوال را در چهره اسکارلت ديد. "جيمي به ات نگفته اسکارلت؟ حالا در اينجا سه خانواده اوهارا زندگي مي کنند. تو تازه مي خواهي با انها اشنا بشوي."

اسکارلت فکر کرد، اصلا حوصله اش را ندارم. مگر اينکه همه شان يک جا باشند.

پاتريشا جشن تولدش را در سرسراي خانه اش که از دو اتاق تودرتو تشکيل شده بود برپا مي کرد. بچه ها -که تعدادشان خيلي بود- مشغول بازي بودند پشت پرده ها و صندلي ها پنهان مي شدند، داد و فرياد مي کردند. کوچکتر ها دائما گريه مي کردند تا بالاخره يکي از راه مي رسيد و انها را بغل مي کرد انها هم که زمين مي خوردند گريه مي کردند. مهم نبود که بچه مال کيست، همه بزرگ ترها خودشان را والدين ان بچه ها مي دانستند.

اسکارلت از مو هاي سرخ مورين خوشش مي امد. در ميان ان همه بچه هايي که در خانه جيمي ديده بود- به جز پاتريشا و دانيل پسري که در فروشگاه کار مي کرد و پسر ديگري که اسمش را به خاطر نمي اورد- مي شناخت. بقيه برايش ناشناس بودند.

والدين انها هم همين طور، انها هم برايش ناشناس بودند. اسکارلت فقط مي دانست نام يکي از انها جرالد است ولي کدام يکي؟ همه، مردان درشت هيکلي بودند که موهاي فرفري و تيره و چشمان ابي داشتند. در صورتشان لبخندي ديده مي شد.

مورين که در کنارش نشسته بود گفت: سرسام اور نيست؟ ولي اعتنا نکن اسکارلت بالاخره يک جوري با انها کنار مي ايي.

اسکارلت مودبانه لبخند زد و سرش را به علامت تصديق تکان داد. وي اصلا قصد نداشت کنار بيايد. به محض اينکه مي توانست، از جيمي مي خواست که او را به خانه برساند. اينجا خانه شلوغي بود و اين شيطان هاي کوچک که دائما اين طرف و ان طرف مي دويدند او را راحت نمي گذاشتند. خانه صورتي و ساکت پدربزرگ پناه گاهي محسوب مي شد. لااقل در انجا خاله هايش بودند و او مي توانست دو سه کلمه با انها صحبت کند. در اينجا او حتي يک کله هم نمي توانست با کسي حرف بزند. همه سرشان با بچه ها گرم بود يا مي خوردند و يا پاتريشا را مي بوسيدند و به او تبريک مي گفتند و حال بچه اش را مي پرسيدند گويي فکر مي کردند که اگر از يک زن حامله حال بچه اش را نپرسند کار بدي کرده اند. اسکارلت خودش را غريبه حس مي کرد. بايد از اينجا هم بروم مثل اتلانتا. مثل چارلزتون. ولي اينها خويشاوندانش بودند، و اين ديگر اوضاع را بدتر مي کرد. ايا خويشاوندانش را هم بايد ترک کند؟

مورين گفت: حالا مي خواهيم کيک را ببريم. بازويش را در بازوي اسکارلت انداخت. " بعدش هم کمي موزيک داريم."

اسکارلت دندادن هايش را به هم فشرد. خداي من مثل اينکه در ساوانا هرجا مي روم بايد موسيقي باشد. اين مردم کار ديگري ندارند؟ با مورين به طرف نيمکتي که روکش قرمزرنگ داشت رفت و روي لبه ان نشست.

چاقوي کيک بري توجه همه را جلب کرده بود، تقريبا چيزي مثل سکوت همه را در برگرفت. جيمي گفت: من از همه شما متشکرم. ما اينجا جمع شديم تا تولد پاتريشا را جشن بگيريم اگرچه به تولدش هنوز يک هفته مانده. ولي امروز سه شنبه است و فردا چهارشنبه خاکستر. فکر کرديم جشن تولدش را امروز بگيريم چون هفته ديگر روز هاي لنت شروع مي شود.

بعد خنده بلندي کرد. "به علاوه دليل ديگري هم براي جشن امشب هست. اوهاراي خوشگلي که مدت ها گم شده بود دوباره پيدا شده. من اين گيلاس را از طرف همه اوهاراها به سلامتي اسکارلت مي خورم و به او که به خانه هاي ما و قلب ما پا گذاشته خوش امد مي گويم." جيمي سرش را بالا برد و گيلاس مشروب را يک جرعه سر کشيد.

" جشن را شروع کنيد و ويولون را بياوريد!"

از کنار در صداي خنده اي بلند شد ولي کسي از ميان جمع به بچه هايي که مي خنديدند نهيب زد و انها را ساکت کرد. پاتريشا امد و کنار اسکارلت نشست بعد از گوشه اتاق صداي ويولون به گوش رسيد. هلن دختر زيباي جيمي داخل شد و ميزي بزرگ پر از کلوچه داغ گوشت با خود داشت انها را به پاتريشا و اسکارلت نشان داد و بعد به طرف ميز بزرگي که در وسط سالن قرار داشت رفت و سيني را روي روميزي مخمل گذاشت. بعد از او ماري کيت وارد شد و ديگر همران اوهاراها. همه انها ظرف هاي غذايي را که در دست داشتند قبل از اينکه روي ميز بگذارند به پاتريشيا و اسکارلت نشان دادند. ان دختر زيبايي هم که همراه عمو جيمز بود امد. گوشت سرخ کرده، گوشت اب پز، بوقلمون. هلن دوباره با ظرفي پر از سيب زميني که بخار از ان بلند بود وارد شد. بقيه هم انوع سبزيجات، کلم و هويج پخته و پياز اوردند. اين رفت و امد ها ادامه داشت تا وقتي که ميز از انواع غذا پر شد. اسکارلت ديد که دانيل، پسر جيمي که در فروشگاه کار مي کرد، ويولون مي نوازد. مورين هم ناگهان با کيک چند طبقه وارد شد، کيک با گل هاي صورتي رنگ تزيين شده بود. تيموتي فرياد زد: عجب کيکي!

بلافاصله جيمي هم بعد از زنش امد. با هر دستش سه بطري ويسکي را حمل مي کرد. ويولون ناگهان اهنگ تندي را شروع کرد، همه خنديدند و دست زدند. حتي اسکارلت. درام رفت و امد زن ها و مردها در وسط اتاق قابل تحمل نبود.

جيمي گفت: حالا، برايان، تو و بيلي، ملکه ها را با تختشان کنار اتش بگذاريد. قبل از اينکه اسکارلت بداند چه خبر شده ديد که نيمکت ازجا بلند شد. او و پاتريشا هر دو همديگر را نگه داشتند تا نيفتند، نيمکت در کنار بخاري ديواري قرارگرفت.

جيمي دوباره داد زد: عموجيمز. عموجيمز هم با صندلي به کنار اتش انتقال يافت. عموجيمز در حالي که با صداي بلند مي خنديد، طرف ديگر بخاري قرار گرفت. دختري که با عموجيمز امده بود بچه ها را به سوي ديگر اتاق کيش کرد، گويي انها جوجه بودند. ماري کيت براي انها سفره اي روي زمين جلوي بخاري ديگر پهن کرده بود. در يک چشم به هم زدن ناگهان در ان سرسراي شلوغ سکوتي حکمفرما شد. وقتي مشغول خوردن و صحبت کردن شدند، اسکارلت سعي کرد با بزرگ ترها "کنار بيايد".

دو پسر جيمي انقدر شبيه هم بودند که اسکارلت به زحمت مي توانست باورکند که دانيل سه سال از برايان بزرگ تر است. اسکارلت لبخندي زد و گفت که باور نمي کند کهبرايان سه سال کوچک تر باشد. برايان خجالت کشيد و سرخ شد. مرد جواني که در ميان جمع بود بيشتر سر به سر او گذاشت و برايان بيشتر خجالت کشيد. تا اينکه بالاخره دختري که گونه هاي صورتي رنگ داشت دستش را روي دست ان مرد جوان گذاشت و گفت: ديگر بس کن جرالد.

خوب پس جرالد اين است. پاپا چقدر خوشحال مي شود، که يک نفر هم نام خودش در اين جکع وجود دارد. جرالد دختر کنار دستش را پولي صدا مي کرد و معلوم بود که تازگي با عشق و علاقه ازدواج کرده بودند. پاتريشا هم توجه مخصوص به مردي که جيمي او را بيلي صدا کرده بود، نشان مي داد. پس بيلي هم بايد شوهر پاتريشيا باشد.

اسکارلت فرصت نداشت اسم بقيه را ياد بگيرد. همه مشتاق بودند با او صحبت کنند وهر چه او مي گفت تعجب و تحسين انها را باعث مي شد. با دانيل و جيمي در مورد فروشگاه خودش صحبت مي کرد و با پولي و پاتريشيا درباره خياطش. با عموجيمز درباره حمله يانکي ها و اتش زدن تارا حرف مي زد. و بعد صحبت را به کارخانه چوب بري و الوارفروش و ساختن شهرک در حاشيه اتلانتا کشاند. همه با اشتياق و صداي بلند حرف هاي او را تصديق مي کردند. بالاخره اسکارلت خودش را در ميان کساني ديد که معتقد نبودند صحبت کردن درباره پرل حرام است. انها هم مثل خودش بودند. ارزو داشتند سخت کار کنند و از اين راه پولدار شوند. او تقريبا خودش را در دل انها جا کرده بود و همگي اين احساس خوب را به زبان مي اوردند. نمي توانست بفهمد که چرا تصميم گرفته بود اين جمع دوست داشتني را ترک کند و به ان خانه دلگير و غم اگيز پدر بزرگ باز گردد. وقتي که همه احساس مي کردند که عموجيمز قصد دارد طبق عادت بلند شود و به اتاق خود پناه ببرد، جيمي يک ويسکي باز کرد و مورين گفت: دانيل، اگر خوردنت تمام شده يک خورده برايمان بزن.

دانيل نواختن را اغازکرد اهنگ تندي مي نواخت، مثل هميشه و در همان حال زن ها به جمع کردن ميز مشغول شدند و مردها نيمکت ها و صندلي هايي را که کنار اتش گذاشته بودند به جاي خود بازگرداندند. عمو جيمز دوباره سر جاي خود نشست. جيمي مقداري ويسکي در گيلاس ريخت و به عموجيمزداد تا جرعه اي بنوشد و عقيده خود را در مورد ان بگويد.

عموجيمز جرعه اي نوشيد و گفت: بد نيست.

جيمي خنده اي کرد و گفت: در واقع من هم چاره اي جز اينکه اميدوار باشم نداشتم. چون غير از اين، ويسکي ديگري نداريم.

اسکارلت سعي داشت با اشاره چشم جيمي را نزد خود بخواند. حالا ديگر مجبور بود برود. همه صندلي ها را دايره وار گذاشته بودند و داشتند مي نشستند و بچه ها در فکر اين بودند که جايي روي زانوي بزرگ ترها براي خود پيدا کنند. همه انها در انتظار شنيدن موسيقي بيشتر بودند. موسيقي فورا اغاز شد حالا ديگر ترک مجلس کار خوبي نبود.

جيمي از روي سر پسر کوچکي رد شد و به سوي اسکارلت امد، گيلاسي در دست اسکارلت گذاشت و گفت: بيا اين هم مال تو. جيمي چه فکر مي کرد؟ فکر مي کرد اسکارلت چه جور ادمي است؟ يک بانوي محترم هيچ وقت ويسکي نمي خورد. به جز چاي چيز ديگري نمي خورد مگر در مهماني ها، ان هم شامپايني يا يک گيلاس کوچک شري. جيمي احتمالا درباره براندي هم که او مدتي مي نوشيد چيزي نمي فهميد چرا؟ ايا خواستند به او توهمين کنند. نه، جيمي چنين قصدي نداشت شايد فقط مي خواست شوخي کند. اسکارلت به زور خنديد. " نه جيمي ديگر وقت رفتن است. خيلي دلم مي خواهد باز هم بمانم. ولي دارد دي مي شود."

" تو نمي تواني بروي انهم وقتي که جشن تازه شروع شده." بعد رو به دانيل کرد و ادامه داد: دانيل تو با اين زدنت ميهمان خوشگل ما را داري فراري مي دهي. يک چيز درست وحسابي بزن پسر. اين جور که مي زني مثل اين است که دو تا گربه با هم دعوا مي کنند.

اسکارلت سعي کرد چيزي بگويد ولي صداي او در صداي کسي که فرياد مي زد: يک چيز ديگه بزن دانيل، يک اهنگ که بشود با ان شلنگ تخته انداخت، يه چيز داغ پسر.

جيمي خنديد و به اسکارلت گفت: من صداي تو را نمي شنوم اسکارلت وقتي يکي حرف از رفتن مي زند من کر مي شوم.

اسکارلت احساس کرد دارد عصبي مي شود. وقتي جيمي دوباره به او ويسکي تعارف کرد با عصبانيت از جايش بلند شد. ولي قبل از اينکه دست او را رد کند شنيد که دانيل اهنگ " پگي توي درشکه روباز" را مي زند.

پايا اين اهنگ را دوست داشت. به چهره ايرلندي جيمي و موهاي سرخ او نگاه کرد، در ان تصوير پدرش را مي ديد. اه اگر او الان اينجا بود چقدرخوشحال مي شد. دوباره سر جايش نشست. سرش را به علامت عدم قبول ويسکي تکان داد. به ارامي خنديد. نزديک بود گريه کند. موسيقي جاي غم براي کسي باقي نمي گذاشت. ريتم زيبايش همه را سرحال مي اورد، همه با هم مي خواندند و دست مي زدند. پاهاي اسکارلت که دامن بلندش انها را پوشانده بود با ريتم موسيقي تکان مي خورد.

دانيل گفت: بيا بيلي، اين هم داغ يالا تو هم با من بزن. بيلي پرده پنجره را پس زد و از پشت ان يک اکوردئون کوچک بيرون اورد ووقتي قفل طرفين ان را باز کرد صداي ان بلند شد. بعد به طرف اسکارلت امد و از طاقچه پشت سر او يک چيز براق را برداشت. " پس حالا که اين طور است بگذاريد اقلا يک موزيک خوب داشته باشم، استفن." بعد فلوت براق را به او داد. استفن مردي بود ساکت و با چهره اي تيره. بيلي ادامه داد: تو هم بيا برايان. و بعد رويش را به مورين کرد و گفت: همين طور تو مادر زن عزيزم و چيزي را در بغل مورين انداخت. " قاشقک. دخترعمو مورين مي خواهد قاشقک بزند."

اسکارلت به انها خيره شده بود. دانيل دست از زدن برداشت. اسکارلت دوباره غمگين شد و اين دفعه ديگر مايل نبود مهماني را ترک کند. چقدر اين موسيقي با موسيقي خانه خواهران تلفير فرق داشت. در اينجا ارامش بود، خنده بود، گرمي بود. سرسرا که قبلا شلوغ به نظر مي امد حالا دلباز و گشاد مي نمود. اثاثيه را کنار ديوار ها چيده بودند و همگي به صورت يک نيم دايره بزرگ دور اتش بخاري نشسته بودند. مورين دستش را با قاشقک ها تکان داد و اسکارلت ديد تکه چوب هاي ظريفي به انگشتان او متصل شده است. جيمي مشغول ريختن ويسکي در گيلاس اين و ان بود. اه زنها هم ويسکي مي خوردند. اصلا از اين کار خود شرمنده نبودند. آنها هم پا به پاي مردانشان مي نوشيدند. من هم مي خورم. من هم به شادي خانواده اوهارا مي پيوندم. مي خواست جيمي را صدا کند که براي او هم گيلاسي بياورد ولي ناگهان يادش ا مد من بايد به خانه پدربزرگ برگردم، نمي توانم ويسکي بخورم. ممکن است از بوي دهانم بفهمند. به قدر کافي درونم گرم هست، درست مثل اينکه مشروب خورده باشم، ديگر نيازي به ويسکي ندارم.

دانيل ارشه را روي سيم کشيد و گفت: دختري پشت بار. همه خنديدند. اسکارلت هم خنديد. اگرچه نمي دانست چرا. در يک لحظه اتاق پر از اهنگ داغ ايرلندي شد. همه با هم مي زدند، صداي اکوردئون بيلي، فلوت استفن و ني لبک برايان و همين طور ويولون دانيل خيلي بلند بود. جيمي با پايش روي کف اتاق ضرب گرفته بود، بچه ها دست مي زدند. مورين هم سعي داشت از قافله عقب نماند و با دست ارکستر همراهي کند، صداي قاشقک هاي او هم در اتاق طنين مي افکند. گاهي قاشقک تندتر مي شد و ديگران از او تبعيت مي کردند. گاهي ني لبک اوج مي گرفت و صداي ويولون کمتر مي شد و باز بالا مي رفت. چند تا از بچه ها از جا بلند شدند و در فضاي باز سرسرا به رقص پرداختند، انها فقط خود را کج و راست مي کردند. دست هاي اسکارلت از کف زدن بسيار داغ شده بود. پاهايش ان چنان تکاني مي خورد که گويي مي خواهد بلند شود و با بچه ها همراهي کند. وقتي ان اهنگ پر جنب وجوش ايرلندي تمام شد اسکارلت نفس عميقي کشيد و به نيمکت تکيه کرد.

مورين گفت: بيا وسط مت ، بيا به بچه ها نشون بده رقص يعني چي. مرد ميانه سالي که نزديک اسکارلت نشسته بود از جاي برخاست.

بيلي گفت: خدا به داد مان برشد، يک خرده صبر کنيد. من بايد يک کمي استراحت کنم.کاتي حالا تو يک کمي بخوان تا ما استراحت کنيم. بعد چند نت با اکوردئون نواخت. اسکارلت دست و پايش را گم کرد. او نمي توانست بخواند ان هم انجا. هيچ اهنگ ايرلندي به جز" پگي توي درشکه روباز" بلد نبود و يا اهنگ ديگري که مورد علاقه پدرش بود، " حتما لباس سبز بپوش" ولي متوجه شد که منظور بيلي او نبوده است. زني چاق و سيه چرده از جاي برخاست و گيلاسش را به دست جيمي داد.

" يک پسربچه وحش مهاجر" بود.

با صداي نازکي مي خواند. و قبل از اينکه خط اول تمام شود دانيل، برايان و بيلي با او همراهي کردند.

کيتي ادامه داد: اسمش جک دوگان بود. توي ايرلند دنيا امده بود

و همان جا بزرگ شده بود.

ني لبک هم به انها پيوست، يک اوکتاو بالاتر.

"... تو يک خانه اي به نام کاستل مين ..."

همه با او شروع به خواندن کردند مگر اسکارلت. ولي مهم نبود که شعر را بلد نيست خودش را در موسيقي غرق کرده بود. وقتي ان اهنگ غم انگيز به پايان رسيد اسکارلت ديد که چشم هاي همه برق مي زند، حس مي کرد چشم خودش هم برق مي زند.

بعد نوبت به اهنکي شاد رسيد، اين اهنگ را جيمي اغاز کرد که اسکارلت را به خنده انداخت.

جرالد گفت: حالا من، براي پولي قشنگم اواز " هواي لوندون دري" را مي خوانم.

پولي خجالت کشيد و صورتش را در دست هايش پنهان کرد. اوه، جرالد. برايان در اغاز چند نت را نواخت. جرالد خواندن را شروع کرد و اسکارلت نفسش را نگه داشت او صداي ايرلندي جرالد را شنيده بود ولي براي شنيدن اوازش امادگي نداشت. صدايي مثل فرشتگان از گلوي مردي خارج مي شد که هم نام پدر او بود. آنچه که در قلب جرالد جوان بود، از صدايش بيرون مي ريخت و روي چهره اش نقش مي بست.

اسکارلت از شنيدن آن آهنگ زيبا سرا پا اشتياق شده بود و خود را در هوايي تازه و باز مي ديد، مثل هواي عثس. رت! قلبش فريادي براورد. حتي احساس کرد علائم و اشارات صورت رت بر چهره او هم نشسته است.

وقي آهنگ تمام شد، پولي دست در گردن جرالد کرد و صورتش را در بازوان او پنهان نمود.

مورين دست هايش را با قاشقک ها بلند کرد و گفت: خوب، حالا يک آهنگ داغ.

دانيل خنديد و گفت: پاهاي من مي ميرند براي اهنگ داغ.

اسکارلت بيشتر از صد بار با آهنگ هاي ويرجينيايي رقصيده بود ولي هرگز ان نوع رقص را که اوهاراها در جشن خود داشتند نديده بود. مت اوهارا رقص را شروع کرد. قامتش به سربازها بيشر شبيه بود حرکات منظمش هم همين طور. بعد پاهايش آن چنان تند حرکت کرد که ديدن آنها براي اسکارلت ممکن نبود. با خود فکر مي کرد که او بايد بهترين رقاص دنيا باشد و بعد کيتي هم به او پيوست. دامنش را با دو دستش بالا نگه داشته بود و پابه پاي او مي رقصيد. ماري کيت و جيمي هم به آنها پيوستند، و هلن زيبا با پسرعمويش که نمي توانست بيش از هشت سال داشته باشد.

موسيقي سحرانگيز بود. پاهاي اسکارلت حالا تندتر مي جنبيد، سعي مي کرد ريتم موسيقي را حفظ کند و حرکات آنها را تقليد نمايد. من بايد اين رقص را ياد بگيرم. بايد حتما ياد بگيرم. مثل اين است... مثل اين است که به طرف خورشيد پرواز مي کني.

بچه اي که زير نيمکت خوابيده بود از صداي پاي رقصندگان بيدار شد و شروع به گريه کرد. مثل يک مرض مسري گريه اوکم کم به بچه هاي ديگر هم سرايت کرد. رقص و موسيقي تعطيل شد.

مورين گفت: چند تا پتو بياوريد و آن اتاق بياندازيد و بچه ها را بخوابانيد بعدش در را ببنديد. جيمي، نوازنده قاشقک سخت تشنه است. ماري کيت ان

گيلاس را از پدرت بگير بده من.

پاتريشيا از بيل خواست پسر سه ساله شان را بغل کند. " خودم هم بتي را مي برم." خم شد و او را از زير نيمکت بلند کرد. "هيس. هيس" و چون گهواره اي تکانش داد. " هلن خواهش مي کنم عزيزم پرده ها را بکش. امشب نور ماه خيلي زياد است."

اسکارلت هنوز از موسيقي مست بود. به پنجره نگاه کرد و از روياهايش خارج شد. هوا تاريک بود.

" اوه مورين من ديگر بايد بروم، براي شام دير مي رسم، پدر بزرگ خيلي عصباني مي شود."

مورين گفت: خوب بگذار بشود. لولوي پير. باز هم بمان تازه اول شب است.

" کاش مي توانستم اين بهترين مهماني زندگي من بود. ولي نمي توانم چون قول دادم که برگردم."

" خوب، قول قوله. ولي به من هم قول ده که باز هم بيايي."

" اوه خيلي دوست دارم. مرا دعوت مي کني؟"

مورين خنده بلندي کرد " مي شنويد چه مي گويد؟ اينجا از دعوت خبري نيست. ما همه فاميليم تو هم جزيي از مايي. هر وقت دلت خواست بيا. در اشپزخانه من اصلا قفل ندارد، اتش اجاق هم هميشه روشن است. جيمي خودش هم خوب ويولون مي زند... جيمي! اسکارلت دارد مي رود. کتت را بپوش و همراهش برو."

قبل از اينکه از پيچ خيابان بگذرند بار ديگر صداي موسيقي را شنيد. صداي موسيقي ضعيف به گوش مي رسيد زيرا ديوار ها کلفت و پنجره ها بر روي سرماي زمستاني بسته شده بود. ولي اسکارلت مي توانست اواز خانواده اوهارا را بشنود. " حتما لباس سبزبپوش." من تمام شعرش را بلدم. کاش مي توانستم باز هم بمانم.

پاهاي اسکارلت کمي حالت رقص به خود گرفت. جيمي خنديد و پاهايش را با ريتم موسيقي همراه کرد وگفت: دفعه ديگر اين رقص را يادت مي دهم.

اسکارلت اصلا به اخم خاله ها توجه نکرده حتي به غرغر پدر بزرگ هم اعتنايي ننمود. يادش امد که مورين اوهارا درباره او چه گفت. لولوي پير. خنده اش گرفت، در دل خنديد. همين به او شهامت کافي داد تا بعد از اينکه پدربزرگ او را مرخص کرد روي بستر او خم شود و گونه اش را ببوسد. با خوشحالي گفت: شب بخير پدربزرگ.

و هنگامي که وارد راهرو شد زمزمه کرد: لولوي پير.

وقتي سر ميز به خاله ها پيوست مي خنديد. شامش را فورا اوردند. سرپوش روي ديس غذا گذاشته بودند تا سرد نشود. ظرف ها برق مي زد، اسکارلت مطمئن بود که به تازگي تميز شده است. اگر کسي بود که مستخدم ها را زير نظر داشت، خانه واقعا مي توانست به خوبي اداره شود. اگر انها جنايت هم بکنند باز هم پدربزرگ کاري ندارد. لولوي پير.

" اتفاق خنده داري افتاده اسکارلت؟" لحن خاله پولين سرد بود.

" نه خاله پولين." وقتي جروم سرپوش ديس را برداشت چشم اسکارلت به يک کوه غذا افتاد. با صداي بلند خنديد. براي اولين بار در عمرش گرسنه نبود، ان هم بعد از مهماني منزل اوهارا. حالا ان قدر غذا جلويش بود که براي سير کردن لااقل دوازده نفر کافي به نظر مي رسيد. ترس از او بايد کار خودش را کرده باشد، گويا کارکنان اشپزخانه خيلي از او ترسيده اند.

***

صبح روز بعد مراسم عشاء رباني در روزچهارشنبه خاکستر انجام مي گرفت. اسکارلت کنار خاله اولالي نشسته. انها قبلا جا گرفته بودند. هم چنان که روي زمين زانو زده بود، ناگهان ديد که عمو زاده هايش وارد کليسا شدند. تمام بدنش شروع به لرزيدن کرد سرش را پايين انداخت. فکر مي کرد که انها دارند نزديک مي شوند. قبلا يک رديف کامل را رزرو کرده بودند. تعدادشان واقعا چقدر زياد است و چقدر سرزنده و با نشاط به نظر مي ايند و رنگي. موي پسران جيمي مثل نوري است که از چراغ نفتي مي تابد. حتي کلاه هم نمي تواند گيسوان روشن دختران مورين را پنهان کند. مهماني اوهاراها بر او خيلي اثرگذاشته بود. انها را تحسين مي کرد. ذهنش با همين خيال ها پر بود و اصلا متوجه ورود خواهران روحاني صومعه نشد. بعد از اينکه خودش را با عجله به خاله خانم ها رسانده بود مي خواست مطمئن شود که مادر مقدس هنوز در ساواناست.

بله در ساوانا بود. هنوز نرفته بود. اولالي زمزمه اي کرد و به او تذکر داد که برگردد و به محراب توجه کند. اسکارلت از اين تذکر ناراحت شد. به قيافه هاي جدي راهبه ها همان طور که از مقابل او مي گذشتند نگاه مي کرد. در هنگام برگزاري مراسم عشاءرباني خود را با خيال و رويا سرگرم کرد. بعد از اينکه تارا به حالت اول برگردد چه مهماني باشکوهي خواهد داد. رقص و موسيقي، مثل شب گذشته، اين مهماني ها، چند روز پشت سر هم ادامه مي يافت.

اولالي او را ساکت کرد. " اسکارلت، چرا اواز مي خواني، بس کن." اسکارلت داشت اهنگ " پگي توي درشکه روباز" را با خودش زمزمه مي کرد، واقعا که چقدر با موسيقي کليسا فرق داشت.

***

اسکارلت گفت: باور نمي کنم. چشمانش بي فروغ شده بود. به پيشانيش فشار وارد مي شد و تسبيحي که همان روز صبح از اولالي قرض گرفته بود دور انگشتانش مي پيچيد.

" باور نمي کنم که مادر مقدس تمام روز خودش را در اتاق زنداني کند و زير لب دعا بخواند."

راهبه پير گفت: او تمام روز همين کار را مي کند. اخر امروز چهارشنبه خاکستر است.

اسکارلت هم داد زد: من هم مي دانم امروز چهارشنبه خاکستر است. بعد زبانش را نگه داشت و به ارامي اضافه کرد. " خواهش مي کنم به او بگوييد که من خيلي نااميدم، فردا دوباره بر مي گردم."

به محض اينکه به خانه پدربزرگ بازگشت صورتش را شست. اولالي و پولين اشکارا از اينکه ديدند صورتش را شست، تکان خوردند ولي هيچ کدام چيزي نگفتند. وقتي اسکارلت عصباني بود، سکوت بهترين اسلحه اي بود که انان مي توانستند با ان خود را از شر زخم زباني هاي او حفظ کنند. اما هنگامي که اسکارلت گفت که مي خواهد دستور صجانه دهد پولين سکوت را شکست. " فکر نمي کنم کار درستي باشد اسکارلت. قبل از اينکه روز به پايان برسد از اين کارت پشيمان مي شوي."

" چرا؟ مگر کار خلاف است؟" دندان هايش را از خشم به هم فشار مي داد.

وقتي پولين توضيح داد. ماجرا روشن شد. اسکارلت مي توانست از دستورات مذهبي کافي پيروي کند. مثلا روز هاي جمعه به جاي گوشت قرمز، ماهي بخورد، چون ماهي را دوست داشت. ولي در ايام لنت خوردن يک وعده غذا در روز ان هم چهل روز تمام برايش غيرممکن مي نمود، البته يکشنبه ها استثناء بود. اما باز هم گوشت از برنامه غذايي حذف مي شد.

براي بار دوم در مدت يک ساعت اسکارلت گفت: باور نمي کنم! ما تو خانه خودمان هرگز از اين کارها نمي کرديم.

پولين گفت: اون موقع شما بچه بوديد. ولي من مطمئنم که مادرتان حتما رعايت اين دستورات را مي کرد. چيزي که نمي فهمم اين است که چرا او به شما ياد نداد که بايد از اين دستورات مذهبي پيروي کنيد ولي خوب تقصيري هم نداشت، جايي زندگي مي کرد که از اين چيزها خبري نبود... تازه فشار اقاي اوهارا هم بود. حتما او اجازه نمي داد.

در چشمان اسکارلت برق جنگ درخشيد.

" دلم مي خواهد بدانم منظور شما از فشار اقاي اوهارا چيست؟ مي خواهم بيشتر توضيح بدهيد."

پولين نگاهش را به زير انداخت. " همه مي دانند که ايرلندي ها به دلخواه خودشان قوانين کليسا را عوض و بدل مي کنند، البته نمي شود انها را واقعا سرزنش کرد، براي اينکه ملت بي سواد و بيچاره اي هستند." بعد به خودش صليب کشيد.

اسکارلت پايش را به زمين کوفت. " من تصميم ندارم اينجا بايستم و به اين مزخرفات شما گوش بدهم. شمايي که ادعا مي کنيد فرانسوي ها قدرتمند ترين و بهترين ادم هاي روي زمين اند. اينها چيزي جز قمپز در کردن نيست. پدر من هر چه بود، مرد خوبي بود. فشاري هم روي کسي نمي اورد، تنها فشارش مهرباني و محبت بود، چيزي که شما اصلا از ان چيزي نمي دانيد. به علاوه دلم مي خواهد بدانيد که من ديروز بعدازظهر را با قوم و خويش هاي خودم گذراندم، با همه شان و بايد بگويم نفوذ انها روي من بيشتر از اين چرت و پرت هاي مذهبي شماست. "

اشک اولالي ناگهان سرازير شد. حالا دماغش را بالا مي کشيد. حدس مي زنم اه اصلا نمي توانم تحمل کنم.

پولين هم بلند بلند گريه مي کرد. اسکارلت به طرف او برگشت و خيره شد، پولين که هرگز گريه نمي کرد.

اسکارلت با ترحم به کله هاي خاکستري و شانه هاي لرزان و لاغر انها نگاه کرد. پولين شکننده و نحيف به نظر مي رسيد. اوه خداي من. به طرف پولين رفت و دستش را بر پشت لرزان او گذاشت.

" معذرت مي خواهم خاله جان. منظوري نداشتم."

***

وقتي صلح برقرار شد، اولالي پيشنهاد کرد که اسکارلت در گردش روزانه با او و پولين شرکت کند و با خوشحالي گفت: من و خواهرم فکر مي کنيم که پياده روي بهترين ورزش است. بعد لب هايش را به حالت غير عادي جمع کرد " ذهن ادم رو هم از غذا دور مي کند."

اسکارلت فورا موافقت کرد. دلش مي خواست از ان خانه خارج شود. ارزو داشت مي توانست بوي گوشت سرخ کرده را از اشپزخانه احساس کند. با خاله ها در ميدان جلوي خانه روي چمن ها راه مي رفت و بعد در فاصله کوتاهي در معيت انها به ميدان ديگري رسيد وبعد باز ميدان ديگر و ميدان ديگر و... وقتي به خانه برگشتند پا هاي او هم مثل پاهاي اولالي سنگين شده بود. بيش از بيست ميدان شهر ساوانا را ديده بود که تقريبا همه انها مثل هم بودند ولي زيبا به نظر مي امدند، جذابيت خاص خودشان را داشتند. اسکارلت از اين پياده روي سخت خيلي ناراحت شده بود و همين طور از اينکه احساس مي کرد از گرسنگي نيمه جان شده و حالا ديگر به جايي رسيده که دلش مي خواهد جيغ بزند. ولي بالاخره موقع غذا فرا رسيده بود... از بس گرسنه بود طعم ماهي هايي را که ان قدر دوست داشت حس نمي کرد. فقط مي بلعيد.

اه، که چه راحت شدم! وقتي خاله ها براي استراحت بعد از غذا به طبقه بالا رفتند اسکارلت فکر کرد که از دست انها راحت شده است. هيچ کس در ساوانا ان قدر پياده روي نمي کرد. اين همه پياده روي ممکن است ادم را به کشتن دهد. در ان خانه بزرگ به گردش پرداخت ظرف هاي چيني را برميداشت و بدون اينکه واقعا به انها نگاه کند دوباره سر جايش مي گذاشت.

چرا مادر مقدس اين قدر زن سختي است؟ چرا اقلا با او صحبت نمي کند؟

اصلا يک چنين زني خطور مي تواند تمام روز را گوشه اي بنشيند و دعا کند؟ حتي در روز مقدس مثل چهارشنبه خاکستر؟ مطمئنا نمونه درست و حسابي ادم هاي خوب است. اخر چه لزومي دارد که او اين همه دعا بخواند؟

دعا! اسکارلت به سرعت به اتاق پذيرايي برگشت تا نگاهي به ساعت بزرگ بياندازد. هفت دقيقه به ساعت چهار مانده بود و تا وقت غذاي فردا ديگر چيزي براي خوردن پيدا نمي شد. نه مکن نيست! من طاقتش را ندارم.

به طرف طناب زنگ رفت و چهار دفعه ان را کشيد.

پانسي دوان دوان امد. " برو لباس بپوش مي رويم بيرون."

" ميس اسکارلت چرا داريم مي رويم نانوائي؟ اشپز مي گويد ناني که انها مي پزند به درد نمي خورد. او خودش نان مي پزد."

" اصلا برايم مهم نيست که اشپز چه مي گويد و اگر تو به کسي بگويي پوستت را قلفتي مي کنم."

در فروشگاه اسکارلت يک نان و دو کلوچه خورد، و از انچه که خورده بود دو کيف هم پر کرد و با خود به خانه اورد و به اتاق خودش برد تا زير شنلش مخفي کند.

تلگرافي روي ميز اتاقش ديده مي شد. اسکارلت کيف هاي نان و کلوچه را وسط اتاق رها کرد و تلگراف را برداشت.

امضاي تلگراف از "هنري هاميلتون" بود. لعنتي! اسکارلت فکر مي کرد تلگراف از رت است که از او خواسته به خانه بر گردد يا خودش بيايد و او را ببرد.

با خشم پاکت را مچاله کرد

اما بعد دوباره ان را صاف کرد و گشود. بهتر است ببينم عمو هنري چه مي گويد. همچنان که متن تلگراف را مي خواند لبخندي بر لبانش نقش مي بست.

" تلگراف رسيد نقطه همين طور يک حواله سخاوتمندانه از شوهرت نقطه

چه ديوانه است او علامت سوال رت سراغ تو را از من مي گرفت نقطه

نامه بعدا مي رسد نقطه هنري هاميلتون."

خوب، پس رت دنبال او مي گشت. ها! چه کار درستي کرده بود که به ساوانا امده بود. اميدوار بود که عمو هنري ادرس او را به رت داده باشد. تلگرافي نه با نامه. او بايد همين موقع، مثل من تلگراف عمو هنري را در دست دا شته باشد.

اسکارلت والسي زير لب زمزمه کرد و در اتاق به رقص در امد. تلگراف را روي قلبش مي فشرد. ممکن است حالا در راه باشد. قطار چارلزتون هر روز همين موقع مي رسد. به طرف اينه دويد، موهايش را مرتب کرد و کمي سرخاب روي گونه هايش ماليد. ايا بايد لباسش را عوض کند؟ نه، رت حتما متوجه مي شود، و انوقت فکر مي کند که من فقط به خودم مي رسيدم و اصلا منتظر او نبودم. مقداري ادکلن به گردن و شقيقه هايش زد. ديگر اماده بود. ديد که چشمانش مثل گربه اي که در پي شکار است با نورسبزي روشن شده. چهارپايه اي را کنار پنجره کشيد و طوري نشست که از بيرون ديده نشود ولي خود بتواند از کنار پرده خيابان را زير نظر داشته باشد.

يک ساعت بعد. رت نيامده بود. دندان هاي سفيد و کوچک اسکارلت در تکه ناني فرو رفت. اين ايام لنت ديگر چه صيغه اي بود؟ چه بدبختي! تصورش را بکن، گوشه اتاق بنشيني و يواشکي نان سق بزني ان هم بدون يک خرده کره.

وقتي به طبقه پايين رفت. حالت روحي خوبي نداشت. جروم داشت شام پدر بزرگ را به اتاقش مي برد! همين کافي بود که به سوي کليساي پروتستان برگردد.

اسکارلت در سرسرا او را متوقف کرد. " اين غذا هيچ خوب به نظر نمي رسد. وحشتناک است. فورا برش گردان و يک تکه بزرگ کره روي پوره سيب زميني بگذار. يک تکه گوشت بزرگ هم کنارش. من مي دانم که توي اشپزخانه گوشت هست. الان توي قفسه اويزان است. يک کمي هم خامه روي پودينگش بريز.

يک ظرف کوچک هم مرباي توت فرنگي."

" اقاي روبيلارد نمي توانند گوشت بخورند. دکتر هم گفته اجازه ندارد شيريني بخورد و نه خامه و نه کره."

" همين طور هم دکتر نمي خواهد که اين پيرمرد از گرسنگي بميرد. هر کاري گفتم بکن."

اسکارلت با خشم ان قدر به جروم نگاه کرد که او از پله ها پايين رفت و از نظر ناپديد شد.

" اينجا هيچ کس نبايد گرسنه بماند. ديگر نه." لحنش ناگهان عوض شد و کودکانه خنديد." حتي لولوي پير."

37

اسکارلت که از نان و کلوچه نيرو گرفته بود در حالي که زير لب اواز مي خواند، صبح پنج شنبه از اتاقش ببيرون امد و به طبقه پايين رفت. خاله خانم ها عصباني بودند. جشن تولد پدربزرگ در راه بود و انها اصلا نمي دانستند غذاي جشن را چه بايد بکنند و ازاين رو بسيارعصبي شده بودند. وقتي اولالي مشغول کشتي گرفتن با شاخه هاي سبز ماگنوليا بود تا انها را به طرز زيبايي ارايش کند و در طرفين طاقچه بکارد، پولين هم چمدان روميزي ها و دستمال سفره ها را به هم ريخته بود تا روميزي و دستمال سفره مورد علاقه پيرمرد را پيدا کند.

اسکارلت که حوصله اش سر رفته بود پرسيد: خوب حالا چه فرقي مي کند؟ واقعا که کارشان مثل اين است که درباره توفاني در قوري چاي صحبت کنند! پدربزرگ حتي روميزي ها و دستمال سفره ها را نمي بيند، او از اتاق خود خارج نمي شود. " کمي جرات به خرج دهيد و يکي را انتخاب کنيد."

اولالي يک بغل از برگ هاي چيده شده ماگنوليا را از دستپاچگي به زمين انداخت. " صداي پايت را نشنيدم اسکارلت، صبح بخير."

پولين فقط سرش را به سردي تکان داد. او مثل يک زن مسيحي خوب، اسکارلت را براي توهيني که کرده بود بخشيده بود ولي هرگز فراموش نکرده بود. " اين روميزي هاي کتان وصله ندارند اسکارلت. به نظر من از هر نظر مناسبند." اسکارلت چشمش به انهمه روميزي و دستمال سفره افتاد. روميزي ها و دستمال سفره خاله ها را در چارلزتون به ياد اورد. اگر من جاي انها بودم روز شنبه که مي خواستم به چارلزتون برگردم حتما انها را جمع مي کردم و با خودم مي بردم. پدربزرگ احتياجي به انها ندارد. خاله ها بيشتر نياز دارند واگر بگويم که چه فکر مي کنم خاله اولالي دوباره دماغش را بالا مي کشد و پولين يک ساعت برايم سخنراني مي کند درباره اينکه وظيفه من در برابر بزرگتر ها چبست. اسکارلت با صداي بلند گفت: بايد برايش هديه اي بخرم. مي خواهيد از جانب شما هم چيزي بخرم؟

و در دل ادامه داد اصلا فکرش را نکنيد که همراه من بياييد. تصميم دارم به صومعه بروم و مادرمقدس را ملاقات کنم. ديگر تا حالا بايد دعايش را تمام کرده باشد. اگر مجبور بشوم، پشت در اهني صومعه مي ايستم و وقتي بيرون امد او را غافلگيرمي کنم. ديگر از اين همه رفت و امد خسته شدم.

خاله ها گفتند که خيلي سرشان شلوغ است و نمي توانند همراه او به خريد بروند و متعجب بودند که چرا تا به حال هديه اي براي پدربزرگ نخريده است. اسکارلت قبل از ابنکه بتوانند حيرت خود را به زبان اورند و در مورد کارهايي که دارند توضيح دهند انها را ترک کرد و زير لب گفت: لولوهاي پير. البته به درستي هم نمي دانست که اين لغت ايرلندي معني لولو مي دهد ولي اهنگ تلفظ ان به خود ي خود او را به خنده مي انداخت.

درخت هاي ميدان مقابل خانه، کلفت تر از روز پيش به نظر مي امدند و چمن ها سبز تر، افتاب هم گرم تر. اسکارلت اولين ناز و کرشمه هاي بهار را احساس مي کرد. امروز مي توانست روز خوبي باشد، مطمئن بود، گذشته از جشن تولد پدربزرگ.

بدون اراده گفت: راه بيا پانسي، اين طور مثل لاک پشت يواش راه نرو. قدم هايش را تندترکرد و قدم در پياده روي شني گذاشت.

صداي چکش و داد و بيداد کارگران در ساختمان کليسا، در ان روز افتابي به گوش مي رسيد. براي يک لحظه اسکارلت ارزو کرد کاش ان کشيش جوان مي امد و او را دوباره به تماشاي ساختمان جديد کليسا مي برد. ولي او براي اين کار نيامده بود. به طرف در صومعه پيچيد. همان راهبه پير امد. اسکارلت خود را اماده جنگ کرده بود. ولي راهبه گفت: مادر مقدس شما را مي بينند. لطفا دنبال من بياييد....

ده دقيقه بعد وقتي صومعه را ترک کرد تقريبا گيج بود. چقدر اسان بود! مادر مقدس فورا موافقت کرده بود که با اسقف صحبت کند و گفته بود به زودي نتيجه اش را خبر خواهد داد. اما نگفت که چه وقت و مطمئنا زياد طول نمي کشيد. مادر مقدس هفته بعد به چارلزتون باز مي گشت.

اسکارلت احساس شادي غريبي مي کرد. لبخند مي زد و چشمانش مي درخشيد، فروشنده مغازه خيابان ابرکورن مفتون زيبايي و لبخند او شده بود به طوري که اصلا فراموش کرد جعبه بزرگ کلوچه شکلاتي را که اسکارلت براي تولد پدربزرگش انتخاب کرده بود بسته بندي کند. اسکارلت هم انقدر خوشحال بود که وقتي به خانه رسيد رسيدگي به ناهار جشن تولد را که خيلي هم عذاب اور بود بر عهده گرفت. اسکارلت مي دانست که احتمالا پدربزرگ به اتاق پذيرايي خواهد امد و بايد شش نوع غذاي مورد علاقه او اماده باشد. اما خاله ها انقدرها هم راضي نبودند و هنگامي که زبان به تحريم غذاها گشودند اسکارلت سخت ناراحت شد.

پولين عبوسانه گفت: در ايام لنت گوشت حرام است. ولي هر چقدر برنج و سبزيجات دلت بخواهد مي تواني بخوري.

و اولالي با صداي ارامي اضافه کرد: ولي مواظب باش اسکارلت، که پدر متوجه نشود گوشت نمي خوري، او از روزه گرفتن بدش ميايد.

چشمانش از اندوه پر شده بود.

فکر کردن در مورد نخوردن غذا به نظر اسکارلت کسالت اور بود. خوب نمي توانم او را سرزنش کنم. بوي جوجه کباب دهانش را اب انداخته بود.

اولالي با خوشحالي ناگهاني گفت: ولي سوپ و ماهي هست. کيک هم همين طور، يک کيک خيلي خيلي خوشکل. يک مهماني واقعي است اسکارلت.

پولين اخطار کرد: يادت باشد خواهر پرخوري گناه است.

اسکارلت دور شد. احساس مي کرد ديگر نمي تواند انها را تحمل کند. با خود مي گفت کوتاه بيا يک ناهار که اين همه داد و بيداد ندارد. حتي اگر پدربزرگ هم سر ميز بيايد باز هم ان قدر ها بد نيست. به علاوه مگر يک پيرمرد چه ازاري دارد؟

ناگهان اسکارلت فکر کرد که او مي توانست همه را وادار کند که در ان خانه فقط فرانسه حرف بزنند. و ان وقت اگر اسکارلت مي گفت: “Happy birthday, Grandfather” چه غوغا يي به راه مي افتاد. پدربزرگ مي امد و روي صندلي سلطنتي اش، بالاي ميز مي نشست و اصلا به کسي اعتنا نمي کرد و حتي جواب تبريک هاي دخترانش را نيز نمي داد

پي پر اگوست روبيلارد ديگر ان پيرمرد سست که هميشه لباس خو اب به تن داشت نبود. فراک قديمي خودش را پوشيده بود و جثه اش در ان بزرگ به نظر مي امد، حتي وقتي نشسته بود شکوه نظامي خودش را حفظ کرده بود. موهاي سفيدش به يال شير پير مي ماند. چشمان عقاب مانندش زير ابرو هاي سفيد قرار داشت و دماغ استخوانيش به منقار پرندگان شکاري شبيه بود.

اسکارلت احساس مي کرد ان روز، مي تواند روز قشنگي باشد. دستمال سفره بزرگ را باز کرد و روي زانوش گذاشت و خود را براي چيز هاي غيرمنتظره اماده کرد.

جروم وارد شد. سوپ خوري نقره بزرگي را در ميزي نقره اي حمل مي کرد. چشمان اسکارلت گشاد شد. قبلا چنين ظرف هايي را نديده بود. کنده کاري زيبايي روي ان به چشم مي خورد. نقش درخت هاي جنگلي در سطح ان ديده مي شد. در وسط درختان همه نوع جانور از پرنده و درنده و چرنده، خرس و خرگوش و اهو، وجود داشت. حتي جغدها هم روي شاخه درختان نشسته بودند. سرپوش سوپ خوري به شکل درختي بود که شاخه هاي مو به دور ان پيچيده بودند، خوشه هاي انگور از شاخه ها اويزان بود. جروم سوپ خوري را مقابل ارباب خود گذاشت و با دستکش هاي سفيدش سرپوش ان را برداشت. بخاري بلند شد و بوي سوپ ميگو همه جا را گرفت.

پولين و اولالي کمي خود را جلو کشيدند و مشتاقانه لبخند زدند.

جروم بشقاب سوپ خوري را از گوشه ميز برداشت و کنار ظرف سوپ گذاشت. پي پر روبيلارد با ملاقه نقره اي مقداري سوپ در بشقاب ريخت. بعد با نگاه به جروم اشاره کرد. جروم ظرف سوپ را در مقابل پولين قرار داد. همين تشريفات براي اولالي هم تکرار شد و بعد اسکارلت. انگشتان اسکارلت قاشق را گرفت. ولي ان را در دست نگه داشت تا اينکه پدربزرگ قاشق را به دهان برد و سوپ را چشيد. ولي ناگهان با حرکتي خشن قاشقش را در بشقاب رها کرد.

اولالي گريه اش گرفت و کم مانده بود صداي هق هقش بلند شود ولي خودداري کرد.

اسکارلت پيش خود گفت: هيولاي پير! و شروع به خوردن سوپ کرد. طعم خوبي داشت. سعي کرد با نگاه به خاله اش بفهماند که از سوپ لذت مي برد ولي اولالي کاملا از خود بي خود شده بود. قاشق پولين مثل قاشق پدرش در بشقاب قرار داشت. اسکارلت دلسوزي خود را درباره خاله ها از دست داد. اگر انها به اين اساني مي ترسيدند مطمئنا گرسنه مي ماندند. به هيچ وجه تصميم نداشت بگذارد ان پيرمرد او را از غذا خوردن محروم کند.

پولين چيزي از پدرش پرسيد ولي چون فرانسه حرف مي زد، اسکارلت حتي يک کلمه هم نفهميد. جواب پدربزرگ خيلي کوتاه بود، و چهره پولين سفيد شد، گويا پدربزرگ فحش داده بود. اسکارلت حس کرد که دارد عصباني مي شود. پيرمرد دارد همه چيز را خراب مي کند و جشن تولد خودش را. کاش مي توانستم فرانسه حرف بزنم. ان وقت ديگر ساکت نمي ماندم و اين رفتار او را تحمل نمي کردم.

وقتي جروم ظرف سوپ را برداشت و به جاي ان ظرف ماهي را گذاشت سکوت برقرار شده بود، اسکارلت هم چيزي نگفت، به نظر مي رسيد که ماجرا تمام شده است.

ماهي خوب پخته شده بود، شايد به اين انتظار و جار و جنجال مي ارزيد. اسکارلت به پيرمرد نگاه کرد. پدربزرگ جرات نداشت از ان ايرادي بگيرد و وانمود کند که خوشش نيامده. دو تکه کوچک خورد. صداي برخورد کارد و چنگال با بشقاب به طوروحشتناکي بلند بود. اول پولين و بعد اولالي تقريبا غذاي خود را نخورده در بشقاب باقي گذاشتند. هر وقت که اسکارلت قطعه بزرگي از ماهي را در دهان مي گذاشت نگاه تندي به پدربزرگ مي انداخت. ولي داشت اشتهايش را از دست مي داد. اخلاق تند پيرمرد روي اشتهايش اثر مي گذاشت.

غذاي بعدي اشتهايش را دوباره بازگرداند. گوشت کبوتر نرم و خوشمزه بود و اب غليظ اش با پوره سيب زميني در اميخته بود. پي پر روبيلارد چنگالش را در اب خوراک کبوتر فرو برد و بعد به دهان برد. همين.

اسکارلت احساس کرد که الان منفجرمي شود. فقط نگاه نااميدانه خاله هايش او را ساکت نگه داشت. چه کي به اندازه پدربزرگ مي تواند نفرت انگيز باشد؟ من اصلا باورنمي کنم که او از غذا خوشش نيامده باشد. درست است که دندان ندارد ولي خوردن اين غذا برايش اصلا مشکل نبود. اصلا بهانه اي نداشت. و اسکارلت مي دانست که پدربزرگ غذا هاي خوشمزه را چقدر دوست دارد. وقتي که ظرف غذاي او را به اشپزخانه بر مي گرداندند، اسکارلت چندين بار ديده بود که پدربزرگ انها را مثل سگ ليس زده و تميز کرده است. نه، بايد دليل ديگري براي غذا نخوردنش وجود داشته باشد. اين دليل را در چشم هاي پدربزرگ مي ديد. وقتي درماندگي و بيچارگي دخترانش را مي ديد چشم هايش برق مي زد. او از اذيت کردن انها بيشتر از غذا خوردن لذت مي برد. حتي بيشتر از ناهار جشن تولدش.

چقدر ميان اين جشن تولد و جشن تولد پاتريشا تفاوت وجود داشت! اسکارلت وقتي قامت لاغر و لرزان و چهره متکبرانه او را مي ديد به خاطر رفتار بدي که با دخترانش داشت او را لعنت کرد. ولي خاله ها را بيشتر از او مقصر مي دانست زيرا انها رفتار بد او را تحمل مي کردند و هيچ نمي گفتند. انها اصلا زيرکي ندارند. چطور مي توانند همان طور انجا بنشنند و هرچه او مي گويد و مي کند قبول کنند؟ نشستن پشت ميز پدربزرگ در اتاق صورتي، در ان خانه صورتي، همه چيز و همه کس را به طور نفرت انگيزي متلاطم مي کند و به جوش مي اورد. حتي خودش را، خود اسکارلت را. من هم مثل انها بدم. اصلا چرا نمي توانم به او بگويم که رفتارش چقدر ظالمانه و زشت است؟ مجبور نيستم به فرانسه بگويم او انگليسي را به خوبي فرانسه مي داند. همان طور که من حرف مي زنم. من يک زن بزرگم، نه يک بچه که اجازه صحبت کردن بخواهد. مرا چه مي شود؟ اين يک حماقت محض است.

ولي به سکوتش ادامه مي داد، به صندلي تکيه نداده بود و در تمام مدت دست هايش را روي زانوهايش گذاشته بود. درست مثل بچه اي که جلوي ميهمان مؤدب نشسته است. حضور مادرش محسوس نبود ولي الن روبيلارد اوهادا انجا بود، در خانه اي که بزرگ شده بود. پشت ميزي که اکنون اسکارلت نشسته بود، درحالي که دستمال سفره روي زانوانش قرار داشت و دست هايش را روي دسته صندلي گذاشته بود. به خاطر عشق او و به خاطر رضايت خاطر و شادي روحش اسکارلت مايل نبود با اين پيرمرد به جنگ برخيزد.

اسکارلت سر جاي خود نشسته بود. حس مي کرد که ناهار جشن تولد تا ابد ادامه خواهد داشت. به کارهاي جروم مي نگريست که مشغول خدمت کردن بود. بشقاب ها به دفعات عوض مي شد و بشقاب هاي تميز جاي انها را مي گرفتند، کارد و چنگال و قاشق هم همين طور، در نظر اسکارلت پاياني براي اين مهماني وجود نداشت. پي پر روبيلارد همچنان غذاها را مي چشيد و رد مي کرد، غذاهايي که براي تهيه اش زحمات فراوان کشيده شده بود. بعد از غذا، جروم کيک تولد را اورد، خاله ها اشکارا مي ترسيدند و مي لرزيدند و اسکارلت به سختي مي توانست خودش را ارام نگه دارد. دلش مي خواست بلند شود و فرار کند. کيک با کرم تخم مرغي پوشيده شده بود و ان چنان برق مي زد که با ظروف نقره رقابت مي کرد. در بالاي کيک يک گلدان کوچک مليله دوزي شده با چند شکوفه و يک فرشته بالدار که از شيريني ساخته شده بود ديده مي شد و در کنار ان پرچم کوچک فرانسه با علامت ارتش ناپلئون قرار داشت. علامت هنگي که پي ير روبيلارد در ان خدمت مي کرد نيز روي ان نقش بسته بود. وقتي کيک را در مقابل او گذاشتند پيرمرد صدايي مثلي خرخر شايد هم از روي شادي از دهانش بيرون داد. چشمان نافذ خود را به اسکارلت دوخت و به انگليسي گفت: کيک رو ببر..

اسکارلت پيش خود فکر کرد شايد دلش مي خواهد من به پرچم دست نزنم، ولي اين خوشحالي را به او نخواهم داد. به محض اينکه با دست راست چاقو را از جروم گرفت با دست چپ، پرچم، گلدان و فرشته بالدار را از بالاي کيک برداشت و روي ميز گذاشت. مستقيا در چشم هاي پدربزرگ نگاه کرد و شيرين ترين لبخند خود را به لب اورد.

لب هاي پدربزرگ ناگهان جمع شد. 

فکر مي کني خوردش؟ اسکارلت با حالتي نمايش پرسيد: نخوردش! ان پير وحشتناک فقط دو تکه کوچک سر چنگالش زد و توي دهانش گذاشت بعد کاري کرد که حتي از خودش هم وحشتناک تربود. گلدان مليله دوزي وشکوفه هاي توي ان را برداشت و خورد، مثل اين بود که دارد بزرگ ترين لذت دنيا را تجربه مي کند. بعد گفت خيلي خسته است و نمي تواند هديه هايش را باز کند و به اتاقش رفت. مي خواستم گلوي استخواني اش را فشار بدهم.

مورين اوهارا خودش را به عقب و جلو خم مي کرد و با خوشحالي تمام مي خنديد. اسکارلت "نمي دانم کجايش خنده دارد؟ او خيلي رذالت کرد." او از زن جيمي نااميد شد. انتظار هم دردي داشت نه خنده.

" البته تو درست مي گويي اسکارلت، بدترين کارها را کرده. مي داني چي خنده دارد؟ خاله هاي تو هميشه دارند نقشه مي کشند که او را خوشحال کنند و در مقابل او هم با ان لباس خواب توي بستر مثل بچه هاي بي دندان سرتق نشسته و دارد نقشههاي انها را خراب مي کند. تبه کار پير. من خودم هم گاهي دلم مي خواهد از اين شيطنت ها بکنم حالا مي توانم به خوبي او را ببينم، منتظر شام است تا نقشه خودش را اجرا کند."

" مگر تو نمي داني که دستور مي دهد همان غذا ها را توي همان ظرف هاي قشنگ يواشکي به اطاقش ببرند؟ بعدش هم مي نشيند و پشت ان در بسته هر چي دلش بخواهد مي خورد. پيرمرد حقه باز. همين من را به خنده مي اندازد خوشم مي ايد خيلي باهوش است."

خنده مورين اسکارلت را هم به خنده انداخت. کار درستي کرده بود. بعد از مراسم جشن تولد پدربزرگ از در اشپزخانه بدون قفل مورين وارد خانه انها شده بود تا ساعتي را با او بگذراند.

مورين با لحني دوستانه گفت: حالا بيا کمي کيک بخوريم. تو خوب بلدي اسکارلت کيک را تو ببر. انجا توي گنجه است. چند تکه اضافي هم ببر. بچه ها به زودي از مدرسه بر مي گردند. من هم چاي درست مي کنم.

اسکارلت با چاي و کيک کنار اتش نشسته بود که پنج اوهارا با صداي وحشتناکي در اشپزخانه را بار کردند و داخل شدند. اسکارلت به مو هاي قرمز دختران مورين، ماري کيت و هلن نگاه کرد. پسري که در ميان انها بود مايکل اوهارا نام داشت و دختران کوچک تر کلر و پگ نام داشتند اين سه نفر موهاي تيره اي داشتند که به شانه کردن نياز داشت. دست هايشان کثيف بود. مورين به انها گفت که بايد دست هايشان را بشويند.

مايکل شلوغ مي کرد: ولي ما الان به دست هاي تميز احتياج نداريم، براي اينکه مي خواهيم به طويله برويم و با خوک ها بازي کنيم.

پک لاغراندام بادي به غبغب انداخت و گفت: خوک، تو خوک داني است، مگر نه مورين؟

اسکارلت تعجب مي کرد که بچه اي مادرش را با اسم کوچک صدا مي کند. ولي به نظر مي امد براي مورين عادي است.

" البته خوک ها تو خوک داني هستند اگر کسي انها را بيرون نياورد. نکند فکر مي کني خوک ها را بايد از تو اغل گوسفندها بيرون بياوري و با انها بازي کني؟ هوم؟"

مايکل وخواهرانش چنان خنديدند که گويي شوخي مورين بامزه ترين شوخي دنيا بوده است. انها دوباره به اشپزخانه برگشتند تا به حياط بزرگ خانه بروند.

اسکارلت به اتش اجاق، کتري چاي روي سه پايه و ديگ هاي مختلف که به رديف چيده شده بود نگاه کرد. مسخره است. با خودش فکر مي کرد که بعد از روز هاي بد تارا ديگر هرگز در اشپزخانه غذا نخورده است. و اين يکي فرق مي کرد. اينجا خيلي زنده بود، شاد بود. اين اشپزخانه تنها براي غذا پختن و ظرف شستن نبود. ارزو مي کرد که مي توانست بيشتر بماند. زيبايي غم انگيز اتاق پذيرايي پدربزرگ تن او را مي لرزاند.

ولي او زني بود که به اتاق پذيرايي تعلق داشت، نه به اشپزخانه. او يک بانوي محترم بود به مستخدم و زرق و برق عادت کرده بود. با عجله فنجانش را سر کشيد و توي نعلبکي گذاشت و گفت: مورين تو واقعا زندگي من را نجات دادي. فکر مي کنم اگر مجبور بردم تمام وقتم را با خاله ها بگذرانم حتما ديوانه مي شدم. ولي حالا واقعا مجبورم بروم.

" اوه طفلکي، تو حتي کيکت را نخوردي. فکر مي کنم خيلي ها به من گفتن که کيک هايي که مي پزم به خوردنش مي ارزد."

هلن و ماري کيت کنار مادرشان امدند، هر کدام بشقابي خالي در دست داشتند. " فقط يک تکه برداريد. همه را نخوريد، کوچولوها هم الان ديگر مي ايند." اسکارلت مشغول پوشيدن دستکش هايش شد و در همان حال دوباره تکرار کرد. " مجبورم بروم."

" اگر بايد بروي، بايد بروي. اميدوارم بيشتر در ساوانا بماني و در رقص روز شنبه شرکت کني اسکارلت. جيمي به من گفت که مي خواهد رقص تند ايرلندي را به تو ياد بدهد. ممکن است کولوم هم تا ان موقع بيايد."

" اوه مورين يک مهماني ديگر؟ روز شنبه؟"

" نمي شود گفت مهماني، ولي اخر هفته هميشه موسيقي و رقص هست مردها هم با جيب پر پول به خانه مي ايند. تو هم ميايي؟"

اسکارلت سرش را به علامت نفي تکان داد: متاسفانه نمي توانم، خيلي دلم مي خواست ولي ان موقع ديگر در ساوانا نيستم.

خاله هايش انتظار داشتند که همراه انان با قطار صبح يکشنبه به چارلزتون بر گردد. ولي خودش هرگز فکر رفتن نداشت. رت به زودي دنبال او مي امده شايد همين الان در خانه پدربزرگ باشد. کاش از خانه بيرون نمي امد.

فورا از جا پريد. " مجبورم عجله کنم. قبل از اينکه بروم سري به شما مي زنم. متشکرم مورين."

شايد رت را بياورد تا با اوهارا ها اشنا شود. حتما خوشش مي ايد. يک مرد گنده موسياه ديگر با مردان گنده اوهارا. اما ممکن است مثل هميشه يک دستش را به ديوار تکيه دهد و قاه قاه به انها بخندد. رت هميشه به نيمه ايرلندي بودن او خنديده بود. و هنگامي که حرف هاي پدرش را براي او تعريف مي کرد او را مسخره کرده بود. اوهاراها هميشه در طول چند قرن زمين داران قدرتمندي بودند. تا اينکه جنگ بوين پيش امد.

اصلا نمي فهم چه چيز خنده داري در اين هست؟ همان طور که خيلي از مردم زمين هاي خود را از دست دادند و تسليم يانکي ها شدند، دوستان و اقوام پاپا هم دار و نادر خود را به انگليسي ها دادند. اينکه خنده دار نيست. حتما در اين مورد از جيمي و مورين سوال مي کنم، اگر انها را ديدم به شرطي که رت مرا زود تر با خود نبرد.

38

نامه اي را که هنري هاميلتون قول داده بود، درست وقتي که هوا داشت تاريک مي شد به ادرس روبيلارد رسيد. اسکارلت ان را مانند غريقي که تخته پاره اي مي قاپد، قاپيد. بيش از يک ساعت بود که با خاله ها درباره اينکه چه کسي مسئول عکس العمل پدربزرگ در جشن تولد بوده صحبت مي کرد در واقع دعوا مي کرد.

اسکارلت گفت: اين نامه حتما درباره املاک من در اتلانتاست. معذرت مي خواهم. من مي روم به اتاقم.

منتظر موافقت خاله ها نشد.

در اتاق را قفل کرد. مي خواست نامه را کله به کلمه در ارامش بخواند.

" اين دفعه چرا اين قدرشلوغ کرده اي؟"

نامه با اين جمله شروع مي شد، بدون سلام و تعارف. خط وکيل پير ان قدر کج و کوله بود که به زحمت مي خواند. اسکارلت شکلکي به نامه در اورد و ان را به چراغ نزديک تر کرد.

" اين دفعه چرا اين قدر شلوغ کرده اي؟

روز دوشنبه پيرمردي که کمي هم خل بود ولي سنگين و با وقار مي نمود، ازان ادم ها يي که من معمولا دوست ندارم انها را ملاقات کنم به ديدنم امد. او يک حواله حيرت انگيز و قابل پرداخت در وجه تو که از بانک خودش صادر شده بود به من تسليم کرد. مبلغ ان نيم ميليون دلار است که رت ان را پرداخته. روز سه شنبه ديوانه ديگري اين بار وکيل رت مرا غافلگير کرد و از من سراغ تو را گرفت موکل او - شوهر تو- مي خواست بداند تو کجا هستي. من به او نگفتم که تو در ساوانا اقامت داري."

اسکارلت زير لب غريد. اين عموهنري مگر چه کسي است که ديگران را ديوانه مي خواند در هالي که خودش از همه ديوانه تر است؟ تعجبي ندارد که رت نيامده. دوباره روي خط خرچنگ قورباغه او دقيق شد.

" زيرا تلگراف تو بعد از اينکه او رفت رسيد تا ان لحظه خودم هم نمي دانستم که توکجايي. هنوز هم به او نگفته ام چون نمي دانم مي خواهي چکارکني و اصلا هم نمي خواهم دخالتي در کارت بکنم. او دو چيز مي خواست يکي اينکه تو کجا هستي؟ و ديگر ايا طلاق مي خواهي؟ حالا اسکارلت نمي دانم که تو چطور توانستي و چکار کردي که رت اين مبلغ را پرداخته و مايل هم نيستم بدانم. اگر هم اين پول را پرداخته که تو به طلاق راضي شوي باز هم به من ربطي ندارد. من هرگز راضي نشده ام دست هاي خودم را در ماجراي يک طلاق الوده کنم و حالا هم راضي به ان کار نيستم. به علاوه تو داري وقت و پولت را تلف مي کني در کاروليناي جنوبي که محل اقامت فعلي و رسمي رت است طلاق قانوني نيست. و اگر بازهم روي مساله احمقانه طلاق اصرار مي کني مي توانم وکيل محترمي را به تو پيشنهاد کنم که قبلا کار دو طلاق را فيصله داده ولي به تو مي گويم مجبورخواهي بود وکالت تمام کارهاي ديگرت را نيز به او بدهي. من ديگر حاضر نيستم وکالت تو را به عهده داشته باشم. اگر به طلاق از رت فکر مي کني بنابراين ازاد هستي که با اشلي ويکلزازدواج کني اما بگذار به تو پيشنهاد کنم که دوباره روي اين مساله فکر کني. اشلي حالا ديگر حالش بهتر از ان است که فکر مي کني. ميس اينديا و خواهر ديوانه من محيط خوبي براي او و پسرش در خانه درست کرده اند.اگر تو خودت را به زور در زندگي او وارد کني همه چيز را خراب خواهي کرد. اين مرد بيچاره را به حال خودش بگذار. اسکارلت."

واقعا! اشلي را تنها بگذار! ولي لااقل بايد بدانم که در ان خانه چه جور راحتي برايش فراهم کرده اند. عموهنري بهتر از هر کس ديگر مي داند که ان پير زنان چقدر مرا اذيت کردند و چطور به وسط معرکه هاي نفرت انگيز پريدند. او همه چيز را درباره خانه سازي در حاشيه شهر مي داند. احساسم عميقا جريحه دار شده. عموهنري هاميلتون مثل پدري به اسکارلت نزديک بود. يا نزديک ترين دوستش در اتلانتا، به همين دليل اتهاماتي که به او وارد کرده بود زخم عميقي در روحش به وجود اورد. به سرعت چند خط باقي مانده را از نظر گذراند و فورا جوابي نوشت و به پانسي داد تا به تلگراف خانه ببرد.

" آدرس من در ساوانا سري نيست نقطه طلاق نمي خواهم نقطه دلارها طلاست علامت سوال"

اگر عموهنري اين قدر سر و صدا راه نمي انداخت و مثل يک مرغ پير قدقد نمي کرد اسکارلت مي توانست به او اعتماد کند و تمام نقدينگي اش را که به دست مي اورد طلا بخرد و در صندوق امانت بانگ بگذارد. اما کسي که ادرس او را به رت نداده و در اين مورد احساس مسئوليت نکرده، چطور مي تواند درباره کارهاي او احساس مسئوليت کند. اسکارلت شستش را گاز گرفت. از پولي که اکنون داشت حيرت کرده بود. شايد مي بايد به اتلانتا مي رفت و با هنري، رييس بانک و جو کولتون صحبت مي کرد، شايد بهتر بود در حاشيه شهر زمين بيشتري مي خريد و خانه بيشتري مي ساخت. مسلما قيمت ها پايين تر از انچه بود نمي امد به خصوص با هراسي که هنوز کار تجارت را تهديد مي کرد.

نه! بايد کارها را يکي يکي انجام داد. اولين انها، مهم ترين انهاست. رت داشت سعي مي کرد که او را پيدا کند. لبخندي در صورتش ظاهر شد. شست گاز گرفته اش را در ميان انگشتان خود گرفت. او نمي تواند با پيش کشيدن صحبت طلاق مرا ديوانه کند. و يا با فرستادن پول و حواله ان به حساب من، درست مثل اينکه معامله اي انجام شده اين است که رت مي خواهد بداند که من کجا هستم وقتي عمو هنري ادرس مرا بدهد ديگر زياد طولش نخواهد داد.

خاله پولين با حالت سردي گفت: چرند نگو اسکارلت، البته که تو هم فردا با ما مي ايي. ما هميشه روزهاي يکشنبه به چارلزتون بر مي گرديم.

" منظورم اين نبود. به شما گفتم که، تصميم گرفته ام مدتي در ساوانا بمانم." اسکارلت نگذاشت پولين بيشتر او را ازار دهد، حالا که مي دانست رت دنبال او مي گردد نمي خواست اجازه دهد چيزي او را ازار کند. از رت در همين اتاق صورتي، طلايي استقبال خواهد کرد و او را وادار مي کند که از او خواهش کند، خواهش کند که بر گردد. و ان وقت او را در بازوانش مي فشارد و مي بوسد.

" اسکارلت ممکن است لطف کني و جواب سوال من را بدهي؟ "

" سوالتان چيست خاله پولين؟"

" تصميم داري چکار کني؟ کجا مي خواهي اقامت کني؟"

" خوب معلوم است، البته همين جا."

اسکارلت هنوز اين مطلب را درک نکرده بود که ممکن اسمت اقامت طولاني او در خانه پدربزرگ صورت خوش نداشته باشد. رسم مهمان نوازي در جنوب هم براي خودش قوانين و مقرراتي داشت. هرگز شنيده نشده بود که به مهماني اجازه دهند هر چقدر که دلش مي خواهد بماند و هر وقت که دلش مي خواهد برود.

اولالي با تاسف گفت: پدربزرگ از کار هاي غيرمنتظره خوشش نمي ايد.

" من مطمئنم که بدون کمک تو مي توانم اسکارلت را به قوانين اين خانه اشنا کنم، خواهر"

" البته که مي تواني، خواهر. من هم مطمئنا دخالتي نکردم."

اسکارلت از جاي برخاست و گفت: اصلا مي روم از خود پدربزرگ مي پرسم. شما هم مي اييد؟

اسکارلت با خودش فکر کرد خيلي جالب است، چقدر مي ترسند؟ از اين مي ترسند که اگر بدون اجازه به ديدن او بروند او از کوره در مي رود يا شايه هم ديوانه شود. جنگ بزرگي راه بيفتد! اه، اين ييرمرد با اين دو دختر پيرش چه کارها که نکرده؟ جلوي دراتاق پدربزرگ ايستاد، خاله ها هم دنبالش بودند. چند ضربه به در گرفت. پدربزرگ به فرانسه گفت: بيا تو ژروم.

" من اسکارلت هستم پدربزرگ، جروم نيستم. مي توانم بيايم تو؟"

لحظه اي سکوت برقرار شد. بعد پي پر روبيلارد با صداي سنگين خودش گفت: بيا تو.

اسکارلت لبخندي به معناي پيروزي به خاله زد و سرش را بالا گرفت.

وقتي در چشم هاي عقابي پدربزرگ نگاه کرد جسارتش کمي تخفيف يافت ولي حالا ديگر موقع عقب نشيني نبود. پا روي فرش نازک گذاشت و تا وسط اتاق امد. " فقط مي خواستم به شما اطلاع بدهم که تصميم دارم بعد از اينکه خاله ها از اينجا رفتند مدتي بمانم."

"چرا؟"

چشمان سبز و مصمم اسکارلت با چشمان ابي و بي فروغ پيرمرد تلاقي کرد.

" کارهايي دارم که بايد انجام بدهم. شما اعتراض داريد؟"

" اگر بگويم دارم ان وقت چي؟"

اين ديگر غيرقابل تحمل بود. اسکارلت نمي توانست و نمي خواست به چارلزتون برگردد. اين کار به منزله شکست و تسليم بود.

" اگر نمي خواهيد من اينجا بمانم، مي روم پيش عمو زاده هام. اوهاراها مرا دعوت کردند."

لب هاي پي پر روبيلارد جمع شد و لبخند مسخره اي بر لب اورد. " من تصور مي کنم تو اهميت نمي دهي کجا زندگي کني. حتي اگر با خوک ها باشد."

گونه هاي اسکارلت قرمز شد. هميشه مي دانست که پدربزرگ با ازدواج مادرش با يک ايرلندي موافق نبود. هرگز جرالد اوهارا را به خانه خود راه نداده بود. مي خواست از پدرش دفاع کند و از عمو زاده هايش و از تعصب ايرلندي خود. ولي به چشم خود ديده بود که بچه هاي ايرلندي با خوک بازي مي کردند.

پدربزرگ گفت: بسيار خوب، مهم نيست. اگر دلت مي خواهد مي تواني بماني. اصلا براي من فرقي نمي کند. چشمانش را بست و با اين کار او را

مرخص کرد.

اسکارلت خيلي سعي کرد که وقتي از اتاق خارج مي شود در را به هم نکوبد.

چه پيرمرد وحشتناکي است. چيزي را که مي خواست به دست اورده بود. به روي خاله خانم ها لبخند زد. "ديگه مساله اي نيست. همه چيز درست شد."

بقيه روز را اسکارلت در معيت خاله ها به خانه دوستان و اشنايان ساوانا رفت. خاله ها مي خواستند کارت پي پي سي را که با دست نوشته بودند ميان اشنايان پخش کنند

"Pour prendre conge" گرفتن اجازه مرخصي. اين رسم هرگز در اتلانتا وجود نداشت، اما در شهر ساحلي و قديمي جورجيا و کاروليناي جنوبي به شدت رعايت مي شد. خاله خانم ها هنگام ورود به ساوانا هم همين کار را کرده بودند، ميان دوستان کارت هايي پخش کرده بودند و اطلاع داده بودند که به شهر وارد شده اند. اسکارلت مطمئن بود که بسياري از اين مردم کارت ورود و خروج خود را به خانه روبيلارد نمي فرستادند و محققا هيچ وقت دعوتي هم از انها به عمل نمي امد.

روز شنبه اسکارلت اصرار کرد که براي بدرقه شان به ايستگاه قطار برود و به پانسي دستور دهد که اثاثيه را هر طور که انها مي خواهند در کوپه قرار دهد، و گفت پانسي اثاثيه را طوري مي چيند که جلوي چشم باشد و کسي انها را ندزدد. گونه هاي پر چين انها را بوسيد و از قطار پياده شد و روي سکوي شلوغ ايستاد و هنگامي که قطار از ايستگاه خارج مي شد دست تکان داد

به سورچي کالسکه اي که براي بازگشت به خانه کرايه کرده بود، گفت: سر راه در همان نانوايي خيابان بروتون توقف کن. هنوز تا وقت غذا خيلي مانده بود.

پانسي را به اشپزخانه فرستاد و دستور قهوه داد، بعد کلاه و دستکش هايش را در اورد. بدون خاله ها اين خانه چقدر ساکت و دوست داشتني بود. ولي چرا اين قدر گرد و خاک روي ميز نشسته؟ مجبور بود چند کلمه اي با جروم صحبت کند. با بقيه مستخدم ها، اگر لازم مي شد. تصميم نداشت اجازه دهد وقتي که رت وارد مي شد چيز زننده اي در ان خانه ببيند.

مثل اينکه جروم فکرش را خوانده بود، به ارامي پشت سرش ظاهر شد. اسکارلت از جا پريد. چطور اين احمق نمي تواند وقتي راه مي رود صداي کوچکي از خود درآورد؟

جروم يک سيني نقره اي در دست داشت. ان را جلوي اسکارلت گرفت. " ميس اسکارلت اين پيغام براي شماست." در سيني تلگرافي ديده مي شد.

رت! اسکارلت تلگراف را فورا با انگشت هاي مشتاق خود برداشت.

" متشکرم جروم. قهوه يادت نرود." به نظر اسکارلت اين مستخدم کمي هم کنجکاو بود نمي خواست اجازه دهد دزدانه تلگراف را بخواند.

به محض اينکه جروم رفت، تلگراف را باز کرد. با صداي بلند گفت: لعنتي!

پيام از جانب عمو هنري بود.

اين وکيل پير خسيس! بايد حسابي به دست و پا افتاده باشد که تلگراف مفصلي زده.

"من نمي خواهم اصلا با اين پول کلاني که شوهرت فرستاده کاري داشته باشم و خودم را گير بياندازم نقطه اين پول ها حالا به حساب تو در همان بانک خودت واريزشده نقطه به اندازه کافي درباره اوضاع بانکي برايت توضيح داده ام نقطه کمک ديگري از من انتظار نداشته باش نقطه"

اسکارلت وقتي تلگراف را خواند خودش را در صندلي انداخت. قلبش به شدت مي زد و پاهايش مي لرزيد. ديوانه پير! نيم ميليون دلار، احتمالا بيشتر از پولي که بانک او بعد از جنگ ديده بود. براي بانک مگر چه اتفاقي مي افتاد. هنوز روزنامه ها از تعطيلي بانک ها خبرمي دادند در سراسر مملکت. شايد مجبور باشد فورا به اتلانتا بر گردد و تمام ان پول را تبديل به طلا کند و در صندوق امانت خود نگه دارد، اين چند روز طول مي کشد. اگر هم امروز قطاري براي اتلانتا بود او نمي توانست قبل از دوشنبه به بانک برسد.

نيم ميليون دلار. اگر تمام دارايي خودش را هم به دو برابر قيمت مي فروخت باز هم نيم ميليون دلار نمي شد. بيشتر از درامد او از فروشگاه، رستوران و خانه هايي که مي ساخت بود، در واقع شايد سي سال وقت لازم بود که درامدش از انچه که داشت به نيم ميليون دلار برسد. مي خواست پولش را حفظ کند. ولي چطور؟ چقدر مايل بود عموهنري را بکشد. وقتي پانسي با سيني نقره و سرويس قهوه خوري نقره به اتاق او وارد شد با چهره رنگ پريده و نگاه پر خشم او روبه رو شد. " سيني را بگذار زمين و برو لباست را بپوش مي رويم بيرون."

سعي کرد خودش را کنترل کند. وقتي با عجله وارد فروشگاه اوهارا شد چهره اش کمي رنگ گرفته بود.

پسرعمو يا غير پسر عمو، اسکارلت مايل نبود جيمي زياد از کار هاي او سر در بياورد. به همين دليل با صداي لطيف و دخترانه اي از او خواهش کرد تا بانک مطمئني را پيشنهاد کند. " من اصلا خيلي گيج بودم پول زيادي با خودم نياوردم اما حالا تصميم گرفتم بيشتر اينجا بمانم و به پول نياز دارم، فکرکردم چند دلاري از بانک خودم در اتلانتا بگيرم ولي کسي را نمي شناسم که اين کار را برايم بکند با خودم گفتم شايد تو بتواني اين مشکل را برايم حل کني."

جيمي لبخندي زد. " من با کمال افتخار همراهت مي ايم و تو را به رييس بانک معرفي مي کنم و ضمانت تو را هم بر عهده مي گيرم. رييس بانک حدود پنجاه سال است که با عمو جيمز کار مي کند. ولي بهتر هست تو خودت را روبيلارد معرفي کني نه اوهارا. همه پدربزرگت را جنتلمن خوب و گرمي مي دانند. بعد از اينکه اوضاع جنوب به هم ريخت و جورجيا هم به دنبال کاروليناي جنوبي از پيوستن به اتحاد شمال امتناع کرد او پول هايش را به فرانسه فرستاد پس به قدر کافي باهوش بود، نبود؟"

اسکارلت با خود فکر کرد که اين کار خيانتي به جنوب محسوب مي شده! و خيلي ها هم مي دانستند. تعجبي ندارد که او توانسته نقره هايش را حفظ کند و خانه زيبايش را سر پا نگه دارد. چرا کسي او را مجازات نکرد؟ حالا جيمي چطور مي توانست به اين مسئله بخندد؟ يادش امد که مورين هم به پدربزرگ او خنديده بود. اوضاع برايش خيلي پيچيده بود. نمي دانست چه بايد بکند. نمي دانست به کدام يک از اين چيزها بايد فکر کند. فقط مي دانست که نمي خواهد حالا با اين افکار خودش را ناراحت کند. مجبور بود به بانک برود و ترتيبي براي پولي بدهد.

" دانيل من با دختر عمو اسکارلت مي روم بيرون ممکن است تو مواظب فروشگاه باشي؟" و بازوي خود را به اسکارلت داد اسکارلت بازويش را در بازوي او انداخت و دستي براي دانيل تکاني داد. اميدوار بود بانک دور نباشد. نزديک ظهر بود.

همان طور که در خيابان بروتون حرکت مي کردند و پانسي نيز دنبالشان مي امد جيمي گفت: مورين خوشحال مي شود که تو باز هم مي ماني. پس امشب مي تواني به خانه ما بيايي. اسکارلت،ها؟ من خودم مي ا يم دنبالت و بعدش هم تو را مي رسانم.

اسکارلت گفت: خيلي دوست دارم بيايم، جيم ." در ان خانه بزرگ حتما ديوانه مي شد. کسي غير از پدربزرگ براي حرف زدن وجود نداشت، با او هم مي توانست فقط چند دقيقه حرف بزند. و اگر رت مي امد، فورا به وسيله پانسي يادداشتي به فروشگاه مي فرستاد و خبر مي داد که از امدن به مهماني منصرف شده است.

وقتي هوا تاريک شد، جيمي امد. اسکارلت بي صبرانه درانتظارش بود. وقتي پدربزرگ فهميد که او مي خواهد بيرون برود اوقاتش تلخ شد. " اينجا که هتل نيست خانم، که هر وقت دلت بخواهد بيايي و بروي. بايد خودت را با قوانين خانه من تطبيق بدهي معني اش اين است که ساعت نه در رختخوابت باشي."

اسکارلت فروتنانه و با نرمي گفت: البته پدربزرگ. مطمئن بود که قبل از ساعت نه در منزل خواهد بود. به علاوه براي پدربزرگ تعريف کرد که رييس بانک وقتي نام روبيلارد را شنيد چقدر به او احترام گذاشت. پدربزرگش بايد خيلي بيشتر از انچه که او فکر مي کرده پول داشته باشد. وقتي جيمي مرا معرفي کرد و گفت که نوه ي پير روبيلارد هستم رييس بانک خم شد و تعظيم کرد. اسکارلت لبخندي به لب اورد و ان صحنه را دوباره مرور کرد. بعد از اينکه جيمي اتاق رييس بانک را ترک کرد به او گفتم مايلم يک صندوق امانت اجاره کنم و نيم ميليون دلار به بانک او انتقال دهم. فکر مي کردم حتما به پاهايم خواهد افتاد. نزديک بود اين کار را بکند. حرف مردم اصلا برايم مهم نيست، داشتن پول زياد بهترين چيز در دنياست.

وقتي جيمي رسيد اسکارلت گفت: متاسفم که تا دير وقت نمي توانم بمانم. اميدوارم ناراحت نشوي. مي تواني مرا ساعت هشت و نيم به خانه برگرداني؟ جيمي تعظيمي کرد: من با کمال افتخار هر وقت و هرجا که بخواهي تو را همراهي مي کنم.

در واقع اسکارلت نمي توانست حدس بزند که تا نزديک سحر به خانه باز نخواهد گشت.

39

غروب به ارامي فرو مي افتاد و به همان ارامي اسکارلت احساس افسردگي و غم مي کرد. او انتظار موسيقي و رقص و احتمالا جشن کوچکي را داشت. ولي حالا مي ديد که جيمي او را به همان اشپزخانه کوچک و اشناي خودشان برده است. مورين از او استقبال کرد و گونه هايش را بوسيد و فنجاني چاي در دست او گذاشت و بعد مشغول اماده کردن شام شد. اسکارلت پهلوي عمو جيمز که داشت چرت مي زد نشست. جيمي کتش را در اورد. دکمه هاي جليقه اش را باز کرد و روي صندلي گهواره اي نشست و پيپش روشن کرد تا با خيال راحت بکشد. ماري کيت و هلن در اتاق ناهارخوري مجاور بودند و بر سر چيدن کارد و چنگال با هم بگومگو مي کردند. اين منظره اي از يک خانواده مرفه بود ولي هيجاني نداشت. اسکارلت فکر مي کرد که حداقل شامي هست که بخورد. مي دانستم که خاله پولين و خاله اولالي اشتباه مي کردند، مردم روزه ايام لنت را زياد هم جدي نمي گرفتند. هيچ کس نمي تواند هفته ها پشت سر هم طاقت بياورد و روزها فقط با يک وعده غذا زندگي کند.

حند دقيقه بعد دختري خجالتي با انبوه گيسوي سياه در حالي که جکي کوچک را بغل کرده بود وارد شد. جيمي گفت: اه کاتلين چه خوب کردي امدي. اسکارلت روي نام او توجهي مخصوص کرد. اين نام براي دختر خوشکل و ظريفي مثل او برازنده بود. " اين مرد کوچولو را پيش پدر پيرش بياور."

جکي از بغل کاتلين پايين امد و خودش را به طرف پدرش کشيد و نق نق ارام خود را پايان داد و ارام روي زانوي او نشست. اسکارلت از خوشحالي جکي که با صداي بلند ابراز مي شد کلافه شد. عموجيمز ناگهان از خواب پريد. در اشپزخانه باز شد و دانيل به همراه برادرش برايان به درون امد.

دانيل گفت: ببين چي پيدا کردم ماما، پشت در ايستاده بود و بو مي کشيد.

مورين گفت: اوه، بالاخره تصميم گرفتي با امدنت ما را خوشحال کني برايان. بايد اين خبر را به روزنامه ها بدهم تا تو صفحه اول چاپ کنند.

برايان را مادرش در بغل گرفت. " تو که نمي خواهي اين مرد بيچاره را که دارد از گرسنگي مي ميرد بيرون بندازي، مي خواهي؟"

مورين وانمود کرد که عصباني است، ولي مي خنديد. برايان مو هاي سرخ و انبوه او را بوسيد و رهايش کرد. مورين گفت:

ببين حالا با موهام چکارکردي، سرخ پوست وحشي. مرا از خجالت کشتي، چرا با دختر عموت سلام عليک نمي کني؟ چرا حالش را نمي پرسي؟ تو هم همين طور دانيل من که از خجالت مردم.

برايان جلوي اسکارلت خم شد و لبخند زد: تو مرا مي بخشي؟ اسکارلت. دختر عمو تو ان قدر ظريف و کوچک و ساکتي که من اصلا متوجه حضورت نشدم. حالا با درخشش صورتش، اسکارلت مي ديد که مو هاي قرمز او کم رنگ تر به نظر مي ايد. " تو بيا من را با اين مادر ظالم اشتي بده، کاري کن که به من اجازه بدهد دو سه لقمه اي غذا بخورم."

مورين گفت: ديگه بسه وحشي، برو دست هاي کثيفت را بشوي. وقتي برايان رفت دانيل شروع به صحبت کرد.

" از اينکه اينجا هستي، دختر عمو اسکارلت ما همه خوشحاليم."

اسکارلت لبخند زيبايي زد و حتي با سرو صدايي که جکي روي زانوي جيمي به راه انداخته بود احساس مي کرد کار خوبي کرده که به اينجا امده. چقدراين عمو زاده هاي او شاد و سرزنده بودند. خانه پدربزرگش در مقابل خانه انها مثل يک گور ساکت به نظرمي امد.وقتي روي ميزبزرگ اتاق غذاخوري شام مي خوردند، اسکارلت علت عصبانيت مورين را از پسرش فهميد. برايان چند هفته پيش از اتاقي که با برادرش دانيل داشت نقل مکان کرده بود و مورين از استقلال طلبي او ناراضي به نظر مي رسيد. اگرچه اين اتاق به منزل انها خيلي نزديک بود، در منزل خواهرش پاتريشا. ولي برايان ترجيح داده بود خودش مستقلا اتاقي داشت باشد. اما مورين خوشحال بود که لااقل برايان غذا را در خانه خواهرش مي خورد. برايان هم خودش بيشتر مايل بود غذا را در خانه خواهرش بخورد.

گفت: خوب برايان هم زياد از ماهي خوشش مي ايد، به همين دليل اين روزها براي غذا خوردن به اينجا مي ايد. چي فکر مي کني اگر بگويم پاتريشا هرگز لب به ماهي نمي زند و خودش هم در خانه اش ماهي درست نمي کند، چون اصلا دوست ندارد پرده هاي توري اش بوي ماهي بگيرد. يک تکه ماهي بزرگ توي بشقاب پسرش گذاشت. " من فکر مي کنم اين روزها که پاتريشا گوشت نمي تواند بخورد به او خيلي سخت مي گذرد، خوب ايام لنت براي خودش مقرراتي دارد."

جيمي گفت: زبانت را نگه دار زن، کسي را که داري بدش را مي گويي دختر خودت است.

" چه کي بيشتر از يک مادر حق دارد. از اين حرف ها بزند؟"

جيمز پير ناگهان شروع به صحبت کرد: خوب مورين اين جوري است ديگر. خوب يادم مي ايد که مادر من هم زبان تندي داشت. و به دنبال ان چرت و پرت هايي درباره خاطرات دوران جواني اش تحويل انها داد. جيمز پير بعد اضافه کرد: و حالا جرالد. اسکارلت که تا ان موقع به حرف هاي او گوش نمي داد با شنيدن نام پدرش توجهش جلب شد. " جرالد، هميشه ميوه دل مادرم بود. در نظر اوهميشه همان بچه کوچکي بود که تمام زندگي اش را تشکيل مي داد، همه چيزش بود. هر وقت کار بدي مي کرد اصلا تنبيه نمي شد، فقط يک سرزنش کوچک."

اسکارلت خنديد. اين فقط پاپا بود که مي توانست عزيز مادرش باشد. چه کسي مي توانست در مقابل قلب رقيق و با محبت او که در بدن پر جنب و جوشش داشت مقاومت کند؟ چقدر دلش مي خواست پاپا اينجا بود و مدتي را با خويشاوندانش مي گذراند.

جيمز پير پرسيد: بعد از شام مي رويم خانه مانيو؟ يا کسي مي ايد اينجا؟ جيمي جواب داد: ما مي رويم پيش مت. اسکارلت يادش امد که مت همان مردي بود که رقص جشن تولد را اغاز کرده بود بي اختيار پايش ريتم رقص به خود گرفت.

مورين به روي او لبخند زد و گفت: فکر مي کنم براي رقص تند ايرلندي اماده شدي؟ بعد قاشق را از توي بشقابش برداشت و بشقاب دانيل را گرفت و در بشقاب خود قرار داد. انگاه دو قاشق را برداشت و با انها شروع به نواختن ريتم رقص روي بشقاب ها کرد. گاهي قاشق ها را به هم مي زد، به لبه ميز مي زد، به کف دستش مي زد، و يک بار بلند شد و به پيشاني دانيل زد. صداي ضربه هايي که از بشقاب بر مي خاست مثل صداي قاشقک بود، ولي تيز تر. صدايي که به سادگي ولي با مهارت از قاشق و بشقاب بلند مي شد باعث نشاط اسکارلت گرديد و او را به خنده واداشت. بدون اينکه خودش متوجه باشد همراه با ضربه هاي قاشق، او هم با دست روي ميز ضرب گرفت. 

جيمي خنده بلندي کرد و گفت: خوب ديگر، موقع رفتن است، من ويولونم را مي اورم.

ماري کيت گفت: ما هم صندلي ها را مي اوريم.

دانيل به اسکارلت توضيح داد: مت و کيتي فقط دوتا صندلي دارند. انها جديد ترين اوهاراهايي هستندکه به ساوانا امده اند.

اين اصلا اهميتي نداشت که سرسراي تودرتوي مت و کيتي اوهارا فاقد اثاثيه کافي بود. انها اتش براي گرماي چلچراغ کوچکي براي روشنايي و سطحي چوبي و صاف براي رقص داشتند. ان ساعت هايي را که اسکارلت در روز شنبه در خانه لخت انها گذراند شاد ترين لحظاتي بود که تابه حال گذرانده بود.

اوهاراها زندگي را به طور دسته جمعي، در ميان خانواده، با شادي و ازادي، با هم شريک بودند، مثل هوايي که تنفس مي کردند. اسکارلت تولد دوباره چيزي را که بسيار از او دور بود و نمي توانست به ياد اورد، در خودش احساس مي کرد. او هم مانند انها پذيرفته بود که شادي را بدون قيد و شرط به ذهنش، به درونش و به قلبش راه دهد. حالا ديگر مي توانست زرنگي و حسابگري را که براي جنگ و دست يابي به پيروزي و نفوذ لازم بود و از قسمت هاي جدا نشدني زيبايي زنانه در جامعه جنوب محسوب مي شد فراموش کند و دور بياندازد. ديگر نياز نداشت زيبا به نظر بيايد و چيزي را فتح کند، او هم يکي از اعضاي ان خانواده بود، او را پذيرفته بودند و استقبال کرده بودند. براي اولين بار در زندگي اش حس مي کرد که مي تواند به کس ديگري هم اجازه دهد که او نيز توانايي هاي خود را به نمايش بگذارد و طرف توجه قرار گيرد. ديگران هم او را به خود جلب مي کردند، اول به خاطر اينکه انها خانواده دوباره يافته او را تشکيل مي دادند، وبعد به اين دليل که در تمام عمرش هرگز کسي را مثل آنها نديده بود.

يا تقريبا هرگز. اسکارلت به مورين، برايان و دانيل که پشت سر او موسيقي مي نواختند نگاه کرد. هلن و ماري کيت با ريتم قاشقک دست مي زدند و براي يک لحظه اسکارلت فکر کرد که موهاي سرخ متعلق به برادران تارلتون است که دوباره زنده شده اند. برادران دوقلوي تارلتون، جذاب و بلند قامت بودند و دختران خانواده انها با ازادي و استقلال تمام زندگي خود را انتخاب کردند. اسکارلت هميشه به دختران تارلتون حسادت مي کرد زيرا انها به سادگي و ازادانه با مادرشان رفتار مي کردند و رابطه اي سالم و بي شائبه با او داشتند. حالا او همان راحتي را در رابطه ميان مورين و فرزندانش مي ديد. مي دانست که او هم همين رابطه را مي تواند با مورين و سايرين و حتي جيمي داشته باشد، همان طور که با مورين مي خنديد با ديگران هم مي تواند به همان راحتي بخندد.

درست در همان لحظه افکار ناراحت کننده اي او را به لرزه در مي اورد و مانند مادري خودخواه او را سرزنش مي کرد، تصميم گرفت خود را از اين احساس تقصير رها کند. گاه خودخواهي هاي مادرش و تعليمات سخت او باعث ايجاد شکافي در روحش مي شد. شايد اين هم درست بود که او هرگز نتوانسته بود خود را مثل يک بانوي تمام عيار نشان دهد. اين فکر خيلي سنگين و پيچيده جلوه مي کرد. مي خواست بعدا درباره ان فکر کند. حالااصلا مايل نبود فکر کند. ديروز يا فردا، هر دو بايد فراموش شود. تنها چيز مهم امروز بود، اين لحظه بود، لحظه اي که موسيقي و رقص در ان جريان داشت.

بعد از مهماني هاي رسمي چارلزتون، اين مهماني کوچک چقدر دلچسب مي نمود. صداي خنده و شادي دراطراف او موج مي زد و اسکارلت با نفس عميق انها را به درون خود مي کشيد و کودکانه مي خنديد.

پگي دختر مت اولين قدم هاي رقص تند ايرلندي را به او نشان داد و چقدر عجيب مي نمود که از يک دختر هفت ساله مي توانست ان طور به راحتي رقص ياد بگيرد. ياد گرفتن شهامت انان و حتي گستاخي انان، صحت و سلامتي در او به وجود مي اورد، بچه ها و بزرگ ها مثل هم بودند. پس هرچه را که پگي کوچک مي ديد او هم مي ديد، همان صحت و سلامتي را. ان قدر رقصيد که پاهايش خسته شد، بعد خودش را ولو کرد. مي خنديد و جلوي پاي جيمز پير روي زمين رها شد جيمز پير روي او خم شد و مثل توله سگي وق و وق کرد. اين کار اسکارلت را بيشتر به خنده انداخت، انقدر خنديد که نفسش بند امد و فرياد زد: اه، چقدر خوش مي گذرد! اسکارلت در زندگي کمتر تفريح کرده بود و حالا مي خواست که اين لحظات تا ابد ادامه يابد، ارزو داشت اين شادي پاک و ساده هميشه دوام پيدا کند. به پسرعموها ودخترعموها گنده و خوشحال خودش نگاه کرد، انها را به خاطر استادي و مهارتشان در زندگي و در موسيقي مي ستود و به آنها افتخار مي کرد. صداي پدرش را شنيد، پدرش اغلب لاف مي زد و مي گفت: ما اوهاراها خيلي خوبيم. هيچ کس نمي تواند در هيچ چيز به پاي ما برسد. اسکارلت براي اولين بار مي ديد که منظور او چه بوده است.

وقتي داشتند با جيمي به خانه بر مي گشتند اسکارلت گفت: اه جيمي. واقعا چه شب خوبي بود. خيلي خسته بود، وقت راه رفتن کاملا تلوتلو مي خورد ولي از اينکه بايد سکوت شهري را که در خواب رفته بپذيرد، ناراحت بود. " ما اوهاراها واقعا خيلي خوبيم."

جيمي خنديد. دست در کمر او انداخت و بلندش کرد و دور خود چرخيد و وقتي او را زمين مي گذاشت گفت: هيچ کس نمي تواند در هيچ چيز به پاي ما برسد.

" ميس اسکارلت... ميس اسکارلت." در ساعت هفت صبح پانسي اسکارلت را با پيغامي از پدربزرگ بيدار کرد. از صندلي بزرگ و شاهانه اش که در صدر ميز ناهارخوري قرار داشت نگاهي حاکي از عدم رضايت به مو و لباس اسکارلت انداخت. وقتي پدربزرگ او را احضار کرد با عجله لباس پوشيده و شانه اي از سر بي حوصلگي به سويش کشيده بود. پدربزرگ لباس مرتبي به تن کرده و صورتش را کاملا تراشيده بود.

با صداي بلندي اعلام کرد: صبحانه من رضايت بخش نيست. اسکارلت به او خيره شد. دندان هايش را به هم فشرد. صبحانه او چه ربطي به من دارد؟ نکند فکر مي کند من صجانه اش را درست کرده ام؟ شايد ديوانه شده است. مثل پاپا. نه، نه مثل پاپا. ديوانگي پاپا بيش از تحملش بود. همش همين بود او خودش را پنهان مي کرد، از زمان و مکان مي گريخت، از دنيا دوري مي کرد. در گوشه اي مي نشست و ساعت ها به جايي خيره مي شد، گويي هيچ اتفاق وحشتناکي نيفتاده است.

مثل يک بچه سراسيمه و گيج بود. ولي در رفتار پدربزرگ چيز بچه گانه اي ديده نمي شد. کاملا مي دانست کجاست و چه مي کند. منظورش چيست که صبح به اين زودي، ان هم بعد از فقط دو ساعت خواب مرا بيدار کرده و از صجانه شکايت مي کند؟

" صبحانه شما چه عيبي دارد. پدربزرگ؟" سعي کرد صدايش ارام باشد. " بي مزه است، سرد است."

" خوب چرا پس نفرستاديد؟ چرا نگفتيد چه مي خواهيد؟ چرا سفارش نکرديد گرم باشد؟"

" تو اين کار را بکن. رسيدگي به اشپزخانه کار زن هاست."

اسکارلت دست هايش را بر لبانش نهاد با نگاهي سخت و سرد به پدربزرگ نگاه کرد. " من را از رختخواب بيرون کشيديد که همين پيغام را براي اشپز ببرم؟ منو با کي عوضي گرفتيد؟ با مستخدم؟ حالا هم يا گرسنه بمانيد يا خودتان صجانه را سفارش بدهيد. من مي روم بخوابم."

اسکارلت به تندي رويش را به طرف در برگرداند، صداي چرخش دامنش به گوش رسيد.

" ان تختخواب به من تعلق دارد. خانم جوان، من لطف کردم و ان را در اختيار شما گذاشتم. انتظار دارم تا وقتي زير سقف من هستي از دستوراتم اطاعت کني."

اسکارلت کاملاعصباني بود. اميد خواب ازاو رخت بر بست. يک لحظه فکر کرد بهتر است وسايلم را جمع کنم، مجبور نيستم اين جور چيزها را تحمل کنم.

رايحه سست کننده قهوه او را قبل از اينکه صحبت کند، براي چند لحظه ساکت نگه داشت. دلش مي خواست اول قهوه بخورد بعد با پيرمرد يکي به دو کند... بهتر بود اقلا يک دقيقه فکر مي کرد. هنوز اماده رفتن از ساوانا نبود. حالا ديگر رت بايد فهميده باشد که او کجاست؟ و هر لحظه ممکن است از مادر مقدس پيغامي درباره تارا برسد.

به طرف زنگ رفت و طناب را کشيد. بعد در طرف راست پدربزرگ نشست. وقتي جروم امد اسکارلت نگاه خيره و خشمگين خود را در چشمان او دوخت. " يک فنجان قهوه داغ براي من بيار. اين ظرف ها را هم جمع کن ببر. اينها چيست شما مي خوريد پدربزرگ، خمير ارد زرت؟ اينها چپه جروم؟ بردار ببر بزن تو سر اشپز به اش بگو خودش بخورد. حالاگوش بده ببين چه مي گويم. به ان اشپز کله پوک بگو گوشت سرخ کرده داغ، نيمرو و بيکن درست کند، نان بيسکويت يادش نرود، فورا، با يک عالمه کره. يک قاشق گنده هم خامه توي قهوه من بريزد، فهميدي، همين الان."

جروم به پيرمرد که راست و بي حرکت نشسته بود نگاه کرد، در سکوت از او مي خواست تا اسکارلت را سر جايش بنشاند. پي ير رو بيلارد مستقيما به جلو نگاه مي کرد. اصلا انگار جروم انجا حضور نداشت.

اسکارلت با عصبانيت گفت: چرا مثل مجسمه انجا ايستادي، کاري را که به توگفتم بکن.

خوب، بالاخره ان پيرمرد پدربزرگش بود. اين صجانه هم مثل غذاي جشن تولد در سکوت برگزار مي شد و اين بار هم از غذايي که برايش اورده بودند رضايت داشت. اسکارلت از گوشه چشم، با سوءظن به او نگاه کرد. اين پيرمرد چه بود؟ يک روباه پير؟ باور نمي کرد که پشت اين معما چيزي نباشد. تا انجا که او مي دانست دستور دادن به مستخدم اسان ترين کار دنيا بود. تنها کاري که مي بايد کرد اين بود که سر انها داد بکشيد. و خدا مي دانست که پدربزرگ با ترسوها چه رفتاري دارد. مثل خاله پولين و خاله اولالي. بيچاره ها.

نگاه کن، چطور مرا از رختخواب بيرون کشيده. من که ديگر نمي توانم بخوابم. پيرمرد دستمال سفره اش را در بشقاب خالي انداخت و گفت:

انتظار دارم در ا ينده وقتي غذا مي خوريم تو لباس مناسب تري پوشده باشي. درست يک ساعت وهفت دقيقه ديگر بايد به کليسا برويم. اين زمان براي درست کردن سر و وضعت کافي است.

اسکارلت اصلا قصد نداشت به کليسا برود. ديگر خاله هايش نبودد که اصرار کنند و مادر مقدس هم قول مساعد داده بود، پس کليسا رفتن لزومي نداشت. اين خودکامگي هاي پدربزرگ بالاخره جايي بايد تمام شود. برخلاف خاله هايش پدربزرگ از مخالفين سرسخت کليساي کاتوليک بود.

" نمي دانستم شما به کليسا علاقه داريد پدربزرگ؟" شيريني قابل توجهي از لحن او پيدا بود.

" اميدوارم تو مثل خاله هايت داراي حماقت پاپ پسندانه نباشي."

" من کاتوليک خوبي هستم اگر منظورتان اين است. تصميم دارم با دخترعموها و پسرعموهاي خودم، با اوهاراها به کليسا بروم. راستي انها از من دعوت کردند که هر وقت دلم بخواهد پيش انها بروم و هر چند وقت که ميل دارم بمانم."

اسکارلت بلند شد و با حسي از پيروزي از اتاق بيرون رفت. به نيمه پله ها نرسيده بود که يادش امد که چيزي نخورده است. خوب مهم نيست، مجبور نبود اگر دلش نمي خواست، در عشاء رباني شرکت کند. ولي به هر حال به پدربزرگ نشان داده بود که هر کاري که بخواهد مي کند. وقتي به اتاقش وارد شد چند قدم تند به شيوه رقص ايرلندي که شب گذشته ياد گرفته بود برداشت. مي دانست که پيرمرد او را صدا مي کند و درباره زندگي کردن در منزل اوهاراها به او اخطار نخواهد کرد. به علاوه خودش هم اصلا مايل نبود. ان همه بچه و بدون مستخدم. اصلا نمي توانست بدون کمک پانسي لباس بپوشد و گيسوانش را ارايش کند. دوباره به فکر فرو رفت. نمي دانم که قصد واقعي پيرمرد از اين کار چه بود. بعد شانه هايش را بالا انداخت. احتمالا به زودي مي توانست از قصدش اگاه شود. اصلا مهم نبود. شايد قبل از اينکه بتواند مقصودش را عملي کند، رت مي امد و او را با خود مي برد.

40

يک ساعت و چهار دقيقه بعد از اينکه اسکارلت به اتاقش برگشت پي پر روبيلارد افسر ارتش ناپلئون معبد زيباي خانه خود را به قصد کليسا ترک کرد پالتوي کلفتي به تن داشت و شال گردني پشمي به خود پيچيده بود و موهاي سفيدش را با کلاه پوست سمور که زماني متعلق به يک افسر روس بود که در نبرد بورودينو به قتل رسيد، پوشانده بود. علي رغم افتاب درخشان و طليعه بهار، پيرمرد احساس سرما مي کرد. اگرچه عصاي خيزران در دست داشت ولي در راه رفتن از ان کمک نمي گرفت، هنوز هم راست و کشيده و سربلند راه مي رفت. مردمي که از کنارش مي گذشتند کلاهشان را به احترام بر مي داشتند و او به اشاره مختصر سر به آنها جواب مي داد. او در ساوانا بسيار سرشناس بود.

کليساي مستقل پرسبيتري در ميدان چي پي وا قرار داشت. جاي او در رديف پنجم از جلو بود. نزديک به شصت سال از عمر ان کليسا مي گذشت و پي پر روبيلارد هرگز در نماز خانه جاي خود را تغيير نداده بود. جيمز مونرو رييس جمهوري ايالات متحده در سفر به ساوانا اظهار علاقه کرده بود، او را به مردي که در کنار ناپلئون از اوسترليتز تا واترلو جنگيده بود معرفي کنند. پي پر روبيلارد اگرچه به مونرو علاقمند بود ولي رييس جمهور هرگز نتوانست بر او که در کنار امپراتور جنگيده بود تاثير بگذارد.

وقتي مراسم پايان گرفت او به چند نفر که مايل بود با انها صحبت کند اشاره کرد و انان نيز به سرعت از پله هاي کليسا پايين امدند و مراتب احترام خود را ابراز داشتند. سوالات او کوتاه بود در عوض جواب ها بلند و پيرمرد با حوصله به همه انها گوش مي داد. بعد به خانه بازگشت. چهره عبوسش تقريبا مي خنديد و بعد اندکي خواب تا موقع غذا. پياده روي هفتگي تا کليسا او را خسته مي کرد.

خواب ارامي کرد. مثل همه پيرها و قبل از اينکه جروم سيني غذا را بياورد بيدار شد. وقتي منتظر غذا بود، درباره اسکارلت فکر مي کرد. هيچ نوع کنجکاوي درباره زندگي او و يا طبيعت او نمي کرد. سال ها بود که درباره او اصلا فکر نکرده بود و هنگامي که او با دختران پيرمرد وارد اتاق شده بود از ديدن او نه خوشش امده بود و نه بدش امده بود. فقط وقتي که جروم از او شکايت کرد توجهش جلب شد. جروم مي گفت او با خواسته هاي بي موردش نظم اشپزحانه را به هم مي ريزد و اگر باز هم اصرار کند که کره و ابگوشت به غذاي موسيو روبيلارد اضافه شود حتما باعث مرگ او خواهد شد.

اسکارلت در واقع جواب دعا هاي پيرمرد پود. سال ها بود که همان کارها را تکرار مي کرد. تغيير در زندگي اش حاصل نشمده بود، همان برنامه هاي يکنواخت، همان غذا ها، همان خواب و همان پياده روي هفتگي تا کليسا. اين زندگي بي تصوير او را ازار نمي داد! روياي همسر زيبايش را همشه جلوي رو داشت و هر وقت که مي خواست مي توانست بعد از مرگش هم او را داشته باشد. روزها و شب ها وقتي مي خوابيد روياي او را مي ديد و وقتي بيدار بود تمام ذهنش از ياد او پر بود. اين برايش کافي بود. تقريبا از خوردن غذا هاي خوب محروم شده بود و در سال هاي اخر اين غذا هاي يکنواخت هم مزه اي نداشت و وقتي سرد نبود، سوخته بود و وقتي سرد نبود و هميشه همان غذاهاي هميشگي و مرگ اور. اينجا اسکارلت را مي خواست تا اين اوضاع را عوض کند.

اسکارلت نتوانست مقصود پير مرد را درک کند. پي پر روبيلارد گوشه زدن هاي او را درک کرده بود. او مي خواست ولي نمي توانست اوضاع را عوض کند و انچه را مايل است به دست اورد. لااقل حق و احترام خود را محفوظ نگه دارد. مستخدمين مي دانستند که او بسيار پير است وخسته تر از ان است که با انها سر و کله بزند. ولي اسکارلت جوان و نيرومند بود. پير مرد در انتظار دوستي يا علاقه او نبود، دلش مي خواست همان طور که خودش خانه را قبلا اداره مي کرد او هم اداره کند. معني اش اين بود که بايد حضور، نفوذ و تسلط او هم چنان حفظ شود. احتياج داشت که راهي براي اين مشکل پيدا کند، بنابراين در مورد اسکارلت فکر مي کرد.

وقتي جروم داخل شد. پيرمرد گفت: به نوه ام بگو بيايد. پيشخدمت پير با لبخندي جواپ داد: هنوز به منزل نيامده. و با خوشحالي عصبانت پيرمرد را مي ديد، جروم از اسکارلت بدش مي امد.

اسکارلت به همراه اوهاراها به بازار بزرگ شهر رفته بود. بعد از برخوردي که با پدربزرگش داشت لباس پوشيد، پانسي را مرخص کرد و دو کوچه فاصله خانه اوهارا را تقريبا با حالت دو و بدون همراهي پانسي طي کرد و به خانه جيمي رسيد. به مورين گفت: آمدم با هم برويم کليسا. ولي قصد اصلي اين بود که درجايي باشد که ادم هاي خوب بودند.

بعد از مراسم کليسا، مردها به راهي رفتند و زن ها به راهي ديگر. مورين به اسکارلت گفت: انها مي روند مهماني، در هتل پولاسکي يک سلماني خوب هست. مي روند سرشان را کوتاه مي کنند و گپ مي زنند. شايعات و خبرها را رد و بدل مي کنند و يکي دو پيک هم توي بار مي اندازند بالا. براي انها اين بهتر از روزنامه خواندن است. خوب توي روزنامه ها خبرهاي داغ را چاپ نمي کنند. ما هم مي رويم دنبال خبر هاي خودمان توي بازار، يک مقداري هم صدف مي خريم تا غذايي درست کنيم.

بازار ساوانا درست مثل بازار چارلزتون محل رد و بدل کردن اخبار و شايعات بود. هنگامي که اسکارلت پا در ان بازار شلوغ گذاشت تازه فهميد که چقدر دلش براي ولوله، خريد و فروش و سلام عليک با مردم تنگ شده است. از وقتي جشن هاي چارلزتون شروع شده بود ديگر پايش را در بازار نگذاشته بود.

داشت با خودش فکر مي کرد که کاش پانسي را اورده بود، لااقل مي توانست زنبيل را از ميوه هاي تازه اي که از طريق بندر ساوانا وارد مي شد پر کند و به دست او بدهد. ماري کيت و هلن براي مورين همان نقش را اجرا مي کردند. اسکارلت مقداري پرتقال خريد و به دست انها داد و با اصرار همه انها را به نوشيدن قهوه و خوردن نان خامه اي دعوت کرد.

اما وقتي مورين او را به ناهار دعوت کرد نپذيرفت. به اشپز پدربزرگ اطلاع داده بود که ناهار نمي ايد. به علاوه مي خواست کم خوابي خود را جبران کند. اگر رت با قطار بعد از ظهر مي امد نمي خواست خسته و درمانده به نظر برسد.

در مقابل خانه پدربزرگ، مورين را بوسيد و با ديگران خداحافظي کرد. خانه اوهاراها تقريبا همان پشت بود. انها همپاي پاتريشيا که فرزندي در شکم داشت و فرزند ديگرش که هنوز به درستي راه نمي رفت ارام به سوي خانه خود حرکت کردند. هلن برگشت و به طرفش دويد.

" دخترعمو اسکارلت پرتقال ها را فراموش کردي."

جروم که در را باز کرده بود از پشت سر گفت: من مي گيرم ميس اسکارلت. اسکارلت از صداي او يکه خورد: اوه تو اينجايي جروم نبايد هميشه اين طور بدون صدا پشت سر من ظاهر شوي، ترسيدم. صداي بازکردن در را نشنيدم.

" دنبال شما مي گشتم، منتظرتان بوديم. اقاي روبيلارد شما را مي خواهد."

جروم نگاه تحقيراميزي به اوهاراها انداخت.

چهره اسکارلت در هم رفت. بايد فکري درباره گستاخي و بي تربيتي جروم مي کرد. به سرعت و با عصبايت به اتاق پدربزرگ رفت و مي خواست شکايت کند. پي پر روبيلارد مجال سخن گفتن نداد. به سردي گفت: سر و وضعت نامرتب است. و مقررات خانه من را به هم زده اي. وقتي داشتي با ان دهاتي هاي ايرلندي دل مي دادي و قلوه مي گرفتي، وقت غذا گذشت.

اسکارلت لبش را به شدت گاز گرفت.

" از شما تشکر مي کنم که وقتي درباره پسرعموها و دخترعموهايم صحبت مي کنيد، اين همه نسبت به انها لطف داريد."

برقي در چشمان پدربزرگ درخشيد ولي سعي کرد ان را پنهان کند.

با لحن ارامي گفت: به مردي که کارش خريد و فروش است چه مي شود گفت؟

" اگر منظور شما جيمي اوهارا است من مي گويم او مرد موفقي است. سخت کار مي کند و شغلي را که دارد جدي مي گيرد. تاجر موفقي است و من به او احترام مي گذارم."

پدربزرگ قلاب خودش را رها کرد. " بدون شک زن جلف او را هم تحسين مي کني."

" البته، به نظر من زن زبر و زرنگ و با اصالتي است."

" به نظر من زرنگي اش هم همين است، غير از انچه که هست خودش را نشان مي دهد. شايد نمي داني که او توي ايرلند يکي از زن هاي بار بوده."

اسکارلت مثل ماهي که از اب بيرون افتاده باشد به نفس نفس افتاد. نمي توانست حقيقت داشت باشد.

تصاوير ناخوشايندي به نظرش زنده شد، مورين قاشقک هاي خود را به انگشت کرده بود... ليوان ويسکي خود را بالا نگه داشته بود و باز هم مي خواست... قاشقک ها را به هم مي زد و اشعار زشت مي خواند... مو هاي اشفته خود را بروس مي کشيد، بدون اينکه با سنجاق انها را جمع کند... دامنش را تا زانو بالا مي زد تا ايرلندي برقصد.

مورين امل بود. از طبقه پستي بود. انها همه امل و پست بودند.

اسکارلت نزديک بود گريه کند. او با اوهاراها خوشحال بود، اوقات خوبي را صرف کرده بود... ولي در خانه اي که مادرش به دنيا امده و بزرگ شده بود شکافي که بين روبيلارد و اوهارا وجود داشت وسيع تر از ان بود که بشود ان را نديده گرفت.

تعجبي نداشت که پدربزرگ مرا حقير مي پندارد. اگر مادر از ان بالا مرا با اين گروه که الان مرا به خانه رساندند ببيند حتما خيلي خجالت مي کشيد.

زني حامله در خيابان، بدون اينکه شالي روي شکمش بياندازد، با يک ميليون بچه وحشي مثل سرخ پوست ها، و حتي بدون مستخدم براي حمل زنبيل ها. حتما من هم بايد مثل انها در نظر ديگران امل و پست به نظر امده باشم.

چقدر مادر سعي کرد که مرا مانند يک خانم محترم بار بياورد. وقتي بفهمد که دخترش با يک زن بار، دوست شده از مرگ خود خوشحال خواهد شد.

اسکارلت مضطربانه به صورت پدربزرگ نگاه کرد. ايا احتمال دارد او بداند که اسکارلت بار و رستوراني در اتلانتا دارد و ان را اجاره داده است؟

پي پر روبيلارد چشمانش را بسته بود به نظر مي رسيد ناگهان به خواب عميقي که معمولا پيرها را در بر مي گيرد فرو رفته است. روي پنجه پا از اتاق بيرون رفت. وقتي در را پشت سر خود بست پيرمرد لبخندي زد و انگاه به خواب فرو رفت.

***

جروم برايش توي سيني نقره او غذا اورد. دستکش هاي سفيدش را مثل هميشه پوشيده بود.اسکارلت پاکت هايي را که کنار ميزي بود برداشت و با حرکت سر از او تشکر کرد. نمي خواست تا جروم را سر جاي خودش ننشانده خشنودي خود را به او نشان دهد. روز گذشته وقتي در اتاق پذيرايي مدتي طولاني تقريبا معادل با ابديت را به انتظار رت گذرانده بود و تحمل خود را از دست داده بود، دماري از مستخدمين در اورده بود که انها هرگز فراموش نمي کردند، به خصوص از جروم. اين کار خدا بود که جروم اين طور جسور و بي تربيت رفتار مي کرد. بالاخره اسکارلت يک نفر را مي خواست که عصبانيت و نااميدي خود را سر او خالي کند.

عمو هنري هاميلتون از اينکه اسکارلت پول خود را به بانک ساوانا انتقال داده بود سخت خشمگين شده بود. چه بد! اسکارلت نامه را مچاله کرد و روي ميز انداخت.

نامه کلفت تر از خاله پولين بود. حتما چيزي جز گله و شکايت در ان نبود. انها مي توانند براي گله و شکايت خود کمي ديگر صبر کنند. پاکت بعدي را برداشت خط روي پاکت را تشخيص نمي داد.

يک دعوت نامه بود. نامي نااشنا که اسکارلت بايد خيلي فکر مي کرد تا به ياد اورد. هاجسون نام يکي از ان پيرزناني بود که در خانه خواهران تلفير ديده بود. دعوت نامه براي شرکت در مراسم افتتاح تالار هاجسون بود و جشني که بعد از ان بر گزار مي شد. " مرکز جديدي براي انجمن تاريخ جورجيا." به نظرمي رسيد که اين مراسم حتي از ان کنسرت خواهران پير هم کشنده تر باشد. اسکارلت شکلکي در اورد ولي نامه را کنار گذاشت. مجبور بود تکه کاغذي پيدا کند و تاسف خود را از اينکه نمي تواند در ان مراسم شرکت کند روي ان بنويسد و بفرستد. اگر خاله ها اين بي توجهي او را مي ديدند حتما از ناراحتي مي مردند ولي او اهميت نمي داد.

خاله ها. بهتر است از شر انها هم راحت شود. پاکت خاله پولين را باز کرد.

" ... چقدر بايد از رفتار تو خجالت بکشيم. اگر مي دانستيم که بدون خداحافظي از ميس الينور با ما به ساوانا مي ايي، اصرار مي کرديم که قطار را ترک کني و برگردي."

اين خاله پولين لعنتي چرا چرت و پرت مي گويد؟ ايا امکان دارد که ميس الينور به يادداشتي که من برايش گذاشته بودم توجه نکرده باشد؟ يا دريافت نکرده باشد؟ نه امکان نداشت. خاله پولين فقط داشت دردسر درست مي کرد.

چشم اسکارلت به سرعت روي نامه خاله پولين حرکت مي کرد و شکايت ها و سرزنش هاي او را درباره مسافرت احمقانه او بعد از حادثه قايق مي خواند. خاله ها از اينکه او با پرده پوشي غيرطبيعي خودش، اين حادثه را براي انها تعريف نکرده به شدت ناراحت بودند.

اخر گفتن اين اتفاق به خاله خانم ها چه ثمري داشت؟ در نامه کلمه اي از رت نوشته نشده بود. صفحه ها را پشت سر هم مي خواند در ميان خط خرچنگ قورباغه او به دنبال نام رت مي گشت. خداي من! خاله او مي توانست به جاي هر کشيش سخزاني کند. اه، بالاخره پيدا کردم.

" ... الينور عزيز کاملا درک مي کند که رت مجبور بوده براي خريه کود به بوستن برود و از اينکه تنها مانده شکايتي ندارد. ولي مي گويد او نمي بايست بعد از حادثه قايق سلاستي خودش را به خطر بياندازد و به شمال برود اخر انجا هوا خيلي سرد است..."

دست هاي اسکارلت شل شد و صفحات نامه توي دامنش افتاد. البته؟ اوه، خدا را شکر. پس رت به اين دليل نيامده. چرا عموهنري به من نگفت تلگراف رت از بوستن مخابره شده بود؟ ان وقت ديگر من از انتظار ديوانه نمي شدم.

خاله پولين ننوشته او چه موقع بر مي گردد؟

اسکارلت دوباره به صفحات نامه چنگ زد. کجا بود؟ها! دنباله نامه را با اشتياق تمام خواند. ولي مطلبي درباره انچه که مي خواست بداند وجود نداشت. خوب حالا چکارکنم؟ رت ممکن است هفته ها طولش بدهد. شايد هم همين الان در راه بازگشت باشد.

دوباره دعوت نامه خانم هاجسون را برداشت. لااقل جايي براي رفتن داشت.

ممکن بود از اينکه بايد روزها پشت سر هم در اين خانه بماند اعصابش کاملا به هم مي ريخت و جيغ مي کشيد.

چه خوب بود اگر مي توانست همين الان براي نوشيدن يک فنجان چاي به خانه جيمي برود. ولي نه اصلا فکرش را نکن.

اما باز هم نمي توانست دوباره اوهاراها فکر نکند. صبح روز بعد به همراه اشپز بداخم و عبوس به بازار رفت تا ببيند او چه مي خرد و چقدر پول مي دهد اسکارلت تصميم گرفته بود اوضاع خانه پدربزرگ را کمي روبه راه کند گرچه اين کار برايش جذابيتي نداشت. وقتي مشغول نوشيدن يک فنجان، قهوه بود شنيد که کسي با لحني مردد ولي ظريف و ارام نام او را صدا مي کند. اين صداي کاتلين خجالتي و زيبا بود. گفت: من زياد با ماهي هاي امريکا اشنا نيستم، مي تواني به من کمک کني تا چيز خوبي انتخاب کنم؟ و وقتي به ميگوها اشاره کرد اسکارلت متحير ماند

خريد انجام شد. کاتلين گفت: فرشته ها تو را فرستادند اسکارلت. بدون تو من حتما دست و پايم را گم مي کردم. مورين بهترين ماهي را مي خواهد مي داني که ما منتظر کولوم هستيم.

کولوم، فکر مي کنم اسمش را شنيده ام. يکبار مورين يا يکي ديگر اسمش را گفت. " چرا کولوم اين قدر مهم است؟" چشمان ابي کاتلين از تعجب باز شد. " چرا؟ خوب... چون کولوم کولوم است ديگر، همين. او..." کلمه اي را که مي خواست پيدا نمي کرد. " او فقط کولوم است، همين. او من را اينجا اورد، نمي دانستي؟ او برادر من است مثل استفن."

استفن. کاملا براي اسکارلت ناشنا بود. اسکارلت او را هم به ياد نيا ورد. شايد براي اينکه او خيلي ساکت بود. شايد همه خانواده او مثل خودش خجالتي بودند. " کدام يکي از برادر هاي عمو جيمز پدر تو بود؟"

کاتلين گفت: پدر من مرده، خدا رحمتش کند.

اين دختر ديوانه است؟ " کاتلين، اسمش چه بود؟"

" اوه، مي خواهي اسمش را بداني! پاتريک اسمش پاتريک بود. پاتريک اوهاوا. اسم پاتريشا را به ياد او گذاشته اند. جيم روي اولين بچه اش اسم پدرش را گذاشت."

پيشاني اسکارلت به نشانه تمرکز حواس جمع شد. خوب پس جيمي هم برادر کاتلين است. " برادر ديگري هم دارم ؟"

" برادر؟ البته و خواهر، ما چهارده نفريم و شکر خدا همه هم زنده ايم." کاتلين به خودش صليب کشيد.

اسکارلت از کاتلين دور شد. اوه خداي من اين اشپز احمق حتما حرف هاي ما را شنيده و همه را براي پدربزرگ تعريف مي کند. مي توانم همين الان صداي پدربزرگ را بشنوم که دارد راجع به کاتوليک هايي که مثل خرگوش زاد و ولد مي کنند صحبت مي کند.

اما در واقع پي پر روبيلارد هيچ اشاره اي به دخترعموها و پسرعموهاي اسکارلت نکرد. قبل از شام او را فرا خواند و اظهار داشت که ناهار ظهر را پسنديده است و بعد او را مرخص کرد. اسکارلت، جروم را واداشت تا سرويس شام را دوباره خوب نگاه کند. دستور داد که اثرانگشت را از روي نقره ها کاملا پاک کند و انها را برق بياندازد. وقتي قاشق قهوه را پايين گذاشت با قاشق سوپ خوري برخورد کرد و صدايي از ان بلند شد. تعجب خواهم کرد اگر مورين بخواهد نواختن با قاشق را به من ياد بدهد. اين افکار ذهن او را از مراقبت جروم دورکرد.

اسکارلت شب را با روياي پدرش گذراند. صبح در حالي بيدار شد که هنوز لبخند به لب داشت ولي اثر اشک هنوز بر گونه هايش ديده مي شد.

در بازار، خنده اختصاصي و تند مورين را شنيد که ناگهان از پشت يک ستون کلفت اجري به گوش رسيد. انها اسکارلت را نمي ديدند ولي اسکارلت انها را مي ديد. مورين و پاتريشا به بزرگي يک خانه و سر و صداي بچه ها، دنبال سرشان. اسکارلت صداي مورين را مي شنيد: پدرتان تنها کسي است که به تب امدن عموتان مبتلا نشده. او هر شب از غذاي مخصوص که من به اميد امدن کولوم مي پزم مي خورد و لذت مي برد.

اسکارلت با خود گفت: من هم غذاي مخصوص خودم را دارم. از اين غذا هاي ساده اي که براي پدربزرگ مي پزند، خسته شده ام. رويش را به اشپز کرد و گفت: برو کمي هم جوجه بگير و دو تکه براي ناهار من کباب کن.

از همان اغاز صبح درباره غذا احساس خوبي نداشت و مي خواست تغييري در ناهارش بدهد. وقتي به خانه بازگشت يادداشتي از مادر مقدس يافت که نوشته شده بود: اسقف به زودي به تقاضاي او رسيدگي مي کند تا اجازه بازخريد سهميه کارين را از تارا صادر نمايد.

تارا. تصميم دارم تارا را کاملا به دست اورم. ذهنش ان قدر سرگرم تارا و تجديد حيات ان بود که نفهميد وقت چگونه گذشت و هنگام غذا اصلا توجه نکرد که چه چيز در بشقابش گذاشته اند.

اسکارلت به وضوح ان را در ذهنش مي ديد. خانه با جلوه اي درخشان و سفيد روي تپه قرار داشت، چمن هاي پر پشت، علف هاي درهم و بلند و شبدرهاي سبز، بادي که در چراگاه ها و علفزارها مي وزيد سبزي مخمل وار يکدستي که باد ان را با خود در وجب به وجب تارا مي گستراند. نسيم که چون فرشي غلتان از بالاي تپه فرو مي ريخت مثل حريري بيکرانه در شگفتي راز گونه جنگل کاج مي خزيد و بر اب رودخانه لختي درنگ مي کرد و از نظر پنهان مي شد. ابر هاي بهاري و شکوفه هاي اقاقيا و عطر پيچک ها و بعد تابستان، پيچ و تاب پرده توري اتاق و تازگي و لطافت هواي صبحگاهان، بله تابستان بهترين فصل ها بود. تابستان بلند و ديرپاي جورجيا هنگامي که گرگ و ميش چند ساعت به طول مي انجامد و انگاه ستارگان که در بستر مخملي اسمان خفته اند و ماه گرد و سفيد به سفيدي خانه تارا " روي تپه" که به ارامي از پس افق نمايان مي شود.

تابستان... چشمان اسکارلت گشوده شد. درست است، همان بود، چرا قبلا توجه نکرده بود؟ تابستان، يعني زماني که او تارا را بيشتر از هميشه دوست داشت، تابستان زماني بود که رت به دليل مالاريا نمي توانست به دانمورلاندينگ برود و اين عالي بود. انها از اکتبر تا ژوئن را با هم در چارلزتون خواهند گذراند و باز مهماني و رقص به خاطر اينکه کسالت بازي ورق و نوشدن چاي با زناني پرچانه کاهش يابد و بازگشت به تارا براي از بين بردن کسالت مجالس رقص. چنين خواهد شد مي دانست تارا را به دست خواهد اورد، مي دانست که مي تواند. اه تابستان هاي طولاني تارا.

اوه، چه مي شد اسقف کمي عجله مي کرد.

پي ير روبيلارد با اسکارلت در مراسم افتتاح تالار هاجسون شرکت کرد. او در لباس رسمي و قديمي خود بسيار باشکوه جلوه مي کرد! فراک مشکي با سراستين هاي اطلس و حاشيه هاي مخمل، حمايل قرمز رنگ و نشان لژيون دونور. اسکارلت چنين شکوه و جلال و اشرافيتي را در پدر بزرگش نديده بود و هيچ کس را نمي شناخت که چون او لياقت چنين شکوهي را داشته باشد.

پدربزرگ مي توانست افتخار او باشد، اسکارلت با خود اين طور فکر مي کرد. مرواريد ها و جواهراتش در ميان ان جمع نظير نداشت و لباسش بسيار باشکوه مي نمود.رشته هاي نقشدار زربفت و طلايي و ابريشمي لباسش چهار فوت طول داشت. هرگز فرصت نکرده بود ان را بپوشد. از وقتي ان را دوخته بود اين اولين باري بود که مي پوشيد. در چارلزتون مجبور بود مثل بانوان ديگر لباس هاي معمولي بپوشد. چه خوب که حالا فرصتي مي يافت تا لباس هايي را که قبل از مسافرت چارلزتون تهيه کرده بود بپوشد. در ان مراسم چند نفري بودند که خود را مانند او ارايش کرده، لباس هاي اشرافي پوشيده بودند. ولي حتي با تغييراتي که رت در لباس هاي او به وجود اورده بود باز هم در ساوانا از همه برازنده تر مي نمود. جروم او را کمک کرد تا بعد از پدربزرگ به کالسکه سوار شود و در کنار او بنشيند. وقتي به جانب محلات جنوب شهر مي رفتند هر دو ساکت بودند. پي ير روبيلارد در کالسکه چرت مي زد و سر ش پايين افتاده بود. وقتي اسکارلت گفت: اوه، نگاه کن پدربزرگ؟ او ناگهان از خواب پريد و سرش را بالا گرفت. جمعيت بسياري جمع شده بودند تا ورود طبقه برگزيده و نخبه ساوانا را تماشا کنند. درست مثل جشن سن سيسيليا در چارلزتون يک نفر جلو دويد و به اسکارلت کمک کرد تا از کالسکه پياده شود. اسکارلت سرش را بالا گرفت و قدم در پياده رو گذاشت. مي توانست زمزمه تحسين مردم را درباره خود بشنود.

وقتي که پدربزرگ هم پياده شد تا به او بپيوندد اسکارلت سر خود را به گونه اي بسيار زيبا چرخاند تا گوشواره هاي بلندش حرکت زيباي سرش را همراهي کند و در نور چراغ هاي خيابان بدرخشد، انگاه رشته هاي چهار فوتي لباسش را که از يک سوي شانه اويزان شده بو د با ارامشي افسون کننده به پشت سرش انداخت و به همراه او قدم روي فرش قرمز رنگي که تا مدخل تالار پهن شده بود گذاشت.

" اوووه..." صداي جمعيت به گوش مي رسيد. "اااه..."

" خيلي خوشگل است..." " اين کيه؟" اسکارلت دستش راکه با دستکش هاي سفيد پوشيده شده بود بلند کرد و روي ارنج مخملي پدربزرگ گذاشت. ناگهان صداي اشنايي را شنيد. " کاتي اسکارلت، عزيزم، تو مثل ملکه صبا خوشگا و افسونگر شدي." اسکارلت با وحشت به سمت چپ خود نگاه کرد و بعد به سرعت رويش را از جيمي و بچه هاي او برگرداند، گويي اصلا انها را نمي شناسد، و سعي کرد به همان ارامي پدربزرگ قدم روي پله ها بگذارد. ولي ان تصوير در ذهنش نقش بست. جيمي بازوي چپش را دور گردن همسرش انداخته بود و هر دو مي خنديدند. موهاي مورين درهم و برهم بود و کلاه سواري جيمي با بي قيدي روي شانه اش افتاده بود و بند ان در گردنش قرار داشت. مرد ديگري در طرف راستش قرار داشت که چهره اش از نور چراغ خيابان روشن شده بود. او به بلندي جيمي نبود، پالتويي به تن داشت و چهارشانه مي نمود. چهره گرد و مردانه اي داشت و حالتي شيرين در ان ديده مي شد. از چشمانش برق ابي جستن مي کرد، موهايش به رنگ نقره اي بود و کلاه نداشت. خيلي به جرالد اوهارا پدر اسکارلت شباهت داشت. تالار هاجسون مکاني جالب و جدي بود و کاملا در خور مقام فرهنگي ان. روي ديوار هاي چوبي و سيقلي خورده، نقشه هاي قدمي قاب شده که به انجمن تاريخ تعلق داشت، اويزان شده بود. چلچراغ بزرگ گازي با حباب هاي بلورين، از سقف نوري ملايم به وجود مي اورد و صورت هاي رنگ پريده اشراف را روشن مي کرد و سايه اي مبهم روي کف سالن به وجود مي اورد. چنين مي نمود که همه به گذشته برگشته اند. همه پير بودند، پير. اسکارلت احساس ترس کرد. از ان همه ادم پير مي ترسيد. گويي پيري مثل يک بيماري مسري به او هم سرايت کرده بود. بدون اينکه متوجه باشد، در چارلزتون سي امين سال تولدش اغاز شده بود و او اصلا نفهميده بود ولي حالا مي فهميد که سي ساله شده. همه مي داستند زني که به سي سالگي مي رمد انگار مرده است. سي سالگي در نظر او پيري بود و باور نمي کرد هيچ وقت قدم دران بگذارد. نه اين حقيقت نداشت.

پدربزرگ به او نهيب زد: اسکارلت. و با حرکتي تند بازوي او را کشيد و در صف مدعوين قرارداد. انگشت هاي پدربزرگ مثل جسد سرد بود، ازروي دستکش نازک و بلندش که بازوهايش را هم مي پوشاند اين سردي را حس کرد. در مقابل انها مقامات پير انجمن تاريخ ايستاده بودند و به ان مهمان هاي پير خوشامد مي گفتند، يکي يکي. من نمي توانم. نمي توانم اين دست هاي سرد را بفشارم، لبخند بزنم و بگويم که از بودن در اينجا خوشحالم. کاش از اينجا فرار مي کردم.

کمي خود را جمع و جور کرد. همان طور که شانه به شانه پدربزرگ ايستاده بود کمي خم شد. پدربزرگ همچنان شق و رق ايستاده بود. اسکارلت گفت: حالم خوب نيست پدربزرگ. الان يک مرتبه احساس کردم.

پدربزرگ گفت: تو اجازه نداري اصلا چنين احساسي داشته باشي، راست بايست و انطور که از تو انتظار دارند رفتار کن. فقط بعد از پايان مراسم مي تواني بروي نه قبل از ان.

اسکارلت پشتش را راست کرد و صاف ايستاد. اين پدربزرگ چه هيولايي بود! تعجبي نداشت که مادرش درباره او زياد حرف نمي زد. اصلا اين جمله اي که مي خواست بگويد برايش جذابيتي نداشت. گفت: عصر بخير خانم هاجسون. خوشحالم که اينجا هستم.

کمي عقب تر صف دو قسمت شده بود تا از شلوغي جلوگيري شود. پدربزرگ در صف ديگر قرار گرفت. وقتي اسکارلت احترامات خود را نسبت به خانم هاجسون به جا اورد، پدربزرگ تازه داشت به بانوي پيري که به صف دوم خوشامد مي گفت اداي احترام مي کرد و دست او را مي بوسيد. اسکارلت خودش را داخل گروهي از مردم کرد و با عجله به طرف در رفت.

در خارج از سالن نفس عميقي کشيد و بعد شروع به دويدن کرد، وقتي از پله ها پايين مي رفت رشته هاي لباسش در نور چراغ ها مي درخشيد و هنگامي که قدم روي فرش قرمز گذاشت ان چنان سريع حرکت کرد که فرش زير پايش چروک بر مي داشت، گويي باد زير ان افتاده است. به فراش که انجا ايستاده بود گفت: کالسکه روبيلارد، زودباش! فراش فورا براي خواندن کالسکه رفت اسکارلت منتظر نشد و براي يافتن کالسکه دنبال او رفت و قدم روي اجر هاي خشن پياده روگذاشت.

وقتي در کالسکه نشست کمي هم نفس مي زد. به کالسکه ران گفت: من را ببر به خيابان براود جنوبي. مي گويم کجا توقف کني. مادر هم خودش اين مردم را ترک کرد و با پاپا ازدواج کرد. نمي تواند مرا براي فرار از اين ادم ها سرزنش کند. صداي موسيقي و خنده از اشپزخانه مورين به گوش مي رسيد. با مشت چند ضربه به در کوبيد. جيمي در را باز کرد.

با تعجب و خوشحالي فرياد زد: اسکارلت است. بيا تو عزيزم. بيا با کولوم اشنا شو. بالاخره امد، او از بهترين اوهاراهاست خودت مي فهمي.

حالا کولوم نزديک اسکارلت بود. چند سال از جيمي جوان تر به نظر مي امد. و ان چنان هم به پاپا شباهت نداشت مگر کله گرد و قامت نه چندان بلندش. او در مقايسه با عمو زاده هايش کوتاه تر به نظر مي امد. چشم هاي ابي کولوم از چشم هاي پاپا تيره تر است و جدي تر. اسکارلت با خود فکر مي کرد که صورت و گونه هايش چقدر شبيه پاپاست. صورت پاپا هم وقتي سواري مي کرد همين طور بود، وقتي به اسب فرمان مي داد که بلند بپرد. وقتي جيمي اسکارلت را معرفي کرد لبخندي به لب داشت، چشم هايش تقريبا در شبکه اي از چين ها و خطوط گم شده بود. درخشش چشم هاي او احساس گرم و غريب که اسکارلت تا به حال در مورد ان تجربه اي نداشت به وجود اورد. کولوم به اسکارلت اشاره کرد و گفت. ايا ما با داشتن چنين موجودي در ميان خودمان خوشبخت ترين فاميل دنيا نيستيم؟ يک تاج الماس، زيبايي و شکوه تو را بيشتر مي کند عزيزم. اگر ملکه پريان تو را مي ديد فکر مي کنم پرهايش را از حسادت مي کند. بگذار بچه ها بيايند تو را نگاه کنند. مورين، بچه ها از دخترعمويشان خيلي چيزها مي توانند ياد بگيرند.

چهره اسکارلت از شادي باز شد. " به نظرم دارم تعارف هاي مخصوص ايرلندي را مي شنوم."

" نه اصلا يک ذره هم تعارف نيست. دلم مي خواست انچه را گفتم مي توانستم به شعر بيان کنم."

جيمي با دست به شانه برادرش زد و گفت: حالا هم زياد بد نيست. تقريبا از خجالت سرخ شدي. کنار برو تا اسکارلت بنشيند. من برايش يک ليوان مي اورم. کولوم برايمان ابجوي اصل انگليس اورده، اسکارلت عزيزم بايد امتحان کني. جيمي و کولوم هر دو کلمه عزيزم را به نام اسکارلت مي چسباندند.

اسکارلت گفت: اوه، نه متشکرم. و بعد بلافاصله گفت: خوب چرا که نه، تا حالا به ابجوي انگليسي لب نزدم. اگر شامپان بود بدون حتي يک کلمه مي پذيرفت. ابجوي انگليسي قوي و تيره رنگ بود. وقتي نوشيد چهره اش در هم رفت.

کولوم ليوان ابجو را از او گرفت. " او اصلا نيازي به خوردن اين جور چيزها ندارد. چيزي که مست کننده است، چطور خودش مي تواند مست بشود. اين جور چيزها را بايد براي کساني بگذارد که تشنه هستند." و بعد ليوان اسکارلت را تا ته نوشيد.

اسکارلت در مقابل لبخند زد. امکان نداشت که لبخند نزند. وقتي تاريکي بيشتر شد، اسکارلت ديد که همه دارند به کولوم لبخند مي زنند، گويي خود انعکاس از شادي هاي دروني اوهستند. او هم سعي مي کرد خوشحالي خودش را نشان دهد. روي صندلي لم داده بود و با دست در حال رهبري جيمي و مورين بود که يکي ويولون مي زد و ديگري قاشقک. چکمه هايش را در اورده بود و در حالي که جوراب به پا داشت با ريتم موسيقي خودش را مي جنباند و پايش را تکان مي داد. او تصوير مردي بود که استراحت مي کرد حتي يقه اش را هم در اورده بود. و دکمه پيراهنش باز بود به طوري که وقتي مي خنديد لرزش گلويش ديده مي شد.

يکي از ميان جمع اصرار کرد: کولوم از مسا فرت هايت تعريف کن. ولي او هر بار از زيرش در مي رفت. به موسيقي احتياج داشت. گفت که به موسيقي احتياج دارد و يک گيلاس مشروب که گلوي خاک گرفته اش را شستشو دهد و قلبش را تازه کند. فردا وقت زيادي براي صحبت کردن هست.

قلب اسکارلت هم با موسيقي تازه شده بود. اما نمي توانست زياد بماند. مجبور بود قبل از اينکه پدربزرگ برگردد به خانه برود و بخوابد. اميدوارم راننده کالسکه زير قولش نزند و به او نگويد که مرا اينجا اورده است. پدربزرگ به اندازه يک سر سرزن هم اهميت نمي دهد که من بايد از ان گورستان باشکوه خارج شوم و کمي هم تفريح کنم.

اسکارلت به اساني اين کار را انجام داد وقتي کالسکه پدربزرگ جلوي خانه توقف کرد جيمي به زحمت خود را پنهان کرد. اسکارلت که وارد خانه شده بود به سرعت از پله ها بالا رفت. در حالي که دم پايي هاي خود را به دست داشت و دنباله لباسش را جمع کرده بود. لب هايش را به هم مي فشرد تا از خنده جلوگيري کند. قايم موشک بازي چه کيفي داشت. شايد باز هم تکرار مي شد. ولي قايم موشک بازي تکرار نشد. پدربزرگ نفهميد که او چکار کرده. ولي اسکارلت که خودش مي دانست هيجاني در او به وجود مي امد.

خصوصيات اسکارلت مثل نامش، از پدر به ارث رسيده بود. پدرش مردي بود بي باک، با اراده و مصمم. مردي بود که با خود شجاعتش را از رودخانه خروشان اتلانتا عبور داد و روياهاي بزرگش را با خود اورد. او ارباب کشتزارهايي وسيع و شوهر بانويي بزرگ بود.

اسکارلت از مادرش استخوان هاي ظزيف و پوستي لطيف و شيري رنگ به ارث برده بود و اين ارثيه از قرن ها پيش در خانواده مادرش دست به دست گشته بود الن روبيلارد هم چنين در وجود دخترش، روح اشرافيت را به يادگار نهاده بود.

حالا انچه را که اموخته بود و انچه که در وجودش به ارث گذاشته شده بود با هم سر جنگ داشتند. اوهاراها مثل اهن ربا او را به خود جذب مي کردند. طبيعت قوي و شادي سرزنده انها تا عمق وجودش راه مي يافت، ولي ازادانه نمي توانست به انها پاسخ دهد. تمام ان چيزهايي که مادرش به او اموخته بود اين ازادي را لغو مي کرد.

بر سر دو راهي قرار گرفته بود و واقعا نمي توانست بفهمد که کدام يک از اين راه ها او را بدبخت خواهد کرد. در سکوت به اتاق هاي ساکت خانه پدربزرگ مي خزيد، بدون اينکه زيبايي انها را حس کند و به موسيقي و رقص خانه اوهارا فکر مي کرد. از ته دل ارزو مي کرد که با انها باشد و ذهنش با افکاري دست به گريبان که همواره به او خاطرنشان مي کردند که اين کارها مخصوص عوام و طبقه پست است.

اسکارلت اصلا اهميت نمي داد که پدربزرگش چقدر عمو زاده هاي او را تحقير مي کند. او يک پيرمرد خودخواهي بود که همه را تحقير مي کرد به خصوص دختران خودش را. ولي درس هاي پاک و صاف مادرش اسکارلت را براي زندگي آماده کرده بودند. الن در چارلزتون بود حتما به او افتخار مي کرد. برخلاف نظريات تحقير اميز رت، به نظر مي رسيد جامعه بانوان چارلزتون او را به عنوان يک بانوي محترم پذيرفته بودند. او خوش مي امد، نمي امد: از اين فکر احساس لذت مي کرد. البته که خوشش مي امد. اين همان چيزي بود که مي خواست، همان چيزي بود که هميشه در انديشه اش بود. بعد چي؟ ايا اين افکار ان قدر قوي بود که او را از معاشرت با خويشاوندانش باز دارد؟

الان نمي خواهم در اين باره فکر کنم. بعدا، باشد براي بعد. به جايش بايد به تارا فکر کنم و ناگهان دوباره در تارا غرق شد در تارا، انطورکه قبلا بود و انطور که بعدا بايد باشد.

يادداشتي از منشي اسقف دريافت کرد. به يکباره اميد در صورتش شکسته. اسقف تقاضاي او را رد کرده بود. اسکارلت اصلا چنين فکري را به خود راه نداده بود که اسقف ممکن است تقاضاي او را نپذيرد. نامه را فشرد و بدون توجه و بدون اينکه کلاهش را به سر بگذارد تنها، به طرف در اشپزخانه منزل ميس اوهارا دويد. اوهاراها حتما احساس او را درک مي کردند. حرف او را مي فهميدند.اين را بابا گفته بود، بارها و بارها. " براي کساني که يک قطره خون ايرلندي در رگ هايش جريان دارد، زميني که رويش زندگي مي کند، مثل مادر است. اين تنها چيزي ست که جاودانه است، مي ارزد که ادم برايش کار کند، مي ارزد که برايش بجنگد..."

همچنان که صداي پاپا در گوشش بود، صداي جرالد اوهارا، به در اشپزخانه هجوم برد و داخل شد در مقابلش ناگهان قامت محکم و موهاي نقره اي کولوم اوهارا ظاهر شد، چقدر موهايش به پاپا شباهت دارد. به نظر مي رسيد او همان کسي است که مي تواند احساس او را درک کند.

کولوم در استانه در ايستاده بود و به درون اتاق پذيرايي نگاه مي کرد. وقتي در اشپزخانه با صداي بلندي به هم خورد، برگشت و اسکارلت را ديد.

کولوم لباس سياه به تن داشت و اسکارلت گيج و مبهوت به او مي نگريست. به يقه باريک و سفيدي که روي قباي بلندش مي ديد خيره شده بود. يک کشيش!

هيچ کس به او نگفته بود که کولوم يک کشيش است. اه، خدا را شکر، ادم مي تواند همه چيز را به کشيش بگويد، حتي اسراري که در گوشه هاي قلبش نهفته است فرياد زد:پدر کمکم کن، به کسي احتياج دارم که کمکم کند.

42

کولوم گفت: خوب پس داستان اين جوري است. مسئله اين است که چطور بايد حلش کنيم؟ بايد راهي برايش پيدا کنيم. کولوم در بالاي ميز ناهار خوري نشست. تمام اعضاي خانواده اوهارا جمع بودند. از اشپزخانه صداي ماري کيت و هلن که داشتند به بچه ها غذا مي دادند مي امد. اسکارلت کنار کولرم نشسته بود و صورت و چشمانش از توفان گريه باد کرده بود.

مت پرسيد: مي خواهي بگويي در امريکا فرزند ارشد حق ندارد در کار املاک خانواده مداخله کند؟

" اين طور به نطر مي رسد ماتيو."

" خوب پس عمو جرالد احمق بوده که از خودش وصيت نامه اي باقي نگذاشته."

اسکارلت نيم خيز شد تا جواب مت را بدهد ولي کولوم به او مهلت نداد: بيچاره پيرمرد پيري خودش را قبول نداشت. فرصت نداشت به مرگ و بعد از مرگ فکرکند. خدا بيامرزدش.

همه با هم صليب کشيدند و گفتند: خدا رحمتش کند.

اسکارلت با نااميدي به چهره هاي موقر انان نگاه مي کرد. انها چکارمي توانستند بکنند؟ فقط يک مهاجر ايرلندي که بيشتر نيستند. ولي به زودي دريافت که اشتباه مي کند. هم چنان که صحبت ادامه پيدا مي کرد اميد اسکارلت بيشتر مي شد. زيرا مهاجرين ايرلندي زيادي انجا بودند که مي توانستند کمک کنند.

شوهر پاتريشيا، بيلي کامودي سرکارگر بناهايي بود که در کليسا کار مي کردند او امده بود تا از انچه که اسقف گفته بيشتر اگاه شود. گفت: اين مرد روزي سه بار مزاحم مي شود، روزي سه دفعه مي ايد که فقط به ما بگويد که درست کار نمي کنيم. بيل توضيح داد که تمام شدن ساختمان کليسا خيلي مهم است، بايد خيلي زود تمام شود. چون قرار است در اولين ماه پايير کاردينال از رم به امريکا بيايد، شايد هم سري به ساوانا بزند تا اوضاع را از نزديک ببيند و کارهاي اينجا را سرکشي کند.

اگر ساختمان کليسا به موقع تمام شود در موتعيت او خيلي موثر خواهد بود. جيمي با حرکت سر تصديق کرد و گفت:

مرد جاه طلبي است اين اسقف گروس ما، ولي پنهان مي کند، به خصوص از واتيکان. مي گوييد نه! و به جرالد نگاه کرد. همه به جرالد نگاه کردند حتي اسکارلت، اگرچه نمي دانست چرا همه دارند به جرالد نگاه مي کنند.

جرالد دست کوچک و ظريف همسرش را در دست گرفت و گفت: خجالت نکش عزيزم پولي تو الان يک اوهارايي. مثل همه ما. بگو کدام يک از ما بايد برويم و با پدرت صحبت کنيم.

مورين در گوش اسکارلت گفت: پدر پولي تام مک ماهون مقاطعه کار کل ساختمان کليساست. يک اشاره او کافي است که تمام بافته هاي اسقف را رشته کند. ترديدي نداريم که اسقف دلش نمي خواهد با مک ماهون درگير شود. هيچ کس ديگر هم توي اين دنيا نمي خواهد که مک ماهون با او چپ بيفتد.

اسکارلت گفت: بهتر است کولوم اين کار را بکند. ترديدي نداشت که او سعي خودش را خواهد کرد. در قامت کوچک و لبخند صلح جويانه او قدرتي نهفته بود.

اوهاراها همه با اين پيشنهاد موافقت کردند، کولوم تنها کسي بود که مي توانست هر کاري که نياز باشد انجام دهد.

او لبخند به لب اورد و به چهره همه نگاه کرد و بعد رويش را به اسکارلت برگرداند. " پس ما به تو کمک مي کنيم. داشتن قوم و خويش ان هم به اين بزرگي عالي نيست اسکارلت؟ به خصوص عروسي که در ميان ماست و او هست که کمک اصلي را مي کند؟ تو تارا را خواهي داشت، صبر کن ببين."

جيمي پير گفت: تارا. اين ديگر چه جور اسمي است؟ چرا اين اسم؟

" اين اسمي است که عمو جرالد براي املاک خودش انتخاب کرده. "

پيرمرد انقدر خنديد که به سرفه افتاد. "جرالد، اه، جرالد" و وقتي که سرفه اش برطرف شد ادامه داد: ان مرد کوچک اندام هميشه خيلي به خودش مطمئن بود. اسکارلت راست نشست. هيچ کس حق نداشت پاپا را مسخره کند، حتي برادرش.

کولوم به نرمي او را ارام کرد: آرام باش. منظورش توهين نبود. من بعدا خودم توضيح مي دهم .

توضيح داد. وقتي کولوم اسکارلت را تا خانه پدربزرگش همراهي مي کرد توضيح داد: براي ما ايرلندي ها اين يک اسم جادويي است و يک مکان جادويي. انجا مرکز تمام ايرلند بود. قصر پادشاه بزرگ ما بود. قبل از اينکه رم يا اتن به وجود بيايد، خيلي پيش از انها، وقتي که دنيا هنوز خيلي جوان بود و خيلي اميدوار، پادشاهان بزرگ در ايرلند فرمان مي راندند که مثل افتاب زيبا بودند. انان قانون اوردند، حکمت اوردند و به شعرا خلعت بخشيدند و انها را پناه دادند. انها ادم هاي بلند قد و غول پيکر و شجاعي بودند که خطاکاران را با خشم جزا مي دادند و با دشمنان حقيقت، زيبايي و ايرلند مي جنگيدند، با شمشيرهاي خون چکان و قلب هاي فولادي. صدها و صدها سال انها بر ايرلند شيرين و سبز فرمان مي راندند و صداي موسيقي در تمام ان سرزمين بلند بود. از سراسر مملکت پنج جاده به تپه تارا ختم مي شد و هر سه سال يکبار مردم از گوشه و کنار در سالن هاي کاخ جمع مي شدند و به اشعار شعرا گوش مي دادند. اين فقط داستان نيست چون در خيلي از کتاب هاي تاريخ حتي تاريخ سرزمين هاي ديگر هم امده و پاپان غم انگيز ان در کتاب هاي قديمي صومعه هم ثبت شده:

" در پانصد و پنچاه و چهار سال بعد از ميلاد خداوندگار ما، اخرين مهماني تارا برگزار شد."

با اخرين کلمه صداي کولوم به ارامي خاموش شد. اسکارلت سوزش در چشمان خود احساس کرد. به وسيله داستان و صد اي او طلسم شده بود.

چند دقيقه اي در سکوت راه رفتند. انگاه کولوم گفت: چه روياي شرافتمندانه اي داشت پدرت که مي خواست تارا را از نو در اين دنياي جديد، در امريکا بسازد. به نظر من او حتما مرد خوبي بوده.

" اوه، بله، بود. من خيلي دوستش داشتم."

" وقتي من دوباره به تارا رفتم، حتما از او و از دخترش ياد مي کنم."

" وقتي دوباره رفتي؟ منظورت اين است که قصر تارا هنوز پابرجا هست؟ يعني يک قصر واقعي؟"

" درست متل اين جاده واقعيت دارد، جاده اي که ما داريم در ان راه مي رويم، چه تپه سرسبزي! چه افسوني! چه جادويي! و گوسفندها در دامنه ان مي چرند و از فراز ان تو همان تصويرهاي زيبا و سرسبزي را که پادشاهان بزرگ ما مي ديدند مي بيني. از دهکده اي که من زندگي مي کنم زياد دور نيست جايي که پدرت و پدر من متولد شدند در کانتي ميت."

اسکارلت حالت صاعقه زده ها را داشت. پاپا هم بايد انجا رفته باشد، بايد جايي که شاهان ايستاده بودند، ايستاده باشد! او را مجسم مي کرد. مثل وقتي که خوشحال مي شد سينه اش را جلو داده بود و مي خراميد.

وقتي مقابل خانه پدربزرگ رسيدند، اسکارلت با بي ميلي ايستاد. دلش مي خواست باز هم ساعت ها راه برود و به صداي شگفت انگيز کولوم گوش بدهد. " حالا فکر مي کنم حالم خيلي بهتر است، احساس خوبي دارم. مطمئنم که مي تواني کاري بکني که اسقف تصميمش را عوض کند."

کولوم لبخند زد. " هر چيزي جاي خودش دختر عمو. اول مک ماهون بي رحم. ولي به چه اسمي بايد تو را معرفي کنم اسکارلت؟ حلقه توي دستت مي بينم. تو براي اسقف يک اوهارا به شمار نمي ايي."

" نه، البته که نيستم. فاميلي شوهرم باتلر است."

لبخند کولوم ناپديد شد، و دوباره بازگشت. " اوه، اين نام معروف و قدرتمندي است."

" در کاروليناي جنوبي بله. ولي فکر نمي کنم که اينجا زياد به دردم بخورد. شوهر من اهل چارلزتون و اسمش رت باتلر است."

" تعجب مي کنم که چرا کمکت نمي کند؟"

اسکارلت لبخندي زد. " اگر مي توانست مي کرد ولي مجبور بود براي کاري به شمال برود. او تاجر خيلي موفقي است."

" اره، مي فهمم. خوب. خوشحالم مي توانم کمکت کنم. سعيم را مي کنم."

اسکارلت احساس کرد مي خواهد او را در اغوش بگيرد. همان طور که پدرش را در اغوش مي گرفت، هر وقت چيزي مي خواست و پدرش مي داد، او را در بغل مي گرفت و به خودش فشار مي داد. ولي نمي خواست کشيش را در اغوش بگيرد. حتي اگر پسرعمويش باشد. بنابراين فقط شب بخير گفت و به خانه رفت.

کولوم در حالي که اهنگ " فقط لباس سبزبپوش" را با سوت مي زد بازگشت.

***

پي پر روبيلارد پرسيد: کجا بودي؟ شام من اصلا خوب نبود.

" در خانه پسرعمو جيمي. الان دستور مي دهم دوباره برايتان شام بياورند."

پيرمرد با خشم گفت: دوباره رفته بودي ان ادم ها را ببيني؟

عصبانيت اسکارلت هم ظاهر شد. "بله. رفته بودم انها را ببينم و تصميم دارم باز هم اين کار را بکنم. چون خيلي به انها علاقه دارم." ولي قبل از اينکه به طبقه بالا برود چشمش به سيني غذاي دست نخورده پدر بزرگ افتاد.

پانسي پرسيد: شما شام نمي خوريد. ميس اسکارلت؟ مي خواهيد برايتان بياورم بالا؟

" نه، فقط بيا مرا از شر اين لباس ها راحت کن. شام نمي خواهم."

مسخره است اصلا احساس گرسنگي نمي کنم، با وجود اينکه يک فنجاني چاي بيشتر نخوردم. فقط مي خواهم بخوابم. ان گريه ها مرا از پا در اورد. به سختي مي توانستم با کولوم درباره اسقف صحبت کنم. گريه امان نمي داد. فکر مي کنم حالا مي توانم اقلا يک هفته بخوابم. تا حالا در زندگي اين همه احساس راحتي نمي کردم.

سرش سبک شد و تنش ارام گرفت. در ميان بستر نرم غرق شد و فردا به خواب عميقي فرو رفت.

اسکارلت در تمام زندگي به تنهايي با بحران ها روبه رو شده بود. گاهي زير بار کمک هاي پيشنهادي نرفته بود و اغلب به جايي مي رسيد که ديگر راه برگشت نداشت. اما حالا فرق داشت و خودش اين تفاوت را با تمام تن و جان احساس مي کرد. اين بار مردمي بودند که مي خواستند به او کمک کنند. خويشاوندانش بار سنگيني از دوش او برداشته بودند. ديگر تنها نبود. اکنون ديگر مي توانست با خيال راحت به پيش برود.

***

پي ير روبيلارد شب را راحت نخوابيد. از بي اعتنايي اسکارلت ناراحت بود. همان طور که مادر اسکارلت بي اعتنايي مي کرد و با او به مبارره بر مي خاست. اين اتفاق سال ها پيش افتاده بود و پيرمرد براي هميشه دخترش را از دست داده بود. از ان پس قلبش شکست. الن فرزند مورد علاقه اش بود. او را بيشتر از بقيه دوست داشت و حالا اين دختر چقدر به مادرش شباهت داشت. پيرمرد علاقه اي به اسکارلت نداشت. تمام عشق خود را به همراه همسرش در گور نهاده بود. نمي خواست اجازه دهد اسکارلت بدون جنگ در ان خانه زندگي کند. مايل بود وزهاي اخر عمرش را در راحتي بگذراند و اسکارلت قادر بود اين راحتي را برايش فراهم کند. راست در بسترش نشست. عاقبت با تمام شدن نفت چراغ و خاموش شدن شعله ان، استراتژي خود را مشخص کرد. گويي ژنرالي است که به مقامات بالادست خود توضيح مي دهد.

نزديک سحر يک ساعتي خوابيد. خوابي عميق و هنگامي که بيدار شد، مصمم بود. وقتي جروم صبحانه او برد، پيرمرد داشت نامه اي را که نوشته بود امضاء مي کرد پاکت را بست و مهر کرد و قبل از اينکه به صرف صبحانه مشغول شود گفت: اين نامه را ببر و جوابش را بگير.

***

اسکارلت در را باز کرد و سرش را به درون اورد و پرسيد: شما مرا صدا کرديد پدربزرگ؟

" بيا تو اسکارلت."

از اينکه ديگري را در اتاق پدربزرگ مي ديد تعجب کرد، او هيچ وقت ميهمان نداشت. مردي که در اتاق بود به اسکارلت تعظيم کرد و او با اشاره ي سر جوابش را داد.

"ايشان وکيل من هستند اقاي جونز. زنگ بزن جروم بيايد. او شما را به اتاق پذيرايي راهنمايي مي کند. همان جا باش تا من خبرت کنم."

اسکارلت با زحمت توانست طناب زنگ را بکشد. جروم داخل شد.

"صندلي را نزديک تر بيار اسکارلت. حرف هاي زيادي دارم که بگويم و نمي خواهم صدايم را بلند کنم."

اسکارلت گيج شده بود. پيرمرد در ادامه گفت: خواهش مي کنم. از حالت صدايش مهرباني پيدا بود. خدايا اميدوارم باعث مرگش نشوم. مايل نيستم با اولالي و پولين در مراسم تدفين او درگيري داشته باشم. صندلي را کنار بستر پدربزرگ کشيد. پي ير روبيلارد زير چشمي او را مي پاييد.

وقتي اسکارلت نشست پيرمرد به آرامي گفت: اسکارلت من تقريبا نود و چهار سالم است. اگر چه کاملا سلامتم، ولي هيچ کس نمي تواند به من قول بدهد که مدت زيادي زنده مي مانم. مي خواهم از تو خواهش کنم از نوه ي خودم خواهش کنم، تا وقتي زنده ام کنار من بماند.

اسکارلت خواست چيزي بگويد ولي پيرمرد دست لاغر و خشکيده ي خود را بلند کرد تا او را ساکت کند :حرفم تمام نشده، اصلا دلم نمي خواهد از تو درخواست کنم وظيفه ي خودت را نسبت به خويشاوندان خودت انجام بدهي. با همه ي اينها مي دانم که تو درباره خاله هايت احساس مسئوليت کردي و مخارج انها را در اين سالهاي طولاني پرداختي.

من اماده ام که به تو پيشنهاد خوبي بکنم. يک پيشنهاد بزرگ اگر اينجا پيش من بماني و از من مراقبت کني و وسايل راحتي من را فراهم کني و مديريت خانه ي مرا به عهده بگيري و هر چه خواستم برايم اماده کني، من هم در مقابل تمام دارايي خودم را به تو مي بخشم. تو وارث من خواهي بود. پيشنهاد قابل توجهي نيست؟

پي ير روبيلارد با دودلي و ترديد اسکارلت آشنا نبود. نمي دانست که وقتي ذهن او به کار مي افتد با ترديد و دودلي همراه است. فکر کرد اين پيشنهاد او را کاملا مغلوب کرده و اين حق شناسي دست او را بسته است.

زبان اسکارلت بند امد. پدربزرگ يک گنج به او پيشنهاد مي کرد به ياد چاپلوسي هاي مدير بانک افتاد و متحير بود که پدربزرگ چقدر ثروت دارد. اطلاعات پدربزرگ درباره اسکارلت فقط ان چيزهايي نبود که رييس بانک به او اطلاع داده بود. بلکه از اندوخته ي طلايي او نيز مطلع بود. حالتي رضايت اميز در چشمانش نشسته بود.

گفت: من نمي دانم، دلم هم نمي خواهد بدانم که چي باعث شد ازدواج تو به طرف شکست تمايل پيدا کند.

صدايش اکنون گرمي چند دقيقه پيش را نداشت و چون فکر مي کرد بازي را برده است حالا قوي تر و بلند تر حرف مي زد.

"اما مي دانم که طلاق را قبول نکردي و باز هم قبول نمي کني."

"شما نامه هاي مرا مي خوانديد؟"

"هر نامه اي که زير اين سقف مي ايد دقيقا به من مربوط است."

اسکارلت خيلي عصباني بود و نمي توانست کلماتي براي اعتراض پيدا کند. پدربزرگ به صحبت ادامه داد، خشک، سرد و صريح، کلماتش مثل سوزن هاي يخي بود.

"من از بي پروايي و حماقت بدم مي ايد. تو هم احمق بودي و هم گستاخ. شوهرت را ترک کردي بدون اينکه به فکر موقعيت خودت باشي. اگر با يک وکيل مشورت مي کردي، مثل اينکه من کردم، مي فهميدي که در کاروليناي جنوبي طلاق اصلا قانوني نيست. به هر دليلي که مي خواهد باشد. تو به جورجيا آمدي، اين حقيقت دارد، ولي شوهرت هنوز ساکن کاروليناي جنوبي است. آنجا طلاق انجام نمي شود."

اسکارلت هنوز در فکر کسي بود که به اتاقش امده بود و نامه هاي خصوصي او را خوانده بود. اين شخص بايد همان جروم پست و کثيف باشد. او تمام چيزهاي مرا وارسي کرده، به اشيا خصوصي من دست زده و نامه هاي خصوصي مرا خوانده و نزديک ترين خويشاوند من، پدربزرگم، او را وادار کرده. از جايش برخاست و به طرف او خم شد. با مشت هايش بر بستر پيرمرد مي کوفت.

"چطور جرات کردي ان مرتيکه را به اتاق من بفرستي؟"

سر او داد مي زد و هم چنان مشتش را بر ملافه نازک او فرود مي اورد.

دست هاي پدربزرگ ناگهان مثل مار بلند شد. انگشتان استخوانيش روي مچ هاي اسکارلت پيچيد.

"صدايت را در خانه من بلند نکن. خانم جوان. من از هياهو نفرت دارم. تو نوه ي مني، بايد وقار خودت را حفظ کني. اين چه رفتاري است . من از فاميل ايرلندي و دهاتي تو نيستم."

اسکارلت از قدرت بدني او شگفت زده شده بود و کمي هم ترسيده بود. چه باعث شده بود، پيرمردي که فکر مي کرد ان قدر ضعيف است اين طور زورمند شده باشد؟ انگشتانش مثل طناب بود. مچ هايش را از دست او رها کرد و انقدر عقب رفت تا به صندلي چسبيد. گفت:

" تعجبي ندارد که مادرم خانه خودش را ترک کرد و ديگر هرگز برنگشت."

از لرزشي که در صداي خودش احساس مي کرد بدش امد.

" اين طور احساساتي نشو دختر. مرا کلافه کردي. مادرت از اينجا رفت براي اينکه کله شق بود و نمي خواست عاقلانه رفتار کند. او از عشق مايوس شده بود و با اولين مردي که جلوش سبز شد از اينجا رفت. او هميشه با حسرت و غم زندگي کرد و کاري بود که شده بود. تو مثل او دختر کم سن و سالي نيستي به قدر کافي بزرگ شدي که عقلت را به کار بياندازي. قرارداد ما تنظيم شده. جونز را صدا کن. هر دو امضاء مي کنيم و هر دو اميدواريم که اين گستاخي هاي ناشايسته تو هرگز تکرار نشود."

اسکارلت به او پشت کرد. اصلا حرفش را باور نمي کنم. اصلا به اين حرف ها گوش نمي دهم. صندلي را بلند کرد و سر جاي اولش برد و با احتياط تمام روي ردي که طي ساليان دراز بر فرش به وجود اورده بود قرار داد. ديگر از او نمي ترسيد، ديگر برايش احساس دلسوزي نمي کرد، حتي ديگر از او عصباني نبود. وقتي دوباره برگشت و به صورت او نگاه کرد ديگر اورا مثل سابق نمي ديد. پيرمرد حالا غريبه اي بيش نبود. پيرمردي ستمگر، پست فطرت و ازار دهنده که اسکارلت اصلا او را نمي شناخت و نمي خواست بشناسد.

" تنها پول براي نگه داشتن من در اينجا کافي نيست." اسکارلت اين حرف را بر زبان اورد ولي بيشتر خودش را مخاطب قرار مي داد. " پول زندگي را توي اين گور قابل تحمل نمي کند." با نگاه سبز و جوشانش به چهره رنگ پريده پيرمرد نگريست.

"تو به اينجا تعلق داري، تو مرده اي ولي خودت قبول نداري، جرات پذيرفتنش را نداري. فردا صبح از اينجا مي روم ."

به طرف در رفت و ان را گشود.

" مثل روز برايم روشن بود که پشت در ايستادي و داري گوش مي دهي جروم. برو تو."

"مثل بچه ها گريه نکن پانسي، پانسي، پانسي، هيچ اتفاقي برايت نمي افتد. قطار مستقيم به آتلانتا مي رود و همان جا توقف مي کند. فقط قبل از اينکه به آتلانتا برسد پياده نشو. يک کمي پول تو دستمال پيچيدم مي گذارم توي جيبت و سنجاقش مي کنم تا نيفتد. بليت دست مامور قطار است. او مواظب هست. خداي من تو تا حالا اصرار داشتي به خانه بروي و حالا داري مي روي، بسه ديگر گريه نکن."

"ولي ميس اسکارلت من تا حالا تنها توي قطار نبود ه ام."

"اي بابا، خوشحال باش تنها نيستي، غير از تو خيلي آدم هست. فقط کنار پنجره بشين و صبحانه اي را که خانم اوهارا درست کرده بخور. تا چشم به هم بزني رسيدي. من يک تلگراف زدم حتما به ايستگاه مي آيند."

"اما ميس اسکارلت وقتي شما نيستيد من کارهاي چه کسي را انجام بدهم؟ من مستخدم شخصي شما هستم. شما کي برمي گرديد؟"

"نمي دانم. بستگي دارد، ولي بالاخره مي ايم. حالا برو بالا، قطار الان راه مي افتد."

همه چيز به رت بستگي دارد. بهتر است رت هر چه زودتر بيايد. نمي دانم مي توانم با عموزاده هايم کنار بيايم يا نه. رويش را برگرداند، به صورت همسر جيمي نگاه کرد و خنديد. گنمي دانم چطور از اينکه من را توي خانه تان پذيرفتيد و به من جا داديد تشکر کنم. مورين، من خودم خيلي ناراحتم، مي دانم که براي تو زحمت مي شود." چهره ي اسکارلت دخترانه، دوست داشتني و روشن مي نمود. مورين بازوي اسکارلت را گرفت و او را از قطار و پانسي که سرش را از پنجره ي پرخاک قطار بيرون کرده بود دور کرد.

"همه چيز عاليه اسکارلت. دانيل خوشحال است از اينکه اتاقش را در اختيارات مي گذرد، چون خودش تصميم دارد به خانه ي پاتريشيا برود و با برايان پولي و کاتلين در مورد خيلي چيزها صحبت مي کرد، از شايعات حرف مي زد و کودکانه مي خنديد. دائما در حال خوردن چاي بود، مثل بقيه و به صحبت هاي آنان گوش مي داد و گاهي هم از اتفاقاتي که پيش مي آمد تعجب مي کرد. ولي با همه ي اينها شريکي براي رازها و اسرارش که در ته قلبش وجود داشت نمي گرفتف هيچکدام از زن ها نيز اصرار نداشتند که او دلش را براي انها باز کند، چون مي دانستند چنين کاري به زور غير ممکن است. ولي خودشان هر چه داشتند براي او تعريف مي کردند، اسکارلت با تعجب به مورين مي گفت:"من نمي دانستم که اين همه اتفاقات جالب و شنيدني براي مردم پيش بيايد."

غروب که مي شد اوضاع فرق مي کرد. مردان که تمام روز را سخت کار کرده بودند، خسته به خانه مي آمدند. آنها غذاي خوب مي خواستند، برنامه ها خودشان ادامه مي يافتند. اغلب تمام فاميل در خانه ي مت جمع مي شدند زيرا او پنج بچه ي کوچک داشت که در طبقه ي بالا خوابيده بودند و نمي توانست آنها را تنها بگذارد. مورين و جيمي، جکي و هلن را به ماري کيت مي سپردند و پاتريشيا هم بچه هاي دو ساله و سه ساله خود را در حالي که خواب بودند مي آورد. به زودي موسيقي شروع مي شد، بعد وقتي کولرم هم مي آمد رهبري جمع را بر عهده مي گرفت.

اولين بار که اسکارلت بودهرن را ديد فکر کرد که يک دايره زنگي بزرگ است. دايره ي بزرگ فلزي که روي آن پوست کشيده بودند، تقريبا دو فوت قطر داشت و مثل دايره زنگي باريک و کم عمق بود، جرالد آن را در دست گرفت و نشست و بعد با دو تکه چوب شروع به نواختن کرد و اسکارلت مي ديد که صداي آن شبيه طبل است. البته نه خيلي مثل طبل. حالا کولوم داشت مي زد. با دست چپش از زير پوست طبل را لمس مي کرد و با دست راستش ضربه مي زد و آن را روي دايره حرکت مي داد، از بالا تا پايين. و اين بار صدايي که برمي خاست واقعا شبيه طبل بود. ني لبک هم نواختن را آغاز کرد و سپس ويولون و بقيه. مورين قاشقک ها را به انگشت کرده بود و منتظر نوبتش بود.

اسکارلت به صداي طبل توجه مي کرد. اين صدا او را مي خنداند. مي گرياند، به رقص مي آورد، رقصي که هرگز در خواب هم نمي ديد. کولوم بودهرن را کنار گذاشت و مشروبي خواست. "اين طبل زدن مرا تشنه کرد." و اسکارلت وقتي در چهره ي ديگران ديد که آنها هم همان احساس خودش را داشته اند.

در ميان جمع نگاهش به مرد کوچک اندام خنداني افتاد که دماغش مثل گچ سفيد شده بود و مثل آدم هايي که ترسيده باشند مي لرزيد و با شور و هيجان نگاه مي کرد. اين مرد- کولوم- مثل ديگر مردان نبود.

***

وقتي وارد بازار شدند، مورين گفت:"اسکارلت عزيزم، تو صدف را بهتر از من مي شناسي. مي خواهم امروز براي عصرانه ي کولوم خوراک صدف درست کنم."

"براي عصرانه؟ ولي معمولا غذاي سبک مي دهند، خوراک صدف يک غذاي کامل و سنگين است."

"خوب به همين دليل است که من مي خواهم يک غذاي مقوي درست کنم. کولوم امروز عصر بايد زياد حرف بزند، نيرو لازم دارد."

"اين چه جور مراسمي است مورين؟ ما هم هستيم؟"

"اين مراسم در خانه ي جاسپرگرينر برگزار مي شود، مرکز سربازان داوطلب ايرلندي بنابراين زن ها دعوت ندارند، از ما استقبال نمي شود عزيزم."

"خوب، اول به انها گوشزد مي کند که هنوز ايرلندي هستند، مهم نيست چند وقت است که آمريکايي شده اند. بعد درباره ي عشق به وطن قديمي صحبت مي کند و اشکشان را در مي آورد. بعد که خوب گريه کردند براي کمک به ايرلند بيچاره جيب هايشان را خالي مي کند.جيمي مي گويد او سخنران زبردستي است."

"بله مي توانم تصورش را بکنم. کولوم جادوي مخصوصي تو خودش دارد."

"پس بايد يک خورده صدف جادويي هم پيدا کني."

اسکارلت خنديد. "آنها هيچ کدامشان مرواريد ندارند." و لهجه ي ايرلندي مورين را تقليد کرد:"ولي حتما از آنها يک خوراک پرافتخار درست مي شود."

کولوم به ظرف غذا که پر بود و بخار از آن بلند مي شد نگاهي انداخت و ابرويش را بالا برد."مورين، عجب چايي داغي است."

مورين هم با لبخندي جواب داد:" به خصوص که براي امروز صدف هاي چاق و چله اي توي بازار پيدا کرديم."

"يعني مي خواهي بگويي در تقويم ايالات متححده ي آمريکا، مراسم امروز چاپ نشده بود؟"

"ساکت کولوم، غذايت را بخور سرد مي شود."

"مگر نمي داني مورين. هنوز ايام لنت تمام نشده. روزه داري. يک وعده غذا در روز. ما هم که ظهر خورديم."

خاله هاي اسکارلت راست مي گفتند. اسکارلت آرام قاشق را پايين آورد نگاه ترحم آميزي به مورين انداخت. اين غذاي خوب حرام شده بود. حالا حتما بيچاره احساس گناه مي کند و مجبور است حسابي توبه کند."

اصلا کولوم چرا بايد کشيش باشد.

وقتي خنده ي مورين را ديد که در همان حال صدف بزرگ را در بشقاب خود مي گذاشت تعجب کرد. " من اصلا فکر جهنم را نمي کنم، کولوم. من ايمان مخصوص اوهاراها را دارم. تو هم يک اوهارايي، پس صدفت را بخور و لذت ببر."

کولوم جوابش را داد ولي نه مثل خود او. "سي سال پيش يا کمي بيشتر در ايرلند قحطي آمد، سال بعدش هم دوباره قحطي آمد، مردم از گرسنگي مي مردند. غذايي نبود، بنابراين علف خوردند، مدتي بعد علف هم نبود. دوره ي وحشتناکي بود، خيلي وحشتناک، در بعضي از بخش ها آنها که جان به در بردند و قانوني را که کشيش ها براي امساک در خوردن و خو گرفتن به گرسنگي گذاشته بودند پذيرفتند. خانواده ي اوهارا هم در يکي از اين بخش ها زندگي مي کردند. آنها احتياجي به روزه گرفتن نداشتند، چون اصلا گوشت براي خوردن نداشتند."

کولوم به غذايي که در بشقاب ريخته شده بود نگاه کرد.

مورين به چشمان اسکارلت نگريست و با اشاره از او خواست که قاشق را بردارد و غذا بخورد.

بعد از مدتي هم کولوم قاشق را برداشت و تا پايان غذا سرش را بالا نکرد. بعد تشکري کرد و برخاست و به خانه ي پاتريشيا که در آن اتاقي مشترکا با استفن داشت رفت.

اسکارلت با کنجکاوي مورين را نگاه کرد و بااحتياط پرسيد:"تو هم توي آن قحطي بودي؟"

مورين با اشاره ي سر تصديق کرد:"من هم بودم. پدرم صاحب يک بار بود، به همين دليل به ما مثل خيلي ها بد نگذشت. مردم هميشه از يک جايي پول براي مشروب پيدا مي کنند. ما مي توانستيم نان و شير بخريم. دهقان هاي بيچاره خيلي بدبختي کشيدند، اه، چقدر وحشتناک بود." بازوهايش را روي سينه اش چفت کرد و به خود لرزيد. چشمانش از اشک پر بود و وقتي سعي مي کرد دوباره به صحبت ادامه دهد صدايش به شدت مي لرزيد. "آنها فقط سيب زميني داشتند. تو مي فهمي يعني چه؟ذرتي را که مي کاشتند و گاوهايي را که پرورش مي دادند و شير و رکه اي را که از انها مي گرفتند همه را مي فروختند تا بتوانند اجاره ي مزرعه را بدهند. روز يکشنبه براي خودشان مقدار کمي کره و يک خورده هم شير بدون چربي و چندتا مرغ و جوجه، احتمالا تخم مرغ، بيشتر باقي نمي ماند. ولي اغلب اوقات فقط سيب زميني بود، فقط سيب زميني که به مقدار کافي مي کاشتند. سيب زميني ها هم زير زمين مي پوسيدند، چون کسي را نداشتند که در برداشت محصول کمکشان کند. دست اخر سيب زميني هم نبود." مورين ساکت شد، خودش را مثل گهواره به عقب و جلو حرکت مي داد تا شايد بر اعصابش مسلط شود. لب هايش مي لرزيد و اين حالت آن قدر ادامه يافت تا عاقبت به گريه افتاد.

مورين سرش را روي سينه ي اسکارلت گذاشته بود و گريه مي کرد.

"تو نمي تواني تصور کني که بي غذايي يعني چه."

اسکارلت به ذغال سنگ هايي که در اجاق مي سوخت نگاه کرد. "من مي دانم يعني چه." مورين را به خودش چسباند و برايش تعريف کرد که تارا چگونه آتش گرفت و يانکي ها در آنجا چه کردند و او چطور از شهر آتلانتا که در آتش مي سوخت به تارا بازگشت. نه اشکي در چشمانش بود و نه لرزشي در صدايش. براي مورين تعريف کرد که چطور نزديک بود از گرسنگي بميرد. بعد وقتي درباره ي رسيدن به تارا و يافتن جسد مادرش و ديوانگي پاپا سخن گفت ديگر تحملش تمام شد و ناگهان گريستن را آغاز کرد.

وقتي مي گريست سرش در آغوش مورين بود.

44

مثل اين بود که درختان اقايقا در طول يک شب همه شکوفه داده بودند. يک روز صبح وقتي اسکارلت و مورين با هم به بازار مي رفتند، درختان ميدان چمن جلوي خانه پر از شکوفه بود.

مورين اهي کشيد و گفت:"آه، منظره ي قشنگي نيست؟ آفتاب وقتي از گلبرگ ها عبور مي کند آنها کاملا صورتي مي شوند. رنگشان برمي گردد.ظهر کاملا سفيد به نظر مي ايند مثل سينه ي قو. چقدر باشکوه است. در اين گل ها زيبايي خاصي هست، آدم از ديدنشان لذت مي برد." نفس عميقي کشيد و ادامه داد:" براي پيک نيک به پارک هم خواهيم رفت، سبزي بهار را توي هواي تازه احساس مي کنيم. تندتر بيا. خيلي چيزها بايد بخريم. امروز بغد از ظهر نان مي پزيم و فردا بعد از کليسا به پارک مي رويم.

باز هم يکشنبه؟ ذهن اسکارلت مشغول حساب کردن روزها شد. اوه، فردا درست يک ماه است که در ساواناست. قلبش تير کشيد. چرا هنوز رت نيامده بود؟ کجا بود؟ کارش در بوستن نمي تواسنت اين قدر طول بکشد.

مورين گفت:"...بوستن." اسکارلت يکه خورد و لحظه اي ايستاد. بازوي مورين را گرفت و لختي با شگفتي او را نگريست.

مورين چطور فهميده که رت در بوستن است؟ اصلا چطور و از کجا او را مي شناسد؟ من که حتي يک کلمه هم نگفتم.

"اسکارلت چه شده عزيزم؟ پات پيچ خورده؟"

"تو چيزي در مورد بوستن گفتي؟"

"گفتم چقدر بده که استفن فردا نمي تواند با ما به پيک نيک بيايد. امروز مي رود بوستن. آنجا اصلا شکوفه نيست، خوب برويم ديگر. فقط شانس اين را دارد که توماس و خانواده اش را ببيند و از انها براي ما خبر بياورد. اين، جيمز پير را خوشحال مي کند. فکر اينکه برادرانش در سراسر آمريکا پخش شده اند او را خوشحال مي کند..."

اسکارلت با قدم هاي تند، خودش را به مورين رساند. از خودم خجالت مي کشم. چطور اين همه ترسيدم؟ مورين دوست من است، نزديک ترين دوستي که تا حالا داشتم. او هرگز جاسوسي مرا نخواهد کرد، سعي نمي کند به زندگي خصوصي من وارد شود. شايد علتش اين است که خيلي طول کشيده، منتهي من توجه نکردم. نبايد تا اين حد بي قراري کنم، اصلا من چقدر بي قرار شده ام، علت اينکه آن طور به مورين پريدم شايد همين بي قراري باشد. علتش اين است که خيلي طول کشيده، آمدن رت خيلي طول کشيده.

مثل پرنده اي که در قفس گرفتار شده باشد، در ذهن خود گرفتار شده بود و بدون اينکه فکر کند با پيشنهاد مورين دباره ي پيک نيک موافقت کرد. آيا اشتباه کرده بود که با خاله هايش به چارلزتون برنگشته بود؟ آيا اصلا اشتباه کرده بود که چارلزتون را ترک کرده بود؟

اين فکر ها دارد مرا ديوانه مي کند. ديگر نبايد درباره ي انها فکر کنم، وگرنه مجبور مي شوم جيغ بزنم. ولي ذهنش همچنان به سوال کردن ادامه مي داد. شايد لازم است که درباره ي خودش با مورين صحبت کند. مورين زن باهوش و راحتي بود و خيلي چيزها را مي فهميد. او حتما وضع مرا درک خواهد کرد. شايد بتواند کمک کند.

نه با کولوم صحبت مي کنم! در پيک نيک، فردا وقت زيادي داريم. به او هم مي گويم م يخواهم صحبت کنم و از او خواهش مي کنم با من قدم بزند. کولوم مي داند چکار بايد کرد. کولوم به روش خودش حتما از رت خوشش مي آيد.

کولوم هم مثل رت به خودش اعتماد داشت و بقيه در نظرش مهم جلوه نمي کردند، مردها در نظر او پسربچه اي بيش نبودند. او هم مثل رت کارهايي مي کرد و بعد درباره ي انچه انجام داده حرف مي زد و مي خنديد.

اسکارلت از حرف هاي او که درباره ي پدر پولي زده بود خنده اش گرفت."مک ماهون، آي،آي،آي مرده گنده اي است، و يک مقاطعه کار با قدرت. بازوهايش مثل پتک مي ماند، از زير کت گران قيمتش بيرون زده، شکي ندارم که اين لباس هم به وسيله ي خانم مک ماهون انتخاب شده، براي اينکه دلش مي خواهد لباس شوهرش به لباس خودش بيايد، اما چرا بايد مخمل باشد؟ آدم با خدايي است اين آقاي مک ماهون هميشه شکر مي کند که بالاخره موفق شده خانه اي براي خدا در ساواناي آمريکا، بسازد. من هم برايش دعا کردم، پر سوز و گداز. بعد به او گفتم:"ايمان، اين از ايمان شماست. معتقدم به قدري امور مذهبي پابند هستيد که حتي يک سنت بيشتر از چهل درصد از کليسا نمي گيريد." آنقدر خوشحال شد که برقي از چشم هايش جستن کرد و ماهيچه هاش مثل گاو باد کرد و آستينش کلفت تر شد. من ادامه دادم: اين براي من مثل روز روشن است. ايمان شما استاد معمار، ولي توجه داشته باشيد که شخص ديگري ممکن ست اين چهل درصد را بکند پنجاه درصد و اين وسط مفت و مجاني ده درصد گيرش بياد. مگر نمي دانيد که اسقف شما ايرلندي نيست؟

"آن وقت آن مرد خوب، هوش و استعداد خودش را نشان داد و غرش کرد و گفت:"گروس. انقدر صدايش ترس اور بود که من فکر رکدم پنجره ها کنده مي شوند و توي خيابان مي افتند. بعد گفت:"آخر اين چه اسم عجيبي براي يک کاتوليک است؟ و داستان هايي از شرارت هاي اسقف تعريف کرد که ادب من مانع تکرار آنها مي شود. من شريک غم هايش شده و يکي دو گيلاس با او زدم و بعد درباره ي ناراحتي و زحمت دختر عموي کوچولوي خودم داد سخن دادم. آن مرد خوب هم با من همراهي کرد، خيلي سعي کردم که جلوي اشک هاشو بگيرم. حتي مجبور شدم دست هاي گنده اش را توي دستم بگيرم. او قول داد حتما درباره ي کار اسکارلت با اسقف خوب و مهربان صحبت خواهد کرد و تمام کوشش خودش را صرف مي کند تا اين مشکل را حل کند."

مورين گفت:"چرا داري به کلم ها مي خندي؟ بگو من هم بدانم."

اسکارلت با همان لبخند به طرف او برگشت."چون خوشحالم که بهار شده و ما مي توانيم به پيک نيک برويم." ولي بيشتر به خاطر اين بود که مي رفت تا تارا را کاملا در اختيار بگيرد، مطمئن بود.

اسکارلت تا به حال پارک فورسيت را ديده بود. تالار هاجسون درست آن طرف خيابان قرر داشت، اما اسکارلت در روشنايي روز آن را نديده بود. وقتي در مراسم افتتاح تالار شرکت کرده بود هوا تاريک بود. دو سنگ بزرگ به شکل مجسمه ي ابوالهول در دو طرف راه ورودي ان قرار داده بودند. با اينکه بازي کردن روي آن ممنوع بود ولي دو پسربچه که از آن بالا رفته بودند با خوشحالي پايين آمدند و به دنبال هم دويدند، آن را دور زدند و از جلوي اسکارلت رد شدند. اسکارلت در وسط دو مجسمه ايستاده بود و خيره به جلو مي نگريست. آب نمايي با دو فواره در مقابل در ِ ورودي ديده مي شد. فواره ها آنقدر بزرگ بودند که خيلي نزديک به نظر مي رسيدند. قطرات آب مثل الماسي در هوا پخش مي شد و به هر طرف مي رخيت. اسکارلت گويي طلسم شده بودف هرگز چنين منظره ي تماشايي را در عمرش نديده بود.

جيمي گفت:"بيا برويم نزديک تر. از نزديک قشنگ تر است." در آب هاي جهنده، رنگين کماني شده درست شده بود، با هر قدمي که اسکارلت برمي داشت رنگين کمان از بين مي رفت و با قدم ديگر دوباره پيدا مي شد. تنه ي سفيدرنگ سپيدارها به رديف دنبال سر هم ايستاده بودند و سايه هايشان روي زمين افتاده بود. درختان سپيدار در دو طرف راه ورودي تا حوضچه ي فواره ها ادامه مي يافتند. وقتي به جلوي نرده ها رسيد، مجبور شد براي ديدن محسمه ي فرشته اي که در آخرين قسمت آب نما قرار داشت سرش را بالا کند، مجسمه خيلي بزرگ بود، بزرگ تر از انسان. عصايي در دستش گرفته بود و آب از اين عصا بيرون مي زد، بالا و بالاتر مي رفت،در پهنه ي اسمان نيلگون.

مورين گفت:"من اين مجسمه ها را دوست دارم. هميشه يک جورند. هميشه خوشحال." اسکارلت به طرفي که مورين اشاراه کرده بود نگاه کرد. مجسمه هايي را ديد که بالا تنه ي آنها انسان و بقيه ي بدنشان ماهي بود. يکي از آنها دمش را با دست گرفته بود و ديگري شيپوري به دهان داشت.

مردان زيلوها را زير درخت بلوطي که مورين انتخاب کرده بود پهن کردند. زنان زنبيل ها را به زمين نهادند. ماري و کاتلين که دست دختر کوچک پاتريشيا را گرفته بودند او را روي زيلو نشاندند و کيتي هم بچه ي کوچک تر را از بغلش پايين گذاشت.

بچه هاي ديگر داشتند براي خودشان بازي مي کردند و دنبال هم مي دويدند.

پاتريشيا گفت:"مي خواهم بنشينم و استراحت کنم." بيلي او را کمک کرد تا

نشست و به درختي تکيه داد . «آره عزيزم بشين ، خوب نيست اين جوري همه ي روز به من آويزان باشي .» بعد خنديد و گونه ي او را بوسيد و آکاردنون را از شانه اش پايين گذاشت .

«قول مي دهم برايت يک خرده بزنم .» و با سرعت به طرف دسته ي مرداني که داشتند بيس بال بازي(baseball) مي کردند دويد .

کيتي گفت : « مت چرا تو هم باهاش نمي روي ؟»

مورين گفت : « راست مي گويد همه تان برويد ، يالا . »با دستش اداي تيراندازي را درآورد . جيمي و پسران بلند قدش به طرف مردان دويدند . کولوم و جرالد هم به دنبال مت و بيلي روان شدند .

مورين گفت :«وقتي برگردند خيلي گرسنه هستند.»

صدايش پر از شادي بود و ادامه داد : « چه خوب شد غذاي يک لشکر را با خودمان آورديم .»

يک کوه غذا ! اسکارلت با خودش فکر کرد که غذا حتماٌ زياد خواهد آمد ، بعد گفت که ممکن است آن همه غذا در عرض يک ساعت تمام شود . خوب ، يک فاميل پرجمعيت همين طور است . مي ديد که زنان خويشاوند او چه قدر به شوهرانشان علاقه دارند وقتي مردها برگشتند زن ها در پوشيدن کت و کلاه به آنها کمک کردند. او خودنمايي هاي اشراف منشانه ي طبقه ي خود را کنار گذاشته بود . وقتي فهميد عموزاده هايش در ايرلند به کارهاي کوچک و پست مشغول بودند ديگر در خود احساس ناراحتي نکرد . مت در آنجا نجاري مي کرد . جرالد کارگر ساختماني بود ، کيتي شيرفروشي مي کرد و پاتريشيا کلفت سر غذا بود . ولي حالا فرقي نمي کند. اسکارلت خوشحال بود که يکي از آن اوهاراهاست . کنار مورين زانو زد و به او کمک کرد . «اميدوارم مردها زياد طولش ندهند . هواي تازه هميشه من را گرسنه مي کند.»

وقتي از آن همه غذا ، فقط دو تکه کيک وسيب بيشتر باقي نماند ، مورين به درست کردن آب جوش براي چاي پرداخت . بيلي کارمودي ، آکاردنونش را برداشت و چشمکي به پاتريشيا زد : « خوب چي برات بزنم پاتسي . من يک آهنگ به ات قول دادم .»

کيتي گفت : «حالا نه بيلي ، کوچولوها خوابند .» پنج بچه ي کوچک روي زيلو در سايه ي ملايم دختان در خواب بودند . بيلي آهسته به سوت زدن پرداخت و بعد دنباله ي آهنگ را با آکاردنون ادامه داد، تقريباٌ آرام . پاتريشيا به او لبخند زد . موهاي روي پيشاني نيموتي را نوازش کرد و بعد به خواندن آهنگي که بيلي مي نواخت مشغول شد .

سوار بر باد ، از روي درياي تاريک و خروشان فرشته ها مي آيند تا تو را که در خواب هستي ببينند .

پس خودت را به بادي که از دريا مي آيد بسپار ، بشنو صداي باد را ، که عشق مي آورد با خود ، بشنو صداي باد را .

سرت را بالا نگه دار ، صداي باد را بشنو ، قايق هاي کوچک در دل آبي دريا پيش مي روند ، درياي نقره اي ، شاه ماهي نقره اي ، قايق هاي کوچک ، ماهي نقره اي را تعقيب مي کنند ، به زودي عشق من همه جا نقره اي خواهد شد ، از نور و از جهش کوچک امواج در دل نور ، بشنو صداي باد را . بشنو صداي باد را ، سرت را بلند کن و صداي باد را بشنو .

لحظه اي سکوت برقرار شد . آنگاه تيموتي کوچک چشمانش را گشود و خواب آلوده گفت :« باز هم بخوان ، باز هم .»

«بله خواهش مي کنم خانم دوباره بخوانيد . »سرها همه به طرف صدا برگشت . مرد جواني نزديک به آن ها ايستاده بود . کلاه درب و داغاني توي دست هاي کثيفش ديده ميشد . نزديکتر که آمد دوازده ساله به نظر رسيد ، ولي موهاي سياه و کم پشتي روي گونه هايش ديده مي شد .

«معذرت مي خواهم خانم ها ، آقايان» و با اشتياق ادامه داد :« مي دانم که مزاحم شدم و جشن شما را به هم ريختم ، معذرت مي خواهم ، ولي مادر من اين آهنگ را به من و خواهرم ياد داده بود . وقتي آن را شنيدم ، قلبم از جا کنده شد . مثل اين بود که با قلب من حرف مي زد .»

مورين گفت : بشين پسر جان . کيک آنجا هست ، يک عالمه هم نان و پنير توي زنبيل . اسمت چيست ؟ اهل کجايي ؟ ، پسرک کنار او زانو زد ونشست .« داني موري (Danny Muray)، بانوي من . »موهايش را از پيشانيش کنار زد و بعد دستش را با آستينش پاک کرد و نان و پنير را از مورين گرفت . «خانه ي من تو کونه مارا (Connemara)بود ، وقتي آنجا بودم .» و گاز گنده اي به نان و پنير زد . بيلي دوباره شروع به زدن کرد . «روي يال هاي باد ...» و کيتي خواند . بچه ي گرسنه ، لقمه را فرو داد و با او خواند .«... بشنو صداي باد را .» بند آخر شعر سه بار تکرار شد و بعد پايان گرفت . چشمان سياه داني موري مثل الماس سياه مي درخشيد .

مورين گفت :« بخور داني موري . »صدايش آميخته با هيجان بود .

«براي بعد که باز هم مي خواهي بخواني بايد نيرو داشته باشي . الان چايي درست مي شود . بعد از چاي ما باز هم مي خواهيم صداي تو را باز بشنويم ، صداي تو مثل صداي فرشته هاست ، مثل هديه اي از بهشت . »اين حقيقت داشت . صداي بم وايرلندي پسرک به همان خلوص صداي جرالد بود .

اوهاراها به صرف چاي پرداختند و پسرک هم بدون اينکه به کسي نگاه کند نان و پنيرش را مي خورد .

وقتي مورين داشت چاي مي ريخت پسرک گفت :« يک آهنگ تازه ياد گرفتم ، ممکن است خوشتان بيايد . من روي کشتي اي که از فيلادلفيا آمده کار مي کنم . مي خواهيد برايتان بخوانم ؟»

بيلي گفت : «اسمش چيه داني ؟ شايد من بلد باشم .»

«مي برمت خانه !»

بيلي سرش را به علامت نفي تکان داد . «خوشحال مي شوم از تو ياد بگيرم .»

داني موري خنديد «من هم خوشحال مي شوم که يادتان بدهم .» دستي به صورتش کشيد و هوا را در عمق سينه اش جاي داد و بعد لب هايش را از هم گشود و نوايي روح نواز مثل تارهاي نقره اي از آن بيرون ريخت .

«کاتلين دوباره تو را به خانه مي برم . از وسط اين اقيانوس وحشي و پهن . به جايي که تا حالا نديدي ، قلبت هرگز در آنجا نزده . عروس خوشگل من ، گل هاي سرخ از صورت تو خجالت مي کشند ، گونه هاي تو سرخ تر است . من آنها را ديدم که پژمرده شدند و مردند . وقتي از خانه حرف مي زني صدايت چه غم انگيز است ، و اشک از چشم هاي دوست داشتنيت پايين مي ريزد . و من مي خواهم تو را دوباره به خانه ببرم ، کاتلين وقتي تپه ها تازه وسبز شدند ، تو را به خانه مي برم ، کاتلين .»

اسکارلت هم همراه ديگران براي او دست زد . چه آهنگ قشنگي بود .

بيلي با ناراحتي گفت : « آنقدر بلند بود که نتوانستم ياد بگيرم ، دوباره بخوان داني تا آهنگش را ياد بگيرم .»

کاتلين اوهارا وسط حرفش دويد وگفت : «نه !» چهره اش اشک آلود بود . «نمي توانم دوباره بشنوم ، نمي توانم ! » صورتش را با دست هايش پوشاند « معذرت مي خواهم . » و هق هق را آغاز کرد .« بايد بروم .» بعد با احتياط از وسط بچه هايي که خواب بودند گذشت و فرار کرد .

پسرک گفت : « متأسفم . من...»

کولوم گفت :« چيزي نيست پسر ، تقصير تو نبود . تو واقعاٌ ما را خوشحال کردي . گريه ي اين دختر بيچاره براي ايرلند است ، تو واقعاٌ ما را به فکر آنجا انداختي ، اتفاقاٌ اسم او هم کاتلين است . بگو ببينم . «قايق هاي کيلدار (The Curroghs of kildare) را بلدي ؟ اين آهنگ مورد علاقه ي بيلي است . چه فرصت خوبي بود ، آواز تو باعث شد او فکر کند که يک نوازنده ي واقعي است .»

موسيقي تا وقتي که خورشيد در پس درختان فرو نشست ونسيم به سردي گراييد ، ادامه يافت . آنان همه به خانه رفتند ، داني موري نتوانست دعوت جيمي را براي شام قبول کند مجبور بود به کشتي برگردد . هوا تاريک شده بود .

کولوم گفت : « جيمي ، داشتم فکر مي کردم که شايد بهتر باشد وقتي مي روم کاتلين هم با خود ببرم . او مدت زيادي اينجا مانده و حالا دلش براي ايرلند تنگ شده . مي دانم چه دردي در قلبش است .»

اسکارلت به جاي اينکه آب جوش را تو قوري بريزد ، روي دستش ريخت .« کجا مي خواهي بروي کولوم ؟»

«برمي گردم به ايرلند عزيزم . من فقط براي ديدن آمدم .»

«ولي اسقف که هنوز تصميمش را در مورد تارا عوض نکرده ، تازه چيزهاي ديگري هم هست که مي خواستم راجع به آنها با تو صحبت کنم .»

«خوب من که همين الان نمي خواهم بروم ، اسکارلت عزيزم . وقت براي همه چيز هست . با آن قلب زنانه ات چي فکر مي کني ؟ آيا کاتلين بايد برگردد ؟»

«من نمي دانم . از مورين بپرس ، او بيشتر از همه ي ما با کاتلين بوده .» براي اسکارلت چه فرق مي کرد که کاتلين چه بايد کند ، اين کولوم بود که مهم بود . چه طور مي توانست وقتي اسکارلت به او احتياج داشت تصميم بگيرد که برود . اصلاٌ چرا من آنجا نشستم و به آواز آن پسرک چرک وکثيف گوش دادم ؟ مي بايد با کولوم قدم مي زدم و برايش صحبت مي کردم .

اسکارلت فقط يک تکه پنير و مقداري سوپ سيب زميني خورد . دلش مي خواست گريه کند .

مورين وقتي آشپزخانه را دوباره مرتب کرد گفت : «اووف ... مي خواهم اين تن خسته ام را امشب زودتر به رختخواب ببرم . نشستن روي زمين آن هم ساعت ها ، استخوان هايم را مثل دسته بيل خشک کرده . شما هم همين طور ماري وهلن امشب زودتر بخوابيد . فردا روز مدرسه است .»

اسکارلت مثل چوب شده بود . خودش را به جمعي که کنار آتش نشسته بودند نزديک کرد و گفت :« شب بخير .»

کولوم گفت :« يک کمي صبر کن ، تا وقتي که پيپم را تمام کنم . جيمي هم دارد خميازه مي کشد او هم ديگر حالا مرا راحت مي گذارد.»

اسکارلت صندلي را جلو کشيد . جيمي وقتي داشت به طرف پله ها مي رفت به عنوان شب بخير ، سر او را نوازش کرد . کولوم مشغول کشيدن پيپ بود . بوي توتون رايحه ي خوبي را مي پراکند . «يک قلب جوان و روشن براي هم صحبتي خيلي خوب است . »بعد از چند لحظه اضافه کرد :« در قلب و فکر تو چه مي گذرد ، اسکارلت ؟»

اسکارلت آه عميقي کشيد .« من واقعاٌ نمي دانم با رت چکاربايد بکنم کولوم . مي ترسم همه چيز را خراب کنم .» آشپزخانه گرم و روشن بود . آنجا محل مناسبي بود که اسکارلت بنشيند و سفره ي دلش را باز کند . به علاوه دليل ديگري هم وجود داشت که اسکارلت را مطمئن مي ساخت و آن کشيش بودن کولوم بود ، هرچه را که مي گفت او نزد خود نگه مي داشت و کلمه اي به ديگران ابراز نمي کرد ، درست مثل اينکه در جايگاه اعتراف کليسا نشسته است .

اسکارلت از اول شروع کرد با حقايقي درباره ي ازدواجش .«او را دوست نداشتم و اگر هم داشتم خودم نمي دانستم . عاشق کس ديگري بودم و بعد وقتي فهميدم رت را دوست دارم ، او ديگر مرا دوست نداشت . اين چيزي بود که خودش گفت . ولي من باور نمي کنم حقيقت داشته باشد ، کولوم . نمي تواند حقيقت داشته باشد .»

« او تو را ترک کرد ؟»

« بله . و بعد هم من ترکش کردم . ولي مي ترسم اشتباه کرده باشم .»

« خوب خوب ، بگذار از همين جا شروع کنيم ... »با صبري پايان ناپذير کولوم گوشه هاي تاريک داستان اسکارلت را جستجو کرد. شب از نيمه گذشته بود که پيپش را تکاند و در جيب گذاشت .

« تو همان کاري را کردي که بايد مي کردي عزيزم . مي داني مردم فکر مي کنند ما که کشيش هستيم ويقه ي لباسمان را اين طور برمي گردانيم ، مرد نيستيم . اشتباه مي کنند . من کاملاٌ حال شوهرت را مي فهمم . حتي رنجي را که به خاطر مشکلاتش مي برد احساس مي کنم رنج هاي او عميق تر و آزاردهنده تر از رنج هاي توست. او با خودش دارد مي جنگد ، و براي يک مرد قوي هم اين جنگ سختي است . او به جستجوي تو خواهد آمد. وقتي برگشت بايد با او مهربان باشي ، چون از ميدان جنگ برگشته . »

« ولي کي ؟ کولوم ؟ »

« نمي توانم بگويم کي . ولي برمي گردد . اين اوست که بايد دنبال تو بيايد ، تو نمي تواني اين کار را بکني . مجبور است به تنهايي با خودش بجنگد تا اينکه نياز به تو را حس کند و قبول کند که بهترين کار همين است .»

«تو مطمئني که مي آيد ؟»

« کاملاٌ مطمئنم . و حالا مي خواهم بروم بخوابم . تو هم برو بخواب . »

اسکارلت سرش را در بالش فرو کرد و کوشيد با سنگيني پلک هايش مبارزه کند . مي خواست اين لحظات را حفظ کند و از رضايتي که کولوم در او بوجود آورده بود لذت ببرد . رت مي آيد . شايد نه به اين زودي که انتظار داشت ، ولي اسکارلت هم احساس مي کرد مي تواند صبر کند .

45

صبح روز بعد وقتي کاتلين او را از خواب بيدار کرد زياد راضي نبود . بعد از آن صحبت طولاني با کولوم مي بايد بيشتر مي خوابيد.

کاتلين به نرمي گفت : «برايت چاي آوردم . مورين هم مي گويد که ممکن است با او به بازار بروي . »

اسکارلت سرش را به طرف ديگر کرد و چشم هايش را دوباره بست . « نه ، فکر مي کنم بهتره دوباره بخوابم .» احساس مي کرد که کاتلين هنوز بالاي سرش ايستاده . چرا اين دختر ديوانه پي کارش نمي رود و نمي گذارد من بخوابم ؟

« تو چه مي خواهي کاتلين ؟ »

«معذرت مي خواهم اسکارلت . مي خواهم ببينم بالاخره لباس مي پوشي يا نه . مورين مي گويد اگر تو نمي آيي من جايت بروم . ولي من نمي دانم کي برمي گرديم .»

اسکارلت بالشش را جابه جا کرد . « ماري کيت در لباس پوشيدن به من کمک مي کند . »

« اوه نه نمي تواند . چون که رفته مدرسه . تقريباٌ ساعت نه شده . »

اسکارلت به زور چشمانش را گشود . آنقدر خوابش مي آمد که مي خواست تا ابد بخوابد – اگر مردم مي گذاشتند . آهي کشيد . «خيلي خوب . لباسم را بده . همان که آبي و قرمزه . »

کاتلين با شعفي وصف نشدني گفت : «اوه ، توي آن لباس چقدر خوشگل مي شوي . »و همان لباس را آورد . از نظر کاتلين اسکارلت ، زيباترين و خوش لباس ترين زن جهان بود .

وقتي کاتلين موهاي اسکارلت را درست مي کرد او هم مشغول نوشيدن چاي شد . مثل دوزخي ها شده ام . شايد بهتر بود اون لباس صورتي را مي پوشيدم . سايه اي کم رنگ زير چشمانش نقش بسته بود . لباس صورتي به پوستم بهتر مي آيد ، ولي آن وقت کاتلين مجبور مي شود دوباره اين يکي را از تنم در بياورد ، حوصله ي جروبحث با او را ندارم ، ديوانه ام مي کند .« خوب شد .»بعد سرش را چرخاند و گفت : «حالا اين طرف .»

(( ميل داري يک فنجان قهوه هم برايت بياورم ؟ ))

(( نه ، ادامه بده . )) اسکارلت واقعاٌ دلش قهوه مي خواست ، آه واقعاٌ دلم قهوه مي خواهد ، شايد مجبور بشوم به بازار بروم ... نه ، جداٌ خسته ام ، نمي توانم هي بالا و پايين بروم ، به هر چيز ساده اي ساعت ها نگاه کنم . قبل از اينکه به طبقه ي پايين برود و صبحانه بخورد کمي پودر زير چشمانش را زد و صورتش را آرايش کرد .

کولوم را ديد که توي آشپزخانه نشسته و روزنامه مي خواند گفت : (( مي توانم خواهشي از تو بکنم ؟ )) او به سليقه ي زني نياز داشت که بتواند مقداري هديه انتخاب کند و او را در خريد سوغاتي ياري دهد . (( البته من خودم مي توانم با پسر بچه ها و پدرانشان کنار بيايم ولي مشکل من دخترهاشان است . نمي دانم براي آنان چه بايد بخرم . به خودم گفتم اسکارلت مي داند او با آخرين چيزهايي که در آمريکا ساخته مي شود آشناست . ))

اسکارلت به قيافه ي گيج او خنديد . (( البته که دوست دارم کمک کنم کولوم . ولي دستمزدم را بايد بدهي ، يک فنجان قهوه و يک نان قندي در خيابان بروتون . )) ديگر احساس خستگي نمي کرد .

(( اصلاٌ نمي دانم تو چرا از من خواستي که با تو بيايم ، کولوم . ساده ترين چيزهايي که به ات پيشنهاد مي کنم نمي پسندي .)) اسکارلت به دستکش هاي

بچگانه ، بادبزن هاي دستي به رنگ هاي مختلف ، کيف هاي دستي کوچک ، جوراب هاي ابريشمي و روبان هاي ابريشمي ، مخملي و اطلس نگاه مي کرد . در معروفترين فروشگاه ساوانا شاگرد فروشنده هرچه را موجود داشت آورده بود و نشان داده بود ولي کولوم سرش را به علامت نفي تکان مي داد .

او به فروشندگان که به صورتش لبخند مي زدند گفت : (( متأسفم اگر شما را توي دردسر انداختم . )) بازويش را به اسکارلت داد . واقعاٌ معذرت مي خواهم ، از تو هم همين اسکارلت . تقصير من است ، قبلاٌ فکرش را نکرده بودم که چه مي خواهم . بيا برويم . مي خواهم به قولي که دادم عمل کنم . يک فنجان قهوه خيلي مي چسبد ، وقتي کولوم پيشنهاد کرد براي نوشيدن قهوه به هتل پولاسکي بروند ، اسکارلت عصبانيتش را فراموش کرد و با خوشحالي پذيرفت . هتل بزرگ پولاسکي آخرين مدل مبلمان و تزئينات را داشت . اين اولين باري بود که اسکارلت به آنجا مي رفت . آنها در يکي از مهمان خانه هاي هتل که با سنگ مرمر ساخته شده بود ، روي صندلي هايي که روکش مخملي داشتند ، نشستند . اسکارلت احساس رضايت مي کرد . (( اينجا خيلي قشنگ است . )) گارسون که دستکش هاي سفيدي داشت توي سرويس نقره برايشان قهوه آورد و روي ميز مرمر گذاشت .

کولوم با لبخندي گفت : (( فکر مي کنم که تو خودت را با اين لباس قشنگي که پوشيدي ، تو اين هتل اشرافي ، الان در خانه ي خودت احساس مي کني . به همين دليل است که ما به جاي اينکه در کنار هم باشيم و سفر توي اين دنيا را با هم ادامه بديم ، راه همديگر را قطع مي کنيم و رد مي شويم . )) کولوم توضيح داد که زندگي ايرلندي خيلي خيلي ساده تر از آن چيزي است که اسکارلت فکر مي کند . خيلي ساده تر از آنچه او بتواند حتي تصورش را بکند . آنها يا در مزرعه زندگي مي کنند يا در دهکده ، هيچ شهري هم نزديکشان نيست . فقط دهکده با يک کليسا ، يک آهنگري ونعلبندي و يک ساختمان کوچک که مثلاٌ ايستگاه کالسکه به حساب مي آيد و گاهي هم به جاي شهرداري از آن استفاده مي شود . توي اين سالن کوچک يک فروشگاه هم است ، يک فروشگاه کوچک . در اين فروشگاه ميشود نامه ها را پست کرد و توتون و کمي هم خوراکي خريد . کالسکه ي مسافري مايحتاج فروشگاه را با خودش مي آورد به اضافه ي روبان هاي رنگي و خرت و پرت هاي زينتي و سنجاق . مردم دلتنگي خود را با رفتن به خانه يکديگر از ميان مي برند . ))

اسکارلت گفت : (( ولي اين فقط يک زندگي دهقاني است . )) بعد اضافه کرد : (( خوب اگر چه اطراف تارا هم همين طور است . تارا پنج مايل از جونزبورو فاصله دارد . وقتي ترن به جونزبورو مي رسد آنجا فقط يک ساختمان مي بيني که متعلق به ايستگاه است و يک فروشگاه . ))

(( اوه ، نه اسکارلت ، کشتزارهاي بزرگ اين جور نيست . در آنها اولاٌ يک خانه ي درست حسابي هست . بعضي از آنها واقعاٌ قصري است و هيچ دخلي به کلبه هاي دهقاني گچي ندارد . ))

(( تو خودت هم نمي داني راجع به چي صحبت کني کولوم اوهارا ! تنها قصري که در کيلتون کاونتي وجود داشت متعلق به خانواده ي ويلکز ساکن دوازده بلوط1 بود . ولي اغلب خانه ها با دو تا اتاق کوچک و يک آشپزخانه شروع مي شد ، بعد به تدريج قسمت هاي ديگر را به آن اضافه مي کردند .

کولوم خنديد و تسليم را پذيرفت ، ولي با وجود اين گفت : (( هداياي خانواده نمي تواند چيزهاي شهري باشد . دخترها بهتر است روبان هاي کتاني داشته باشند تا ابريشمي يا ساتن ، آنها هرگز نمي دانند که با يک بادبزن دستي و رنگ به رنگ چه بايد بکنند . ))

اسکارلت فنجان را با صداي بلندي در نعلبکي قرار داد .

(( چلوار ! شرط مي بندم که از چلوار خوششان مي آيد . همه رنگ چلوار ، پيدا مي شود البته رنگ هاي روشن . با آن مي شود لباس هاي زنانه ي قشنگي درست کرد . ما هم لباس هاي خانه را با چلوار مي دوختيم ، خيلي هم قشنگ مي شد . ))

کولوم گفت : (( چکمه . من اسامي و اندازه ها را اينجا دارم . )) دست در جيب کرد و کاغذ تاشده اي را درآورد و باز کرد .

اسکارلت به تکه کاغذ نگاه کرد و خنديد . (( آنها حتماٌ ديدن تو داري مي آيي ، کولوم . ))

(( چي ؟ ))

(( مهم نيست ، اين يک اصطلاح آمريکايي است .)) با خودش فکر کرد حتماٌ تمام فاميل اسم خود را توي فهرست کولوم نوشته اند ، درست مثل خانه ي اولالي .

اگر ميخواهي بروي خريد،مي شود يک چيزي هم براي من بخري؟»تا انجا که يادش مي امد خاله اولالي هرگز پول چيزهايي را که از او دريافت ميکرد نداده بود و اسکارلت شرط مي بست کولوم هم به درد او مبتلا باشد.

از ايرلند بيشتر برايم حرف بزن.»هنوز قهوه بسياري در قهوه دان مانده بود

«اه،ايرلند جزيره اي زيبا و بي نظير است.»صداي کولوم خيلي ارام بود.درباره تپه هاي سرسبز و قلعه هاي قديمي و نهر هاي جاري با ماهي فراوان و گل هاي زيبا در اطرافش حرف ميزد.صدايش از عسق و نور پر بود.از گردش در روزهاي مه الود و باراني در کوره راه هاي پر رمز و راز ان سخن گفت.از موسيقي که همه جا شنيده ميشد و از اسمان بلندش که بلندي ان را در جاي ديگري نديده بود و از افتاب که به لطافت بوسه اي مادرانه بود...

«به نظر مي رسد تو هم مثل کاتلين دلت براي وطن تنگ شده.»

کولوم در دل خنديد.«من وقتي کشتي ها از بندر دور مي شوند گريه نمي کنم.کسي بيشتر از من امريکا را تحسين نميکند،اگرچه دلم ميخواهد به وطن برگردم،ولي اصلا گريه نميکنم وقتي مي بينم يک کشتي به طرف ايرلند حرکت ميکند.»

«شايد من گريه کنم.ولي با اين غم غربت کاتلين چه بايد کرد؟»

«خوب،پس دور نمان،با ما بيا و وطن خانواده ي خودت را ببين.»

«نمي توانم اين کار را بکنم.»

«اين مي تواند يک حادثه بزرگ در زندگي تو باشد.ايرلند هميشه زيباست ولي در بهار لطافت ان قلبت را از جا مي کند.»

«نميخواهم قلبم از جا کنده بشود،متشکرم کولوم.انچه که احتياج دارم يک مستخدم است.»

«خوب،من برايت بريجيد را مي فرستم،ازخدا ميخواهد بيايد.او به جاي کاتلين بماند.ما هم دلمان مي خواست کاتلين از ايرلند دور بشود.

«چرا ميخواستيد اين دختر خوشگل از خانه دور بشود؟»

کولوم لبخندي به لب اورد و گفت:«اه،شما زن ها با سوال هاتان.زنان اين طرف اقيانوس با ان طرف اقيانوس فرقي ندارند.ما با مردي که مي خواست او را عقد کند موافق نبوديم،او يک سرباز بود و به علاوه کافر هم بود.»

«منظورت اين است که پروتستان بود؟ها؟کاتلين او را دوست داشت؟»

«من فکر کنم اونيفورمش توجه او را جلب کرده بود،فقط همين.»

«دختر بيچاره،اميدوارم وقتي کاتلين به خانه مي رسد او منتظرش باشد.»

«خدا را شکر، هنگ او به انگليس برگشت،ديگر مزاحم کاتلين نمي شود.»

چهره کولوم مثل سنگ خارا سخت بود.اسکارلت زبانش را نگه داشت.مدتي منتظر صحبت کردن کولوم ماند و بعد گفت:«حالا با ان ليست چه کار کنيم؟بهتر است به فروشگاه خودمان برويم.جيمي ان جا همه چيز دارد.چرا الان راه نمي افتيم برويم؟»

«نميخواهم توي محضور قرارش بدهم.او انقدر مراعات مرا مي کند که ممکن است ضرر کند.»

«تورا به خدا،کولوم.تو نبايد در مورد کار تجارت اين طور فکر کني،اين جور فکر ها مال ادم هايي است که چيزي درباره ي کار و کاسبي نمي دانند.مطمئن باش جيمي هم در معامله با تو ضرر نمي کند،ممکن است کمي ارزان حساب کند و لي ضرر نميکند.»بعد به چهره گيج کولوم خنديد و گفت:«من خودم فروشگاه دارم.مي دانم دارم چي مي گويم،بگذار برايت توضيح بدهم...»

وقتي با هم به طرف فروشگاه جيمي رفتند اسکارلت برايش توضيح داد.کولوم مفتون راه و رسم تجارت شده بود و پشت سر هم سوال مي کرد.

وقتي وارد شدند،جيمي با صداي بلند گفت:«کولوم!همين الان داشتيم مي گفتيم کاش تو اين جا بودي.عمو جيمز،کولوم اين جاست.»پيرمرد از اتاق پشت فروشگاه بيرون امد،چند توپ پارچه ابريشمي زير بغلش بود.گفت:

«تو جواب دعا هاي مايي مرد.بگو ما کدام رنگ را لازم داريم.»توپ هاي پارچه را روي ميز گذاشت.

پارچه ها همه سبز بودند ولي تاريک و روشن داشتند.

اسکارلت گفت:«ان يکي از همه قشنگ تر است.»جيمي و عمو جيمز از کولوم خواستند او هم نظرش را بگويد.اسکارلت رنجيد.مگر نگفتم که کدام قشنگ تر است.مرد ها در اين مورد چه مي دانند؟کولوم هم چيزي نمي داند.

«کجا ميخواهي اويزان کني؟»

جيمي جواب داد:«براي پنجره ها مي خواهيم بيرون مغازه و توي مغازه.»

«پس بايد عملا ببينم،توي نور.»

ان چنان جدي نگاه ميکرد مثل اين که مي خواست براي چاپ يک اسکناس رنگ انتخاب کند.اين همه هياهو براي چيست؟

جيمي متوجه سرگرداني اسکارلت شد.«مي داني عزيزم اسکارلت،مي خواهيم مغازه را براي روز سنت پاتريک(saint patrick .همان جشن ست پاتريک است(م)) تزيين کنيم.کولوم هم تنها ادمي است که مي تواند بگويد کدام يک از اين ها به رنگ شبدر(نقش شبدر نشان ملي ايرلندي هاست.(م)) نزديک تر است.ما خيلي رويش فکر کرديم من و عمو جيمز.»اوهارا ها قبلا هم درباره جشن سنت پاتريک با او صحبت کرده بودند،حتي وقتي اولين بار او را ديدند.

اسکارلت ارام تر و مودبانه تر پرسيد:«کي هست؟»

هر سه مرد به او خيره شدند.جيمز پير با ناباوري پرسيد:«يعني تو نميداني؟»

«اگر مي دانستم نمي پرسيدم.مي پرسيدم؟»

جيمي گفت:«فرداست،فردا.اسکارلت عزيزم تو فردا خوش ترين ايام زندگيت را خواهي ديد.»

ايرلندي ها مثل ساوانا_مثل هر ايرلندي ديگر_هميشه هفتم مارس را جشن مي گرفتند.اين جشن به خاطر بزرگداشت روح مقدسي که پشتيبان ايرلند بود برپا ميشد.اين جشن به همان اندازه که مذهبي بود غير مذهبي هم بود.اگرچه اين جشن در ايام لنت برگزار مي شده ولي در اين روز همه از امساک و روزه معاف بودند.غذا،مشروب،موسيقي و رقص فراوان بود.

مدارس کاتوليک و اصناف کاتوليک تعطيل بود،مگر بار ها و مشروب فروشي ها و رستوران ها که در ان روز بيشترين فروش را در مقايسه با ساير ايام سال داشتند.

از همان پيدايش ساوانا ساکنان ايرلندي هم در ان بودند_جاسپر گرينز اولين ايرلندي بود که در انقلاب امريکا جنگيد_روز سنت پاتريک هميشه بزرگترين و مهم ترين تعطيلات انها به شمار مي رفت.اما در طول يک دهه ي سرد و نا اميد کنندهکه از شکست جنوب مي گذشت تمام شهر روز هفده مارس را جشن مي گرفتند که به نام فستيوال بهار ساوانا معروف شده بود.براي يک روز تمام شهر ساوانا ايرلندي مي شد.

در هر ميدان غرفه هاي زيبايي برپا مي شد که غذا،ليموناد،شراب،قهوه و ابجو مي فروختند،در گوشه و کنار خيابان تردست ها و شعبده بازان مردم را دور خود جمع مي کردند و نوازندگان ويولون روي پله هاي ساختمان شهرداري مي ايستادند و براي انها مي نواختند.نوار ها و روبان هاي رنگي به شاخه ي درخت ها اويزان مي شد و تعدادي از زن ها و مردها و بچه ها ميدان به ميدان حرکت مي کردند و شبد هاي کاغذي يا ابريشمي مي فروختند.مغازه هاي خيابان بروتون همه با پرده ها و پارچه هاي سبز تزيين مي شد و سايباني از پيچک هاي سبز و طبيعي جلوي دکان ها به وجود مي امد.اين سايبان ها در طول خياباني که قرار بود رژه در ان انجام شود ادامه پيدا مي کرد.

«رژه؟»اسکارلت از شنيدن اين کلمه خوشحال شد.روبان ابريشمي گلداري را که کاتلين به گيسوان او بسته بود لمس کرد و گفت:«تمام شد؟خوشگل شدم؟مي توانيم برويم؟»

اسکارلت با چشمان سبز خود که حالت ترديد و گمان از ان بيرون مي ريخت به کاتلين نگريست.«شرط مي بندم توي دهکده شما از اين خبر ها نيست،رژه نيست.اگر ساوانا را ترک کني حتما خيلي متاسف ميشوي.»

دخترک خنده ي روشني کرد.«من اين مراسم را براي هميشه در خاطر نگه مي دارم و براي همه تعريف ميکنم،ديدن امريکا خودش حادثه ايي بزرگ است،اهوطن،وطن.»

اسکارلت ديگر به ان حرفهاي دخترک ابله،گوش نداد.در طرفين خيابان بروتون مردم ايستاده بودند،همه سبز پوشيده بودند.اسکارلت وقتي اعضاي يک خانواده را ديد خنده اش گرفت،همه سبز پوشيده بودند.بچه ها روي کلاهاي کوچک خود پرهاي سبز گذاشته بودند.اه،چقدر شبيه اوهارا هستند.

جيمي گفت:«به تو نگفتم امروز همه ايرلندي ميشوند؟»و لبانش به خنده باز شد

مورين هم با ارنجش به او زد و گفت:«حتي لولو هاي پير هم سبز مي پوشند.» و به گوشه اي اشاره کرد.اسکارلت جايي را که مورين نشان داده بود نگاه کرد.خداي من!وکيل بداخلاق پدربزرگش به همراه پري که بايد فرزندش باشد هردو کروات سبز زده بودند.نگاه خود را برچهره خندان مردم انداخت و به دنبال چهره هاي اشنا گشت.ماري تلفير با گروهي از بانوان که روبان هاي سبز به کلاهشان بسته بودند.جروم که کت سبزي پوشيده بود و خدا يا رحم کن،پدر بزرگ مطمئنا در اين جشن شرکت نميکرد،خدايا کاري کن که او نيايد.افتاب چشم او را اذيت ميکرد،دستش را سايبان کرد.نه،جروم با زن سياهي بود که شالي سبز بردوش داشت.مسخره.جروم با اين قيافه که بيشتر به الو شبيه است و دوست دخترش!اين زنک اقلا بيست سال از جروم جوانتر است.

يک فروشنده دوره گرد به نوبت به هريک از اوهاراها ليموناد و کيک نارگيلي داد.از بچه هايي که مشتاقانه نگاه ميکردند شروع کرد.وقتي نوبت اسکارلت رسيد کيک را با لبخند گرفت و گاز بزرگي به ان زد.او در وسط خيابان،جلوي ان همه مردم داست چيز مي خورد!هيچ بانوي محترمي اين کار را نمي کرد،حتي اگر از گرسنگي مي مرد.با خود گفت،بيا و ببين پدر بزرگ.از شرارتي که ميکرد خوشحال بود.کيک نارگيلي تازه،خوشمزه و شيرين بوداسکارلت خيلي خوشش امد به خصوص که ديد ميس تفلير هم چيزي را در دستش که در دستکش پنهان شده بود گرفته و گاز ميزند.

ماري کريت گفت:«من هنوز هم مي گويم که از همه جالب تر کابو هاي کلاه سبز بودند.چه کار هاي عجيبي با طناب مي کردند.يکي شان خيلي خوش قيافه بود.

هلن با لحن مسخره ايي گفت:«تو اين را مي گويي براي اين که او به ما لبخند زد.»دختر ده ساله براي اين که بتواند روياهاي دختر پانزده ساله را درک کند خيلي جوان بود.«قشنگ ترينشان جن و پري هايي بودند که با لباس هاي ايرلندي روي ان گاري مي رقصيدند.»

«انها که جن و پري نبودند،احمق.تو امريکا که جن و پري نيست.»

«انها داشتند دور يک خورجين طلا مي رقصيدند،خوب، کي به غير از جن و پري ها مي تواند اين همه طلا داشته باشد؟

«تو هنوز خيلي بچه اي هلن.انها پسر بچه هايي بودند که لباس جن ها را پوشيده بودند.نديدي گوش هايشان دروغي بود؟حتي يکي از گوش هاي انها افتاد.»

مورين دخالت کرد،قبل از اين که کار اين دو دختر به جاهاي باريک بکشد.

«اين رژه بزرگي بود،همه چيزش قشنگ بود.بياييد دختر ها،دست جکي را بگيريد.»

مردمي که قبل از جشن سنت پاتريک با هم غريبه بودند و روز بعد از ان هم باز با هم غريبه مي شدند در تمام مدت جشن با يکديگر مي رقصيدند و اواز مي خواندند.انها با هم در خيابان،در خورشيد گرم و در هواي خوب شريک بوند.اسکارلت وقتي جوجه کبابي را که از يکي از ان غرفه ها خريده بودند گاز ميزد،گفت:«واقعا عالي است.»بناي يادبود پولاسکي عقاب بزرگي بود که از سنگ يک پارچه تراشيده شده بود،دور گردنش روبان پهن سبز رنگي ديده مي شد و اسکارلت باز هم گفت:«واقعا عالي است.»

با عجله از ميان مردم رد شد و خودش را به کولوم رساند،روي نيمکتي در کنار او نشست و گفت:«اوه،چه روز عالي و خوب و قشنگي است.نگاه کن کولوم ته چکمه ام سوراخ شده.از جايي که من ميايم مردم مي گويند جشن يعني اين که ادم کفش رقص بپوشد،چون با هيچ کفشي نمي شود رقصيد.حالا نگاه کن اين ها که کفش رقص نيستند،چکمه ان،و اين بهترين جشني است که من تا حالا ديده ام.»

«مطمئنا امروز روز بزرگي است،هنوز غروب نشده،غروب شمع روشن ميکنيم و اتش بازي راه مي اندازيم.همه جا.تو اسکارلت عزيزم،اگر کمي استراحت نکني خودت هم مثل چکمه هايت مي شوي.حالا تقريبا ساعت چهار است،بيا برويم خانه کمي استراحت کنيم.»

«من خانه نمي ايم،دلم مي خواهد بيشتر برقصم و از ان يخ هاي سبز توي ابجوي سبز بياندازم و بخورم،درست مثل مت و جيمي.»

«خوب اين کار را امشب بکن،مگر نمي بيني؟جيمي و مت بيشتر از يک ساعت است که به خانه رفته اند.»

اسکارلت گفت:«اما تو نرفتي.»بعد با صداي بلند ادامه داد:«تو بهترين اوهاراها هستي کولوم،جيمي اين را گفت و حالا مي بينم راست مي گفت.»

کولوم خنديد و گفت:«تو فقط به فکر خودت باش و از جشن لذت ببر،اسکارلت،ولي ميخواهم چکمه ات را ازايت دراورم،هماني که سوراخ است.»بعد خم شد و بند چکمه ي سوراخ را باز کرد و ان را از پاي اسکارلت دراورد و روي زمين که با شن و گوش ماهي فرش شده بود انداخت.ان گاه بستني نيم خورده ايي را که در دست داشت در ان فرو کرد.«خوب حالا ديگر مجبوري بيايي خانه.فکر کنم چکمه هاي زيادي توي خانه داري.»

«البته که دارم.بالاخره از شرش راحت شدم.واقعا عقلم نمي رسيد اين چکمه ي سوراخ را دور بياندازم.متشکرم کولوم.تو هميشه ميداني که چکار بايد بکني.»

«انچه من حالا ميدانم اين است که بايد رفت خانه،يک فنجان چاي خورد و استراحت کرد.»

اسکارلت دلش نمي خواست به خانه برود ولي خسته بود.در خيابان دريتون ارام کنار کولوم راه مي رفت،به روي مردم خندان خيابان لبخند ميزد.پرسيد:«چرا سن پاتريک پشتيبان ايرلند است؟پشتيبان جاي ديگري هم هست؟»

کولوم از بي اطلاعي او تعجب کرد.«همه ي مقدسين پشتيبان همه جا و همه کس در اين دنيا،هستند ولي سنت پاتريک مخصوص ايرلند است چون وقتي ما هنوز در بند فالگير ها و جادوگر ها بوديم،او براي ما مسيحيت را اورد.مار ها را از ايرلند بيرون انداخت،مثل بهشت بدون شيطان.»

اسکارلت خنديد.«اوه،شوخي مي کني،از خودت در مي اوري.»

«نه شوخي نمي کنم.در تمام ايرلند حتي يک مار هم پيدا نمي شود.»

«اين خيلي جالب است.من از مار خيلي بدم مي ايد.»

«اسکارلت،من وقتي به ايرلند مي روم تو هم بايد با من بيايي.از اين سرزمين قديمي حتما خوشت مي ايد.با کشتي فقط دو هفته و يک روز ناگال وي طول مي کشد.»

«پس کشتي خيلي تند مي رود.»

«اره خيلي تند مي رود.باد هميشه به طرف ايرلند مي وزد،ومسافرين را به سرعت به خانه مي برد،مثل ابر هايي که در اسمان حرکت ميکنند.تو دريا واقعا مناظر زيبايي هست،کشتي بزرگ روي امواج مي رقصد.مزغان دريايي سفد با کشتي همراه مي شوند و تا وقتي که بندر از نظر ناپديد شود بالاي سر ان پرواز ميکنند،وبعد جيغ ميکشند و بر مي گردند،چون بيشتر از اين نمي توانند بيايند.بعدش نوبت دولفين هاست که کشتي را همراهي کنند.گاهي هم يک نهنگ بزرگ.فواره بزرگي از خودش به هوا مي فرستد.تا خوشحالي خودش را از ديدن کشتي و از دوستي با او اعلام کند.واقعا مسافرت جالبي است،خيلي دويت داشتني است.احساس ازادي ميکني و فکر مي کني مي تواني پرواز کني.»

اسکارلت گفت:«مي دانم،اين احساس را مي شناسم.ادم حس ميکند که ازاد است.»

49

ان شب اسکارلت با پوشيدن لباس سبز و بلند خود،کاتلين را شگفت زده کرد.ان هنگاممي که مي خواست کفش هاي رقص خود را که از چرم مراکشي ساخته شده بود بپوشد دخترک ناراحت شد و کمي ترسيد.

«ولي اسکارلت زمين خيلي ناهموار است قلمبه سلمبه زياد دارم،پر از سنگ است.اين کفش هاي رقص به اين خوشگلي از بين مي رود.»

«من هم مي خواهم از بين برود،مي خواهم پاره شود،دلم مي خواهم براي يکبار در عمرم در يک جشن با دو جفت کفش رقصيده باشم.حالا خواهش ميکنم موهايم را بروس بکش کاتلين و با ان روبان مخمل سبز ببند،مي خواهم وقتي مي رقصم کاملا راحت و ازاد باشم.»

بيست دقيقه خوابيد و وقتي بيدار شد حس کرد که مي تواند تا صبح برقصد.رقص در ميان ميدان بزرگي که با سنگ هاي بزرگ فرش شده بود و فواره هايي در وسط ان مي جوشيد،جريان داشت صداي ريزش قطره هاي الماس مانند اب با موسقي مخلوط مي شد.اسکارلت يک دور با دانيل رقصيد. پاهاي کوچکش در ان کفش هاي رقص خيره کننده مثل شعله هاي اتش به هر سو زبانه مي کشيد.دانيل با فرياد گفت:«تو معرکه اي اسکارلت عزيزم.»کمر اسکارلت را مي گرفت و او را بلند مي کرد و مي چرخيد،مي چرخيد،پاهايش ريتم طبل را دنبال مي کرد.اسکارلت دست هايش را باز ميکرد بالا مي برد و صورتش را به سوي ماه مي گرفت و در مه نقره ايي که از قطرات اب بوجود امده بود مي چرخيد.

وقتي اولين فشفشه در هوا ترکيد و جرقه هاي درخشان ان شکل هاي زيبايي به وجو اورد،اسکارلت گفت:«اين همان چيزي است که من هم در درون خودم حس مي کنم.»

***

صبح چهار شنبه اسکارلت مي لنگيد.پاهايش باد کرده بود و تاول زده بود.هنگامي که کاتلين با ناراحتي و هيجان درباره ي وضع پاهايش حرف ميزد،اسکارلت گفت:«اوه،احمق نباش اصلا مهم نيست،در عوض به من خيلي خوش گذشت.»

به محض اين که کاتلين سينه بند او را بست،اسکارلت او را به طبقه پايين فرستاد.دلش نمي خواست ديگر با کسي درباره ي جشن روز سن پاتريک صحبت کند،فقط مايل بود خاطرات ان را اهسته اهسته براي خودش تکرار نمايد.اصلا مهم نبود اگر چند دقيقه سر صبحانه در مي رسيد، و امروز ديگر نمي توانست به بازار برود.تصميم داشت جوراب هايش را در اورد و کفش راحتي بپوشد و در خانه بماند.

از طبقه سوم تا اشپزخانه پله هاي زيادي وجود داشت.وقتي قبلا با سرعت پايين مي امد توجه نکرده بود که پله ها چند تاست.حالا هرکدام از ان ها دردي را در پاهايش ايجاد مي کرد و اجازه نمي داد تند حرکت کند.شادي رقص به يک يا دو روز استراحت مي ارزد.شايد از کيتي خواهش کند که گاو را به طويله ببرد.اسکارلت از گاو مي ترسيد و اگر کيتي ان را به طويله مي برد مي توانست در حياط قدم بزند.هواي بهاري،تازه و معطر،از بيرون پنجره به درون مي امد و او دلش مي خواست از اتاق بيرون برود.تقريبا به نيمه راه رسيده ام،کاش مي توانستم تند تر بروم،گرسنه ام.

اسکارلت اخرين پله طبقه دوم را طي کرد و قدم به طبقه ي همکف گذاشت.بوي ماهي سرخ کرده به مشامش رسيد.لعنتي.هنوز وقت خوردن گشت نشده.چقدر دلم ميخواهد يک تکه گوشت گنده بخورم.

ناگهان معده اش دگرگون شد و حالت تهوع به او دست داد.اسکارلت سخت ترسيد به سوي پنجره دويد.وقتي روي برگ هاي درشت درخت ماگنوليا که در نزديکي پنجره قرار داشت استفراغ کرد پرده را در پنجه هايش مي فشرد.بازهم دوباره و دوباره حالش بهم خورد تا اين که ضعف بر او چيره شد.اشک از چشمانش بيرون مي امد و صورتش را خيس مي کرد.به ارامي روي زمين غلتيد.دستش را روي شکمش گذاشت و گريست.بايد از غذاي ديروز مسموم شده باشم.دارم اين جا مي ميرم.مثل يک سگ.نفس هاي کوتاه مي کشيد.دلش مي خواست دکمه شکم بندش را باز کند.اين دکمه ها درد معده اش را بيشتر ميکنند.نمي گذارند هوا به من برسد.

هرگز در زندگي به اين شدت بيمار نشده بود.

صداي اعضاي خانواده ي اوهارا را از پايين مي شنيد.مورين پرسيد اسکارلت کجاست و کاتلين جواب داد که به زودي مي ايد.بعد صداي در بلند شد و به دنبال ان صداي کولوم.او هم سراغ اسکارلت را ميگرفت.اسکارلت دندان هايش را به هم فشرد.مجبور بود برخيزد،مجبور بود به طبقه پايين برود.دلش نمي خواست در چنين حالي او را پيدا کنند،که مثل بچه ها گريه مي کند.اشک را با گوشه ي دامن از صورتش پاک کرد و خود را بالا کشيد.

وقتي در استانه ي در ظاهر شد کولوم گفت«اين هم اسکارلت.امد.»بعد با عجله به طرف او دويد.«اسکارلت بيچاره عزيزم،مثل اين که روي خرده شيشه راه مي روي.بيا بگذار کمکت کنم.»وقبل از اين که اسکارلت بتواند حرفي بزند او را گرفت.مورين هم فورا يک صندلي کنار اجاق گذاشت.کولوم اسکارلت را روي ان نشاند.

همه ناراحت بودند.دورش جمع شدند.صبحانه فراموش شد.در يک چشم به هم زدن پاهاي او را روي متکا قرار دادند و فنجاني چاي در دستش گذاشتند.اسکارلت اشک را از ديدگانش پاک کرد،اشک ضعف و اشک شادي.چه خوب بود که کمکش ميکردند،چقدر خوشحال بود از اين که دوستش داشتند.جالا احساس ميکرد حالش بهتر شده.با احتياط چاي را لب زد.چاي طعم خوبي داشت.فنجان دوم و سوم را هم به او دادند و يک تکه نان برايش برشته کردند.او

چشمانش را از ماهي و سيب زميني سرخ کرده برگرداند، هيچ کس متوجه اين حرکت او نشد. در آشپزخانه سر و صداي زيادي برپا بود. بچه ها بايد زودتر کيف و کتابشان را جمع مي کردند و به مدرسه مي رفتند. مورين هر روز سر آنها داد مي زد و به مدرسه مي فرستاد. وقتي بچه ها رفتند جيمي لب هاي مورين، سر اسکارلت و گون? کاتلين را بوسيد. « من هم دارم مي روم فروشگاه بايد پرچم ها را جمع کنم و قرص هاي سردرد را جلوي دست بگذارم. يک کمي استراحت کن. حالت تهوع به زودي رفع مي شود. سردردت هم خوب مي شود. جشن چيز خوبي است ولي روز بعدش کمي گرفتاري دارد.»

اسکارلت سرش را خم کرد تا صورت سرخ شده از خجالت خود را پنهان کند.

مورين به اسکارلت دستور داد: «همان جا که هستي سرِ جايت بمان. کاتلين و من آشپزخانه را تميز مي کنيم و به بازار مي رويم. کولوم اوهارا تو هم همان جايي که هستي باش. مي خواهم بيشتر ببينمت. نمي خواهم از جلوي چشم دور بشوي. اگر جشن تولد کاتي اسکارلت پير نبود از تو مي خواستم بيشتر بماني و به اين زودي به ايرلند نروي.»

اسکارلت پرسيد: «کاتي اسکارلت؟»

مورين دامنش را که با دست کمي بالا کشيده بود رها کرد و گفت:

«هيچ کس يادش نبود به تو بگويد؟ مادربزرگ هم اسم تو ماه آينده صد ساله خواهد شد.»

کولوم خنديد و گفت: «هنوز هم مثل زمان جواني، خوش سر و زبان است. چيزي که همل اوهاراها به آن افتخار مي کنند.»

کاتلين با خوشحالي گفت: «من هم براي جشن تولد تو خانه خواهم بود.»

اسکارلت گفت: «آه، کاش من هم مي توانستم بيايم. پاپا هميشه قصه هاي خوبي از او تعريف مي کرد.»

«ولي تو مي تواني بيايي عزيزم، اسکارلت فکرش را بکن پيرزن چقدر خوشحال مي شود.» کاتلين و مورين با اين حرف به طرف اسکارلت رفتند و آن قدر او را تشويق به رفتن کردند و به او شهامت دادند که گيج شد. اسکارلت از خودش پرسيد: چرا که نه؟

وقتي رت دنبالش بيايد، او بايد به چارلزتون برگردد. خوب اگر اين کار يک کمي هم طول بکشد چه اشکالي دارد؟ از چارلزتون بدش مي آمد. لباس هاي کهنه و نيمدار. ميهماني هاي چاي و کميته هاي مختلف و پيرزن هاي حرّاف و ورّاج. خانه هاي شکسته و ديوارهاي فرو ريخته. از حرف زدن چارلزتوني ها بدش مي آمد – حروف کشيده و غليظ، زبان اختصاصي عموزاده ها و نياکانشان، مخلوطي از زبان هاي فرانسه، لاتين و خدا مي داند چند زبان ديگر، مخلوط با زبان سرزمين هايي که او هرگز نخوانده و نشنيده است. کارت هاي رقص، صف طولاني ورود به سالن بدون کلمه اي حرف، در سکوت مطلق و قوانيني که مي بايد مي دانست و نمي دانست. از جامع? چارلزتون بدش مي آمد – قوانين نفرت آوري که نمي توانست رعايت کند، تحقير و سرزنش براي گناهاني که هرگز مرتکب نشده بود.

اصلاً دلم نمي خواهد آن لباس هاي رنگ و رو رفته را بپوشم و به پيرزن ها بگويم «بله مادام»، پيرزن هايي که پدربزرگ مادريشان در چارلزتون قهرمان بودند، يا چيزي شبيه اين. اصلاً مايل نيستم هر صبح يکشنبه غُر غُر خاله ها را بشنوم و دعواي آنها را ببينم. ديگر نمي خواهم چيزي دربار? جشن سن سيسيليا که مي گويند بزرگ ترين و بهترين جشن هاي دنياست، بشنوم. از روز سنت پاتريک بيشتر خوشم مي آيد.

اسکارلت بلند خنديد. «من هم تصميم گرفتم بروم.» ناگهان احساس خوبي به او دست داد. حتي در معده اش هم احساس خوبي داشت. از جا برخاست و مورين را در آغوش گرفت، کمتر به درد پايش توجه کرد.

چارلزتون مي توانست تا بازگشت او صبر کند. رت هم مي توانست منتظر شود. خدا خودش مي داند که من چقدر انتظارش را کشيدم. چرا نبايد باقيماند? خويشاوندان خود را ملاقات کند؟ فقط دو هفته و يک روز با آن کشتي قشنگ طول مي کشيد که به ديدن تاراي ديگري برود. و قبل از اينکه براي هميشه در چارلزتون ساکن شود و به قوانين آن تن در دهد، ايرلندي خواهد بود و لذت خواهد برد.

صداي نرم پاهاي مجروحش، ريتم رقص ايرلندي به خود گرفت.

فقط دو روز بعد قادر بود در مجلس رقصي که به افتخار ورود استفن از بوستن برپا شده بود شرکت کند و برقصد. و هنوز مدت کوتاهي از آن ميهماني نگذشته بود اسکارلت خود را در کالسکه اي ديد که او، کولوم و کاتلين را به بارانداز ِ کنار رودخانه مي برد.

براي آماده شدن دردسر زيادي نداشت. آمريکايي ها براي ورود به جزاير بريتانيايي نياز به گذرنامه نداشتند و حتي نياز به دعوت نامه و اعتبار بانکي نبود ولي کولوم اصرار کرد که اسکارلت اعتبار نامه اي از بانک براي خود بگيرد. کولوم گفت: «فقط براي احتياط.» ولي نگفت احتياط براي چه. البته اسکارلت به مورد احتياط توجهي نکرد و کنجکاوي هم نشان نداد، فقط اعتبار نامه را گرفت. به قدر کافي از اين مسافرت هيجان زده بود و ديگر مايل نبود به چيزهاي کوچک فکر کند.

کاتلين با ناراحتي گفت: «تو مطمني که ما قايق را از دست نمي دهيم، کولوم؟ تو دير دنبال ما آمدي. يک ساعت است که رفته اند. جيمي و ديگران يک ساعت است که رفته اند.»

کلوم با تأکيد گفت: «مطمئنم، مطمئنم. اگر کمي دير کردم تقصير من نبود. رفته بودم تا مک ماهون گنده را ببينم که مي خواست به سلامتي قولش دربار? اسقف يکي دو گيلاس بزند و من نتوانستم رويش را زمين بندازم.»

کاتلين با ناله گفت: «اگر به موقع به قايق نرسيم من مي ميرم.»

«ساکت،ناراحتي ندارد کاتلين رنگ پريده. کاپيتان بدون ما حرکت نمي کند. سيموس اوبراين سال هاست که دوست من است، ولي حتماً دوست تو نخواهد بود اگر به برايان بورو بگويي قايق، آن يک کشتي است و کشتي قشنگي هم هست. خودت به زودي مي بيني.

بعد ناگهان کالسکه از زير يک طاقي عبور کرد و به طرف پايين جاده سرازير شد. سرازيري تندي بود، کاتلين جيغ کشيد، کولوم خنديد و اسکارلت از ترس نفس در سينه اش حبس شد. مدتي بعد به کنار رودخانه رسيدند. منظر? زيبايي در مقابلشان بود. کشتي هاي بسياري از هر اندازه و نوع، کنار اسکله چوبي لنگر انداخته بودند. بيشتر از کشتي هايي که در چارلزتون ديده بود. واگن ها و گاري هاي پر از مال التجاره که به وسيل? اسب هاي قدرتمند کشيده مي شد، در رفت و آمد بودند و با سرعت روي جاد? سنگ فرش حرکت مي کردند. مردها داد و فرياد مي کردند. بشکه هاي چوبي روي اسکله چوبي مي غلتيد و صداي مخصوصي از آنها بلند مي شد. کشتي بخاري سوت بلندي کشيد. صداي زنگ به گوش رسيد. صفي از باربران، عدل هاي پنبه را جا به جا مي کردند و آواز مي خواندند. پرچم ها از همه رنگ، سين? خودشان را به باد سپرده بودند. مرغ هاي دريايي در پرواز بودند و فرياد مي کشيدند.

کلسکه ران سر پا ايستاد و شلاقش را بالا برد، کالسکه آهسته راهش را در جاد? شلوغ مي گشود و پيش مي رفت. مردم زيادي پياده در رف و آمد بودند، و بسياري از آنها هم روي بشکه ها نشسته بودند و يا آنها را به طرف کشتي ها حرکت مي دادند.

کولوم به کالسکه ران گفت: «اميدوارم بعد از اينکه موهاي ما را از ترس سفيد کردي انتظار پول زيادي نداشته باشي.» بعد پايين پريد و به اسکارلت و کاتلين کمک کرد.

کاتلين پرسيد: «چمدان من که يادت نرفته، کولوم؟»

«نگران نباش عزيزم، همه چيز به موقع اينجا خواهد بود. حالا برو پسر عموهايت را ببوس و خداحافظي کن.»

و به طرف مورين اشاره کرد و گفت: «آن موهاي قرمز را که مثل چراغ دريايي است نمي شود نديده گرفت.»

وقتي کاتلين به سرعت دور شد، کولوم به اسکارلت گفت: «يادت که نرفته چي گفتم عزيزم.»

اسکارلت خنديد و با شادي گفت: «نه، فراموش نمي کنم.»

به او گفته بود: «يادت باشد که در طول اين سفر و در ايرلند، تو اسکارلت اوهارا هستي. اين اسم براي تو بهتر است اسکارلت عزيز. نام باتلر در ايرلند خيلي مشهور است ولي به زشتي.»

اسکارلت اصلاً اهميت نداد. تصميم داشت تا آنجا که مي تواند از اينکه يک اوهارا خواهد بود لذت ببرد.

برايان بورو، همان طور که کولوم گفته بود يک کشتي پر شکوه زيبا بود، بدنه اي سفيد داشت و دماغه اي طلايي، چرخ هاي بزرگ و پرّه دارش سبز رنگ بود و حاشيه هاي طلايي داشت. نام کشتي با حروف طلايي که حدود دو فوت ارتفاع داشت نوشته شده بود. پرچم ايالات متحده در بالاي آن ديده مي شود ولي پرچم اصلي کشتي به رنگ سبز با نقش هارپ طلايي بالاي آن در اهتزاز بود. اين، يک کشتي مسافري بسيار تجملي بود و آمريکاييان پولداري که به ايرلند سفر مي کردند همگي با آن آشنا بودند. آنان اغلب به روستاهايي که پدربزرگ ها و مادربزرگ هايشان در آن ساکن بودند مي رفتند. يا براي گردش و ديدار مجدد از محل تولد خود. اتاق هاي خصوصي و سالن هاي آن بزرگ بود و با جديدترين اثاثيه مجهّز شده بود. کارکنان کشتي آماده بودند که خواسته هاي مسافرين را برآورده سازند. انبار آن با ديگر کشتي هاي مسافري قابل مقايسه نبود، بسيار بزرگ تر مي نمود. زيرا مسافرين آمريکايي – ايرلندي اغلب براي خويشان خود هداياي فراواني مي خريدند.

باربران چمدان ها را با احتياط حمل مي کردند، گويي محتوي اجناس شکستني بود و اغلب هم بود. شمعدان هاي کريستال بيش از اجناس بلوري ديگر به ايرلند برده مي شد، زنان آمريکايي – ايرلندي از آنها خيلي خوششان مي آمد، اين شمعدان ها براي آنان چيز ناشناخته اي نبود. کارخان? واترفورد هم خوشحال بود که محصولات خود را مي فروخت. يک سکوي بزرگ تخته اي با نرده و حفاظ بالاي چرخ بزرگ کشتي ساخته شده بود. اسکارلت و کولوم روي آن ايستادند و براي عمو زاده ها دست تکان دادند. در اسکله وقت زيادي براي خداحافظي نمانده بود زيرا تا لحظاتي ديگر آب بالا مي آمد و کاپيتان نمي خواست آن را از دست بدهد. برايان بورو مي بايست به زودي از رودخانه خارج شود. اسکارلت با هيجان تمام عمو زاده هاي خود را بوسيده بود. آن روز مدرسه تعطيل بود. هم? بچه ها آمده بودند و جيمي براي ساعتي، فروشگاه را تعطيل کرده بود تا خود و برايان بتوانند براي مشايعت آنان بيايند. استفن در سکوت پشت همه ايستاده بود. دست خود را بلند کرد و از دور باز هم با کولوم خداحافظي کرد. اسکارلت مجبور شده بود محتويات چمدان هاي خود را بيرون بريزد و آن را دوباره ببندد زيرا مي بايست تفنگ هاي روغن خورده و جعب? گلوله هايي را که استفن از بوستن خريده بود و مي خواست به ايرلند بفرستد جاي دهد. آنها را در ميان دستمال ها، لباس ها و بالا پوش ها خود گذاشته بود.

مانند پدرانشان و پدربزرگ هايشان و نسل هاي گذشته شان؛ استفن، جيمي، مت، کولوم و حتي عمو جيمز مسلحانه در مقابل حاکميت انگلستان بر ايرلند مي جنگيدند.

بيش از دويست سال بود که خانواد? اوهارا زندگي خود را در اين جنگ به خطر مي انداختند و گاهي دشمنانشان را مي کشتند، در ده سال گذشته يک سازمان مخفي تشکيل شده بود. اعضاي سازمان بزرگ "فنيان" که از آمريکا مخارج خود را تأمين مي کردند به داشتن ديسپلين مشهور بودند و براي دشمنانشان خطرناک به حساب مي آمدند. آنان قهرمان دهقانان ايرلندي بودند و بر عليه زمينداران انگليسي و سربازان انگليسي طغيان کرده بودند و تا پاي جان مي جنگيدند.

کولوم اوهارا از موفق ترين بنيان گذاران اين سازمان بود و از بزرگ ترين رهبران سازمان مخفي برادري فنيان به شمار مي رفت.

47

کشتي برايان بورو، به سنگيني در وسط رودخان? ساوانا حرکت مي کرد.

يدک کش ها جلو مي رفتند و آن را به دنبال خود مي کشيدند. وقتي عاقبت به اقيانوس آرام رسيدند، کشتي سوت بلندي کشيد، از يدک کش ها خداحافظي کرد و سفر بزرگ خود را آغاز نمود. مسافرين که روي عرشه جمع شده بودند، وقتي کشتي در دهان? رودخانه با امواج خاکستري – سبزِ اقيانوس برخورد کرد، فريادهاي شادي برکشيدند و چرخ هاي بزرگ آن شروع به چرخيدن کرد.

اسکارلت و کاتلين شانه به شان? هم روي عرشه ايستاده بودند و ساحل را که به سرعت به خطي کبود و سبز تبديل مي شد مي نگريستند، به زودي چيزي جز امواج که بي صبرانه بر سر هم در مي آمدند ديده نمي شد.

اسکارلت همان طور که ايستاده بود ناگهان براي چند لحظه در دام ترس گرفتار آمد. چکار کرده ام؟ بعد به آب هاي بي انتها و سرخ رنگ از نور غروب، نگاه کرد و قلبش به تندي تپيدن گرفت.

کاتلين فرياد زد: «اوه!» و بعد ناله کرد: «او و و ه.»

»چي شده کاتلين. »

دخترک ناليد: «به نظرم دريا زده شدم. اصلاً ياد نبودم.»

اسکارلت با خنده او را در آغوش گرفت. دست هايش را دور کمر او حلقه کرد و با هم به کابين خود رفتند. آن شب صندلي کاتلين در ميز مخصوص کاپيتان خالي بود. اسکارلت و کولوم در خوردن غذاي فراواني که روي ميز چيده شده بود زياده روي نکردند. بعد از شام اسکارلت با ظرفي سوپ به کابين برگشت و با قاشق به دختر عموي بيچار? خود غذا داد.

کاتلين با صداي ضعيفي گفت: «يکي دو روز ديگر حالم خوب مي شود. تو که نمي تواني تا ابد مواظب من باشي.» اسکارلت گفت:

«هيس، يک قاشق ديگر بخور.»

خدا را شکر که من معد? ضعيفي ندارم. حتي توانستم از مسموميت جشن سنت پاتريک جان به در ببرم وگرنه نمي توانستم از شام لذت ببرم.

اسکارلت با اولين روشنايي سرخ رنگ سحرگاه ناگهان از جا پريد و ديوانه وار با حالتي غير متعادل به توالت کنار کابين رفت، در آنجا روي زمين زانو زد و توي دست شويي چيني اسفراغ کرد.

نمي توانست دريا زده شده باشد. او دريا زده نمي شد. نه وقتي که دريا را اين همه دوست دارد، چطور در چارلزتون، وقتي قايق کوچک روي امواج سهمگين دريا بالا و پايين مي رفت چنين حالتي به او دست نداده بود، حتي آن وقت هم که غرق شد باز هم حالش به هم نخورد. برايان بورو در مقابل آن يک صخر? بزرگ بود. اصلاً نمي فهميد که چه اتفاقي افتاده و چرا حالش به هم مي خورد...

... آرام آرام، اسکارلت بر ضعف کشند? خود پيروز شد. چشم ها و دهانش از تعجب باز ماند، ناگهان هيجاني در او دويد، هيجاني داغ و نيروبخش، و از ته دل خنديد.

من حامله ام! من حامله ام! يادم مي آيد، همه چيز يادم مي آيد. پس براي همين است که حالم به هم مي خورد. به ديوار تکيه داد و با حالتي ظريف بازوهايش را گشود و خستگي در کرد. اوه چقدر عالي است، چه احساس خوبي دارم. حالا رت را به دست آورده ام، ديگر تماماً او را به دست آورده ام. مال من است. براي گفتن به او لحظه شماري مي کنم.

ناگهان اشک شادي روي گونه هايش غلتيد. دست هايش را روي شکمش گذاشت و کوشيد زندگي جديدي را که در وجودش شکل مي گرفت احساس کند. آه، چقدر اين بچه را مي خواست. بچ? رت را. بچه خودشان را. مي دانست که بچ? نيرومندي است. حيات او را حس مي کرد. يک موجود کوچولو، بي باک و جسور مثل بوني.

حالا در خاطرات گذشته سير مي کرد. دست هاي کوچک بوني را در دست داشت. کوچک تر از دست هاي يک بچه گربه بود. در دست هاي بزرگ رت به عروسکي شبيه بود. رت چقدر او را دوست داشت. او را به پشت خود سوار مي کرد و مانند بچه ها حرف مي زد. هيچ مردي در دنيا نبود که مثل او ديوان? بچه ها باشد. وقتي اسکارلت به او مي گفت. حتماً خيلي خوشحال مي شد. برق شادي را در چشمان سياه او مي توانست ببيند. لبخند درخشانش را در چهره اش که به دزدان دريايي مي ماند مي ديد.

اسکارلت لبخند زد و باز هم فکر کرد. چقدر خوشحالم. ملي هميشه مي گفت وقتي آدم مي فهمد که فرزندي در شکم دارد، چقدر خوشحال مي شود.

با صداي بلند مي گفت: «اوه، خداي من» ملي مُرد چون سعي مي کرد بچه داشته باشد. دکتر ميد اين طور گفت. او طاقت اين بارِ سنگين را نداشت. چرا متوجّه نشدم که حامله ام؟ حتي عادت ماهانه ام هم قطع شده بود و من اصلاً نفهميده بودم. وقتي سقط جنين مي کرد دکتر ميد گفت ملي نمي تواند يک حاملگي ديگر را تحمل کند، او خيلي ضعيف است. اگر اين بچه، مرا بکشد چه؟ اوه خداي من، خواهش، خواهش مي کنم. نگذار من بميرم، آن هم وقتي به اين شادي نياز دارم. چندين بار به خودش صليب کشيد و به گناهان خود اعتراف کرد.

بعد دستش را با خشم تکان داد. چکار داشت مي کرد. ديوانه شده بود. او قوي و سلامت بود. مثل ملي ضعيف نبود. چند بار مامي گفت که نبايد خودم را مثل بچه کوچولوها لوس کنم و مثل گربه اي ولگرد سر و صدا راه بياندازم. تصميم داشت سلامت بماند و مي خواست بچه اش هم سلامت بماند. زندگي چقدر خوب خواهد بود، رت او را دوست خواهد داشت و بچه را هم دوست خواهد داشت. آنها خوشحال ترين و دوست داشتني ترين خانواد? جهان خواهند بود. آه خدا، ميس الينور چقدر به اين بچه افتخار مي کند. حالا او را در بازار مي بينم، که دارد به همه مي گويد. به همه حتي به آن پيرمردي که هميشه در حال جارو کردن بازار است. اين بچه حتي قبل از تولدش نقل محافل چارلزتون مي شود.

... چارلزتون... جايي که من بايد بروم، نه به ايرلند. مي خواهم رت را ببينم و به او بگويم.

شايد برايان بورو بتواند در آنجا توقف کند. کاپيتان دوست کولوم است. کولوم مي تواند از او بخواهد که به چارلزتون برود. چشمان اسکارلت برق زد.

سرٍِ پا بلند شد و صورتش را شست. بعد مقداري آب در دهان کرد تا طعم شورش را بشويد. هنوز زود است. صبح نشده. براي صحبت کردن با کولوم زود است. پس به رختخواب رفت و بالشي را در بغل گرفت و به نقشه کشيدن پرداخت.

وقتي کاتلين برخاست، اسکارلت در خواب بود. لبخندي روي لبهايش ديده مي شد. نيازي نبود عجله کند. لازم نبود با کاپيتان صحبت کند. مي توانست به ايرلند برود و مادربزرگش را ببيند. مي توانست به ماجراجويي خود ادامه دهد و از اقيانوس بگذرد. رت او را در ساوانا در انتظار خود نگه داشته بود. خوب، او هم مي تواند منتظر شود تا خبر بچه را بشنود، هنوز ماه ها و ماه ها به تولدش مانده بود. قصد داشت قبل از بازگشت به چارلزتون مدتي تفريح کند. اگرچه مطمئن بود که در آنجا نمي توانست کارهايي را که دلش مي خواست، بکند. زناني که باردار مي شوند نبايد زياد جنب و جوش داشته باشند.

نه، اول به ايرلند خواهد رفت. ديگر شانس ديدن آنجا را نخواهد داشت. از کشتي برايان بورو هم لذت خواهد برد. وقتي بچه هاي ديگرش را حامله بود ناراحتي اش بيش از يک هفته طول نکشيده بود. اين دفعه هم بايد همان طور باشد. او هم مثل کاتلين يکي دو روز ديگر حالش خوب خواهد شد.

*

گذر از اقيانوس اطلس با کشتي برايان بورو مثل شنبه شب هاي خانه ي اوهاراها در ساوانا بسيار سرگرم کننده بود. در همان برخورد اول اسکارلت از آن خوشش آمد.

به زودي کشتي از مسافريني که در بوستن و نيويورک سوار شدند پر شد ولي اسکارلت با خود فکر مي کرد که آنها اصلا شبيه يانکي ها نيستند. آنها ايرلندي بودند و به آن افتخار مي کردند. گرمي اوهاراها را داشتند و خودشان را يه شکلي با امکانات کشتي سرگرم مي کردند. روزها هميشه کاري براي انجام دادن بود: شطرنج، مسابقه ميخ و حلقه روي عرشه. مسابقه ي حدس زدن مسافتي که کشتي در يک روز طي مي کند. غروب که مي شد همه دور هم جمع مي شدند و آواز مي خواندند، مي رقصيدند، رقص تند ايرلندي يا والس هاي وين، حتي وقتي رقص هم تمام مي شد سرگرمي ها ادامه داشتو هميشه در سالن مخصوص بانوان ورق بازي به راه بود و اسکارلت هم تقريبا پاي ثابت بود. برخلاف چارلزتون که هميشه سر قهوه بازي مي کردند، برد و باخت بيشتر بود و او از هر دور آن لذت مي برد. اغلب برنده مي شد.

مسافرين برايان بور و خود دليل زنده اي بودند که امريکا سرزمين فرصت هاست و از اينکه مقداري از پول خود را خرج کنند ناراحت نمي شدند زيرا مي دانستند وقتي دوباره به امريکا برگشتند جبران خواهند کرد. کولوم هم از گشاده دستي آنها سود مي برد. وقتي زن ها ورق بازي مي کردند مردها در بار جمع مي شدند، مشروب مي نوشيدند و سيگار برگ مي کشيدند. در آنجا بود که کولوم اشک دلسوزي و افتخار به چشمان آنها مي آورد، اشک به چشمان کساني مي آورد که در حالت عادي ناخن خشک و خسيس بودند. او درباره ي ايرلند تحت سلطه ي انگليس صحبت مي کرد و از شهيداني سخن مي گفت که جان خود را بر سر آزادي ايرلند گذاشتند، از آنهايي سخن مي گفت که با کمک هاي مالي خود نهضت برادري فنيان را حمايت مي کردند.

عبور از اقيانوس اطلس با برايان بورو نفع چشم گيري داشت و کولوم لااقل سالي دو بار اين مسافرت را انجام مي داد. اگرچه شکوه و جلال کشتي و غذاهاي اشرافي او را بس مي آزرد، وقتي که مي ديد مردم ايرلند در فقر دست و پا مي زنند و از گرسنگي در حال مرگند، وقتي به فکر نيازهاي ايرلند و ايرلندي ها مي افتاد دلش سخت مي گرفت.

در پايان هفته ي اول اسکارلت با چشم حقارت بههمسفران خود مي نگريست. مردان و زنان روزي چهار مرتبه لباس عوض مي کردند، بيشتر براي اينکه لباس هاي گرانقيمت خود را به رخ هم بگشند. اسکارلت هرگز در عمرش اين همه جواهر نديده بود. به خودش مي گفت چه کار خوبي کرد که جواهرات خودش را در صندوق بانک گذاشت. آنها حتما در مقابل اين همه الماس و ياقوت حقير جلوه مي کردند. ولي در واقع از کاري که کرده بود زياد هم رضايت نداشت. عادت کرده بود بيش از ديگران، آنهايي که مي شناخت، از اين چيزها داشته باشد ـ خانه ي بزرگتر، مستخدم بيشتر، تجمل بيشتر، اثاثيه ي بيشتر و پول بيشتر. حالا که مي ديد اين همه جواهر در مقابلش قرار دارد که او صاحب آنها نيست ناراحت مي شد. در ساوانا، کاتلين، ماري کيت و هلن هرکدام به نحوي اشتياق و حسادت خود را نسبت به او نشان داده بودند و اوهاراها نياز او را به تحسين برآوروده ساخته بودند. اين مردمي که روي کشتي بودند به او حسادت نمي کردند و يا به قدر کافي او را نمي ستودند. به همين دليل اسکارلت از آنها خوشش نمي امد. او نمي توانست کشوري پر از ايرلندي ها را تحمل کند، اگر تمام آدم هايش مثل اينها بودند. اگر دوباره آهنگ «فقط لباس سبز بپوش» را مي شنيد حتما جيغ مي کشيد.

کولوم به آرامي گفت: « اسکارلت، عزيزم، مثل اينکه زياد با اين تازه امريکايي هاي نو کيسه زياد قاطي نمي شوي. من مي گويم علتش اين است که تو يک خانم واقعي و بزرگ هستي.» کولوم به آنچه مي گفت اعتقاد داشت.

يک بانوي بزرگ همان چيزي بود که او مي خواست بعد از بازگشتن به امريکا، باشد. مي خواست بعد از آخرين دوران آزادي، دوباره به چارلزتون برگردد. دوباره همان لباس هاي چارلزتوني را بپوشد و يک بانوي واقعي باشد، براي باقي مانده ي زندگي اش. حداقل اين بود که وقتي ميس الينور و ديگر بانوان چارلزتون از سفرهاي قبل از جنگ خود به اروپا صحبت مي کردند او ديگر حسرت مسافرت نمي خورد. حداقل ديگر نمي گفت که از آنها خوشش نمي آيد. يک بانوي واقعي هرگز نسبت به ديگران احساس تنفر نمي کند. بدون اراده آهي کشيد.

« اوه، اسکارلت، عزيزم، آنها زياد آدمهاي بدي هم نيستند، اوضاع تو هم زياد بد نيست، مثل اينکه جيب همه را خالي کردي.»

اسکارلت خنديد. تقريبا هميشه مي برد. نظر کولوم درست بود، هر شب دست کم سي دلار، خانم هاي ديگر را سرکيسه مي کرد. بگذار تا رت بفهمد! چقدر مي خندد. او هم خودش در کشتي هايي که روي رودخانه ي مي سي سي پي رفت و آمد مي کردند مدتي به سر کيسه کردن مردم مشغول بود. فکرش را بکن، چه کارخوبي است. واقعا چه کار خوبي است. هنوز يک هفته ي ديگر روي دريا هستيم. او نمي خواست حتي يک پني از پول هاي رت را خرج کند.

طرز تلقي اسکارلت از پول خودش مخلوطي از خست و گشاده دستي بود. از پولي که به سختي به دست مي آورد محافظت مي کرد و از آنها که مي خواستند به راه هاي مختلف حتي يک دلار بدون دليل از او بگيرند متنفر بود. ولي هنوز مسئوليت خاله ها را بر عهده داشت و کمک به خانواده ي ملاني هم، همچنان برقرار بود. در اين دو کار هرگز ترديدي به خود راه نمي داد. از آنها هنگامي مراقبت کرده بود که نمي دانست آيا در اين دنيا کسي پيدا مي شود که از خود او مراقبت کند يا نه و اگر هم بيشتر از اين لازم بود باز هم ترديد نداشت. حتي اگر خودش گرسنه مي ماند. در اين باره هرگز فکر نکرده بود. آن را کار واجبي مي دانست که بايد انجام مي شد.

احساس او درباره ي پول رت کاملا متفاوت بود. به عنوان زن او در خانه ي خيابان پيچ تري در آتلانتا، ولخرجي مي کرد. لباس هاي فراوان و گران و اثاثيه ي لوکس مي خريد و پول همه ي اينها را وکلاي رت مي پرداختند. ولي آن نيم ميليون، تفاوت داشت. اين پول بايد دست نخورده مي ماند و حفظ مي شد. تصميم داشت به محض اينکه زندگي خود را مثل يک زن و شوهر عادي شروع کردند اين پول را به او برگرداند. اين مقدار پول به عنوان حق العمل جدايي به او پرداخت شده بود و اسکارلت تصميم نداشت آن را خرج کند چون جدايي را نمي پذيرفت. وقتي مجبور شد مقداري از پول را طي اعتبار بانکي از حساب خود بيرون بکشد و در اين مسافرت همراه بياورد خيلي ناراضي بود. همه چيز ناگهاني پيش آمده بود. وقت براي برداشت پول از حساب خودش در آتلانتا نداشت. پول رت با سکه هاي طلا پرداخت شده بود و اکنون در صندوق بانک ساوانا قرار داشت و او مجبور شده بود مقداري از آن را علاوه بر اعتبار بانکي با خود بردارد. و حالا آن را در کمربند ظريفي جاي داده بود و روي شکم بندش بسته بود. چه بهتر که در بازي ورق برنده مي شد تا به آن دست نزند. خوب، در هفته اي که در راه بود حداقل با کمي شانس صد و پنجاه دلار ديگر به آنچه برده بود اضافه مي شد.

ولي با همه ي اينها اگر مسافرت زودتر تمام مي شد خوشحال تر بود. حتي با اينکه مي ديد که برايان بورو کشتي قابل اعتمادي است و بادبان هاي بزرگ و محکمي دارد و موتور نيرومندي آن را حرکت مي دهد باز هم نمي توانست از وحشت طوفان چارلزتون رهايي يابد و علي رغم قول هاي شاعرانه ي کولوم حتي يک دلفين هم نديده بود.

« آنجا هستند اسکارلت.» صداي آرام کولوم با هيجاني آميخته شد. « اسکورت ما آنجا هستند، به زودي خشکي را مي بينيم.»

اولين مرغان دريايي بالاي سر کشتي ديده شدند. اسکارلت کولوم را در آغوش گرفت و به سختي او را فشار داد. بعد باز هم کولوم به گوشه اي از ان درياي مواج اشاره کرد. دولفين ها هم آمده بودند.

مدتي بعد اسکارلت ميان کولوم و کاتلين ايستاده بود و سعي داشت کلاهش را از يورش باد حفظ کند. کشتي موتورش را براي ورود به بندر روشن کرده بود. اسکارلت با حيرت به آن سواحل صخره اي نگاه مي کرد. به نظر نمي رسيد کسي بتواند بر آن ديوارهاي بلند سنگي چيره شود. چه نيرويي و چه هيبتي، آب با خشم به آنها برخورد مي کرد و عقب مي نشست. اسکارلت جز تپه هاي کوچک کليتون کاونتي چيز ديگري نديده بود. اين صخره هاي بلند، غير قابل نفوذ و سرسخت بيگانه ترين تصويري بود که در عمرش مي ديد، نا آشنا و غريب.

اسکارلت از کولوم پرسيد: « کسي آنجا زندگي نمي کند، مي کند؟»

کولوم جواب داد: «حتي يک ذره خاک هم در ايرلند بدون استفاده نيست ولي شرايط اينجا فرق مي کند، مردم در پشت اين صخره ها اينيشمور مي کارند. اسم اين ناحيه خانه ي اينيشمور است.»

اسکارلت اين نام زيبا و نا آشنا را تکرار کرد. « اينيشمور» در گوشش انعکاسي چون موسيقي داشت. حتي با آن اسم هايي که قبلا هم شنيده بود تفاوت مي کرد.

بعد سکوتي افتاد. کولوم و کاتلين هرکدام به پهنه ي زيبا و آبي بندر و خليج گال وي نگاه مي کردند و در افکار پنهان خويش غرق بودند.

کولوم، ايرلند را مقابل خود مي ديد، قلبش از عشق آن پر شد و دلش از رنج هاي آن به درد آمد. همان طور که قبلا هم احساس کرده بود باز هم نسبت به دشمنان سرزمينش احساس نفرت کرد. آرزو داشت وطنش را از وجود آنان پاک کند و مردمش را نجات بخشد. هيچ نگراني درباره ي تفنگ هايي که در چمدان اسکارلت پنهان کرده بود نداشت. مقامات گمرک گال وي بيشتر به مال التجاره هايي که به وسيله ي کشتي هاي باري حمل مي شد توجه داشتند و سعي مي کردند حقوق دولت انگليس را محفوظ بدارند. توجه زيادي به کشتي مسافري و به خصوص به برايان بورو نمي کردند. آنها هميشه همين کار را مي کردند. ايرلندي ـ امريکايي هاي موفق هميشه هواي مقامات گمرک را داشتند همين طور هم امريکايي ها. اين خوشبختي بزرگي بود، کولوم اين طور فکر مي کرد، و چه خوب بود که اسکارلت را تشويق به آمدن کرده بود. پالتوها و بالاپوش هاي او جاي بهتري براي پنهان کردن تفنگ ها بود. آنچه خود خريده بود، مثل چکمه هاي امريکايي و پارچه ها، براي اين کار مناسبت نداشت و علاوه بر اينها اسکارلت ممکن بود از ديدن فقر مردم خودش کمي در اشراف منشي خود تعديل کند و به چيزهاي ديگر هم بيانديشد. البته اميد زيادي در اين باره نداشت؛ کولوم آدم واقع بيني بود و دقيقا از همان لحظات اول اسکارلت را آزمايش کرده و شناخته بود. چيزي را که در اسکارلت دوست نداشت خودپسندي بدون تعلق و غير منطقي او بود. ولي به هر حال کولوم کشيش بود. و ضعف هاي انساني را قابل بخشش مي دانست ـ البته ضعف انسان هايي را مي بخشيد که انگليسي نبودند. در واقع حتي آن هنگامي که در ذهنش او را سرزنش مي کرد بسيار دوستش داشت. همان طور که ديگر اوهاراها و بچه هاي آنها را دوست داشت.

کاتلين، نرده ي کشتي را محکم گرفته بود. ديگر نمي توانم صبر کنم بايد شيرجه بروم توي آب و خودم را به ساحل برسانم، خوشحالم که به ايرلند نزديک هستم، مي دانم که تند تر از کشتي به ساحل مي رسم. وطن. وطن.وطن...

اسکارلت با صداي آرامي که از بيني اش برخاست نفسش را به درون سينه کشيد. در آن جزيره ي کم ارتفاع قلعه اي ديده مي شد. يک قلعه! چيز ديگري نمي تواند باشد. از دندانه هاي بالايش معلوم است. نيمه خراب به نظر مي آمد. اين حقيقتا يک قلعه ي واقعي بود درست مثل عکس هايي که در کتاب بچه ها مي کشند. به زحمت مي توانست صبر کند تا بفهمد که ايرلند چه جور جايي است.

وقتي کولوم او را به خارج کشتي هدايت کرد و قدم در بارانداز مسافرين گذاشت، فهميد که وارد دنياي متفاوتي شده است. بندر شلوغ بود و مثل بندر ساوانا پر سر و صدا، پر جمعيت و پر از گاري هايي که به سرعت در حرکت بودند و پر از گاري هايي که به سرعت در حرکت بودند و پر از کارگران و باربراني که محموله ها و بارها را از کشتي ها خارج مي نمودند و يا مال التجاره ها را به انبار آنها منتقل مي کردند. اين مردان همه لباس سفيد به تن داشتند و سر هم داد مي کشيدند. به زباني که اسکارلت هيچ چيز از آن نمي فهميد.

کولوم توضيح داد: «اين گاليک زبان قديمي ايرلندي است. ولي اصلا نترس عزيزم اسکارلت، گاليک ديگر در ايرلند مرسوم نيست مگر در غرب اينجا که استثناست. همه جا مردم انگليسي حرف مي زنند. تو دردسري نخواهي داشت.»

در اين هنگام مردي با کولوم انگليسي صحبت کرد. لهجه اش آن چنان دگرگون بود که اسکارلت باز هم چيزي نفهميد. گويي آن مرد اصرار داشت که ثابت کند حرف کولوم درست نيست.

کولوم خنده اش گرفت و به اسکارلت گفت: «خوب، البته اين هم براي خودش يک جور لهجه است ولي مطمئن باش انگليسي است، انگليسي که انگليسي ها صحبت مي کنند، همه شان تو دماغي حرف مي زنند. اين يکي گروهبان ارتش عليا حضرت ملکه است.»

اسکارلت مثل بچه ها خنديد. «من فکر کردم دگمه فروش دوره گرد است.»

گروهبان، اونيفورم کوتاه و تنگي به تن داشت که زرق و برق زيادي به آن آويزان شده بود و بيش از يک دو جين دکمه ي برنجي که مثل طلا برق مي زد از بالا تا پايين آن ديده مي شد. به نظر اسکارلت لباس مسخره اي بود.

اسکارلت دستش را روي بازوي کولوم گذاشت. «خيلي خوشحالم که آمدم.» و بود. همه چيز با آنچه که تا به حال ديده بود تفاوت داشت. تازگي داشت. تعجبي نداشت که مردم بسيار به آنجا سفر مي کردند.

وقتي کولوم به نيمکتي که اسکارلت و کاتلين را روي آن نشانده بود بازگشت گفت: «اثاثيه ي ما را مي فرستند به هتل. ترتيب همه چيز داده شده، بعدش هم فردا به طرف مولينگار و خانه حرکت مي کنيم.»

اسکارلت گفت: «اميدوار بودم امروز برويم. کاش امروز مي رفتيم. هنوز ظهر نشده.»

«ولي قطار هشت صبح رفته اسکارلت، عزيزم. اين هتل هم هتل خوبي است و آشپزخانه ي خوبي دارد.»

کاتلين گفت: «يادم مي آيد، خوب اين هتل را به ياد دارم. اين دفعه مي خواهم از شيريني هاي خوشمزه اش هم بخورم.» با شور و شوق فوق العاده اي حرف مي زد، اسکارلت هرگز چنين شفعي را در ساوانا از او سراغ نداشت. «ما هميشه از در جلو مي رفتيم و من ناراحت بودم که چرا نمي توانم به آن غذاهاي خوشمزه نوک بزنم. اوه اسکارلت تو نمي تواني فکرش را بکني از اينکه پايم را روي خاک ايرلند مي گذارم چه حالي دارم. دلم مي خواهد به خاک بيفتم و ببوسمش.

کولوم گفت: «بس کنيد ديگر شما دو تا، راه بياييد، مي خواهيم برويم يک گشتي بزنيم، امروز شنبه است و روز بازار.»

اسکارلت گفت: «روز بازار؟»

کاتلين دو دستش را بر هم کوبيد:« بازار روز، آن هم توي شهر بزرگي مثل گال وي، اوه کولوم حتما بايد بازار بزرگي باشد.»

ما فوق تصور بود، جالب، بزرگ و براي اسکارلت غريبه.

ميدان چمن مقابل هتل راه آهن از زندگي و رنگ پر بود. وقتي جلوي پله هاي هتل از درشکه پياده شدند، اسکارلت از کولوم خواهش کرد که فورا به بازار بروند و وقت را تلف نکنند، غذا خوردن و ديدن اتاق باشد براي بعد. کاتلين هم حرف او را تاييد کرد. «غذا را بيرون هم مي توانيم بخويم کولوم. من مي خواهم چند جفت جوراب براي دخترها هديه بخرم. مثل اين جوراب ها در امريکا نبود. بريجيد خيلي خوشحال مي شود چند جفت داشته باشد، من مي دانم.»

کولوم خنديد: «کاتلين اوهارا هم خيلي خوشحال مي شود يکي دو جفت داشته باشد، من حوصله اش را ندارم. مي روم اتاق بگيرم، تو هم هواي دخترعمو اسکارلت را داشته باش که گم نشود. پول داري؟»

«يک مشت دارم، جيمي به ام داد.»

«اون پول امريکايي است، کاتلين اينجا نمي تواني خرج کني.»

اسکارلت بازوي کولوم را گرفت. منظورش چه بود؟ آيا پول او هم آنجا ارزش نداشت؟

«خوب اين پول ها را نمي شود اينجا خرج کرد، همين اينجا پول انگليسي قبول مي کنند. ولي ناراحت نباشيد من برايتان عوض مي کنم.» اسکارلت با عصبانيت گفت:

« من تمام پول هايي را که توي ورق بازي بردم دارم. همش هم پشت سبز است.»

اسکارلت کبف دستي کوچکش را باز کرد و مقداري حواله ي بانکي بيرون آورد. «اگر مي تواني اينها را عوض کن.» پول ها را به کولوم داد.

چشمان کولوم از حدقه درآمد.

«اين همه؟ اسکارلت عزيزم خوشحالم که با تو ورق بازي نکردم و گرنه جيب من را هم خالي کرده بودي. بايد دويست دلاري باشد.»

«دويست و چهل و هفت.»

« اينجا را نگاه کن کاتلين، دلت مي خواهد اين ها را نگه داري؟»

کاتلين پشتش را به او کرد و به اسکارلت خيره شد.

« نه، نه، من جراتش را ندارم.»

اسکارلت با خود گفت فکر مي کرديد اينها تقلبي است. ها؟ ولي دويست دلار که پول زيادي نيست. من بيشتر از اينها خرج پالتو پوستم مي کنم. مطمئنم جيمي هم در فروشگاهش هر ماه بيشتر از اين در مي اورد و نيازي هم نيست که اين پول پيش کاتلين باشد.

کولوم گفت: «بيا، براي هرکدام از شما چند شيلينگ، فعلا اين را داشته باشيد تا بعد. مي توانيد خريد کنيد، من هم مي روم بانک. دم کلوچه فروشي منتظرتون مي مانم. دير نکنيد.»

چشمان اسکارلت جهتي را که کولوم نشان داده بود تعقيب کرد. واي خداي من از وسط خيابان، جلوي پله هاي هتل يک گله گاو داشت رد مي شد. چطور مي توانست از وسط آنها عبور کند!

کاتلين گفت: «فکرش را نکن. من هستمف بيا کولوم اين هم پول من. اسکارلت دست من را بگير.»

آن دختر خجالتي که اسکارلت در سوانا ديده بود ديگر وجود نداشت. کاتلين حالا در وطنش بود. گونه هايش گل انداخته بود و چشمانش برق مي زد، لبخندش مثل خورشيد بالاي سر، مي درخشيد. اسکارلت مي خواست معدرت بخواهد و وسط گاوها نرود ولي کاتلين گوشش به اين حرف ها بدهکار نبود. او وسط گله زد و اسکارلت را به دنبال خودش کشيد. در عرض چند ثانيه آنها خودشان را به روي چمن ها رساندند. اسکارلت فرصتي پيدا نکرد که از ترس گاوها جيغ بزند و يا خشم خود را بر سر کاتلين خالي کند. هنگامي که به ميدان چمن قدم گذاشتند زيبايي آنجا به قدري بود که او ترس و خشمش را فراموش کرد. او بازار چارلزتون و ساوانا را به خاطر شلوغي کار و کاسبي و رنگ هاي بي نظير و مختلفش دوست داشت ولي آنها در مقابل شنبه بازار گال وي چيزي نبودند.

هر طرف که نگاه مي کرد چيز جالبي براي ديدن وجود داشت. مردان و زنان مشغول خريدن، فروختن، مجادله کردن، چانه زدن و خنديدن، تحسين کردن، انتقاد کردن و مذاکره کردن بودند ـ همه ي اين جار و جنجال ها بر سر گوسفند، جوجه، خروس، تخم مرغ، گاو، خوک، کره، خامه، بز و الاغ بود. اسکارلت وقتي زنبيلي پر از بچه خوک هاي کوچولو و صورتي رنگ را که جير جير مي کردند ديد گفت: «واي چه نازند، اين کوچولوها.»...کره خرهاي کوچک و باز دوباره «واي چه خوشگلند.»... و دوباره و دوباره ـ لباس هاي رنگي و زيباي زنان و دختران. اسکارلت مي ديد که تمام دختران و زنان مثل هم لباس پوشيده اند، با همان رنگ ها و با همان پارچه ها. تعجبي نداشت که کاتلين مي خواست از اين جوراب ها بخرد، به هر طرف که نگاه مي کرد زنان و دختران از همان جوراب ها پوشيده بودند، آبي و زرد، زرد و سفيد، قرمز و سفيد، زرد و قرمز، سفيد و آبي. دختران گال وي جوراب ساقه کوتاه مي پوشيدند و کفش هاي پاشنه کوتاه چرمي به پا داشتند. چکمه به پاي هيچ کدامشان نبود ودامن هاي رنگي شان چهار تا شش اينچ بالاي قوزک پا قرار داشت. جوراب هاي ساقه بلند هم در رنگ هاي متنوع وجود داشت، قرمز و آبي و سبز و زرد. بلوزهايي که به تن داشتند کمي تيره تر مي نمود ولي آنها هم پر از رنگ بود، با دکمه هاي فراوان و سرآستين توري سفيد.

«من هم چند جوراب ساقه بلند مي خواهم، کاتلين! يکي از اين دامن ها و يکي از اين بلوزها و يک دانه هم دستمال. خيلي دوست دارم از اين لباس ها داشته باشم، خيلي قشنگند!»

کاتلين با شادي لبخندي زد. «پس تو از لباس ايرلندي خوشت مي آيد، ها؟ اسکارلت؟ من خيلي خوشحالم، آخر لباس هاي تو خيلي قشنگ است و من فکر مي کردم تو به اينها مي خندي.»

«کاش مي توانستم از همين لباس ها بپوشم، وقتي به خانه رفتي همين جوري لباس مي پوشي؟ تو دختر خوشبختي هستي. تعجبي نداشت که مي خواستي زود برگردي.»

« اين بهترين لباس براي شنبه بازار است.»

مرکز ميدان ميزهايي قرار داشت – تخته هايي که روي بشکه انداخته بودند – مملو از لوازم آرايش براي زنان. اسکارلت نگاهي به آنها انداخت. هر چه مي ديد مي خواست بخرد. اين جوراب ها را ببين... چه شال هاي خوشگلي، چقدر نرم است... خداي من چه تورهايي...! آن وقت خياط من در آتلانتا مي خواست از آن تور هاي مزخرف استفاده کند. دامن ها هم اينجاست! اوه چقدر خوشگلند. چه قشنگ، آن دامن قرمز را ببين ، و آن آبي را. ولي صبر کن - يک آبي هم روي آن ميز هست، يک کمي سيرتر است. کدام يک بهتر بود. آه، و آن دامن هاي قرمزِ روشن روي آن يکي ميز.

اسکارلت مردد بود که کدام يک را انتخاب کند - همه پشمي و نرم بودند، زنده، رنگي و گرم . به سرعت يکي از دستکش هايش را در آورد تا بافت آنها را حس کند. تا به حال چنين بافتي را نديده بود.

کولوم گفت: «کنار اين کلوچه ها مدتي است که منتظرم، دهنم از گرسنگي آب افتاد.» دستش را به تازوي اسکارلت گذاشت. «جوش نزن، مي تواني دوباره برگردي، اسکارلت عزيزم.» کلاهش را برداشت و به زنان سياه پوشي که پشت ميز ايستاده بودند تعظيم کرد. «اميدوارم کارتان هميشه پر رونق باشد. من از جانب دختر عموي آمريکايي خودم از شما عذر مي خواهم، او از تعجب زبانش بند آمده. من حالا مي خواهم به او غذا بدهم. خواهش مي کنم، خواهر بريجيد، وقتي برگردد حتماً با شما صحبت مي کند.» زن به روي کولوم لبخند زد و دزدانه نگاهي به اسکارلت انداخت. «متشکرم پدر.» کولوم اسکارلت را با خود کشيد و دور کرد.

با دهان بسته خنديد و گفت: «کاتلين به من گفت تو کاملاً ديوانه شده بودي، مثل اينکه مجبور شده ده دوازده دفعه آستينت را بکشد ولي تو حتي نگاهش هم نکردي.»

اسکارلت تصديق کرد. «من اصلاً متوجه نشدم. هرگز اين همه چيز جالب با هم نديده بودم. مي خواستم يک لباس براي جشن بخرم. ولي نمي دانم چطور مي توانم تا روز جشن صبر کنم. راستش را بگو کولوم ، اين خوب است که من تا وقتي اينجا هستم مثل دختر هاي ايرلندي لباس بپوشم؟»

«اسکارلت عزيزم، فکر نمي کنم کار ديگري بتواني بکني.»

«چقدر جالب است! چه مرخصي زيبايي، کولوم. خيلي خوشحالم که اينجام.»

«هم? ما خوشحاليم دختر عمو اسکارلت.»

*

اصلاً از پول انگليسي سر در نمي آورد. پوندهاي کاغذي حتي يک مونس هم وزن نداشتند. يک پني ها به بزرگي دلار نقره بودند و سکه ديگري که تا پنس «tuppence» خوانده مي شد و معادل دو پني بود از يک پني ها کوچکتر بود.

سکه هاي ديگري هم بود که نيم پني و شيلينگ نام داشت... و اسکارلت همه اينها را با هم قاطي مي کرد. به علاوه اين مسئله اصلاً اهميتي نداشت، چون هم? اين پولها مفت بود. از بازي ورق به دست آمده بود. آنچه برايش اهميت داشت اين بود که قيمت دامن ها دو شلينگ و کفش ها يک شيلنگ بود. جوراب هاي ساقه بلند هم چند پني بيشتر قيمت نداشت. اسکارلت کيف پول خود را به کاتلين داد. «قبل از اين که تمامش کنم جلويم را بگير.» بعد مشغول خريد شد.

هر سه نفر وقتي به هتل بازگشتند دست هايشان پر بود. اسکارلت از هر رنگ و جنس يک دامن خريده بود - کاتلين گفته بود نازکترين آنها را مي شود به جاي زير دامني هم پوشيد - چند دوجين جوراب ساقه بلند - براي خودش، براي کاتلين براي بريجيد و تمام دختر عموهاي ديگر که قصد داشت ملاقات کند. بلوز هم داشت و چند ده متر تور، پهن و باريک براي دور يقه، روسري و کلاه هاي کوچک. يک شنل بلند به رنگ آبي همراه با کلاه، به علاو? يک شنل قرمز از همان نوع هم انتخاب کرده بود، چون نتوانسته بود تصميم بگيرد که کدام يک را ترجيح بدهد، همين طور يکي هم به رنگ مشکي، زيرا کاتلين گفته بود که مردم اغلب شنل مشکي مي پوشند وهمچنين يک دامن مشکي. البته زير دامني هاي رنگي را مي توانست زير آن بپوشد_ روسري هاي سه گوش کتاني، از کتاني هايي که تا به حال نديده بود و شش دوجين دستمال کتاني، چند شال که فراموش کرده بود به حساب آورد.

وقتي در آپارتمان هتل خودش را روي کاناپه مخملي انداخت گفت: «خيلي خسته شدم. کاتلين کيف پول خرد را توي دامن او انداخت. هنوز حتي نيمي از آن خرج نشده بود.

اسکارلت گفت: «خداي من، واقعاً دارم عاشق ايرلند مي شوم.»

48

اسکارلت با لباس روشني که پوشيده بود وارد شد و سعي کرد که کاتلين را گول بزند تا لباسش را بپوشد و دوباره با هم به بازار برگردند، اما دخترک مؤدبانه شانه خالي کرد.«اين هتل به رسم انگليسي ها دير شام مي دهد و تازه صبح زود هم بايد راه بيفتيم. باز هم بازارهاي زيادي هست؛ ما هر هفته در شهر نزديک دهکده مان يکي داريم.» اسکارلت با ترديد گفت: «ولي نه مثل گال وي، خودت گفتي.»

کاتلين تاکيد کرد که شهر تريم «Trim» خيلي خيلي کوچکتر از گال وي است. به هر حال او حاضر نبود دوباره به بازار برگردد. اسکارلت هم با نارضايتي به غرغر خود خاتمه داد.

سالن غذاخوري هتل راه آهن به خاطر سرويس و غذايش مشهور بود. دو گارسون با لباسي رسمي، اسکارلت و کاتلين را به طرف ميز، در کنار پنجر? بلندي که پرد? پر چيني داشت راهنمايي کردند و خود پشت صندلي ها را گرفتند تا به آنها در نشستن کمک کنند. گارسون فراک پوشي که سر پرستي ميز را بر عهده داشت به کولوم نزديک شد، صندلي را براي او جلو کشيد و بعد سفارش غذا گرفت. اوهاراها سفارش غذا دادند، غذايي که در شش مرحله سرو مي شد.

اسکارلت همان طور که صداي موسيقي از ميدان مقابل به گوش مي رسيد. کتلت ماهي قزل آلا مي خورد و لذت مي برد. پرد? سنگين و حاشيه دار پنجره را کاملاً عقب کشيد تا بيرون را ببيند. «مي دانستم.» بايد به بازار بر مي گشتيم. دارند مي رقصند. من که همين الان مي روم.» کولوم گفت: «اسکارلت، عزيزم. ما تازه شاممان را شروع کرديم.»

«يوهوهو، ما که تو کشتي اين همه غذا خورديم، خوردن اين شام تمام نشدني، آخرين کاري است که امشب بايد بکنيم. مي خواهم بروم با لباس هايي که خريدم يک خورده برقصم.»

هيچ چيز نمي توانست او را از تصميمش منصرف کند.

کاتلين گفت: «من اصلاً از کارهاي تو سر در نمي آورم. کولوم.» آن دو روي نيمکت کنار ميدان نزديک محل رقص نشسسته بودند و اسکارلت داخل جميعت شده بود و مي رقصيد. دامن آبي و زير دامني زرد پوشيده بود و آن چنان مي رقصيد که گويي اصلاً با رقص متولد شده است.

«چي شده که از کارهاي من سر در نمي آوري؟»

«چرا ما به اين هتل اشرافي انگليسي آمديم و داريم مثل شاه و ملکه زندگي مي کنيم؟حالا که اين کار را کرديم چرا نبايد اين شام خوشمزه و شاهانه را بخوريم؟ مي دانم اين آخرين شام مفصلي است که مي توانيم بخوريم. نمي توانستي به اسکارلت همان طور که من گفتم بگويي نه ما جايي نمي رويم و بايد شاممان را تمام کنيم؟»

کولوم دست او را در دستش گرفت. «راهش اين نيست خواهرم. اسکارلت هنوز به راه و رسم ايرلند و راه و رسم اوهاراهاي ايرلند آشنا نشده. من اميدوارم که بتوانم اين کار را برايش آسان تر کنم. بهتر است قبل از اين که لباس هاي ابريشمي خودش با گُه و کثافت آلوده شود و گريه کند، از پوشيدن لباس ايرلندي مثل يک اتفاق خوب خوشحال بشود. او الان دارد در رقص با مردم ايرلند آشنا مي شود و حس مي کند که آنها علي رغم لباس ها و دست هاي کثيف شان، آدم هاي بدي نيستند. اين در زندگي او يک حادث? بزرگ محسوب مي شود. ولي به هر حال من خواب را ترجيح مي دادم.»

«اما فردا صبح بالاخره مي رويم، خانه نمي رويم؟»

کولوم دست او را فشرد «فردا مي رويم خانه، با قطار درجه يک و تو حق نداري حرف بزني، من مي خواهم اسکارلت را پيش مولي «Molly» و رابرت «Robert» بگذارم، حتي نبايد يک کلمه حرف بزني.»

کاتلين همانطور که تف بر زمين انداخت: «در مورد مولي و رابرت حرفي نمي زنم. اما فقط تا وقتي که اسکارلت پيش آنها مي ماند. من زبانم را نگه مي دارم.»

کولوم اخم هايش را در هم کشيد اما نه براي حرف خواهرش. شريک رقص اسکارلت سعي مي کرد او را در آغوش بگيرد. کولوم نمي دانست که اسکارلت از پانزده سالگي دختر زرنگ و خبره اي بوده و مقصود مردان را به خوبي درک مي کرد و هرگز خود را به آساني تسليم نمي کند. کولوم ناگهان از جايش برخاست و به طرف محل رقص رفت. قبل از اين که به آنجا برسد، اسکارلت از شريک رقصش که مشتاقانه او را مي نگريست دور شد و به طرف کولوم دويد. «بالاخره آمدي که يک کمي با هم برقصيم؟»

او دست هاي اسکارلت را که به سويش دراز شده بود گرفت.

«آمدم تو را ببرم وقت خواب گذشته.»

اسکارلت آهي کشيد. چهر? برافروخته اش زير نور فانوسي که بالاي سر آنها آويزان بود به رنگ قرمز روشن ديده مي شد. در سراسر ميدان فانوس هاي رنگي را از شاخه ها آويخته بودند. صداي ويولون ها و قهقه خنده و جنجال رقصندگان آنقدر بلند بود که اسکارلت از حرف هاي کولوم چيزي نمي فهميد ولي مقصودش روشن بود.

مي دانست که راست مي گويد ولي مايل نبود رقص را ترک کند . قبلاً هرگز چنين آزادي مست کننده اي را تجربه نکرده بود حتي در روز جشن سن پاتريک، لباس ايرلندي اش براي اين نبود که بپوشد و يک جا بشيند. کاتلين هم شکم بندش را آنقدر محکم بسته بود که از جا در نرود. مي توانست تا ابد برقصد بدون اين که احساس نفس تنگي کند. و حالا مثل اين بود که اصلاً در رقص شرکت نکرده .

کولوم خسته به نظر مي آمد و نور صورتي فانوس او را خسته تر نشان مي داد.

اسکارلت لبخند زد و با اشار? سر موافقت کرد. در آينده رقص هاي زيادي بر گزار خواهد شد. قرار بود دو هفته در ايرلند بماند تا جشن صدمين سال تولد مادربزرگش برگزار شود. جشن تولد کاتي اسکارلت اصلي. اگر تمام دنيا را هم بدهند اين مهماني را از دست نمي دهم.

*

اسکارلت وقتي وارد کوپه خصوصي شد با خود گفت: اين قطار هيجان بيشتري از قطارهاي خودمان دارد. چقدر خوب است که آدم توي اين اتاق کوچک که مال خودش است بنشيند. و در آن واگن هاي پر جميعت روي نيمکتهاي چوبي با غريبه ها دمخور نباشد. آمد و رفتي هم در کار نخواهد بود و کسي هم پايت را لگد نمي کند. با خوشحالي به صورت کولوم و کاتلين لبخند مي زد. « من عاشق قطارهاي ايرلندي شما هستم. همه چيز ايرلند را دوست دارم.»

خود را توي گودي صندلي انداخت، خيلي دلش مي خواست روستاها و دهکده ها را از نزديک ببيند. حتماً با آمريکا خيلي فرق داشت.

ايرلند، اسکارلت را نا اميد نکرد. بعد از يک ساعت که از شروع سفرشان گذشت اسکارلت گفت: «اين هم شانس بلند من بود که آمدم اينجا، کولوم. اينجا پر از قلعه است. يکي روي آن تپه نگاه کن باز هم هست، اوه، چقدر زياد. چرا اين قلعه ها دارند خراب مي شوند، چرا مردم در آن زندگي نمي کنند.»

«اينها خيلي قديمي هستند، تقريباً همه شان عزيزم. چهار صد سال يا بيشتر. حالا مردم راه هاي بهتري براي زندگي پيدا کرده اند.»

اسکارلت با حرکت سر تصديق کرد، به فکر فرو رفت. در برج ها بايد پله هاي زيادي وجود داشته باشد. با وجود اين که بعضي از آنها خيلي خراب هستند ولي هنوز هم به شدت احساس خوبي در آدم به وجود مي آورند. دماغش را دوباره به پنجره چسباند.

«اوه، چه بد، ديگر نمي توانم قلعه ها را تماشا کنم. باران شروع شد.»

کولوم قول داد: «باران به زودي بند مي آيد.»

قبل از اين که به ايستگاه بعدي برسند، بند آمد. اسکارلت اسم ايستگاه را بلند خواند: «باليناسلو «Ballinasloe». شهرهاي شما چه اسم هاي قشنگي دارند. اسم جايي که اوهاراها زندگي مي کنند چيست؟ »

کولوم جواب داد: «آدامز تاون «Adamstown».» وقتي حيرت اسکارلت را در چهره اش ديد، ادامه داد «نه اين اسم صد در صد ايرلندي نيست. اگر مي توانستم همه اين اسمها را عوض مي کردم. ولي مالک زمين ها انگليسي است و اسم ايرلندي را دوست ندارد.»

«مالک همه زمين هاي شهر يک نفر است؟»

«آنجا شهر نيست، انگليسي ها براي لاف زدن اين اسم را رويش گاشته اند. حتي به زور مي شود به آنجا گفت ده. يک نفر انگليسي که چند تا خانه آنجا ساخت ، اسم پسرش را رويش گذاشت. آدام، بعد هم تمام زمين هاي راکه آنجا داشت به پسرش بخشيد و بعد به پسرهاي بعدي ارث رسيد. کسي که الان مالک آنجاست هرگز يکبار هم آن را نديده . يک مباشر دارد کارهايش را اداره مي کند.

در صحبتهاي کولوم نوعي تلخي و غم حس مي شد. اسکارلت ترجيح داد که ديگر سؤالي نکند. او خود را به تماشاي قلعه ها مشغول کرد.

وقتي قطار سرعت خود را براي توقف در ايستگاه بعدي کم مي کرد اسکارلت قلعه اي ديد که بر خلاف انتظارش خالي نبود. مطمئناً کسي در آن زندگي مي کرد. يک شواليه؟ يک شاهزاده؟

کولوم گفت، خدا نکند؛ آنجا پادگان يک هنگ از ارتش انگلستان بود.

اسکارلت با خود انديشيد، اين بار مي توانم با اطمينان قدم در ميان اين سربازان بگذارم و ترسي نداشته باشم. گونه هاي کاتلين از ديدن آنها برافروخته شده بود. وقتي قطار ايستاد کولوم گفت: «يک فنجان چاي بد نيست.» پنجره را پايين کشيد و به بيرون خم شد. کاتلين سر جاي خود نشسته بود و به پايين خيره شده بود. اسکارلت کنار کولوم ايستاد. وقتي سر پا بلند شد خستگي پاهايش در رفت. و احساس خوبي به او دست داد. کولوم با لحن محکمي به او گفت: «بشين اسکارلت.» اسکارلت نشست ولي هنوز سربازان يونيفورم پوش انگليسي را روي سکو مي ديد. وقتي يکي از سربازان از کولوم پرسيد که آيا جاي خالي در کوپه دارند يا نه، کولوم سرش را به علامت منفي تکان داد. و اسکارلت حرکت سر او را ديد. فروشند? چاي چه بد اخم بود. هيچ کس نمي توانست از خارج قطار کوپه آنها را ببيند، بالا تنه کولوم تمام پنجره را پوشانده بود. سه جاي خالي در کوپه آنها وجود داشت. بايد دفعه ديگر در صورتي که بدون کولوم به ايرلند مسافرت کردم يادم باشد که کسي را در کوپه راه ندهم.

وقتي قطار دوباره به راه افتاد، کولوم به هر کدام از آنها يک فنجان چاي داد و دستمال کلفتي را گشود و با خنده گفت: «خوب حالا شيريني مخصوص ايرلند.» پارچ? کلفت محتوي قطعات نان ضخيمي بود که با ميوه پوشيده شده بود. اسکارلت سهم کاتلين را هم خورد و از کولوم خواهش کرد در ايستگاه ديگر، باز هم از اين نان ها بخرد.

«مي تواني گرسنگي را تا نيم ساعت ديگر تحمل کني؟ تا نيم ساعت ديگر يا يک خرده بيشتر، از قطار پياده مي شويم و آن وقت غذاي مناسبي مي خوريم.»

اسکارلت با خوشحالي قبول کرد.

قطار ايرلندي ديگر برايش تازگي نداشت و همين طور ديدن قلعه ها. آماده بود که از هر اتفاق تازه اي استقبال کند.

ولي ايستگاه بعدي مولينگار «Mullingar» بود، نه آدامز تاون. کولوم به او نگفته بود؟ بره هاي بيچاره، فقط دور وبر راه آهن مي پلکند. بعد از اين که غذا خوردند، کنار جاده استراحت کردند. فقط بيست مايل يا کمي بيشتر مانده بود. قبل از تاريکي به خانه مي رسيدند.

بيست مايل! درست به اندازه آتلانتا تا جونزيورو. در نظر اسکارلت اين فاصله ماه ها طول مي کشيد و تازه شش ساعت تمام هم در قطار گذرانده بودند. وقتي کولوم دوست خود جيم ديلي «Jim Daley» را به او معرفي کرد. با تمام وجود لبخند زد. جيم ديلي حتي خوش قيافه هم نبود ولي گاري اش بدک نبود. چرخ هاي بلندي داشت به رنگ قرمز و سفيد بدنه گاري آبي براق بود که با حروف روي آن نوشته شده بود. ج. ديلي. اسکارلت با خودش فکر کرد، که کار و کاسبي او هر چه باشد، معلوم است که رونق دارد.

ديلي يک سالن مشروب فروشي و يک آبجو سازي داشت، اگر چه اسکارلت خودش هم صاحب مشروب فروشي بود ولي هرگز قدم در آنجا نگذاشته بود از داخل شدن به آن سالن که بوي آبجو از آن بر مي خاست احساس حقارت مي کرد. با کنجکاوي به پيش خوان و بار بلند و طولاني آنکه از چوب بلوط ساخته شده و با استادي صيقل خورده بود نگاه کرد ولي وقت زيادي براي ديدن ساير چيزها نداشت چون ديلي در ديگري را گشود و او را به درون يک راهرو هدايت کرد.

اوهاراها با او وخانواده اش در قسمت خصوصي که بالاي سالن قرار داشت مشغول ناهار خوردن شدند.

غذاي خوبي بود ولي اسکارلت مشابه همان غذاها را در ساوانا هم خورده بود. پاچه گوسفند، سس با طعم نعنا و سيب زميني آب پز. همان طعم آشناي سابق را مي داد و چيز تازه اي نداشت. صحبت ، همه بر سر اوهاراهاي ساوانا و سلامتي و کار و بار آنها بود. در اين ميان مشخص شد که مادر جيم ديلي يکي ديگر از عمو زاده هاي اوهارا بوده است. در آن مجلس، اسکارلت نمي توانست بگويد که به ايرلند وارد شده، زيرا تقريباً همه با هم صحبت مي کردند و حرف يکديگر را قطع مي کردند.

بعد از غذا آرامش بيشتري به وجود آمد. جيم ديلي اصرار کرد که اسکارلت را بازو در بازو به تماشاي شهر مولينگار ببرد. کولوم و کاتلين هم به دنبال آنها حرکت مي کردند. اسکارلت با خود گفت: اينجا که چيز زيادي براي ديدن وجود ندارد. شهر دلتنگ کننده اي بود و پنج برابر تعداد مغازه ها مشروب فروشي در آن ديده مي شد ولي هنگام راه رفتن حس خوبي در پاهاي اسکارلت به وجود آمده بود. ميدان شهر حتي نصف ميدان شهر گال وي هم نمي شد. و هيچ چيز در آن اتفاق نمي افتاد. زن جواني که شالي سياه روي سرش انداخته بود و ادامه آن تا سينه اش مي رسيد به آنها نزديک شد و يک دستش را پيش آورد. «آقا، خانم خدا عوضتان بدهد. زن ناله مي کرد. جيم چند سکه در دست او انداخت. و زن بيچاره وقتي تواضع مي کرد باز همان جمله را دوباره به زبان آورد. اسکارلت ترسيده بود. آه، اين دخترک گدايي مي کرد آن هم با اين گستاخي، بدون اين که خجالت بکشد! اسکارلت نمي خواست چيزي به او بدهد. دليلي نداشت که آن دختر براي گذران زندگي خودش کار نکند، کاملاً سلامت به نظر مي رسيد.

ناگهان صداي خنده اي بلند شد. اسکارلت برگشت تا ببيند چه خبر است. دسته اي سرباز از گوشه اي وارد ميدان شده بودند و مشغول آزار و اذيت آن زن بدبخت بودند. يکي از آنها سکه اي بالاي سرش نگه داشته بود بالاتر از آن که دست زن به آن برسد. حيوان ها! ولي آن زن وقتي خود را در خيابان اين طور به نمايش مي گذاشت چه انتظار ديگري داشت. از سربازها هم غير از اين انتظار ديگري نمي رود. هر کسي مي دانست که آنها خشن، بي ادب، و حيوان صفت هستند... اگر چه او هم اين را قبول داشت ولي به زحمت مي توانست يک دسته مرد آن هم سرباز را سرزنش کند . آنها بيشتر به اسباب بازي هاي بزرگي شباهت داشتند. مثل سربازهاي چوبي بودند که پسرهاي کوچک با آنها بازي مي کردند.

مسلماً آنها کاري جز اين نداشتند که در روزهاي تعطيل و مراسم رسمي رژه بروند. خدا را شکر که آنها در ايرلند مثل يانکي ها در زندگي مردم دخالت نمي کردند. در اين سرزمين نه ماري وجود داشت نه سرباز يانکي. سرباز سکه را در گودال کثيف و پر گلي انداخت و دوباره به همراه دوستانش خنديد. اسکارلت کاتلين را ديد که دو دست کولوم را محکم گرفته است. کولوم خود را رها کرد. و به طرف گدا و سربازان رفت. آه، خداي من نکند او خيال داشت موعظه کند و وظيفه يک مسيحي خوب را به اين سربازهاي بدبخت گوشزد کند؟ کولوم آستين هايش را بالا زد و اسکارلت نفسش را در سينه حبس کرد. الان چقدر شبيه پاپا شده. نکند مي خواهد دعوا راه بياندازد؟

کولوم روي شن هاي خيابان زانو زد. و سکه را از ميان گودال پر از گل درآورد. اسکارلت نفسش را به آرامي رها کرد. هنگامي که هوا را از سينه اش خارج مي کرد صداي مخصوصي از آن بر مي خاست. براي يک لحظه اصلاً از مقابله کولوم با آن سربازهاي لوس و خوش لباس انگليسي نگران نشد. ولي براي يک اوهارايي هم پنج نفر سرباز لوس و تن پرور زياد بودند. اصلاً چرا خودش را در ما جراي اين زن گدا داخل مي کند؟

کولوم پشتش به سربازها بود. آنها از اين که شخصي در تفريح آنها دخالت کرده راضي نبودند. کولوم بازوي زن را گرفت و او را دور کرد، سربازها هم جهت خود را عوض کردند و به سمت ديگري رفتند.

خوب. به خير گذشت و اتفاقي نيفتاد. به جز اين که زانوهاي کولوم گلي شد. آن

سربازها واقعاً چقدر ترسو و بدبخت بودند که در مقابل يک نفر، آن هم يک کشيش خود را اين طور باختند و فرار کردند. مسخره است، اغلب فراموش مي کنم. اگر کاتلين مرا صبح زود بيدار نکرده بود، محال بود يادم بيايد که بايد قبل از سوار شدن قطار به کليسا برويم.

گردش در شهر کوتاه بود. روي کانال رويال ( Royal Conal ) قايقي ديده نمي شد، و اسکارلت اصلاً به جيم ديلي توجه نداشت که پيشنهاد مي کرد سفري هم به دوبلين ( Dublin) بکنند. دوبلين؟ دوبلين براي چه، او مي خواست به آدامزتاون برود.

طولي نکشيد که به آرزويش رسيد. وقتي برگشتند. کالسکه ي درب و داغاني جلوي سالن جيم ديلي ديده مي شد. مردي که پيش بندي بسته بود مشغول بار زدن اثاثيه آن ها بود. کيف هاي چرمي را در عقب آن چيده بودند. جامه دان هاي اسکارلت حالا خيلي سبک تر به نظر مي رسيد. وقتي کار اثاثيه پايان گرفت، مردي که پيش بند بسته بود به درون سالن رفت و دوباره بعد از مدتي در لباس رانندگان درشکه در حالي که کلاه به سر داشت خارج شد و خيلي مختصر گفت: «اسم منم جيم است، برويم.» اسکارلت بالا رفت و نشست. کاتلين کنار او قرار گرفت و کولوم در مقابل آن ها نشست. ديلي ها گفتند: «خدا به همراهتان.» اسکارلت و کاتلين دستمال خود را از پنجره بيرون کردند و تکان دادند. کولوم دکمه هاي کتش را باز کرد و کلاهش را برداشت.

«دلم نمي خواهد با کسي صحبت کنم. فقط مي خواهم يک خرده بخوابم. اميدوارم شما خانم ها مرا ببخشيد، مي خواهم پايم را دراز کنم.»

چکمه هايش را درآورد و پاهاي خود را بين اسکارلت و کاتلين گذاشت. اسکارلت و کاتلين به هم نگاه کردند، آن گاه خم شدند تا بند چکمه هاي خود را باز کنند. در عرض چند دقيقه آن ها هم کلاه خود را برداشتند و پاهاي خود را روي صندلي مقابل کنار کولوم قرار دادند. آه، اگر يکي از لباس هايي را که در گال وي خريده ام مي پوشيدم مثل يک پشه احساس سبکي مي کردم. کمربندي که سکه هاي طلايش را در آن مخفي کرده بود اکنون او را آزار مي داد. با اين وجود به زودي به خواب رفت.

وقتي بيدار شد که باران داشت به پنجره ها مي خورد. ولي دوباره صداي باران مثل يک لالايي او را خواب کرد. دفعه ي بعد که بيدار شد خورشيد مي درخشيد. با حالت خواب آلوده پرسيد: «رسيديم؟»

کولوم جواب داد: «نه، هنوز يک کمي ديگر مانده.»

اسکارلت به بيرون نگاه کرد و از آنچه مي ديد دست هايش را به هم کوفت.

«اوه نگاه کن، چقدر گُل! مي توانم خم بشوم و يکي بچينم. کولوم پنجره را باز کن. مي خواهم يک دسته بچينم. خواهش مي کنم.»

«نه، پنجره وقتي باز مي شود که برسيم. گرد و خاکي که از حرکت کالسکه بلند مي شود، اذيتمان مي کند.»

«ولي من از آن گل ها مي خواهم.»

«اين گل ها خار دارند اسکارلت، عزيزم از اين ها توي خانه هم فراوان است.»

کاتلين گفت: «اين طرف هم هست اسکارلت، مي بيني.»

اسکارلت طرف ديگر را هم ديد. کاتلين درست مي گفت، بوته هاي بلند، پر از گل هاي صورتي رنگ در طرف کاتلين هم ديده مي شد، کافي بود دستش را دراز کند و بچيند. چقدر خوب است که آدم در کنار اين ديوار پر گل مسافرت کند. وقتي کولوم چشمانش را بست، اسکارلت به آرامي پنجره را پايين کشيد.

فصل 49

کولوم گفت: «به زودي به راتارني (Ratharney) مي رسيم و بعد تا کاونتي ميت چند مايل ديگر بيشتر راه نيست.»

کاتلين از شوق آهي کشيد. چشمان اسکارلت برق زد. کاونتي ميت. پاپا مي گفت که آنجا مثل بهشت است. من مي توانم حدس بزنم که چه جور جايي است. هواي پاک بعدازظهر را از ميان پنجره ي باز به درون سينه کشيد و عطر گل هاي صحرايي در مشامش نشست، عطر دهکده هاي اطراف با گلزار بي پايانش.

اگر او هم مي توانست همراه من باشد ديگر همه چيز کامل بود. اگر او با من بود من دو برابر اين، لذت مي بردم، تازگي و طراوت را که باران به وجود آورده بود حس مي کرد. گفت: «فکر مي کنم دوباره مي خواهد باران بيايد.»

کولوم قول داد: «اگر هم بيايد زياد طول نمي کشد، بعد همه چيز تازه تر و لطيف تر از گذشته مي شود.»

به زودي از راتارني گذشتند و اسکارلت نتوانست چيز زيادي ببيند. ديواري که از گياهان پر گل تشکيل شده بود تمام شد و جاي آن ها را ديوار سخت خانه ها گرفت. اسکارلت به صورت هايي که از پنجره ها سرک مي کشيدند و با تعجب و کنجکاوي به آن ها مي نگريستند نگاه مي کرد. سعي داشت از نگاه سنگين چشم هايي که معلوم نبود از کجا ظاهر مي شوند خود را خلاص کند. آخرين خانه ها هم به پايان رسيد و دوباره ديوار پر گل ظاهر شد.

به زودي سرعت کالسکه کم شد، پيچ تند و کوتاهي در مقابلشان بود. اسکارلت سرش را بيرون آورد و نگاهي به جاده انداخت. «به کاو نتي ميت رسيديم، کولوم؟»

«به زودي مي رسيم.»

از کلبه کوچکي عبور کردند، که حتي به زور مي شد در آن راه رفت. اسکارلت از ديدن آن خوشحال شد و به دختر مو قرمز کوچکي که در آستانه ي در ايستاده بود لبخند زد و دست تکان داد. دختر کوچک هم در مقابل، خنديد. دندان هاي شيري جلوي دهانش ريخته بود و خنده ي مخصوص و جالبي داشت. جذابيت خاصي در لبخندش ديده مي شد. همه چيز آن کلبه کوچک، اسکارلت را جذب کرده بود، از سنگ ساخته شده بود و کاملاً سفيد به نظر مي رسيد و يک پنجره کوچک مربع داشت که قاب آن قرمز رنگ بود. درِ آن هم قرمز بود و دو قسمت داشت. قسمت بالا باز و قسمت پايين بسته بود. سر دخترک از قسمت بالا ديده مي شد. در آن اتاق نيمه تاريک، اسکارلت توانست آتش اجاق را ببيند. خانه، سقفي علفي داشت و هنگامي که به ديوارها مي رسيد به شکل دالبر در مي آمد. خانه درست شبيه آن خانه هايي بود که در افسانه هاي پريان از آن ياد مي شد. صورتش را به طرف کولوم برگرداند و لبخند زد. «اگر موهاي آن دختر طلايي بود من هر لحظه انتظار سه تا خرس را هم داشتم.» از حالت صورت کولوم معلوم بود که چيزي از حرف هاي او نفهميده است. «مو طلايي ها، ابله جان!» کولوم دوباره سرش را تکان داد. «اوه خداي من، اين از قصه هاي پري ها است، شما از اين قصه ها توي ايرلند نداريد؟»

کاتلين شروع به خخنديدن کرد.

کولوم هم خنديد. «اسکارلت عزيزم، من هيچ چيز درباره ي قصه ي پري ها يا خرس هاي تو نمي دانم. ولي اگر اين چيز هايي که ميگي همان قصه هاي جن و پري باشد، جاي درستي آمده اي. ايرلند پر از اين چيزهاي جالب است، پر از جن و پري.»

«کولوم، جدي باش.»

«جدي مي گويم عزيزم. تو اينجا پري ها را مي بيني، حتي ممکن است دردسر هم برايت درست کنند. البته خيلي از آن ها چندان مزاحم نيستند. آن ها کوتوله هايي هستند که مثل آن کفاش، همه دوستشان دارند.»

کالسکه ناگهان ايستاد. کولوم يرش را از پنجره بيرون کرد. وقتي دوباره سر جايش نشست ديگر لبخند نمي زد. به طرف اسکارلت خم شد و روپوش چرميِ پنجره را انداخت، و با حرکتي سريع شيشه را بالا برد. «بي حرکت بنشينيد و با کسي صحبت نکنيد، کاتلين. مواظبش باش.» به سرعت چکمه هايش را پوشيد.

اسکارلت پرسيد: «چي شده؟»

کاتلين گفت: «هيس.»

کولوم در را باز کرد و کلاهش را به دست گرفت از کالسکه پايين رفت و در را بست. صورتش مثل سنگ خارا سخت و خاکستري بود.

«کاتلين؟»

«هيس، اسکارلت موضوع جدي است، ساکت باش.»

صداهاي بلند و طنين داري به گوش مي رسيد که انعکاسش پرده ي چرمي کالسکه را مي لرزاند. حتي از پنجره بسته ي کالسکه هم اسکارلت صداي خشن مردي را مي شنيد که جايي در نزديکي آن ها ايستاده بود و ديده نمي شد. «تو، راننده! بجنب، حرکت کن. اينجا چيز تماشايي نيست که ايستادي و اين طور زل زدي. و تو! کشيش برگرد توي همان جعبه اي که بودي. برو پي کارت.»

کاتلين دست هايش را دور اسکارلت حلقه کرده بود. کالسکه به آرامي به حرکت درآمد و به طرف راست آن جاده ي باريک متمايل شد. بوته هاي گلدار خار به پنجره ي کالسکه برخورد مي کرد. کاتلين از کنار پنجره دور شد و خودش را دوباره به اسکارلت چسباند.

سر و صداي ديگري هم به گوش رسيد. هر دو ترسيده بودند. اسکارلت کاتلين را محکم گرفته بود. چه خبر بود؟

وقتي دوباره کالسکه به کلبه ي ديگري رسيد، از همان نوعي که اسکارلت در قصه ي مو طلايي ها مي شناخت اسکارلت ديگر طاقت نياورد، پرده ي چرمي را پس زد و پنجره را گشود. سربازي که اونيفورم سياه به تن داشت و نوارهاي طلايي روي آن ديده مي شد مشغول خارج کردن دو چهارپايه از خانه بود. در طرف چپ افسري سوار بر اسب کهر لاغري ايستاده بود و در طرف راست کولوم. کولوم داشت به آرامي با زن گرياني حرف مي زد. زن بچه اي در بغل داشت. شال سياهش روي شانه ها افتاده بود و گيسوان قرمز رنگش پريشان به نظر مي آمد، قسمتي از صورتش را پوشانده بود. اسکارلت مي توانست چشم هاي آبي بچه را ببيند. دختر کوچکي که مي توانست خواهر دوقلوي آن دختر مو قرمز در کلبه ي اول باشد به دامن مادرش آويخته بود. مادر و دختر هر دو پابرهنه بودند. گروهي از سربازان وسط جاده کنار سه پايه ي بزرگي که از تنه ي درخت ساخته شده بود ايستاده بودند. تنه ي چهارم از ريسماني که به نوک سه پايه بسته شده بود آويزان بود.

افسر فرياد زد: «بجنب، لکنتي.» کالسکه با سر و صدا تکاني خورد و با سرعت به درون علف ها رفت. اسکارلت ديد که کاتلين مي لرزد. حتماً اتفاق وحشتناکي دارد مي افتد. پيرزن بيچاره، مثل اين بود که دارد غش مي کند... يا دارد ديوانه مي شود. اميدوارم کولوم بتواند کمکش کند.

زن به زانو درآمد. خداي من، دارد از حال مي رود. الان بچه را مي اندازد. اسکارلت به طرف در يورش برد. کاتلين به او درآويخت. «کاتلين، بگذار.»

«ساکت، تو را به خدا ساکت باش.» حس نااميد کننده اي در صداي کاتلين بود که فوراً او را متوق کرد.

اصلاً اينجا چه خبر است؟ اسکارلت آنچه را که با چشم خود مي ديد باور نمي کرد. مادر، گريان و مستأصل دست کولوم را گرفته و مي بوسيد و کولوم بالاي سر او صليب مي کشيد. بعد دستش را گرفت و بلندش کرد. سر کودک و دختربچه را نوازش کرد و بعد دو دستش را بر شانه مادر گذاشت و او را از کلبه اش دور کرد. کالسکه آهسته آهسته حرکت خود را آغاز کرد و باز صداي گريه و زاري کلافه کننده اي پشت سر آن ها به گوش رسيد. کالسکه آرام از علفزار بيرون آمد و در جاده قرار گرفت و قبل از اينکه کاتلين بتواند جلوي او را بگيرد اسکارلت داد زد: «راننده، نگهدار!» آن ها داشتند کولوم را همان جا مي گذاشتند و اسکارلت نمي توانست اجازه چنين کاري را بدهد.

کاتلين التماس مي کرد. «نه! اسکارلت، نه.» ولي اسکارلت حتي قبل از اينکه کالسکه کاملاً متوقف شود در را باز کرده بود. اسکارلت خود را بيرون انداخت و به طرف کولوم دويد. لباس آخرين مدش در خاک و گل کشيده مي شد. منظره اي که در مقابلش قرار داشت و سر و صدايي را که مي شنيد او را متوقف کرد، ناگهان از وحشت فريادي برآورد. تنه ي درخت بزرگي که با طناب به سه پايه بسته شده بود، با صداي بلندي به خانه برخورد کرد و ديوار با گرد و خاک زيادي فرو ريخت، پنجره ها شکست و قطعات خرد شده ي شيشه به اطراف پاشيده شد. قاب قرمز رنگ پنجره افتاد و سنگ هاي سفيد روي هم درغلتيد و در دو قسمتي قرمز از جا درآمد. صداي فرو ريختن خانه، صدايي ترسناک بود، انگار خانه جان داشت و مثل يک موجود زنده فرياد مي کشيد.

بعد براي لحظه اي سکوت همه جا را فرا گرفت. و باز صدايي ديگر ـ صداي شکستن و فرو ريختن ـ آن گاه چيزي مانند دود. اسکارلت مشعل ها را در دست سربازان ديد. شعله هاي آتش يکباره سقف پوشالي خانه را دربرگرفت. از دهان اسکارلت ناله اي از وحشت و ناراحتي بيرون آمد. به ياد ارتش شرمن افتاد که چطور دوازده بلوط و دانمورلاتدينگ را آتش زدند. کولوم کجا بود؟ اوه خداي من، چه بر سر او آمده؟ قامت سياه پوش کولوم از ميان دود بيرون آمد و خطاب به اسکارلت فرياد زد: «از اينجا برو، برگرد توي کالسکه.»

و قبل از اينکه بتواند بر وحشتي که سراپايش را گرفته بود مسلط شود، کولوم خود را به او رساند و بازوي او را گرفت. «با من بيا! اسکارلت، عزيزم نترس. وحشت نکن.» عجله داشت ولي سعي مي کرد بر خودش مسلط شود. «الان ديگر بايد برويم خانه.»

کالسکه با آخرين سرعتي که اسب ها توان داشتند پيچ جاده را طي کرد. به اين طرف و آن طرف مي خورد. از يک طرف به پنجره و از طرف ديگر به کاتلين، ولي توجهي نمي کرد، هنوز از آن منظره ي وحشتناک عذاب مي کشيد. تنها وقتي که سرعت کالسکه کم شد و حرکت عادي گرفت، توانست نفس راحتي بکشد. پرسيد: «آنجا چه خبر بود؟»

کاتلين به تندي جواب داد: «هيچي، زن بيچاره را از خانه اش بيرون کردند، کولوم هم داشت دلداريش مي داد. تو نمي بايد خودت را آن طور مي انداختي وسط، ممکن بود براي ما دردسر درست بشود.»

کولوم گفت: «آرام باش، کاتلين، نبايد اين جوري اسکارلت را سرزنش کني. او از مسائل ما خبر ندارد او که اهل ايرلند نيست، اهل آمريکاست.»

اسکارلت مي خواست بگويد که خيلي خوب هم مي داند، بدتر از اين ها را ديده است ولي جلوي زبانش را گرفت و چيزي نگفت. بيشتر مي خواست بفهمد چه اتفاقي افتاده ماجرا از چه قرار بوده است. پرسيد: «چرا زن بيچاره را از خانه اش آواره کردند؟»

کولوم توضيح داد: «بيچاره ها پول اجاره را نداشتند. و بدتر از همه اين بود که وقتي سربازها آمده بودند، شوهرش سعي کرده بود جلوي آن ها را بگيرد. يک سرباز را کتک زد و آن ها هم بردنش زندان. زن بيچاره با دو تا بچه کوچک تنها ماند و ناراحت و دلواپس شوهرش.»

«چه غم انگيز. چقدر قابل ترحم به نظر مي آمد. حالا چه کار مي کند، کولوم؟»

«خواهرش در کنار همين جاده يک کلبه دارد. من فرستادمش آنجا.»

اسکارلت کمي آرام گرفت. چه منظره ي رقت آوري. زن بيچاره کاملاً از پا درآمده بود. به هر حال شايد کمي آرام شده باشد. خواهرش بايد همان کسي باشد که توي کلبه ي موطلايي ها زندگي مي کند. پس زياد از آنجا دور نبود. و بالاخره مردم هم کمک مي کردند، او بتواند اجاره را بپردازد و شايد کسي هم پيدا مي شد، مثلاً يک صاحب بار، که جايي به او بدهد. ولي اينکه شوهرش سربازي را کتک زده بود گناهي نابخشودني به حساب مي آمد. حتماً خودش مي دانسته که به زندانش خواهند برد. قبل از اينکه چنين کار احمقانه اي از او سر بزند بايد فکر زن و بچه ي خود را مي کرد.

«اما چرا خانه را خراب کردند؟»

«براي اينکه مستأجر، ديگر نتواند و برگردد و در آن زندگي کند.»

اسکارلت اولين چيزي را که به فکرش رسيد بر زبان آورد. «چه کار احمقانه اي. صاحبش مي توانست به کس ديگري اجاره بدهد.»

کولوم خسته به نظر مي رسيد. «ديگر نمي خواهد اجاره بدهد. آن تکه زمين برايش منفعتي ندارد، او تشکيلاتي براي خودش دارد. گوسفند و گاو پرورش مي دهد و روانه ي بازار مي کند. ديگر به کشاورزي علاقه اي ندارد اجاره ها را بالا مي برد تا کسي نتواند بپردازد، و به اين بهانه زمين ها را پس مي گيرد. شوهر آن زن بدبخت مي دانست که بالاخره يک روزي نوبت او هم مي شود. همه مي دانستند. مي توانستند هر چي داشتند و نداشتند بفروشند و اجاره را بدهند. ولي فايده اي نداشت. باز هم اجاره ها بالا مي رفت، آخرش که چي؟ مرد بيچاره در همان چند ماهي که انتظار اين روز را مي کشيد با خودش فکر مي کرد و هر روز عصباني تر مي شد، تا بالاخره تصميم گرفت کار را با مشت هاي خودش يکسره بکند و براي زن بيچاره چيزي جز اشک و زاري نداشت، چون شکست شوهرش را مي ديد. آن موجود بدبخت با بچه اي که توي بغلش بود سعي مي کرد خودش را ميان سربازان و کلبه ي شوهرش قرار بدهد. و شوهر بدبخت براي اينکه مردانگي خودش را ثابت کند مجبور شد از مشت هايش استفاده کند.»

اسکارلت نمي توانست چيزي بگوسد. درباره ي آنچه که اتفاق افتاده بود چيزي به نظرش نمي رسيد. چه کار پستي. يانکي ها بدتر بودند، ولي در جنگ، نه در صلح. نه به اين خاطر که يک گله گاو علف بيشتري داشته باشند. زن بيچاره، اين اتفاق مي توانست حتي براي مورين هم پيش بيايد، وقتي جکي شيرخواره بود.

«مطمئني به خانه ي خواهرش مي رود؟»

«قبول کرد که برود. مي داني که اين مردم هيچ وقت دوست ندارند به يک کشيش دروغ بگويند.»

«آنجا راحت است، نه؟»

کولوم خنديد. «نگران نباش اسکارلت عزيزم. طوريش نمي شود.»

کاتلين با صداي غم انگيزي گفت: «تا وقتي که همين بلا سر خواهرش هم بيايد.»

باران شروع شد و بعد آب از درز پنجره ها به درون آمد و مقداري هم روي کاتلين ريخت. گفت: «اون دستمالت را بده به من کولوم.» بعد با خنده ادامه داد «تا اين سوراخ را ببندم. آن وقت مي تواني دعا کني آفتاب شود. از کشيش بودن خودت بالاخره بايد استفاده کني.»

چطور مي تواند بعد از اين حادثه ي غم انگيز اين طور خوشحال و بي خيال باشد؟ خدايا کولوم هم داشت با او مي خنديد.

کالسکه تند و تندتر مي رفت. راننده حتماً بايد ديوانه شده باشد، هيچ کس نمي تواند در چنين باراني اين همه تند برود، راه هم خيلي باريک است و پر از دست انداز. ممکن بود هزار تکه شوند.

«فکر نمي کني اسکارلت عزيزم که اين اسب هاي بي نظير جيم ديلي،ذوق زده شده باشند؟ آن ها فکر مي کنند توي مسابقه شرکت کرده اند و من مطمئنم از اين مسابقه ها فقط توي کاونتي ميت برگزار مي شود. مسلماً ديگر داريم به خانه مي رسيم. بهتر است راجع به مردم کوچولويي صحبت کنم که تو قرار است با آن ها آشنا بشوي. کوتوله ها، بالاخره تو بايد بداني با کي آشنا مي شوي.»

ناگهان خورشيد از پس ابرها خارج شد و آفتاب تابيد. از قطرات آب که روي شيشه مانده بود رنگين کمان درست شد. چيز غريبي بود، دائماً آفتاب و باران، پشت سر هم در عرض يک دقيقه، آفتاب و دوباره باران.

اسکارلت رويش را از رنگين کمان برگرداند و به کولوم نگريست.

«در جشن ساوانا چند تا از آن ها را ديدي، همه از ديدن آن ها خوشحال شدند چون اصلاً کوتوله اي در آمريکا پيدا نمي شود. خشم آن ها وحشتناک است و در ميان ايرلندي ها به گرفتن انتقام مشهورند. در ايرلند آن ها با داستان هاي پريان آميخته شده اند. همه به آن ها احترام مي گذارند. کسي را اذيت نمي کنند و کسي هم آن ها را اذيت نمي کند. مي گردند جايي را پيدا مي کنند و مشغول پنبه دوزي مي شوند، اما نه دسته جمعي، هر کدامشان جايي مخصوص خودشان دارند، کوتوله ها منزوي و گوشه نشين هستند، هر کدام از آن ها به تنهايي کار مي کنند. اگر به قصه هاي اين کوتوله ها به قدر کافي گوش بدهي آن وقت باورت مي شود که آن ها در سراسر ايرلند وجود دارند و توي هر رودخانه يا روي هر سنگي مي تواني آن ها را ببيني. از صداي تپ ـ تپ ـ تپ چکش او مي فهمي که آنجاست، چکش آن ها روي پاشنه ي کفش فرود مي آيد و حضورشان را اعلام مي کند، و اگر بتواني مثل کرم درخت آهسته و بدون صدا بخزي، حتماً او را غافلگير مي کني و مي گيري. بعضي ها مي گويند آن ها را بايد از قوزک پا يا از بازو محکم گرفت وگرنه فرار مي کنند. ولي اغلب مي گويند براي گرفتن آن ها کافي است که بهشان خيره بشوي.

«وقتي گرفتي. التماس مي کنند که اجازه بدهي بروند. ولي تو بايد امتناع کني. بهت قول مي دهد که آرزوهايت را برآورده مي کند، ولي حرفش را نبايد باور کني چون دروغ زياد مي گويد، ممکن است گريه و زاري کند و سر و صدا راه بياندازد و نفرين کند ولي مطمئن باش که نمي تواند صدمه اي به تو بزند و بالاخره سعي مي کند با پيشنهاد يک گنج گران بها آزاديش را بخرد، گنجي که در همان اطراف قايم کرده.»

«واقعاً هم يک گنج گران بهاست، يک کوزه ي پر از طلا، اول که مي بيني فکر مي کني آنقدرها هم زياد نيست ولي اين کوزه جادويي است و تمامي ندارد و هر چقدر بخواهي بهت طلا مي دهد.

همه اين ها را بهت مي دهد تا آزادي خودش را به دست بياورد، دلش مي خواهد هميشه تنها باشد و از دوست و رفيق و هم صحبت خوشش نمي آيد. او حاض است به هر قيمت که شده تنهايي خودش را دوباره به دست بياورد چون تنهايي در طبيعتش است. ولي خدعه و نيرنگ زياد هم جزو طبيعتش هست. هميشه سعي مي کند توجه تو را به جاي ديگري جلب کند. اگر دستت شل بشود و نگاهت را از او برداري مطمئن باش در يک چشم به هم زدن رفته و آن گنج گران بها هم فوراً ناپديد مي شود.»

اسکارلت گفت: «وقتي بخواهم چنين گنجي را به دست بياورم مطمئن باش برايم سخت نيست که بگيرمش و توي چشم هايش زُل بزنم. اين قصه که هيچ احساسي در من به وجود نمي آورد، چيز جالبي ندراد.»

کولوم خنديد. «آخر عزيزم تو خودت هم اهل کار و کاسبي هستي و از اين جور زرنگي هايي که مخصوص کوتوله هاست داري. تو هم مثل آن ها روي خواسته هاي خودت حساب مي کني و بنابراين برايت تعجب آور نيست که کسي از اين جور زرنگي ها داشته باشد. اگر از کوچه اي بگذري و تپ تپ چکش آن ها را بشنوي مسلماً توجه نمي کني.»

«چرا، اگر چنين قصه اي را باور مي کردم حتماً به دنبالش مي رفتم.»

«خوب پس ديدي. چون باور نمي کني نمي ايستي و به اين صدا گوش نمي دهي.»

«خداي من، کولوم! من نمي دانم منظورت چيست. داري من را ملامت مي کني که به دنبال چيزي که اصلاً وجود ندارد نمي گردم.» اسکارلت داشت عصباني مي شد. بازي با کلمات و بازي با ذهن کار ظريفي بود و آن ها درواقع قصد خاصي را دنبال نمي کردند.

اسکارلت توجه نداشت که کولوم با تعريف چنين قصه هايي قصد داردذهن او را از سرنوشت آن زن بي پناه دور کند. کاتلين پرسيد:«چيزي راجع به مولي به اسکارلت گفتي؟مي خواهم بگويم او حق دارد بداند.» اسکارلت کوتوله ها را فراموش کرد.با شايعات و اراجيف آشنا بود و طعم آن را مي دانست،با کنجکاوي پرسيد:«مولي؟مولي کيه؟» کولوم گفت:«او اولين اوهارايي است که تو در آدامزتاون ملاقات مي کني.خواهر من و کاتلين.» کاتلين اضافه کرد:«ناخواهري .نصف خواهر،ومن فکرمي کنم آم نصفي خيلي زياد است.» اسکارلت جرأت کرد که بگويد:«خوب،بعد؟بگو.» تعريف کردن،ماجراي مولي وقتي تمام شدکه سفر آنها هم به پايان رسيد. اسکارلت نفهميد که زمان چطور گذشت.او به ماجراي خانواده و خويشان خود گوش مي کرد. اسکارلت دانست که کاتلين و کولوم هم بايکديگر ناتني بودند. پدرآنها،پاتريک_که يکي از برادران بزرگتر از جرالد اوهارا بود_سه بار ازدواج کرده بود.بچه هايي که از زن اولش داشت يکي جيمي بود که به ساوانا مهاجرت کرده بود و ديگري همين مولي بود.کولوم مي گفت که مولي وقتي جوان بود.شايد به سن کاتلين،بسيار زيبا بود. بعد از اينکه زن اولش مرد،پاتريک دوباره ازدواج کرد.با مادر کولوم.بعد از مرگ او،مادر کاتلين را گرفت.استفن هم از همان زن به دنيا آمد. اسکارلت ده عموزاده در آدامزتاون داشت.بعضي از آنها بچه و حتي نوه داشتند.پاتريک که خدا رحمتش کند،وقتي يازدهم نوامبر بيايد،پانزده سال مي شد که مرده بود.علاوه بر عموزاده ها،عمو دانيل هم بود که هنوز در قيد حيات بود،با بچه ها و نوه هايش و از آنها مت و جرالد به ساوانا رفته بودند ولي بقيه هنوز در ايرلند مي زيستند. اسکارلت با نگراني گفت:«من هرگز هيچ کدامشان را نديده ام.و هيچي دربار? آنها نمي دانم.»آنچه را مي دانست از اوهاراهايي شنيده بود که در ساوانا مي زيستند. کاتلين گفت:«کولوم آرام آرام برايت مي گويد.در خان? مولي اوهارايي وجود ندارد،خدا خيرش بده،او حتي اسم خودش را فراموش کرده.» کولوم هم باهمان زخم زبان کاتلين،دربار? مولي صحبت کرد.او با مردي ازدواج کرده بود به نام رابرت داناهيو( Robert Donahue)،مردي گرم و خوش صحبت که املاک فراواني داشت،صد و چند جريب.از آن دسته آدم هايي بود که ايرلندي ها او را«کشاورز قدرتمند»مي ناميدند.مولي قبل از اينکه زن او بشود در منزل او به عنوان آشپز کار مي کرد.وقتي همسر اول داناهيو مُرد،بعد از خاتمه دوران عزاداري،مولي به همسري او در آمد و نامادري چهار فرزند شد.داناهيو از ازدواج دومش صاحب پنج فرزند شد_مولي وقتي با شوهرش ازدواج کرد تقريباً سه ماهه حامله بود_و اکنون هم? آنها به ثمر رسيده بودند و هر کدام در خان? خود زندگي ميکردند. کولوم با بي تفاوتي گفت که مولي هرگز اعتمادو ارتباط خود را با خويشاوندانش حفظ نکرد و کاتلين هم خُرخُر مي کرد و بد وبيراه مي گفت،اين شايد بيشتر به خاطر آن بود که شوهر مولي صاحب ملکي بود که آنها در اجار? خود داشتند. رابرت داناهيو علاوه بر املاکي که داشت،املاک مالکين ديگر را نيز اجاره ميکرد و به کشت آنها مي پرداخت،واز آن همه زمين فقط تک? کوچکي را در اختيار اوهاراها قرار داده بود. کولوم از فرزندان داناهيو و نام و سن آنها سخن مي گفت ولي اسکارلت حوصله اي براي به خاطر سپردن آن اسامي خنده آور نداشت.هرچه را مي شنيد از اين گوش مي گرفت و از آن گوش در مي کرد.فقط وقتي توجهش جلب شد که کولوم داستان مادر بزرگش را آغاز کرد. «کاتي اسکارلت پير هنوز در خانه اي زندگي ميکرد که شوهرش وقتي در سال 1789 با او ازدواج کرد برايش ساخت.هيچ چيز نتوانست اورا وادار به ترک آن کند.پدر من و کاتلين اولين بار در سال 1815 ازدواج کرد و عروسش را آورد که با هم در آن خان? شلوغ زندگي کنند.وقتي اولين بچ? او متولد شد در نزدکي همان خانه اتاقي بزرگي ساخت و بستر گرم و نرمي براي استرحت مادرش کنار اجاق درست کرد.ولي پير زن آن اتاق را نپذيرفت و ترجيح داد در همان خان? قديمي بماند.حالا،شون با او زندگي مي کند و دخترها_مثل کاتلين_به کارهايش مي رسند.» کاتلين اضافه کرد:«در موارد بخصوصي،يعني موارد لازم،مادربزرگ زحمتي ندارد.کارهاي ديگر که هم توي همه خانه ها هست،جارو کردن،گردگيري وبلاس شستن،ولي شون اگر يه خرده خاک روي زمين ببيند سو و صدا راه مي اندازد.در واقع دردسرها را او راه مي اندازد.مثلاً هنوز سردکمه هاي پيراهن تازه اش را ندوخته ام که مي آيد و با اصرار مي خواهد آن را بپوشد.شون برادر مولي است و با ما ناتني است.هنوز به طور کامل مرد نشده مثل تيموتي،اگر چه بيست سال يا يه خرده بيشتر از او بزرگ تر است.» ذهن اسکارلت دنبال تيموتي گشت .جرأت نکرد بپرسد که تيموتي کيست.مي ترسيد او هم به آن همه آدم که قبلاً اسامي اشان را شنيده بود اضافه شود. به هر صورت وقتي براي اين سوال هم نبود.کولوم پنجر? کالسکه را باز کرد و خطاب به راننده فرياد زد:«يواش تر برو جيم،لطفاً.خودم هم مي آيم و به ات کمک مي کنم تا اثاثيه را پايين بگذاريم.همان جلو مي پيچيم توي کوچه.من راه را نشانت مي دهم.» کاتلين آستين کولوم را گرفت.«اوه کولوم من هم ميخواهم پياده شوم.مي خواهم بقيه راه را خودم بروم.ديگر نمي توانم صبر کنم .فکر نمي کنم اسکارلت از اينکه تنها بماند ،ناراحت بشود،ناراحت مي شوي اسکارلت ؟» به اسکارلت لبخند زد،اميدوار بود اسکارلت موافقت کند. اسکارلت دلش نمي خواست با آن سرو وضع،بدون پاک کردن گرد و خاک از صورت و از چکمه ها وارد خانه شود و زيباي اوهارايي خود را به خطر اندازد.آن وقت بعد از ورود کمي آب از قدح نقره اي و مقداري پودر روي صورت و مقداري سرخاب روي لب،حالش را جا مي آورد. 50 کوچه اي که به خان? مولي منتهي مي شد از وسط يک باغ کوچک سيب مي گذشت.شکوفه هاي سفيد در پهن? آسمان آبي مي درخشيدند.در حاشي? خان? مکعب شکل،گل هاي پامچال کاشته شده بود.همه چيز شسته رفته و تر وتميز به نظر مي رسيد. داخل خانه هم همين طور بود.مبل هاي سرسرا با روکشي که از موي دم اسب بافته شده بود،محکم و استوار به نظر مي آمدند.هم? ميز ها روميزي حاشيه دار پارچه اي داشتند،اجاق از تميزي برق مي زد. مولي خودش از نظر رفتار و لباس بي عيب و نقص مي نمود.لباسي که از پارچ? قرمز سير به تن داشت دوازده دکم? نقره اي مي خورد،که همه برق مي زدند. موهاي سياهش را با تور سفيدي زينت داده بود.ابتدا گون? راست و سپس گون? چپش را پيش آورد و کولوم او را بوسيد.و وقتي اسکارلت معرفي شد.«هزاران خوشامد»به اوهاراي تازه وارد گفت. او حتي نمي دانست که من دارم مي آيم. اسکارلت کاملاً تحت تأثير زيبايي بدون ترديد مولي قرار گرفته بود.پوست لطيف چون مخمل او شايد لطيف ترين پوستي بود که اسکارلت تاکنون ديده بود و چشمان درخشند? ابي رنگش از هرنوع تيرگي فارغ بود.پاهايي صاف و بيني ظريف و کشيده داشت. اسکارلت از ارزيابي خود فوراً نتيجه گرفت.کولوم بايد اشتباه کرده باشد،مولي حتي به سختي پنجاه ساله به نظر مي آيد.«خيلي از ديدنت خوشحالم مولي وبيشتر از اين خوشحالم که با کلمات محبت آميز مرا توي اين خان? قشنگ پذيرفتي.» اسکارلت به هيجان آمد.همه چيز تميز و درست و کامل بود ولي سرسرا از کوچک ترين اتاق خواب او در خان? خيابان پيچ تري بزرگ تر نمود. روز بعد،وقتي کولوم را ديد زبان به شکايت گشود.«اوه،کولوم،چطور توانستي مرا تنها بگذاري و بروي.رابرت آدم خيلي نفرت انگيزي است،تو را به خدا ببين،همش از گاوهايش حرف مي زند،و اينکه هر کدامشان در روز چقد شير مي دهند.قبل از اينکه غذا تمام بشود،احساس کردم که مي خواهم صداي گاو از خودم در بياورم.ضيافت،بيش از پنجاه و هشت دفعه به من تذکر دادند که شام نيست،ضيافت است،من هم بايد بگويم ضيافت،به جاي شام.اصلاً چه فرقي مي کند.» «درايرلند،انگليسي ها به شام مي گويند ضيافت،اما ايرلندي ها همان کلم? شام را به کار مي برند» «اما آنها که انگليسي نيستند.» «و آرزويش را دارند.دلشان مي خواست کاش انگليسي بودند.روبرت يک دفعه وقتي به بيگ هاوس( big house)رفت تا نمايند? ارل(Earl)را ببيند و اجاره را پرداخت کند،يک گيلاس ويسکي مهمانش کردند.» «شوخي مي کني.کولوم.» «درست است که مي خندم،اسکارلت عزيزم،ولي شوخي نمي کنم.البته اين مسئله زياد مهم نيست.مهم اين است که جاي تو راحت باشد.جاي خواب راحتي داري؟» «فکر ميکنم دارم.آنقدر خسته بودم که مي توانستم روي يک تشک پوشالي هم بخوابم.بايد بگويم راه رفتن برايم خوب است.ديروز خيلي سواري کرديم.تا خان? مادر بزرگ خيلي راه است؟» «از اين بورين( boreen کلم? انگليسي_ايرلندي به معناي کوچه (م))اگر برويم،ربع مايل،نه بيشتر.» «بورين.تو واقعاً چه اسامي قشنگي به کار مي بري.ما مي گوييم کوچه،به اين راه باريک و بلند کوچه مي گوييم.من تا حالا از اين گل هاي پامچال نداشتم.سعي مي کنم توي تارا بکارم به جاي نرده.چقد طول مي کشد،آنها اين اندازه بشوند؟» «بستگي به اين داره که نوع بوته هايي که به کار مي بري چي باشد.در کليتون کاونتي چه بوته هايي عمل مي آيد؟درخت هاي کوتاه قد هم داريد؟» اطلاعات کولوم به عنوان يک کشيش از گلکاري حيرت انگيز بودهمان طور که توضيح مي داد، اسکارلت از اين همه اطلاع تعجب کرده بود.اما مجبور بود دربار? مسافت ها چيز هاي زيادي ياد بگيرد.آن راه باريک پر پيچ و خم خيلي بيشتر از ربع مايل بود. ناگهان خود را در قطعه زمين صافي يافتند.مقابل آنها يک کلب? گلي وجود داشت،با ديوارهاي سفيد شده و پنجره هاي آبي.از دودکش کلبه خطي خاکستري به دل آسمان آبي فرو مي شد.يکي از پنجره ها باز بود و يک گرب? تنبل کنار آن چرت مي زد. «چقدر قشنگ است،کولوم!چطور مردم خانه هايشان را اينطور سفيد نگه مي دارند؟اينجا هميشه اينقدر باران مي آيد؟.»تمام شب سه بار باران باريده بود،اسکارلت اين را مي دانست،چون باران وقتي باريده بود که او هنوز به خواب نرفته بود.گل آلود بودن کوچه او را بيشتر از هر چيز ناراحت مي کرد. کولوم خنديد و گفت:«البته باران کمي مزاحمت ايجاد مي کند،ولي به واقع در وقت خوبي داري به ملاقات مادر بزرگ مي روي،مادر سال دو بار،يکي در ايام کريسمس و يکي در ايستر( .Easter عيد رستاخيز مسيح (م))خانه ها را تر وتميز مي کنيم،گچ مي ماليم و رنگ مي زنيم داخل و خارج خانه را.مي رويم مادر بزرگ را ببينيم،اگر الآن در حال چرت زدن نباشد.» اسکارلت اعتراف کرد:«کمي عصبي ام.»واقعيتش اين بود که او از اينکه به ملاقات يک آدم صد ساله مي رفت کمي ناراحت بود.نمي دانست يک زن صد ساله چگونه است.اگر ديدن مادر بزرگ حالش رابه هم بزند،آن وقت چه؟در آن صورت چه خواهد کرد؟ کولوم گفت:«زياد نمي مانيم.»مثل اين بود که فکر اسکارلت را خوانده بود.بعد ادامه داد:«کاتلين با يک فنجان چاي منتظر ماست.» اسکارلت دنبال او روان شد و مقابل در رسيد .قسمت بالاي درِ آبي رنگ کلبه باز بود.ولي اسکارلت به جز سايه ها چيز ديگري در آن نمي ديد.بوي عجيبي مي آمد.بوي خاک،مخلوط با بوي ترشي.مشام اسکارلت آزرده شد.آيا آنهايي که خيلي پير مي شوند،اين بو را مي دهند؟ «بوي ذغال تو را ناراحت مي کند اسکارلت عزيزم؟تو الآن داري بوي واقعي ايرلند را استشمام مي کني.ذغال سنگ هاي مولي خيلي خوب است ولي انگليسي است.بوي وطن از اين چوب هاي پوسيده بلند مي شد.مورين چند دفعه به من گفت که خواب آتش اجاق کلبه را ديده و با اشتياق زياد براي ديدن دوبار? ايرلند از خواب بيدار شده.فکر مي کنم وقتي خواستيم به ساوانا برگرديم چند تکه از اين چوب ها برايش ببرم.» اسکارلت دوباره آن رايحه را استشمام کرد .چه بوي مسخره اي،مثل دود ولي نه زياد هم مثل دود واقعي.به دنبال کولوم از درِکوتاه عبود کرد و وارد کلبه شد.چند بار چشمش را به هم زد،براي اينکه به تاريکي عادت کند. «بالاخره آمدي کولوم اوهارا؟مي خواهم بدانم وقتي برايدي( Bridie)قول هديه هاي دختر جرالد را به من داده،تو مولي را با خودت آوردي؟»صدايش نازک و گرفته و خشن بود ولي ضعف و شکستي در آن ديده نمي شد.خيال اسکارلت راحت شد.اين مادر پاپا بود که بارها در موردش سخن گفته بود.کولوم را کنار زد و به طرف پيرزني رفت که روي صندلي چوبي دسته داري،کنار آتش نشسته بود. «من دختر جرالد هستم،مادربزگ.او اسم شما را روي من گذاشته.کاتي اسکارلت.» کاتي اسکارلت اصلي کوچک و قهوه اي بود،پوست تيره اش نشان از يک قرن رنج و زحمت در آفتاب و باران مي داد.صورتش گردبود،مثل يک سيب.و پژمرده مثل همان سيب که مدت زيادي مانده باشد.اما چشمان بي فروغ و آبي رنگش نافذ و تأثير گذار بود.شال کلفت آبي رنگي روي شانه هايش انداخته بود و دنباله اش روي سينه قرار داشت.کلاه بافتني قرمز زنگي روي موهاي سفيد رنگش ديده مي شد.«بگذار به تو نگاه کنم دختر.»دست چرم مانندش زير چان? اسکارلت قرار گرفت و صورتش را بالا برد. «قسم به همه مقدّسات،راست گفته بود.چشم هاي تو مثل چشم هاي گربه سبز است.»و به سرعت به خودش صليب کشيد.«اين چشم ها از کجا آمده اند؟دلم مي خواهد بدانم.فکر کردم وقتي جرالد داستان چشم هاي تورا برايم مي نوشت مست بود.به من بگو،مادر عزيزت يک ساحره بود؟» اسکارلت خنديد.«او مثل يک فرشته مقدس و بي گناه بود،مادر بزرگ.» «اين جور است؟و با جرالد من ازدواج کرد؟خيلي عجيب است،ياشايد رنج و محنت آن ازدواج از او يک فرشته ساخت،به من بگو آيا او تا آخر عمرش خدا رحمتش کند،همان طور ناآرام و ستيزه جو بود؟» «متأسفم،بله،مادربزرگ.» انگشت هاي چرمي اسکارلت را به عقب هل داد.«متأسفي؟من خوشحالم. دعا مي کردم آمريکا او را عوض نکند.کولوم از طرف من يک شمع براي سپاسگذاري توي کليسا روشن کن.» «چشم مادربزرگ.» آن چشم هاي پير دوباره اسکارلت را برانداز کرد. «کاملاً سالم به نظر مي رسي،کاتي اسکارلت.من تو را مي بخشم.»و بعد خنديد.اول چشم هايش خنديد و آن لب هاي چروکيده به لبخندي آرام باز شد. روي لثه هاي قرمز رنگ دنداني ديده نمي شد.«دستور مي دهم شمع ديگري روشن کنند به خاطر اينکه دعايم مستجاب شد و قبل از مرگم تورا ديدم.» چشم اسکارلت پر از اشک شد.«متشکرم مادربزرگ.» کاتي اسکارلت پير گفت:«اصلاً،اصلاً.اورا از اينجا ببر کولوم.وقت استراحت من است.»چشمانش را بست و سرش پايين افتاد وچانه اش روي شال پشمي قرار گرفت. کولوم به شان? اسکارلت زد.«بيا برويم.» کاتلين از درِ قرمز رنگ کلبه اي که در آن نزديکي بود بيرون دويد و در حالي که غُرغُر مي کرد،مرغ ها را به حياط راند.ناگهان اسکارلت را ديد و با شادي فرياد زد:«به خانه خش آمدي اسکارلت .چاي تو قوري حاضر است.نان ميوه اي هم هست،مي دانم که خوشت مي آيد.» اسکارلت از اينکه مي ديد کاتلين عوض شده،خوشحال شد.کاتلين دوباره همان روحي? شاد خود را به دست آورده بود و خيلي سرحال به نظر مي رسيد. اسکارلت فکر کرد لباسي که کاتلين پوشيده حتماً در آن نواحي مُد روز است. دامن بالاي قوزک روي يک زير دامني به رنگ آبي و زرد .دامنش را بالا کشيده و آن را زير پيش بند جمع کرده بود.زير دامني روشنش کاملاً ديده مي شده. اسکارلت با خود فکر کرد که چرا زير دامني دو رنگ نخريده است.اما تعجب مي کرد که کاتلين چرا با داشتن آن همه جوراب پابرهنه بود؟قبلاً فکر کرده بود از کاتلين بخواهد که بيايد و در خان? مولي بماند.اگر چه کاتلين احساس خوبي دربار? خواهر ناتني اش نداشت ولي ده روز که چيزي نبود.فقط تا وقتي اسکارلت در ايرلند مي ماند.واقعاً به کاتلين احتياج داشت.مولي مستخدمي داشت که به کار هاي منزل مي رسيد و به خانم خود کمک مي کرد،اما از آرايش مو اطلاعي نداشت.اسکارلت مي دانست که اين کاتلين که به خودش مطمئن بود و روحيه شادي داشت کسي نبود که فوراً دستور او را اطاعت کند و به خواسته اش تن در دهد.او حتي اشتياقي براي آمدن و کمک از خود نشان نمي داد و اسکارلت مجبور بود با گيسو بند زشتي،موهايش را جمع کند يا با يک روسري سرو ته قضيه را هم بياورد.آهي کشيد و به درون خانه رفت. خانه،کوچک بود،ولي از کلب? مادر بزرگ وسيع تر مي نمود.اما هنوز هم براي زندگي يک خانواده،کوچک به نظر مي رسيد،کجا مي خوابند؟درِکلبه مستقيماً به آشپزخانه باز مي شد.اتاق دو برابر آشپز خانه بود ولي هنوز به انداز? نصف کوچک ترين اتاق خان? او درآتلانتا نمي شد.جالب ترين چيزي که در اتاق به چشم مي خورد،اجاق سنگي بود که در وسط ديوار طرف راست ساخته شده بود.پلکان باريک و خطرناکي اتاق را به پشت بام وصل ميکرد.در طرف چپ اجاق دري قرار داشت که به اتاق ديگر مي رفت. کاتلين گفت:«بشين کتار آتش.»مقداري از چوب هاي پوسيده در اجاق مي سوخت.اجاقي هم مثل اين در آشپزخانه بود.آشپزخانه تازه جارو شده بود و از تميزس برق ميزد.بوي صابون و بوي اجاق در هم آميخته شده بود.اسکارلت با خود فکر کرد که خوانواده اش واقعاً فقير هستند.اصلاً چرا کاتلين آرزو داشت به اين زندگي برگردد؟حتي براي بازگشت به اين زندگي فقيرانه گريه مي کرد.به زور لبخندي به لب آورد و روي صندلي طرح ويندسور( Windsor) که کاتلين کنار آتش قرار داده بود،نشست. در چند ساعت بعدي اسکارلت دريافت که چرا کاتلين زندگي راحت را در ساوانا نامناسب تشخيص داده بود واين کلب? سفيد را در کاونتي ميت رها نمي کرد.اوهارا ها در ساوانا براي خود يک جزير? شادي ساخته بودند که فقط خودشان ساکن آن بودند و نوع زندگي ايرلندي را در آنجا تقليد مي کردند.اما زندگي ايرلندي کاتلين ، واقعي بود. از قسمت فوقاني درِ ورودي دائماً چهره هاي تازه و صداهاي جديد ظاهر مي شدند و همه مي گفتند:«حدا به هم? شما توفيق بدهد.»و دعوت ها همچنان تکرار مي شد:«بفرما،بشين کنار آتش.»بعد صاحب صداها داخل مي شدند.زنان،دختران،بچه ها،پسرها،مردها و بچه هاي شير خوار مي آمدند،دو تا دوتا و سه تا سه تا و مي نشستند و يا ورود دست? جديد مي رفتند.با گرمي خاصي،با صداهاي ايرلندي خود به اسکارلت خوشامد مي گفتند و به کاتلين که دوباره به وطن بازگشته بود.همه از ته قلب تعارفات خود را تقديم مي کردند. احساسات آنها کاملاً متفاوت از مردم ديگر بود.به شکل کاملاً تازه اي که براي اسکارلت کمي هم غريب بود،علاق? خود را ابراز مي کردند.آنها به اسکارلت مي گفتند که فاميل او هستند و نسبت خود را برايش توضيح مي دادند و توضيح مي دادند که از چه طريقي با او منسوب هستند.مردان و زناني که مي آمدند از پدرش داستان ها مي گفتند_بعضي آنها را از پير تر ها شنيده بودند.داستان هايي که پدر بزرگ ها براي فرزندان خود نقل کرده و اينک آنها را تکرار مي کردند.اسکارلت به وضوح در چهره هايي که کنار آتش نشسته بودند،صورت جرالد اوهارا را مي ديد و صداي او را در صداي آنها مي شنيد. مثل اين است که پاپا خودش اينجاست؛حالا مي توانم ببينم که وقتي اينجا بود،وقتي جوان بود چطور بود.شايعاتي هم گفته مي شد.از دهکده هاي اطراف از شهر و از محل زندگي خودشان.مردمي که مي آمدندو مي رفتند اين شايعات را مي گفتند تا جايي که اسکارلت احساس کرد آهنگر،کشيش،مردي که در مشروب فروشي کار مي کند و زني که مرغش هر روز تخم دو زرده مي کند و خيلي هاي ديگر را از نزديک مي شناسد.وقتي کل? طاس پدر داناهر(Danaher)ظاهر شد مثل اين بود که اتفاق مهمي نيفتاده است.اسکارلت با خود فکر کرد که سر زدن کشيش به خانه نبايد اتفاق مهمي باشد،گويا مردم به اين کار عادت داشتند.پدر داناهر وقتي به درون آمد اسکارلت هم مثل ديگران بي اختيار به لباد? او نگاه کرد.مي خواستند ببينند آيا لباد? اش هنوز پاره است؟اين هم يکي از شايعات بود،گفته بودند که لباد? کشيش به نرده کليسا گرفته و پاره شده. اسکارلت با خود فکر کرد که خوب،دهکده ها همه مثل هم اند.همه همديگر را مي شناسند و کار يکديگر را مي دانند.دهکده ها کوچک ترند،نزديک ترند،راحت ترند . بدون اينکه بيش از حد سعي کند خودش را به زحمت بياندازد همه چيز را مي بيند و حس مي کند . آن دنياي کوچکي را که مي ديد کوچک تر ، مهربان تر و نزديک تر از آن چيزي بود که مي شناخت . حس مي کرد از بودن در آنجا لذت مي برد . اين بهترين تعطيلاتي است که يک نفر در عمرش مي تواند داشته باشد . از اين سفر خيلي چيزها دارم که به رت بگويم . شايد يک روزي دوباره با هم سري به اينجا بزنيم ، مسلماً او چيز زيادي از مسافرت به پاريس و لندن ياد نمي گيرد . البته ما خودمان نمي توانيم اين طور زندگي کنيم ، اين زندگي خيلي ... خيلي ... دهقاني است . اما خيلي آرام ، جذاب و سرگرم کننده است . فردا مي خواهم وقتي به ديدن اين آدم ها مي روم لباس هايي را که در گال وي خريده ام بپوشم ، شکم بند هم نمي بندم . نمي دانم کدام يک را بپوشم ، زير دامني زرد با دامن آبي ، يا قرمز ... ؟ صداي زنگي از فاصل? دور به گوش رسيد و دختر جواني که دامن قرمز پوشيده بود و داشت اولين دندان هاي بچ? خود را به کاتلين نشان مي داد از روي چهار پاي? کوتاهي که نشسته بود بلند شد و ايستاد . « آنجلوس مقدس ! کي باور مي کند که وقتي کوين من به خانه مي آيد ، غذا روي آتش نباشد ؟ » کاتلين گفت : « از اين غذا ببر ماري هلن ، ما زياد داريم . مگر يادت نيست توماس چهار تا خرگوش چاق و چله را که تازه صيد کرده بود به زور به من داد ؟ » در کمتر از يک دقيقه ماري هلن در حالي که کودکش را در آغوش داشت و قابلم? پر از غذا را در دست ديگرش گرفته بود ، به سوي خانه مي رفت . « به من کمک مي کني تا ميز را بکشم وسط ، کولوم ؟ الآن مردها براي ناهار مي آيند . نمي دانم برايدي کجا گذاشت و رفت ؟ » مردها يکي يکي آمدند و کنار هم نشستند . مردان خانه از کار روزانه در مزرعه باز مي گشتند . اسکارلت برادر پدرش ، عمو دانيل را ملاقات کرد . پيرمرد خشکيده و لاغري که هشتاد سال از عمرش مي رفت . پسرانش هم بودند . چهار پسر داشت از چهل و چهار ساله تا بيست ساله و اسکارلت بخاطر آورد که مت و جرالد هم که پسران ديگرش بودند اکنون در ساوانا اقامت دارند . خان? پاپا هم وقتي که جوان بود حتماً همين طور بود . او و برادران بزرگ ترش ، کولوم که در ميان مردان تنومند اوهارا نشسته بود با تعجب به در ورودي نگاه کرد . برايدي گم شده ، با عجله به درون پريد . کاتلين داشت در بشقاب هاي آبي و سفيد غذا مي کشيد . برايدي خيس بود . لباس به تنش چسبيده بود و از گيسوانش هنوز آب مي چکيد . اسکارلت به بيرون نظري انداخت . آفتاب بود . باران نمي باريد . ? برايدي گفت : « رفته بودم خودم را توي رودخانه بشويم . » و بلافاصله شروع به خوردن کرد و متوجه نشد که با اين حرفش خشم همه را برانگيخته است . حتي کولوم که به ندرت به کسي مي تاخت و انتقاد مي کرد عصباني شد و با مشت روي ميز کوبيد . « به من نگاه کن و خودت را به آن راه نزن ، بريجيد اوهارا . مگر نمي داني که بوين خيلي خطرناک است و هر سال جان عد? زيادي را مي گيرد ؟ » اسکارلت پرسيد : « بوين ! اين همان رودخان? بوين نيست که آن جنگ به خاطرش به راه افتاد ، کولوم ؟ جنگ بوين ؟ » همه ناگهان سکوت کردند . اسکارلت ادامه داد : « پاپا بيشتر از صد دفعه در موردش حرف زده ، او مي گفت خانواد? اوهارا زمين زيادي را در آن جنگ از دست دادند . » ديگر صداي قاشق و بشقاب به گوش نمي رسيد . کولوم گفت : « بله همان است ، راست گفته . ولي رودخانه در همان بستر خودش جريان دارد . و مرز سرزمين ماست . اگر بخواهي نشانت مي دهم ولي نبايد هوس آب تني داشته باشي . بريجيد ، بهتر بود قبل از اينکه بروي کمي فکر مي کردي . » « کاتلين به من گفت : دختر عمو اسکارلت دارد مي آيد . و آيلين هم گفت که خدمتکار يک خانم هر روز قبل از اينکه دست به لباس ها و موهاي او بزند بايد خودش را بشويد . خوب من هم خودم را شستم . » براي اولين بار به صورت اسکارلت نگاه کرد . « من قصد ندارم از شما خواهش کنم که من را با خودتان به آمريکا ببريد . » چشمان آبي اش نگاهي معصوم و موقر داشت ، گونه هاي گردش از اراد? او سخن مي گفت . اسکارلت از نگاه او خوشش آمد مطمئن بود که اگر بريجيد به آمريکا بيايد دلش تنگ نخواهد شد و در فراق ايرلند اشک نخواهد ريخت . اما فقط مي توانست در مدت اقامت خود از او استفاده کند . هيچ کدام از جنوبي هاي آمريکا خدمتکار سفيد پوست نداشتند . دنبال کلمات خوبي مي گشت که بتواند در جوابش بگويد . کولوم به جاي او سخن گفت : « من تقريباً تصميم داشتم تو را هم ببرم . برايدي ، ولي خودت نخواستي ... » برايدي خوشحال شد و داد زد : « هورا ! » اما بعد از خجالت صورتش سرخ شد و به اسکارلت گفت : « مطمئن باشيد زياد غرغر نمي کنم . » بعد به طرف او برگشت و ادامه داد : « من زياد جلو نرفتم . آب فقط تا زانوم بود . آنقدرها هم ديوانه نيستم . » کولوم گفت : « بالاخره مي فهميم که چقدر ديوانه اي . » دوباره مي خنديد . « اسکارلت برايت مي گويد که يک خانم به چه چيزهايي احتياج دارد ولي مسلماً کلاس درس آن در اين مدت که اينجاست تشکيل نمي شود . دو هفته و يک روز روي کشتي فرصت خوبي است تا بتواني آنچه که لازم داري ياد بگيري تا آن موقع تحمل کن . همان بهتر که به کاتلين کمک کني و به کارهاي خانه برسي . » بريجيد آه عميقي کشيد . وقتي بچ? کوچک تر خانه هستي بايد تحمل يک کوه را داشته باشي . همه با هم گفتند : « هوو ... » مگر دانيل که در وسط غذا اصلاً حرف نمي زد . وقتي غذا خوردنش تمام شد ، صندلي اش را عقب زد و ايستاد و گفت : « در اين سرزمين خشک اين رود نعمت بزرگي است . غذايتان را تمام کنيد و سر کارهايتان برگرديد . » بعد به طرف اسکارلت خم شد . « کاتي اسکارلت اوهاراي جوان ، به خان? من افتخار دادي و من به تو خوشامد مي گويم . ما همه پدرت را دوست داشتيم و حالا غيبت او در ميان ما کاملاً به چشم مي آيد . فقدان او براي من خيلي سخت است . در پنجاه سال گذشته من سختي هاي زيادي کشيدم ولي مرگ او براي من سخت ترين اين سختي ها بوده ، هنوز هم مثل يک سنگ بزرگ روي سينه ام سنگيني مي کند . » اسکارلت متحير بود که چه بگويد . وقتي دهان باز کرد که سخني گفته باشد ساي? پيرمرد را ديد که در پس انبار گم شد ، او داشت به مزرعه باز مي گشت . کولوم برخاست و صندلي خود را کنار آتش کشيد . « براي تو مشکل است که بفهمي اسکارلت عزيز ، ولي تو اثرت را توي اين خانه گذاشتي . اين اولين باري است که من از دانيل اوهارا حرفي را مي شنوم که هيچ ربطي به مزرعه و کشاورزي ندارد . سر هر کوچه يا توي هر پنجره هميشه بيوه هايي هستند که دلشان مي خواهد آدم را به دام بياندازند . مي داني که دانيل زن ندارد . اگر بخواهد مي تواند يکي بگيرد . » « کولوم ! او ديگر خيلي پير است ! » « مگر مادربزرگ صد سالش تمام نشده ؟ به نظر من دانيل هم هنوز سال هاي خوبي در پيش دارد . بهتر بود به او مي گفتي ، که شوهر داري . » « بهتر است به شوهرم بگويم که او تنها مرد اين دنيا نيست . به او مي گويم که رقيبي در ايرلند دارد . » از اين فکر خنده اش گرفت . رت به يک دهقان ايرلندي حسادت مي کند . ولي واقعاً چرا که نه ؟ يکي از اين روزها شايد راجع به اين مسئله فکر کند ، البته به او نمي گويد که اين رقيب عموي خودش است و مثل تپه هاي باستاني پير است . اوه ، آنچه مي خواست فقط اينکه رت را داشته باشد و هر جا که دلش مي خواهد با او زندگي کند . ناگهان اين احساس مانند دردي تمام بدنش را گرفت ، آنچه که مي خواست اين بود که او باشد ، او را دوست داشته باشد و بچه اي را که در شکم دارد به دنيا آورد و هر دو با هم او را دوست داشته باشند . کاتلين گفت : « کولوم در مورد يک چيز حق دارد . دانيل در اين خانه به تو خوشامد گفت ، اگر احساس کردي که نمي تواني مولي را تحمل کني مي تواني به اينجا بيايي . در اين خانه هميشه براي تو جا هست . » اسکارلت فرصت خوبي پيدا کرد که کنجکاوي خود را ارضا کند . « اين همه آدم را کجا مي خواباني ؟ » « زير شيرواني اتاق داريم دو قسمتش کرديم . پسرها در يک قسمت مي خوابند ، من و برايدي هم توي يکي . عمو دانيل هم يک تختخواب نزديک آتش گذاشته ، اين تختخواب مال مادر بزرگ بود ولي ديگر آن را نخواست . نشانت مي دهم . » کاتلين لب? تخت? بزرگي را که روي ديوار قرار داشت کشيد و آن را پايين آورد . سطح چوبي مثل تختخوابي باز شد ، روي آن تشک و پتويي قرار داشت . « عمو دانيل دلش نمي خواهد روي اين تخت بخوابد . من مي دانم که او در آن اتاق خيلي احساس تنهايي مي کند . از وقتي عمه ترزا مرده ، تنها شده . » « در آن اتاق ؟ » کاتلين اشاره به درِ اتاق کرد . « آنجاست ، ما از آنجا به عنوان نشيمن استفاده مي کنيم . و اين تختخواب اينجا ، بي مصرف افتاده . هر وقت خواستي مي تواني از آن استفاده کني . » اسکارلت هرگز تصور نمي کرد بتواند چنين کاري را بکند . هفت نفر آدم توي اين خان? به اين کوچکي . به نظر او چهار نفر هم زياد بود ، به خصوص اين آدم هاي گنده . تعجب نداشت که پاپا را کوچولو مي دانستند و باز هم تعجبي نداشت که پاپا هميشه طوري راه مي رفت مثل اينکه ده پا قدم دارد . اسکارلت و کولوم قبل از اينکه به خان? مولي بازگردند بار ديگر سري به مادر بزرگ زدند . اما کاتي اسکارلت پير کنار آتش خواب بود . اسکارلت آهسته گفت : « فکر مي کني حالش خوب است ؟ » کولوم فقط سرش را به علامت اطمينان تکان داد ، تا وقتي بيرون آمدند ، حرفي نزد . « ظرف غذا را روي ميز ديدي . کاملاً خالي بود . او غذايش را درست مي کند و خودش هم در آن شريک مي شود . معمولاً بعد از غذا يک چرتي مي زند . » بوته هاي گل پامچال که کوچه ها را از هم جدا مي کرد غنچه داده بود و پرندگان روي شاخه درختان دو فوت بالاتر از سر اسکارلت آواز مي خواندند . قدم زدن واقعاً لذت بخش بود اگرچه زمين هنوز حيس و گل آلود بود . « از اين راه مي شود به رودخان? بوين رسيد ؟ قول دادي من را ببري . » « بله قول دادم و مي برم اگر دلت بخواهد فردا صبح . ولي امروز به مولي هم قول دادم که تو را به موقع برسانم . به افتخار تو يک مهماني چاي ترتيب داده . » يک مهماني ! اينجا ! چه فکر خوبي . قبل از اينکه به چارلزتون برگردد و در آنجا ساکن شود ، هم? فاميل را مي ديد . 51 غذا خوب بود . اسکارلت انديشيد ، اين تنها چيز خوبي است که وجود دارد . بعد لبخند زد و با مهمانان مولي که در حال رفتن بودند دست داد . خداي من ! اين زن ها چه دست هاي سست و بي حالي دارند و طوري حرف مي زنند مثل اينکه استخواني در گلويشان گير کرده . هرگز چنين آدم هاي نچسبي را نديده بودم . رقابت ها و موشکافي هاي کوته فکرانه و روستايي چيزي نبود که اسکارلت به آن علاقه اي داشته باشد . در کليتون کاونتي زندگي صاحبان زمين بدون تجملات زياد مي گذشت ولي در چارلزتون يک اشرافيت واقعي در جريان بود و همچنين در ميان دوستان ملاني در آتلانتا . دست هاي کوچک و بي حس و حال دوستان مولي و دندان هاي ريز و موش وارشان که ساندويچ را گاز مي زدند به نظر اسکارلت بسيار مسخره مي آمد . آنها عمداً تکه هاي کوچک مي کندند تا نشان دهند غذا طرف توجهشان نيست . ولي اسکارلت بدون اعتنا با اشتهاي زياد غذاي فراواني خورد . او با صراحت گفت : « رابرت چکار مي کند مولي ، هميشه دستکش دستش است و با گاوها ور مي رود ؟ » خوشحال بود که وقتي مولي اخم کرد خط هاي پيشاني او را مي ديد . حدس مي زنم حتماً به کولوم بد و بيراه خواهد گفت که چرا مرا به آنجا برده است ، ولي من اصلاً اهميت نمي دهم . آن چنان صحبت مي کرد مثل اينکه من يک اوهارا نيستم يا خودش يک اوهارا نيست . چطور او به اين نتيجه رسيده است که مزارع در همه جاي دنيا با هم يکي هستند ؟ همه شبيه – چه مي گفت ؟ – ملک انگليسي هستند . من خودم بايد با کولوم صحبت کنم . کيف مي کردند وقتي مي گفتم همه کارهاي ما را در مزرعه و خانه سياهان انجام مي دهند . فکر نمي کنم حتي بدانند که سياه پوست چه معني مي دهد ، چه برسد به اينکه ديده باشند . به هر حال اينجا جاي عجيبي است . اسکارلت گفت : « چه مهماني خوبي بود مولي . من تا آنجايي که مي توانستم خوردم . فکر مي کنم بايد يک خورده توي اتاقم استراحت کنم . » « البته ، هر کاري دوست داري بکن اسکارلت . پسره را فرستادم درشکه را حاضر کند مي توانستيم کمي گردش کنيم ، ولي تو ترجيح مي دهي بخوابي ... » « اوه ، نه . من دوست دارم بروم بيرون . مي توانيم برويم کنار رودخانه ؟ » البته اسکارلت نمي خواست وقت خود را با مولي بگذراند ولي اين بهترين فرصت بود . ترجيح مي داد سواره به ديدن رودخانه برود . حرف کولوم را که گفته بود رودخانه زياد دور نيست باور نداشت . در واقع همين طور هم بود . مولي دستکش هاي زرد پوشيده بود که به چرخ هاي زرد درشکه مي آمد . افسار را در دست داشت و آن را به جاد? اصلي هدايت کرد . جاده از وسط دهکده مي گذشت . اسکارلت با اشتياق به رديف خانه ها نگاه مي کرد . درشکه از زير بزرگ ترين دروازه اي که اسکارلت ديده بود عبور کرد . نيزه هاي طلايي رنگ در بالاي دروازه ديده مي شد و در طرفين آن دو پلاک طلايي شبيه به هم که نقش خاصي را نشان مي داد قرار داشت . مولي با هيجان خاصي گفت : « نشان خانوادگي ارل . » و بعد ادامه داد « ما داريم به بيگ هاوس مي رويم تا رودخانه را ببينيم . رابرت قبلاً از آقاي آلدرسون اجازه گرفته . » « کيه اين آقاي آلدرسون ؟ » « مباشر املاک ارل . تمام مزارع را او اداره مي کند ، رابرت با او آشناست . » اسکارلت سعي کرد که نشان دهد تحت تأثير قرار گرفته ولي خودش نمي دانست چرا بايد اشتياق خود را نشان دهد . يک مباشر چه اهميتي داشت ؟ او که مزدوري بيش نبود . بعد از يک سواري طولاني که در جاده اي مستقيم صورت گرفت ، جواب خود را دريافت کرد . جاده از وسط چمنزارهايي مي گذشت که اسکارلت را به ياد چمنزارهاي دانمور لاندينگ مي انداخت . وقتي براي اولين بار بيگ هاوس را ديد اين افکار فوراً از ذهنش دور شد . ساختماني بود خيلي بزرگ ، که ديگر اسمش خانه نبود . تعداد زيادي برج ، ديوار و سقف هاي دندان موشي از کنار هم بالا رفته بود . بيشتر شبيه شهر بود تا خانه و اسکارلت تا آن لحظه چنين چيزي نديده بود ، با ديدن اين خان? عجيب و غريب فهميد که چرا مولي آن همه به آن مباشر احترام مي گذاشت . ادار? چنين جايي ايجاب مي کرد که او بر آدم هاي بسياري فرمان براند که در آن کشتزارهاي بزرگ کار مي کردند . اسکارلت سرش را کمي بلند کرد تا به سنگ هاي مرمري که چهار چوب پنجره ها را احاطه کرده بودند ، نگاهي بياندازد . به نظر اسکارلت عمارت بزرگ و چند طبقه اي که رت براي او در آتلانتا ساخته بود راضي کننده مي نمود ولي هنوز گوشه اي از بيگ هاوس به حساب نمي آمد ... چقدر دوست دارم توي اين خانه را ببينم . مولي حتي از اين هوس اسکارلت هم به وحشت افتاد . « ما فقط اجازه داريم توي باغ گردش کنيم ، من کالسکه را همين جا کنار اين تير مي بندم و بعد ميروم توي باغ . » درواز? آهني نيمه باز بود . اسکارلت از درشکه پايين پريد . راهي که از دروازه به درون مي رفت به محوط? شن ريزي شد? بلندي مي رسيد . اولين بار بود که اسکارلت چنين محوط? وسيعي را به اين شکل شن ريزي شده مي ديد . آن سوي اين محوط? سکو مانند ، باغ قرار داشت . شن ها نظم و ترتيب خاصي داشت . معلوم بود با شن کش آنها را مرتب کرده اند . ولي هيچ رده پايي روي آن ديده ني شد . چطور اين کار را کرده اند ؟ مردي که شن کش مي کشد ، بالاخره بايد قدم روي آن بگذارد . نفسش را حبس کرد و از آن محوطه گذشت و قدم بر پله هاي مرمري باغ گذاشت . صداي چکمه هايش روي شن ها بلند بود و گوشش را آزار مي داد . کاش نمي آمد . مولي کجاست ؟ اسکارلت دور خودش مي چرخيد و به سرعت اطراف را نگاه کرد . مولي با احتياط تمام داشت پايش را جاي پاي اسکارلت مي گذاشت و از روي شن ها رد مي شد . خيالش راحت شد وقتي ديد دختر عمويش از او محتاط تر است . نگاهش را به خانه انداخت و منتظر مولي ماند . پنجره هايي که به مهتابي باز مي شد ، مدل فرانسوي بود . پنجره ها تماماً بسته بود و پرده ها را کشيده بودند . اما انداز? آنها آنقدر بزرگ نبود و آدم نمي توانست از ميان آنها عبور کند . درِ ورودي ، قوي و بزرگ و ستبر مي نمود . شايد بشود تصور کرد که در اين خانه انسان ها زندگي مي کنند نه غول ها . اسکارلت با صداي بلند گفت : « رودخانه کدام طرف است ؟ » تصميم نداشت در آن خان? خالي ، آهسته صحبت کند . دلش نمي خواست بيشتر از آن معطل شود . پيشنهاد مولي را براي گردش در باغ رد کرد . « من فقط مي خواهم رودخانه را ببينم ، من از باغ بدم مي آيد . احساس خوبي ندارم ، شوهر من به قدر کافي در مورد باغ و گل و گياه سر و صدا راه مي اندازد . » وقتي به طرف آخرين درخت باغ مي رفتند مولي دربار? ازدواج او کنجکاوي مي کرد اما اسکارلت نگذاشت زياد ادامه دهد . ناگهان در ميان انبوه درختان شکافي عميق ظاهر شد . از ميان آن شکاف آبي خروشان جريان داشت . طلايي و قهوه اي ، که نظيرش را قبلاً در جايي نديده بود . خورشيد با نور طلايي خود بر بستر رود مي تابيد و جايي که نور به رودخانه نمي رسيد آب به رنگ براندي بود . اسکارلت با صداي بلندي گفت : « چه قشنگ است . » او هرگز چنين زيبايي و طراوتي را در آن محل انتظار نداشت . به قول پاپا اين خون بود که اين طور مي لغزيد و جسورانه مي پيچيد و پيش مي رفت . پس بوين اين بود . تمام عمرش دربار? آن شنيده بود و حالا در کنارش ايستاده بود و مي توانست لمسش کند . احساسي ناشناخته وحودش را فرا گرفت ، چيزي که نامي برايش پيدا نمي کرد . کاش مي توانست اين حس را تشخيص دهد ، برايش خيلي مهم بود ... « اينجا منظره قشنگي دارد . تمام خانه هاي قشنگ اين ناحيه چنين منظره اي دارند . » اسکارلت متوجه اشار? او نبود و آنقدر عصباني شده بود که مي خواست کتکش بزند نمي دانست مولي کدام منظره را مي گويد . به طرفي که او اشاره مي کرد نگريست . برجي را که در آن سوي رودخانه قرار داشت ديد . اين هم مثل آن يکي بود که از پنجر? قطار ديده بود . برج ازسنگ ساخته شده و قسمتي از آن ويران گشته بود . از دور پيدا بود که از درز سنگ ها علف هاي هرز روييده اند . خيلي بزرگ تر از آن بود که تصور مي کرد . از دور ، وقتي در قطار يکي از اين برج ها را ديده بود هرگز فکر نمي کرد به اين بزرگي باشد . احتمال مي داد سي پا پهنا و دو برابر آن ارتفاع داشته باشد . مجبور بود با مولي که مي گفت : « بسيار رمانتيک است . » موافقت کند . بعد نگاهي ديگر به رودخانه انداخت و بعد گفت : « ديگر برويم . » ناگهان حس کرد از همه چيز خسته شده است . « کولوم فکر مي کنم بايد دختر عموي عزيز خودم مولي را بکشم . چه خوب بود مي توانستي از نزديک حرف هاي آن رابرت وحشتناک را بشنوي . مي گفت ما چقدر مفتخر بوديم که توانستيم توي خيابان هاي شن ريزي شد? باغ ارل گردش کنيم . تقريباً هفتصد دفعه اين را تکرار کرد و هر دفعه که اين مطلب را به زبان مي آورد مولي ده دقيقه سخنراني مي کرد که گردش ما چقدر تکان دهنده بوده . امروز صبح وقتي لباس هاي ايرلندي من را ديد عملاً غش کرد . و بگذار به تو بگويم که با آن صداي جيغ جيغش شروع به سرزنش من کرد . مي گفت موقعيت خودم را خراب مي کنم و آبروي رابرت را مي برم و از چشم او مي افتم . اوه اين رابرت ! خودش بايد خجالت بکشد ، هر دفعه که صورت چاق و گوشتالودش را توي آينه مي بيند بايد از خودش خجالت بکشد . چطور مولي جرأت مي کند چنين حرف هايي بزند ، چطور جرأت مي کند بگويد که من آبروي رابرت را مي برم . » کولوم دست اسکارلت را گرفت و آهسته چند ضربه به آن زد . « من فکر مي کردم که او براي تو مصاحب خوبي نمي تواند باشد ، اسکارلت عزيزم . ولي مولي عقيد? خودش را دارد . او درشک? خودش را به ما قرض داده آن هم يک روز تمام . خوب بايد از اين گردش لذت ببريم . اصلاً فراموشش کن . نگاه کن ، آن علف هاي صحرايي چه گل هاي قشنگي دارند . و شکوف? گيلاس هاي وحشي را نگاه کن که از ديوار باغ ها سرازير شده اند . امروز روز قشنگي است ، نبايد با اين حرف هاي کينه توزانه خرابش کنيم . به نظر من تو واقعاً الان با اين جوراب ها و دامن رنگي درست مثل يک دختر خوشگل و دوست داشتني ايرلندي شدي . » اسکارلت پاهايش را دراز کرد و خنديد ، کولوم راست مي گفت . چرا بايد اجازه دهد که مولي اين روز به اين قشنگي را خراب کند ؟ آنها به تريم رفتند شهري قديمي که کولوم مي دانست اسکارلت نسبت به تاريخ پر فراز و نشيب آن اشتياقي نشان نمي دهد . به جاي اينکه از تاريخ حرف بزند از بازاري که مثل گال وي در هر روز شنبه تشکيل مي شد صحبت کرد و گفت که همه چيزش مثل گال وي است فقط کمي از آن کوچک تر به نظر مي رسد ، اما در اين بازار چيزي هست که در گال وي نبود . اگر دو پني بپردازي فالگيري هست که از آينده ات خبر مي دهد و تو را شاد مي کند و قول مي دهد که هم? آن چيزهاي خوبي که دربار? تو گفته حتماً اتفاق مي افتد ، مي داني که آن همه شادي دو پني مي ارزد . اسکارلت خنديد – کولوم هميشه او را مي خنداند – بند کيفش را به گردن آويخت . کيف ميان سينه هايش قرار گرفت که اکنون زير پيراهن آبي رنگي که از گال وي خريده ، پنهان شده بودند . هيچ کس نمي توانست حدس بزند که او در درون کمربندي که روي شکم بندش بسته است دويست دلار طلا پنهان کرده ، ازوقتي يازده ساله بود هيچ وقت اجازه نداشت بدون شکم بند و پستان بند از خانه خارج شود. کولوم قلعه قديمي تريم را به او نشان داد و اسکارلت از ديدن خرابه هاي آن خود را خوشحال نشان داد. بعد فروشگاهي را که جيمي از سن شانزده سالگي در آن کار مي کرد را نشانش داد. جيمي در چهل و دو سالگي آنجا را به قصد ساوانا ترک کرده بود، اين بار اشتياق اسکارلت از ديدن آن واقعي بود. آنها با صاحب فروشگاه صحبت کردند. صاحب فروشگاه مغازه را تعطيل کرد و آنها را براي ملاقات با همسرش به طبقه بالا برد. هر وقت که کولوم به تريم مي امد، سري به آنها مي زد و همسر صاحب فروشگاه هميشه دلش مي خواست اخبار ساوانا را از زباتن او بشنود و از احوال اهاراهاي آمريکا جويا شود. کولوم هم از زيباييهاي آمريکا تعريف ها مي کرد. همسايه ها هم در ان خانه جمع شدند و آنقدر جمعيت زياد شد که اسکارلت فکر کرد که الان ديوارها فرو مي ريزد. «ماهوني ها خيلي دلخور مي شوند اگر من به تريم بيايم و سري به آنها نزنم.» عاقبت از خانه صاحب کار سابق جيمي خارج شدند. آنها که بودند؟ آنها خانواده مورين بودند. اسکارلت خيلي ميل داشت مشروب فروشي و سالن پدر مولين را ببيند. کولوم مي گفت حتي در اين وقت روز هم انجا خيلي شلوغ است با غذاي فراوان، مشروب فراوان و ويولون زن هاي فراوان. اين هم خودش پديده اي است. رگبار، شکوفه ها و غنچه گل هاي صحرايي را پرپر کرد. اسکارلت سايبان کالسکه را کشيد و انها تا دهکده آواز خواندند. کولوم گفت:« من سري به بار مي زنم تا ببينم نامه اي برايم آمده يا نه.» بعد افسار درشکه را به تيرک چوبي بست. در يک لحظه سرهاي بسياري از قسمت بالاي در خانه ها بيرون آمد. ماري هلن فرياد زد:« اسکارلت، بچه يک دندان ديگر در آورده، بيا چاي بخور و خودت ببين.» کلر اوگورمن يا کلر اهاراي سابق گفت:« نه ماري هلن، تو بيا اينجا با بچه، دندان، شوهر و همه، مگه او دختر عموي من نيست، جيم براي ديدنش هلاک است.» پگي موناگان گفت:« من هم نان ميوه اي دارم و مي دانم که او هلاک نان ميوه اي است.» اسکارلت نمي دانست چه کند، گفت:«کولوم» کولوم مسئله را به آساني حل کرد: آنها به نوبت به خانه ها مي روند؛ از نزديک ترين خانه ها که شروع کردند همه در آن خانه جمع شدند. کولوم ادامه داد:« البته زياد نمي تواني بماني، مجبوري براي شام به خانه مولب برگردي. اگر دير بروي ناراحت مي شود، خوب ما هم ناراحت مي شويم اگر تو بروي. ولي فکر نمي کنم بتواني با او کنار بيايي وي هرگز دامن هاي ايرلندي تو را تو خانه خودش تحمل نمي کند. به خصوص سر شام و توي اتاق غذاخوري.» اسکارلت دستش را روي بازوي کولوم گذاشت.» فکر مي کني بتوانم خانه دانيل بمانم؟ من واقعا از خانه مولي خوشم نمي آيد....به چي داري مي خندي کولوم؟» « داشتم فکر مي کردم که چه طور مولي را راضي کنم تا اجازه بدهد يک روز ديگر هم درشکه را نگه داريم. حالا فکر مي کنم با اين کار تو، او اجازه مي دهد تا وقتي که اينجا هستي از اين درشکه استفاده کني. حالا برو ودندان آن بچه را که تازه در آمده ببين. من هم مي روم يک کمي با مولي حرف بزنم . برداشت بد نکن اسکارلت، عزيزم. اما اگر من به او بگويم که تو مي خواهي از آنجا بروي هرجور کمکي از دستش بربيايد مي کند. او هنوز حرف هايي را که در مورد دستکش رابرت و ور رفتن با گاوها گفتي نتوانسته هضم کند. حالا در تمام آشپزخانه هاي مولينگار از حرفي که تو به او زدي صحبت مي کنند.» اسکارلت بعد از شام در اتاق بالاي آشپزخانه سکونت کرد. عمو دانيل هم وقتي داستان دستکش هاي رابرت را از کولوم شنيد، خنديد. اين داستان باز هم سر ميز شام نقل شد و تا وقتي داستان جالب ديگري پيدا مي شد، براي سرگرمي بهترين موضوع بود. اسکارلت با کمي تعجب مي ديد که در آن کلبه دو اتاقه عمو دانيل احساس راحتي مي کند. يکي از اتاق ها مال او بود با بستري راحت. کاتلين بدون خستگي کار تمام نشدني نظافت و پخت و پز را انجام مي داد. اسکارلت فقط روزهاي تعطيل را مي توانست با او بگذراند و مي گذراند با اشتياق 52 در طول هفته بعد اسکارلت مشغوليتهاي بيشتري داشت و از بعضي جهات خوشحال تر به نظر مي رسيد. از نظر جسمي قويتر شده بود، به طوري که توانست بسياري از خاطرات گذشته را که فراموش کرده بود به ياد آورد. از فشار فنرهاي سفت و سخت شکم بند راحت شد و حالا ديگر قادر بود سريع تر حرکت کند و بهتر نفس بکشد. بعد از سال ها اين اولين بار بود که واقعا مي توانست نفس عميق بکشد. زنان وقتي دوران حاملگي را مي گذرانند، قدرت و نيروي بدني شان افزايش مي يابد زيرا بايد احتياجات موجودي را هم که در خود مي پرورند، برآورده سازند. شب را راحت خوابيد و صبح با صداي خروس از خواب برخاست. براي صبحانه و روزي که در پيش روي داشت اشتهايي سوزان در خود احساس مي کرد. راحتي و کسب تجربه هاي تازه هر دو براي او فراهم شضده بود. کولوم مشتاق بود او را با درشکه مولي به آنچه که خود را آن را «ماجراجويي» مي ناميد ببرد. ولي اول مجبور بود او را از دوشتان تازه اش جدا کند. آنها بلافاصله بعد از صبحانه دور خانه دانيل جمع شدند و سرک مي کشيدند، تا او را ببينند و از او دعوت کنند که به خانه آنها برود، اغلب به خاطر داستانهايي که تا به حال نشنيده بودند و يا نامه هايي که از آمريکا داشتند و بعضي از کلمات يا جملات آن را درست نمي فهميدند، اسکارلت کارشناس خبره مسائل آمريکا شده بود. بارها و بارها توي روي دربايستي گير مي کرد و مجبور مي شد بگويد آمريکا فلان و بهمان است، آمريکا اين طور است، آمريکا آن طور است. او ايرلندي هم بود ولي به دليل اينکه اطلاعاتي از اين کشور نداشت رنج مي برد و آن مردم هم چيزهاي زيادي داشتند که مي توانستند به او ياد بدهند. سادگي و بي اطلاعي زنان ايرلندي حالت آشتي جويانه اي در او به وجود آورده بود؛ گويي آن زنان به جهان ديگري تعلق داشتند، با کاتلين مي خنديد و غروب که مي شد ظرفي شير و مقداري نان کنار در مي گذاشت تا شايد «مردم کوتوله» از آنجا رد شدند و گرسنه بودند آنرا بردارند و بخورند. صبح روز بعد وقتي ظرف شير و ظرف نان هر دو را خالي مي ديدند، اسکارلت مي گفت: حتما يکي از آن گربه هاي تنبل بايد آنها را خورده باشد. سوال ها و ترديد هاي اسکارلت ديگر کاتلين را آزار نمي داد و اسکارلت دائما درباره زندگي اهاراها سوال مي کرد. زماني را هم با مادربزرگ مي گذراند. مادربزرگ مثل چرم سخت بود و اسکارلت با افتخار پيش خود فکر مي کرد، اين خون مادر بزرگ که در رگ هايش جاري بود او را در ساعات نااميدي و دوران رنج و بدبختي حفظ کرده است. اغلب به سوي آن کلبه کوچک مي دويد و اگر کاتي اسکارلت پير بيدار بود و حال حرف زدن داشت پيش او مي نشست و از او مي خواست ماجراهاي پاپا را برايش بگويد و سرانجام به دعوت کولوم پاسخ مي داد، و با او توي درشکه مي نشست و در حوادث روزانه شريک مي شد. لباس گرم مي پوشيد و سايبان درشکه را مي کشيد و به زودي ياد گرفت که به باد غرب اعتنا نکند و باراني را که هر روز هنگام گردش مي باريد گرامي بدارد. در چنين باراني بود که روزي کولوم او را به ديدن تاراي واقعي برد. وقتي پا بر پله ناهموار سنگي گذاشت رداي خود را به دور بدنش پيچيد و به محلي رسيد که که پادشاهان بزرگ در ان فرمان راندند، موسيقي شنيدند، عشق بازي کردند، خشمگين شدند، مهماني دادند، جنگيدند و عاقبت شکست خوردند. انجا حتي يک قلعه هم نبود. اسکارلت به اطراف نگاه کرد ولي به جز گله هاي گوسفند که در حال چرا بودند چيزي نديد که زير آسمان خاکستري، در نور خاکستري پشم آنها خاکستري مي نمود. اسکارلت لرزيد و از خودش تعجب کرد. غازي روي گور من نشست. روياهاي کودکي از گوشه هاي تاريک ذهنش آرام آرام بيرون آمد و لبخندي بر لبش نشاند. کولوم پرسيد"«خوشحالي؟» «هوم، بله، خيلي قشنگ است.» « دروغ نگو اسکارلت عزيزم و دنبال زيبايي در تارا نگرد، با من بيا.» دستش را دراز کرد و اسکارلت آن را گرفت. با هم از ميان علف هاي بلند و پرپشت عبور کردند و به سوي زميني ناهموار رفتند، به نظر اسکارلت اين پر علف ترين زمين جهان بود. کولوم قدم روي علف هاي پرپشت گذاشت و ايستاد.« سنت پاتريک خودش همين جايي که ما ايستاده ايم ايستاد. او مرد سالخورده اي بود، يک مبلغ مذهبي خيلي ساده، قدش از من زياد بلندتر نبود، در همين حدود روح مقدس بعدا در او دميده شد و او در ذهن مردم به صورت ابر انساني در آمد، شکست ناپذير و مسلح به کلام مقدس خداوندبهتر است قبل از همه يک انسان بود، بايد خيلي ترسيده باشد، تنها در حاليکه بالاپوش را به خودش پيچيده و صندل هايش را به پا کرده بود، در مقابل شاه بزرگ ايستاده بود. شاه بزرگ و جادوگرانش، پاتريک فقط با خودش ايمانش را داشت و ماموريتش را، و مي خواست آن را کاملا به انجام برساند. بادي که مي آمده حتما خيلي سرد بوده است، حتما خيلي به آتش احنياج داشته. تقريبا قانون پادشاه بزرگ را شکسته بود. قانون اين بود همه بايد آتش را خاموش کنند، روشن کردن آتش ممنوع بود و او اتش بزرگي درست کرد. م÷ي توانست براي اين قانون شکني کشته بشود، خودش خوب مي دانست، مي خواست کار بزرگي بکند، مي بايد خطر مي کرد و چشم شاه را باز مي کرد و عظمت خودش را به او نشان مي داد. ترسي از مرگ نداشت، فقط مي ترسيد که خداوند را از دست بدهد. ولي شاه کاري نکرد، شاه لوگ هير همان طور که روي تخت جواهر نشان قدي مي اش نشسته بود، به اين مبلغ دلير و شجاع اجازه داد که براي مردم موعظه کند، آزاد و بدون هيچ مانع، و بالاخره ايرلند مسيحي شد.» در صداي کولوم چيزي بود که اسکارلت را وادار مي کرد به او گوش بدهد و سعي کند بفهمد که او چه مي گويد. چيز ديگري هم بود، اسکارلت هرگز فکر نمي کرد که يک قديس قبل از هر چي يک انسان است، انساني که مثل انسانهاي ديگر ترس را مي شناسد. قبلا هرگز درباره ي قديس ها به طور جدي انديشه نکرده بود؛ از نظر او آنها فقط نامي براي روزهاي تعطيل بودند. حالا داشت به اين موجودي که کولوم درست کرده بود، موجودي با چهره اي عادي و موهاي خاکستري که در باد تکان مي خورد، موجودي استخواني و لاغر اندام با همان جهره و قامتي که ديگران هم داشتند، همان وضع و همان اميال نگاه مي کرد. او از مرگ ترسي نداشت، چطور آدم مي تواند از مرگ نترسد؟ يعني چه؟ نترسيدن از مرگ چه معني دارد؟ در خودش حسادتي ناخواسته نسبت به همه مقدسين حتي به شکلي ، نسبت به کولوم احساس کرد، اصلا نمي فهمم. هيچ وقت هم نخواهم فهميد. آرام آرام سنگيني درک و فهم مطلب را احساس مي کرد، حالا تقريبا داشت مي فهميد که واقعا چه خبر است. تلخي حقيقت و درد و فشار و بار آنها را حس مي کرد. مسئله پيچيده تر و عميق تر از اين حرف ها بود، عميق تر از حوادث ساده اي بود که هر روز اتفاق مي افتاد. اسکارلت در مقابل باد غرب که به سرعت مي وزيد خود را تنها مي ديد. کولوم چند قدم عقب برداشت و او را دنبال خود کشيد و بعد ايستاد:« آنجا رديف تپه هاي کوچک را مي بيني؟» اسکارلت با اشاره سر تاييد کرد. « يک گيلاس ويسکي و يک ترانه موسيقي مي تواند تو را از اين باد وحشت انگيز حفظ کند. ولي من نه ويسکي دارم و نه موسيقي،شايد بايد نزديک تر بروي تا ببيني. موسيقي و شراب را ما براي تالار مهماني گذاشته بوديم، تالاري با هزار شمع. اوهاراها آنجا بودند اسکارلت عزيزم، اسکارلت و تمام آن آدم هايي که تو مي شناسي؛ موناگان، ماهوني، مک ماهون، اوگورمن، اوبراين، با آنان آشنا نشده اي. همه قهرمان ها، غذا زياد و فراوان بود و شراب و موسيقي براي اينکه قلبت را به لرزه بيندازد. هزلر مهمان در تالار هزار شمع جمع شدند، مي توانب ببيني اسکارلت؟ بازوبندهاي طلايي، جام هاي طلايي شراب، گردنبندها،گوشواره ها و دست بندها نور آن هزار شمع را، دوبرابر، سه برابر، ده برابر مي کردند. چه لشتهاي فراواني داشتند براي مرغابي هاي چاق سرخ شده براي شراب، براي لذت موسيقي، براي زور آزمايي مچ ها، روي ميزهايي که پر از ظرف هاي طلا بود، مي تواني پدرت را ببيني؟ جيم را اسکارلت؟ اسکارلت به همراه کولوم خنديد. بله، پاپا شايد دارد« پگي روي درشکه روباز» را مي خواند و جامش را پيش مي آورد تا دوباره آن را پر کنند، چون آواز خواندن به شدت او را تشنه کرده است، پاپا چقدر دوست داشت قهرماني را، اسکارلت گفت:« اسب ها هم هستند، چقدر پاپا اسب ها را دوست داشت.» « اسب ها، زيبا و قوي مثل موجي که به ساحل مي ريزد.» « بعد يک آدم قوي هيکل مي خواهد تا او را به رختخواب ببرد.» گولوم خنديد. لحظه اي دستش را دور شانه او انداخت و به خود فشرد و رها کرد.« مي دانستم که اين حقيقت باشکوه را بالاخره درک مي کني.» حالتي افتخار آميز در صدايش بود و همان حالت در اسکارلت ايجاد شد. به روي کولوم لبخند زد، چشمانش مثل دوتکه زمرد زنده مي درخشيد. **** باد بالاپوش او را تکان مي داد. باران بند آمده بود، اسکارلت سرش را بالا کرد و به آسمان پاک و شسته و آبي نگاهي انداخت. ابرهاي سفيد داشتند از مقابل باد مي گريختند. چقدر نزديک به نظر مي آمدند، چقدر گرم بودند و چه پاسدار خوبي براي آسمان ايرلند. بعد به سبزي ايرلند نظر کرد؛ سبز پشت سبز، مزارع تازه سبز شده، برگ هاي لطيف بوته گل هاي صحرايي، سيراب از زندگي. دور دستها را مي توانستند ببينند، تا لبه آن افق پر از مه که مرز زمين و آسمان را مشخص مي کرد. يک احساس باستاني؛ يک حس شرک آلود مربوط به دوران باستان، در عمق وجودش بيدار شد. شوري وحشيانه ناگهان در خودش جريان يافت. حسي شاهانه او را در بر گرفته بود. اين حس بالاي همه جهان پرواز مي کرد، حسي که با خورشيد و آسمان سخت نزديک بود. بازوهايش را گشود تا زنده بودن خود را روي تپه جلوي پايش حس کند. کولوم گفت:«تارا» اسکارلت روي يکي از چرخ هاي زردرنگ قدم گذاشت و از درشکه بالا رفت و نشست:« احساس عجيبي دارم کولوم، تا حالا چنين احساسي نداشتم.» «اسکارلت عزيزم، اين چيي که در مقابل تو قرار دارد همان احساس قديمي تمام قرن هاست. تمام زندگي، با همه شادي و غم هايش. مهماني ها و رقص ها، همه اين ها در اين هوا و در اين زمين؛ در اطراف تو جريان دارد. زمان،سال هاي عمر ما،سنگيني بدون وزن روي اين زمين را مي تواني بو کني، بشنوي، لمس کني،ولي آن را روي پوست خودت احساس مي کني، بدون صدا با تو حرف مي زند. زمان اين راز هميشگي انسان و جهان.» آفتاب مي تابيد. با وجود اين اسکارلت ردايش را بيشتر به خود مي پيچيد. « رودخانه هم همينجور بود، احساس غريبي در من به وجود آورد، اما بعد آن احساس گم شد.» اسکارلت از باغ ارل،رودخانه و منظره آن برج ويران براي او صحبت کرد. « باغ هاي خوب هميشه از اين منظره ها دارند، نه؟ اين حرفي نبود که مولي زد؟» اين بار صداي کولوم گرفته و خشن بود.مگر چه گفتم که اين طور عصباني شد؟ قبلا کولوم را هرگز اين طور نديده بود. به نظرش غريبه اي مي آمد، ديگر او کولوم نبود. کولوم به طرف او برگشت و لبخند زد و اسکارلت ديد که اشتباه کرده،« اسکارلت تو گاهي من را متوجه ضعف هاي خودم مي کني. امروز اسب هاي مسابقه را در تريم به نمايش مي گذارند. من مي خواهم نگاهي به آنها بياندازم و روز يکشنبه تو مسابقه، يک شرط بندي کوچک بکنم.» آه ، اسکارلت چقدر خوشحال شد. تريم دور نبود، فقط ده مايل، اما جاده هميشه در حال تغيير بود، در واقع آن طور هم که انتظار داشتند راحت نبود، بعد از پيچ و تاب هاي بسيار، عاقبت خود را در جاده اصلي يافتند، مدتي بعد کولوم پيشنهاد کرد در دهکده سر راه بايستند و کمي استراحت کنند و يک فنجان چاي بخورند. اسکارلت با اشتياق پذيرفت. وقتي به درشکه بازگشتند به زودي به چهار راهي رسيدند و بعد به جاده اي پهن پيچيدند. کولوم شلاقي به اسب زد و بعد شلاقي ديگر. درشکه با سرعت از دهکده بزرگ گذشت. وقتي دوباره حرکت درشکه آرام شد، اسکارلت پرسيد:« مثل اينکه کسي در آن دهکده زندگي نمي کرد، چرا؟» « در بالي ها را کسي زندگي نمي کند، براي اينکه سابقه خوبي ندارد.» « جاي خوبي به نظر مي آمد» « تا حالا مسابقه اسب دواني را ديده اي اسکارلت؟» « يک دفعه در چارلزتون. ولي خودمان هميشه مسابق هاي کوچکي داشتيم توي تارا، پاپا اصلا حوصله نداشت آرام سواري کند و با کسي که کنارش حرکت مي کرد حرف يزند، دلش مي خواست هميشه به تاخت برود.» « خوب چرا نه؟ کار بدي که نبود.» اسکارلت خنديد. کولوم گاهي مثل پاپا بود. .وقتي جمعيت را ديد گفت:« به نظرم تريم امروز تعطيل شده، همه اينجا هستند.» چهره هاي آشناي زيادي را ديد:« حدس مي زنم آدامز تاون را هم تعطيل کرده اند.» بچه هاي اهارا دست تکان دادند و خنديدند. نمايش اسب ها هنوز شروع نشده بود. زمين مسابقه بيضي شکل و دراز بود.داشتند آن را مسطح مي کردند. مسابقه پرش از روي مانع هم انجام مي شد. کولوم درشکه را کنار يک درخت برد و افسار ماديان را بست و آن دو به طرف جمعيت آشنا رفتند؛ همه کولوم را مي شناختند و مي خواستند اسکارلت را ببينند« بانوي کوچولويي را که درباره رابرت داناهيو و دستکش هايش و گاوهايش آن حرف بامزه را زده بود.» اسکارلت در گوش کولوم آهسته گفت:« حس مي کنم خوشگلترين زن مجلس رقص هستم که اين طور به من نگاه مي کنند.» کولوم جواب داد:« خوب زياد هم بي معني نيست، کي از تو خوشگلتر؟» اسب هات را داشتند به محل تجمع سوارکاران يا مربيان مي بردند. « چقدر عاليه کولوم. اين اسب هاي قشنگ توي اين شهر کوچولو و کم اهميت مسابقه مي دهند؟» کولوم توضيح داد که اين مسابقه کوچک و کم اهميت نيست. کورس زمستاني اين مسابقات پنجاه پاوند خرج داشت، خيلي بيشتر از درآمد ساليانه يک کشاورز يا يک مغازه دار. به علاوه پرش با اسب يک آزمايش واقعي و حياتي براي اسب بود. برنده اين مسابقات شانس زيادي در مسابقات اسب دواني پونچس تاون يا گال وي و يا دوبلين داشت. کولوم اضافه کرد:« آنها حتي مي توانند در مسابقه هاي آمريکا نيز برنده بشوند، اسب هاي ايرلندي، بهترين اسب هاي دنيا هستندف اين را همه قبول دارند.» دختر جرالد اهارا گفت:« درست مثل ويسکي ايرلندي.» اسکارلت در تمام زندگيش اين مطلب را بارها شنيده بود. مسابقه پرش با اسب براي او خيلي جالب بود، احتمالا کولوم حق داشت، حتي قبل از مسابقه ممکن بود سري به بازار بزند. واقعا چه مرخصي جالبي بود، از اين بهتر انتظار نداشت. غريو جمعيت بلند شد، مي خنديدند، داد مي زدند:«بجنگ، بجنگ» کولوم از نرده بالا رفت تا ببيند چه خبر است. لبخندي چهره اش را پوشاندف دست راستش را مشت کرد و به کف دست چپ کوبيد. مردي که درکنارش روي نرده نشسته بود، گفت:« دلت مي خواهد يک شرط کوچولو بنديم، کولوم؟» کولوم گفت:« پنج شيلينگ روي اوهاراها.» اسکارلت مچ پاي کولوم را گرفت:« چه خبر شده؟» جمعيت ناگهان شکافته شد. کولوم پايين پريد و مچ دست اسکارلت را گرقت و با خود کشيد. سي چهل نفر مرد، پير وجوان نعره مي زدند، بلند بلند خرناس مي کشيدند و با مشت و لگد به جان هم افتاده بودند. جمعيت حلقه بزرگي دور آنها به وجود آوردند و با فرياد آنها را تشويق مي کردند. در دو طرف حلقه کت مبارزين روي هم انباشته شده بود و دو. کومه بزرگ به وجود آورده بود، آستين بعضي از آنها جدا شده بود، پيراهن ها از خون داشت قرمز مي شد، از خون صاحب آن با کسي که کتک مي خورد، هيچ قاعده و قانوني در کار نبود، هيچ نظمي در دعوا رعايت نمي شد. هر کدام از آن مردها هر کس را که نزديکشان مي ديدند مي زدند و بعد دور خود مي گشتند تا نفر بعدي را بيابند. کسي که بر زمين مي افتاد ديگري او را با خشونت از زمين بلند مي کرد و دوباره مشت يا لگدي به او مي زد.اسکارلت قبلاً مشت بازي مردان را نديده بود. هرگز نديده بود که دو مرد با شمت به جان هم بيفتند. صداي مشت هايي که به دهان يا بيني آنها برخورد مي کرد او را سخت ترسانده بود. چهار پسر دانيل اوهارا در ميان آنان بودند. اسکارلت از کولوم خواست که دعوا را خاتمه دهد. «پنج شيلينگ ببازم؟ ديوانه نشو، زن.» همين کلمات را بعداً هم تکرار کرد، به کولوم، به پسران دانيل، به مايکل و جوزف، برادران کولوم که آن موقع نديده بود. آنها همه در آشپزخان? منزل دانيل جمع شده بودند. کاتلين و بريجيد به آرامي داشتند زخم ها را مي شستند، و به داد و بيداد آنها از درد توجه نمي کردند. کولوم گيلاس هاي ويسکي را بين آنها پخش مي کرد. تا حالا اين جور چيزي نديده بودم. اين واقعاً خيلي احمقانه است. مهم نيست که نظر آنها چيست، ولي به نظر من اين خيلي احمقانه است. اسکارلت نمي توانست باور کند که جنگ و دعوا يکي از تفريحات مورد علاق? اوهاراها و دوستانشان باشد. واقعاً که خيلي جرأت دارند. دخترها بدتر بودند آنها داشتند تيموتي را واقعاً عذاب مي دادند. چشمان سياه تيموتي بيش از اعضاي ديگرش صدمه ديده بود. 53صبح روز بعد قبل از صبحانه کولوم با آوردن دو اسب او را حيرت زده کرد. «تو گفتي که سواري را دوست داري. من چند تا اسب قرض کردم. بايد ظهر برگردانم. قبل از اينکه همسايه ها بريزندتوي خانه، هر چند نان از ديشب مانده بردار و بيا.» «ولي کولوم، اينها که زين ندارند!» «ساکت، مي خواهي سواري کني يا نه اسکارلت عزيزم. برو نان ها را بياور. برايدي کمکت مي کند که سوار بشوي.» اسکارلت از زمان کودکي ديگر بر اسب لخت ننشسته بود. احساس خود را که در مقابل اسب ها فراموش کرده بود، ناگهان به دست آورد، گويي هرگز با چنين نوع سواري غريبه نبوده است، به زودي به دهنه هم نيازي نخواهد داشت، تنها فشار زانوهايش کافي است که اسب بداند کجا بايد برود. آنها داشتند از کوچه اي که قبلاً اسکارلت نديده بود عبور مي کردند، اسکارلت پرسيد: «کجا داريم مي رويم؟» «به بوين. مي خواهم چيزي نشانت بدهم.» رودخانه. ذهن اسکارلت به سرعت به کار افتاد، در آن رودخانه چيزي بود که آن دفعه هم او را به طرف خود کشيده بود و در همان هنگام از خود دور کرده بود. باران شروع شد، و اسکارلت خوشحال ب.د که لااقل برايدي برايش يک شال آورده است. سرش را پوشاند. پشت سر کولوم آرام اسب مي راند و به صداي باران روي برگ ها و بوته ها گوش مي داد، صداي سم اسب ها هم با آن مخلوط مي شد. چه آرامش بخش بود. وقتي باران ايستاد اصلاً تعجب نکرد. حالا پرنده ها دوباره مي توانند از توي بوته ها بيرون بيايند. کوچه تمام شد. رودخانه آنجا بود. ساحل آن ملايم مي نمود و آب به آرامي مي لغزيد. کولوم گفت: «اينجا همان جايي است که برايدي آب تني مي کند. تو هم ميل آب تني داري؟» اسکارلت بدون اراده لرزيد. «من شهامتش را ندارم، آب بايد خيلي سرد باشد.» «به زودي معلوم مي شود، کمي آب به سر و صورتمان مي پاشد. مي خواهيم از رودخانه رد بشويم. دهنه را محکم نگهدار.» اسب کولوم با احتياط در آب قدم گذاشت. اسکارلت دامنش را جمع کرد و زير پاهايش قرار داد و به دنبال او روان شد. آن سوي رودخانه، کولوم از اسب پياده شد. «بيا پايين صبحانه بخور. من اسب ها را به درخت مي بندم.» درخت ها در کنار رودخانه روييده بودند. ساي? آنها روي چهر? کولوم افتاده بود. اسکارلت از اسب پايين خزيد و افسار را به او داد. روي زمين يک تک? آفتابي پيدا کرد، نشست و به درخت تکيه داد. کنار رودخانه با گل هاي زرد و برگ هايي به شکل قلب فرش شده بود. چشمانش را بست و به صداي جريان آرام آب و پرندگان گوش داد. کولوم هم نزديک او نشست و اسکارلت چشم هايش را به آرامي گشود. کولوم قرص نان را به دو نيم کرد؛ تک? بزرگتر را به اسکارلت داد. «داستاني برايت دارم. مي خواهم وقتي صبحانه مي خوريم، تعريف کنم. اين زميني که الآن رويش نشسته ايم اسمش بالي هاراست. دويست سال پيش يا يک کمي کمتر، اينجا وطن خانواد? تو بود، خانواد? ما. اينجا سرزمين اوهارا است.» اسکارلت راست نشست، ناگهان به خود آمد. اينجا؟ اينجا سرزمين اوهاراست؟ و بالي هاراـ اسم همان دهکد? متروک نيست؟ همان دهکده اي که به سرعت از آن گذشتند؟ با اشتياق به چهر? کولوم نگاه کرد. کولوم گفت: «آرام باش. صبحانه ات را بخور کاتي اسکارلت. داستانش طولاني است.» سکوت کرد و لبخند او هزاران سؤال بر لب هاي اسکارلت نپرسيده باقي گذاشت. «دو هزار سال پيش، اولين اوهاراها در اين زمين ساکن شدند و اينجا را تصاحب کردند. يک هزار سال پيش ـ مي بيني چطور داريم نزديک مي شويم ـ وايکينگ ها، که حالا ما اسم آنها را مردان شمالي گذاشتيم سرسبزي و طراوت ايرلند را کشف کردند و سعي کردند آن را تصاحب کنند و ايرلندي هاـ مثل اوهاراهاـ روي اين رودخانه نگهبان گذاشتند. مي دانستند که کشتي هاي بلندشان با دماغه اي به شکل اژدها حتماً از اين رودخانه وارد ايرلند مي شوند. ايرلندي ها و اوهاراها استحکامات محکمي براي مقابله با دشمن ساختند.» کولوم تکه اي نان کند و در دهان گذاشت، اسکارلت صبر کرد تا آن را جويد. سال هاي طولاني... ذهن اسکارلت به آن همه سال قد نمي داد. بالاخره بعد از هزار سال چه اتفاقي افتاد؟ «وايکينگ ها عقب نشستند و اوهاراها زمين هايشان را حفظ کردند و دويست سال ديگر به پروار کردن برّه ها مشغول شدند. آنها براي خودشان قلع? محکمي ساختند که اتاق هاي زيادي داشت، براي خودشان و خدمتکارهايشان. ايرلندي ها فکر آينده را مي کردند و احتمال مي دادند که ممکن است دوباره سر و کل? وايکينگ ها پيدا شود، و شد. اما نه وايکينگ ها، بلکه انگليسي هايي که زماني فرانسوي بودند، بيشتر از نصف ايرلند را تصرف کردند، ولي اوهاراها همچنان پشت ديوارهاي بلند خودشان به حکمراني ادامه مي دادند و براي پانصد سال ديگر توانستند زمين ها را حفظ کنند.» «تا وقتي که جنگ بوين شروع شد. مي داني که داستان رقت انگيزي دارد. بعد از دو هزار سال دفاع از اين زمين، بالاخره ايرلند انگليسي شد. اوهاراها به آن سوي رودخانه رانده شدند، البته آنهايي که باقي مانده بودند، يعني زن ها و بچه ها. يکي از همين بچه ها بزرگ شد و آن سوي رودخانه زميني را از انگليسي ها اجاره کرد و به کشاورزي پرداخت. پسر بزرگ او، زارع همان مزرعه با مادربزرگ ما اردواج کرد، با کاتي اسکارلت. وقتي پدرش مرد او جايش را گرفت و به آن طرف آب هاي قهوه اي رنگ بوين نگريست و ديد که قلع? اوهارا ويران شده، ديد که يک خان? انگليسي به جاي آن برپا گرديده است. ولي آن نام همچنان باقي ماند. بالي هارا. پاپا اين خانه را ديد. مي دانست که اينجا سرزمين اوهاراست. اسکارلت براي پدرش گريست و معناي خشم و غمي را که در صورت پدر مي ديد، درک کرد و دانست نفرتي که به هنگام صحبت کردن از جنگ بوين در صدايش بود چه معني مي داد. کولوم به سوي رودخانه رفت و با دست آب نوشيد. بعد دست هايش را شست و مقداري آب در مشت هايش براي اسکارلت آورد. وقتي اسکارلت آب را نوشيد کولوم با حرکتي آرام اشک از گونه هاي او پاک کرد. «نمي خواستم اين داستان را برايت بگويم، کاتي اسکارلت.» اسکارلت با عصبانيت حرفش را قطع کرد. «من حق دارم بدانم.» «مي دانم که حق داري.» «بقيه اش را بگو. مي دانم که باز هم هست. از صورتت مي خوانم.» رنگ از صورت کولوم پريده بود. «بله باز هم هست. بالي هاراي انگليسي براي لرد جوان ساخته شد. مردم مي دانستند مثل آپولو زيباست. او به هر حال خودش را يک خدا مي دانست. او تصميم گرفت بالي هارا را به صورت بهترين منطق? ايرلند در بياورد. دهکد? او ـ چون بالي هارا تا آخرين تکه سنگ و آخرين برگش مال او بود ـ بايد بزرگتر از هر ناحي? ديگر باشد، حتي بزرگتر از خود دوبلين. همين طور هم بود، اگرچه خودش به بزرگي دوبلين نبود ولي خيابانش از پهن ترين خيابان دوبلين پهن تر بود. اصطبل هايش مثل کليسا بود و پنجره هايش به تميزي الماس، باغش فرشي سبز و لطيف داشت که تا کنار? بوين ادامه پيدا مي کرد. طاووس ها پرهاي جواهرنشان خودشان را روي چمن ها باز مي کردند و بانوان زيبا، غرق در جواهر، زينت ميهماني او بودند. او لر بالي هارا بود. «تنها اندوه او اين بود که فقط يک فرزند داشت، يک پسر. ولي قبل از اينکه به دَرَک واصل شود فقط توانست تولد نو? خودش را ببيند. آن نوه خم نه برادري داشت و نه خواهري. ولي خيلي خوش صورت بود و او ـ لرد بالي هارا ـ و صاحب اصطبل هاي کليسايي و دهکد? بزرگ شد. پسرش هم بعد از او همه چيز را به ارث برد. «من او را به ياد دارم ـ آن لرد جوان بالي هارا ـ بچه بودم و فکر مي کردم هم? چيزهاي قشنگ و شگفت انگيز مال اوست. سوار يک اسب سرخ مي شد. وقتي که براي شکار روباه مي رفت و ذرت هايي را که ما کاشته بوديم زير سم اسبش له مي کرد،براي ما بچه ها سکه مي انداخت. کت خاکستري و شلوار کوتاه سفيد مي پوشيد و راست روي اسب مي نشست، چکمه هايش برق مي زد. من نمي توانستم بفهمم چرا پدرم سکه هاي او را از ما مي گرفت و از وسط دو نيم مي کرد و به لرد فحش مي داد.» کولوم از جا بلند شد و به قدم زدن در کنار رودخانه پرداخت، وقتي دنبال? داستان را مي گفت بغضي در صدايش بود و سعي مي کرد آن را فرو دهد. صدايش ضعيف تر شده بود. «قحطي آمد، خشک سالي، با گرسنگي و مرگ. لرد بالي هارا گفت: نمي توانم بايستم و شاهد رنج مستأجرين باشم. مي خواهم دو تا کشتي بزرگ و محکم بخرم و آنها را مجاني به آمريکا بفرستم در آنجا غذا فراوان است. وقتي کسي نيست که گاوها را بدوشد و کشت و کار بکند ديگر گاو و زمين به چه درد مي خورد. دهقان و روستايي ها براي تشکر از او، دستش را بوسيدند و خيلي از آنها ترجيح دادند که بروند، ولي برخي از آنها هرگز نمي توانستند دوري ايرلند را تحمل کنند. مي گفتند مي مانيم و گرسنگي مي کشيم. آنها به لرد جوان هم همين جور گفتند. به هر حال لرد پيغام فرستاد که هنوز سر قولش هست و با خوشحالي هر کس را که بخواهد برود، مجاني به آمريکا مي فرستد. انبار کشتي براي اين کار در نظر گرفته شده بود. پدرم دوباره به لرد ناسزا گفت. بر سر برادرهاش، دو برادرش، ماتيو و برايان داد کشيد که چرا هدي? اين انگليسي را قبول کردند، اما آنها مي خواستند بروند... رفتند و با بقيه غرق شدند. کشتي پوسيده در وسط دريا غرق شد. مردم اسمش را «تابوت کشتي ها» گذاشتند، چه اسم تلخي. يکي از مردان اهل بالي هارا به اصطبل رفت و در آنجا پنهان شد. گويا اصلاً نمي دانست که آنجا به زيبايي يک کليساست. وقتي لرد آمد که سوار اسب قرمزش بشود، لرد مو طلايي ـ بالي هارا ـ را ربود و در برجي که زماني اوهاراها، کشتي هاي اژدها سر وايکينگ ها را ديده باني کرده بودند به دار کشيد.» اسکارلت دستش را ناگهان بر دهانش گذاشت. کولوم هم رنگ به صورت نداشت. قدم مي زد و با صدايي که صداي او نبود ماجرا را بازگو مي کرد. برج! بايد همان باشد. دست هاي اسکارلت محکم دهانش را مي فشرد. نبايد چيزي بگويد. کولوم ادامه داد: «هيچ کس اسم آن مرد را نمي داند. بعضي ها مي گويند فلاني بود و بعضي ديگر مي گويند نه، او نبود فلاني بود. وقتي سربازهاي انگليسي آمدند، مردم هم زبانشان را نگه داشتند و اشاره به او نکردند. انگليسي ها همه را به تلافي قتل لرد جوان کشتند.» چهر? کولوم در سايه روشن درختان، سفيد مي نمود. فريادي از گلويش خارج شد بدون کلام، گويي آن فرياد صداي انساني نبود. به طرف اسکارلت برگشت. اسکارلت از نگاه او و چهر? بلازده اش مشمئز شد. کولوم فرياد زد: «منظر? خوبي است، نه؟» صدايش به شليک توپ مي ماند. کنار بستر زرد رودخانه روي زانوهايش فرو افتاد و خم شد تا چهره اش را مخفي کند. بدنش مي لرزيد. دست لسکارلت به طرف او دراز شد، ولي بعد به آرامي پايين افتاد. نمي دانست چه بايد بکند. کولوم گفت: «مرا ببخش، اسکارلت عزيزم.» بعد سرش را بلند کرد و ادامه داد: نخواهر من مولي بيشتر از اينها وابسته به جهان غرب است که بتواند از اين حرف ها بزند. او هميشه استعداد عجيبي در عصباني کردن من دارد.» لبخند زد و لبخندش تقريباً رضايت بخش بود. «اگر مي خواهي، وقت داريم که سري به بلي هارا بزنيم، آنجا تقريباً متروک شده. ولي ديگر خشونتي در آن وجود تدارد. کسي حتي نزديک آنجا مي شود.» دستش را به طرف اسکارلت دراز کرد. اين بار لبخندش واقعي بود. «بيا اسب ها همين جا هستند.» اسب کولوم روي علف هاي بدون خار قدم مي گذاشت و پيش مي رفت و اسکارلت به زودي جلوي رويش سنگ هاي غول آساي برج را ديد. کولوم به اسکارلت اشاره کرد که دنبالش بيايد و دهانه اسب را کشيد. آن گاه دستش را مانند يک قيف به دهان گذاشت و فرياد زد «سي چين (Cea chain)»، صدايش به سنگ ها برخورد کرد و برگشت. سرش را برگرداند، شادي در چشم هايش ديده مي شد. گونه هايش به سرخي مي زد. «اين يک کلم? گاليک است. زبان قديمي ايرلند. در اينجا يک «کي ليچ (Caileach)» زندگي مي کند. يک زن خردمند. توي کلبه اي در همين نزديکي ها. او ساحره اي است که تقريباً به انداز? تارا عمر دارد. بعضي ها اين طور مي گويند. همسر پدي اوبراين(Paddy O brien) هم که بيست سال پيش از دست او فرار کرد و حالا دوباره برگشته، همين را مي گويد. من دارم به او خبر مي دهم که داريم از اينجا عبور مي کنيم. دوست ندارد غافلگير بشود. من نمي خواهم بگويم که به ساحره ها و جادوگرها عقيده دارم ولي به هر حال، رعايت ادب و احترام چيزي از آدم کم نمي کند.» آنها قطعه زمين صافي را که برج در آن قرار داشت طي کردند و به آن نزديک شدند آنقدر نزديک که اسکارلت ديد با اينکه آن سنگ هاي بزرگ را بدون ساروج روي هم گذاشته اند حتي ذره اي هم از جاي خود حرکت نکرده است. کولوم گفت اين قلعه چند سال از عمرش مي گذرد، هزار سال؟ دو هزار سال؟ مهم نيست. اسکارلت از آن نمي ترسيد نه آنطور که وقتي کولوم داشت آن داستان وحشتناک را تعريف مي کرد. برج فقط يک ساختمان بود. زيباترين بنايي که تا به حال ديده بود. اصلاً ترسي ندارد، مثل اين است که مرا به خود مي خواند. نزديک تر رفت دستش را بر سنگ ها گذاشت. کولوم گفت: «اسکارلت عزيزم، تو خيلي شجاعي با اينکه برايت گفتم که مي گويند اين قاتل در قلعه پرسه مي زند، تو اصلاً نمي ترسي.» «اوه خداي من، ارواح اصلاً حقيقت ندارند، به علاوه اگر روح در اين قلعه وجود داشت اسب ها هرگز به آن نزديک نمي شدند. همه مي دانند که حيوانات اين چيزها را خيلي زود حش مي کنند.» کولوم با دهان بسته خنديد. اسکارلت دستش را بر سنگ ها ماليد. مثل هوا نرم و لطيف بود. مي توانست گرماي آفتاب و سرماي باران و باد را در آن حس کند، آرامشي ناشناخته به قلبش راه يافت. «مي شود حس کرد که اين سنگ ها چقدر پير هستند.» مي دانست که در اين مورد کلماتش نارساست و مي دانست که اظهار نظر او اصلاً مهم نيست. کولوم گفت: «در طول تمام اين سال ها اين سنگ ها طاقت آوردند، زنده ماندند، مثل درختي که ريشه هاي عميق خود را به دليل زمين فرستاده.» «ريشه هايي که عميق اند.» کجا اين جمله را شنيده بود؟ ها، از رت شنيده بود، در چارلزتون. اسکارلت لبخند زد دوباره روي سنگ ها دست کشيد. نمي توانست چيزي دربار? ريشه هاي عميق ايرلند به رت بگويد. بايد صبر کند. بايد تا وقتي که رت دوباره از چارلزتون و ريشه هاي آن حرف بزند، صبر کند. خان? بالي هارا هم از سنگ بنا شده بود ولي در ساختمان آن بر خلاف برج، ساروج هم به کار رفته بود. محکم و پابرجا به نظر مي رسيد، طاقت و تحمل داشت؛ پنجره هاي شکسته و چهارچوب هاي رنگ پريده با ابديّت سنگ ها مغايرت داشت. با ساختمان هايي که به آن متصل مي شد، آن مجموعه، خان? بزرگي را تشکيل مي داد که اسکارلت در گذشته هرگز نظيرش را نديده بود. با خودش گفت، مثل اينکه براي ابد ساخته شده است. چه شرم آور است که کسي در آن زندگي نمي کند. پرسيد: «لرد هالي کارا فرزندي نداشت؟» کولوم با رضايت کامل جواب داد: «نه...، و زنش به نظرم بعد از مدتي پيش خانواد? خودش برگشت يا به يک نوانخانه، درست نمي دانم. بعضيها مي گويند ديوونه شد.» اسکارلت پيش خودش فکر کرد که کولوم احساسي در مورد آن خان? بزرگ ندارد. «برويم دهکده را ببينيم.» دهکده نبود، شهر بود. بزرگ تر از آن بود که بتوان دهکده اش ناميد. پنجر? سالم يا دري که نشکسته باد وجود نداشت، متروک بود و تحقير شده مي نمود. تن اسکارلت را به لرزه در آورد، کينه چنين کاري کرده بود. اسکارلت پرسيد: «نزديک ترين راه به خانه کدام است؟» 54کولوم وقتي اسکارلت را به خان? دانيل رساند و مي خواست او را ترک کند گفت: «جشن تولد پيرزن فرداست. براي اين جشن آدم هايي لازم است که کارهاي مخصوصي بلدند، من هم مي خواهم ادعا کنم که يکي از آنها هستم. به اشان بگو فردا صبح برمي گردم.» اسکارلت تعجب کرد که چرا کولوم اينقدر سخت مي گيرد. جشن تولد يک پيرزن که اينقدر مهّم نيست، کار زيادي ندارد. البته کيک لازم است ولي چه کار ديگري بايد انجام شود؟ از قبل تصميم گرفته بود. آن گردنبند يراق دوزي شد? زيبايي را که در گال وي خريده بود به مادربزرگ هديه بدهد. در هنگام بازگشت وقت زيادي داشت و مي توانست يکي ديگر براش خودش بخرد. خداي من، آخر همين هفته مي بايد به آمريکا باز مي گشت. اسکارلت به زودي فهميد که براي جشن تولد پيرزن، چه کارهايي بايد انجام شود. تمام اثاثي? خان? کاتي اسکارلت پير قرار بود دوباره شسته و تميز شود و برق بيفتد، حتي اگر همين ديروز هم تميز شده باشد، در خان? عمو دانيل هم همين طور. بعد حياط خانه بايد از علف هاي هرز پاک شده، حسابي جارو شود و نيمکت و صندلي در آن چيده شود تا کساني که نمي توانند در آن کلب? کوچک و تنگ بنشينند در حياط جايي براي نشستن داشته باشند. بعد نوبت انبار بود. انبار بايد حتماً تميز شود و کاه و پوشال آن تعويض گردد و براي کساني که شب بايد آنجا بخوابند آماده شود. گويا قرار بود ميهماني بزرگي برپا شود. همه نمي توانستند به صد سالگي برسند. کاتلين نان شيرمال و نان معمولي و يک ظرف کره روي ميز گذاشت و به مردها گفت: «بخوريد و برويد.» مردها مثل برّه حرف شنو بودند، با سرعتي که اسکارلت از آن تعجب مي کرد صبحان? خود را خوردند و رفتند، بدون اينکه حرفي بزنند سرهاي خود را خم کردند و از ميان چهارچوب کوتاه در رد شدند و خانه را ترک کردند. وقتي مردها رفتند، کاتلين اعلام کرد: «خوب حالا کارمان را شروع مي کنيم. اسکارلت يک عالم آب لازم داريم، بايد از چاه آب بکشي، سطل ها آنجا کنار در است.» اسکارلت هم مثل مردان اوهارا حرف شنو بود و اصلاً فکر غُرغُر کردن را به خودش راه نداد. بعد از ناهار هم? زنان دهکده آمدند، بچه هاي خود را هم آوردند که در کارها کمک کنند، سر و صداي زيادي به راه افتاد. کار کردن سرگرم کننده بود. سر انگشتان اسکارلت تاول زده بود ولي او پيش از آنکه بتواند اعتراضي بکند، از کار کردن با آنها لذت مي برد. مثل ديگران کفش هايش را درآورده بود و پابرهنه کار مي کرد، دامنش را جمع کرده بود و پيش بندي بسته بود. و آستينش را تا آرنج بالا زده بود، احساس مي کرد گويي دوباره به دوران کودکي بازگشته، دارد در حياط جلوي آشپزخانه بازي مي کند و صداي غُرغُر مامي را مي شنود که چرا کفش و جوراب خود را در آورده و پاهايش را کثيف مي کند. تفاوتش اين بود که حالا همبازي هايي داشت که سرگرم کننده بودند و اصلاً با سوالن که دائماً گريه مي کرد و کارين که هنوز خيلي کوچک بود فرق داشتند. چه مدت از آن زمان مي گذشت...؟ البته مي دانم که به انداز? عمر برج، نيست. ريشه ها عميق اند... کولوم امروز صبح خيلي ترسيده بود... چه داستان هاي بدي دربار? آن کشتي مي گفت... آنها عموهاي من بودند که غرق شدند، برادرهاي پاپا. لعنت به آن لرد انگليسي. خوشحالم که دارش زدند. در آن دهکده هم تا به حال هيچ ميهماني نظير آنچه که قرار بود براي صدمين سال تولد کاتي اسکارلت پير برگزار شود، ترتيب نيافته بود. تمام اوهاراها از سراسر کاونتي ميت و فراتر از آن، با گاري هاي الاغي، دليجان و اسب و پاي پياده، مي آمدند. نيمي از جمعيت شهر تريم آنجا بودند و تمام خويشاني که در آدامز تاون زندگي مي کردند. آنان با خود هدايا و غذاها و داستان هاي مختلف و مخصوص که براي اين ميهماني تهيه کرده بودند مي آوردند، آنقدر غذا جمع شد که اسکارلت فکر کرد براي سير کردن يک لشکر کافي است. دليجان ماهوني پر از بشکه هاي آبجوي انگليسي بود. جيم ديلي هم که از مولينگار آمده بود آبجوي زيادي با خود آورده بود. سيموس (Seamus) پسر بزرگ دانيل سوار بر اسب شخم زني خود به تريم رفت و با يک جعبه چپق سفالين که مثل قوزي زشت به پشت

آويزان کرده بود و زنبيل بزرگي توتون بازگشت. به هر يک از مردان ـ و همين طور زنان ـ در آن جشن فراموش نشدني به عنوان يادگار يک چپق داده مي شد. مادربزرگ اسکارلت هداياي فراواني دريافت مي داشت و مثل يک ملکه از ميهمانان استقبال مي کرد، روي صندلي بزرگش مي نشست و گردنبند يراق دوزي اش را مي بست و از مخلوط چاي و ويسکي لذت مي برد و چرت مي زد. وقتي غروب فرا رسيد و زنگ کليساي آنژلوس به صدا در آمد، بيش از سيصد نفر در بيرون و درون آن کلب? کوچک ايستاده بودند و يکصدمين سال تولد کاتي اسکارلت اوهارا را گرامي مي داشتند. پيرزن خواسته بود که مراسم به همان شکل قديم برگزار شود. عاقله مردي کنار آتش جلوي رويش ايستاد و انگشتانش را روي سيم هاي هارپ لغزاند. سيصد نفر با شادي فرياد اشتياق سر دادند و او را تحسين کردند. اين مرد مک کورماک( Turlough O’Carolan) نام داشت که بعد از مرگ اوکارولان (Mac Connac) تنها وارث بلافصل ترانه هاي ايرلندي محسوب مي شد. صدايش تقريباً به همان لطافت موسيقي بود. «من مي خواهم همان کلمات استاد بزرگ تارلوگ اوکارولان(O’Carolan ) را براي شما بگويم: «عمرم را با شادکامي و رضايت در ايرلند گذرانده ام و با مردمي غيور شراب نوشيده ام که عاشق واقعي موسيقي بودند.» خودم هم مي خواهم چند کلمه به آن اضافه کنم: «من به سلامتي تمام مردان و زنان غيور و نيرومند مثل کاتي اسکارلت اوهارا مي نوشم.» بعد به او تعظيم کرد. «وقتي مي نوشيم، همه اين را مي گوييم.» ده بيست نفر گيلاس ها را پر مي کردند. مک کورماک پرترين و بلندترين گيلاس مشروب را انتخاب کرد و به سلامتي کاتي اسکارلت اوهاراي پير نوشيد. «حالا من ترانه اي برايت مي خوانم. داستان فين مک کول(Finn Mac Cool).» انگشتانش به نرمي روي سيم هاي هارپ لغزيد و هوا از افسون صدايش پر شد و بعد از آن موسيقي آغاز شد. دو نوازند? ني( pibs willeam آلت موسيقي بادي ايرلندي است که شباهت زيادي به ني دارد ولي کمي کوتاهتر است (م)) حضور داشت که از شمارش خارج بود. نوازندگان سوت سوتک، دقک(دو چوب باريک شبيه استخوان که به هم مي رسند. (م) ) ، قاشقک و بودهرن فراوان بودند، که همه تحت نظر کولوم اوهارا قرار داشتند. زن ها بشقاب هاي غذا را پر مي کردند. دانيل اوهارا هم بر بشکه هاي آبجو نظارت مي کرد، همه در وسط حياط جمع شده بودند و مي رقصيدند. هيچ کس خوابش نمي آمد، حتي کاتي اسکارلت پير. اسکارلت در حالي که نفس هاي کوتاه مي کشيد گفت: «هيچ فکر نمي کردم اين جشن اين جوري باشد.» پسرعموهايش تعجب کردند. «منظورت اين است که تا حالا توي جشن ماه مي( May Day جشني که در روز اول ماه مي برگزار مي شود اين جشن حتماً با موسيقي و آواز همراه است. (م)) شرکت نکرده اي؟» تيموتي اوهارا ادامه داد: «پس بايد تا جشن ماه مي هم پيش ما بماني کاتي اسکارلت جوان.» بقيه هم تصديق کردند. «نمي توانم، ما مجبوريم به کشتي برسيم.» «مطمئناً کشتي هاي ديگري هم هست. نه؟» اسکارلت از روي نيمکت پريد. به قدر کافي استراحت کرده بود. زن ها داشتند آهنگ تازه اي را شروع مي کردند. وقتي دوباره آنقدر رقصيد که خسته شد، اين فکر چندين بار به ذهنش آمد و دوباره از ذهنش رفت و باز دوباره آمد، حتماً کشتي هاي ديگري هم هستند. چرا نماند و با اين آهنگ هاي تند ايرلندي با اين دامن ها و جوراب هاي رنگي نرقصد؟ چارلزتون همچنان سرجايش خواهد بود. با همان مهماني هاي چاي و همان خانه هاي ويران، پشت همان ديوارهاي بلند و غير دوستانه. رت هم آنجا خواهد بود. بگذار منتظر بماند بماند. او هم مدت درازي در آتلانتا انتظارش را کشيده بود ولي حالا همه چيز فرق مي کرد. بچه اي که در شکم داشت رت را براي هميشخ مال او مي کرد و هر وقت مي خواست مي توانست به سراغش برود. بله تصميمش را گرفت. براي جشن ماه مي ماند. حتماً خوش مي گذشت. روز بعد در مورد اينکه آيا کشتي ديگري بعد از جشن ماه مي به طرف آمريکا حرکت مي کند يا نه، از کولوم سؤال کرد. کشتي ديگري بود. يک کشتي خوب که ابتدا توقفي در بوستن داشت. اسکارلت و بريجيد مي توانستند در سفر به ساوانا از خودشان مواظبت کنند. کولوم گفت: «کشتي غروب روز نهم مي حرکت مي کند، تو فقط نصف روز فرصت داري در گال وي خريد کني.» او حتي نصف روز هم نياز نداشت؛ تقريباً فکرش را کرده بود، هيچ کس در چارلزتون جوراب هاي ساق بلند و دامن هاي رنگي گال وي را نمي پوشيد. آنها خيلي روشن و عاميانه بودند. فقط تصميم داشت چند تايي از آنچه که براي خودش خريده بود نگه دارد. آنها سوغات خوبي بودند، بقيه را مي خواست به کاتلين و بقي? دوستاني که در دهکده پيدا کرده بود، بدهد. «نهم مي اين خيلي ديرتر از آن چيزي است که ما فکر کرده بوديم، کولوم.» «ولي فقط يک هفته بعد از جشن ماه مي کاتي اسکارلت. وقت زيادي که نيست. ممکن است تا آخر عمرت ديگر اينجا نيايي.» درست مي گفت! ديگر چنين فرصتي در زندگي اش دست نمي داد. به علاوه، مي توانست کولوم را هم همراهي کند. مسافرت از ساوانا به بوستن و يالعکس به تنهايي براي کولوم سخت بود، حتماً به او سخت مي گذشت. بعد از اين همه لطفي که به اسکارلت کرده بود، او هم در مقابل بايد کاري مي کرد.... در بيست و ششم آوريل کشتي برايان بورو با دو اتاق خالي در قسمت درج? يک از گال وي حرکت کرد. ککشتي مزبور روز جمعه بيست و چهارم به گال وي وارد شده بود و مسافرين و محموله هاي پستي را تخليه کرده بود. روز شنبه محموله هاي پستي تحويل انبار شد. يکشنبه تعطيل بود. ارسال کيف کوچکي که حاوي نامه هاي مولينگار بود براي روز دوشنبه ماند. روز سه شنبه کالسک? پستي که بين مولينگار و دروگدا ( Drogheda) رفت و آمد مي کرد کيف نامه ها را تحويل ادار? پست ناوان( Man O’toole) داد و يکه سوار پست، پاکت نامه هاي تريم را به بانويي که مسئول پست اين شهرک بود سپرد. يک پاکت ضخيم از ساوانا، جورجيا براي کولوم اوهارا رسيده بود. اوهاراها فاميلي بودند که پيوستگي فراواني به هم داشتند و جشن تولد پيرزن هم به اين زودي ها فراموش نمي شد. پستچي سوار بست? نامه ها را در ميکد? آدامز تاون تحويل داد و به مت اوتول(Navan) ، متصدي ميکده، گفت: «فکر کردم دليلي ندارد که بيست و چهار ساعت عقب بيفتد.» مت اوتول در گوش? ميکده پيشخوان کوچکي گذاشته بود و به کارهاي پستي هم رسيدگي مي کرد. «در تريم نامه ها را مي گذارند توي جعب? آدامز تاون، و تازه فردا صبح قرار بود پستچي ديگري آنها را تحويل بگيرد.» مت اوتول ليواني آبجوي ايرلندي به او تعارف کرد و از جانب کولوم تشکر کرد. ميخانه و مهمانخان? بالاي آن اگر چه کهنه بود و احتياج به رنگ و تعمير داشت ولي آبجوي ايرلندي اش عالي بود. مت اوتول همسرش را که در حياط مشغول پهن کردن رخت بود، صدا کرد. «مواظب اينجا باش، من مي روم خان? دانيل اوهارا.» پدر مت برادر زن عمو دانيل بود، خدا رحمتش کند، اسمش ترزا بود. «چه عاليه! کولوم!» همراه با نامه اي که از جيمي رسيده بود، پاکتي هم از تام مک ماهون بود که خبر مي داد اسقف بالاخره موافقت کرده بود سهمي? خواهر اسکارلت را از ملک تارا پس بدهد. تارا، تاراي من. چه کارهايي که در تارا نخواهم کرد. سنگ بزرگي انداخته! «مي بيني کولوم. اين اسقف طمع کار پنج هزار دلار مي شود هم? کليتون کاونتي را خريد. نمي شود، بايد يک تخفيف حسابي بدهد.» کولوم برايش توضيح داد که اسقف اصلاً اهل کوتاه آمدن نيست. اگر پول دارد و زمين را هم مي خواهد، بايد اين مبلغ را بپردازد. بهترين راهش اين است که بايد فکر کند به کليسا کمک مي کند، آن وقت پرداخت پول برايش راحت تر مي شود. «کولوم، تو که مي داني اين کار اصلاً درست نيست. من خوشم نمي آيد که کسي کلاه سرم بگذارد، حتي اگر کليسا باشد. به هر حال معذرت مي خواهم که ناراحتت کردم. ولي هرطور شده بايد آنجا را پس بگيرم. قلب من توي تارا مي زند. چقدر حماقت کردم که بهحرفت گوش دادم نبايد بيشتر مي ماندم. تا حالا حداقل نصفي از راه ساوانا را رفته بودم. کولوم بحث را ادامه نداد و اسکارلت دنبال کاغذ و قلم گشت. «همين الان به عمو هنري هاميلتون نامه مي نويسم. خودش همه چيز را درست مي کند. حتماً تا وقتي برگردم کارها را روبه راه خواهد کرد. اسکارلت روز پنج شنبه تنها به تريم رفت. از اينکه کاتلين و بريجيد آن روز را در مزرعه کار مي کردند و نتوانستند او را همراهي کنند به شدت ناراحت بود. کولوم هم غيبش زده بود. به اسکارلت نگفته بود کجا مي رود واسکارلت با خودش فکر مي کرد که کولوم چقدر بي ملاحظه است. معلوم نبود که کي بازمي گردد. به هر حال کاري نمي شد کرد، کولوم رفته بود. کارهاي زيادي بود که مي بايد انجام مي گرفت. تصميم داشت تعدادي ظرف سفالي که کاتلين هم در آشپزخانه استفاده مي کرد و چند تايي سبد بخرد. سبدهاي خوبي در آن ناحيه درست مي کردند و همين طور سفره و دستمال سفره، اسکارلت چنين پارچه هايي در آمريکا نديده بود، خوب و محکم. آشپزخان? تارا يک نام قديمي و معتبر بود و همه چيزش بايد نشانه اي از اين اعتبار داشته باشد. تصميم گرفته بود سوالن و ويل را راضي کند. در کليتون کاونتي زمين هاي فراواني پيدا مي شد، هم? آنها براي کشاورزي مناسب بودند. ويد و الا هم بارت در چارلزتون زندگي خواهد کرد. رت هر دوي آنها را خيلي دوست دارد. يک مدرس? خوب برايشان انتخاب خواهم کرد، از آن مدرسه هايي که تعطيلات طولاني ندارند. البته رت هم زياد با روش من در مورد تربيت بچه ها و رفتار با آنها موافق نبود. وقتي بچ? من و او به دنيا بيايد و او ببيند که من چقدر دوستش دارم از غر زدن دست برمي دارد. تابستان ها در تارا زندگي خواهيم کرد. آنجا بايد به يک خان? واقعي تبديل شود. اسکارلت خودش متوجه بود که دارد از آرزوهايش کاخي بنا مي کند. از کجا معلوم شايد رت اصلاً حاضر نباشد چارلزتون را ترک گويد و در جاي ديگري زندگي کند. ولي عيبي ندارد، همين قدر که گه گاهي به تارا بيايد من راضي هستم. ولي چرا نبايد در اين درشک? کوچک، در اين هواي بهاري، با اين جوراب آبي و قرمزي که پوشيده ام هر چقدر که دلم مي خواهد در رؤياهايم غرق بشوم. خنديد و شلاق را آرام به گردن اسب فرود آورد. هي گوش کن، لهجه ام کاملاً ايرلندي شده! جشن اول ماه مي به همان آب و رنگي که به او قول داده بودند برگزار شد. در خيابان هاي تريم، مردم مي نوشيدند، مي خوردند و مي رقصيدند. اسکارلت روبان قرمز رنگي به گيسوانش بسته بود و نيم تاجي از گل به سر گذاشته بود. وقتي که يک افسر انگليسي از او خواست که با هم به کنار رودخانه بروند و کمي قدم بزنند جواب دندان شکني دريافت کرد. خورشيد تازه طلوع کرده بود که به آدامز تاون بازگشت. همراه ديگر اعضاي فاميل اوهارا چندين مايل را پياده طي کرد. دلش مي خواست شب هرگز تمام نمي شد ولي حالا ديگر روز آغاز شده بود. به فکر اين بود که کم کم از عمو زاده ها خداحافظي کند. دلش براي خان? خودش تنگ شده بود. آرزو داشت هر چه زودتر مراحل انتقال تارا به پايان برسد و فعاليتش را در آنجا آغاز کند. با وجود هم? اينها خوشحال بود که در جشن اول ماه مي شرکت کرده است. بيش از يک هفته به زمان حرکتش نمانده بود. حتماً اين مدت خيلي سريع خواهد گذشت. فرانک کلي( Frank Kelly) مأمور پست تريم روز چهارشنبه براي نوشيدن يک گيلاس مشروب و کشيدن پيپ سري به مت اوتول زد. مت گفت: «باز هم يک پاکت کلفت براي کولوم آمده، مي گويي يعني چي توش نوشته؟» به خودشان اجازه دادند هر حدسي بزنند. در آمريکا هر چيزي ممکن بود، خيلي چيزهاي تماشايي هم وجود داشت. پدر اوهارا مرد مهرباني بود، همه اين را مي دانستند و همين طور سخنران زبردستي هم بود ولي زياد حرف نمي زد، آنچه را که منظورش بود مختصر و مفيد بيان مي کرد. مت اوتول خودش شخصاً نامه را براي او نبرد. احنياجي به اين کار نبود. مي دانست که کلر اوگورمن همان روز بعد از ظهر به ديدن مادربزرگش مي رود. اگر کولوم حودش سري به او نمي زد کلر نامه را مي برد. مت نامه را سبک سنگين کرد. حتماً خبر خوبي است که اين همه پول پست داده اند يا شايد هم خبر بدي باشد. کاتلين گفت: «نامه براي توست اسکارلت. کولوم برايت گذاشته روي ميز. چاي هم حاضر است اگر ميل داري. ملاقات مولي چطور بود؟» صداي کاتلين حالت انتظار او را نشان مي دهد. اسکارلت او را نااميد نکرد همه چيز را برايش گفت: «وقتي من وارد شدم، خانم دکتر هم آنجا بود، چيزي نمانده بود که فنجان چاي از دست مولي بيفتد. نمي دانست مرا چطور بايد به او معرفي کند. بالاخره خانم دکتر خودش با صداي نازکي گفت: «آه، دختر عموي ثروتمند آمريکايي، چه افتخاري.» حتي نگاهي هم به لباس هاي من نينداخت. مولي هم مثل گربه اي که آب داغ روش ريخته باشند از جا جست و گونه هاي مرا بوسيد. باور کن کاتلين وقتي گفتم که فقط آمده ام لباس سفرم را بردارم، اشک تو چشم هاش حلقه زد، سعي کرد من را نگه دارد خودش را کشت وقتي داشتم مي آمدم بازم مرا بوسيد. خانم دکتر هم همين طور، نمي داني هر دوشان مات و مبهوت ايستاده بودند.» کاتلين از خنده به خود مي پيچيد و دست از دوختن کشيد. اسکارلت هم لباس سفر را کناري انداخت. برايش مسلّم بود که بايد کمي کمرش را گشاد کند. اگر چه هنوز ديده نمي شد که آبستن است اما از لباس پوشيدن و زياد خوردنش همه مي فهميدند، به هر حال اصلاً مايل نبود در سفر بازگشت، لباس تنگ بپوشد. پاکت را برداشت و در مقابل نور گرفت، سر تا پاي پاکت پر از مهر بود. و چيزهايي رويش نوشته شده بود. باورش نمي شد. اين پدربزرگ چه بدجنس بود. شايد هم جروم اين کار را کرده بود. نامه به آدرس پدربزرگ رسيده بود و پس از چند هفته تأخير به آدرس مورين اوهارا تحويل پست شده بود. با عجل? تمام پاکت را باز کرد. يک نام? اداري بود که ابتدا به خانه اش در آتلانتا فرستاده شده بود. اميدوارم مسئل? ماليات نباشد. پول زيادي بايد براي اوهارا خرج کنم ديگر براي جريمه و ماليات چيزي نمي ماند. کارهاي تارا به پول زيادي نياز دارد. در ضمن بايد تکه زميني هم براي ويلي بخرم... انگشتانش را به کيس? پولي که زير پيراهنش بود زد. نه، پول رت را نبايد خرج کنم. تاريخ نامه بيست و ششم مارس 1875 بود. معلوم بود که در اين تاريخ از ساوانا با کشتي برايان بورو خارج شده است. چند سطر اول را به سرعت خواند. ولي بعد از خواندن باز ماند. چيزي از آن نمي فهميد. يکبار ديگر با دقت از اول خواند رنگ از رويش پريد. پرسيد: «مي داني کولوم کجاست کاتلين؟» با خودش فکر کرد، مسخره است چرا اين قدر خونسرد هستم؟ صدايم خيلي عادي است. «خيال مي کنم رفته پيش مادربزرگ. کلر آمد و او را با خودش برد. يک کمي ديگر صبر کن. تقريباً لباس سفيد بريدي حاضره، حتماً دلش مي خواهد به تو نشان بدهد.» «حالا نمي توانم. بايد فوراً با کولوم حرف بزنم. کارها بدجوري خراب شده. همين امروز بايد حرکت کنم. فوراً بايد به خانه برگردم.» کولوم وسط چمن هاي خانه دراز کشيده بود. «چند سال بود همچين بهاري نداشتيم من و اين گربه باهم توي آفتاب دراز کشيديم.» به محض اينکه اسکارلت او را ديد به شکل غيرطبيعي عصباني شد و فرياد زد: «من را برگردان خانه کولوم. لعنت به اوهاراها، لعنت به ايرلند. اصلاً نبايد مي آمدم.» مشت هايش را گره کرده بود. ناخن هايش را در گوشت دستش فشار مي داد. ابلاغي? ايالت جورجيا را مچاله کرده بود، در ابلاغيه چنين آمده بود که دولت ايالات متحد? آمريکا با تقاضاي طلاق آقاي رت کيتي کوت باتلر مبني بر اينکه همسر نامبرده اسکارلت اوهارا باتلر او را ترک کرده و از محل سکونت خود واقع در منطق? نظامي کاروليناي جنوبي بدون اجازه وي خارج شده، موافقت مي کند. اسکارلت گفت: «دو نفر وکيل به من اطمينان دادند که طلاق در کاروليناي جنوبي قانوني نيست.» چند بار اين جمله را تکرار کرد. آنقدر بلند که بالاخره صدايش گرفت ولي باز هم با صداي گرفته تکرار مي کرد. کولوم او را به کنار باغچه برد و نشاند، سعي کرد آرامش کند. ولي موفق نمي شد. دست هاي بي حرکت اسکارلت را در دستان خود گرفت. غروب با رگباري تند آغاز شد، خورشيد غروب کرد و آنها همچنان در جاي خود نشسته بودند. بريجيد به جستجوي آنها آمد. ولي کولوم از او خواست که آنجا نماند. «اسکارلت کمي ناراحت است. ولي جاي نگراني نيست، به بقيه بگو نگران نباشند. از آمريکا خبر بدي رسيده. شوهرش سخت مريض است و اسکارلت مي ترسد در غيبت او بميرد.» بريجيد دوان دوان رفت تا به بقيه خبر دهد. به آنها گفت که اسکارلت دارد دعا مي خواند. خانواد? اوهارا هم،همگي مشغول دعا خواندن شدند و بالاخره وقتي سر ميز شام رفتند، غذا سرد شده بود. عمو دانيل گفت: «فانوس را ببر، تيموتي.» انعکاس نور فانوس در چشمان اسکارلت نشست، حلق? کبودي دور چشمانش را گرفته بود. تيموتي آهسته به کولوم گفت: «کاتلين هم اين شال را فرستاد.» کولوم سرش را تکان داد و شال را روي شان? اسکارلت انداخت. ساعتي ديگر گذشت. ستارگان در آسمان بدون ماه مي درخشيدند. نورشان از فانوس روشن تر به نظر مي آمد. از نزديکي انبار صداي جيغ پرنده اي شنيده شد، کوتاه و نافذ. بعد پر زدن هايي آرام. جغدي طعم? خود را شکار کرده بود. صداي گرفته و حزن انگيز اسکارلت در دل شب انعکاس يافت. «چکار بايد بکنم؟» کولوم سرش را به سوي آسمان کرد و آهي کشيد. «برويم خانه اسکارلت. اتفاقي نيفتاده که نشود جبرانش کرد.» صداي کولوم آرام و تسلّي بخش بود. اسکارلت با صدايي که پريشاني و نگراني و هوس از آن بيرون مي ريخت فرياد زد «طلاقم داده!» کولوم دست هاي او را نوازش کرد. «آنچه که اتفاق افتاده مي شود جبران کرد، اسکارلت.» «بايد توي خانه مي ماندم، هرگز خودم را نمي بخشم.» «آرام باش، هيچ مشکلي نيست که نشود حلش کرد. بايد فکر کنيم ببينيم چکار مي شود کرد.» «ديگر هيچ وقت من را توي خان? خودش راه نمي دهد، هيچ وقت. قلبش آنقدر سخت شده که توانسته مرا طلاق بدهد. هميشه منتظرش بودم، مطمئن بودم که مي آيد. چطور توانستم اين همه حماقت کنم. نمي داني چه حالي دارم کولوم. آبستنم. وقتي شوهر نداشته باشم چطور مي توانم بچه ام را به دنيا بياورم؟» کولوم آرام گفت: «خوب پس همه چيز روبه راه است. کافي است که به اش بگويي.» اسکارلت دست هايش را روي شکمش فشار داد. آره، چه احمقم! خنده اي بريده بريده از گلويش خارج شد. دردي احساس کرد. گلويش درد گرفت. سندي که رت را وادار به واگذار کردن فرزندش به من مي کند، هنوز مي تواند زندگي ام را نجات دهد. اين سند شايد هرگز نوشته نشود، ولي هر کاري از رت ساخته است. البته در کاروليناي جنوبي طلاق قانوني نيست مگر اينکه رت بخواهد. يکبار ديگر نشان داد که هر کاري مي تواند بکند. «فوراً بايد برگردم، کولوم. حتماً کشتي ديگري هم هست، اگر مجبور بشوم صبر کنم حتماً ديوانه مي شوم.» «روز جمعه، صبح زود حرکت مي کنيم، اسکارلت عزيزم. کشتي ما روز يکشنبه توي دريا خواهد بود. اگر فردا برويم مجبوريم يک روز توي بندر بمانيم. نمي خواهي يک روز ديگر هم اينجا بماني؟» «نه نه، بايد راه بيفتيم. هرچه زودتر بريم بهتر است، زودتر به رت نزديک مي شوم. هم? کارها درست مي شود. موفق خواهم شد، مي دانم که کارها رو به راه مي شود. تو اين طور فکر نمي کني کولوم؟ بگو که همه چيز درست مي شود.» «البته اسکارلت. همه چيز درست مي شود. ولي حالا بايد يک چيزي بخوري، لااقل يک فنجان شير. شايد هم يک قلپ ويسکي. سعي کن کمي هم بخوابي. بايد نيرويت را حفظ کني، به خاطر بچه ات.» «بله، کمي مي خوابم. بايد مواظب خودم باشم. اما فعلاً بايد وسايلم را آماده کنم. بعد هم چمدان هايم را ببندم، راستي کالسکه اي هست که ما را به قطار برساند؟» صداي اسکارلت کمي بلندتر شده بود. کولوم از جا برخاست و او را هم بلند کرد. «اين کار را بگذار به عهد? من، به دخترها مي گويم چمدان هايت را ببندند، به شرطي که تو هم يک چيزي بخوري.» «باشد، باشد، مي خورم!» کمي آرام شده بود. اما وضع روحي اش هنوز براي کولوم ماي? نگراني بود. بايد مراقبت مي کرد تا به محض اينکه به خانه مي رسيدند اسکارلت کمي شير يا ويسکي بخورد. سخت نگرانش بود. بيچاره اسکارلت. اگر کولوم بيشتر دربار? زن هاي باردار مي دانست شايد بهتر مي توانست به او کمک کند. زن بيچاره در روزهاي اخير کمتر خوابيده بود، مثل ديوانه ها رقصيده بود. آيا اين کار موجب سقط جنين نمي شد؟ کولوم نگران بود. مي ترسيد اگر اسکارلت طفلش را از دست بدهد، ديوانه شود. 55مثل خيلي هاي ديگر کولوم اوهارا هم از نيرو و توان اسکارلت خبر نداشت. اسکارلت مصرانه خواست که همان شب اثاثي? او را از خان? مولي بياورند. در حالي که کاتلين به او در مرتب کردن لباس ها کمک مي کرد به بريجيد دستور داد به سرعت آنها را در چمدان ها جاي دهد. کاتلين داشت بند کرستش را مي بست. اسکارلت گفت: «خوب نگاه کن ببين چطور مي بندد. وقتي سوار کشتي بشويم اين کار را تو بايد بکني، بريدي. من که پشت سرم چشم ندارم، پس نمي توانم بگويم بايد چکار کني.» بريجيد از هيجان تب آلود اسکارلت ترسيده بود. وقتي کاتلين بند کرست را بيش از حد کشيد و اسکارلت فريادي از درد برآورد. بريجيد هم با او فرياد شکيد. اسکارلت با خود گفت: اين درد اصلاً مهم نيست. درد هميشه بوده، بعدش هم خواهد بود. باز هم مي توانم اين دردها را تحمل کنم. به بچه صدمه اي نمي زند. دفعه هاي پيش هم همين طور بود. وقتي حامله بودم تا وقتي که امکان داشت کرست مي بستم. تازه در ماه سوم هستم. بايد بتوانم اين لباس ها را بپوشم. حتي اگر بميرم، بايد فردا صبح توي قطار نشسته باشم. با ناله گفت: «بکش کاتلين، محکم تر بکش.» کولوم پياده به تريم رفت و براي روز بعد کالسکه اي سفارش داد. در طول راه به هر آشنايي که مي رسيد مي گفت که بر سر اسکارلت بيچاره چه آمده. حداقل مردم و عموزاده هاي بي شمار اسکارلت فکر نمي کردند که چه شد اسکارلت بدون خداحافظي مثل دزدها گذاشت و رفت. اسکارلت به گرمي با افراد خانواده خداحافظي کرد. ضرب? روز پيش او را مقاوم کرده بود، يک زره ناديده بر او پوشانده بود. فقط يک بار شکيبايي اش را از دست داد و آن وقتي بود که با مادربزرگ خداحافظي مي کرد. کاتي اسکارلت پير گفت: «خدا به همراهت، مي دانم که هم? مقذسين تو را کمک مي کنند. از اينکه براي جشن تولدم آمدي خوشوقتم، دختر جرالد. متأسفم که نمي تواني توي تشييع جناز? من شرکت کني. چرا گريه مي کني دختر؟ مگر نمي داني که جشني قشنگ تر از تشييع جناز? يک پيرزن به سن من نيست؟ اينکه گريه ندارد عزيزم.»در طول سفر با کالسکه تا مولينگار و در قطار تا گال وي اسکارلت سکوت کرده بود. هيچ حرفي نمي زد. بريجيد از اين سکوت و از اينکه خودش هم نمي توانست حرف بزند ناراحت بود. اما گونه هاي گل انداخته و چشمان درخشانش حکايت از خوشحالي او مي کردند. هرگز در حيات پانزده سال? خودش بيشتر از ده مايل از خانه دور نشده بود. وقتي به هتل رسيدند بريجيد از بزرگي و زيبايي آن حيرت کرد. کولوم گفت: «شما را مي رسانم به اتاقتان. خودم هم زود برمي گردم. بعد مي رويم به سالن غذاخوري. مي روم بندر تا اثاثيه را بار کشتي کنم. درضمن نگاهي هم به کابين خودمان مي اندازم. اگر خوب نبود کابين ديگري مي گيرم.» اسکارلت گفت: «من هم با تو مي آيم.» اين اولين حرفي بود که بعد از آن مسافرت طولاني از دهان اسکارلت خارج شد. «نيازي به آمدن تو نيست، اسکارلت.» «نه بايد بيايم. وقتي کشتي را با چشم هاي خودم ديدم آن وقت باور مي کنم.» کولوم ديگر حرفي نزد. بريجيد هم دلش نمي خواست تنها بماند. هتل براي او بيش از حد ابهت داشت مايل نبود تنها باشد. نسيمي نم آلود و نمکي از دريا مي وزيد. اسکارلت هوا را استنشاق مي کرد و به ياد چارلزتون بود. در آنجا هم هوا هميشه طعم نمک مي داد. خودش متوجه نشد که قطرات اشک بر گونه هايش مي لغزد. چه خوب مي شد فوراً حر کت مي کرديم. آيا مي شود کاپيتان را راضي به اين کار کرد؟ کيس? پولش را در زير لباس لمس کرد. کولوم از يکي از کارگران بندر پرسيد: «ايونينگ استار( Evening Star) کجاست؟» «آن پشت لنگر انداخته.» کارگر با انگشت به جايي که کشتي لنگر انداخته بود اشاره کرد. «همين يک ساعت پيش وارد شد.» کولوم از خودش پرسيد چرا؟ اجازه نداد کسي متوجه حيرتش شود. کشتي بر حسب قاعده بايد سي ساعت پيش رسيده باشد. اين تأخير براي چه بود؟ ممکن بود اشکالاتي پيش آورد. آيا دچار مشکلي شده بود؟ صلاح نديد که در اين باره به اسکارلت چيزي بگويد. کارگران و باربرها بين کشتي و بارانداز در حرکت بودند. ايونينگ استار يک کشتي مسافري بود که بار هم حمل مي کرد. «اينجا براي خانم ها محل مناسبي نيست. بيايد برويم هتل. بعد خودم سري به کشتي مي زنم.» اسکارلت سرش را بالا گرفت. «نه، مي خواهم خودم با کاپيتان حرف بزنم. تو که او را مي شناسي کولوم، نه؟ تو همه را مي شناسي. ترتيبي بده که با او حرف بزنم.» «من اصلاً کاپيتان اين کشتي را نمي شناسم، اسکارلت. تا حالا او را نديده ام. ما در گال وي هستيم نه در دوک نشين ميت.» مردي با اونيفورم از پله هاي پله هاي ايونينگ استار داشت پايين مي آمد. دو کيس? برزنتي با خود حمل مي کرد. به نظر نمي رسيد برايش خيلي سنگين باشد. مردي بود درشت اندام، بلند قامت و تيزپا. مرد مزبور وقتي از کنارشان گذشت، بدون مقدمه گفت: «اين پدر کولوم اوهارا نيست؟ چه چيز تو را از ميکد? مت اوتول به اينجا کشانده؟ يکي از کيسه هايي که به دست داشت زمين گذاشت و کلاهش را به احترام اسکارلت و بريجيد از سر برداشت. «من هميشه گفتم اين اوهاراها در زن شانس زيادي دارند.» بعد خنده را سر داد و ادامه داد: «به اين خانم ها گفتي که کشيش هستي؟» اسکارلت وقتي توسط کولوم به فرانک ماهوني( Frank Mahoney) معرفي شد، بدون اراده لبخندي بر لب آورد. ماهوني از خويشان مورين بود، ولي اهميتي نداشت مي خواست کاپيتان را ببيند. ماهوني گفت: «دارم نامه هاي آمريکا را به ادار? پست مي برم. اگر بخواهي مي تواني آنها را ببيني. شايد نامه اي براي تو باشد. يا شايد دلت مي خواهد نامه هاي عاشقانه ات که بوي عطر مي دهد، بماند تا برگردي؟» دوبار? خند? بلندي سرداد. کولوم گفت: «واقعاً لطف داري فرانک، بدم نمياد نگاهي به نامه ها بياندازم. البته اگر اشکالي ندارد.» کولوم زير نور چراغ گاز کيس? پست را باز کرد و به زودي نامه اي از ساوانا در آن يافت. «خوب، مثل اينکه شانس دارم. فکر مي کردم بايد نامه اي از برادرم داشته باشم. واقعاً متشکرم فرانک. دلم مي خواهد تو را به يک آبجو مهمان کنم.» دستش را توي جيب شلوارش کرد. «نه، نه، احتياجي نيست. من با کمال ميل اين کار کردم. از اين گذشته وقتي مقررات انگليسي را نديده مي گيرم کِيف مي کنم.» بار ديگر فرانک کيسه را روي دوش انداخت. «ديگر بايد بروم، اين مباشر لعنتي حالا حتماً دارد به ساعتش نگاه مي کند. شب بخير خانم ها.» درون پاکت بزرگ چند نامه وجود داشت. کولوم دنبال دست خط استفن گشت. «بيا اين نامه هم مال توست اسکارلت.» پاکت آبي رنگي را در دست او گذاشت. سپس نام? استفن را يافت و آن را گشود. هنوز خط اول را نخوانده بود که صداي ناله اي کشدار شنيد و سنگيني چيزي را روي بدن خود احساس کرد. قبل از اينکه بتواند دست هايش را بالا آورد و اسکارلت را نگه دارد، زن بيچاره به زمين درغلتيد و از هوش رفت. باد پاکت آبي رنگ و نازک نام? نازکي را که در دست هاي اسکارلت بود، ربود و روي سنگ فرش به حرکت در آورد. کولوم شانه هاي اسکارلت را گرفت و او را بلند کرد. انگشتش را روي شاهرگ گردن او گذاشت و نبضش را امتحان کرد. بريجيد دنبال نامه دويد. درشکه اي با شتاب آنها را به هتل رساند. سعي مي کرد اسکارلت را محکم توي بغلش نگه دارد ولي دائماً سرش را به اين طرف و آن طرف مي افتاد. وقتي وارد هتل شد به سر پادوي هتل فرياد زد: «يک دکتر خبر کن، از سر راهم برو کنار.» همان طور که اسکارلت را در بغل داشت از سالن عبور کرد و او را به اتاق رساند و روي تختخواب خواباند. «بيا بريدي کمک کن، بايد راحت نفس بکشد.» از جيب خود چاقويي بيرون آورد. بريجيد دکمه هاي پشت لباس او را گشود و کولوم بند کرست او را بريد. «خوب حالا سرش را بگذار روي بالش بعد هم اين ملافه را بکش روش.» بعد بازوي اسکارلت را مالش داد و با پشت دست گونه هايش را نوازش کرد. «آمونياک نداري؟» «نه کولوم. تا آنجايي که مي دانم اسکارلت هم ندارد.» «دکتر حتماً با خودش دارد، اميدوارم فقط بي هوش شده باشد.» دکتر وقتي اتاق خواب را ترک کرد گفت: «فقط بي هوش شده، فقط همين. ولي خيلي ضعيف شده. برايش دواي تقويتي گذاشتم. بايد وقتي بيدار شد بخورد. اين خانم ها به خاطر مد، جريان خون خودشان را مي بندند. چيز مهمي نيست، حالش خوب مي شود.» کولوم از دکتر تشکر کرد، او را تا دم در همراهي کرد و دستمزدش را پرداخت. بعد به سنگيني، خودش را توي صندلي، کنار ميزي که چراغي روشن رويش قرار داشت ولو کرد. نگران بود دائماً از خودش مي پرسيد آيا اسکارلت حالش خوب خواهد شد. روي ميز نام? مچاله شده که خيس و کثيف شده بود، ديده مي شد. در کنار آن بريد? روزنامه اي ديده مي شد. خبر روزنامه اين بود. «شب گذشته طي مراسمي خصوصي که در مرکز کنفدراسيون بيوه ها و يتيم ها برگزار شد، ميس آن هامپتون با آقاي رت باتلر ازدواج کرد.» 56جرياني آشفته در ذهن اسکارلت پيچيد. مي خواست از پهن? تيرگي و بي هوشي درآيد و به نور و هوشياري برسد. اما نيرويي در مقابلش بود که دائماً آن را باز به تيرگي مي کشاند و از واقعيتي غير قابل تحمل که سر راهش قرار داشت دور مي ساخت. ستيزي طولاني و ويران کننده در جريان بود، تکرار مي شد و او را از پا مي انداخت. بدون حرکت مثل يک مرده روي بستر افتاده بود. خواب مي ديد. خوابي پر از کشمکش، پر از ماجرا. در دوازده بلوط بود، در آن ساختمان زيبا و کامل. قبل از اينکه مشعل سربازان شرمن از دور پيدا شود، پلکان مارپيچ با زيبايي و نيروي جاودانه و جادويي خود، همچنان پابرجا به نظر مي رسيد. سبکبار بر آن گام نهاد. جلوي او اشلي از پله ها بالا مي رفت، توجهي به فريادهاي او نمي کرد. مي کوشيد او را با فريادش سرجاي خود نگه دارد. فرياد زد: «اشلي! صبرکن من هم بيايم.» و به دنبال او دويد. اين پله ها چقدر طولاني بود. به خلطر نمي آورد که اين همه طولاني باشد مثل اين بود که دائماً بر طولش اضافه مي شود. اشلي خيلي جلوتر از او بود. مي خواست زودتر به او برسد، نمي دانست چرا، فقط حس مي کرد بايد تندتر برود و به او برسد. آن قدر دويد که قلبش مي خواست از حرکت بايستد. «اشلي! اشلي!» قدري تأمل کرد و دوباره فرياد زد: «اشلي!» ناگهان نيرويي بي سابقه در خود حس کرد و با تمام قدرتي که داشت دويد. بالاخره وقتي بازوي اشلي را گرفت حسي آرامش بخش در تمام جانش دويد. کسي که تصور مي کرد اشلي است به طرف او چرخيد و اسکارلت بدون صدا فرياد زد. چهره اي هم وجود نداشت فقط سطحي صاف، رنگ باخته و بدون خط بود. بعد توان از دست داد و در فضايي پايين پله ها رها شد. چشمانش هنوز به آن اندام بي چهره دوخته بود و هر چه مي کوشيد نمي توانست فرياد بزند. تنها صدايي که مي شنيد صداي خنده بود خنده اي که از پايين مي آمد، به سمت بالا هجوم مي آورد و سکوت او را به مسخره مي گرفت. با خودش فکر کرد: «حتماً مي ميرم. اول دردي هولناک تمام تنم را در بر مي گيرد و سپس مرگ فرود خواهد آمد.» در لحظه اي که مي خواست سقوط کند دستاني قوي او را از مرگ در آن ژرفاي بي پايان حفظ کردند. آن دست ها را مي شناخت. آن شانه ها را هم مي شناخت سرش را روي شان? آشنا گذاشت. رت بود که او را نجات داده بود. در آغوشش احساس امنيت مي کرد. سرش را بالا آورد تا به چشم هاي رت بنگرد ولي ناگهان از ترس بر خود لرزيد و خشک شد. رت هم بي چهره بود. صورتي صاف و بي خط. چيزي بود که مثل دود يا مه، و بار ديگر صداي خنده اي شنيد، صداي خنده از چهر? خالي و بي خط رت آمد. از اين هراس عريان گريخت، و بالاخره به مرز هوشياري قدم گذاشت. چشمانش را گشود. همه جا تاريک بود. چراغ را روشن کرده بودند و بريجيد در گوشه اي که اسکارلت نمي توانست ببيند به خواب عميقي فرو رفته بود. انگشتانش را به نرمي روي ملاف? کتاني لغزاند. دنبال لب? تشک مي گشت ولي دور از دست قرار داشت. به نظر مي آمد که گم شده و مطرود در اقيانوسي از رازهاي ناشناخته دست و پا مي زند، در تاريکي سکوتي بزرگ، فرو رفته بود که تا بي نهايت ادامه مي يافت... ترسي غيرقابل تحمل گلويش را مي فشرد. در اين تاريکي بي کران گم شده بود. ديگر بس است! ذهنش ناگهان هراسش را پس زد، فرمان داد تا خودش را بازيابد. به آرامي حرکت مي کرد تا صدايي به وجود نيايد. چه کسي مي توانست بگويد که در تاريکي چه چيزي انتظارش را مي کشد؟ نمي دانست چه چيز در کمين است؟ دستش را با احتياط حرکت داد تا بالاخره لب? تخت را لمس کرد. خود را سرزنش مي کرد. عجب احمق هستي اسکارلت اوهارا و در همان حال اشک از چشمانش سرازير شد و باعث راحتي بيشتر گرديد، حس کرد خيالش راحت تر شده. طبيعي بود که اين اتاق و اين بستر برايش آشنا نباشد. اي احمق، مثل بچه اي ضعيف و ترسو از هوش رفته اي. کولوم و بريدي تو را به اين هتل آورده اند. حالا ديگر بس کن خرگوش ترسو. تجديد خاطرات گذشته برايش ضربه اي هولناک محسوب مي شد، رت را از دست داده ام... طلاقم داد... با آن هامپتون ازدواج کرد. باور کردني نبود ولي حقيقت داشت. بايد آن را مي پذيرفت. چرا چنين کاري کرد، آخر چرا؟ مطمئن بودم که دوستم دارد. نبايد اين کار را مي کرد، نبايد. ولي حقيقت داشت. هيچ وقت درست او را نشناختم. اسکارلت انعکاس اين کلمات را در ذهنش شنيد. گويي به صداي با بلند خودش حرف مي زد. اصلاً او را نمي شناسم. نتوانستم او را بشناسم. او چه جور آدمي است؟ او کيست که من دوستش دارم؟ اين بچه کيست که در درونم رشد مي کند؟ چه بر سرم مي آيد؟ در آن شب هولناک، در آن تاريکي هراس انگيز، در اتاق ناآشناي آن هتل، هزاران مايل دورتر از خانه، اسکارلت اوهارا در مقابل آزار دهنده ترين حقيقتي قرار گرفت که تا آن زمان هرگز با آن رو به رو نشده بود: بالاخره پذيرفت که در مقابل حوادث درمانده و ناتوان است. تقصير خودم است. بعد از اينکه فهميدم حامله ام، بايد فوراً به چارلزتون برمي گشتم. خوشبختي خودم را فداي سفري کردم که به جز لذتي زودگذر فايده اي برايم نداشت. اصلاً نمي توانستم حدس بزنم که رت چه نقشه اي دارد. بدون اينکه لحظه اي فکر کنم، راه افتادم فقط به اين فکر لودم که برقصم. هيچ وقت درست فکر نکردم، هيچ وقت. در تاريکي آن شب، اسکارلت در ضمير ناخودآگاهش به دنبال اشتباهات گذشته گشت، اشتباهاتي که از بي فکري ناشي شده بود. ازدواجش با چالرز هاميلتون فقط براي اين بود که اشلي را ناراحت کند، اصلاً به چارلز علاقه اي نداشت و فرانک کندي، چقدر با او بدرفتاري کرد، در مورد سوالن به او دروغ گفت فقط براي اينکه با فرانک ازدواج کند و ماليات عقب افتاد? تارا را از او بگيرد. با او ازدواج کرد بي آنکه ذره اي علاقه در خود احساس کند، بي آنکه دوستش داشته باشد. لااقل کوشش نکرد اندکي او را خوشبخت کند، کاملاً برايش بي تفاوت بود. رت ـ اوه، اشتباهاتي که در مورد او کرد قابل شمارش نبودـ وقتي با او ازدواج کرد که دوستش نداشت، خوشحالي و خوشبختي او اصلاً برايش اهميتي نداشت تا اينکه بالاخره همه چيز از دست رفت، ديگر خيلي دير شده بود. آه خدايا مرا ببخش. هيچ وقت فکر نکردم که چه رفتاري دارم، اصلاً به احساسات آنها توجه نکردم، آنها را آزار دادم، در مورد همه چيز، حتي يک لحظه هم فکر نکردم که دارم چه مي کنم. درباره ملاني هم همين طور، بله، به خصوص ملي. بدي هايي که به او کردم برايم قابل تحمل نيست او مرا دوست داشت. به من علاقه داشت و من هرگز نخواستم اين علاقه او را جبران کنم. هيچ وقت به اين فکر نيفتادم تا آنجا که ديگر فرصتي نماند. آيا هرگز سعي کرده ام که دربار? آنچه که مي خواهم انجام دهم کمي فکر کنم؟ آيا درباره عاقبت کارهايم انديشه کرده ام؟ شرم و نااميدي در دل اسکارلت غوغايي به راه انداخت. چطور توانسته تا اين حد احمق باشد؟ از احمق ها نفرت داشت. لختي انديشيد. سپس مشتش را گره کرد، پشت راست کرد، دندان هايش را بر هم فشار داد. ديگر نمي خواست برگذشته تأسف بخورد و خودش را سرزنش کند. از ناليدن متنفر بود. حالا اشک هايش خشک شده بود، به تاريکي خيره شد. نه، ديگر گريه نمي کنم. حالا نه. تا پايان زندگي براي گريه فرصت هست. بايد فکر کنم. فکر کنم و تصميم بگيرم. بايد قبل از اينکه کاري بکنم خوب فکر کنم. بايد به فکر بچه هم باشم. لحظه اي از وجود بچه احساس نفرت کرد، از چاق شدن بدش مي آمد. از سنگيني و ناتواني جسمي بدش مي آمد، اين بچه بايد رت را به او بازمي گرداند، ولي اين کار را نکرد حتماً راهي وجود دارد، مي دانست که بعضي از زن ها بچه ناخواست? خود را از بين مي برند. ولي هرگز مرا نخواهد بخشيد. خوب که چي؟ ديگر رت وجود ندارد، براي هميشه از دست رفته. بي اختيار ناله اي سر داد. اگر چه سعي کرد ناله نکند ولي اختياري از خودش نداشت. رت رفته. او را از دست دادم. شکست خورده ام. رت پيروز شده است. خشم باز هم وجودش را در هم پيچيد. دردش را آرام تر ساخت. به تن خسته اش نيروي تازه اي بخشيد. فعلاً من شکست خورده ام، ولي تلافي مي کنم رت باتلر. به پيروزي تلخ خود فکر کن. ضربه اي سخت تر از انچه که به من زدي به تو مي زنم. به آرامي دست روي شکمش گذاشت. نه اين بچه را از بين نمي برم. از اين بچخ آن طور مراقبت مي کنم که هيچ کس در اين دنيا نکرده باشد. تصاويري از رت و بوني در ذهنش به وجود آمد. رت هميشه بوني را بيشتر از من دوست داشت. حاضر بود همه چيزش را بدهد تا او را به زندگي باز گرداند، حتي حاضر بود جانش را بدهد. حالا من يک بوني ديگر خواهم داشت که فقط به خودم تعلق دارد. وقتي کمي بزرگ شد، و دانست که من همه کس او هستم. آن وقت اجازه خواهم داد که رت او را ببيند. ببيند که چه چيزي را از دست داده است... اين فکرها چيست که مي کنم؟ ديوانه شده ام. مگر همين يک دقيقه پيش اعتراف نکردم که او را زجر داده ام؟ مگر از خودم متنفر نبودم؟ حالا دوباره از او نفرت دارم و در اين فکرم که او را باز هم آزار دهم. نبايد تسليم چنين افکاري بشوم نبايد اجازه بدهم چنين تصوراتي به مغزم راه پيدا کند، نبايد. رت رفته. اين چيزي است که پذيرفته ام. حالا ديگر نبايد خودم را به غم و انتقام تسليم کنم. با اين کار فقط قدرت و توانم را از دست مي دهم. بايد دوباره شروع کنم. پس به تمام نيرويم احتياج دارم. بايد چيز تازه اي پيدا کنم، که ارزش زندگي کردن را داشته باشد، اگر سعي کنم حتماً پيدا مي کنم. بقي? شب را به راه هاي يافتن بهان? تازه اي براي ادام? زندگي گذراند. به بن بست ها رسيد، با موانع رو به رو مي شد و از آنها مي گذشت. در گوشه هاي ذهنش چيزهاي تازه و غافلگير کننده اي يافت، چيزهايي که تخيل او را به کار انداخت. به دوران جواني فکر کرد. به خانه، به وطن قبل از جنگ. لحظه اي خاطرات به روشني به او مي گفتند که ديگر اسکارلت آن دوران نيست. حالا بايد خود را از گذشته ها، از مرده هايي که در گور خفته اند رها سازد. تمام حواسش متوجه آينده بود، شقيقه اش تپش هاي تندي پيدا کرد. سرش دردگرفت از فکر کردن دست بر نداشت. جنب و جوش صبح که در خيابان آغاز شد، ناگهان تکه هاي پراکند? فکر به هم پيوستند و اسکارلت بالاخره فهميد که چه بايد بکند. آنقدر صبر کرد که روشنايي از پنجره به درون تابيد، بعد با صداي بلند گفت: «بريدي؟» دخترک از روي نيمکت راحتي پريد. از چشمان خواب آلوده اش برقي جستن مي کرد. «خدا را شکر که به هوش آمدي. دکتر برايت دواي تقويتي گذاشته. اينجاست. الآن يک قاشق برايت مي آورم.» اسکارلت دهانش را باز کرد و آن داروي تلخ را بلعيد. «خيلي وقته که بي هوشم، ها؟ پرده ها را بکش. حتماً مدت زيادي از روز گذشته. دلم يک صبحان? مفصل مي خواهد، سرم دارد صدا مي کند. بايد غذا بخورم، بايد قوت بگيرم.» باران مي آمد. باراني طولاني و شديد. نه از آن رگبارهاي کوتاه و زودگذر. اسکارلت احساس رضايت مي کرد. «کولوم خيلي نگرانت بود. حتماً دلش مي خواهد بداند که حالت چطور است. اجازه مي دهي صدايش کنم؟» «هنوز نه، به اش بگو بعد مي بينمش. بايد با او حرف بزنم. اما حالا نه، بعد. حالا برو از او بپرس که چطوري بايد صبحانه را سفارش بدهي. دلم مي خواهد همين جا غذا بخورم.» 57اسکارلت لقمه ها را يکي پس از ديگري فرو مي داد، اگر چه اصلاً متوجه نبود که آنچه مي خورد چيست. همان طور که به بريدي گفته بود مي بايد نيرويش را دوباره به دست مي آورد. بعد از صبحانه بريدي را از اتاق بيرون فرستاد و از او خواست دو ساعت ديگر بازگردد. آن گاه پشت ميز کنار پنجره نشست و با عجله به نوشتن پرداخت. آن چنان حواسش را جمع کارش کرده بود که پيشانيش چين افتاده بود. چند برگ کاغذ بي خط و کرم رنگ را پر کرد تا کرد و در پاکت گذاشت و درش را چسباند. آن وقت مدتي به کاغذهاي سفيد خيره شد. در طول شب، برنامه ريزي دقيقي کرده بود و مي دانست چه مي خواهد بنويسد. با وجود اين، قدرت به دست گرفتن مجدد قلم را نداشت تمام فکرش در مقابل آنچه اجتناب ناپذير به نظر مي رسيد مقاومت مي کرد. بر خودش لرزيد و نگاهش را به کاغذهاي سفيد بر مي داشت. با نگراني نگاهي به ساعت چيني کنار تخت انداخت. وقت داشت مي گذشت مي گدشت چهل و پنج دقيق? ديگر بريجيد برمي گشت. بيشتر از اين نبايد وقت تلف کنم. هر چقدر هم که وقت تلف کنم واقعيت تغييري نخواهد کرد. راه ديگري نيست. بايد به عمو هنري نامه اي بنويسم، از او تقاضاي کمک کنم، تنها کسي است که مي توانم به او اعتماد کنم. دندان هايش را به هم فشرد و قلم را به دست گرفت. خط زيبايش نامنظم شده بود. معلوم بود از اينکه دوباره مي خواهد امور شخصي و حساب پول هاي طلايش را در بانک آتلانتا به هنري هاميلتون واگذار کند تحت فشار قرار گرفته است. به کسي شبيه بود که شاخ? زير پايش را اره مي کند. احساس کرد حالش خوب نيست، تقريباً سرش گيج مي رفت. نگران اين نبود که وکيل پير سرش را کلاه بگذارد، نگراني اينجا بود که او چون خودش حساب پني ها را نداشته باشد. رسيدگي به امور مغازه و حساب و کتاب آن و اجاز? بار و رستوران را به او واگذار کرده بود امّا تأمين ذخاير انبار و خريد جنس مسئله ديگري بود. مجبور شد از نظارت بر درآمد و تأمين سود و موفقيت در کسب و کار صرف نظر کند. اگر چه به خوبي مي دانست که به اين نظارت بيش از هر موقع ديگر نيازمند است. خريد سهم کارين از کليسا سوراخ بزرگي در ذخير? طلاي او ايجاد مي کرد ولي ديگر نمي شد معامله را فسخ کرد. خودش هم اگر امکانش وجود داشت هرگز به فسخ اين معامله راضي نبود. رؤياي گذراندن تابستان با رت در تارا ديگر نابود شده بود. اما تارا باز هم تارا بود و او تصميم داشت مالک آن باقي بماند. برنام? خانه سازي در حاشي? شهر هم با آنکه گران تمام مي شد مي بايد ادامه پيدا مي کرد. کاش مي توانستم اطمينان داشته باشم که عمو هنري در تأمين خواسته هاي سام کولتون مشکلي ايجاد نمي کند. با صداي بلند ناله کرد: «نمي توانم اين کار را بکنم!» ولي به نوشتن ادامه داد. اين کار بايد انجام مي شد. نوشت مايل است مدتي طولاني را در مرخصي بگذراند و به مسافرت ادامه دهد، احتمالاً نمي تواند چند صباحي به او دسترسي داشته باشد چون آدرس معيني ندارد... اسکارلت به کلمات خيره شد. آنقدر خيره ماند که چشمانش سياهي رفت و اشک چون پرده اي نگاهش را پوشاند هم? اين کارها لازم بود، با خودش اين طور فکر مي کرد. لازم بود که هم? راه ها را ببندد وگرنه رت مي توانست او را پيدا کند. از هم? اينها گذشته رت نبايد تا وقتي که اسکارلت لازم مي دانست از وجود بچه مطلع مي شد. اما چطور مي توانست باخبر شود که عمو هنري دارد با پول هاي او چه مي کند؟ با هراسي که در کار تجارت افتاده بود، چه بايد مي کرد. از کجا مي توانست مطلع شود که اوضاع تجارت چگونه است؟ اگر بورس ها سقوط کند و پس اندازم به مخاطره بيفتد چه بايد بکنم؟ اگر خانه ام آتش بگيرد يا بدتر از آن مغازه ام، آن وقت چه بايد کنم؟بايد همه ي اين خطر ها را قبول کنم. راه ديگري نيست. قلم به سرعت روي کاغذ حرکت مي کرد. با دقت و حوصله به هنري هاميلتون توضيحات لازم را داد و از او خواست که حواسش را جمع کند و مواظب کارها باشد.ولي مي دانست که به احتمال زياد پيرمرد توصيه هاي او را نديده خواهد گرفت. وقتي بريجيد برگشت، نامه ها در پاکت گذاشته شده بود و به دقت چسبانده شده بود. اسکارلت روي صندلي راحتي لميده و کرست پاره شده اش را روي زانو گذاشته بود. بريجيد با تاسف گفت: «راستي يادم رفت بگويم،مجبور شديم براي اينکه بهتر نفس بکشي بندهايش را ببريم،حالا بايد چکار کنيم؟ شايد اين نزديکي ها مغازهاي باشد که...» اسکارلب گفت: «نگران نباش، مسئله اي نيست،مي تواني با چند تا کوک درستش کني، يک کمي گشاد تر، زود باش، خيلي کار دارم،دير شده.» بريجيد نگاهي به پنجره انداخت. دير شده ؟ چشمان دهاتي او به خوبي مي توانست از ميزان روشنايي، ساعت را تشخيص دهد. هنوز ساعت 9 نشده بود. با همه ي اينها حرف اسکارلت را گوش کرد و وسايل خياطي را که به کمک کاتلين تهيه کرده بود آورد. نيم ساعت بعد اسکارلت چند ضربه به در اتاق کولوم زد. چشمانش گود افتاده بود، معلوم بود که بي خوابي کشيده. لباس زيبايش را پوشيده بود و کاملا مسلط به نظر مي رسيد،احساس خستگي نمي کرد. لحظات بدي را پشت سر گذاشته بود. حالا وقت آن بود که تصميمش را عملي کند، نيروي تازه اي در خود احساس مي کرد. وقتي پسر عمو در را باز کرد، اسکارلت لبخند زد:« به حسن شهرتت لطمه وارد نمي شود، اگر من بيايم تو؟» «زياد طول نمي کشد که بازهم بتوانم بخندم. اميدوارم...نامه ي آمريکا کجاست؟ گم شد؟» «نه همين جاست. جايش محفوظ است. حالا مي فهمم چه اتفاقي افتاده» اسکارلت دوباده لبخند زد:«راستي؟ پس تو از من باهوش تري. من هم مي دانم. ولي هيچ وقت سر در نمي آورم.«برايت مي گويم با اين نامه ها چکار بايد بکني. ولي اول بايد بگويم که من با تو و بريدي نمي آيم. مي خواهم در ايرلند بمانم.» دستش را بلند کرد.«نه نه، چيزي نگو. فکرهايم را کرده ام. تو آمريکا ديگر کاري ندارم.» «اوه نه اسکارلت باز باعجله تصميم گرفتي؟ مگر به تو نگفتم هيچ مشکلي نيست که راه حلي نداشته باشد؟ شوهرت تو را طلاق داده، اين درست، ولي وقتي بداند که تو بچه داري، حتما زن فعلي اش را طلاق مي دهد و به طرف تو برگردد.» «اشتباه مي کني کولوم. رت هيچ وقت «آن» را طلاق نمي دهد. براي اينکه از قماش خودش است. از همان طبقه است، اهل چارلزتون است. به علاوه خيلي به ملاني شباهت دارد. البته اين براي تو مفهومي ندارد ولي براي رت دارد. رت او را مي شناخت و احترام مي گذاشت. ملاني تنها زني بود –احتمالا بعد از مادرش – که خيلي برايش احترام قائل بود. دختري که حالا رت باهاش ازدواج کرده ده ها بار بيشتر از من در نظرش احترام دارد، ملي هم در گذشته همين طود بود،در نظر رت خيلي محترم بود. شايد رت هم بداند که از سرش هم زياد است ولي به هرحال دختره او را دوست دارد. بگذارد رت اين صليب را به دوش بگيرد.» در کلماتش تلخي وحشيانه اي موج مي زد. کولوم فکر کرد که چقدر عذاب مي کشد. بايد راهي براي کمک کردن به اسکارلت وجود داشته باشد. «کافي اسکارلت. تو حالا تارا را داري. کارهاي زيادي داري که بايد بکني، حتما مي تواني کمي تسلي پيدا کني و مشکلاتت را حل کني. براي بچه اي که در شکم داري مي تواني دنياي قشنگي درست کني. درست مثل آنچه که پدر بزرگش براي مادرش درست کرد. اگر پسر باشد مي تواني اسمش را بگذاري جرالد.» «هيچ کدام از اينها که مي گويي برايم تازگي ندارد. قبلا به آنها فکر کرده ام. تو هم جوابي پيدا نمي کني همان طور که من هم پيدا نکردم. باور کن. من يک پسر دارم. پسري که تو تا حالا نديدي. نمي توانم به تارا بروم و اين بچه را آنجا به دنيا بياورم. بعد از تولدش هم نمي توانم به آنجا برگردم. مردم باور نمي کنند که اين بچه حلال زاده باشد. در تمام کليتون کاونتي و آتلانتا مردم هرگز باود نکردند که من واقعا يک خانم محترم هستم. به علاو چارلزتون را درست وقتي ترک کردم که تازه نطفه ي اين بچه بسته شده بود.» تمنايي درد آلود رنگ از چهره اش ربود.«هيچ کس باور نمي کند که اين بچ? رت باشد. ما سالها در اتاق هاي جداگانه خوابيديم.مرا بدکاره مي دانند و بچه ام را حرام زاده. و از اين حرف هاي خودشان لذت مي برند.» اين کلمات زشت را لب هاي جمع شده بر زبان آورد. «نه اسکارلت. اين افکار درست نيست. شوهرت حقيقت را مي داند و اين بچه را به عنوان فرزند خودش قبود مي کند.» برقي از چشمان اسکارلت جستن کرد.« بله قبول مي کند و از من مي گيرد. نمي تواني حدس بزني که رت چقدر بچه دوست دارد، آن هم بچه ي خودش را . از شدت علاقه ممکن است ديوانه بشود و سعي مي کند او از من بگيرد. فقط براي خودش. بله، اين بچه همه چيز او مي شود. به محض اينکه دنيا بيايد از من مي گيرد! براي او اين کار غيرممکن نيست. کي باور مي کرد در ايالتي که طلاق قانوني نيست او بتواند من را طلاق بدهد. اهرم هاي خودش را به کار مي اندازد و قانوني براي اين مسئله از تصويب دولت مي گذراند.هيچ کاري نيست که او نتواند بکند.» گويي از ترس صدايش به خوابي تبديل شده. حالت صورتش در اثر نفرت و هراس تغييرپيدا کرده بود. اين حالت ناگهان چون پرده اي فرو افتاد. چهراش آسوده شد و آرام گرفت. چشمان سبز رنگش برق مي زد. لبخند بر لبهايش نقش بست. لبخند او لرزشي در پشت کولوم اوهارا به وجود آورد. «اين بچه مال من است. فقط مال خودم است. رت وقتي از وجودش مطلع مي شود که من بخواهم و آن وقت ديگر برايش خيلي دير است. از خدا مي خواهم دختر باشد، دختري خوشگل با چشمان آبي.» کولوم بر خود صليب کشيد. اسکارلت خند? خشکي سر داد. «بيچاره کولوم، نترس، وحشت نکن. حتما مي داني که هيچ خشمي ترسناک تر از خشم زني که تحقير شده باشد نيست. خيلي خوب، ديگر تو را نمي ترسانم.» چهره اش تغيير کرد و لبخند گرمي در آن نمودار شد، کولوم با خود فکر کرد آنچه که لحظه اي قبل از او ديده حتما زاييده ي تخيل خودش بوده، چطور زني مهربان و شاد چون اسکارلت من تواند اين طور سنگدل باشد. «مي دانم که کمکم مي کني کولوم. از تو متشکرم، واقعا متشکرم. تو خيلي با من مهربان بودي. دوست خوبي بودي. شايد بهترين دوستي که تا حالا داشتم. البته ملاني هم بود. تو برايم مثل برادر بودي. برادري که هميشه آرزويش را داشتم. اميدوارم دوستي تو باز هم ادامه داشته باشد.» کولوم به او قول داد که دوستي اش ادامه خواهد يافت. با خودش فکر مي کرد که هرگز چنين روح سرگرداني را نديده که اين همه نيازمند کمک باشد. «دلم مي خواهد اين نامه ها را با خودت ببري به آمريکا. اين يکي را براي خاله پولين نوشتم. بايد بداند که نامه اش به دستم رسيده. دومين نامه براي وکيلم در آتلانتاست، به کارهايم مربوطه مي شود. هردو را توي بوستن پست کن. دلم نمي خواهد کسي از محل اقامتم مطلع بشود، اما سومي را خودت برسان. بايد يه کمي راهت را دور کني. ولي خيلي مهم است . براي يکي از بانک هاي ساواناست. پول هاي طلا و جواهراتم را در صندق امانات گذاشتم، اميدوارم وقتي برمي گردي با خودت بياوري. فعلا مقدارپولي که همراه دارم، برايم بس است. توي همان کيسه که زير دامنم آويزان کرده بودم. قبل از حرکتت بايد يک وکيل خوب در اينجا به من معرفي کني. اگر يک وکيل قابل اعتماد پيدا کنم، تصميم دارم پول رت را در اينحا خرج کنم. هدفم اين است که بالي هارا را بخرم، مي خواهم جايي را که به اوهاراها تعلق داشته دوباره زنده کنم. اينجا ميراثي براي بچه ي من مي شود. رت هرگز نمي تواند يک همچنين ارثي از خودش باقي بگذازد. به او دوباره درسي مي دهم که هيچ وقت فراموش نکند.» «اسکارلت عزيزم، دلم مي خواهد يک دفع? ديگر درباره ي همه چيز فکر کن، من و بريدي مي توانيم همين جا توي گال وي بمانيم و از تو مواظبت کنيم. تو هنوزاحتياج به استراحت داري، درست و حسابي حالت خوب نشده. ضرب? سختي به تو وارد شده ، بايد باز هم استراحت کني. يبايد زود تصميم بگيري. اين کارها در حال حاضربيشتر از توان تو است.» «يعني مي خواهي بگويي ديوانه شده ام؟ نه،تصميم را گرفتم و تو چه کمک بکني و چه نکني اجرايش مي کنم. تو و بريدي هم دليلي ندارد که اينجا بمانيد. فردا برميگردم پيش دانيل و همان جا مي مانم با وقتي که مالک بالي ها را بشوم. نگران من نباش. کاتلين هست و تو هم به او اطمينان داري، نه؟» لحظه اي سکوت کرد و سپس ادامه داد«قبول کن که غافلگيرت کردم. ها؟» کولوم با حرکت دست تصديق کرد که غافگير شده. يکي دو ساعت از روز گذشته بود که با هم نزد وکيلي که در گال وي شهرت داشت رفتند. مي گفتند هر کاري را که به عهده بگيرد انجام خواهد داد. جستجو براي يافتن مالک بالي ها از همان لحظه شروع شد. صبح روز بعد به محض اينکه دکان ها باز شد کولوم به بازار رفت تا آنچه را که اسکارلت سفارش داده بود تهيه کند. ساعتي بعد به هتل بازگشت.«بسيار خوب خانم اوهارا، دامن و بلوز مشکي شال و بالا پوش مشکي. جوراب مشکي براي بيو? جوان. به بريدي گفتم علت بي هوشي تو اين بوده که شوهرت مرده، قبل از اينکه تو خودت را به بالينش برساني ازدنيا رفته . فکر مي کنم اين طور بهتر باشد. راستي، اين هم يک هدي? کوچولو از طرف من. اگر از پوشيدن لباس سياه دلت گرفت،شايد اين زيرپوش به ات آرامش بدهد.» بعد چند دامن رنگي را روي زانوهاي اسکارلت ريخت. اسکارلت لبخند زد و برق تشکر و سپاس از چشمانش جستن کرد. «بيا اين لباس ها ديگر به درد من نمي خورد. با خودت ببر. بده به مورين، يا هر کس ديگري که دلت مي خواهد.» کولوم با تعجب به کوه لباس هاي اسکارلت خيره شده. «اين کار ولخرجي است اسکارلت مگر عقلت کم شده؟» «اينها ديگر به درد من نمي خورند.چکمه ها و بلوزها و لباسها، ديگر فايده از ندارند. اصلا ديگر کرست نمي بندم، هيچ وقت. من يک اوهاراي ايرلندي هستم،دامن هاي گشادي مي پوشم با زير دامني قرمز. آزاد. آزاد آزاد،کولوم. مي خواهم دنيايي را که دلم مي خواهد بسازم. حرف هاي ديگران ديگر برايم مهم نيست. نگران نباش. ياد مي گيرم که چطور خوشبخت باشم.» کولوم نگاهش را از او دزديد. گويي در نگاه اسکارلت تصميمي تيره و تار نهفته بود. 58 حرکت کشتي دو روز به تعويق افتاد. کولوم و بريجيد توانستند صبح يکشنبه اسکارلت را در ايسگاه راه آهن بدرقه کنند. قبل از آن در مراسم عشا رباني شرکت کرده بودند. وقتي بريجيد در راهرو به کولوم رسيد گفت:«بايد با او حرف بزني کولوم.»با نگاه اشاره اي به اسکارلت کرد. اسکارلت مثل زن هاي بيوه دهاتي لباس پوشيده بود. کولوم سرفه اي کرد و با صداي محکمي گفت:«ما او را بدرقه مي کنيم بريدي. متوجه باش که او حق دارد هر طور که دلش مي خواهد عزاداري کند.» «ولي کولوم ، توي اين هتل همه دارند به ما نگاه مي کنند. همه دارند راجع به ما حرف مي زنند.» «مردم هم حق دارند اين کار را بکنند، مگر نه. بگذار نگاه کنند و هرچي دلشان مي خواهد بگويند؛ اصلا محل نمي گذاريم.» دست بريجيد را در دست گرفت و بازوي ديگرش را به اسکارلت داد. اسکارلت با طنازي مخصوصي دست در بازوي او انداخت، گويي مي خواهد به سالن رقص برود. وقتي در کوپ? درج? يک جابه جا شد کولوم و بريجيد، يکي با شادي و ديگري با ناراحتي متوجه شدند که مسافران انگليسي وقتي در کوپه را باز مي کنند و او را مي بينند فورا خود را کنار مي کشند. زني به صداي بلند به مرد همراهش گفت،«نبايد بليط درج? يک به اين جور آدم ها بفروشند.» قبل از اينکه مرد انگليسي در کوپه را ببندد دست اسکارلت آن را نگه داشت و کولوم را که هنوز روي سکو ايستاده بود صدا کرد:«خداي من،سبد سيب زميني پخته ام را فراموش کردم، پدر مي شود شما از مريم مقدس بخواهيد تا کاري کند که من چيزي براي خوردن توي اين قطاد پيدا کنم؟» لحجه ايرلندي اسکارلت چنان غليظ بود که کولوم هم حتي بعضي از کلماتش را نفهميد. وقتي مامور قطار درها را بست کولوم هنوز از اين شوخي اسکارلت لبخند به لب داشت. اسکارلت براي آن دو نر آنقدر دست تکان داد تا از نظر ناپديد شدند. بعد نشست و تکيه داد. عصباني بود. قطره اي اشک روي گونه اش در غلتيد. تا مغز استخوانش درد مي کرد. خسته بود و با ناراحتي ورود محدد خود را به آدامزتاون مجسم مي کرد. خانه ي دانيل براي اقامت در دوره ي مرخصي به اندازه ي کافي مطلوب بود و با همه ي جاهايي که با کنون در آنها اقامت کرده بود تفاوت داشت. اما در شرايط فعلي آن خانه ي تنگ و شلوغ و فاقد هر گونه تحمل لازم مي نمود و اين اسکارلت را مي آزرد، برايش مطلوب نبود، ولي به هر حال حاضر به آن پناه ببرد. چه کسي مي توانست تضمين کند که وکيلش مالک بالي هارا را خواهد يافت؟اصلا او آيا حاضر است آنجا را بفروشد؟ قيمتش چقدر است؟ آيا ممکن است پول رت هم براي خريد اينجا کافي نباشد؟ نقشه اي را که کشيدن بود هنوز نقاط تاريک بسياري داشت. هنوز در هيچ مورد اطمينان حاصل نکرده بود. از اين بيشتر سر در نمي آورم. در اين لحظه کار ديگري از من ساخته نيست. خوشبختانه در اين کوپه تنها هستم و مجبور نيستم با کسي صحبت کنم.دسته هاي صندلي را بالا زد و آهي از سر آرامش کشيد و پاهايش را دراز کرد. لحظه اي بعد خوابش برد. بليطش را جلوي چشم گذاشته بود با مامود قطار به راحتي آن را بيابد. دلش مي خواست بتواند نقشه اش را بدون درد سر اجرا کند. اگر تا اين حد خسته نبود بهتر مي توانست آنچه را که در نظر داشت عملي سازد. اولين قدم را در مولينگار بدون اشکال برداشت. اسب و کالسک? کوچکي خريد و با آن به آدامز تاون رفت. کاسکه اي که خريد به قشنگي کالسک? مولي نبود ولي اسبش جوان تر، بزرگ تر و قوي تر بود. به هر حال هرچه که بود اين بود که اسکارلت کارش را شروع کرده بود. اعضاي خانواد? اوهارا از بازگشت او وحشت کردند و هر کدام کوشيدند به نحوي کمک کنند و او را تسلي دهند. به او تسليت گفتند، اما ناراحتي و افسردگي خود را پنهان کردند. همه از او مي خواستند که اگر کمک از دستشان بر مي آيد حاضرند انجام دهند. «مي توانيد به من ياد بدهيد که يک مزرعه ي ايرلندي را چطور بايد اداره کرد. از آن به بعد دانيل و پسرانش او را در کارهاي مزرعه شر کت دادند. ناچار شد رسيدگي به گاوها را هم ياد بگيرد، شير دوشيدن هم جزيي از آن بود. بعد از اينکه کارهاي مزرع? دانيل را ياد گرفت با خوش رويي هر چه تمام تر به مزرع? مولي و شوهر بد جنسش رابرت رفت. مزرعه رابرت پنج برابر مزرعه ي دانيل بود و کارهاي بيشتري داشت و بعد ازآن نوبت به آقاي آلدرسون، مباشر املاک دوک رسيد. چنان مسحور کار شده بود که حتي وقتي تمام کليتون کاونتي را زير پا مي گذاشت، چنين احساس شادي و خوش بيني نداشت. هرگز تا آن لحظه اين طورسخت کار نکرده بود. ديگر وقتي برايش باقي نمانده بود که از سختي زندکي شکا يت کند. تنها چيزي که در پايان آن روزهاي گرم و طولاني تابستان برايش مهم بود،تشکي نرم بود که بتواند روي آن دراز شود و بخوابد. بعد از يک ماه املاک آدامز باون را به خوبي آلدرسون مي شناخت . در همين ايام نامه اي از وکيلش در گال وي دريافت کرد. همسر صاحب قبلي يک سال بعد از مرگ شوهرش دوباره ازدواج کرده بود. پنج سال بعد هم شوهر دومش مرد. وارث او يعني پسر بزرگش اکنون بيست و نه سال دارد و در انگلستان زندگي مي کند. وي اکنون به عنوان بزرگترين فرزند خانواده، بعد ازمرگ پدر، مالک و وارث دارايي هاي اوست. وي اکنون آمادگي خود را براي فروش بالي ها را و دريافت پيشنهاد هاي بيش از پانزده هزار پوند اعلام داشته. اسکارلت نقش? زمين هاي بالي ها را را که همراه ياداشت وکيل ارسال شده بود، به دقت بررسي کرد. وسعت اين املاک بيش از آنچه که تصور مي کرد بود. اين املاک در دو طرف جاده تريم قرار داشت. در آن نواحي يک رودخان? ديگر هم بود که حد اين زمين ها به شمار مي رفت. چشم هايش را تنگ کرد تا نام رود خانه را بخواند نيتربروک(Nitsbruke). چه اسم با شکوهي ! حتما ! بايد مالک بالي هارا بشوم . ولي آخر پانزده هزار پوند را چکار کنم. آلدرسون گفته بود براي هر هکتار زمين مرغوب کشاورزي ده پوند خيلي زياد است، هشت پوند مي ارزد و خريدار زرنگ مي تواند هفت و نيم هم بخرد. مقداري از زمين اي بالي هارا باتلاقي است که مي توان آن ذغال گياهي(PEAT) استخراج کرد و مصرف يک قرن سوخت آن نواحي را تامين نمود. ولي در قسمت هاي معدني ديگر نمي شود کشت و کار کرد، زيرا شوري بيش از حد زمين اجازه ي اين کار را نمي دهد. زمين هاي کشاورزي آن در سي سال گذشته، کشت نشده و سراسر آن را علف هاي هرز که ريشه هاي عميقي دارند پوشانده است،دوباره بايد آماده کشت شود . به اين ترتيب براي هر هزار و دويست و چهل هکتار نبايد بيش از پنج هزار پوند داد، يا حداکثر پنج هزار و پانصد پوند. مسلما آن خان? بزرگ هم جزو همين زمين هاست اما خانه هاي دهکده برايم مهم تر است. در مجموع بايد حدود چهل و شش خانه باشد به علاوه ي دو کليسا. درميان آنها پنج خان? بزرگ وجود دارد و بقيه فقط کلبه اي بيش نيستند. مدتي دراز است که همگي آنها رها شده اند و اگر کسي نباشد که به آنها برسد باز هم براي مدتي نامعلوم همين طوربدون استفاده خواهند ماند. روي هم رفته ده هزار پوند مي ارزد، اين قيمت منصفانه اي است. مالکش بايد خوشحال باشد که چنين پيشنهادي را دريافت مي کند، ده هزار پوند، پنجاه هزار دلار مي شود. اسکارلت ترسيده بود. بايد بالاخره ياد بگيرم که حساب و کتابم را با پوند و شيلينگ نگه دارم وگرنه حساب از دستم در مي رود و کارهايي مي کنم که نبايد بکنم. ده هزار پوند زياد هم گران نيست البته وقتي به دلار باشد. پنجاه هزارطنين و آهنگ ديگري دارد، براي خودش ثروتي است. با وجود صرفه جويي در مخارج چوب بري و اجاره ي مشروب فروشي، طول ده سال بدون اينکه يک سنت خرج بي خودي کرده باشم فقط توانسته ام سي هزار دلار پس انداز کنم. اگر رت در تمام اين سال ها هزينه هاي مرا پرداخت نمي کرد حالا حتي نصف اين مبلغ را هم نداشتم. عمو هنري اعتقاد دارد که با سي هزار دلار، من زن ثروتمندي هستم، احتمالا هم درست مي گويد. خانه هايي که دارم در آتلانتا مي سازم فقط کمي بيشتر از صد دلار برايم تمام مي شود . آيا ديوانگي نيست که براي يک شهر متروک که به شهر ارواح شباهت دارد و مزارعش هم همگي ويران شده ، پنجاه هزار دلار بپردازم؟ البته اين نوع کارها به راحتي از آدم مثل من و رت بالتر بر مي آيد . من حالا پانصد هزار دلار پول دارم و مي توانم سرزميني را که از خانواده ام دزديده اند دوباره بخرم. بالي هارا يک ملک معمولي نيست، سرزمين اوهاراهاست. چطور مي توانم درباره ي پولش اينقدر مته به خشخاش بگذارم. بلا خره پيشنهادي بالاتر از پانزده هزار پوند داد. نامه را پست کرد. تمام وجودش مي لرزيد. اگرکولوم به موقع برنگردد چه مي شود؟ کسي چه مي داند که معامله چقدر طول مي کشد؟ معلوم نيست وکيل درچه مدت مي تواند کار را تمام کند، و باز هم معلوم نيست کولوم چه وقت به اينجا مي رسد؟ نامه اي را که برايش رسيده بود از مت اوتول گرفت و خداخافظي کرد. عجله داشت. از جاده ي ناهموار با سرعت تمام گذشت، دلش مي خواست باران ببارد. هواي گرم ماه ژوئيه در ميان پرچين هاي بلند حبس شده بودند. اسکارلت کلاه بر سر نداشت، آفتاب مي تابيد و گرمش شده بود. ديگر به ندرت کلاه به سر مي گذاشت، چتر آفتابي هم در ايرلند مرسوم نبود. رگبارهاي تند و ابرهايي که اغلب آسمان را مي پوشاند نياز او را به کلاه آفتابي بر طرف کردند. وقتي کنار رود رسيد دامن را بالا زد و پايش را در آب گذاشت، تا کمي خنک شود، و بعد به طرف برج رفت. از وقتي که به ايرلند، نزد خانواده ي عمودانيل آمده بود اين برج برايش خيلي مهم شده بود. هر وقت که قکر و خيال نگرانش مي کرد به سراغ آن مي رفت. سنگ هاي بزرگ مکعب شکل، گرما را هم مثل سرما در خود حفظ مي کردند. دست ها و گونه هايش را به آن سنگ هاي بزرگ مي گذاشت و آرامش دست هايش را مي گشود و سنگ ها را بغل مي کرد و هاي هاي مي گريست. صداي ديگري به جز صداي خودش، آواز پرندگان و صداي نسيم ،نمي شنيد. در اطراف کسي نبود که شاهد کارهاي او باشد. در هيجدهم ژوئيه کولوم به ايرلند بازگشت. تلگرافي از گال وي مخابره کرده بود:«بيست و پنجم با چيزهايي که از ساوانا خواسته بودي وارد مي شوم نقطه .» هيجان در دهکده به وجود آمد. يک تلگراف. تا آن موقع در آدامزتاون کسي تلگراف نديده بود. چنين کاري سابقه نداشت. همه ي سوارکاران تا آن موقع اسب مت اوتول را ستايش مي کردند چون سريع ترين اسب آن ناحيه بود. دو ساعت بعد سوارکار ديگري با اسبي ديگر، از همان اسب هاي چاپار تندرو وارد شد و تلگراف ديگري آورد. اهالي دهکده اين دفعه واقعا هيجان زده شده بودند باز هم تلگرافي براي اسکارلت. «پيشنهاد پذيرفته شد نقطه قرار داد حاضر نقطه.» نيازي به جر و بحث اضافي نداشت. همه مي دانستند چه بايد بکنند. مت اوتول مغاره را تعطيل کرد. دکتر مطبش را بست. سخنگوي همه قرار شد پدرداناهي باشد. همگي تصمميم داشتند به خان? دانيل بروند تا بفهمند موضو از چه قرار است. تنها چيزي که دستگير شان شد اين بود که اسکارلت سوار بر کالسک? کوچک خودش رفته است. حتي کاتلين هم از اين بيشتر چيزي نمي دانست. همه به ترتيب تلگراف ها را گرفتند و خواندند. اسکارلت آنها را براي اطلاع همگان روي ميز گذاشته بود. اسکارلت شادمان در جاد? پر پيچ و خم راند تا به تارا رسيد. حالا ديگري مي توانست کارش را آغاز کند. هر اقدامي بايد ادام? منطقي اقدام بعدي باشد. آمدن به تارا در برنام? کارهايش قرار نداشت. بعد از دريافت تلگراف ها بود که اين تصميم را گرفت، در واقع الهامي بود که وادارش کرد به تارا بيايد. در چنين روزي تپه ها گوسفندان زيادي به چرا مشغول بودند، بيشتر ازدفع? پيش. اسکارلت به پشم فکر کرد. در آدامزتاون کسي گوسفنداري نداست، به اين ترتيب اطاعات دربار? پرواربندي و گوسفنداري را بايد از جاي ديگري دريافت مي داشت. ناگهان توقف کرد. روي تپه اي که گوسفندها علفش را خورده بودند چند نفر نشسته بودند. اسکارلت انتظار نداشت کسي را آنجا ببيند، آن هم انگليسي. اين لعنتي هاي متجاوز انگليسي. هم? ايرلندي ها از آنها نفرت داشتند. نفرت جزء زندگي روزان? آنها شده بود. اسکارلت هم نفرت را همراه با زنان مي خورد و همراه با آن، با موسيقي رقص، مي رقصيد. اينها اجازه نداشتند بساط شان را جايي پهن کنند که زماني صداي هارپ از آن بر مي خاست در هم مي ريخت. چيزي که اسکارلت را بيشتر ناراحت کرده بود که انگليسي ها درست همان جايي نشسته بودند که اسکارلت مي خواست از آنجا به سرزمين خود نگاه بياندازد.اين نوکيسه هاي مکش مرگ ما با آن کلاه هاي حصيري و آن زن ها با چترهاي آفتابي گلدار، خشم او را بر انگيخته بودند. نمي گذارم روزم را خراب کنند. جاي ديگري را پيدا مي کنم. آن گاه به طرف صخره اي رفت که زماني ديوار قصر کورماک، پادشاه ايرلند و سازند? تالار رقص، روي آن بنا شده بود. سنگ سر نوشت هم آنجا بود. اسکارلت به آن تکيه داد، درست همان طور که دفع? قبل وقتي با کولوم به ديدن آن آمده بود. سنگ سرنوشت، آزمايشي بود که هر يک از پادشاهان قبل از تاج گذاري بايد در آن موفق مي شدند. اگر از سنگ سرنوشت صدايي بر مي خاست ، پادشاه موفق مي شد و زمام امور را در دست مي گرفت و تاج بر سر مي گذاشت. درآن روز اسکارلت حالت خاصي در خود احساس مي کرد.اگر آن سنگ خارا او را به نام مي خواند تعجب نمي کرد. به ابرهايي که بالاي سرش در حال حرکت بودند نگاه کرد. غرق در روياهاي خودش بود. نسيمي مي ورزيد و با گيسوان بازي مي کرد. گاهي صداي انگيسي ها از دور به گوش مي رسيد ولي موسيقي ملايم زنگوله ها آن را مي پوشاند. با خودش فکر کرد، اينجا چقدر ساکت و روح بخش است، اين تپه ها ، اين دره هاي کوچک، به همين دليل بايد به اينجا بيايم، بايد به تارا بيايم. درگيري هايي که در روز اخير داشتم باعث شد، خوشبختي و سعادت خودم را به کلي فراموش کنم. اين مهم ترين قسمت زندگي من است. آيا در ايرلند خوشبخت خواهم بود؟ آيا اينجا واقعا وطن من است؟ اين زندگي پر از آزادي را که ادامه مي دهم، همين خودش بزرگ ترين خوشبختي من است و سعادتم وقتي کامل مي شود که نقشه هايم عملي شود. سخت ترين قسمت اين نقشه ها انجام شده. از اين به بعد خودم ، فقط خودم بايد تصميم بگيرم، خودم بايد بگويم که کارها چطور بايد ادامه پيدا کند. هنوز خيلي کارها بايد انجام شود. نسيمي تند وزيد و اسکارلت لبخند زد.خورشيد پشت تکه ابر کوچکي پنهان شد و بلافاصله دوباره چشمک زد.از علف هاي تازه ، بويي خوش و زندگي بخش به مشام مي رسيد.اسکارلت به آرامي از روي سنگي لغزيد و روي علف ها نشست.شايد بتوانم شبدر هم پيدا کنم.کولوم مي گويد در اينجا بيشتر از جاهاي ديگر شبدر در مي آيد.چندين بار قبلا براي پيدا کردن شبدر ايرلندي که با انواع ديگر فرق داشت علفزار را گشته بود ولي موفق نشده بود نشاني از آن بيابد.ناگهان احساسي او را وادار کرد که جوراب هايش را در اورد.پاهايش چقدر سفيد بودند.آها دامنش را بالا کشيد ، آفتاب گردم روي آنها تابيد.زيرپوش هاي زرد و قرمزي که زير دامن مشکي پوشيده بود دوباره باعث شادماني اش شد و لبخند به لب آورد ، کولوم در اين مورد حق داشت. ناگهان سرش را بالا گرفت.نسيم به صورتش خورد.اين ديگر چه بود؟ آن ميل شکننده و ظريف حيات ، بار ديگر درونش را به حرکت در آورد ، بدنش را تکان داد.با خود زمزمه کرد ، «آه» و دوباره «آه».دستانش را با ملايمت روي شکم برآمده اش گذاشت.اينکه هنوز نمي توانست به درستي حرکت دروني اش را لمس کند تعجبي نداشت ، مي دانست که هفته ها بايد صبر کند تا بتواند لگد زدن طفلش را کاملا احساس کند. ايستاد ، صورتش را در مسير باد قرار داد و شکمش را جلو داد.تا آنجا که چشم کار مي کرد مزارع سبز و طلايي و درختاني با برگ هاي سبز که در آن تابستان ، سبزي تندي از خود بيرون مي ريختند ، دنياي مقابل او را پر مي کرد.به آرامي زمزمه کرد:«همه اينها مال توست ، طفل کوچولوي ايرلندي.مادرت خودش اينها را به تو مي دهد ، خودش.»خشکي علف هاي بلند که باد در انها مي پيچيد ، و گرماي زميني را که آنها را در خود پرورش مي داد ، احساس مي کرد. زانو بر زمين گذاشت ، دسته اي از آن علف هاي معطر را چيد و روي شکمش گذاشت ، وقتي با ناخن هايش زمين مرطوب را مي کند چهره اش حالتي آسماني و روحاني به خود گرفته بود ، علف ها را به آرامي روي شکمش ماليد و گفت: «مال توست ، اين تاراي سر سبز و سر بلند.» اهالي خانه دانيل درباره اسکارلت حرف مي زدند.اين کار تازگي نداشت.از وقتي که از آمريکا آمده بود ساکنان دهکده ، همه درباره او صحبت مي کردند.کاتلين از اين بابت اصلا ناراحت نبود ، چرا بايد ناراحت شود؟اسکارلت او را هم مجذوب خود کرده بود ، براي او هم حالتي اسرارآميز داشت.به راحتي مي توانست تصميم او را براي ماندن در ايرلند درک کند. «مگر خود من دلم براي وطنم تنگ نشده بود؟مگر توي آن شهر دربسته ي محصور و گرم دلم براي زمين نرم اينجا ، براي مه غليظ اينجا تنگ نشده بود؟او هم وقتي اينها را ديد فهميد که نمي تواند دل بکند.» «کاتلين ، آيا اين درست است که شوهرش او را حسابي کتک مي زند و او براي اينکه مبادا بچه اش صدمه ببيند از دستش فرار کرده و به اينجا آمده؟» «اوه کلر اوگرمن ، کي چنين حرفي زده؟اصلا درست نيست ، کي اين دروغ هاي وحشتناک را گفته؟» پگي موناگان با خشم گفت:«همه مي دانند که شوهرش مريض بود ، مرضش هم مسري بود.اسکارلت را فرستاد ايرلند ، مبادا او و بچه هم گرفتار شوند.» کت اوتول آهي کشيد:«چه وحشتناک است ، بيوه ي سرگردان با يک بچه...: کاتلين مثل کسي که همه چيز را مي داند پاسخ داد:«همچين هم وحشتناک نيست ، وقتي که آدم پولدارتر از ملکه انگليس باشد.» همه در جاي خود کنار آتش لم داده بودند.تازه صحبت شان گل انداخته بود.هيچ چيز از اين سرگرم کننده تر و لذت بخش تر نبود که ثروت اسکارلت را حدش زنند. واقعا عالي نبود که اين گنجينه گرانبها در دست يک ايرلندي باشد تا يک انگليسي؟ هيچ کدام از آنها نمي دانست که تازه روزگار شايعه سازي آغاز شده. اسکارلت شلاق را بر پشت ماديان فرود آورد:«بجنب يالا ، بچه ام مي خواهد برود خانه خودش.» عاقبت خود را در راه بالي هارا ديد.تا وقتي مطمئن نشده بود که مي تواند ان را به طور قطعي خريداري کند هرگز به خود اجازه نداده بود از برج آن طرف تر برود.حالا از نزديک آنچه را که داشت مي ديد. «شهر من ، خانه هاي من ، کليساي من ، ميکده من ، اداره پست من ... باتلاق من ، مزرعه هاي من و رودخانه هاي من... چه کارهاي بزرگي که بايد انجام بدهم!» کاملا يقيت داشت که فرزندش در جايي که به خودش تعلق دارد به دنيا خواهد امد.در خانه بزرگ هالي بارا.اما کارهاي ديگر هم بالاخره بايد انجام شود.مزرعه ها از همه مهم تر بودند.بايد آهنگر بيايد تا وسايل آهني را تعمير کند و خيش ها را بسازد.درها و پنجره ها را بايد دوباره سرِ جاي خودشان کار بگذارند.حالا که اين املاک به او تعلق داشت اين ويراني همه گير بايد فوراً متوقف مي شد. اين املاک به طفل او هم تعلق داشت.ذهن اسکارلت متوجه حياتي شد که درون زهدانش شکل گرفت ، اما حرکتي احساس نکرد.با صداي بلند گفت:«کوچولوي خوشگل تا مي تواني بخواب.از حالا به بعد ما کارهاي زيادي داريم ، سرمان خيلي شلوغ مي شود.» فقط بيست هفته به تولد طفل مانده بود.نگه داشتن زمان ، کار مشکلي نبود.نه ماه بعد از چهاردهم فوريه ، روز جشن سن والنتين.چه شوخي عجيبي بود... اما حالا نمي خواست درباره آن فکر کند.چهاردهم نوامبر را بايد به خاطرش بسپارد ، قبل از آن کارهاي زياي داشت که بايد انجام مي داد.لبخندي به لب آورد و خواندن آغاز کرد. پگي خوشگله ، تو بازار ديدمت. تي درشکه ، روي يک دسته علف خشک نشسته بودي. اما وقتي هم که اين علف ها تر و تازه بودند مثل گل هاي بهار ، از تو خوشگل تر نبودند. از تو ، که من دارم برايت مي خوانم. وقتي مي خواست از دروازه عبور کند ، دروازه بان هيچ پولي از او نگرفت ، فقط به موهاي خاکستري خودش دست کشيد و با تعجب به چرخ هاي کوچک درشکه نگاه کرد. خوشحال بودن چه خوب بود.اين شادي هاي هيجان انگيز و اين حال خوش به خوشحالي او اضافه شد. در گال وي گفته بود که تصميم دارد خوشحال باشد و بود. با صداي بلند گفت:«بله ، همين طور است.» و خنديد. 59 کولوم از اينکه اسکارلت در ايستگاه مولينگار به پيشوازش آمده بود حيرت زده شد.اسکارلت هم حيرت زده شد ، زيرا کولوم از واگن مسافري پياده نشد بلکه از واگن باري پايين پريد و به دنبال او همسفرش. «اسکارلت ، عزيزم.اين ليام رايان است.برادر جيم رايان.»ليام مرد درشت اندامي بود ، به درشتي مردان خانواده اوهارا - کولوم در اين ميان استثناء بود - اونيفورم سبز رنگ پليس سلطنتي ايرلند را بر تن داشت.چطور ممکن است کولوم با يکي از اينها دوست باشد. اين پليس هاي سلطنتي ايرلند ، حتي از نظاميان انگليسي هم منفورتر بودند.زيرا آنها پليس بودند ، تحت فرمان انگيس ها قرار داشتند و به دستور آنها مردم خودشان را ، هموطنانشان را توقيف مي کردند ، شکنجه مي داند و تنبيه مي کردند.اسکارلت اصرار داشت بداند که آيا کولوم طلاهاي او را همراه اورده است؟آورده بود و ليام رايان هم با تفنگش به عنوان نگهبان همراهش آمده بود. «تا حالا امانت هاي زيادي را اين طرف و آن طرف بردم ، ولي اين يکي واقعا خيلي مشکل بود.» اسکارلت گفت:«از بانک ماموريني آوردم که پول ها را تحويل بگيرند.براي اطمينان بانک مولينگار را انتخاب کردم ، بزرگترين پادگان اين منطقه در اينجاست.» عادت داشت سربازان را تحقير کند ولي وقتي پاي نگهباني از پول هايش به وسط آمده بود از اينکه يکي از آنها را در نزديکي خود مي ديد خوشحال بود.شايد مي شد مبلغي کوچک هم به بانک تريم بسپارد. پول هاي طلا به صندوق بانک سپرده شد و آخرين اوراق معامله بالي اوهارا امضاء شد ، اسکارلت آستين کولوم را گرفت و با عجله او را به خيابان کشاند. «يک کالسکه دارم ، مي توانيم همين الان راه بيفتيم.کارهاي زيادي داريم ، کولوم.مجبوريم يک آهنگر پيدا کنيم ، هر چه زودتر.اوگرمن درست کار نمي کند ، تنبل است.کمکم مي کني کسي را پيدا کنم؟پول خوبي مي دهم ، خرج سفرش را به بالي اوهارا مي دهم ، وقتي به آنجا رسيد ، باز هم بهش پول مي دهم ، براي آهنگر آنجا کار زياد هست داس ، تبر و بيل خريدم که همه بايد تيز بشوند.کارگر مزرعه هم لازم دارم.علف ها را بايد بکنند.نجار هم مي خواهم ، براي تعمير خانه ، شيشه بر هم لازم دارم ، سقف ها هم بايد تعمير بشوند ، نقاش هم بايد بيايد ، خلاصه خيلي ها را لازم دارم.»گونه هايش از هيجان قرمز شده بود ، چشمانش مي درخشيد.در آن لباس سياه روستايي خيلي زيبا شده بود. کولوم آستينش را از دست او رها کرد:«اسکارلت ، عزيزم ، کارهايي که مي خواهي بکني همش انجام مي شود.تقريبا به همان سرعتي که تو انتظار داري ، ولي با شکم خالي که نمي شود.الان بايد برويم پيش جيم رايان.برادرش در گال وي زندگي مي کند ، به ندرت او را مي بيند.به علاوه ، خانم رايان بهترين آشپز اين منطقه است.» اسکارلت حرکتي از روي بي حوصلگي کرد.ولي مجبور شد ساکت بماند و تسليم شود.لحن جدي کولوم موثر بود.ضمنان اسکارلت يادش آمد که بايد به خاطر بچه خوب غذا بخورد و مقدار زيادي شير بنوشد.حالا هر روز حرکت بچه محسوس تر مي شد. بعد از صرف غذا وقتي کولوم گفت که نمي تواند فورا همراه او بيايد اسکارلت سخت خشمگين شد.مي بايد خيلي چيزها را به او نشان مي داد ، درباره خيلي چيزها حرف مي زد ، خيلي کارها را بايد برنامه ريزي مي کرد ، و همه اينها را فورا مي خواست.کولوم با آرامشي فوق العاده ، با لحني ملايم گفت:«چند تا کار دارم که در مولينگار بايد انجام بدهم سه روز ديگر مي آيم ، روي قول من حساب کن.حتي مي توانم ساعتي را معين کنم.ساعت دو بعد از ظهر تو خانه عمو دانيل.» اسکارلت گفت:«در بالي اوهارا همديگر را مي بينيم.من تقريبا به آنجا نقل مکان کرده ام.توي آن خانه زرد رنگ پايين خيابان.»پشتش را به او کرد و با عصبانيت به طرف کالسکه رفت. آن شب وقتي ميکده جيم رايان بسته شد مردان يکي يکي از در پشت وارد شدند و به اتاق طبقه بالا رفتند.کولوم دقيقا تمام کارهايي را که بايد انجام مي دادند براي آنها شرح داد.«اين فرصتي است که خداوند در اختيار ما گذاشته.»و با لحني مصمم ادامه داد:«اين شهر مال خود ماست.همه مردان فنيان با همه قدرتشان ، در يک محل جمع مي شوند.جايي که هرگز به فکر انگليس ها نمي رسد.تقريبا همه دنيا فکر مي کنند که دختر عموي من ديوانه است که اين ملک را خريده ، ملکي که تقريبا درامدي ندارد و مالياتش بيشتر ازعايداتش است.در ضمن او يک امريکايي به حساب مي آيد.ولي از خانواده ماست.انگليسي ها به او مي خندند ، آنقدر مشغول مسخره کردن او هستند که متوجه نمي شوند در املاکش چه مي گذرد.ما هميشه به يک محل مطمئن براي مرکز فعاليت هايمان احتياج داشتيم.اسکارلت از ما مي خواهد که اين محل را قبول کنيم ، اگرچه او از مقاصد ما اطلاع ندارد.» کولوم از خيابان پهن و پر علف گذشت و در ساعت دو و چهل و سه دقيقه به بالي هارا رسيد.اسکارلت عصباني بود ، دست هايش را به کمرش زده بود و در مقابل خانه انتظار مي کشيد.معترضانه گفت:«دير آمدي.» «مي دانم ، ولي تو مطمئنا مرا مي بخشي ، اسکارلت عزيزم.مي خواهم بهت بگويم که آهنگر با گاري خودش دارد مي آيد ، با همه آن چيزهايي که تو لازم داري.سندان و کوره و ابزارهاي ديگر.» خانه اسکارلت بيانگر اعتقادات او بود ، اول کار ، بعد استراحت ، البته اگر وقتي براي استراحت باقي مي ماند.کولوم با نگاهي دقيق همه چيز را از نظر گذراند.شيشه هاي شکسته اتاق نشيمن با کاغذهاي روغني تعويض شده بود.ابزار کشاورزي نو که از فولاد درخشان ساخته شده بود در اطراف اتاق مشاهده مي شد.کف اتاق به خوبي جارو شده بود ولي هنوز واکس نداشت.توي آشپزخانه تختخوابي باريک از چوب گذاشته بودند ، تشکي کلفت از کاه روي آن ديده مي شد ، ملافه هاي کتاني ويک پتوي پشمي آن را زينت داده بود.در اجاق بزرگ مقدار کمي ذغال سنگ مي سوخت.يک ديگ کوچک و يک کتري آهني تنها وسايل آشپزخانه را تشکيل مي دادند.روي سر بخاري ظرف چاي ، قوطي آرد ، دو فنجان ، چند قاشق و يک قوطي کبريت قرار داشت.تنها صندلي اتاق در کنار ميز ، زير پنجره ديده مي شد.روي ميز دفتري بزرگ بود که اسکارلت با خطي خوش حساب و کتاب خود را در آن يادداشت کرده بود.انتهاي ميز را دو چراغ نفتي ، جوهردان ، جعبه پر از قلم ، جوهر پاک کن و دسته اي کاغذ اشغال کرده بود.کمي جلوتر مقداري کاغذ که جمع و تفريق هاي اسکارلت بر آنها مشاهده مي شد قرار گرفته بود.تکه سنگ شسته اي را روي انها گذاشته بود.روي ديوار مجاور نقشه مفصلي از بالي هارا آويزان بود.يک آينه بالاي طاقچه کوچکي که شانه و بروس اسکارلت روي انها قرار داشت ديده مي شد ، کنار آنها سنجاق هاي سر ، پودر ، مانيک و مخلوط گلاب و گليسرين چيده شده بودوکولوم از ديدن آنها لبخند به لب آورد.اما وقتي در کنار آنها تپانچه اي را هم مشاهده کرد اخم کرد.با تندي به طرف اسکارلت برگشت با صداي بسيار بلند گفت:«به خاطر اين اسلحه ممکن است تو را به زندان ببرند.» اسکارلت گفت:«مزخرف نگو ، خود کاپيتان اين را به من داد.يک زن که تنها زندگي مي کند و همه مي دانند مقدار زيادي طلا دارد حتما به محافظت احتياج دارد.اين را خودش به من گفت.حتي مي خواست من قبول کنم يکي از آن سربازهاي شهوت پرست خودش را مامور نگهباني اينجا بکند.» خنده کلوم باعث تعجب اسکارلت شد.ابروهايش را بالا برد ، نمي دانست حرفي که زده چقدر خنده دار بوده است. قفسه هاي انبار درست شده بودند ، روي يکي از آنها شير و شکر قرار گرفته بود.قفسه ديگري با دو بشقاب . کاسه اي پر از تخم مرغ بالاتر از آن قرار داشت ، تکه گوشتي از سقف آويزان بود و قرص نان بزرگ در قفسه ديگر سطل آب ، ظرف نفت ، لگن دست شويي ، صابون و حوله از ديگر وسايل آنجا بود.لباس هاي اسکارلت از ميخ هاي روي ديوار آويزان بودند. «پس از اتاق هاي بالا استفاده نمي کني ، ها؟» «چرا بايد اين کار را بکنم؟هر چه بخواهم همين جا هست.» «کولوم ، تو واقعا معرکه کردي ، من که خيلي تحت تاثير قرار گرفتم.» اسکارلت وسط خيابان پهن بالي هارا ايستاد و به جنب و جوشي که همه جا به چشم مي خورد ، نگاه کرد.از همه جا صداي چکش ها بلند بود.بوي رنگ هوا را پر کرده بود.پنجره خانه هاي اطراف برق مي زدند در مقابل او مردي روي نردبام رفته بود و داشت قبل از هر چيز به دستور کولوم ، تابلويي را که حرفو طلايي داشت تعمير مي کرد.اين تابلو علامت ساختمان بالي هارا بود که در بالاي آن نصب مي شد. «واقعا لازم است که قبل از هر کاري ميخانه را تمام کنيم؟» از وقتي که کولوم تصميم به اين کار گرفته ، اسکارلت دائما اين سوال را تکرار کرده بود.و کولوم براي هزارمين بار جواب داده بود»اچر جايي باشد که کارگرها بتوانند بعد از تمام شدن کارشان لبي تر کند ، مسلما تعداد بيشتري حاضرند اينجا کار کنند ، آن وقت کارهاي تو زودتر تمام مي شود ...» «هر چقدر هم اين حرف ها را تکرار کني ، من مي گويم اين کار فايده اي ندارد ، باز هم از زيرش در مي روند ، تا بالاي سرشان نباشي کاري انجام نمي دهند ، نگاهشان کن ، آنجا را نگاه کن.» اسکارلت با انگشت آن طرف خيابان را نشان داد:«آنها بايد به همان جايي که بودند برگردند ، به جاي اينکه کار کنند ايستاده اند و ديگران را تماشا مي کنند.» «اسکارلت عزيزم ، اين هم جزو رفتار ايرلندي هاست ، اول خوش گذراني ، بعد غصه کار اين همان چيزي است که براي ايرلندي ها خوشحالي مي آورد ، انها شيفته اين جور زندگي هستند.» «خوب ، من فکر مي کنم اين زندگي اصلا جذابتي ندارد ، من يکي را که اصلا حتي يک خرده هم خوشحال نمي کند.الان ماه آگوست است حتي يه تکه زمين کوچک هم آماده کشت نشده.وقتي مزرعه در پاييز شخم نخورد و کود پاشي نشود من چطور مي توانم در بهار بذر بپاشم؟ «هنوز چند ماه فرصت داري اسکارلت عزيزم ، تو خودت داري مي بيني که ظرف چند هفته چقدر کار انجام شده.» اسکارلت نگاه کرد چين از پيشانيش ناپديد شد لبخندي زد و گفت:«راست مي گويي.» کولوم هم خنديد و مي خواست بگويد که فقط او مي تواند با نطق و خطابه خودش کارگران را به کار کردن تشويق کند ، مي خواست بگويد که فقط خودش مي تواند مانع از اين شود که کارگران بيل و کلنگ خود را رها کنند و به خانه هايشان بروند ، ولي چيزي نگفت.کارگران جاضر نبودند از يک زن حرف شنوي داشته باشند ، به خصوص از زني پر مدعا چون اسکارلت.اگر اعصاي انجمن مخفي برادري فينان آنها را براي کار در بالي هارا تشويق نمي کردند ، کولوم نمي دانست چند نفر کارگر را مي تواند در آنجا نگه دارد ، اگرچه اسکارلت دستمزدي بالاتر از حد متوسط به آنها مي پرداخت. کولوم هم به آن خيابان پر جنب و جوش نگاهي انداخت.با خودش فکر کرد وقتي بالي هارا آماده شود ، زندگي اين مردان بهتر خواهد شد.تا حالا دو نفر خواسته بودند که به عنوان کار در ميخانه به بالي هارا بيايند و ساکن شوند و يک نفر ديگر هم مي خواست فروشگاهي را که قبلا در بکتيو داشته ، دوباره راه بياندازد.خانه ها ، حتي کوچک ترين انها ، خيلي بهتر از ان سوراخ هايي بود که کارگران در آنها زندگي مي کردند.آنها هم مثل اسکارلت مشتاق بودند که هر چه زودتر سقف ها و پنجره ها تعمير شود تا بتوانند از اجاره داري نجات يابند و کار خود را در مزارع بالي هارا آغاز کنند. اسکارلت به درون خانه رفت و لحظاتي بعد بازگشت.دستکش به دست کرده بود و ظرف شير را با خود آورد.«اميدوارم بتواني کارگرها را همين جوري به کار وادار کني ، دلم نمي خواهد وقتي نيستم دست از کار بکشند و به خاطر شروع کار ميخانه ، جشن بگيرند.من مي روم خانه دانيل که نان و شير بياورم.:کولوم قول داد که کارها همچنان جريان داشته باشد.مايل نبود دوباره درباره سواري کردن اسکارلت با آن شکم برآمده تذکر بدهد.از تذکري که قبلا داده بود خاطره خوشي نداشت.اسکارلت گفته بود:«تو را به خدا کولوم.من تازه ماه پنجم را تمام کرده ام ، هنوز کاملا حس نمي کنم که حامله ام.» در واقع اسکارلت بيش ازآنچه که نشان مي داد ، نگران بود.بچه هاي قبلي هيچ کدام تا اين حد او را اذيت نکرده بودند.دائما در تهيگاهش دردي احساس مي کرد و گاهي که لکه اي خون روي پيراهن زيرش مي ديد ، قلبش مي خواست از جا کنده شود ، مي ترسيد.لباس هاي خون آلود را با قوي ترين صابون ها که براي تميز کردن فرش استفاده مي شد مي شست ، گويي مي خواست علت اين خونريزي ها را هم بشويد.دکتر ميد ، بعد از سقف جنين به او گفته بود که در اثر سقوط ، احتمالا صدمه اي جدي به او وارد شده، در واقع بهبودي او نيز بيش حد به طول انجاميده بود.اما به هر حال اسکارلت عقيده دکتر را که صدمه زيادي به او رسيده است ، نپذيرفته بود.اگر بچه سلامت نبود هرگز آن طور محکم لگد نمي زد و اصلا وقتي هم براي اين افکار احمقانه و ماليخوليايي نداشت.با رفت و آمدهاي فراواني که در جريان بود ، راه هاي باريکي که خيلي خوب لگد شده بودند در ميان مزارع بالي هارا پديد آمده بود.ماديان از اين راه ها مي گذشت ، خودش راه را مي شناخت ، و اسکارلت فرصت خوبي براي فکر کردن داشت.بهتر بود اسب قوي تري مي خريد ، اين ماديان ديگر نمي توانست وزن او را تحمل کند.اين آبستني با گذشت تفاوت داشت.قبلا شکمش به اين بزرگي نشده بود.نکند دو قلو باشند!واقعا نمي شود اين طور باشد؟اگر شد چه؟ اين ديگر واقعا رت را باز مي گرداند.در دانمور لاندينگ هم اين افکار به سرش هجوم اورده بودند.داشتن بچه از رت اشتياقي بود که از هنگام ورودش به چارلزتون در او به وجود آمده بود.هيچ چيز قشنگ تر از داشتن بچه دوقلو نيست ، به شرط اينکه آن فقط يک بچه بياورد.اين فکر که رت بچه اي به آن مي دهد برايش قابل تحمل نبود.نگاهش را به طرف مزارع برگرداند و افکارش را روي بالي هارا متمرکز کرد.مجبور بود به کارهايي که آغاز کرده بود بيانديشد ، مجبور بود آنها را سر و سامان دهد ، مهم نبود که کولوم چه مي گويد. مثل هميشه قبل از رسيدن به رودخانه و گذشت از آن کمي در کنار برج ايستاد.آن اوهاراهايي که در روزگار قديم اين برج را ساختند چه معماران خوبي بودند ، و چقدر باهوش.وقتي اسکارلت تاسف خود را از خراب شدن پله هاي آن ابراز کرده بود ، دانيل پير در مورد آن مدت ها سخن گفته بود.با خودش فکر کرد که حتي يک پله هم در بيرون برج وجود نداشته.نردباني به ارتفاع دروازده پا ، دروازه برج را به زمين متصل مي کرد.وقتي خطري پيش مي آمد ، مردم به درون برج پناه مي برند و نردبان را بالا مي کشيدند و تيرهاي آتشين ، سنگ هاي بزرگ يا

روغن داغ از ميان پنجره هاي کوچک روي سر مهاجمين مي ريختند و خود از حمله آن ها در امان مي ماندند.

يکي از همين روزها نردبامي مي آورم و به درون مي روم تا ببينم چه خبر است.

اميدوارم توي برج خفاشي وجود نداشته باشد.از خفاش ها بدم مي آيد.چرا وقتي سن پاتريک مارها را بيرون مي انداخت ،فکري هم براي آن ها نکرد؟

اسکارلت سر راه براي ديدن مادربزرگ رفت،پبرزن داشت چرت مي زد.معطل نشد ،به طرف خانه دانيل رفت و سرش را توي اتاق کرد.کاتلين با قوري چاي رسيد.((اسکارلت چقدر از ديدنت خوشحالم،اميدوار بودم که بيايي.کيک کشمش پختم،هنوز گرم است.))تعدادي از زنان همسايه هم بودند.اسکارلت صندلي را جلو کشيد و کنارشان نشست.

ماري هلن پرسيد : ((بچه چطوره؟))

اسکارلت گفت : ((عالي است.)) به دور و برش نگاه کرد.به آشپزخانه اي که کاملاً برايش آشنا بود.جايي راحت و دوست داشتني بود ولي چطور مي شد در آشپزخانه اي که تقريباً بزرگترين آشپزخانه بالي هارا بود به انتظار ديدن کاتلين مي نشست؟ طاقت تحمل تنهايي را نداشت.

قبلاً درباره خانه هايي که مي خواست در اختيار خانواده آن ها بگذارد فکر کرده بود.آنها همه خانه هايي بزرگ و جادار بودند.خانه کولوم کوچکترين آنها بود.خانه اي بود کوچک نزديک مزرعه ،خودش آنجا را انتخاب کرده بود و اسکارلت هم چيزي نگفته بود،مخالفتي نکرده بود.به علاوه جا به اندازه کافي براي موقعي که کاتلين ازدواج مي کرد وجود داشت.مي توانست با جهيزيه اي که اسکارلت به کاتلين مي داد زندگي خوبي را شروع کند ،از جمله ،خانه هم جزء اين جهيزيه بود.بعد هم خانه اي براي پسران دانيل همين طور پسران پاتريک.حتي براي آن شون بامزه که با مادربزرگ زندگي مي کرد.تصميم داشت به آن ها مزرعه هم بدهد هر چقدر که مي خواستند ،آنقدر که بتوانند در آمد خوبي داشته باشند و ازدواج کنند.به نظر او خيلي تأسف آور بود که پسران و دختران جوان به دليل نداشتن پول و زمين نمي توانستند ازدواج کنند.مالکين انگليسي واقعاً بي رحم بودند.تمام کارهاي مزرعه را ايرلندي ها انجام مي دادند،آن هم در بدترين شرايط.گندم و جو مي کاشتند با کمترين دستمزد ،بدون ابزار.پروار بندي مي کردند.اگرچه گوسفندان به خودشان تعلق داشت ولي اجازه نداشتند آنها را بفروشند مگر به انگليسي ها آن هم به قيمتي که تعيين مي کردند.محصول مزارع فقط توسط انگليسي ها صادر مي شد.هيچ ايرلندي اجازه نداشت در کار تجارتي و صادرات گندم و جو وارد شود.تنها انگليسي ها بودند که محصول غلات را به انگلستان مي فرستادند و از اين راه پول کلاني به دست مي آوردند.دهقانان ايرلندي وضع خوبي نداشتند.وقتي اجاره ها را مي دادند ديگر چيزي براي خودشان باقي نمي ماند و اجاره ها دائماً توسط انگليسي ها بالا مي رفت.اين خيلي بدتر از روش آمريکايي ها(بعد از جنگهاي استقلال که يانکي ها بر سراسر حرب مسلط شدند روش هاي توليد کشاورزي در دست آنها قرار گرفت.) بود.بعد از جنگ وقتي يانکي ها فاتح شدند و هر چه را که مي خواستند گرفتند ،ماليات ها بالاتر و بالاتر رفت ،ماليات تارا هن سر به آسمان زد.پس تعجبي نداشت که ايرلندي ها از انگليسي ها تنفر داشته باشند.او هم تا وقتي زنده بود از يانکي ها متنفر بود.

اما به زودي خانواده بزرگ اوهارا از آن همه بدبختي رها مي شدند.وقتي آن ها را در جريان بگذارد ،همگي حتماً حيرت خواهند کرد.ديگر زياد طول نخواهد کشيد ،فقط بايد کارخانه ها و مزارع تمام شودودلش مي خواست وقتي کار تمام شد همه آنها را متعجب و شگفت زده کند.تصميم نداشت وقتي همه چيز نيمه کاره است چيزي به آنها بگويد،آنها با او خيلي مهرباني کرده بودند.به علاوه ،خانواده او محسوب مي شدند.اکنون آن را به صورت رازي در خود حفظ کرده بود،حتي کولوم هنوز خبر نداشت.از آن شب که در گال وي ،اين فکر به ذهنش آمده بود آن را با کسي در ميان نگذاشته بود.وقتي به خانه هاي بالي هارا نگاه مي کرد و مي ديد که به زودي خانواده اوهارا در آنجا ساکن خواهند شد،شادي اش افزايش مي يافت.از آن پس ديگر مي توانست به خانه آنها رفت و آمد کند،کنار آتش بنشيند و با کودکانشان بازي کند.فرزند خودش هم مي توانست با کودکان آنها به مدرسه برود و جشن هاي سالانه در بزرگترين خانه بالي هارا برگزار مي شد.

برايش مسلم بود که او و فرزندش در آنجا زندگي خواهند کرد.در ساختمان بزرگ ،با شکوه و زيبا.بزرگتر از ايست باتري در دانمور لاندينگ ،قبل از اينکه يانکي ها آن را بسوزانند.اوهاراها قبل از همه اينها وجود داشتند.قبل از دانمور لاندينگ، قبل از چارلز تون و کاروليناي جنوبي ،قبل از رت باتلر.قلب رت از سينه اش کنده مي شود و دلش خواهد شکست ،وقتي دختر زيبايش را مي بيند- اوه خدايا خواهش مي کنم ،کاري کن که دختر باشد – در خانه قشنگش ،او يک اوهارا خواهد بود ،تنها دختر مادرش.

اسکارلت در اين رؤياي شيرين انتقام غرق شده بود.ولي اينها مال گذشته بود و اکنون خانه هاي خانواده اوهارا مي رفت که به زودي قابل سکونت شود.بايد با سرعت هر چه تمام تر اين کار پايان گيرد.

در اواخر ماه آگوست وقتي افق هنوز از سرخي سحرگاه رنگين بود ،کولوم در خانه اسکارلت را به صدا درآورد.ده مرد بلند قامت و تنومند در مه سنگين گرگ و ميش پشت سر او ايستاده بودند. ((اينها کارگراني هستند که براي آماده کردن مزرعه آمده اند.حالا راضي هستي؟)) اسکارلت از خوشحالي جيغ کشيد. ((بگذار شالم را بردارم ،هوا مرطوب است،الان مي آيم.کارگرها را ببر به مزرعه اول،پشت دروازه.)) خنوز درست لباس نپوشيده بود.موهايش به هم ريخته و پاهايش برهنه بود.سعي کرد عجله کند ولي از فرط هيجان همه کارها را اشتباه انجام مي داد ،لباس پوشيدنش ممکن بود خيلي طول بکشد!هر روز پوشيدن چکمه برايش مشکل تر مي شد.خداي من ،خيلي گنده شده ام ،شايد سه قلو باشد.

مرده شوي اين موها را ببرد.موقتً همان طور درهم و برهم ،آنها را پشت سرش جمع کرد و با چند سنجاق مهار کرد،بعد شالش را برداشت و با همان پاهاي برهنه بيرون دويد.مردها در جاده پر از علف آن طرف دروازه،دور کولوم جمع شده بودند.

((کسي تا حالا همچين چيزي نديده ،اينها تقريباً درخت هستند نه بوته.به نظر من همه خار و گزنه هستند.تا آخر عمرت اگر کار کني شايد بتواني يک جريب را تميز کني...))

اسکارلت بدون رودربايستي گفت: ((خوب تعداد شما هم زياد است،نکند مي ترسيد دستهايتان کثيف بشود.))

آنها نگاهي تحقير آميز به اسکارلت انداختند.مردان همه درباره اين زن کوچک اندام که نيرو و تحرک فراواني داشت چيزهايي شنيده بودند ،در مورد ظرافت ها و زنانگي او مطلبي گفته نمي شد.

کولوم با نرمي گفت : ((داشتيم راجع به نحوه کار حرف مي زديم .))

اسکارلت نمي توانست آرام بماند.((اگر همين جور هي بخواهد حرف بزنيد که کاري انجام نمي شود.من بهتان نشان مي دهم که چه جوري بايد شروع کنيد.))

دست چپش را زير شکمش گذاشت تا آن را نگه دارد.خم شد و با دست راست انتهاي بوته اي را گرفت ،نفس عميقي کشيد و با يک حرکت آن را از ريشه در آورد و جلوي پاي مردان انداخت.((بيا)) و با لحني قاطع ادامه داد : ((حالا ياد گرفتيد.)) خون از خراش هاي دستش بيرون مي زد.کف دستش تف انداخت و با دامن سياه که نشانه بيوگي اش بود پاک کرد و با وقار روي پنجه هاي لخت و شکننده اش دور شد.

مردان رفتن او را تماشا مي کردند.اول يکي ،بعد ديگري و سپس همه به احترامش کلاه از سر برداشتند.

آنها تنها کساني نبودند که مي آموختند چطور به اسکارلت احترام بگذارند.رنگ زن ها هم ديده بودند که چطور با آن شکم گنده خودش را مثل خرچنگ از نردبام بلند بالا مي کشد تا ايراد کارشان را کشف کند.نجارها هم که در مصرف ميخ صرفه جويي مي کردند وقتي دوباره به سرکارشان باز مي گشتند او را مي ديدند که چکش به دست دارد و کار آنها را اصلاح مي کند.درهاي تازه ساخته شده را با چنان صدايي به هم مي کوبيد که مي توانست مرده ها را بيدار کند.به اين شکل آنها را آزمايش مي کرد و لولا و قفل را با دقت معاينه مي کرد ،يک دسته علف خشک را آتش مي زد و سرش را در دودکش فرو مي کرد تا ببيند آيا دود به راحتي بالا مي رود يا نه.سفال کاران که سقف ها را تعمير مي کردند مي گفتند: (( فقط دستهاي نيرومند پدر اوهارا مي توانست او را از راه رفتن بر لبه بام براي شمردن سفال ها باز دارد.)) همه را به سختي به کار مي گرفت و خودش سخت تر از آنها کار مي کرد.

وقتي تاريکي فرو مي افتاد مرداني که تمام روز را کار کرده بودند ،سه ليوان آبجوي مجاني دريافت مي کردند و هنگامي که مست مي شدند و فحش مي دادند و کارهاي خود را به رخ هم مي کشيدند ،اسکارلت را از پنجره آشپزخانه مي ديدند که در نور چراغ روي کاغذها خم شده و به حساب و کتابش رسيدگي مي کند.

وقتي کولوم وارد آشپزخانه شد پرسيد : ((دستهايت را شستي؟))

((آره ،يک خورده هم رويشان گذاشتم ،وضع خوبي نداشتند.بعضي اوقات ديوانه مي شوم ، نمي فهمم چکار مي کنم.دارم صبحانه را حاضر مي کنم،تو هم ميخوري؟))

کولوم بو کشيد،هوا را چندبار با سرعت به درون داد.((حليم بي نمک؟ نه من گزنه پخته( Nettle نوعي گزنه خاردار است ،از نوع رونده که شباهت زيادي به کنگر دارد و به طور خودرو در بيابان هاي اروپا و صحراهاي ايالات متحده مي رويد.اين گياه مصرف خوراکي و دارويي دارد.) را ترجيح مي دهم.))

اسکارلت لبخند زد: ((پس خودت بردار.مدتي است نمک نمي خوردم.مچ پاهايم ورم کرده بود.البته تا ورمش بخوابد،کمي طول مي کشد.وقتي بند کفشهايم را مي بندم،نمي توانم آنها را ببينم.يکي دو هفته ديگر اين کار هم برايم مشکل مي شود.حتم دارم به جاي يک بچه يک گله بچه توي شکمم دارم پرورش مي دهم.))

((من حتم دارم که تو هم به يک زن احتياج داري که کمکت کند.)) کولوم منتظر اعتراض او بود.اسکارلت همواره هر پيشنهادي را که نشانه ضعف او در انجام کارها بود فوراً رد مي کرد.ولي اين بار موافقت خود را اعلام داشت.کولوم لبخندي زد.زني را برايش يافته بود ،زني را که به همه کارها وارد بود،حتي مي وانست اگر لازم باشد دفاتر او را بنويسد و حساب هايش را نگه دارد.زني که از اسکارلت بزرگتر بود اما نه چندان بزرگ تر که نتواند مقررات او را تحمل کند و نه چندان سست و بي جرأت که نتواند در مقابل خودسري هايش بايستد.تجربه زيادي درباره پول،مردم و اداره خانه داشت.در حقيقت او کدبانوي خانه بزرگي در لاراکور( Laracor) واقع در آن سوي ايالت تريم بود.اگرچه قابله نبود ولي از قابلگي اطلاعات زيادي داشت.خود او هم شش بچه زاييده بود.حال مي توانست به کمک اسکارلت بيايد ،از او مواظبت کند و امور خانه بزرگ را وقتي که دوباره تعمير شود به عهده بگيرد.همين طور مي توانست خدمه خانه را استخدام کند و سرپرستي آنها را عهده دار شود.

((اسکارلت عزيزم بايد اعتراف کني که در آمريکا خانه اي مثل اين خانه بزرگ وجود ندارد.اين خانه دست هاي آزموده اي مي خواهد تا خوب اداره شود،براي اداره پيشخدمتهاي مرد و کارگرها هم احتياج به يک مباشر داري و همين طور يک طويله دار ،ده دوازده تا باغبان و يک سر باغبان.))

اسکارلت با خشم سرش را تکان داد: ((بس کن ديگر،خيال ندارم در اينجا يک سلطان نشين را بياندازم.من فقط به زني احتياج دارم که به من کمک کند،فقط همين،چند اتاق برايم کافي است،چند اتاق سنگي.تو فقط از اين زن بپرس آيا حاضر است از تختش پايين بيايد و شرايط من را قبول کند؟من که شک دارم.))

((خيلي خوب ،اين کار را مي کنم.)) کولوم مطمئن بود که زن مورد نظرش موافقت خواهد کرد.حتي اگر مجبور باشد زمين را جارو کند.روزالين ماري فيتز پاتريک(Rosaleen Mary Fitspatrick) خواهر يکي از اعضاي انجمن برادري فينان بود که توسط انگليسي ها اعدام شده بود و هم چنين پدر و پدر بزرگش در همان تابوت شناور بالي ها را ازميان رفته بودند.در بين گروه مقاومت ،هيچ کس نبود که مانند او با آن همه اشتياق آماده همکاري باشد.

اسکارلت سه تخم مرغ از کتري آب جوش بيرون آورد و بعد چاي دم کرد گفت: ((اگر با افتخار از اين حليم بي نمک من مي خوردي ممکن بود دو سه تا تخم مرغ هم بهت مي رسيد.)) کولوم قبول نکرد.

((خوب،من گرسنه ام.)) بعد براي خودش حليم کشيد و تخم مرغهاي عسلي را نصف کرد و درون بشقاب انداخت.زرده تخم مرغ پخش شد.کولوم نگاهش را از بشقاب حليم برگرداند.

اسکارلت تند و تند و با اشتها غذا مي خورد و با دهان پر حرف مي زد.درباره نقشه اش صحبت مي کرد.مي گفت تمام خانواده اوهارا باشد در بالي هارا که دوباره حيات خود را به دست مي آورد زندگي کنند.

کولوم صبر کرد تا غذايش تمام شد بعد گفت: (( آنها همچي کاري نمي کنند،نزديک به دويست سال است که دارند روي همين زمين هايي که در اختيارشان است کشت مي کنند.))

((البته مه اين کار را مي کنند.هرکس ،دلش مي خواهد وضعش از آنچه که هست بهتر شود.))

کولوم سرش را به سرعت تکان داد.

((به تو ثابت مي کنم اشتباه مي کني.همين الان از آنها مي پرسم!نه اين کار فعلاً به صلاح نيست.اول باسد همه چيز کامل بشود.))

((من همين امروز صبح برايت کارگر آوردم،اسکارلت.))

((اين تنبل ها؟))

((تو راجع به اين نقشه با من صحبت نکردي.من اين مردان را استخدام کردم.زن و بچه هايشان الان تو راه هستند،وقتي رسيدند اينجا توي کلبه هاي آخر خيابان ساکن مي شوند.همه آنها قبلاً اجاره هايشان را با مالکين فسخ کردند.))

اسکارلت لبش را گاز گرفت.لحظه اي بعد گفت : ((کار خوبي کردند.))به هر حال خانواده اوهارا در خانه،زندگي خواهند کرد نه در کلبه،اين مردها هم براي عمو زاده هايشان کار مي کنند.))

کولوم مي خواست چيزي بگويد ولي نگفت.دليلي براي بحث بيشتر وجود نداشت.و مطمئن بود که دانيل از جايش تکان نخواهد خورد.

در آن بعد از ظهر اسکارلت بالاي نردبان رفته بود تا ديواري را که تازه گچ کاري شده بود از نزديک ببيند.کولوم او را صدا کرد. ((مي خواهم به تو نشان بدهم تنبل هايت چکار کردند.))

اسکارلت آنقدر خوشحال بود که اشک از چشمانش مي ريخت.آن راه باريکي که قبلاً با ماديانش از آن مي گذشت و به خانه کاتلين مي رفت و شير مي آورد اکنون به جاده اي پهن تبديل شده بود.حالا ديگر مي توانست با خيال راحت نزد کاتلين برود و براي چاي و فرني شير بياورد.در يکي دو هفته اخير احساس سنگيني بيشتري مي کرد.

گفت: (( همين الان راه مي افتم.))

((پس بگذار بند چکمه هايت را ببندم.))

((نه ،به پاهام فشار مي آيد.پا برهنه مي روم.حالا ديگر مي توانم تو اين راه کالسکه برانم.مي تواني تنگ ماديان را برايم سفت کني.))

کولوم او را با نگاهي آرام بدرقه کرد.بعد به خانه اش بازگشت،نزد کتاب هايش فپيپش و ليوان ويسکي اش ،انگار اين آرامش را به عنوان جايزه به او داده اند.اسکارلت نا آرام ترين زني بود که در ميان اقوام و ملل مختلف از هر نوع و سني ديده بود.

تعجب مي کرد چرا وقتي به او مي انديشد کلمه ((برّه بيچاره)) را به اسم او اضافه مي کند.

در آن غروب تابستاني قبل از اينکه تاريکي فرود آيد ،همچون برّه بيچاره اي ناگهان از راه رسيد و به خانه کولوم وارد شد.اعضاي خانواده – با محبت بسيار- دعوتش را براي نقل مکان به بالي هارا رد کرده بودند.کولوم معتقد بود اسکارلت گريه نخواهد کرد.وقتي اظهار نامه طلاق يا خبر ازدواج مجدد رت را دريافت داشته بود گريه نکرده بود.اما در آن شب گرم و باراني ماه آگوست ، ساعت ها گريست و ناله کرد تا آنکه بالاخره روي هما صندلي راحتي به خواب رفت.کولوم پتويي رويش انداخت و به اتاق خود بازگشت.خوشحال بود که با گريه غم خود را رانده است.اما مي ترسيد که اين تغيير رفتار در خود اسکارلت تأثير فراوان گذاشته باشد.او را تنها گذاشت ،شايد براي اسکارلت بهتر باشد که چند روزي او را نبيند.

اشخاص قوي مايل نيستند کسي شاهد ترديد و ضعف آنها باشد.

اشتباه مي کرد،دوباره انديشيد.آيا واقعا او را شناخته بود؟ صبح که شد او را ديد که پشت ميز آشپزخانه نشست و چند عدد از تخم مرغ هايش را مي خورد.

((مي داني کولوم حق با تو بود.با نمک خيلي بهتر مي شود ... و حالا بايد مغزت را به کار بيندازي و فکر کني که چه جور آدمهايي براي اجاره کردن خانه هاي من مناسب ترند.آنها حتما بايد آدمهاي خوب و مرفهي باشند.چون که اين خانه ها بهترين خانه هاي اين منطقه است و من انتظار دارم پول خوبي گيرم بيايد.))

اسکارلت به شدت آزار ديده بود.ولي هرگز به روي خود نياورد و ديگر هيچ وقت درباره آن صحبت نکرد.همان طور مثل قبل هفته اي چند بار به خانه دانيل مي رفت و هر روز به شدت در بالي هارا کار مي کرد،بارداري او هم هر روز بيشتر موجب ناراحتي اش مي شد.در پايان سپتامبر کار تعمير و بازسازي شهر به پايان رسيد.همه خانه ها رنگ شد،از بيرون و درون،با درهاي محکم ،سقف هاي نو و دودکش هاي بلند و درست و حسابي.اهالي هم در حال افزايش بود.

دو ميخانه تازه درست شده بود و يک کفاشي که چکمه مي دوخت و يراق اسب درست مي کرد.صاحب فروشگاه قديمي هم از بکتيو آمده بود و کشيشي کاتوليک براي کليساي کوچک.دو معلم براي مدرسه که با دريافت اجازه نامه رسمي از دوبلين کار خود را شروع کردند،يک وکيل دعاوي عصباني و هيجان زده هم بود که اميدوار بود کاسبي نان و آب داري راه بيندازد و همسر هيجان زده تر او عادت داشت از پشت پرده توري اتاقش رفت و آمد مردم را تماشا کند.بچه هاي کارگران مزارع در خيابان بازي مي کردند،زنانشان مقابل در مي نشستند و به شايعه سازي مشغول مي شدند.هر روز پستچي سوار بر اسب از تريم از راه مي رسيد و نامه ها را به مردي مي داد که دکه نوشت افزارش را کنار فرشگاه مواد غذايي برپا کرده بود.مقامات رسمي قول داده بودند که بعد از يک سال ،اداره پست در آنجا تاسيس کنند ،يک پزشک هم قرار بود در هفته اول ماه نوامبر ،مطب خود را در يکي از بزرگترين خانه ها افتتاح کند.

اين بهترين خبر براي اسکارلت بود.تنها منطقه در ورک هاوش(Work House) از توابع دانشوگلين(Dunshauglin) بود که يازده مايل تا آنجا فاصله داشت.ورک هاوس محله اي بود که کارگران فقير در آن مي زيستند.اسکارلت قبلاً چنين محله اي نديده بود و اميدوار بود ديگر هرگز نبيند.دلش نمي خواست بدبخت هايي را که به خانه هاي خرابه محله فقير نشين پناه برده بودند ببيند.از نظر او گدايي مردود بود،آنها مي توانستند به جاي تکدي کار کنند.مايل نبود از اين خانه ها در شهر جديد وجود داشته باشد.اينجا مکان مناسبي براي تولد فرزندش نبود بايد يک پزشک مخصوص خودش را داشته باشد اين برايش مناسب تر بود ،چه خوب مي شد که دکتر کنار دستش باشد ،به خاطر سياه سرفه ،آبله مرغان و بيماري هاي معمول کودکان.حالا تنها کاري که مانده بود،اين بود که قابله اي براي اواسط نوامبر پيدا کند.

و خانه را هم آماده کند.

(( پس اين زنک ،فيتز پاتريک بي عيب و نقص تو چي شد،کولوم؟به نظرم گفتي که يک ماه پيش قرار بوده که بيايد؟))

((بله ،يک ماه پيش موافقت کرد که بيايد.ولي مسئوليت هايي دارد.اول اکتبر اينجاست،پنج شنبه آينده،بهش پيشنهاد کردم ،اينجا،پهلوي من بماند.))

((اوه ،راستي؟فکر مي کردم قرار است خانه من را اداره کند ،چرا پيش خودم نماند؟))

((براي اينکه اسکارلت عزيزم ،خانه تو تنها خانه بالي هارا است که هنوز تعمير نشده.))

اسکارلت با تعجب به اطراف آشپزخانه نگاه کرد،آنجا در عين حال دفتر کارش هم به حساب مي آمد.قبلاً هرگز به آن نگاه نکرده بود.اين آشپزخانه به هرحال محل اقامت موقت او بود،از آنجا مي توانست پيشرفت کارها در بالي هارا را زير نظر داشته باشد.

اسکارلت گفت : ((وحشتناک است،مگر نه؟کاشکي قبلاً به اينجا توجه مي کرديم،تا زودتر تمام مي شد و من مي توانستم به آنجا نقل مکان کنم.)) بعد به زور لبخندي به لب آورد. (( راستش اينکه من تقريبا خسته شده ام،کولوم.نيرويم را از دست داده ام.خوشحال مي شوم کارها زودتر تمام بشود،آنوقت مي توانم کمي استراحت کنم.))

چيزي که اسکارلت نگفت اين بود که بعد از امتناع پسر عموها از نقل مکان به بالي هارا کار در نظرش فقط کار بود،مفهوم ديگري نداشت.حالا که اوهاراها در آن ساکن نمي شدند ديگر دوباره سازي زمين هاي اوهارا برايش مفهومي نداشت،ديگر اين کار براي او شادي آور نبود.بارها سعي کرد که بفهمد چرا آنها پيشنهادش را رد کردند.تنها جوابي که پيدا کرد اين بود که خويشانش با وجود اظهار علاقه و عشق ،او را واقعا دوست نداشتند.حالا احساس تنهايي مي کرد،حتي وقتي با آنها بود، و حتي وقتي با کولوم بود.دلش مي خواست باور کند که دوست اوست ولي او بود که گفته بود آنها نخواهند آمد،کولوم آنها را مي شناخت.يکي از آنها بود.

ديگر کمرش هميشه درد مي کرد.همين طور هم پاهايش ،قوزک هايش هم ورم کرده بود و هنگام راه رفتن درد مي کرد.کاش بچه دار نمي شد.حاملگي او را شديداً مريض کرده بود و همين بچه بود که او را به فکر انداخته بود بالي هارا را بخرد.حالا شش هفته – نه ،شش هفته و نيم – اين درد و رنج ادامه داشت.از پا در آمده بود،با خود فکر کرد،اگر نيرو داشتم فرياد مي زدم.با همه اينها توانست لبخن کم رنگي تحويل کولوم بدهد.

مثل اين بود که کولوم مي خواست حرفي بزند ولي نمي دانست چه بگويد.خوب، من هم نميتوانم کمکش کنم.اصلاً حال حرف زدن ندارم.

صداي در بلند شد.کسي در زد.کولوم گفت: ((من مي روم.)) و مثل خرگوش از جا جست.

وقتي دوباره به آشپزخانه برگشت ،بسته اي دستش بود ،با لبخندي نه چندادن رضايت آميز گفت: (( خانم فلانگان بود،تنباکويي را که براي مادربزرگ سفارش داده بودي آورد من از طرف تو برايش مي برم.))

اسکارلت به سختي از جايش بلند شد. ((نه ،دلش مي خواهد که من خودم ببرم.تنها چيزي است که از من خواسته ،تو فقط ماديان را به کالسکه ببند و کمکم کن که سوار شوم.مي خواهم خودم برايش ببرم.))

((پس من همراهت مي آيم.))

((تو کالسکه به اين کوچولويي به زحمت براي من جا هست تا چه برسد به هر وي ما ،خواهش مي کنم،فقط کمک کن سوار شوم.چطور بايد پياده شوم.فقط خدا مي داند.))

وقتي شون با شنيدن صداي کالسکه از کلبه مادربزرگ بيرون آمد.اسکارلت زياد خوشش نيامد.((شون وحشتناک))،در دلش او را اين طور صدا مي کرد،درست همانطور که در ساوانا پسر عموي خود ،استفن را ((استفن وحشتناک)) لقب داده بود.

هميشه وقتي آنها را مي ديد تنش مي لرزيد.عادتشان بود که سکوت مي کردند و به اوهاراي ديگري که حرف مي زد يا مي خنديد نگاه مي کردند.اسکارلت از کساني که حرف نمي زدند و نمي خنديدند خوشش نمي آيد.با مردمي که گويي غرق در افکار پنهاني خود هستند،ميانه اي نداشت.وقتي شون بازويش را به او داد تا کمکش کند،عمداً خودش را کنار کشيد.

خودش را شادمان نشان داد و گفت: (( احتياجي نيست،خودم مي توانم پياده شوم.)) شون او را ناراحت مي کرد.از آدمهاي درمانده و بي کاره خوشش نمي آمد.شون اوهارايي بود که شکست خورده و بي کاره مي نمود.پسر سوم پاتريک بود. پسر بزرگش مرده بود.جميعي پسر دوم ،زراعت را رها کرده بود و در تريم کار مي کرد.وقتي پاتريک در 1861 مرد،شون مزرعه را به ارث برد.در آن موقع ((فقط)) سي و دو سال داشت و همين ((فقط)) را بهانه اي براي توجيه مشکلات خودش مي دانست.مزرعه را بد اداره مي کرد و احتمال زيادي داشت که از دست برود.

دانيل ،ب عنوان ريش سفيد خانواده ،پسران پاتريک را فرا خواند.اگرچه شصت و هفت سال داشت ،نسبت به شون و سيموس پسر سي و دو ساله خودش اعتماد نداشت.به خودش بيش از آنها مطمئن بود.تمام عمرش را در کنار برادرش پاتريک گذرانده بود،حالا که پاتريک رفته بود،نمي توانست دست روي دست بگذارد و شاهد از بين رفتن باقي مانده او باشد ،بنابراين شون بايد مزرعه را واگذار مي کرد.

شون رفت ،ولي فقط از مزرعه.اکنون دوازده سال بود مه با مادربزرگ زندگي مي کرد ،درواقع پيرزن از او نگه داري مي کرد.از کار کردن در مزارع دانيل امتناع مي کرد ،چنين رفتاري اسکارلت را سخت به خشم مي آورد.تا آنجا که پاهاي برهنه و ورم کرده اش اجازه مي داد،به سرعت از او دور شد.

مادربزرگ گفت: (( دختر جرالد!چقدر از ديدنت خوشحالم،کاتي اسکارلت جوان))

اسکارلت حرف مادربزرگش را باور کرد،هميشه حرفاي او را باور مي کرد.با شادماني بي شائبه اي گفت : ((تنباکو برايت آوردم،کاتي اسکارلت پير.))

((چه کار خوبي کردي،تو هم با من پيپ مي کشي؟))

((نه متشکرم مادربزرگ.هنوز کاملاً ايرلندي نشده ام.))

((آخ،جاي تأس است.خوب ،پس پيپ برايم پر کن.من ايرلنديم ،همان جور که خدا آنها را خلق کرده.))

خانه کاملاً آرام بود.هيچ صدايي به جز صداي پک زدن مادربزرگ شنيده نمي شد.اسکارلت پاهايش را روي چهار پايه گذاشت و چشمهايش را بست.اين آرامش دردهايش را تسکين مي داد.

وقتي از بيرون صداي فريادي شنيد ،خشمگين شد و از جا جست.نمي گذارند نيم ساعت هم استراحت کند.با سرعتي که وضع جسماني اش اجازه مي داد ،به حياط رفت.از ديدن آنچه که باعث آن جنجال شده بود ، ميخواست جيغ بکشد.

آنچه مي ديد درد کمرش را از ياد برد و پاهاي ورم کرده و رنجورش را فراموش مي کرد،تنها چيزي که حس مي کرد،ترس بود.سربازها و پليس ها به حياط ريخته بودند.افسري با شمشير برهنه ،سوار بر اسبي نا آرام جولان مي داد.سربازها مشغول برپا کردن سه پايه اي از تنه درخت بودند.کاتلين در آستانه در ايستاده بود و مي گريست ،اسکارلت لنگ لنگان از حياط عبور کرد و خودش را به او رساند.

يکي از سربازها گفت : ((اين هم يکي ديگر از آنهاست،نگاهش کن.اين بدبخت ها مثل خرگوش زاد و ولد مي کنند.چرا به جاي اين کفش پايشان نمي کنند؟))

يکي ديگر گفت: ((توي رختخواب يا زير بوته که کفش نمي خواهد.)) سربازها همه باهم خنديدند.پليسها به او نگاه مي کردند.اسکارلت با صداي بلند فرياد زد: ((آهاي با توام ،تو که سوار اسبي.با اين رجاله ها آمدي تو اين مزرعه چکار؟))

افسر شمشير به دست از بالاي دماغ درازش به او نگريست: ((با مني دختر؟))

اسکارلت صورتش را بالا گرفت و با چشمان سبز و سرد خود به او خيره شد.

((من دختر نيستم آقا،و تو هم يک جنتلمن نيستي.حتي اگر افسر باشي.))

دهان افسر باز ماند.در اين حال دماغش هم قابل تشخيص نبود.فکر مي کنم به اين دليل باشد که ماهي ها دماغ ندارند.او حالا مثل يک ماهي است که از آب بيرون افتاده باشد.نيرويي ناگهان درونش را پر کرد،اشتياق گرم و داغ ستيز.

افسر گفت : ((ولي تو که ايرلندي نيستي ،آمريکايي هستي؟))

((هرچي هستم به تو ربطي ندارد.براي چي اينجا آمده ايد،توضيح بده.))

تازه افسر مزبور يادش آمد کيست و براي چه کاري آمده است.دهانش را بست و پشتش را راست کرد.اسکارلت ديد که سربازها همه خبردار ايستادند ،اول به او نگاه کردند و بعد به فرمانده خود خيره شدند.پليس ها از گوشه چشم او را مي پاييدند.

افسر کاغذ لوله شده را باز کرد.((فرماني از جانب دولت عليا حضرت ملکه دارم،کساني که اينجا زندگي مي کنند بايد بروند.اجاره شان را نداده اند.))

اسکارلت حس کرد قلبش دارد از گلويش بيرون مي آيد.باز هم سرش را بالاتر گرفت.از پشت سر سربازان ،مي ديد که دانيل و پسرانش با چوب و چماق و چنگک به سرعت پيش مي آيند که بجنگند.

اسکارلت گفت : ((حتما اشتباهي شده.مبلغي که ادعا مي کني پرداخت نشده چقدر است؟)) عجله کن،تو را به خدا زود باش،اي احمق دماغ دراز.اگر يکي از اين اوهاراها سربازي را مضروب کند ،به زندان مي روند ،يا بدتر.

به نظر مي رسيد لحظات کند مي گذرد.مثل اين بود که افسر براي خواندن اين کاغذ تا قيامت وقت مي خواهد.دانيل،سيموس،توماس و پاتريک آن چنان مي دويدند که گويي دارند زير آب دست و پا مي زنند تا از غرق شدن نجات يابند.اسکارلت دکمه پيراهنش را باز کرد.احساس مي کرد انگشتانش مثل سوسيس و دکمه هاي پيراهنش مثل تيله هاي شيشه اي هستند.

افسر گفت : ((سي و يک پوند و هشت شيلينگ و نه پنس.)) اسکارلت مطمئن بود که راي اداي هر کلمه به يک ساعت وقت احتياج دارد.بعد از مزرعه صداي فرياد شنيد،مردان درشت اندام اوهارا مي دويدند و مشت و سلاح خود را تکان مي دادند.ناخود آگاه بند کيسه اي را که به گردن آويخته بود پاره کرد و سعي کرد در آن را باز کند.

انگشتهايش،سکه ها و حوالي بانکي را لمس کرد،نفس راحتي کشيد و در دل شکر خدا را به جاي آورد.اين مزد کارگران بالي هارا بود که همراه داشت.بيشتر از پنجاه پوند ،خونسردي خود را به دست آورد و مثل بستني آب شده ،آرامشي پيدا کرد.

کيسه را از گردن برداشت و در دست وزن کرد.گفت: ((اين تو ،براي تو هم انعامي هست،مرتيکه بي تربيت.)) دستهايش قوي بود و خيلي خوب هم نشانه گرفته بود.کيشه پول محکم به دهان افسر خورد ،سکه ها و حواله هاي بانکي روي اونيفرمش ريخت و بر زمين غلتيد.((حالا اين بساط را جمع کنيد و برويد گم شيد.))

پشتش را به سربازها کرد.با صداي آرامي گفت: ((تورو خدا کاتلين قبل از آنکه گندي بالا بياورند برو جلوي مردها را بگير.))

***

بعد با دانيل پير بگو مگو کرد.خشمگين بود.اگر توتون نياورده بود چه مي شد؟اگر امروز نمي آمد چه مي شد؟به دانيل خيره شد و بعد غريد،((چرا به من نگفتي که پول لازم داري؟با کمال ميل به تو مي دادم.))

دانيل گفت : ((اوهاراها صدقه قبول نمي کنند.))

((صدقه؟چه حرف ها!من عضو خانواده ام ،اگر من کمک کنم صدقه به حساب مي آيد ،عمو دانيل؟))

دانيل با چشمهاي پير خود به او نگاه کرد.((چيزي که آدم با زور بازوي خودش به دست نياورد صدقه است.اسکارلت اوهاراي جوان،ما همه داستان تو را مي دانيم.وقتي برادرم جرالد عقلش را از دست داد، چرا تو به برادرش در ساوانا مراجعه نکردي که کمکت کند؟مگر او فاميل تو نبود؟))

لب هاي اسکارلت به لرزه افتاد.عمو دانيل راست مي گفت.

نه از کسي کمک خواسته بود و نه کمک ديگران را پذيرفته بود.مجبور بود بار سنگين زندگي را به سختي بر دوش بکشد.غرورش اجازه تسليم و ضعف را نداده بود.اين را هم بايد مي دانست. ((در دوره قحطي چي ؟ پاپا مي تنوانست همه چيز برايتان بفرستد،هر چي که داشت،عمو جيمز و عمو آندرو هم همينطور.))

((در مورد قحطي اشتباه کرديم.فکر مي کرديم زود مي گذرد،وقتي فهميديم که قحطي يعني چه ديگر کار از کار گذشته بود.))

شانه هاي لاغر اما صاف عمويش را نگاه کرد،حالت مغرور کله اش را نگريست.کاملا درک مي کرد.خودش هم همينطور رفتار کرده بود.حالا مي فهميد که چرا درباره واگذاري زمين هاي بالي هارا به آنها اشتباه کرده بود.اگر عمو دانيل پيشنهاد او را مي پذيرفت حاصل يک عمر کار خودش،پسرانش،پدرش و پدرِ پدرش را از دست مي داد.

((رابرت اجاره را اضافه کرده،مگر نه؟مي خواهد از من انتقام بگيرد،توسط شما،چون من دستکش هايي را که به دست داشت مسخره کردم.))

(رابرت آدم حريصي است.ولي هيچ کس نگفته که اين مسئله به تو مربوط مي شود.))

((مي گذاري کمک کنم عمو دانيل؟براي من افتخاري است.))

اسکارلت حالت تصميم و موافقت را در چشمهاي دانيل پير ديد.((مايکل پسر پاتريک تو اصطبل اربابي کار مي کند.خيلي دلش مي خواهد مزرعه تربيت اسب درست کند.برنامه اش عالي است.اگر پول داشت مي توانست اين کار را بکند.))

اسکارلت با حالتي رسمي تشکر کرد.((متشکرم))

کاتلين با خشمي ساختگي گفت: ((بالاخره مي آييد شام بخوريد يا بريزم جلوي خوک ها؟))

اسکارلت گفت: (( از گرسگي دارد گريه ام مي گيرد.تو مي داني که من آشپز بدي هستم.خوشحالم.تمام بدنم درد مي کند ،ولي خوشحالم.اگر اين بچه به اوهارا بودن خودش افتخار نکند،گردنش را مي شکنم.

61

خانم فيتز پاتريک گفت: ((شما يک آشپز لازم داريد ،من نمي توانم خوب غذا درست کنم.))

اسکارلت جواب داد: ((من هم همينطور.)) خانم فيتز پاتريک به او نگاه کرد.

اسکارلت با عجله ادامه داد: ((نمي توانم خوب آشپزي کنم.)) بگذار کولوم هرچه مي خواهد بگويد.فکر نمي کرد بتواند اين زن را دوست داشته باشد.وقتي اسمش را پرسيدم مثل جغد از خودش صداي در آورد و جواب داد: ((ميسيز فيتزپاتريک.)) مي دانست که منظور اسم کوچک اوست.هيچ وقت مستخدمي را با ((ميسيز)) ، ((مستر)) يا ((ميس)) صدا نکرده ام.ولي هيچ وقت هم مستخدم سفيدپوست نداشتم،کاتلين و بريدي به حساب نمي آيند،آنها دختر عموهاي من هستند.خوشحالم که ميسيز فيتزپاتريک با من نسبتي ندارد.

خانم فيتز پاتريک زن بلند قامتي بود.تقريباً يک سر و گردن از اسکارلت بلند تر مي نمود.باغر نبود ولي چاق هم به نطر نمي آمد،مثل يک درخت مقاوم مي نمود.نمي شد حدس زد چندسال دارد.بدنش مثل اغلب زن هاي ايرلندي مو نداشت و اين به خاطر رطوبت هواي ايرلند بود.پوستش به رنگ خامه بود.رنگ گونه هايش سرخابي بود و يک خط عميق آنها را برجسته کرده بود.مثل زنان روستايي بيني بزرگي داشت و برجستگي استخوانيش کاملاً به چشم مي خورد.يک بريدگ يباريک و طولاني لب هاي او را مي ساخت.اما ابروهاي ظريف و تيره اش از همه جالب تر بود.ابروهايش هلال باريکي بود که بر آبي چشمانش تأکيد مي گذاشت و تبايني عجيب با موهاي سفيدش ايجاد مي نمود.لباس ساده و خاکستري رنگ مستخدمين را بر تن داشت،با يقه اي ساده و سر آستين هاي سفيد.دست هاي پر قدرت و زيبايش را روي دامن گذاشته بود.اسکارلت به ياد دستهاي خشن خودش افتاد ،کاش دستهاي او را داشت.دست هاي خانم فيتز پاتريک نرم و لطيف بود.ناخن هاي کوتاه و براق با هلال هاي کوچک ،ظريف و سفيد.

در لهجه ايرلنديش طنيني انگليسي به گوش مي رسيد ،طنيني نرم و خوشايند.ولي به هنگام اداي بعضي از حروف بي صدا موسيقي مناسب را از دست مي داد و به درشتي مي گراييد.

حالا مي دانم او کيست.اسکارلت با خودش فکر مي کرد،او اهل کار است.اين فکر حالش را بهتر کرد.مي توانست با او کنار بيايد، مهم نبود که از او خوشش مي آيد يا نه.

خانم فيتزپاتريک گفت: ((مطمئنم از کارم راضي مي شويد خانم اوهارا.))

ترديدي وجود نداشت که به آنچه مي گفت اعتقاد اشت.اسکارلت نمي دانست چه بگويد.آيا اين زن مي خواست با او مبارزه کند؟آيا مي خواست اداره امور را از او بگيرد؟

حرف خانم فيتزپاتريک هنوز تمام نشده بود.((خوشحالم از اينکه با شما آشنا شدم و برايتان کار مي کنم.افتخار مي کنم که خانه يک اوهارا را اداره بکنم.))

منظورش چه بود؟

خانم فيتزپاتريک ابروهاي سياهش را بالا انداخت.مگر نمي دانيد.همه دارند راجع به اين موضوع صحبت مي کنند.)) لبانش با خنده خوشايندي گشوده شد. (( ازچند قرن پيش به اين طرف هيچ زني اين افتخار نصيبش نشده.شما را ((اوهارا)) لقب داده اند،يعني سرور خانواده اوهارا با همه شاخه ها و تيره هايش.در زمان پادشاهان هر خانواده اي براي خودش يک رييس و بزرگ داشت.در زمان خيلي قديم يکي از اجدادتان اوهارا نام داشت،که مظهر شهامت و شجاعت خانواده خودش به شمار مي رفت،حالا دوباره اين لقب براي شما زنده شده.))

((درست نمي فهمم حالا بايد چکار کنم؟))

((آن کاري را که بايد بکنيد کرده ايد.شما را تحسين مي کنند،به شما احترام مي گذارند ،برايتان اهميت قائل مي شوند و به شما اعتماد مي کنند.اين عنوان ارثي نيست،آن را به دست مي آورند.فقط بايد آنچه که هستيد باشيد.شما اوهارا هستيد.))

اسکارلت با صداي ضعيفي گفت: ((فکر مي کنم حالا يک فنجان چاي مي خواهم.)) اصلاً نمي فهميد خانم فيتزپاتريک درباره چه چيزي صحبت مي کند.شوخي مي کرد؟او را به مسخره گرفته بود؟نه،به خوبي مي دانست که اين زن اهل شوخي و مسخرگي نبود.چه معني مي داد،اين لقب ((اوهارا؟)) اسکارلت آن را تلفظ کرد، بي آنکه صدايش شنيده شود.به نظرش مثل صداي طبل آمد.طنيني بم ،دروني ،بنيادي و پنهان داشت.مثل جرقه اي درونش را روشن کرد.اوهارا.در چشمان خسته و بي فروغش برقي جستن کرد و آنها را به رنگ زمرد در آورد ،سبزي آنها جهيدن گرفت.اوهارا.

بايد فردا هم در اين باره فکر کنم...هر روز تا آخر عمر.آه،احساس ديگري دارم،احساس پر توان.

((...فقط هر آنچه هستي باش...))

چه معني مي دهد؟چه معني مي دهد اين اوهارا؟

((چايي تان،خانم اوهارا.))

((متشکرم ميسيز فيتزپاتريک.)) ناگهان رفتار حاکي از اعتماد به نفس او را ستود،همان رفتاري که در آغاز او را آزرده بود.ديگر ناراحت نبود.چاي را برداشت و مستقيم در چشمانش نگريست.

((لطفا بنشينيد و با من چاي بخوريد.بايد درباره آشپز و خيلي چيزهاي ديگر حرف بزنيم.فقط شش هفته مانده کارهاي زيادي بايد انجام بشود.))

اسکارلت هرگز به خانه اربابي قدم نگذاشته بود.خانم فيتزپاتريک موفق شد حيرت خود را از اسکارلت پنهان دارد.او اداره امور خانواده اي صاحب مال و مکنت را برعهده داشت.البته خانه اي که سابقاً در آن خدمت مي کردجلال و شکوه بالي هارا را نداشت.به اسکارلت کمک کرد تا با يک کليد برنجي بزرگ در ورودي خانه اربابي بالي هارا را باز کند.رايحه خوشايندي به مشامشان رسيد.خانم فيتزپاتريک گفت: ((کپک)) و ادامه داد،((به يک قشون زن با سطل و وسايل شستشو نياز داريم ،ولي بياييد اول نگاهي به آشپزخانه بيندازيم.هيچ آشپز درست و حسابي حاضر نيست در خانه اي که آشپزخانه لوکس نداشته باشد کار کند.اين قسمت خانه را بعداً هم مي شود تعمير کرد.آشپز اصلاً به اين اتاقها کاري ندارد.شما هم به اين کاغذ ديواري هاي کنده شده و اين کف پوش هاي کثيف توجه نکنيد ،درست مي شود.

دو راهروي پيچ در پيچ ستون دار اين دو قسمت ساختمان را با ساختمان اصلي ارتباط مي داد.آنها اول به سراغ قسمت شرقي رفتند و داخل اتاقي شدند.درهاي متعددي به سرسرا باز مي شد.از سرسرا به اتاقهاي ديگر رسيدند. ((مباشر،در اينجا کارهايش را انجام مي دهد.))

دوباره به همان اتاق اول بازگشتند و خانم فيتزپاتريک ادامه داد،((از اتاق هاي ديگر مي توانيد براي انبار يا محل زندگي کارکنان استفاده کنيد.مباشر در خانه اربابي زندگي نمي کند.مي توانيد منزلي را توي دهکده برايش تعيين کنيد که در شأن و مقامش هم باشد.ولي دفتر کارش اينجاست.))

اسکارلت فوراً جواب نداد.دفتر کار خودش را در قسمت ديگر آن خانه اربابي مجسم کرد.در دانمورلاندينگ قسمتهاي فرعي ساختمان به ((ميهمانان مجرد)) اختصاص پيدا مي کرد.او نمي خواست اتاق هاي زيادي را به ميهمانان اختصاص دهد،چه مجرد و چه غير مجرد.ولي مصمم بود دفتر کاري براي خودش درست کند،مثل دفتر کار رت.تصميم داشت به نجار دستور دهد ميز کاري دو برابر ميز رت برايش بسازد،نقشه هاي املاکش را به ديوارها آويزان کند و مثل او از پنجره اتاقش به بيرون بنگرد.مي خواست سنگهاي صاف و تراشيده را ببيند،نه آجرهاي سوخته و ديوارهاي خراب را.مي خواست مزارع گندم داشته باشد نه بوستان هاي پرورش گل.

((بالي هارا را خودم اداره مي کنم خانم فيتزپاتريک ،خيال ندارم کارها را به دست يک غريبه بدهم.))

((دلم نمي خواهد بي ادبي کنم خانم اوهارا،ولي شما نمي دانيد چي مي گوييد.اين يک کار شبانه روزي است.فقط مسئله ذخيره مواد غذايي و انبارها نيست.بايد به شکايت کارگرها هم گوش کنيد.دعواي دهقان ها را فيصله بدهيد و به اختلاف هاي مردم شهر رسيدگي کنيد.))

((همه اين کارها را خودم مي کنم.تو سرسرا نيمکت مي گذاريم تا مردم بنشينند . در اولين يکشنبه هر ماه بعد از مراسم دعا در کليسا ،مي نشينم و به اختلاف هاي آنها رسيدگي مي کنم.))

اسکارلت آرواره هايش را به هم فشرد و به اين ترتيب به زن خانه دار نشان داد که ديگر جاي هيچ بحثي باقي نمي ماند.

((خانم فيتزپاتريک ،دلم نمي خواهد توي خانه من تفدان بگذاريد.روشن شد؟))

خانم فيتزپاتريک با اشاره سر تصديق کرد.اگرچه قبلاً درباره تفدان( خلط دان،ظرفي که آب دهان را در آن مي اندازند.) چيزي نشنيده بود.در ايرلند مردم توتون نمي جويدند ،بلکه مي کشيدند.

اسکارلت گفت: ((خوب،حالا برويم سري به اين آشپزخانه که شما را نگران کرده بزنيم.بايد آن طرف باشد.))

خانم فيتزپاتريک پرسيد: «ميتوانيد تا آنجا پياده بياييد؟»

اسکارلت گفت: «بايد اين کار را بکنم.» راه رفتن با آن پاهاي ورم کرده و کمري که هميشه درد ميکرد برايش مکافات بود، ولي باعث نميشد که پياده راه نرود. وضع ساختمان او را به وحشت مي انداخت، نگران شده بود. چطور ميشد اين همه کار را در شش هفته انجام داد؟ ترديدي نبود که بايد انجام ميشد. بچه بايد در همين خانه بزرگ متولد شود.

خانم فيتزپاتريک وقتي آشپزخانه را ديد گفت: «عالي است.» آشپزخانه محل زندگي بود که دو طبقه داشت، شيشه هاي نورگير بالا، شکسته بود. اسکارلت مطمئن بود که بزرگ تر از همش سالن هاي رقص است که در عمرش ديده است. اجاق بزرگش تقريبا تمام طول ديوار را پوشانده بود. در بالا و پايين آشپزخانه دو در وجود داشت که يکي به محل شستشوي لباس ها و ديگري به انباري خالي، باز ميشد. خانم فيتزپاتريک گفت: «چه خوب، آشپز ميتواند اينجا بخوابد.» و با انگشتانش به بالا اشاره کرد. «اينجا مناسب ترين جايي است که تا حالا ديده ام. اتاق بالايي را من بر ميدارم. يکي بايد بالاي سرشان باشد، تا کار کنند.طبقه بالاي آشپزخانه بايد از پشت به عمارت شما مربوط بشود، تا هر وقت دلتان خواست، بتوانيد به اينجا سري بزنيد. به اين ترتيب خدمتکارها سرشان به کارشان است.»

اسکارلت گفت: «خوب چرا از در اصلي نيايم؟»

«براي اينکه آن وقت، دست از کار ميکشند و در همان حال که برايتان خم ميشوند و منتظر دستورهاي شما هستند، غذا ميسوزد.»

«خانم فيتزپاتريک ، شما همه اش راجع به خدمتکارها حرف ميزنيد، پس آشپز چه ميشود؟ من فکر ميکردم يک زن بري اين کار کافي است.»

خانم فيتزپاتريک با دستش اشاره به اطراف کرد. اشاره او ديوارها، کف و پنجره ها را شامل ميشد. «يک زن نميتواند به تنهايي به همه اينجاها برسد. هيچ زن خانه داري به يک آشپز تنها، رضايت نميدهد. حالا ميخواهم بروم سري به رخت شويي و انبار مواد غذايي بزنم، بايد توي زيرزمين باشد، دلتان ميخواهد بياييد؟»

«نه، بيرون مينشينم. ديگر نميتوانم اين بو را تحمل کنم.»

اسکارلت دري يافت و آن را باز کرد. از ترس خودش را عقب کشيد. زميني ديد با ديوارهاي بلند و پوشيده از علف هاي هرز، از در ديگر به راهروي پيچ در پيچ ستون دار رسيد. با احتياط روي سنگ فرش نشست و به ستون تکيه داد. خودش را مثل سرب سنگين حس ميکرد، خستگي تمام وجودش را فر اگرفته بود. اصلا تصور نميکرد اين خانه اين قدر کار داشته باشد. از بيرون همه چيز کاملا مرتب و بي نقض به نظر مي آمد ولي از داخل واقعا افتضاح بود.

بچه لگدي زد. اسکارلت بي اختيار با دست به شکم خود فشار آورد. مثل اينکه پاي بچه بود. «هي، کوچولو. نظرت چيه؟ آنها به مادرت لقب «اوهارا» داده اند. اميدوارم خوشت بيايد، من که خيلي خوشم آمده.» اسکارلت چشمانش را بست تا همه چيز را از درون حس کند.

خانم فيتزپاتريک از زير زمين بالا آمد. داشت تارهاي عنکبوت را از لباس خود پاک ميکرد. «براي امروز کافي است. حالا چيزي که هر دو به آن احتياج داريم يک غذاي خوب است. ميرويم به بار کندي.»

«بار؟ خانم ها بدون همراه به بار نميروند.»

خانم فيتزپاتريک خنديد. «آنجا مال شماست، به عنوان مالک هر وقت ميل داشته باشيد ميتوانيد برويد. شما اوهارا هستيد.»

اسکارلت در ذهن خود به جستجو پرداخت. اينجا که چارلزتون يا آتلانتا نيست. چرا نبايد به بار بروم؟ مگر نيمي از تخته هاي کف پوش آنجا را خودم نکوبيدم؟ و خانم کندي زن متصدي بار هم کلوچه هاي کوشتي خوشمزه اي درست ميکند، مگر نه؟ توي دهان بگذاري آب ميشود.

باران گرفت. نه از آن رگبارهاي کوتاه روزهاي مه آلودي که اسکارلت به آن عادت کرده بود، بلکه يک باران درست و حسابي که گاهي سه چهار ساعت طول ميکشيد. کارگران مزرعه وقتي براي کود دادن به زمين هاي تازه شخم خورده ميرفتند، ايشان به گل و لاي آغشته ميشد، زبان به شکايت ميگشودند. اسکارلت هم با زحمت زياد هر روز به خانه اربابي سر ميزد تا ببيند کارها چگونه پيش ميرود، خدا را به خاطر گل و لاي آن جاده ناهوار شکر ميکرد. زمين نرم شده بود و گل براي پاهاي متورمش مفيد بود. مدتي بود که ديگر چکمه به پا نميکرد. توي خانه، کناردر، يک سطل آب گذاشته بود تا به محض ورود پاهايش را بشويد. کولوم وقتي سطل آب را ديد خنديد. «خصلت ايرلندي تو، هر روز قوي تر ميشود. اين کار را از کاتلين ياد گرفتي؟»

«نه، از پسر عموها. آنها هم وقتي از مزرعه برميگردند پاهايشان را ميشويند. فکر ميکنم بيشتر به خاطر کاتلين اين کار را ميکنند، اگر اتاق را کثيف کنند کاتلين از عصبانيت ديوانه ميشود.»

«مسلما اين به خاطر کاتلين نيست، يک رسم است. مردها و زن هاي ايرلندي از قديم، اين کار را ميکردند. وقتي آب سطل را روي پاهايت بريزي کلمه سي چين را بر زبان مي آوري؟»

«چه حرف ها. مگه ديوانه ام، البته که نه. هيچ وقت هم شب ها ظرف پر از شير کنار در نميگذارم. اصلا به جن و پري اعتقاد ندارم. چه حرف هاي مسخره و بچگانه اي.»

«خوب اين نظر توست ولي يک روزي پوکا(Pooka)، جواب اين گستاخي تو را ميدهد.» بعد با عجله زير بالش و رختخواب را نگاه کرد.

اسکارلت خنديد. «خيلي خوب قبول کردم. تو راستي ميگويي. ولي اين پوکا ديگر چيست؟ فکر ميکنم پسر عموي لپره چون(Leprechaun : فولکور ايرلندي، پيرمرد کوتاه قد ريش داري است که محل گنج ها را ميداند و هر کس او را به دام اندازد، ميتواند به بهاي آزادي اش گنج هاي گران بها را از او طلب کند.(م)) باشد.»

«لپره چون در مقابل او چيزي نيست. پوکا موجود وحشتناکي است، زيرک و مکار است. خامه هايت را در يک چشم به هم زدن ترش ميکند، و حتي کاري ميکند که خودت با برس، موهاي خودت را بکني.»

«شايد هم قوزک پايم را او متورم کرده، اگر اين طور باشد، اين بدترين رفتاري است که تا حالا با من شده.»

«بره بيچاره، چقدر ديگر مانده؟»

«تقريبا سه هفته. به خانم فيتزپاتريک گفتم يکي از اتاق ها را برايم آماده کند و تختخوابي در آن بگذارد.»

«به کارهايت خوب ميرسد؟»

مجبور بود پاسخ مثبت بدهد.خانم فيتزپاتريک براي خودش شخصيت والايي قائل بود، تنبلي را جايز نميدانست. بارها اسکارلت شاهد بود که دختران خدمتکار را به کار کشيده و خو دش شخصا به آنها نشان داده که زمين را چطور بايد تميز کرد و محل شستشوي ظرف ها را پاک نگه داشت.

«اما يک چيز را بايد به تو بگويم، چنان پول خرج ميکند که انگار من سر گنج نشستم. سه تا دختر استخدام کرده که فقط وظيفه شان اين است که در آشپزخانه را مرتب کنند. تا وقتي آشپز مي آيد از او رضايت داشته باشد. اجاقي خريده که تا حالا نديده بودم، با شعله هاي متعدد، فر و مخزن آب گرم. تقريبا صد پوند قيمتش است. ده پوند هم هزينه حملش شده. تازه از ايستگاه به اينجا را حساب نکرده ام. بعد هم آهنگر را وارد کرده تا همه جور قلاب و سيخ و چنگک و توري درست کند. ميگويد گاهي آشپز نميتواند بعضي غذاها را روي اجاق درست کند، بايد از شومينه استفاده کند. ظاهرا آشپزها از ملکه ها فيس و افاده شان بيشتر است.»

«مفيدتر از آنها هم هستند. وقتي خواستي اولين ناهار را توي ناهارخوري قشنگ خودت بخوري آن وقت ميفهمي که آشپزها چقدر مفيدند.»

«اين نظر تو است. من از کلوچه گوشت خانم کندي خياي راضي ام. ديشب سه تا با هم خوردم. يکي براي خودم دو تا براي اين بچه فيل که تو شکم دارم. چقدر خوب ميشد زودتر راحت ميشدم، کولوم.» مدتي بود کولوم سري به او نزده بود و اسکارلت مثل گذشته با او احساس راحتي نميکرد، ولي مجبور بود بالاخره، سوالش را مطرح کند. «درباره اين لقب اوهارا چيزي شنيدي؟»

شنيده بود و به اسکارلت افتخار ميکرد و عقيده داشت که مستحق چنين لقبي است. «تو زن جالبي هستي، اسکارلت اوهارا. همه همين نظر را دارند. بدبختي هايي را تحمل کردي که خيلي از زن ها را از پا در مي آورد و حتي مردهارا. هيچ وقت هم شکايت نکردي و از کسي توقع دلسوزي نداشتي.» لبخندي به لب آورد. «کارهايي که تو کردي بيشتر به معجزه شبيه است، براي همه اين ايرلندي ها کار فراهم کردي. توي چشم يک افسر انگليسي تف کردي، همه ميگويند يکي از آنها را از فاصله صد قدمي کور کردي.»

«اوه نه، اين حقيقت ندارد.»

«چرا بايد اين قصه هاي شيرين را با واقعيت خراب کنيم؟ دانيل پير اولين کسي بود که به تو لقب اوهارا داد، خودش از نزديک شاهد جريان بوده.»

دانيل پير؟ چهره اسکارلت از شدي برافروخته شد. «بالاخره يک روزي ميتواني با روح فين مک کول(Finn Mac Cool)، ملاقات کني و درد دلت را به او بگويي. وجود تو در اينجا همه اين منطقه را ثروتمند کرده.» لحن شادمانه کولوم آرام تر و سنگين تر شد. «ولي بايد نکته اي را به تو تذکر بدهم. هيچ وقت درباره اعتقادات مردم اين سرزمين دماغت را بالا نکش، اين به آنها خيلي بر ميخورد.»

«هيچ وقت همچين کاري نميکنم ... هميشه در دعاي روز يکشنبه شرکت ميکنم، اگر چه پدر فلين حالتي دارد مثل اينکه همين الان ميخواهد خوابش ببرد.»

«منظورم کليسا نيست، از کليسا صحبت نميکنم. دارم به جن و پري و اين پوکا حرف ميزنم. شجاعت تو را همه تحسين ميکنند، ميگويند اوهارا به سرزمين خودش برگشته، به سرزميني که روح ارباب جوان بالي هارا در آن سرگردان است.»

«جدي نميگويي.»

«چرا جدي ميگويم. مهم نيست که تو باور ميکني يا نه، مردم ايرلند باور ميکنند. و اگر معتقدات آنها را مسخره کني درست مثل اين است که تو صورتشان تف بياندازي.»

اسکارلت ميتوانست درک کند، اگر چه هنوز هم مسئله به نظرش احمقانه مي آمد. «خيلي خوب، زبانم را نگه ميدارم و ديگر نميخندم، مگر به تو. از اين به بعد هم هر وقت خواستم آب رو پاهام بريزم، سي چين را صدا ميکنم.»

«احتياجي نيست اين کار را بکني. مردم آنقدر برايت احترام قائلند که ميگويند هميشه تو اسمش را پيش خودت زمزمه ميکني.»

اسکارلت آنقدر خنديد که بچه در شکمش ناراحت شد، لگد محکمي زد. «حالا ببين چي به روزم آوردي کولوم. از خنده سياه شدم. ولي ارزشش را داشت. اين چند مدت که نبودي اين طور نخنديده بودم. يک کمي ديگر بمان، ممکن است؟»

«البته، دلم ميخواهد از اولين کساني باشم که اين بچه فيل را ميبينم. اميدوارم من را به عنوان پدر خوانده انتخاب کني.»

«راستي ميشود؟ دلم ميخواهد تو او را يا آنها را غسل تعميد بدهي.»

لبخند از چهره کولوم ناپديد شد. «اين کار را نميتوانم بکنم، اسکارلت عزيزم. هر کار ديگري بخواهي ميکنم، حتي ميتوانم ماه را هم از آسمان برايت به زمين بياورم ولي نميتوانم مراسم تعميد را به عهده بگيرم.»

«چرا نه؟ اين کارتو است.»

«نه اسکارلت. اين کار کشيش محله است، در بعضي از موارد هم کار اسقف است، اسقف اعظم يا مقام بالاتر. من ميسيونرم. کار من اين است که درد بيچاره ها را کمي تخفيف بدهم. مراسم تعميد انجام نميدهم.»

«خوب اين دفعه استثنا اين کار را بکن.»

«گفتم که نميتوانم. ديگر هم راجع به آن صحبت نکن ولي بزرگترين پدرخوانده ميشوم، البته اگر تو بخواهي مواظبت ميکنم تا پدر فلين بچه را تو لگن تعميد يا به زمين نياندازد. وقتي بزرگ شد اصول دين را همچين يادش ميدهم که فکر کند دارد يک شعر قشنگ ياد ميگيرد. اسکارلت عزيزم، اين کار را به من واگذار کن، وگرنه قلبم ميشکند.»

«البته که اين کار را به تو واگذار ميکنم.»

«آنچه که ميخواستم به دست آوردم. حالا ميتوانم براي غذا خوردن به جايي بروم که به غذايشان نمک نميزنند.»

«خيلي خوب، برو. من هم يک خرده استراحت ميکنم، بعدش اگر باران بند آمد ميروم مادربزرگ و کاتلين را ببينم. آب رودخانه بوين بالا آمده، مشکل ميشود از آن رد شد.»

«يک قول ديگر هم به من بده، ديگر اذيتت نميکنم. شنبه شب در خانه بمان، در را قفل کن و پرده ها را بکش. شب عيد پاکان است. مردم عقيده دارند در اين شب ارواح همه کساني که تا حالا توي اين دنيا زندگي کردند، بيرون مي آيند و همه جا پرسه ميزنند. اجنه، ارواح و اشباح سر خودشان را زير بغل ميگيرند و راه مي افتند تا هر کسي را که ديدند، اذيت کنند. به اين رسم احترام بگذار تا با آنها برخورد نکني. آن شب ازخوردن کلوچه گوشت خانم کندي صرف نظر کن، چندتا تخم مرغ براي خودت بپز. يا به روش ايرلندي ها به جاي شام جرعه اي ويسکي بخور و با آب جو ادامه بده.»

«پس خيلي عجيب نيست که شما ايرلندي ها دايم شبح ميبينيد. ولي خيلي خوب. کاري را که گفتي ميکنم. راستي تو چرا شنبه شب نمي آيي پيشم؟»

«شب را با زن اغواگري مثل تو بگذرانم؟ ميخواهي شغل کشيشي را از دست بدهم؟»

اسکارلت زبانش را براي او در آورد. «اغواگر، بله، واقعا اغواگر. شايد براي يک فيل.»

وقتي از رودخانه ميگذشت، کالسکه تکان هاي وحشتناک ميخورد و اسکارلت تصميم نداشت زياد در خانه دانيل بماند. مادربزرگ خيلي خسته به نظر ميرسيد. اسکارلت زياد پيش او ننشست. «فقط ميخواستم حالت را بپرسم مادربزرگ، نميخواهم مزاحم خوابت بشوم.»

«بيا و براي خداحافظي من را ببوس، کاتي اسکارلت جوان. تو دوست داشتني هستي عزيزم.» اسکارلت آرام آن پيکر استخواني را در آغوش کشيد و گونه پيرزن را بوسيد. تقريبا در همان موقع چانه مادربزرگ روي سينه اش افتاد و به خواب رفت.

«نميتوانم زياد بمانم کاتلين. آب رودخانه هنوز هم دارد بالا مي آيد. ديگر فکر نميکنم تا وقتي رودخانه پايين برود بتوانم بيايم. راستي تا حالا هميچن بچه گنده اي ديده اي؟»

«بله ديدم. ولي مال تو زياد هم گنده نيست. تا آنجايي که ميدانم مادرها همه نگران بچه خودشانند، همه فکر ميکنند که بچه آنها خيلي گنده است. براي چاي مي ماني؟»

«بله، اگر چه بايد بگويم نه. ميتوانم روي صندلي دانيل بشينم؟ از همه بزرگتر است.»

«البته که ميتواني. دانيل آن طور که به تو محبت دارد به ما ندارد.»

اسکارلت به ياد لقب اوهارا افتاد. اين فکر بيشتر از آتش اجاق او را گرم کرد.

«به مادربزرگ سر زدي اسکارلت؟» چهارپايه اي کنار صندلي او گذاشت و چاي و کيک را روي آن قرار داد.

«بله، قبل از اينکه بيايم اينجا سري به او زدم، حالا خوابيده.»

«خوب پس او را ديدي. چه بد ميشد اگر با او خداحافظي نميکردي. امروز پيراهن مرگش را از صندوق لباسهاش بيرون آورد. به زودي از پيش ما ميرود.»

اسکارلت به چهره آرام کاتلين نگريست، چگونه ميتواند اين طور بي تفاوت از اين مسئله سخن بگويد؟ بعد چاي و کيک بخورد؟ آن هم به اين آرامي.

کاتلين ادامه داد: «حالا اميدواريم چند روزي باران قطع بشود. آنهايي که به تشييع جنازه مي آيند به زحمت ميتوانند از جاده هاي پر گل رد بشوند، و اگر هم باران ادامه داشته باشد، کاريش نميشود کرد.» متوجه نگاه اسکارلت شد.

«البته ما همگي برايش ناراحت ميشويم. ولي او خودش آماده مردن است اسکارلت. آدم وقتي پير ميشود، آن هم به سن مادربزرگ، وقني موقع مرگش برسد، خودش ميفهمد. بگذار برايت يک چايي ديگر بريزم. اين بايد سرد شده باشد.»

«ديگر نميتوانم بمانم، بايد زودتر از رودخانه رد بشوم. مجبورم بروم.»

«وقتي دردت شروع شد خبرم ميکني؟ خيلي دلم ميخواهد وقتش که شد بيايم پيشت.»

«متشکرم. حتما خبرت ميکنم. حالا کمکم ميکني سوار کالسکه شوم؟»

«ميخواهي يه تيکه کيک براي تو راهت برداري؟ فورا برايت ميپيچم تو کاغذ.»

«نه، متشکرم. راستش نگرانم، نگران بالا آمدن آب.»

***

وقتي سوار کالسکه بود نگران بود که نکند ديوانه شده باشد. کولوم حق داشت. تمام ايرلندي ها خرافاتي هستند. چه کسي حرف کاتلين را باور ميکرد؟ مادربزرگ خودش هم لباس مرگش را آماده کرده. فقط خدا ميداند که در شب عيد پاکان ديگر چه تصوراتي دارند. بايد در را قفل کنم. اين حرف هاي مزخرف کاملا مرا گيج کرده است.

وقتي کالسکه از رودخانه ميگذشت اسب براي لحظه اي تعادلش را از دست داد. اسکارلت به سختي ترسيد.

اين طور که معلوم است تا بعد از زايمان ديگر نميتوانم مسافرت کنم. کاش کيک کاتلين را قبول ميکردم.

62

سه دختر دهاتي جلوي در اتاق خوابي که اسکارلت براي خودش رو به راه کرده بود ايستاده بودند. هر سه پيش بندهاي بزرگ و روسري هاي پهن داشتند ولي اينها تنها چيزهاي مشترک آنها بود. آني دويل(Annie Doyle) درست مثل يک سگ توله گرد و قلمبه بود، مري موران(Mary Moran) هم شل و وارفته، به لولوي سرخرمن مي ماند. و بالاخره پگي کوين(Peggy Quinn) مثل عروسک هاي گران قيمت با نمک و خوشگل بود. دست هاي همديگر را گرفته بودند و در هم فرو رفته بودند. پگي گفت:

«اگر از نظر شما اشکالي نداشته باشد ما ديگر ميرويم، خانم فيتزپاتريک. شايد دوباره باران شروع بشود.» دختران ديگر هم گفته او را به تندي با سر تصديق کردند.

خانم فيتزپاتريک جواب داد: «خيلي خوب، ولي دوشنبه صبح زود اينجا باشيد.»

هر سه با هم گفتند: «چشم خانم.» بعد ناشيانه به احترام زانوهايشان را خم کردند، وقتي از پله ها پايين ميرفتند جنجال راه انداخته بودند. خانم فيتزپاتريک از سر افسوس سري تکان داد و گفت: «گاهي نااميد ميشوم، اما قبلا هم از دخترهاي تنبل تر از اينها مستخدم هاي خوب ساختم. حداقل اينها ميخواهند که مستخدم هاي خوبي باشند. اگر امروز عيد پاکان نبود شايد باران آنقدر اذيتشان نميکرد. شايد فکر ميکنند وقتي ابرها اسمان را بپوشانند، شب شده.» نگاهي به ساعت طلايي که مثل گردنبندي روي سينه اش خودنمايي ميکرد، انداخت. «تازه چند دقيقه از ده گذشته ... برويم سر صحبت خودمان. ميترسم اين باران باعث بشود نتوانيم کارهارا به موقع تمام کنيم، خانم اوهارا. کاش باران نمي آمد، ولي دلم نميخواهد به شما دروغ بگويم. کاغذ ديواري هاي کهنه را کنديم و به جايش کاغذهاي نو چسبانديم. اما بعضي جاها گچ کاري مجدد لازم دارد، ديوارها بايد کاملا خشک بشوند تا بتوانيم کاغذهاي نو را بچسبانيم. دو هفته کافي به نظر نمي آيد.»

اسکارلت آرواره هايش را به هم فشار داد. «من تصميم دارم بچه ام را در همين خانه به دنيا بياورم، خانم فيتزپاتريک، از اولش هم اين را به شما گفتم.» عصبانيت او با بي تفاوتي خانم فيتزپاتريک مواجه شد. کدبانوي خانه گفت: «من يک پيشنهاد دارم.»

«به شرطي که پيشنهاد نکنيد که من به جاي ديگري بروم.»

«نه، برعکس. فکر ميکنم يک آتش خوب توي شومينه و پرده هاي کلفت خوش رنگ، موقتا مسئله را حل ميکند.»

اسکارلت نگاهش را به ديوارها که از گچ کاري رطوب و لکه لکه شده بود انداخت. گفت: «چه وحشتناک است.»

«يک فرش و مبلمان تازه همه چيز را عوض ميکند. راستي ميخواهم چيزي نشانتان بدهم، مطمئنم غافلگيرتان ميکند. اين را زير شيرواني پيدا کردم.» در اتاق کناري را باز کرد.

اسکارلت با سنگيني وارد اتاق شد و بعد با صداي بلند خنديد.

«پناه بر خدا، اين ديگر چيست؟»

کدبانوي خانه هم شروع به خنديدن کرد. «به اين ميگويند تختخواب رسمي، جالب است، نه؟» هر دو زن به آن تختخواب غيرعادي که در وسط اتاق بود خيره شدند. خيلي بزرگ بود، حداقل ده پا طول و هشت پا عرض داشت. چهار الهه يوناني، تراشيده از چوب بلوط پايه هاي آن را تشکيل ميدادند، تاج هايي مزين به برگ زيتون روي سرشان ديده ميشد. سقف پارچه اي زيبايي داشت. جلو و عقب آن هم با چوب هاي کنده کاري شده تزيين شده بود که صحنه هايي از اساطير يونان همراه با حلقه هاي گل و برگ زيتون و تاک را به نمايش ميگذاشت. در بالاي تخت هم تاج بزرگي با نقوش طلايي نصب شده بود.

اسکارلت گفت: «کسي که روي اين تخت ميخوابيده است عجب غولي بوده.»

«حتما اين تخت را مخصوص نايب السلطنه ساخته اند.»

«نايب السلطنه ديگر کيست؟»

«نماينده پادشان انگلستان در ايرلند.»

«خوب، فکر ميکنم به اندازه کافي براي اين بچه غول که تو شکم دارم جا دارد. اميدوارم دست هاي دکتر به قدر کافي بلند باشد، وگرنه به بچه نميرسد.»

"پس مي توانم سفارش تشک بدهم؟در تريم يک نفر هست که مي تواند دو روزه براي اين تخت تشک بدوزد."

"بله پس ملافه هم يادت نرود.خداي من مي شود يه هفته اي روي آن خوابيد.بدون اينکه دو دفعه در يک جا خوابيده باشي."

"اگر پرده هايش را بياندازد خودش يک اتاق مي شود."

"اتاق؟بيشتر به يک خانه شبيه است.وقتي توش بروم ديگر اين ديوارهاي کثيف ناراحتم نمي کند حق با شماست خانم فيتزپاتريک شما زن عجيبي هستيد شگفت انگيزيد.بعد از مماه ها احساس مي کنم حالم خيلي خوب ايت.مي توانيد حدس بزنيد بچه اي که در چنين جايي به دنيا بيايد چه جوري مي شود>احتمالا وقتي بزرگ شد قدش به ده پا مي رسد."وقتي با قدم هاي آهسته به طبقه ي همکف مي رفتند هنوز مي خنديدند.اسکارلت فکر مي کرد.اولين کاري که بايد انجام شود فرش کردن اينجاست.يا شايد طبقه ي دوم را اصلا فراموش کنم.هرکدام از اتاق هاي طبقه ي اول آنقدر بزرگ هست که به اندازه ي يک خانه به نظر بيايد.البته اگر خانم فيتزپاتريک و آشپز موافق باشند.چرا که نه؟اگر نتوانم خواسته هايم را عملي کنم پس خاصيت اين لقب اوهارا چيست؟اسکارلت کنار ايستاد و اجزاه داد خانم فيتزپاتريک درِ سنگين خانه را باز کند.

بيرون باران به شدت مي باريد اسکارلت گفت:"لعنتي."

کدبانوي خانه گفت:"اين ديگر باران نيست دارد از آسمان سيل مي بارد.ولي زياد طول نمي کشد يک فنجان چاي ميل داريد؟آشپزخانه الان گرم است از صبح اجاق را روشن گذاشتم تا ببينم چطور مي سوزد/"

اسکارلت به دنبال خانم فيتزپاتريک قدم برمي داشت و کدبانوي خانه عمدا آهسته راه مي رفت.اسکارلت گفت:"چه بهتر."

بعد با حالتي معترض ادامه داد."همه چيز که نو است."دوست نداشت بدون اجازه ي او اين همه ولخرجي شود.به نظرش آن صندلي هاي راحتي که تشک هاي سفيد داشتند بيش از حد براي آشپزخانه و خدمه ي آشپزخانه که بايد فقط کار مي کردند راحت بودند.ضربه اي به ميز بزرگ و سنگين زد و پرسيد:"چقدر تمام شده؟"

"فقط چند قالب صابون توي انباري افتاده بود،پر از کثافت.اين صندلي ها را از خانه ي کولوم آورديم.او مي گويد بايد آشپزخانه را مطابق ميل آشپز درست کنيم.ليست چيزهايي را که لازم داريم آماده کردم روي ميز گذاشتم تا شما ببينيد."

اسکارلت احساس گناه کرد.اما بلافاصله خودش را قانع کرد که بالاخره بايد دقت لازم به عمل بيايد.يکبار ديگر با عصبانيت گفت:"پس ليستي که هفته ي گذشته موافقت کردم چي شد؟بالاخره کي مي رسد؟"

"بيشترشان رسيده گذاشتم توي مايع ظرف شويي.گفتم آنجا باشد تا هفته ي ديگر بازش کنيم.آشپز هم تا آن موقع مي آيد.خودش بايد آنها را مرتب کند."

کج خلقي اش دوباره نمايان شد.احساس خشم مي کرد.درد کمر بيشتر از هر وقت ديگر او را مي آزرد.دستش را در کحل درد گذاشت .ناگهان درد ديگري را احساس کرد که تا پاهايش ادامه يافت آنچنان شديد بود که درد کمرش را فراموش کرد.دستش را به ميز گرفت و بي اختيار به مايعي که از پاهاي لختش سرازير مي شد و روي سنگ فرش صيق يافته ي آشپزخانه مي ريخت خيره ماند.بالاخره گفت:"آب سرازير شده قرمزه."از پنجره به سيلابي که از آسمان مي ريخت تگاه کرد."متاسفم خانم فيتزپاتريک.شما هم خيس شديد.کمکم کنيد تا روي ميز بنشينم يک چيزي هم برايم بياوريد تا جلوي سرازير شدن آب را بگيرم...يا خون را.بعد هم زود برويد به بار يا فروشگاه يکي را بفرستيد دنبال دکتر بگوييد شلاق به جون اسب بکشد بچه دارد متولد مي شود."

ددرهاز آزار دهنده ديگر نيامد.بالشي زير سر و زير لگن خاصره اش گذاشته بود.احساس راحتي مي کرد.مي خواست چيزي بنوشد.ولي ترجيح مي داد همان چا روي ميز بماند.اگر درد دوباره مي آمد اين خطر وجود داشت که سقور کند و صدمه ببيند.

شايد لازم نبود خانم فيتزپاتريک را اين طور سريع دنبال دکتر بفرستم.الان همه وحشت زده مي شوند.از وقتي که رفته فقط سه بار درد داشته ام.آن هم مه زياد شديد اگر خونريزي نبود چقدر حالم بهتر مي شد.هر وقت درد مي گرفت يا بچه لگد مي زد خون بيرون مي ريخت.قبلا اين طور نشده بود.قبلا آب صاف بود خونريزي نداشت.

حتما اشکالي هست.

ديکتر کجاست؟هفته ديگر خودمان اينجا يک دکتر داريم.حالا حتما يم دکتر غريبه از تريم خواهد آمد خدس مي زنم همين طور باشد.خوب دکتر آدم هيچ وقت نمي داند چه پيش مي آيد به هرحال نمي بايد اين طور مي شد.بايد الان توي آن رختخواب باشم با آن تاج طلايي.نه روي ميز.اين ديگر چه جور شروعي براي زندگي اين بچه است؟اسمش را بايد بگذارم کرّه يا جهنده يا چيزي که بالاخره به اسب ها مربوط شود.

باز هم خون.اصلا خوشم نمي آيد.چرا هنوز خانم فيتزپاتريک برنگشته حداقل مي توانستم يک ليوان آب بخورم.مثل استخوان خشک شده ام.بچه جام آرام بگير چقدر لگد مي زني.نکند خيال مي کني اين ميز يک اسب است اگر چه در انبار زين ها را روي آن گذاشته بودند.ديگر بس کن.اعث مي شوي خونريزي دوباره شروع شود.ثبر کن تا ديکتر بيايد آن وقت مي تواني بيرون بيايي.بگذار راستش را بگويم دلم مي خواهد زودتر از شرت خلاص شوم.

مطمئنا شروعش بهتر از پايان اش بود....نه،نبايد راجع به رت فکر کنم وگرنه ديوانه مي شوم.

چرا باران بند نمي آيد.بهتر است بگويم چرا سيل بند نمي آيد.بايد هم شروع شده.اين واقعا يک توفان درست و حسابياست.واقعا من هم چه وقت خوبي براي زايمان انتخاب کرده ام.راستي چرا اين آب قرمز است؟خداي من يعني از خونريزي مي ميرم؟آن هم قبل از نوشيدن يک چاي؟آه چقدر دوست دارم يک فنجان قهوه بخورم.گاهي آنقدر دلم قهوه مي خواهد که نزديک است جيغ بزنم....يا گريه کنم...اوه خداي من باز هم خون.باز خوب است که درد ندارد.اين آخري درد نبود فقط يک فشار کوچولو....پس چرا هنوز خونريزي بند نيامده؟واي به وقتي که دردهاي اصلي شروع شود.آه خداي بزرگ يک رودخانه ي حسابي از خون و کف اتاق راه افتاده.بعدا همگي بايد پاهايشان را بشويند.

آيا خانم فيتزپاتريک يک سطل آب را آماده کرده؟نم يدانم وقتي پاهايش را مي شويد دها مي خواند؟لعنتي چرا هنوز نيامده>وقتي حالم خوب شد آتشش مي زنم.پرتش مي کنم بيرون رضايت نامه هم به او نمي دهم لااقل گواهي نامه را جوري مي دهم که نتواند به هرکسي که بخواهد نشان دهد.همين جوري مي ورد بيرون و مرا ول مي کند که ار تشنگي بميرم.

اين جوري لگد نزن.بيشتر شبيه قاطري تا اسب.خداي من خون....تصميمي ندارم همين حوري خودم را ول کنم....نه همين جوري ول نيم کنم.نبايد اراده ام را از دست بدهم.اوهارا چنين کاري نمي کند.اوهارا اين لقب را چقدر دوست دارم....چي بود؟دکتر آمد؟

خانم فيتزپاتريک داخل شد."حالتان خوب است خانم اوهارا؟"

اوهاراي بزرگ گفت:"خيلي خوبم."

"ملافه و پتو و بالش آوردم.چند مرد هم دارند تشک را مي آورند.کاري داريد که انجام بدهم؟"

"آب مي خواهم."

"همين الان."

اسکارلت روي آرنج هايش تکيه کرد و با ولع آب نوشيد."کي رفته دنبال دکتر؟"

"کولوم.مي خواست از رودخانه بگذرد و به آدامزتاون برود ولي آب آن قدر بالا آمده بود که نتوانست.به ناچار به تريم رفت."

"فکر مي کردم اين طور بشود.ممکن است يک کمي ديگر آب به من بدهيد،يک حوله ي تميز هم مي خواهم.اين ديگر خيلي کثيف شده ."

خانم فيتزپاتريک وقتي حوله ي خون آلود را ديد سعي کرد وحشت خود را پنهان کند.آن را مچاله کرد و در لگن انداخت.اسکارلت قطرات قرمز خون را روي زمين ديد با خود گفت،اين لکه ها جزئي از من است.

ولي نتوانست باور کند.در زندگي گذشته اش بارها زخم هاي کوچک برداشته بود وقتي بچه بود و بازي مي کرد يا وقتي که در تارا محصول پنبه را برميداشت و يا حتي همين اواخر که بوته هاي خار را مي کند.همه ي آنها را که روي هم ميگذاشت به اندازه ي اين دفعه از بدنش خون نرفته بود.عضلات شکمش به هم پيچيد و خون بيشتري خارج شد و روي ميز ريخت.

زن احمق به او گفتم حوله ي بيشتري مي خواهم.

"گفتي ساعت چند است.خانم فيتزپاتريک؟"

"پنج و شانزده دقيقه."

"فکر مي کنم اين توفان مسافرت را کندتر مي کند.بازهم آب مي خواهم و يک حوله ي تميز.نه صبر کن.يک فنجان چاي با قند فراوان."بهتر است به او کاري واگذار کنم تا اين طور مثل چتر بالاي سر من نايستد.من بيمار هستم بايد کلمات تسلي بخش بشنوم و لبخند اميدوارانه ببينم.حرف هاي او زياد تسلي بخش نيست.ولي من تصميم ندارم شهامتم را از دست بدهم.حداقل تشک بهتر از اين ميز است.اما اگر تشک پراز خون بشود چکار کنم؟آيا طوفات شديد تر شده يا من دارم اشباح مي بينم؟

حالا باران با شدت به پنجره مي خورد باد غوغايي به راه انداخته بود.در جنگل نزديک خانه درختي شکست و چيزي نمانده بود که روي کولوم اوهارا بيفتد و او را نقش زمين کند.از کنده پريد و از آن طرفش سرازير شد و رو به بايد پيش رفت.بعد ناگهان يادش آمد که از راه ديگري هم مي تواند برود.باد با شدت شاخه اي را به او کوبيد با زحمت از محوطه ي پر گِل و لاي جنگلي خارج شد و قتي به زمين سفت رسيد تنش را به باد زد و به جانب خانه به حرکت در آمد.اسکارلت پرسيد:"ساعت چند است؟"

"تقريبا هفت."

"حوله لطفا."

"اسکارلت عزيزم حالت خيلي بد است؟"

اسکارلت خود را تا نيمه بالا کشيد."اوه کولوم دکتر آوردي؟بچه بيشتر از گذشته لگد مي زند."

بالاخره قابله اي در دانشوگلين پيدا کردم.جاده را آب گرفته بود راه تريم بسته شده.دراز بکش.مثل يک مادر خوب.بيش از آنچه که لازم است خودت را خسته نکن.

"پس قابله کو؟"

"تو راه است.من تندتر آمدم.الان ديگر او هم مي رسد.تا حالا بيشتر از صدتا بچه به دنيا آورده.مطمئن باش دستش خيلي خوب است."

"من قبلا هم زائيده ام.کولوم اما اين يکي فرق مي کند.يک اشکالي تو کارهست."

"قابله مي داند چکار کندبره کوچولو.ترس به خودت راه نده."

ساعت از هشت گذشته بود که قابله رسيد.اونيفورم آهارزده اش خيس شده بود اما حالت چهره اش چنان آرام بود که گويي اصلا به بالين يک بيمار غير عادي خوانده نشده است.

"بچه ها؟راحت باش خانوم.مي دانم بايد چکار کنم.که اين موجود کوچولو زودتر از اين جاي تاريک و نمناک خارج شود."

شنلش را برداشت و به کولوم داد."پهنش کن جلوي آتش."

صدايش بلند بود مثل اينکه فرمان مي داد."صابون و آب گرم.خانوم بايد دستهايم را بشويم.اينجا مي شويم."

به طرف دستشويي سنگي پيش رفت.وقتي حوله هاي آغشته به خون را ديد ترسيد و خود را عقب کشيد فورا خانم فيتزپاتريک را نزد خود خواند.مدتي با هم به نجوا پرداختند.

آن روشنايي که به چشم هاي اسکارلت آمده بود از بين رفت.وقتي اشکش سرازير شد چشم هايبش را پاينن انداخت.

قابله با شادماني ساختگي خود گفت:"خوب بگذار ببينم اينجا چي داريم؟"

دامن اسکارلت را بالا زد .شکمش را لمس کرد."هوم چه بچه ي قلچماقي است.با لگد از من استقبال مي کند.بايد به اش بگويم زودتر بيايد بيرون و بگذارد مامانش يک خرده استراحت کند."به طرف کولوم برگشت."معذرت مي خواهم پدر شما بهتره بيرون باشيد اين کار زنهاست.وقتي پسرتان به دنيا آمد خبرتان مي کنم."

اسکارلت مثل بچه ها خنديد.

کولوم رداي کشيشي خود را برداشت.يقه اش زير نور چراغ گردسوز برق زد.قابله گفت:گاوه ببخشيد پدر."

اسکارلت با صداي لرزاني گفت:"من گناه کردم."

کولوم به نرمي او را آرام کرد و گفت:گاسکارلت."

قابله او را کنار دست شويي برد."شايد بهتر باشد شما در همين نزديکي ها باشيد.ممکن است زنده نماند."

جمله آخر را بلند ادا کرد اسکارلت شنيد و فريازد زد :"اوه خداي من."

قابله به خانم فيتزپاتريک دستور داد"کمکم کنيد.به اتان نشان مي دهم پاهايش را چطور نگه داريد."

وقتي دست قابله وارد رحم او شد اسکارلت فرياد وحشتناکي کشيد."يا مسيح مقدس نگذار اين کار را بکند درد دارم ديگر بس است."

وقتي معاينه تمام شد اسکارلت هنوز از درد ناله مي کرد.خون روي پتو مي ريخت.لباس خانم فيتزپاتريک اونيفورم قابه غرق خون شده بود.اطراف ميز تا فاصله سه پا لکه هاي خون ديده مي شد.قابله آستين هاي خود را بالا زد.دست راستش تا آرنج خوني بود.گفت:"مجبورم با هر دو دست امتحان کنم."

اسکارلت ناله اي کرد.خانم فيتزپاتريک جلوي قابله ايستاد."من خودم شش تا بچه دارم.کولوم اين قصاب را از اين خانه بنداز بيرون قبل از اين که خانم اوهارا را بکشد و من هم را بکشم.به خدا راست مي گويم مي کشمش."

اتاق ناگهان از درخشش برق روشن شد و قطرات سنگين باران به پنجره خورد.قابله غرشي کرد."من الان نمي توانم بروم بيرون هوا خيلي تاريک است."

"پس ببرش تو يک اتاق ديگر اينجا نباشد کولوم بعدش هم برو دنبال آهنگر اين اطراف کار زاياندن حيوانات با اوست زاياندن زن ها هم نبايد برايش مشکل باشد."

کولوم بازوي قابله را که در گوشه اي چمباتمه زده بود گرفت.برق دوباره جستن کرد زن قابله ترسيد و فريادي کشيد.کولوم را او تکان داد"آرام بگير زن "و نا اميدانه خانم فيتزپاتريک را نگاه کرد."او نمي آيد روزالين توي اين تاريکي هي کس بيرون نمي رود.فراموش کردي امشب چه شبي است؟"

خانم فيتزپاتريک شقيقه هاي اسکارلت را با حوله ي نمدار و خنکي پاک کرد."اگر نمي خواهي دنبال آهنگر بروي من خودم مي روم.يک چاقو و يک طپانچه در کشوي ميز دارم آن ها را نشانش مي دهم .آن وقت مي فهمد که چيزهايي هست که بايد بيشتر از ارواح ازشان ترسيد."

کولوم با علامت سر موافقت کرد."من مي روم."

جوزف اونيل(Joseph O’Neill)آهنگر به خودش صليب کشيد قطرات عرق روي صورتش مي درخشيد.موهاي سياهش در توفان به هم ريخته بود ولي به محض اينکه وارد اتاق شد قطرات درشت عرق به صورتش هجوم برد "يک دفعه يک اسب را زاياندم وضعش درست همين طور بود.ولي نمي توانم چنين کار وحشتناکي را با يک زن بکنم."به اسکارلت نگاه کرد و سرش را تکان داد"اين کار خلاف طبيعت است من نمي توانم."

تعداد زيادي چراغ گردسوز در سراسر اتاق روشن بود صاعقه ها يکي پس از ديگري مثل گلوله هاي طپانچه جستن مي کردند.آشپزخانه مثل روز روشن بود و نور به تمام گوشه هاي تاريک آن مي رسيد.توفان در بيرون همچنان ادامه داشت و به ديوارهاي سنگي يورش مي برد.

"تو مجبوري اين کار را بکني کرد وگرنه او مي ميرد."

"همين حور هم هست مي مرد بچه اش هم همين طور.اگر تا به جال نمرده باشد تکان نمي خورد."

صداي کولوم چون صداي يک فرمانده ي نظامي طنني افکند."پس معطل نکن جوزف.به خاطر خدا اين بچه تنها اميد مادرش است."

تن تبدار اسکارلت روي پتوي خوني تکاني خورد.روزالين فيتزپاتريک با قاشق چند قطره آب روي لب هاي او ريخت و چند قطره هم در دهانش گذاشت.پلک هاي اسکارلت تکان خورد و بعد آرام باز شد.تب در چشم هايش هويدا بود.با ناله اي بلند فرمان داد:

"به تو دستور مي دهم جوزف...."

آهنگر لرزشي در خود احساس کرد.بازوي کلفت و عضلاني خود را روي شکم اسکارلت گذاشت.دوباره آسمان برقي زد و انعکاسش روي تيغه ي چاقويي که در دست داشت ديده شد.

اسکارلت با کلملتي واضح سوا کرد"اين کيست؟"آهنگر با فرياد گفت:"پاتريک مقدس، به من کمک کن."

"کولوم اين خانم خوشگل که لباس سفيد بلند به تن دارد کيست؟"

آهنگر چاقو را به زمين انداخت و عقب کشيد.دست هايش را در مقابل خود گرفت.نخل هاي بيرون وحشت او را مي افزودند.

باد چرخيد و شاخه اي را کند و با صداي بلند به پنجره ي بالاي دست شويي کوبيد قطعات خرد شده ي شيشه روي سر اونيل ريخت و بازوي او را هم بريد،او به زمين افتاد فرياد مي کشيد باد از پنجره به درون يورش مي برد و با زوزه ي بلندش از بالاي سرش رد مي شد.صدايهاي وحشتناک همه جا بود بيرون درئن در همان حال آهنگر فرياد مي زد باد همچنان مي تاخت و فرياد او را تا دور دستها مي برد.شعله ي چراغ ها مي لرزيد چند چراغ خاموش شد.توفان درِ آشپزخانه را باز مي کرد و دوباره به هم مي کوبيد.هيکلي پهن،پيچيده در شال،قدم به آپزخانه گذاشت و از ميان آن آدم هاي وحشت زده گذشت و به طرف پنچره رفت.زني بود با چهره اي گوشتالو،گردو پرچين،به طرف دستشويي رفت يکي از حوله ها را برداشت.

روزالين فيتزپاتريک بر ترس خود مسلط شد و به طرف زن قدم برداشت."چکار داري مي کني؟کولوم دستش را دراز کرد و روزالين را از حرکت باز داشت.او را شناخته بود کي ليچ عاقله زني که در نزديکي برج زندگي مي کرد.

آن زن حوله هاي خوني را يکي پس از ديگري بيرون آورد فشار داد و در سوراخ هاي پنجره فرو برد.بعد برگشت."چراغ ها را روشن کنيد."صدايش آن چنان خشت و گرفته بود که گويي گلويش را خاک گرفته است.

شالش را از دوش برداشت با دقت تا کرد و روس صندلي قرار داد.زير آن شال ديگري به رنگ قهوه اي ديده مي شد.آن را هم برداشت و باز به همان ترتيب تا کرد و در کنار اولي گذاشت.شال ديگري هم زير آن بود آبي تيره با سوراخي روي شانه.و بعد شالي قرمز با سوراخ هاي بيشتر از پشم..کولوم را خطاب کرد و با لحن اعتراض آميزي گفت:"کاري که گفتم نکردي."آن گاه به طرف آهنگر رفت لگدي به پهلويش زد."پاشو راه بيفت برگرد کنار کوره ات."

دوباره به کولوم نگاه کرد.کولوم يکي از چراغ ها را روشن گرد و دنبال ديگري گشت آن را هم روشن کرد و صبر کرد تا فتيله ها خوب شعله ورد شوند.

زن با ادب فراوان گفت:"متشکرم پدر.اونيل را بفرست.توفان دارد بند مي آيد.بعد بيا اينجا دو تا از چراغ ها را برايم نگهدار."

آن گاه به روزالين خطاب کرد:"تو هم همين طور.خودم اوهاراي بزرگ را رو به راه مي کنم."

به نخي که دور کمرش بسته بود يک دوجين کيسه به رنگ هاي مختلف بسته بود از دورن يکي از کيسه ها شيشه ي کوچکي بيرون کشيد که مايعي تيره در آن به چشم مي خورد.با دست چپش سر اسکارلت را بلند کرد و با دست راست مايع را در دهانش ريخت.اسکارلت مايع را با زبان ليسيد.کي ليچ خنديد و سرش را دوباره روي بالش گذاشت.پبا صداي کهنه و زنگ زده ي خود زمزمه اي را آغاز کرد که آهنگ منظمي نداشت.

با انگشتان خشن و گره دار خود گردن و پيشاني اسکارلت را نواز کرد و سپس به آارمي دستش را روي پلک ها ي او گذاشت.ار کيسه ي ديگر کاغذ تا شده اي را بيرون آورد و مقداري پودر سفيد رنگ روي شکم اسکارلت ريخت و با مرهمي که ازقوطي کوچکي درآورد پوستش را مالش داد.کولوم و خانم فيتز پاتريک چراغ به دست مثل کجسمه ايستاده بودند ولي هر حرکت او را زير نظر داشتند.:مي خواهم ببندمش تا به خودش صدمه نزند."طنابي از کمر خود باز کرد زانوها و شانه هايش را محکم به ميز بست.

با چشمان ريزش اول به خانم فيتزپارتيک و آن گاه به کولوم نگريست."فرياد مي زند ولي دردي حس نمي کند.از جايتان تکان نخوريد.نور خيلي مهم است."

قبل از اينکه آن ها حرف بزنند چاقوي ظريفي به دست گرفت آن را با چيزي که از يکي از کيسه ها بيرون آورد پاک کرد و پوست اسکارلت را بريداسکالرت مثل روح سرگرداني فرياد کشيد.

هنوز طنين فريادش ادامه داشت که کي ليچ بچه اي خون آلود را در ميان دست هايش نگه داشت.چيزي را که در ميان دو لب گرفته بود روي زمين تف کرد و آن گاه نفس خود را در دهان بچه دميد يک بار ،دو بار،سه بار.دست هاي بچه تکاني خورد و بعد پاهايش.

کولوم زمزمه کرد:"درود به مريم مقدس."

با همان چاقو به سرعت ناف بچه را بريد و او را روي ملافه گذاشت.آن گاه کنار اسکارلت ايستاد."چراغ ها را بياوريد."گاهي چاقو برق مي زد.بار ديگر چند قطره از آن داروي تيره رنگ به دهان اسکارلت ريخت.روي زخم شکم او مايع غليظ بي رنگي ماليد و با حرکات کوتاه و تند دوخت.دست هايش به سرعت حرکت مي کردند.

"ملافه را دورش بپيچيد بعد رويش پتو بياندازيد.من بچه را مي شويم."با همان چاقو که هنوز در دست داشت طناب ها را بريد.

وقتي کار کولوم و خانم فيتز پاتريک تمام شد زن که بچه ي اسکارلت را در پارچه اي سفيد پيچيده بود بازگشت."قابله فراموش کرده اين ملافه را با خودش ببرد."بعد خنديد با خنده ي ا بچه سکسکه کرد.لحظه اي بعد چشمان دختر کوچولو باز شد عنبيه ي آبي چشمانش به حلقه هاي روشن و ظريفي مي ماند که

نگين مردمک ها را در خود گرفته بودند. مژهاي بلندي داشت وخط باريکي ابروهايش را تشکيل مي داد .مثل ديگر کودکاني که تازه متولد مي شوند بي قواره وقرمز نبود زيرا هنگام خروج در دهليز رحم فشاري به او وارد نشده بود ،بيني کوچک ،گوش ها ،دهان وسرش کامل و بي نقص بود .پوست زيتوني رنگش ،روي ملافه سفيد تيره مي نمود. 63 اسکارلت با صداها ونورها که تمام ذهنش را پر کرده بودند مبارزه مي کرد .چيزي را احساس مي کرد ...چيزي مهم....يک چيز ناشناخته ....يک سوال.دستهاي قدرتمند سرش را گرفته بود .انگشتاني با محبت تمام لبهايش را مي گشود ومايعي خنک وشيرين در کامش مي ريخت .مايع از گلويش پايين رفت ودوباره در خواب غرق شد . دفعه بعد سعي کرد هوشياري خود را به دست آورد ،يادش آمد. سوال را به ياد آورد يک سوال مهم ،مهم ترينِِِِ سوال ها .بچه ، آيا مرده بود ؟ دستش را به شکمش کشيد ،دردي سوزنده را احساس کرد .لب هايش را گاز گرفت .دستش را به شکمش فشرد .فشار داد .بعد توان از دست داد ،دستش رها شد وفرو افتاد.بچه نه لگد مي زد ونه فشار مي آورد. برجستگي پاهاي پر قدرتش حالا ديگر محو شده بود .صدايي ضعيف از سر درماندگي ونااميدي از گلويش خارج شد. بچه مرده بود .دوباره ناله کرد .حس مي کرد مايعي شيرين در دهانش جريان مي يابد . از پشت چشمان ضعيف وخسته اش ،به آهستگي قطرات اشک بيرون مي زد . بار سوم کمي از هوشياريش را به دست آورده بود .دلش مي خواست همچنان در خواب باشد ،مي خواست دنياي اطرافش را عقب براند .درد دوباره آمد ،باعث شد پاهايش را تکان دهد،از اين تکان نا اميدانه ناله اي کرد .مايع شيرين جريان يافت ودرد از بين رفت .بار ديگر که چشم باز کرد .در مرز آگاهي ايستاده بود .دهانش باز بود آماده براي اينکه در آن ظلمت بدون رويا غرق شود .اما اين دفعه خنکي پارچه اي نمناک را روي لبهايش حس کرد ،صداي که مي شناخت ولي صاحبش را به ياد نمي آورد او را صدا مي کرد. (( اسکارلت عزيزم ....کاتي اسکارلت اوهارا،چشم هايت را باز کن ....)) ذهنش به کار افتاد ،دوباره همه چيز يادش رفت ولي بالاخره به ياد آورد- کولوم.اين صداي کولوم بود. پسر عمويش .دوستش...اگر دوستش بود پس چرا نمي گذاشت؟ چرا قبل از اينکه دردش شروع شود به او دارو نداده بود؟ ((کاتي اسکارلت...)) لاي چشمهايش را باز کرد.نور آزارش داد .دوباره پلکهايش را بست . ((اسکارلت عزيزم ،بچه دختره ،يک دختر خوشگل. چشمهايت را باز کن ،يک چيزي برايت دارم.)) صدايش آميخته با نوعي چاپلوسي بود .چشمان اسکارلت باز شد .کسي چراغ را پيش آورد ،تحمل تاريکي براي اسکارلت راحت تر شد . اين دوست من کولوم است .سعي کرد لبخند بزند ،ولي خاطرات دوباره به ذهنش هجوم آورد ،لب هايش جمع شد وهق هق کودکانه اي را آغاز کرد .((بچه مرده،کولوم،بگذار دوباره بخوابم .کمک کن تا فراموش کنم .خواهش مي کنم ،خواهش مي کنم کولوم .)) پارچه مرطوب به گونه هايش خورد و به لب هايش رسيد.((نه نه نه ،اسکارلت ،نه نه ،بچه اينجاست ،نمرده.)) مفهوم کلمات آرام آرام برايش روشن شد .در ذهنش تکرار کرد،نمرده .گفت: ((نمرده ؟)) چهره کلوم را مي ديد لبخندش را .((نه ،نمرده عزيزم .اينجاست .نگاه کن .)) سر اسکارلت روي بالش چرخيد .چرخاندن سرش چرا اينقدر سخت بود ؟چيزي که در ملافه روشني پيچيده شده بود در جلوي رويش ظاهر شد . کولوم گفت: ((دخترت،کتي اسکارلت.)) وگوشه ملافه را کنار زد ،چهره اي ظريف وشيرين در خواب بود . اسکارلت نفس عميقي کشيد .((اوه.)) نگاهش مي کرد .کوچک،زيبا وبي دفاع .به پوستش نگاه کن ،مثل برگ گل سرخ،مثل خامه ،نه از خامه تيره تر،مثل اينکه پوستش در آفتاب تيره شده باشد.شبيه ....شبيه يک دزد دريايي کوچولو .کاملأ شبيه رت . رت چرا اينجا نيستي تا بچه خودت را ببيني؟ بچه خوشگل وسبزه ات را .بچه خوشگل وسبزه من بگذار ببينمت . احساس کرد ضعفي بزرگ وپر هراس او را در بر مي گيرد.جرياني از گرما مثل موجي توانمند وسوزان اما بدون درد ،اندامش را در خود گرفت .بچه چشمانش را باز کرد ومستقيم به اسکارلت خيره ماند .اسکارلت احساس کرد چقدر او را دوست دارد .عشقي بدون شرط ،بدون خواهش ،بدون علت ،بدون سوال،بدون سابقه ،بدون تکلف ،بدون خودخواهي . گفت: ((سلام کوچولو .)) کولوم گفت: ((حالا دوايت را بخور.))آن صورت زيبا وشيرين حالا رفته بود . ((نه نه . من بچه هام را مي خواهم . کجا رفت؟ )) ((وقتي بيدار شدي دوباره مي آورند،حالا دهانت را باز کن،عزيزم .)) مي خواست بگويد نه ،ولي جريان دارو را در دهانش احساس کرد و لحظه اي بعد سياهي چون پرده اي او را در خود پيچيد . خوابش برد ،لبخندي بر لب داشت ،نوري از حيات از اعماق پوست بي رنگش بيرون مي ريخت . بچه را خيلي دوست داشت .شايد به خاطر اينکه به رت شباهت داشت .شايد به خاطر اين بود که آن چيزهاي را که براي به دست آوردنشان رنج بسيار کشيده بود دوست مي داشت ،وشايد به خاطر اينکه ماه ها در ميان ايرلنديان که بچه هايشان را مي پرستيدند زندگي کرده بود،اما بيش از همه به خاطر معجزه اي خوشحال بود که زندگي دوباره را به وي باز گردانده بود .هر چه بود،عشقي پاک وبي آلايش بود که اينک وجودش را بارور ساخته بود،از پس آن زندگي تو خالي که هرگز آنچه را که دنبالش مي گشت نيافته بود ،اکنون مبنايي براي عشقي بزرگ وعميق مي يافت. اسکارلت ديگر از نوشيدن داروي مسکن سر باز زد .جاي زخم طولانيش در روي شکم ،آن چنان که گويي با ميله اي فولادي داغ زده باشند مي سوخت ولي شادي به آغوش کشيدن نوزادش با عث مي شد آن رنج را نيز از ياد ببرد . وقتي آن دايه جوان و سالم وشاداب را به اتاقش آوردند گفت: ((بفرستيدش برود ،قبلأ بارها سينه بندم را محکم مي بستم ،وقتي شيرم جاري مي شد چه دردي مي گرفت .همه اين کارها براي اين بود که تناسبم را حفظ کنم ،ولي اين دفعه ديگر نه ،مي خواهم خودم از اين بچه پرستاري کنم .مي خواهم نزديکم باشد .خودم شيرش مي دهم ،خودم به اش نيرو مي دهم ،مي خواهم شاهد بزرگ شدنش باشم .)) وقتي کودک براي اولين بار با انگشتان کوچک و ظريفش دکمه پيراهن مادرش را يافت وبه مکيدن پرداخت اسکارلت به چهره اش نگاه کرد و لبخندي حاکي از پيروزي بر لب آورد .((تو دختر خودمي.خيلي خوب مي دانم،مثل يک گرگ گرسنه اي .خوب مي داني چه مي خواهي .)) کودک را در اتاق خواب اسکارلت غسل تعميد دادند .اسکارلت هنوز ضعف داشت ونمي توانست راه برود .پدر فلين نزديک آن تخت خواب سلطنتي ايستاد ،اسکارلت به بالشي که روکش توري داشت تکيه داده بود و فرزندش را در آغوش داشت .بالاخره مجبور شد بچه را به کولوم که پدر خوانده او بود بدهد .کاتلين وخانم فيتز پاتريک مادر خوانده هاي او بودند .لباس بلند برودري دوزي شده اي تن بچه کرده بودند .آنقدر آن را شسته بودند که نخ نما شد بود ،نسل اندر نسل صدها کودک را در خانواده اوهارا با اين پيراهن غسل تعميد داده بودند .نام او را کاتي کولوم اوهارا گذاشتند.وقتي آب روي سرش ريختند دستهايش را بالا آورد وپاهايش را حرکت داد ولي گريه نکرد . کاتلين اگر چه عذا دار بود ولي بهترين لباسش را که به رنگ آبي بود ويقه اي از تور داشت پوشيده بود .کاتي اسکارلت پير مرده بود .همه موافقت کرده بودند تا زماني که اسکارلت نيروي خود را به دست نياورده ،چيزي درباره مرگ مادر بزرگش به او نگويند . روزالين فيتز پاتريک با چشمان عقابيش به پدر فلين نگاه مي کرد ،مواظب بود مبادا تعادلش را از دست بدهد و بچه را بياندازد .وقتي اسکارلت ازاو خواست تا مادر خوانده دخترش بشود،براي لحظه اي کوتاه توان سخن گفتن از دست داد ،و وقتي بالاخره توان سخن گفتن يافت پرسيد : ((از کجا فهميديد که من اين بچه را اين قدر دوست دارم.)) ((حدس نزدم يقين داشتم .اگر شما جلوي آن زن وحشتناک را نگرفته بوديد الان بچه اي در بين نبود .خيلي خوب يادم است که آن شب چه اتفاقي افتاد .)) وقتي مراسم پايان گرفت ،کولوم کاتي کوچولو را از پدر فلين گرفت و در آغوش مادرش جاي داد .آنگاه براي کشيش وپدرخوانده ومادر خوانده هايش ويسکي ريخت و گفت: ((به سلامتي وبه خاطر شادي مادر وفرزند . به سلامتي جديدترين عضو خانواده اوهارا .بعد کشيش پير را به ميخانه کندي برد واو را به مشروب دعوت کرد و براي حاظرين هم سفارش داد .اميدوار بود که بتواند جلوي شايعاتي را که به تازگي داشت در ولايت ميت پراکنده مي شد بگيرد . جو اونيل آهنگر تا سحرگاه در گوشه آشپز خانه بالي هارا مانده بود .وقتي روز آغاز شد به کارگاه آهنگري خود بازگشت تا شهامت خود را با نوشيدن چند گيلاس باز يابد .((پاتريک مقدس خودش آن شب بيشتر از همه ما به دعا احتياج داشت .))به هر کس مي رسيد اين را مي گفت وشنوندگانش کم نبودند . ((داشتم آماده مي شدم تا زندگي اوهارا را نجات بدهم که يک دفعه ساحره وحشتناک از وسط سنگ هاي ديوار بيرون پريد و با قدرت شيطاني خودش من را محکم انداخت روي زمين ،بعد به من لگد زد – وقتي پايش به بدنم خورد حدس زدم که اين نبايد پاي آدميزاد باشد .احساس کردم پايش مثل سم اسب بود .اول وردي خواند وبعد بچه را از شکم اوهارا بيرون کشيد .تمام تن بچه خون آلود بود ،خون در روي زمين ،ديوار وهوا موج مي زد .کمتر مردي مي تواند به همچنين صحنه وحشتناکي نگاه کند . ولي جوزف اونيل نگاه کرد .يک چيزي به شما بگويم بچه پسر بود ،يک پسر سالم وقوي ،آلتش را وسط پاهايش ديدم . زن ساحره گفت : ((خون را از بدنت پاک مي کنم .)) بعد پشتش را کرد به ما ،وقتي برگشت موجودي ضعيف وناتوان را داد به پدر اوهارا – بچه دختر بود ،رنگش تيره مثل خاک گور.حالا کي مي تواند بگويد در آن شب وحشتناک چطور شد که اين تغيير در بچه بوجود آمد؟ اين شگون ندارد نه براي اوهارا و نه براي ديگران .جن ها بچه را عوض کردند. پسراوهاراي بزرگ را دزديدند وبه جايش يک دختر جني گذاشتند .)) يک هفته بعد از دانشو کلين داستان ديگري به بالي هارا رسيد .قابله مي گفت: (( اوهارا داشت مي مرد .تنها راه زنده ماندنش اين بود که بچه را مرده از شکمش بيرون بياوريم ،چه کسي غير از يک قابله با سابقه با اين همه تجربه مي تواند اي کار را بکند؟ ناگهان مادري که داشت درد مي کشيد راست توي جايش نشست وگفت: ((مي بينمش .فرشته مرگ را ،با لباس سفيد،سرتا پا سفيد، صورتش چه قشنگ است ،مثل فرشته ها .)) بعد شيطان نيزه آتشين خودش را از پنجره به درون فرستاد .فرشته گريخت و صدايي که زنده ها را به سوي مرگ مي خواند،خاموش شد .اين صدايي بود که روح بچه مرده را به طرف خود مي کشيد .اما بچه مرده روح آن پيرزن خوب را که مادر بزرگ اوهارا بود از تنش مکيد و دوباره نزد زنده ها بازگشت .اين يک کار شيطاني بود بدون هيچ ترديدي وبچه اي که اوهارا او را از آن خود مي داند يک موجود دوزخي است که از روح زنده ها تغذيه مي کند . کولوم به روزالين فيتز پاتريک گفت: (( فکر کنم بايد موضوع را به اسکارلت بگويم .ولي چطور؟ به اش بگويم که اين مردم خرافاتي هستند ؟ بگويم که شب عيد پاکان وقت مناسبي براي تولد بچه اش نبوده ؟چه مي توانم به او بگويم ؟راهي وجود ندارد که بشود دهن اين مردم را بست تا در مورد اين بچه شايعه سازي نکنند .)) خانم فيتز پاتريک گفت : ((من مواظب بچه هستم .هيچ کس به اين خانه وارد نمي شود مگر اينکه من بگويم.قول مي دهم گزندي به بچه نرسد .شايعات هم به موقع خودش فراموش مي شود . تو که اينها را بهتر مي داني کولوم . در آينده مردم حرفهاي زيادي مي زنند ،ولي هر کس اين بچه را ببيند مي فهمد که کاتي کوچولو فرقي با بچه هاي ديگر ندارد .)) # يک هفته بعد خانم فيتز پاتريک با يک سيني چاي و ساندويچ وارد اتاق اسکارلت شد .و وقتي اسکارلت باران اعتراض را که چند روز بود تکرار مي شد ،دوباره بر سرش باريدن گرفت ساکت ماند وچيزي نگفت .((اصلأ نمي توانم بفهمم که چرا بايد همش توي اتاق باشم .حالم ديگر خوب شده ومي توانم بروم بيرون . ببين امروز چه آفتاب قشنگي است ،دلم مي خواهد با کاتي کوچولو بروم درشکه سواري ،ولي حالا کارم اين شده که بشينم کنار پنجره و افتادن برگ ها را تماشا کنم .مطمئنم او هم افتادن برگ ها را مي بيند .نگاهش حرکت برگ ها را تعقيب مي کند- اوه نگاه کن !بيا اينجا! چشم هايش را در نور ببين . رنگشان دارد عوض مي شود .فکر کنم مثل چشمهاي رت دارد قهوه اي مي شود . از همه نظر شبيه اوست .ولي من خودم رنگ سبز را بيشتر تو چشمهايش مي بينم ،دارد عين چشمهاي خودم مي شود .درست عين خودم .)) اسکارلت گردن بچه را نوازش کرد : ((تو دختر خودمي .دختر ماما ،مگر نه ،کاتي اوهارا ؟نه ،کاتي نه ،هر کسي مي تواند اسمش کاتي باشد .مي خواهم تو را کيتي کت صدا کنم ،با اين چشمان سبزت .))بچه را بغل کرد ودر مقابل کدبانوي خانه نگه داشت . ((خانم فيتز پاتريک مي خواهم شما را به کت اوهارا معرفي کنم .))لبخند اسکارلت به درخشش آفتاب مي ماند . روزالين فيتز پاتريک بيش از هر زمان ديگري در زندگيش احساس ترس مي کرد . 64 بي کاري اجباري در دوره نقاهت فرصت خوبي به اسکارلت مي داد که فکر کند ،بچه او نيز مثل بچه هاي ديگر بيشتر ساعات روز خواب بود .سعي کرد کمي مطالعه کند ولي هر گز در تمام زندگيش به اين کار علاقه اي نشان نداده بود در اين مورد اصلأ تغيير نکرده بود . داشت درباره آن چيزهاي که در وجودش تغيير کرده بود فکر مي کرد واولين ومهمترين اين تغييرات ،احساس علاقه وعشقي بود که نسبت به کت احساس مي کرد .تنها يک هفته از عمرش مي گذشت .کوچکتر از آن بود که بشود انتظاري داشت ،تنها کاري که مي کرد اين بود که در مقابل گرسنگي عکس العمل نشان مي داد وهنگامي که در آغوش مادر مي آرميد و شير مي خورد احساس رضايت مي کرد . اسکارلت با خودش فکر مي کرد ،علاقه به اين بچه است که مرا خوشحال مي کند. ولي اين علاقه به چه درد او مي خود .دلم مي خواهد که فکر کنم کت مرا دوست دارد ،ولي حقيقت اين ست که او شير خوردن را دوست دارد . # در واقع اَشلي را هيچ وقت واقعأ دوست نداشت ،از مدت ها پيش اين را مي دانست .تنها آن چيزي را که نمي توانست داشته باشد و اسمش را عشق گذاشته بود مي خواست . با اين عشق دروغين ده سال از زندگي خودم را تلف کردم و رت را از دست دادم تنها مردي که واقعأ دوست داشتم . اوه ،واقعأ او را از دست دادم ؟ علي رغم اينکه برايش درد آور بود در گوشه وکنار ذهنش به جستجو پرداخت .هميشه وقتي به رت فکر مي کنم ناراحت مي شوم ،بازي را باختم ،او را از دست دادم . وقتي يادش آمد که رت چطور با او رفتار کرده دردش کمي تسکين پيدا کرد و نفرت جايش را گرفت .مسلم بود که بايد او را از ذهنش بيرون بياندازد .اين کار،بهتر بود،ارام ترش مي کرد .در اين روز هاي طولاني که کاري نداشت بکند ،هر وقت که به گذشته بر مي گشت نمي توانست به رت فکر نکند . آيا اسکارلت او را دوست داشت؟ با خود فکر مي کرد که بايد اين طور باشد .به نظر مي آيد که هنوز هم بايد دوستش داشته باشم. وقتي لبخندش را در ذهنم مي بينم و صدايش را مي شنوم قلبم آرامش پيدا مي کند . براي مدت ده سال هم همين تصورات را در مورد اَشلي داشت ،لبخند وصداي او را در ذهنش مجسم مي کرد. از ته قلب احساس کرد از وقتي رت او را ترک کرده ،بيشتر دوستش دارد .اين افکار ناراحت کننده هم بود .سرش درد گرفت ،شديدتر از قلبش .ديگر نمي خواست درباره اين چيزها بيانديشد .خيلي بهتر بود که درباره کت فکر مي کرد ،اينکه فکر کند چقدر خوشبخت است . فکر کردن درباره خوشبختي؟ حتي قبل از اينکه کت هم بيايد خوشبخت بودم .از روزي که به خانه جيمي رفتم احساس کردم خوشبخت هستم . ولي آن خوشبختي با اين يکي فرق دارد . فکر نمي کنم خوشبختي امروز مرا کسي در خواب هم ببيند .،وقتي به کت نگاه مي کنم ،او را در آغوش مي گيرم يا شير مي دهم هيچ کس به اندازه من خوشبخت نيست . آن موقع هم خوشبخت بودم چون اوهاراها مرا همانطور که بودم پذيرفتند .هرگز انتظار نداشتند که من هم مثل آنها باشم ،هيچ وقت در من اين احساس را به وجود نياوردند که بايد خودم را عوض کنم ،هيچ وقت اين احساس را نداشتم که اشتباه مي کنم . حتي وقتي هم که اشتباه مي کردم ،انتظار تغيير نداشتند .نمي بايد کاتلين را وادار مي کردم که موهايم را شانه کند ،لباس هايم را جمع کند و رخت خوابم را مرتب کند .مي خواستم خود نمايي کنم .آن هم در برابر کساني که به هيچ قيمت حاضر نبودند خود نمايي کنند . ولي آنها هيچ وقت نگفتند: ((اوه،اسکارلت تو را خدا ديگر خود نمايي بس است .))نه آنها اجازه دادند من کار خودم را بکنم و مرا همان طور قبول داشتند ،با همه خود نمايي هايم . همانطور که بودم . درباره دانيل وکوچ کردن خانواده او به بالي هارا هم اشتباه کردم .سعي کردم از طريق آنها براي خودم اعتباري کسب کنم . از آنها خواستم تا در خانه بزرگ زندگي کنند ،به زارعين بزرگي تبديل شوند و کارگراني براي کار در مزرعه استخدام کنند .مي خواستم آنها را عوض کنم .هرگز توجه نکردم که خودشان چه مي خواهند .آنان را آن طور که بودند نديدم . آه هرگز چنين کاري با کت نخواهم کرد . هرگز از او نمي خواهم که خودش را تغيير دهد هميشه او را دوست خواهم داشت .همين طور که الان دارم- با تمام قلبم مهم نيست چه پيش مي آيد. # مادر هيچ وقت آن طور که من کت را دوست دارم مرا دوست نداشت .يا سوالن يا کارين . مي خواست من با خودم تفاوت داشته باشم .مي خواست مثل خودش باشم .از همه ما همين انتظار را داشت ،از هر سه ما .اشتباه مي کرد. آنچه را که در انديشه اش مي گذشت پس زد .وقتي تصميم مي گرفت اين افکار را از خود براند ،دوباره ودوباره به سراغش مي آمدند ،با شکلي ديگر با ظاهري ديگر،.دست از سرش بر نمي داشتند. مادر اشتباه مي کرد . بانويي مثل او بودن تنها راه بودن نيست و اغلب هم بهترين راه نيست .اگر تورا خوشحال نمي کند پس راه خوبي نيست . بهترين راه خوشبخت شدن اين است که بگذاري ديگران هم خوشبخت باشند . بگذاري ديگران آزاد باشند وراهشان را خودشان انتخاب کنند . مادر سعادتمند نبود .مهربان بود،غمخوار بود،مواظب همه کس بود،مواظب بچه ها ،مواظب پاپا،مواظب سياه ها .ولي عشق نمي ورزيد .خوشبخت نبود.آه بيچاره ماما .آرزو دارم احساسم را همينطور که هست درک کني ،اميدوارم خوشبخت شوي . پدر بزرگ چه گفت بود؟که دخترش با جرالد اوهارا ازدواج کرده بود فقط براي اينکه از شکست در عشق بگريزد.آيا دليل عدم خوشبختي اش همين بود ؟آيا او هم آن طور که من عاشق اَشلي بودم به کسي دل بسته بود ؟آيا او هم مثل من شکست خورده بود؟درست مثل حالا که من به رت علاقه دارم ولي کاري از دستم ساخته نيست . چه بيهوده ! چه بيهودگي بي معني وترس آوري.وقتي خوشبختي مي تواند اين طور باشکوه باشد چرا آدم بايد به عشقي گرفتار آيد که حاصلش چيزي جز غم ونااميدي نيست اسکارلت با خود عهد کرد که ديگر گرد چنين عشقي نگردد.مي دانست که خوشبخت است ونمي خواست آن را ويران کند .بچه اش را که در خواب بود در آغوش گرفت و به خود فشرد .کت بيدار شد ودستهاي نا توان خود را معترضانه تکان داد .((اوه کيتي کت ،معذرت مي خواهم.فقط دلم خواست تو را يک خرده بغل کنم .)) همه اشتباه مي کردند !اين فکر آنقدر کوبنده بود که اسکارلت را از خواب عميقي بيدار کرد .آنها اشتباده مي کردند!همه آنها- مردمي که در آتلانتا مرا خانه نشين کردند. خاله اولالي و خاله پولين ،وهمه آنهايي که در چارلزتون زندگي مي کنند ،همه شان مي خواستند مرا مثل خودشان بکنند ،و وقتي من تغييرنکردم مراطرد کردند، باعث شدند که فکر کنم عيب بزرگي دارد، باعث شدند که من خودم را آدم بدي بدانم که بايد مورد بي اعتنايي قرار گيرم. حال انکه، کاري نکرده بودم که تا آن حد وحشتناک باشد. براي اين امر مرا مجازات کردند که قوانين شان را قبول نکردم. براي به دست آوردن پول، سخت تر از هر کارگري کار کردم، يک خانم واقعي هيچ وقت به پول اهميت نمي دهد. مهم نيست که تارا را حفظ کردم، زندگي خاله اولالي و خاله پولين را سر و صورت دادم، به اشلي و خانواده اش کمک کردم. پول غذايي که در سفره عمه پيتي بود مي پرداختم، سقف خانه اش را تعمير کردم و ذغال سنگ زمستانشان را فراهم آوردم. همه آنها فکر مي کردند که من نبايد با نگهداري حسابهاي فروشگاه دستم را جوهري کنم و وقتي به يانکي هاي لعنتي الوار مي فروشم، لبخند بزنم. کارهاي زيادي کردم که نمي بايد مي کردم ولي کار براي پول در آوردن جزء آنان نبود، و اين همان چيزي بود که آنها به خاطرش مرا ملامت مي کردند چون در کارم موفق بودم. همه آن کارها و اينکه مانع شدم اشلي خود را در گور ملي بياندازد و گردن خود را بشکند باعث شد نظر آن مردم درباره من چنين باشد. اگر مسئله طور ديگري بود، مثلاً اگر ملي را در تشييع جنازه اشلي نجات مي دادم همه چيز درست مي شد. عجب رياکاري! مردمي که زندگي خودشان سراپا دروغ است چطور به خودشان اجازه مي دهند مرا محاکمه کنند؟ کارکردن زياد مگر چه عيبي دارد؟ چرا انسان نبايد براي نجات ديگران، بخصوص يک دوست، قدم پيش بگذارد؟ آنها اشتباه مي کردند. اينجا در بالي هارا هم تا انجا که نيرو داشتم کار کردم و تحسين شدم. مزرعه عمو دانيل را نجات دادم و آنها به من لقب اوهارا دادند. همين اوهارا بودن باعث مي شود که من به طور عجيبي احساس کنم که خوشبختم. لقب افتخارآميز اوهارا را براي همان چيزهايي که در همه اين سال هاي بد، ملامت شدم به من دادند. اوهارا مي خواست شبها تا دروقت بيدار بماند تا به حساب فروشگاهش رسيدگي کند. اوهارا مي خواست اشلي را نگه دارد تا خود را در گور مدفون نکند. خانم فيتزپاتريک چه گفت؟ (( مجبور نيستيد کارخاصي بکنيد. فقط آنطور که هستيد باشيد. )) آنچه من هستم اسکارلت اوهاراست که گاهي اشتباه مي کند و گاهي هم کارهاي درستي انجام مي دهد ولي نمي خواهد بيشتر از آنچه هست جلوه کند. من اوهارا هستم. اگر آنطور که مردم آتلانتا مي گفتند بد بودم هرگز چنين لقبي را به من نمي دادند. با همه اينها حاضرم خود را تغيير دهم، مي خواهم آنچه که هستم باشم، نمي خواهم خود را آنطور که نيستم به نمايش بگذارم. من اوهارا هستم و به آن افتخار مي کنم. اين لقب مرا خوشحال مي کند و تکامل مي بخشد. کت با صدايي به او فهماند که بيدار شده و آماده شير خوردن است. اسکارلت او را از جايش برداشت و هر دو در رختخواب دراز کشيدند. دستش را روي سر ظريفش گذاشت و او را به طرف سينه خود هدايت کرد. (( به تو قول شرف مي دهم کت اوهارا، بزرگ شوي براي اينکه آنطور که هستي باشي، حتي اگر با من تفاوت داشته باشي، حتي اگر تفاوت ما مثل تفاوت شب و روز باشد. اگر دلت خواست که يک خانم بشوي، يادت مي دهم که چکار بايد بکني، نظر من اصلاً مهم نيست. من همه رسوم و عادت ها را مي شناسم، حتي اگر خودم نتوانم به انها پايبند باشم. )) 65 (( مي خواهم بروم بيرون. دلم نمي خواهد ديگر در اين مورد صحبتي بشنوم. )) اسکارلت لجوجانه و عبوس به خانم فيتزپاتريک نگاه کرد. کدبانوي منزل مثل کوهي بزرگ در آستانه در ايستاد. (( نه، شما بيرون نمي رويد. )) اسکارلت تدبير حمله را عوض کرد. (( خواهش مي کنم بگذار بروم. )) لحنش ملايم بود و با لبخندي شيرين کدبانو را مي نگريست. (( هواي تازه خيلي برايم خوب است. اشتهايم را سرجايش مي آورد، تو خودت نگران بودي که من چيزي نمي خورم. )) (( وضع شما بهتر مي شود، مطمئن باشيد. زن آشپز آمده )) اسکارلت لحن اغواگرانه خود را فوراً از ياد برد. (( چه به موقع! ممکن است مزاحم اين بانوي قدر قدرت بشويد و بپرسيد آمدنشان چرا اين قدر طول کشيد؟ )) خانم فيتزپاتريک خنديد. (( به موقع راه افتاده بود، ولي بيچاره بواسيرش اذيتش مي کرد، آهسته حرکت مي کرده. روزي ده مايل. جاي نگراني نيست. بايد برايش يک صندلي راحتي در آشپزخانه بگذاريم. راه رفتن زياد برايش خوب نيست. )) اسکارلت سعي کرد جلوي خنده خودش را بگيرد ولي نتوانست. از دست خانم فيتزپاتريک هم زياد عصباني نشد؛ آن دو در اين چند روز خيلي به هم نزديک شده بودند. خانم فيتزپاتريک روز بعد از تولد کت به آپارتماني که براي کدبانوي خانه در نظر گرفته شده بود نقل مکان کرد. در مدتي که اسکارلت بيمار بود از او حسابي پرستاري کرده بود و به کارهايش رسيده بود. بعد از تولد کت خيلي ها به ديدن اسکارلت مي آمدند. کولوم تقريباً هر روز مي آمد، کاتلين هم يک روز در ميان. پسرعموها و مردان درشت اندام خانواده اوهارا روزهاي يکشنبه بعد از مراسم کليسا مي آمدند. مولي هم مي آمد ولي بيشتر از آنچه که اسکارلت مايل بود. خانم فيتزپاتريک هميشه آماده بود تا از زنان با چاي و کيک و از مردان با ويسکي و کيک پذيرايي کند. بعد از اينکه مهمانها مي رفتند، نزد اسکارلت مي رفت تا خبرهاي تازه را بشنود و بقيه کيکي را که مانده بود تمام کند. او هم در مقابل از خبرها و شايعاتي که به هنگام خريد روزانه در بالي هارا و تريم شنيده بود براي اسکارلت سخن مي گفت. نمي گذاشت اسکارلت زياد تنها بماند. اسکارلت از خانم فيتزپاتريک خواست که او را اسکارلت صدا کند و در مقابل اسم کوچک او را پرسيد. خانم فيتزپاتريک اسم کوچک خود را نگفت. درباره مقررات جدي و اصولي که در خانه هاي اربابي ايرلند جريان داشت برايش حرف زد و توضيح داد که خودماني شدن و صدا کردن نام کوچک موقعيت او را به عنوان کدبانوي خانه به خطر مي اندازد به خصوص در مورد ارباب و خانم خانه اين مسئله خيلي اهميت دارد. هيچ کدبانويي نبايد خانم خود را با نام کوچک صدا کند. اين چيزها به نظر اسکارلت خيلي کوچک و بي معني رسيد ولي از اصرار دوستانه خانم فيتزپاتريک فهميد که اين مسائل اهميت فوق العاده اي دارد. موافقت کرد که به اختصار او را خانم فيتز بنامد و او هم در مقابل اسکارلت را خانم او(Mrs. O. مخفف اوهارا) صدا کند ولي اين فقط براي وقتي بود که هر دو با هم تنها مي شدند. در حضور ديگران رعايت آداب کامل الزامي بود. اسکارلت مي خواست بداند (( حتي در حضور کولوم ؟ )) خانم فيتزپاتريک به فکر فرو رفت و در اين مورد کوتاه آمد. کولوم يک مورد خاص بود. اسکارلت مي خواست از اعتماد خانم فيتزپاتريک نسبت به کولوم استفاده کند. (( فقط يک سري به اش مي زنم. به نظرم مي آيد که خيلي وقت است نيامده اينجا، دلم برايش تنگ شده. )) (( او الان اينجا نيست، براي انجام کاري رفته، خود شما که خوب مي دانيد، خودم شنيدم به شما گفت. )) اسکارلت با خودش غرغر کرد. (( لعنتي. خوب شما برديد. )) به طرف صندلي اش که کنار پنجره بود رفت و نشست. (( خوب پس حالا برويد و با خانم بواسير کار را تمام کنيد. )) خانم فيتزپاتريک بلند خنديد. (( راستي براي اطلاعتان بگويم که اسمش خانم کين(Keane )است، ولي شما مي توانيد هرطور دلتان مي خواهد صدايش کنيد، احتمالاً هيچ وقت او را نمي بينيد. اين کارها از وظايف من است. )) اسکارلت منتظر ماند تا مطمئن شود که خانم فيتزپاتريک مواظب او نيست و بعد خود را براي بيرون رفتن آماده کرد. ديگر بس ايت. به حد کافي حرفهايش را گوش کرده ام. خوب دوره نقاهت هر زن بعد از زايمان يک ماه است که بايد در رختخواب بماند، اين درست ولي من هم که رعايت کردم، چرا بايد سه هفته بيشتر از هر زن ديگري استراحت کنم؟ فقط به اين خاطر که کت به شکلي غيرمعمول متولد شده؟ دکتر تازه بالي هارا به نظرم مردخوبي است. مرا يک کمي به ياد دکتر ميد مي اندازد. ولي دکتر دولين (Devlin ) خودش اعتراف کرد که درباره سزارين چيزي نمي داند. چرا بايد به حرف اين دکتر گوش مي داد؟ به خصوص کاري داشت که حتماً مي بايد انجام مي شد. خانم فيتز برايش درباره پيرزني صحبت کرده بود که مانند اجنه ظاهر شده بود و دردل آن شب توفاني عيد پاکان، کت را از شکم او بيرون آورده بود. کولوم چيزهايي درباره کي لچ، زني که در اطراف برج زندگي مي کند تعريف کرده بود. اسکارلت براي نجات زندگي خود و کت ديني داشت. بايد از او تشکر مي کرد. سرما اسکارلت را غافلگير کرد. در ماه اکتبر هوا گرم بود، چطور در يک ماه اين طور فرق کرده؟ شنلش را روي بچه انداخت. کت بيدار بود. با چشمان درشتش به صورت اسکارلت مي نگريست. اسکارلت با مهرباني گفت: (( کوچولوي عزيزم، چقدر خوشگلي، کت، هيچ وقت گريه نمي کني، مگر نه ؟ )) از حياط سنگ فرش اصطبل گذشت و به راهي وارد شد که بارها از آن گذشته بود. با صداي بلند رو به درختان کاج که برج را احاطه کرده بود فرياد زد: (( مي دانم که همين جاها قايم شدي، بيا بيرون يک خرده با هم حرف بزنيم. اين قدر همين جا توي سرما مي ايستم تا بيايي بيرون، اگر نيايي از سرما يخ مي زنم، بچه هم همين طور. )) لحن اسکارلت محکم و حاکي از اعتماد به نفس بود. زني که کت را به دنيا آورده بود راضي نمي شد آن بچه کوچک مدت زيادي در سرما بماند. وقتي اسکارلت پيرزن را ديد تازه فهميد که راه عبوري از ميان بوته ها و درخت ها وجود دارد. پيرزن با دست بوته ها را کنار زده بود و او را مي نگريست. شالي که روي دوشش انداخته بود در ميان بوته ها قابل تشخيص نبود. اسکارلت قدم در راه گذاشت، کمي جلوتر ، راه در پس بوته هاي بلند، پنهان مي شد. اسکارلت گفت: (( دارم مي آيم جلو، از کدام طرف ؟)) خنده اي خشن از پشت سرش به گوش رسيد. (( از اين طرف )) از کنار اسکارلت عبور کرد، خم شد و زيربوته اي رفت. اسکارلت هم همين کار را کرد. بعد از چند قدم توانست قد راست کند. به قطعه زمين صافي رسيدند. در وسط کلبه اي گلي قرار داشت که سقفش از علف پوشيده شده بود. يک باريکه دود خاکستري رنگ از دودکش خارج مي شد. پيرزن در را باز کرد و گفت: (( بيا تو. )) (( بچه قشنگي است. )) تمام اعضاي بدن بچه را معاينه کرد. بعد انگشتان ظريف و کوچکش را و ناخنهايش را. (( اسمش را چي گذاشتي؟)) (( کاتي کولوم اوهارا. )) اين دومين باري بود که اسکارلت از وقتي که وارد کلبه شده بود صحبت مي کرد. دفعه اول وقتي در آستانه در قرار گرفت خواست از پيرزن به خاطر کارهايي که انجام داده بود تشکر کند اما آن زن مانع شده بود و گفته بود. (( بچه را بده ببينم )) اسکارلت بچه را فوراً به او داده بود و خودش هنگامي که پيرزن مشغول معاينه بچه بود سکوت کرده بود. پيرزن با خود تکرار کرد. (( کتي کولوم، براي اين بچه قوي اين اسم تلفظ ضعيفي دارد اسم خود من گراني(Grainne) است، تلفظ قوي يعني اين. )) وقتي با صداي خشن خود اين اسم گاليک را تلفظ کرد مثل اين بود که کسي را به مبارزه مي طلبيد. اسکارلت روي چهارپايه جابه جا شد. نمي دانست چه بايد در جواب او بگويد. پيرزن بچه را دوباره در پتو پيچيد، بعد او را بالا گرفت و آهسته در گوشش چيزي زمزمه کرد که اسکارلت قادر به شنيدنش نبود. انگشتان کوچک کت قسمتي از موي گراني را در خود مي فشرد. پيرزن او را به شانه خود فشار مي داد. (( اگر هم اين کلمات را مي شنيدي چيزي نمي فهميدي، اوهارا. من به زبان قديمي ايرلندي حرف زدم. در واقع کلمه هاي ساحرانه، حتماً شنيده اي که من به جز علم گياهان طبي به سحر و جادو هم واردم. )) اسکارلت وانمود کرد که مي داند. (( يک چيزهايي مي دانم. يک کمي از زبان قديمي و رسم و رسوم آن وقتها بلدم. ولي هيچ وقت قبول ندارم اينها جادو باشد. من نگاه مي کنم، گوش مي دهم و ياد مي گيرم. براي ديگران ممکن است اين جادو باشد، همانطور که هست. آنچه که يکي مي بيند ديگران نمي بينند چون کورند، چيزهايي هست که يک نفر ممکن است خوب بشنود، ولي ديگران نمي شنوند، ميداني چرا، چون کرند.)) (( من براي اين چيزها پيش تو نيامده ام. )) (( فقط آمدي تشکر کني؟ فقط براي تشکر، ها؟ )) (( بله آمدم تشکر کنم و حالا هم مي خواهم بروم قبل از اينکه نگران من بشوند. )) پيرزن گفت: (( از تو مي خواهم که مرا ببخشي، من براي مردم کار زياد کردم ولي تعداد کمي از آنها از من تشکر کردند. تعجب مي کنم با بلايي که سرت آوردم چرا از من عصباني نيستي. )) (( تو زندگي من و بچه ام را نجات دادي. )) (( ولي جان بقيه بچه هايت را گرفتم. يک دکتر ممکن است بهتر بداند که در چنين موقعيتي چکار بايد بکند. )) (( ولي دکتر نبود وگرنه هرطور بود مي آوردمش! )) اسکارلت زبانش را نگه داشت و به خود نهيب زد که ساکت بماند. آمده بود که تشکر کند نه اينکه به اين عاقله زن بيچاره توهين کند. ولي چرا با اين صداي خشن مرموز حرف مي زد. راستي که موي تن آدم سيخ مي شود. اسکارلت گفت: (( متأسفم، حرف خوبي نزدم، مطمئنم که اگر دکتر هم مي آمد از اين بهتر نمي توانست کاري بکند. شايد به خوبي تو هم نمي توانست. ولي منظورت چيست که گفتي بچه هاي ديگر؟ يعني بچه ها دوقلو بودند و يکي شان مرده ؟)) احتمالش بود. اسکارلت قبلاً فکر کرده بود که شايد دوقلو باشند. وقتي حامله بود شکمش خيلي بزرگ شده بود. اگر بچه ها دوقلو بودند خانم فيتز يا کولوم حتماً به او مي گفتند. شايد هم نمي گقتند. خبر مرگ کاتي اسکارلت پير را دو هفته بعد دادند. احساس کرد اتفاق بدي افتاده، و قلبش فشرده شد. (( دوقلو بودند؟ تو بايد به من بگويي. )) گراني گفت: (( هيس، کاتي کولوم را بيدار مي کني. تو شکمت بچه ديگري نبود. نمي دانستم حرفم را جور ديگري تعبير مي کني. آن زني که توي خانه تو کار مي کند و موهاي سفيدي دارد به نظر مي رسيد موضوع را مي داند. فکر مي کردم به تو گفته. مجبور شدم با اين بچه رحمت را هم در بياورم، بلد نبودم دوباره سرجايش بگذارم. تو ديگر هرگز بچه دار نمي شوي. )) ترسي که در کلمات آخر پيرزن وجود داشت با لحن خشن او بيشتر شد. اسکارلت مي دانست که حقيقت را مي گويد. ولي نمي خواست باور کند، نمي خواست. ديگر هرگز بچه دار نمي شد؟ وقتي بالاخره فهميد لذت مادر شدن را بار ديگر نخواهيد چشيد، دانست- وچه دير- که عشق چيست. نه، چنين چيزي غيرممکن بود. چه ظالمانه. اسکارلت هرگز نفهميده بود که چرا ملاني زندگي خود را گرو گذاشت و دوباره بچه دار شد، اما حالا مي فهميد، او هم اگر جاي ملاني بود همين کار را مي کرد، بازهم آن همه رنج و درد و خونريزي را تحمل مي کردتا يک بارديگر، حتي براي يک لحظه چهره بچه خود را ببيند. کتي صدايي شبيه بچه گربه درآورد. علامت گرسنگي اش بود. اسکارلت حس کرد، که با صداي بچه شير در پستانش جاري شده است. چراد ارم خودم را براي اين حرفها ناراحت مي کنم. مگر زيباترين بچه دنيا مال من نيست؟ تصميم ندارم کاري کنم که شيرم به خاطر بچه هاي احتمالي خشک شود، در حالي که کت کوچولوي من يک موجود واقعي است و به مادرش احتياج دارد. اسکارلت گفت: (( ديگر بايد بروم. وقتش رسيده است به بچه شير بدهم. )) دستش را دراز کرد تا کت را بگيرد. گراني گفت: (( يک مطلب ديگر. يک اخطار. )) اسکارلت ترسيد. آرزو کرد کاش کت را نياورده بود. چرا اين زن بچه را پس نمي دهد ؟ (( مواظب بچه ات باش. بعضي ها مي گويند که او را يک جادوگر به دنيا آورده، پس يک بچه جن زده است. )) لرزشي به اندام اسکارلت افتاد. گراني به آرامي انگشتش را از انگشتان کوچک کت خارج کرد. سر ظريفش را که با کرکي لطيف پوشيده شده بود، بوسيد و آهسته زيرلب گفت: (( زنده باشي، دارا(Dara ) من اسمش را دارا مي گذارم و هميشه او را با اين اسم مجسم مي کنم. دارا يعني درخت بلوط. ديدنش برايم هديه اي بود، متشکرم. ولي ديگر هيچ وقت اينجا نياورش. عاقلانه نيست او را با من ارتباط بدهند. حالا برو قرار است کسي بيايد ... نبايد تو را اينجا ببيند. راه تو، راه زنهاي ديگر نيست. زنهاي ديگر مي آيند پيش من که به اشان داروي محبت بدهم، يا دعايي بدهم که خوشگل بشوند، يا کمک کنم که دشمن شان را چيزخور کنند، ولي تو راهت جداست. حالا برو. مواظب بچه باش. )) اسکارلت با خوشحالي اطاعت کرد. با قدم هاي استوار بيرون آمد. باران آغاز شده بود. خودش را روي بچه خم کرده بود تا او را از باران حفظ کند. کت، زير شنل او آهسته صدا مي کرد. خانم فيتزپاتريک، شنل خيس اورا روي زمين، کنار آتش پهن کرد ولي اصلاً غرغر راه نينداخت. (( خانم پايلز(Pales )سليقه خوبي دارد. با چايتان يک کمي بيسکويت هم اوردم. )) (( خوب کردي، خيلي گرسنه ام. )) اسکارلت بچه را شير داده بود و چرتي زده بود. بيرون حالا خورشيد به روشني مي درخشيد. احساس مي کرد اين گردش مختصر چقدر برايش خوب بود. ديگر نمي خواست به حرف کسي که بخواهد مانع گردشش بشود گوش دهد. البته خانم فيتز هم زياد سعي نکرده بود جلويش را بگيرد. وقتي کولوم به خانه برگشت اسکارلت براي نوشيدن چاي و مشورت با او به سراغش رفت. (( مي خواهم يک کالسکه کوچولو بخرم. هوا سرده، با درشکه نمي شود اين ور و آن ور رفت. بالاخره بايد به کارهايم برسم. ممکن است تو يک کالسکه مناسب برايم پيدا کني؟ )) کولوم گفت که مي تواند اين کار را بکند، ولي بهتر است انتخابش با خود اسکارلت باشد. کالسکه سازان نمونه کارهاي خود را به او ارائه خواهند کرد، مثل هر فروشنده ديگر. او بالاخره خانم خانه اربابي است. اسکارلت گفت: (( پس چرا تا حالا خودم به اين فکر نبودم. )) درعرض يک هفته کالسکه تک اسبه اي داشت که دور تا دور آن با نوارهاي زرد تزيين شده بود، اسب خاکستري زيبايي آن را مي کشيد. گفته فروشنده درست بود، اسب کار خود را به خوبي انجام مي داد و اصلاً نيازي به شلاق نبود. يک سالن پذيرايي هم آماده شد، با مبلهاي سبز براق از چوب بلوط و ميزي گرد با صفحه اي از سنگ مرمر که شش نفر به راحتي مي توانستند پشتش بنشينند و غذا بخورند. همه اينها در اتاقي که مجاور اتاق خواب بود روي فرش ويلتون(Willton) قرار داشت. اصلاً مهم نبود که کولوم داستانهاي بي پرواي خود را درباره زنان فرانسوي که دوستان خود را در اتاق خواب مي پذيرفتند ادامه دهد، به هرحال اينجا مکاني بود که براي پذيرايي بسيار مناسب مي نمود. خانم فيتز هم مي توانست هرچه دلش مي خواست بگويد. تا وقتي که در طبقه اول اتاق هاي مناسبي براي پذيرايي وجود داشت دليلي نمي ديد که اتاق هاي طبقه دوم را به اين کار اختصاص دهد. ميز تحرير بزرگ صندلي آن هنوز حاضر نبود، نجار بالي هارا داشت روي آن کار مي کرد. وقتي صاحب يک شهر باشي آيا نبايد به رونق کسب و کار آن کمک کني؟ اگر درآمدشان خوب باشد تو هم مطمئن هستي که سرموقع اجاره ات را دريافت خواهي کرد. هرجا مي رفت زنبيل کوچولوي کت را که به خوبي پوشانده شده بود کنار خود در کالسکه مي گذاشت. هنگام مسافرت، اسکارلت آواز مي خواند و بچه سر وصدا مي کرد. به هر مغازه يا خانه اي که در بالي هارا سر مي زد کت را معرفي مي کرد. هرکس بچه را با آن چشمان سبز مي ديد، برخود صليب مي کشيد و اسکارلت خوشحال بود. فکر مي کرد دارند براي بچه دعاي خير مي خوانند. همچنان که کريسمس نزديک مي شد، شور و نشاطي را که پس از تمام شدن دوره نقاهت در خود احساس مي کرد از دست داد. به کت مي گفت : (( اصلاً دلم نمي خواست در آتلانتا به پارتي ها و مهماني هاي چاي بروم، يا به آن رقص هاي چارلزتون با آن کارت هاي مسخره اش، هميشه مي خواستم در جايي زندگي کنم که مدام مرطوب وسرد نباشد. )) با خودش فکر کرد کاش مي شد در کلبه اي زندگي کنم، مثل کاتلين و ديگران، آنوقت همه جايش را سفيد مي کردم و در و پنجره هايش را به دلخواه خودم رنگ مي زدم. در بيست و دوم سپتامبر وقتي به بار کندي سر زد، کار ساختمان خانه ها و مغازه ها را تمام شده يافت. از خوشحالي در پوست نمي گنجيد. خوشحالي از پيشرفت کار شهر جاي خود را آرام آرام به غم و غصه مي داد. اغلب هرجا که پا مي گذاشت، بخصوص به بار کندي غم وجودش را فرا مي گرفت. بعضي اوقات احساس مي کرد به محض اينکه وارد مي شود همه سکوت مي کنند. خانم فيتز گفت: « براي کريسمس خانه را تزئين مي کنيم. مردم ايرلند چکار مي کنند؟ » کدبانوي خانه توضيح داد که شاخه هاي کاج را مي برند و بالاي درها و پنجره ها را با آنها مي پوشانند. شمع بزرگي را که معمولاً قرمز است روشن مي کنند و پشت يکي از پنجره ها مي گذارند تا راه عبور مسيح کوچک را روشن کند، اسکارلت هم نظرش اين بود که پشت تمام پنجره ها شمع بگذارند ولي خانم فيتز فقط روي يک شمع اصرار داشت، يک پنجره. البته اسکارلت مي توانست هرچقدر که دلش مي خواهد شمع روشن کند ولي روي ميز يا روي زمين، ولي پشت پنجره فقط يک شمع خواهد بود. آن هم بايد زماني روشن شود که زنگ آنجلوس به صدا در مي آيد. کدبانوي خانه لبخند زد: « رسم اين است که جوانترين عضو خانواده با شنيدن زنگ آنجلوس اول اجاق را روشن مي کند و بعد هم شمع را. شما بايد به کت يک کمي کمک کنيد. » اسکارلت و کت، کريسمس را در خانه ي دانيل گذراندند. اسکارلت از توجهي که به کت مي شد راضي به نظر مي رسيد. دائماً آدم هاي تازه اي مي آمدند تا کريسمس را تبريک بگويند و رشته ي افکار اسکارلت را که متوجه ي مراسم کريسمس در تارا بود پاره کنند. در تارا، بعد از صبحانه افراد خانواده با گفتن جمله ي « حالا موقع آن است که هديه هاي کريسمس را باز کنيم » دور هم جمع مي شدند. جرالد اوهارا کارگران کشتزار بزرگ خود را فرا مي خواند و به هر کدام يک گيلاس ويسکي مي داد که بنوشند و يک بسته توتون که بجوند، به علاوه هر کدام از آنها يک کت و چکمه ي نو هديه مي گرفتند. الن اوهارا براي زن ها و بچه ها دعا مي خواند و به آنها پارچه ي فلانل و طاقه ي هاي کتان و پرتقال و آب نبات چوبي مي داد. گاهي اسکارلت براي آن آوازهاي کشدار و غمناک سياهان دلش تنگ مي شد. بعضي اوقات اين دلتنگي آنچنان بزرگ بود که فکر نمي کرد از عهده ي تحملش برآيد. « بايد برگردم به وطنم، کولوم. » « الآن هم در وطن خودت هستي. در سرزمين مردمي که تو آنجا را دوباره به سرزمين اوهارا تبديل کردي، مگر نه؟ » « اوه، کولوم براي من ايرلندي بازي در نياور! ميداني منظورم چيست؟ دلم براي آوازهاي جنوب، آفتاب جنوب و غذاهاي خوب تنگ شده. دلم نان ذرت، جوجه ي سوخاري و نان جو مي خواهد. هيچکس در ايرلند نمي داند اصلاً ذرت چي هست. در نظر آنان ذرت هم مثل ساير حبوبات است. » « مي دانم اسکارلت، و براي اين دلتنگي که احساس مي کني متاسفم. چطور است وقتي دريا مساعد شد يک سري به آمريکا بزني. مي تواني کت را همين جا بگذاري پيش ما. من و خانم فيتزپاتريک از او مواظبت مي کنيم. » « هرگز، هيچوقت کت را تنها نمي گذارم. » ديگر حرفي براي گفتن نبود. از آن به بعد گاه گاهي اين افکار به ذهن اسکارلت مي رسيد: « عبور از اقيانوس فقط دو هفته و يک روز طول مي کشد و گاهي دلفين ها در کنار کشتي بالا و پايين مي پرند. » در اولين روز سال نو اسکارلت براي اولين بار فهميد که معني اوهارا بودن چيست. خانم فيتزپاتريک به جاي اينکه پگي کوين را با سيني صبحانه به اتاق اسکارلت بفرستد، خود با سيني چاي داخل شد « رحمت تمام مقدسين بر مادر و دختر در اين سال نو. » صدايش از شادي موج ميزد. « بايد قبل از اينکه صبحانه بخوريد کمي درباره ي وظيفه اي که بر عهده ي شماست توضيح دهم. » « سال نو به شما هم مبارک باشد خانم فيتز، ولي تو را به خدا بگوييد راجع به چي حرف مي زنيد؟ » خانم فيتز در مورد يک سُنت حرف ميزد، تکليفي که بدون آن، سال جديد، سال خوبي نمي شد. اين تکليف مي گفت که اسکارلت اجازه دارد فقط يک جرعه چاي بنوشد، فقط همين! اولين چيزي که در اولين روز سال نو بايد خورده شود سه قطعه از کيک مخصوص عيد است: به نام پدر، پسر و روح القدس. خانم فيتز گفت: « ولي قبل از اينکه شروع کنيد بياييد به اتاقي که من آماده کردم. براي اينکه بعد از خوردن سه قطعه از کيک بقيه ي آن را بايد محکم به ديوار بکوبيد، طوري که تکه تکه بشود. همين ديروز دستور دادم ديوار و کف اتاق را تميز کنند. » « اين احمقانه ترين چيزي است که تاحالا شنيده ام. چرا بايد يک کيک خوشمزه را ضايع کنم؟ اصلاً چرا بايد به جاي صبحانه کيک بخورم؟ » « براي اينکه سُنت است. حالا بياييد و تکليفتان را انجام بدهيد. شما اوهارا هستيد. قبل از اينکه همه ي ساکنين خانه از گرسنگي بميرند وظيفه تان را انجام بدهيد. هيچکس نبايد قبل از اينکه کيک سال نو به ديوار بخورد، چيزي در دهانش بگذارد. » اسکارلت روبدوشامبر پشمي خود را پوشيد و اطاعت کرد. يک جرعه چاي نوشيد و آنطور که خانم فيتز آموخته بود سه دفعه به کيک ميوه گاز زد. مجبور بود از هر دو دستش استفاده کند چون کيک خيلي بزرگ بود. بعد دعاي مبارزه با گرسنگي را خواند. دست هايش را عقب برد و با تمام قدرت کيک را به سوي ديوار پرتاب کرد. کيک به ديوار خورد و تکه هايش در تمام اتاق پر شد. اسکارلت خنده را سر داد. « واي واي، چه کثافت کاري شد. ولي پرت کردنش خيلي کيف داشت. » کدبانوي خانه گفت: « خوشحالم که خوشتان آمد. پنج دقيقه ي ديگر هم بايد اين کار را بکنيد. هر زن، مرد يا بچه اي که در بالي هارا زندگي مي کند بايد يک تکه از اين کيک ها بخورد. همه الآن بيرون منتظرند. بعد از اينکه کارتان تمام شد خدمتکارها تکه ها را جمع مي کنند و در بشقاب مي گذارند. » اسکارلت گفت « واي خداي من، کاش گازهاي کوچولو زده بودم. » بعد از صرف صبحانه، کولوم اسکارلت را براي به جا آوردن رسم ديگري در شهر همراهي کرد. اگر در اول سال نو، شخصي که موي مشکي دارد از خانه اي ديدن کند آن سال پر خير و برکت خواهد شد. رسم اين بود که شخص مو مشکي بعد از ورود خارج مي شد و سپس دوباره به همراه شخص ديگري به درون دعوتش مي کردند. کولوم با لحن آمرانه اي گفت: « نکند يک وقت بخندي. آدم هاي مو مشکي خوشبختي مي آورند و اگر اين آدم مو مشکي رئيس قوم باشد اثرش ده برابر بيشتر مي شود. » وقتي کار تمام شد اسکارلت از خستگي به زحمت مي توانست روي پا بايستد. نفس راحتي کشيد و گفت: « خدا را شکر که هنوز خيلي از خانه ها خالي هستند. شکمم از چاي و کيک پر شده، واقعاً لازم بود همه جا چاي و کيک بخوريم؟ » « اسکارلت عزيزم، چطور ممکن است بدون خوردن چاي و کيک جواب مهمان نوازي آنها را داد؟ اگر تو يک مرد بودي به تو ويسکي مي دادند نه چاي. » اسکارلت خنديد. « شايد کت بدش نمي آمد. » اولين روز ماه فوريه شروع فصل کشاورزي در ايرلند بود. اسکارلت به همراه همه ي کساني که در بالي هارا کار و زندگي مي کردند در وسط مزرعه ي بزرگي ايستاد و بعد از دعا خواندن براي ازدياد محصول، بيل را فرو برد و خاک را برگرداند. با اين کار عملاً فصل کشاورزي آغاز مي شد. بعد از خاتمه ي جشن کيک و سيب و شير، جشن ديگري بود، زيرا اول فوريه روز بريجيد مقدس ( St Brigid) هم بود که از اولياي سرزمين ايرلند به شمار مي رفت و پاسدار حيوانات چارپاي شيرده و لبنيات نيز شناخته مي شد. وقتي همه در حال خوردن و صحبت کردن بودند، اسکارلت زانو بر زمين زد و مشتي خاک برداشت و نجواکنان گفت: « اين براي توست پاپا، کاتي اسکارلت هنوز حرف هاي تو را فراموش نکرده، فراموش نکرده که گفتي خاک ايالت ميت بهترين خاک دنيا است، حتي بهتر از خاک جورجيا، بهتر از خاک تارا. با تمام وجود سعي مي کنم که حفظش کنم و دوستش داشته باشم. همانطور که تو يادم دادي، اين خاک اوهاراست و دوباره به ما تعلق دارد. » چرخش هميشگي شخم زدن، کاشتن و برداشتن محصول کرامتي داشت که از کار سخت ناشي مي شد و اسکارلت آنهايي را که روي زمين کار مي کردند و نان خود را از زمين به دست مي آورند مي ستود و به آنها احترام مي گذاشت. آن زمان هم که در خانه ي دانيل زندگي مي کرد همين احساس را داشت و در ميان کشاورزان بالي هارا هم اين حس قوي را در خود مي ديد و خود را شريک آنان مي دانست. اگرچه به قدر کافي نيرومند نبود که به کار شخم زدن بپردازد ولي کوشش مي کرد تمام ابزار لازم را فراهم سازد، اسب هاي قوي و بذر مناسب. دفتر کارش در واقع خانه ي او محسوب مي شد، بيشتر از اتاقي که در خانه ي اربابي داشت. گهواره ي کت را در کنار ميزش گذاشته بود، درست شبيه گهواره اي که در اتاق خوابش بود. همانطور که روي دفاتر خم مي شد و به حساب ها رسيدگي مي کرد با پايش گهواره را تکان ميداد. مردم اختلافاتشان را نزد او مي بردند. خانم فيتزپاتريک هم گاهي يک موضوع کوچک را آنقدر بزرگ مي کرد که اسکارلت به وحشت مي افتاد ولي بعد از رسيدگي معلوم مي شد آنقدر مهم نبوده است و براي حکميت آنها نياز به زحمت زيادي نيست. به خصوص که او لقب اوهارا داشت و کلامش در حکم قانون بود. از قديم عادت کرده بود که مردم را به کاري که مايل است وادار کند، حالا کافي بود که فقط راي خود را اعلام کند، ديگر جاي بحثي نمي ماند. از اولين يکشنبه ي هر ماه لذت مي برد. داشت مي فهميد مردمي هم هستند که نظرات جالبي دارند که ارزش شنيدن دارد. کشاورزان درباره ي زراعت بيشتر از او مي دانستند. از آنها چيزهاي زيادي ياد مي گرفت، به دانستن احتياج داشت. سيصد جريب از زمين هاي بالي هارا جز املاکش به حساب مي آمد. کشاورزاني که اين زمين ها را در اختيار داشتند تنها نيمي از اجاره ي مرسوم را به او مي پرداختند. اسکارلت روش شراکت در محصول را که در جنوب آمريکا به اجرا در مي آمد مي شناخت ولي هنوز وظايف يک مالک بزرگ را نمي دانست. تصميم داشت بهترين مالک ايرلند باشد. به کت گفت: « دهقان ها هم از من چيزهايي ياد مي گيرند. تا وقتي من کود فسفات را به آنها معرفي نکردم چيزي از آن نمي دانستند. ممکن است رت هم بتواند چند پني از پولي را که به من داده پس بگيرد، البته اگر محصول گندم را بيشتر کند. » هيچوقت کلمه ي « پدر » را در مقابل کت نمي گفت. چه کسي مي تواند بگويد که بچه تا چه حد مفهوم آن را درک مي کند و در خاطر نگه مي دارد؟ به خصوص بچه اي که به روشني از بچه هاي ديگر هوشيار تر است. همچنان که روزها بلندتر مي شد، باران آرامتر و نسيم گرمتر مي شد. کت اوهارا هر روز جذاب تر مي شد و شخصيتش تکامل مي يافت. اسکارلت به او مي گفت: « تا حالا هيچ بچه اي را مثل تو، اينطور متکي به نفس نديده ام. » وقتي اسکارلت حرف مي زد کت با چشمان سبز و درشت خود با دقت به او مي نگريست و بعد انگشتانش را بالا مي آورد و به آنها نگاه مي کرد. هيچ وقت عصبي به نظر نمي رسيد. قابليت زيادي براي سرگرم کردن خود داشت. از شير گرفتنش براي اسکارلت کار مشکلي بود ولي نه براي کت. از اينکه فرني خود را با دست بر دهان بگذارد خوشش مي آمد، به نظر مي رسيد از هر تجربه ي تازه اي لذت مي برد. بچه اي بود قوي با ستون فقرات کشيده که سرش را بالا مي گرفت. اسکارلت او را مي پرستيد و به طرز خاصي به او احترام مي گذاشت. دوست داشت کت را به آغوش بکشد و گونه ها، پاها و سر کوچکش را ببوسد، با اشتياق او را روي زانويش مي گذاشت و تکان مي داد اما کت فقط چند لحظه اجازه مي داد که با او بازي کنند، بعد با حرکات دست و پا خودش را رها مي کرد. در اين حالت چهره ي سبزه و کوچکش چنان تغيير مي کرد که اسکارلت به خنده مي افتاد. شادترين زمان وقتي بود که مادر و بچه هر دو با هم در پايان روز حمام مي کردند. اسکارلت او را مي گرفت و در آب فرو مي برد. کت دست و پا مي زد و مي خنديد، از شتک آب خوشش مي آمد. اسکارلت او را در آب فرو مي برد و دوباره بالا مي کشيد و برايش آواز مي خواند. بعد از استحمام مرحله ي خشک کردن مي رسيد، تمام اعضاي بدن او را يکي يکي خشک مي کرد و سپس به پوست چون ابريشمش پودر مي زد. وقتي اسکارلت بيست ساله بود، جنگ باعث شد که يک شبه جواني خود را رها کند. اراده و تحملش تحکيم شد و در حالت چهره اش اثر گذاشت. در بهار 1876 وقتي سي و يک ساله بود لطافت شيرين اميد و جواني آرام آرام به وجودش بازگشت. اسکارلت از اين تغيير آگاه نبود، کارهاي مزرعه و نگهداري از بچه باعث شده بود که ديگر به خودش توجهي نداشته باشد. در يکي از همين روزها خانم فيتز گفت: « شما چند دست لباس نو لازم داريد، شنيدم که خياطي مي خواهد آن خانه اي را که خودتان قبلاً در آن زندگي مي کرديد اجاره کند، ولي اول بايد رنگش کنيد. بيوه است ولي درآمد خوبي دارد، مي تواند اجاره را سر وقت بدهد. زن هاي شهر حتماً خوشحال مي شوند، شما هم بالاخره يک خياط لازم داريد، مگر اينکه دلتان بخواهد سراغ خياط هاي تريم برويد. » « مگر همينجوري که هستم چه عيبي دارد؟ لباس مشکي مي پوشم مثل همه ي بيوه ها، لباس زيرم هم که اصلاً معلوم نيست. » « شما که نمي توانيد هميشه لباس مشکي بپوشيد، الآن مثل زن هاي دهاتي لباس پوشيديد، با آن آستين هاي بالا زده، ناسلامتي شما بانوي اين کاخ هستيد. » « چه مي گويي خانم فيتز؟ چطور مي توانم با لباس بانوي اين خانه سوار اسب بشوم و دنبال بوته هاي تيموتي ( Timothy علف هايي با برگ هاي بلند و باريک، گل هاي ريز و کوچک مي دهد که معمولاً به صورت خوشه است. اين علف براي تغذيه ي دام بسيار مناسب است. ) بگردم؟ به علاوه، دلم مي خواهد راحت باشم. اگر لباس تازه و رنگاوارنگ بپوشم همش بايد مواظب باشم که کثيف نشود. اگرچه، هميشه از عزاداري بدم مي آيد، دلم نمي خواهد که فکر کنم سياه رنگ زنده اي است، اگرچه سياه هم براي خودش رنگي است. » « پس دلتان نمي خواهد خياط به اينجا بيايد؟ » « البته که دلم مي خواهد، پول اجاره هميشه جالب است. يکي از همين روزها هم چند دست لباس به او سفارش مي دهم، البته بعد از کاشت محصول. زمين ها بايد تا آخر اين هفته براي کاشت گندم آماده بشود. » « احتمالاً يک مستاجر ديگر هم هست. » کدبانوي خانه اين جمله را با احتياط بيان کرد. تا حالا چندين بار عکس العمل هاي اسکارلت او را غافلگير کرده بود. « برندان کندي اگر يک مهمانخانه هم درست بکند بد نيست. به نظرش ساختمان کنار ميخانه براي اين کار مناسب است. » « کي ممکن است به بالي هارا بيايد و در مهمانخانه ي او اقامت کند؟ چه فکر احمقانه اي. به علاوه برندان کندي اگر دلش مي خواهد ساختماني اجاره کند، بهتر است کلاهش را دست بگيرد و خودش بيايد پيش من، نه اينکه شما را واسطه کند. » خانم فيتزپاتريک گفت: « آه ببخشيد، اين فقط يک پيشنهاد بود. » ديگر راجع به مهمانخانه حرفي نزد. شايد بهتر بود کولوم اين پيشنهاد را مي کرد، حالا هم او مي تواند کار را تمام کند، او بيشتر از من نفوذ دارد. دفتر حساب هاي هفتگي را به اسکارلت داد. « مثل اينکه مستخدم هاي ما دارند از ملکه ي انگليس بيشتر مي شوند. » اسکارلت هر هفته همين حرف را مي زد. خانم فيتز گفت: « اگر دلتان مي خواهد گاو داشته باشيد، خب کساني هم بايد باشند که آنها را بدوشند. » اسکارلت دنباله ي حرف او را گرفت « ... و خامه بگيرند و کره درست کنند! بله مي دانم، بعدش کره فروش مي رود. موضوع اين است که من اصلاً از گاو خوشم نمي آيد. بعداً راجع به اين مسئله حرف مي زنيم خانم فيتز، اين حساب ها را هم مي گذاريم براي بعد. الآن مي خواهم کت را ببرم براي گردش و کارگرها را به او نشان بدهم. » « بهتر است همين الآن حساب ها را نگاه کنيد. تنخواه من تمام شده و فردا هم روز پرداخت دستمزدهاست. » « لعنتي، پس بايد از بانک پول بگيرم. پس مي روم به تريم. » « اگر من رئيس بانک بودم با اين سر و وضعي که شما داريد يک سکه هم بهتان نمي دادم. » اسکارلت خنديد. « شما هم که هميشه نق مي زنيد. همش عيب جويي مي کنيد. خيلي خوب، به خياط بگوييد دستور مي دهم خانه را برايش رنگ کنند. » انجمن فنيان ها به سرعت نفوذ خود را گسترش مي داد، در سراسر ايرلند اعضايش در حال ازدياد بود و قدرتش هر روز بيشتر مي شد. در بالي هارا اکنون آنچه را که مي خواستند به دست آورده بودند. مکان مطمئني که در آن تشکيل جلسه دهند و رهبرانشان به مشورت بپردازند. بالي هارا جاي امني بود که افراد مسلح فنيان مي توانستند در آن پنهان شوند. ولي غريبه ها در آن شهر که بزرگ تر از يک دهکده نبود شناخته مي شدند. اگرچه مامورين نظامي و پليس شهر تريم به ندرت به بالي هارا مي آمدند ولي کافي بود يک نفر، چشمي فضول و کنجکاو داشته باشد و يک مرتبه همه چيز را به هم بريزد. روزالين فيتزپاتريک با تاکيد گفت: « ما در اينجا به مهمانخانه نياز داريم، بالي هارا بايد يک مهمانخانه داشته باشد. کسي که در تريم کار تجارتي دارد خيلي طبيعي است که بيايد اينجا و شب را در مهمانخانه ي بالي هارا بماند، چون ارزان تر است و برايش صرف مي کند. » کولوم تصديق کرد « حق با توست روزالين. خوم با اسکارلت صحبت مي کنم، ولي نه همين حالا. او زن باهوشي است، ممکن است همه چيز را بفهمد. بايد يک کمي ديگر صبر کنيم، بعداً خودم درستش مي کنم. جوري که شک نکند چرا ما هر دو اينهمه اصرار داريم. » « ولي نبايد وقت را تلف کنيم کولوم. » « عجله هم نبايد بکنيم، وگرنه همه چيز خراب مي شود. وقتش که برسد صحبت مي کنم. » خانم فيتزپاتريک مجبور بود رضايت دهد، کولوم رئيس بود. خوشحال بود از اينکه لااقل توانسته مارگات اسکانلون را به بالي هارا بياورد. براي اين کار نيازي به نقشه کشيدن هم نبود. اسکارلت بالاخره به لباس نو احتياج داشت. روش زندگي اسکارلت به نظرش آزاردهنده مي آمد. لباس هاي ارزان مي پوشيد و در دو اتاق زندگي مي کرد، در حاليکه بيش از بيست اتاق در اختيارش بود. اگر به گفته هاي کولوم اعتماد نداشت هرگز باور نمي کرد که اسکارلت قبلاً زن شيک پوش و مدپرستي بوده است. اسکارلت آواز مي خواند: « اگر اين انگشتر الماس يک پول سياه بشود، غصه نخور، ماما برايت يک عينک مي خرد. » کت در آب کف آلود حمام دست و پا مي زد. « ماما مي خواهد برايت چند دست لباس خوشگل هم بخرد و يک دست لباس سفر، آن وقت با هم سوار يک کشتي گنده مي شويم. » دليلي نداشت که از مسافرت صرف نظر کند. حتماً بايد به آمريکا مي رفت. « اگر بعد از عيد پاک بروم مي توانم به موقع براي برداشت محصول برگردم. » اين تصميم را وقتي گرفت که جوانه هاي گندم را در مزرعه اي که خودش اولين بيل را در آن فرو برده بود ديد. « اين سرزمين مال من است، سرزمين من. بذرهاي من جوانه زده. » اسکارلت به دقت به جوانه هاي کوچک و ظريفي که از خاک سر به در آورده بودند مي نگريست و مجسم کرد هر روز بلندتر و قوي تر مي شوند، گل مي دهند، عطرشان همه جا را پر مي کند و زنبورها را چنان مست مي کنند که به زحمت مي توانند به پرواز ادامه دهند. سپس کارگران آنها را درو مي کنند. داس هاي نقره اي رنگ خود را در هوا تکان مي دهند و کومه اي بزرگ از دسته هاي طلايي و شيرين محصول بر پا مي دارند. سال ها پشت سر هم اين چرخش تکرار خواهد شد ـ کاشتن و برداشتن ـ معجزه ي هر سال، تولد و رشد. علف ها رشد مي کنند و به کاه تبديل مي شوند. ساقه ي گندم بلند و طلايي مي شود، نان به دست مي آيد. جو آرد مي شود. کت رشد مي کند، راه مي رود، حرف مي زند، نان گندم و نان جو مي خورد، مثل دوران کودکي اسکارلت خودش را روي کومه هاي بلند ولو مي کند و از آنجا روي کاه ها مي پرد. بالي هارا وطن اوست. اسکارلت به خورشيد خيره شد. توده ي ابري نزديک مي شد. اسکارلت مي دانست که به زودي باران خواهد گرفت و کمي بعد هوا دوباره صاف خواهد شد. آنگاه آفتاب، زمين خيس را خشک خواهد کرد و باز رگبار بعدي خواهد باريد. « چقدر دلم مي خواهد دوباره آفتاب گرم جورجيا را ببينم. » با خودش فکر کرد که حق دارد دوباره دلش براي آنجا تنگ شود. ولي اکنون مدت هاست که ديگر تارا اميد نيست، بلکه به يک رويا تبديل شده. به گذشته تعلق دارد، مثل اسکارلتي که در آن زمان بود. حالا ديگر آن زندگي و آن آدم ها ديگر با من رابطه اي ندارند. انتخاب خودم را کرده ام. تاراي کت، تاراي ايرلند است و تاراي من هم همينطور. من اوهاراي بزرگ از بالي هارا هستم، سهم خودم را از تارا به ويد و الا مي دهم. آنها وارث تاراي جورجيا خواهند بود. ولي اموالم را، هر چه که در آتلانتا دارم مي فروشم، تا براي هميشه با آنجا قطع رابطه کنم. حالا وطن من بالي هاراست. ريشه هاي ما در اينجا عميق اند، ريشه هاي من و کت و پاپا. وقتي به آمريکا بروم، مقداري از خاک اينجا را با خود مي برم و با خاک حاصلخيز جورجيا مخلوط مي کنم، با خاکي که گور جرالد اوهاراست. فقط مدت کوتاهي در مورد کارهايي که بايد انجام مي داد فکر کرد. فرصت کافي براي انجام همه ي آنها داشت. قبل از هر چيز بايد کاري مي کرد که ويد و الا به خانه ي تازه و قشنگشان علاقه مند شوند. آنها باور نداشتند که دوستشان دارد! چرا؟ واقعيت اين بود که آنها را نمي خواست، با وجود کت حالا معني واقعي عشق مادر به فرزند را درک کرده بود. چند بار به خود گفت: « اين کار سختي است ولي مي توانم انجام دهم. اين کار را به خاطر گذشته انجام مي دهم. آنقدر عشق در خودم احساس مي کنم که نزديک است منفجر شوم. مي خواهم مقداري از اموالم را به پسر و دخترم بدهم. شايد آنها اول از ايرلند خوششان نيايد ولي وقتي که چند دفعه براي خريد به بازار رفتيم و يا مسابقه ي اسب دواني را تماشا کرديم آن وقت وضع فرق مي کند. » « برايشان کره اسب مي خرم و براي الا از همان دامن هاي رنگي ... همه ي دختر کوچولوها لباس هاي تازه را دوست دارند ... آنها، ميليون ها دخترعمو پسرعمو دارند، در خانواده ي اوهارا و همينطور بچه هاي ديگر در بالي هارا که مي توانند با آنها بازي کنند. » 66 کولوم گفت: « تا بعد از عيد پاک نمي تواني بروي. در روز « يکشنبه ي خوب » سُنتي بايد انجام بشود که فقط اوهارا مي تواند اجرايش کند. » اسکارلت اعتراضي نکرد، اواهارا بودن براي او خيلي اهميت داشت. ولي راضي نبود، چه فرقي مي کند که چه کسي اولين سيب زميني را بکارد؟ اين موضوع هم ناراحتش مي کرد که کولوم نمي خواست با او به آمريکا بيايد. از اينکه او اين اواخر دائماً براي انجام کارهايي از بالي هارا دور مي شد، ناراحت بود. کولوم مي گفت: « کار دارم. » مگر در ساوانا نمي توانست از همين کارها بکند؟ حتماً بايد در ايرلند باشد؟ حقيقت اين بود که هر چيزي اسکارلت را ناراحت مي کرد. حالا که تصميم گرفته بود برود مي خواست هرچه زودتر اين سفر انجام شود. از مارگارت اسکانلون خياط سخت ناراحت بود چون معطل مي کرد و دوختن لباس ها را طول مي داد و چون لباس هاي رنگارنگ و يا مشکي سفارش مي داد کنجکاوانه او را زير نظر داشت. با لحني ساده گفت: « مي خواهم در آمريکا وقتي به ديدن خواهرم ميروم، از اين لباس ها به او هديه بدهم. » و با خودش فکر کرد اصلاً اهميت نمي دهم که باور مي کني يا نه. من که در واقع بيوه نيستم، اصلاً هم خيال ندارم توي خيابان هاي آتلانتا راه بيفتم و براي هر کس و ناکسي خودم را با اين لباس ها به نمايش بگذارم. ناگهان از دامن مشکي، جوراب هاي مشکي، و از آن شال ها و پيراهن ها دلش گرفت. به سختي مي توانست منتظر شود تا آن لباس سبز رنگ که تورهاي پهن داشت آماده شود و يا آن يکي، از ابريشمي به رنگ آبي ... کاش مارگارت اسکانلون زودتر کارش را تمام مي کرد. اسکارلت به کت گفت: « حالا صبر کن ببين ماما در اين لباس ها چقدر قشنگ مي شود. براي تو هم چند تا چيز عالي سفارش داده ام. » کودک لبخند زد و دندان هاي کوچک خود را نشان داد. اسکارلت ادامه داد: « قول مي دهم که از آن کشتي بزرگ خوشت بيايد. » بهترين و بزرگترين اتاق را در کشتي برايان بورو که روز يکشنبه ي بعد از عيد پاک حرکت مي کرد رزرو کرده بود. در روز « يکشنبه ي نخل » (*** آخرين روز يکشنبه قبل از عيد پاک) هوا سرد شد. باران شروع شد و به سختي تا روز يکشنبه ي خوب ادامه داشت. بعد از خاتمه ي مراسم که در هواي آزاد انجام شد اسکارلت تا مغز استخوان يخ کرده بود. با عجله به خانه ي اربابي آمد. مي خواست فوراً حمام گرم بگيرد و يک قدح چاي داغ بنوشد. ولي حتي وقت نکرد که لباس هاي خيسش را عوض کند، کاتلين با پيغامي آمده بود. « دانيل پير مي خواهد فوراً تو را ببيند. حالش خيلي بد است، سينه اش ناراحت است و دارد مي ميرد. » وقتي اسکارلت دانيل پير را ديد نفسش را در سينه حبس کرد. کاتلين به خودش صليب کشيد و آهسته گفت: « خوابيده » چشمان دانيل پير در گودي قرار داشت و گونه هايش نحيف به نظر مي رسيد. صورتش آنچنان بود که گويي پوستي بر استخوان کشيده اند. اسکارلت در کنار آن تختخواب زهوار در رفته زانو زد و دستش را در دست گرفت. داغ بود و استخواني و ضعيف. دلش مي خواست گريه کند. اسکارلت گفت: « عمو دانيل، منم کاتي اسکارلت. » نفس دانيل به شماره افتاده بود. به زحمت گفت: « يک لطفي به من بکن. » « هر چه باشد انجام مي دهم. » « مرا در زمين هاي اوهارا خاک کن. » اسکارلت مي خواست بگويد اين حرف ها چيست که ميزني، تو هنوز از مرگ خيلي فاصله داري، ولي نتوانست دروغ بگويد. « اين کار را مي کنم. » اين جمله را به رسم ايرلندي ها ادا کرد. دانيل چشمانش را بست و اسکارلت به گريه افتاد. کاتلين او را به طرف صندلي برد و کنار آتش نشاند. گفت: « ممکن است چاي را تو دم کني اسکارلت؟ الآن همه مي آيند. » اسکارلت با سر اشاره کرد، بدون اينکه حرف بزند. تا آن لحظه نفهميده بود که عمويش در زندگي او چقدر تاثير گذاشته است. دانيل وقتي زنده بود به ندرت سخن مي گفت. اسکارلت هم تقريباً با او حرف نمي زد، هميشه حضور داشت، ساده، تغيير ناپذير و نيرومند. رئيس خانواده بود. در نظر او، عمو دانيل اوهاراي بزرگ بود. قبل از اينکه هوا تاريک شود کاتلين، اسکارلت را به منزل فرستاد. « تو بچه ي کوچک داري، بايد به او برسي. اينجا ديگر کاري نمانده که بکني، فردا دوباره بيا. » روز شنبه هيچ چيز تغيير نکرده بود. مردم مي آمدند تا احترامات خود را به جاي آورند، مثل رودخانه اي جاري بودند. اسکارلت پشت سر هم چاي دم مي کرد، کيک هايي که مردم مي آوردند مي بريد و ساندويچ کره درست مي کرد. روز يکشنبه در کنار عموي خود ماند و به پرستاري از او پرداخت. کاتلين به همراه تمام اعضاي خانواده ي اوهارا به کليسا رفته بودند. وقتي برگشتند اسکارلت هم به بالي هارا مراجعه کرد. او اوهارا بود و مي بايد مراسم عيد پاک را در کليساي بالي هارا برگزار مي کرد. گويي موعظه ي پدر فلين هرگز تمامي نداشت. مردم دسته دسته مي آمدند و از او حال عمويش را جويا مي شدند و براي سلامتي اش دعا مي کردند. با آنکه چهل روز دوران روزه داري به سر آمده بود ولي اسکارلت براي خوردن شام جشن عيد پاک اصلاً اشتها نداشت. خانم فيتزپاتريک پيشنهاد کرد: « هرچه مانده ببريد منزل عمويتان. آنجا مردهايي هستند که در مزرعه کار مي کنند. کاتلين بيچاره که گرفتار پرستاري است نمي تواند غذا درست بکند. » قبل از اينکه برود کت را در آغوش گرفت و بوسيد. کت با دست هاي کوچکش اشک مادر را پاک کرد. « چقدر به فکر مني کيتي کت. متشکرم عزيزم. حال ماما زود خوب مي شود، بعد دوباره با هم مي رويم حمام و آب بازي مي کنيم. بعد هم با کشتي به يک مسافرت جالب مي رويم. » خيال اسکارلت ناراحت بود ولي اميد داشت کشتي برايان بورو را از دست ندهد. آن روز بعد از ظهر حال دانيل کمي بهتر شد. اشخاصي را مي شناخت و آنها را به نام صدا مي کرد. اسکارلت به کولوم گفت: « خدا را شکر. » و باز هم خدا را شکر کرد که کولوم آنجا بود. چرا اصلاً مجبور بود برود؟ در اين تعطيلات طولاني دلش براي او تنگ مي شد. و اين کولوم بود که صبح دوشنبه به او خبر داد که عمو دانيل شب گذشته مرده است. « مراسم تدفين چه موقع است؟ من مي خواهم جمعه صبح بروم. » چقدر خوب بود که دوستي مثل کولوم داشت. مي توانست بدون رودربايستي همه چيز را بگويد بدون آنکه نگران باشد که نمي فهمد يا خودش را به نفهمي مي زند. کولوم سرش را تکان داد. « عزيزم، اسکارلت. اين امکان پذير نيست. خيلي ها هستند که به احترام عمو دانيل مي آيند و خيلي از بستگان خانواده ي اوهارا با وجود اين راه هاي پر گل خودشان را به اينجا مي رسانند. مراسم عزاداري اقلاً سه روز طول مي کشد، شايد هم چهار روز. تدفين بعد از عزاداري است. » « اوه، نه کولوم. بگو که من مجبور نيستم در اين مراسم شرکت کنم! خيلي وحشتناک است، من تحملش را ندارم. » « تو بايد شرکت کني اسکارلت، من هم همراهت هستم. » حتي قبل از اينکه خانه را ببيند صداي عزاداران را شنيد. با نااميدي نگاهي به کولوم کرد ولي در چهره ي او حس مشخصي وجود نداشت. جمعيت زيادي در مقابل در کوتاه خانه جمع شده بودند. آنها به خاطر عمو دانيل آمده بودند ولي در اتاق براي همه جا نبود. اسکارلت صداي جمعيت را شنيد که تا او را ديدند گفتند: « اوهارا آمد » و راه را برايش گشودند. از صميم قلب احساس مي کرد که اين احترام را نمي خواهد، ولي سر به زير افکند و تصميم گرفت مراسمي را که بايد براي دانيل انجام دهد به پايان برساند. سيموس گفت: « تو اتاق است. » اسکارلت خودش را راست کرد، آن گريه و زاري گوشخراش از آنجا مي آمد. داخل شد. شمع هاي بلند و کلفتي روي ميز روشن بود. در بالا و پايين بستر هم شمع گذاشته بودند. دانيل روي تخت دراز کشيده بود و پيراهني سفيد با حاشيه هاي سياه تنش کرده بودند. دست هاي پينه بسته اش به صورت صليب روي سينه قرار داشت و در ميان آنان دانه اي تسبيح ديده مي شد. زني که زاري مي کرد خودش را به اين طرف و آن طرف تکان مي داد. اسکارلت دخترعمويش پگي را شناخت، او در روستا زندگي مي کرد. « چرا ترکمان کردي اوچون؟ اوچون اوچون، اولاگون او! » کنار بستر دانيل زانو زد و برايش دعا خواند. اما گريه و زاري ديگران نمي گذاشت افکارش را متمرکز کند. ـ اوچون اوچون. اين گريه ها و زاري ها که از دوران گذشته به يادگار مانده بود به قلبش فشار مي آورد و او را مي ترساند. از جا برخاست و به آشپزخانه رفت. با ناباوري به انبوه زنان و مرداني که در آن اتاق کوچک به هم فشار مي آوردند نگريست. آنها مي خوردند و مي نوشيدند و حرف مي زدند، چنانچه گويي اصلاً اتفاق غيرمعمولي نيفتاده است. با وجود اينکه پنجره ها را گشوده بودند ولي هواي اتاق از دود چپق مردان سنگيني مي کرد. اسکارلت به گروهي که دور پدر داناهي جمع شده بودند نزديک شد. « بله چشمانش را باز کرد و آنهايي را که دور و برش بودند به نام صدا کرد. به گناهان خود اعتراف کرد و با روحي پاک اين جهان را ترک کرد. آه، چنان اعترافي کرد که از آن بهتر در عمرم نديده بودم. چه مرد خوبي بود اين دانيل اوهارا. نظيرش را ديگر در تمام زندگيمان نخواهيم ديد. تو يادت نمي آيد جيم، يک روز دانيل و برادرش پاتريک، خدا رحمتش کند، خوکي را که آن مرد انگليسي جايزه گرفته بود دزديدند و انداختند توي باتلاق زغال سنگ که بچه هايش را همان جا به دنيا بياورد. فکرش را بکنيد، دوازده تا بچه خوک کوچولو با مادرشان که مثل يک گراز نر، وحشي شده بود. بچه خوک ها هم هي خُر خُر مي کردند. مرد انگليسي فحش مي داد و مباشر از ترس مي لرزيد. بقيه ي مردم هم دلشان را گرفته بودند و حالا نخند کي بخند. » چيم اورگمن خنديد و دست بزرگش را که از آهنگري خشن شده بود به شانه ي گوينده ي داستان گذاشت. « من يادم نيست، تد اوهارا، تو هم يادت نيست، راست مي گويم. براي اينکه من و تو هنوز متولد نشده بوديم. اين واقعه قبل از تولد من و تو اتفاق افتاده بود. اين داستان را پدر من هم برايم گفته است. » « ولي چه جالب مي شد اگر ما هم اين منظره را مي ديديم، مگر نه جيم؟ پدرت دانيل مرد بزرگي بود، اينکه حقيقت دارد. » اسکارلت پيش خود فکر کرد، بله حقيقت دارد. دور مي چرخيد و همه جا قسمتي از زندگي دانيل را مي شنيد. يکي از آن جمع پرسيد: « تو برايمان بگو کاتي اسکارلت، وقتي دانيل آن مزرعه و صد تا گاوي که تو مي خواستي به او بدهي قبول نکرد چي شد؟ » ذهنش به سرعت به کار افتاد. « خوب، راستش قصه اينجور بود. » يک دو جين شنونده ي مشتاق سرشان را پيش آوردند. حالا چه بايد بگويم؟ « من ... من به او گفتم عمو دانيل ... » گفتم: « مي خواهم يک هديه به تو بدهم. » تا آنجا که ممکن است داستان را داغ کن. گفتم: « يک مزرعه ... صد جريب ... و يک نهر پر آب و باتلاق زغال سنگ و ... و صد تا گاو نر و پنجاه تا گاو شيرده و سيصد تا غاز و بيست و پنج تا خوک ... و شش گله اسب. » نفس عميقي از روي تحسين از شنوندگان شنيده شد. اسکارلت احساس کرد داستانش مورد توجه قرار گرفته. به او گفتم: « عمو دانيل، اين همش مال خودت است، به علاوه يک کيسه طلا هم مي گذارم روي همه ي اينها. » ولي صدايش مثل رعد روي سرم خراب شد. « بهشون اصلاً دست نمي زنم کاتي اسکارلت. » کولوم بازويش را گرفت و او را به خارج خانه هدايت کرد. از ميان جمعيت گذشتند و پشت انبار رفتند. بعد کولوم خنده را سر داد. « اسکارلت عزيزم، تو هميشه مرا غافلگير مي کني. از دانيل يک غول ساختي. او حاضر شد يک زن ديوانه را بچاپد، حالا يک احمق بود يا يک غول نمي دانم. » اسکارلت هم خنديد. « تازه داشت برايم جالب مي شد. کاش مي گذاشتي همانجا بمانم. » ناگهان دستش را روي دهان خود گذاشت. اسکارلت چطور مي توانست در عزاداري دانيل بخندد؟ کولوم مچ دستش را گرفت و پايين آورد. « مهم نيست، در مراسم عزاداري همه ي جنبه هاي زندگي متوفي بايد گفته شود. چيزهاي خنده دار هم جز همين زندگي است، همانطور که عزاداري هست. » روز پنجشنبه عمو دانيل را در گور گذاشتند. مراسم تدفين به همان بزرگي مراسم تدفين کاتي اسکارلت پير بود. اسکارلت پيشاپيش عزاداران حرکت مي کرد. پسران دانيل قبر او را در يکي از بهترين نقاط گورستان بالي هارا که کولوم انتخاب کرده بود کنده بودند. اسکارلت يک کيسه ي چرمي آورد و آن را از خاک گور دانيل پر کرد تا وقتي آن را روي خاک گور پدرش بپاشد مثل اين است که او هم کنار برادرش به خاک رفته است. مراسم تدفين که تمام شد همه ي عزاداران در خانه ي اربابي بالي هارا جمع شدند تا استراحت کنند. آشپز اسکارلت خوشحال بود که مي تواند گوشه اي از مهارت خود را به نمايش بگذارد. ميزهاي بزرگ و طويل را در اتاق هايي که قبلاً کتابخانه و اتاق نشيمن بود دنبال هم چيده بودند. روي آنها پر بود از گوشت سرخ شده، کباب غاز، جوجه، گوشت گاو، کوهي از نان و کيک، گالن هاي بزرگ آبجو، بشکه هاي ويسکي و رودخانه ي بزرگي از چاي. صدها اوهارا از دوردست ها، از جاده هاي پر گل عبور کرده بودند و خود را به مراسم رسانده بودند. اسکارلت، کت را آورد تا با خويشانش آشنا شود. همه کودک را تحسين کردند، حتي بيش از انتظار اسکارلت. کولوم دسته ي موزيک را که آماده کرده بود به نواختن دعوت کرد. خودش طبل مي زد، ديگري ويولون و سه تن از پسرعموهايش هم فلوت مي نواختند. موسيقي ساعت ها ادامه داشت. کت هم با ريتم موسيقي دست هايش را تکان مي داد تا بالاخره خسته شد و در آغوش اسکارلت به خواب رفت. اسکارلت فکر کرد: « خوب شد که سفرم عقب افتاد و به کشتي نرسيدم، اين عجب جشن جالبي است. شايد اگر به خاطر مرگ دانيل نبود شور و حالش بيشتر هم مي شد. » دو تن از پسرعموهايش نزد او آمدند و با قد بلندشان در برابر او خم شدند. توماس پسر دانيل آهسته گفت: « اوهارا در خانه ي ما به وجود تو احتياج است. » و جو پسر پاتريک ادامه داد: « ممکن است فردا بعد از صبحانه پيش ما بيايي؟ » اسکارلت پرسيد: « چه خبر است؟ » « فردا که براي فکر کردن آمادگي بيشتر داري به تو مي گوييم. »سوال اين بود: مزرعه ي دانيل را چه کسي به ارث مي برد؟ به علت اختلافاتي که بعد از درگذشت پاتريک که مدت ها از آن مي گذشت به وجود آمده بود حالا دو تن از پسرعموهاي اوهارا مدعي وراثت مزرعه بودند. مثل جرالد، دانيل پير هم وصيت نامه اي از خود باقي نگذاشته بود. اسکارلت فکر کرد، اينجا نيز داستان تارا دارد تکرار مي شود، و اتخاذ تصميم برايش مشکل نبود. سيموس، پسر دانيل سي سال در مزرعه کار کرده بود در حالي که شون، پسر پاتريک با کاتي اسکارلت پير زندگي کرده بود و کاري انجام نداده بود. اسکارلت مزرعه را به سيموس واگذار کرد. پاپا هم بايد تارا را به من مي داد. اسکارلت، اوهارا بود، بنابراين هيچ بحثي پيش نيامد. خوشحال بود از اينکه توانست بيشتر از آنچه که در حق خودش عمل شده بود، در حق سيموس عادلانه رفتار کند. روز بعد زني نه چندان جوان، زنبيلي پر از تخم مرغ پشت در خانه ي اربابي گذاشت. خانم فيتز فورا مطلع شد که آن زن معشوقه ي سيموس بود. تقريبا نزديک به بيست سال منتظر بود که سيموس از او تقاضاي ازدواج کند. يک ساعت بعد از اينکه اسکارلت راي خودش را اعلام کرد، اين کار انجام شده بود. اسکارلت گفت: «چقدر خوب شد. فقط اميدوارم به اين زودي ازدواج نکنند، اگر از اين گونه مراسم پشت سر هم راه بيفتد من هيچ وقت به آمريکا نمي رسم.» درست يک سال از آن وقتي که «مرخصي» اش در ايرلند تمام شده بود مي گذشت، و حالا در کشتي ديگري که روز بيست و ششم آوريل حرکت مي کرد، کابيني رزرو کرده بود. اين کشتي مثل برايان بورو مجلل نبود حتي يک کشتي مسافربري درست و حسابي هم نبود. اما اسکارلت گرفتار تشويش شده بود – اگر يک بار ديگر سفرم را به تاخير بياندازم و به بعد از جشن هاي ماه اکتبر موکول کنم، ديگر هرگز موفق به مسافرت نخواهم شد. کولوم هم کشتي را مي شناخت هم ناخداي آن را. يک کشتي باربري بود که بهترين منسوجات ايرلندي را حمل مي کرد. اصلا کثيف نبود. همسر ناخدا هم هميشه همراه شوهرش سفر مي کرد، بنابراين اسکارلت مصاحبي هم داشت. از همه بهتر اين بود که کشتي نه موتور بخار داشت و نه چرخ پارويي. در تمام طول مسير اسکارلت زير بادبان ها قرار داشت. 67 بيش از يک هفته بود که هواي خوب ادامه داشت. جاده ها خشک بودند و پرچين ها پر از گل. کت يک شب تب کرد و نتوانست بخوابد، داشت دندان تازه اي در مي آورد. روز قبل از حرکت، اسکارلت تقريبا رقص کنان به بالي هارا رفت تا آخرين لباسي را که به خياط سفارش داده بود بگيرد. مطمئن بود که ديگر هيچ مشکلي پيش نخواهد آمد. وقتي مارگارت اسکانلون داشت لباس را در تکه اي کاغذ مي پيچيد اسکارلت بيروت را نگاه کرد، وقت ناهار بود و خيابان ها خلوت، کولوم را ديد که وارد کليساي متروک پروتستان شد. فکر کرد، چه خوب، بالاخره اين کار را کرد، فکر مي کردم هرگز حرف حساب سرش نمي شود. يعني چه که همه اهالي روزهاي يکشنبه در آن نمازخانه ي کوچک توي هم مي چپند، در حالي که اين کليساي به اين بزرگي، گيرم که پروتستان ها آن را ساخته باشند، اينجا بدون استفاده است. نمي فهمم چرا کولوم با اين کار مخالفت مي کرد. حالا هم چيزي به او نمي گويم. فقط مي گويم خوشحالم نظرش را تغيير داده است. به خانم اسکانلون گفت: «الان بر مي گردم. در خياباني که جاي چرخ هاي کالسکه در آن مانده بود، شروع به دويدن کرد و به طرف در جنبي و کوچک کليسا رفت. صداي بلندي به گوشش رسيد و بعد يک ديگر، اسکارلت ضربه اي به بازويش حس کرد. باراني از سنگ جلوي پايش روي زمين ريخت و طنين صداي انفجار از درون کليسا به گوش رسيد. انعکاس نوري که از در به بيرون مي رسيد، روي صورت مردي عجيب افتاد که ناگهان جلوي روي او سبز شد. چهره اش حالتي داشت که گويي مي خواست خرناس بکشد، چشمان تيره اش به حيوانات وحشي مي ماند. مرد تقريبا خم شده بود، تپانچه اي رو به اسکارلت گرفت. دو دستش از جل پاره اي که لباسش را تشکيل مي داد بيرون آمده بود. اين براي اسکارلت ضربه اي بود. با خودش فکر کرد، به طرف من شليک کرد. کولوم را کشته و حالا مي خواهد مرا بکشد. کت! ديگر هرگز کت را نخواهم ديد. خشمي بزرگ و آتشين تمام وجودش را فرا گرفت. اثر آن بي حسي که در لحظه ي اول بر او عارض شده بود از ميان رفت. مشت هاي گره کرده اش را بلند کرد و به جلو خيز برداشت. شليک بعد هم به انفجار مي ماند. طنين گوش خراش آن، همه جا پيچيد که به نظرش هرگز پاياني نداشت. اسکارلت فريادي کشيد و خود را بر زمين انداخت، جيغ مي کشيد. صداي کولوم را شنيد. «اسکارلت عزيزم، خواهش مي کنم آرام باش.» صداي او را مي شناخت ولي اين بار ديگر صداي او نبود. استحکامي چون پولاد و برودتي چون يخ در آن يافت. بالا را نگاه کرد. کولوم را ديد که با دست راست گردن، و با دست چپ مچ آن مرد را گرفته بود. جهت اسلحه به طرف سقف قرار داشت. اسکارلت آرام از جاي برخاست. با احتياط پرسيد: «اينجا چه خبر است؟» «خواهش مي کنم در را ببند. نور به اندازه ي کافي از پنجره ها مي آيد.» «اينجا... چه... چه خبر است؟» کولوم به سوال او جواب نداد. به مرد گفت: «بندارش ديوي، پسرم.» تپانچه روي کف سنگي افتاد و صداي بلندي برخاست. کولوم بازوي مرد را به آرامي پايين آورد و بعد گردنش را با حرکتي تند رها کرد، آن گاه مشتش را گره کرد و با يک ضربه او را به زمين انداخت. مرد بيهوش شد و جلوي پاي او سقوط کرد. کولوم گفت: «فعلا همين برايش بس است.» آن گاه از کنار اسکارلت گذشت، در را بست و چفتش را انداخت. «خوب اسکارلت عزيزم، بايد با هم صحبت کنيم.» بازوي اسکارلت را از پشت سر گرفت، اسکارلت با حرکتي سريع بازويش را رها کرد، چرخيد و چهره در چهره، در مقابل او قرار گرفت. «اما، نه. کولوم، تو. تو بايد بگويي که اينجا چه خبر است؟» گرمي سابق به صداي کولوم بازگشت. «مطمئنا اتفاق بدي افتاده، اسکارلت عزيز.» «من را اسکارلت عزيز، صدا نکن. من از اين عشوه ها نمي خرم. اين مرد مي خواست من را بکشد. اصلا او کيست؟ چرا يواشکي به ملاقاتش آمدي؟ اينجا چه خبر است؟» صورت کولوم به لکه ي سياهي در سايه ها مي ماندو سفيدي يقه اش کاملا ديده مي شد. به آرامي گفت: «بيا، اينجا روشن تر است.» به طرف جايي رفت که يک تيغه ي باريک نور خورشيد از پنجره به درون مي تابيد. اسکارلت لبخندش را مي ديد نمي دانست کولوم چطور مي تواند در اين موقعيت بخندد. «آه، متاسفم. اگر در اينجا يک مهمانخانه داشتيم، اين واقعه هيچ وقت پيش نمي آمد. دلم نمي خواست تو را تو اين ماجرا داخل کنم. اين جور چيزها برايت ناراحت کننده است.» چطور مي توانست بخندد؟ چطور جرات مي کند؟ به او خيره شد تا با خشم سخن بگويد. کولوم درباره ي انجمن برادري فنيان برايش صحبت کرد. وثتي حرف هاي کولوم به پايان رسيد صداي خودش را شنيد که طنين مي افکند. «يهودا! اي تبه کار، دروغگوي خائن. به ات اعتماد داشتم. فکر مي کردم دوست مني.» «من که گفتم برايت ناراحت کننده است.» قلبش شکسته بود. خودش را درمانده تر از آن مي ديد که از لبخند کولوم خشمگين باشد. همه چيز دروغ بود، همه چيز، کولوم او را به بازي گرفته بود، از همان لحظه ي اول آشنايي فريبش داده بود. همه فريبش داده بودند – جيمي و مورين، تمام عموزادگانش در ساوانا و ايرلند، تمام دهقانان بالي هارا، همه مردم در شهر بالي هارا. حتي خانم فيتز. شادي او فقط يک دلخوشي بي اساس بيش نبود، همه چيز دروغ بود. «ممکن است به حرفهايم گوش بدهي اسکارلت؟» از صداي کولوم بدش مي آمد. از طنينش نفرت داشت. ديگر گوش نمي دهم. سعي کرد گوش هايش را بگيرد ولي کلمات کولوم از لاي انگشتانش عبور مي کرد. «به سرزمين محبوبت فکر کن، به جنوب، چکمه ي اشغال گران را ببين و به فکر ايرلند باش. زيبايي، زندگي و خونش در دست دشمن است. آنها زبان ما را دزديدند. در اين سرزمين ياد دادن زبان ايرلندي به بچه ها جنايت محسوب مي شود. چطور مي تواني بفهمي، اگر يانکي هاي تو به زبان ديگري حرف مي زدند و تو را به زور وادار مي کردند که آن را ياد بگيري چه حالي پيدا مي کردي، اگر مي گفتي نه، مي کشتنت. همان يانکي ها بچه ات را مجبور مي کردند که زبان آنها را ياد بگيرد و به زباني حرف بزند که زبان تو نيست. آن وقت دخترت برايت بيگانه مي شد. و معني کلمات محبت آميز تو را نمي فهميد و تو هم زبانش را نمي فهميدي و نمي توانستي چيزهايي را که دلش مي خواهد برايش فراهم کني. انگليس ها زبان ما را مي دزديدند و با آن، بچه هاي ما را گرفتند. «زمين ما را گرفتند، که مادر توست. بدون بچه و بدون مادر ديگر چي برايمان مي ماند؟ خودمان مي دانيم که شکست خورديم، در اعماق روحمان اين شکست را احساس مي کنيم. «راجع به آن فکر کن اسکارلت، به اين فکر کن که تارا را از تو گرفته اند. تو برايش جنگيدي، خودت به من گفتي که چطور جنگيدي. با تمام فکرت، با تمام قلبت، با تمام عقلت، يا تمام قدرتت. وقتي لازم بود دروغ بگويي، دروغ گقتي، وقتي لازم بود فريب بدهي، فريب دادي، وقتي لازم بود آدم بکشي، آدم کشتي. جنگيدن به خاطر ايرلند هم، براي ما همين طور است. «با وجود اين، ما از تو خوشبخت تريم. براي اينکه هنوز فرصت براي درک شيريني هاي زندگي داريم. هنوز موسيقي، رقص و عشق داريم. تو مي داني چيست، اسکارلت. من متوجه بزرگ شدن و رشد بچه ات بودم. تصور نکن که عشق بدون شوريدگي معنايي دارد. اين جور عشق مثل يک جام لبالب است که هر قدر ازش بخوري تمامي ندارد، دوباره پر مي شود. «عشق ما هم به ايرلند و مردمش اين طور است. من به تو عشق دارم، همه ي ما به تو عشق داريم. ما به تو عشق مي ورزيم براي اينکه به ايرلند عشق مي ورزيم. حالا که به بچه ات عشق داري نمي خواهي به دوستانت عشق داشته باشي، اين دو عشق هيچ وقت همديگر را رد نمي کنند. تو مي گفتي من دوستت هستم، برادرت هستم. همين طور است اسکارلت و تا آخر عمر دوست و برادر تو باقي مي مانم. شادي تو مرا خوشحال مي کند، و اندوهت دنيايي از غم برايم مي آورد. ولي هنوز هم ايرلند تمام روح من را تسخير مي کند. هر چي که به خاطر ايرلند باشد در نظر من خيانت نيست. اما عشق ايرلند از عشق من به تو کم نمي کند، بلکه بيشترش مي کند.» دست هاي اسکارلت بي اختيار از گوش هايش فرو افتاده بود و حالا بي حرکت در طرفين آويزان بودند. کولوم او را افسون کرده بود، همچنان که هر وقت سخن مي گفت اسکارلت افسون مي شد. حتي بيش از نيمي از آنچه را که مي گفت نمي فهميد. احساسي داشت که گويي در چيزي پيچيده مي شدف گرمايي او را در خود گرفته بود، اسکارلت خود را بسته مي ديد. مردي که روي زمين افتاده بود، از مدتي پيش هوش و حواس خود را به دست آورده بود. اسکارلت لا ترس به کولوم نگاه کرد. «اين هم يک فنيان است؟» «بله، در حال فرار است، فکر مي کند يکي از دوستانش لوش داده.» «تو به او هفت تير دادي.» اين سوال نبود. «بله، خودت مي بيني. من از تو چيزي را پنهان نمي کنم. در گوشه و کنار اين کليساي انگليسي، اسلحه پنهان کرديم. من اسلحه دار انجمن فنيان هستم. وقتي موقعش برسيد، که به زودي مي رسد، چندين هزار ايرلندي مسلحانه قيام مي کند و اسلحه ي خودشان را از اين مکان انگليسي تحويل مي گيرند.» اسکارلت به هراس افتاد: «کي؟» «تاريخش معلوم نيست، پنج محموله ي ديگر احتياج داريم. شايد هم شش تا اگر بتوانيم.» «پس کار تو در آمريکا اين است.» «بله، پول جمع مي کنم. خيلي ها کمک مي کنند. ديگران با اين پول، اسلحه مي خرند. و من اسلحه ها را مي آورم به ايرلند.» «با کشتي برايان بورو.» «و با کشتي هاي ديگر.» «مي خواهيد انگليسي ها را بکشيد؟» «بله، ولي به هر حال از آنها بي رحم تر نيستيم. همان طور که مردهايمان را مي کشند، زن ها و بچه هايشان را هم مي کشند. ما فقط سربازها را مي کشيم. سرباز پول مي گيرد که بميرد.» اسکارلت گفت: «ولي تو يک کشيشي، نمي تواني آدم بکشي.» براي چند دقيقه کولوم سکوت کرد. ذرات غبار در باريکه ي نوري که سر فرو افتاده ي او را روشن مي کرد بالا و پايين مي شد، وقتي سرش را بلند کرد اسکارلت ديد که چشمانش از اندوه موج مي زند. «وقتي فقط هشت سالم بود گاري هاي گندم و گله گاوها را مي ديدم که از جاده ي آدامز تاون عبور مي کردند و به طرف دوبلين مي رفتند تا روي ميزهاي مرمرين انگليس ها قرار بگيرند. همان طور شاهد مرگ خواهرم از گرسنگي بودم، دو سالش بود، آنقدر گرسنگي کشيد تا مرد. برادرم هم وضعش از او بهتر نبود او سه سالش بود. کوچکترها هميشه اولين قربانيان مرگ هستند. فرياد مي زدند، آنقدر کوچک بودند که نمي فهميدند نبودن غذا يعني چه. ولي من مي فهميدم. گريه هم نمي کردم، مي دانستم گريه نيروي من را کمتر مي کند. برادرم مرد هسفت سالش بود. و بعد آن يکي که شش سال داشت و آن يکي که پنج سالش بود. از خودم خجالت مي کشم، چون اصلا يادم نمي آيد کدامشان دختر بودند و کدامشان پسر. بعدش مادرم مرد. اما هميشه فکر مي کنم علت مرگش بيشتر زجري بود که مي کشيد، نه گرسنگي. «مرگ از گرسنگي سريع نيست اسکارلت، ماه ها طول مي کشد. اين جور مرگ همراه با عزت و رحمت نيست. در تمام آن ماه ها گاري هاي غذت از جلوي روي ما عبور مي کردند.» صداي کولوم طنين شادمانه اي نداشت. ولي دوباره آثار حيات در آن ديده مي شد. «تقريبا نوجوان بودم، ده سال داشتم. سال هاي قحطي گذشت و دوباره غذا به اندازه ي کافي پيدا مي شد. تو مدرسه خوب درس مي خواندم. کشيش محله، من را خيلي تشويق مي کرد، به پدرم گفت اگر سعي کنم مي توانم تو مدرسه ي علوم ديني قبول شوم. پدرم تا آنجايي که مي توانست همراهي مي کرد. برادر بزرگم سخت در مزرعه کار مي کرد، به جاي همه ي ما. من هم خوشحال بودم که مي توانم به کتابهايم برسم. هيچ کس از اين بابت مرا ملامت نمي کرد، وجود يک کشيش در خانواده افتخاري به حساب مي آمد. من هم کمک هاي آن ها را بدون دغدغه ي خاطر قبول مي کردم، ايمان زيادي به خداوند داشتم و حقانيت کليساي مادر مقدس را پذيرفته بودم. ايمان داشتم که کليسا مرا به طرف خودش مي کشد، مرا صدا مي کند تا کشيش بشوم.» صدايش قوت بيشتري گرفت. «حالا فکر مي کنم جوابي را که دنبالش مي گشتم پيدا کردم. مدرسه مذهبي پر کتاب هاي مقدس و مردهاي مقدس و عاقل کليسا بود. من درس مي خواندم، دعا مي کردم و دائما در حال جستجو بودم. توي دعاهايم به نوعي سرمستي مي رسيدم و در جستجوهايم به دانش ولي نه آن دانشي که دنبالش بودم. از معلمين مي پرسيدم: «چرا، چرا بچه هاي کوچولو بايد از گرسنگي بميرند؟» تنها جوابي که مي گرفتم اين بود: «به خداوند ايمان داشته باش و رحمتش را فراموش نکن.» دستش را بالا آورد و جلوي صورتش گرفت و با لحن گريه آلودي فرياد زد: «خدايا، اي پدر ما، وجودت را حس مي کنم و قدرتت را. ولي صورتت را نمي بينم، چرا صورتت را از مردم ايرلند برگرداندي؟» دست هايش فرو افتاد. با صدايي لرزان ادامه داد: «هرگز جوابي وجود نداشته اسکارلت. يک وقتي من منظره اي را در خيالم ديدم و از آن به بعد دنبالش رفتم. در خيالم هزاران بچه ي گرسنه دور هم جمع شدند، دست هاي لاغر و کوچولويشان را بلند کردند، گاريهاي غذا را واژگون کردند و از گرسنگي نجات پيدا کردند. ماموريت من حالا اين است که گاري ها را واژگون کنم، انگليسي ها را از پشت آن ميزهاي مرمرين بيرون بکشم و به ايرلند آن محبت و رحمتي را بدهم که خدا از مردم اين سرزمين دريغ کرده.» کفرگويي او چنان بود که نفس اسکارلت در سينه حبس شد. «تو با اين حرف ها که مي زني به جهنم مي روي.» «من توي جهنم هستم! وقتي مي بينم سربازها مادري را که آمده براي بچه هايش غذا تهيه کند مسخره مي کنند و مي خندند، تصويري از جهنم در مقابلم ظاهر مي شود. وقتي مي بينم سربازها پير مردهاي بيچاره را توي گل ها و کثافت ها هل مي دهند، چون فکر مي کنند پياده رو مال آنهاست، جهنم جلوي رويم شکل مي گيرد. وقتي مي بينم گاري هاي غله و سيب زميني از مقابل خانه ي ما عبور مي کند جهنم به نظرم مي آيد، وقتي مي بينم خانواده ي من فقط به اندازه ي يک دستمال، زمين براي کاشتن دارند جهنم در برابرم ظاهر مي شود. اگر موفق بشوم ملت ايرلند را حتي يک ساعت از اين جهنم نجات بدهم آن وقت حاضرم تا ابد در آتش جهنم بسوزم.» هيجان کولوم اسکارلت را به لرزه انداخت. سعي کرد معني حرف هاي او را بفهمد. اگر روزي که سربازهاي انگليس به خانه ي دانيل آمدند، اسکارلت آنجا حضور نداشت چه مي شد؟ اگر پول نمي داد و آنها خانه ي دانيل را خراب مي کردند چه مي شد؟ اگر من خودم پول نداشتم و کت گرسنه مي ماند چه مي شد؟ اگر سربازهاي انگليسي هم مثل يانکي ها بودند، گاو و گوسفندهايم را مي کشتند و مزارعم را آتش مي زدند چه پيش مي آمد؟ مي دانست که بي دفاعي در برابر يک ارتش چه معنايي دارد. معناي گرسنگي را خوب درک مي کرد. اين ها خاطراتي بود که با تمام طلاهاي دنيا هم نمي شد آنها را از بين برد. کولوم داشت به خاطر ايرلند مي جنگيد و ايرلند وطن خانواده و فرزند اسکارلت بود. پرسيد: «چطور مي توانم کمک کنم؟» 68 همسر ناخدا زني تنومند و سرخ چهره بود. به محض اينکه کت را ديد دست هايش را به طرف او دراز کرد: «مي آيي پيش من؟» کت هم دستهايش را به طرف او دراز کرد. اسکارلت مطمئن بود که فقط عينک آن زن که به گردنش آويخته بود توجه کت را جلب کرده است، ولي اين مطلب را بر زبان نياورد. خيلي دوست داشت که مردم کت را تحسين کنند و همسر ناخدا داشت همين کار را مي کرد. «چه کوچولوي خوشگلي – نه عزيزم اين را بايد بگذاري به چشمت، نه تو دهنت – چه پوست زيتوني خوشگلي دارد. پدرش اسپانيايي است؟» اسکارلت به سرعت جواب داد: «مادربزرگش.» «چه خوب.» همسر ناخدا عينکش را از ميان انگشتان کوچک کت درآورد و يک بيسکويت به او داد. «من خودم مادربزرگم، چيزي از اين قشنگ تر وجود دارد؟ وقتي بچه هايمان بزرگ شدند ديگر نتوانستم تو آن خانه ي خالي بمانم، تصميم گرفتم همراه شوهرم، ناخدا، به سفر بروم. حالا نوه هايم برايم شادي واقعي هستند. بعد از ساوانا به فيلادلفيا مي رويم. دو روز مي توانم با دخترم و دو تا بچه اش باشم.» اسکارلت با خود فکر کرد، قبل از اينکه از خليج بيرون برويم با پرحرفي هايش مرا مي کشد. چطور مي توانم دو هفته ي تمام اين حرف ها را تحمل کنم. به زودي معلوم شد که نيازي نيست چندان هم نگران باشد. حرف هاي زن ناخدا تکراري بود. بعد از مدتي اسکارلت فقط سرش را تکان مي داد يا مي گفت: «خداي من» ولي اصلا به حرفهايش گوش نمي داد و خانم پير خيلي با کت اخت شده بود و اسکارلت مي توانست بدون اينکه نگران کت باشد، گاه گاهي روي عرشه برود. در آنجا بهتر مي توانست فکر کند. بادي که طعم نمک داشت به صورتش مي خورد. اغلب نقشه مي کشيد. کارهاي زيادي داشت که انجام دهد. بايد خريداري براي فروشگاهش مي يافت. و خانه اش هم که در خيابان پيچ تري بود، بايد تکليفش روشن مي شد. البته رت مخارج نگهداري اش را مي پرداخت اما احمقانه بود، وقتي تصميم نداشت ديگر در آن زندگي کند، نگهداري اش چه فايده اي داشت... تصميم داشت فروشگاه و خانه ي واقع در خيابان پيچ تري را بفروشد. همين طور مشروب فروشي. مشروب فروشي درآمد خوبي داشت، ولي تصميمش را گرفته بود که با آتلانتا قطع رابطه کند و مشروب فروشي هم جزيي از آتلانتا بود. تکليف خانه هايي که داشت مي ساخت چه مي شد؟ اصلا از پيشرفت کار خبر نداشت. بايد تحقيق مي کرد و مطمئن مي شد که معمار هنوز خريد الوار را از اشلي ادامه مي دهد... مي بايد مطمئن مي شد که وضع اشلي خوب است. و همين طور هم بود. به ملاني قول داده بود. وقتي خيالش از آتلانتا راحت شد، بايد به تارا مي رفت وضع تارا را بايد آخر از همه روشن مي کرد. وقتي ويد و الا بفهمند که بايد همراه او بروند قطعا نمي توانند زياد صبر کنند، نبايد آنها را منتظر بگذارد. خداحافظي از تارا برايش مشکل ترين کار بود. اين کار را بايد براي آخر بگذارد، اگر سريع انجامش دهد زياد آزارش نخواهد داد. آه، چقدر دلش براي تارا تنگ شده بود.

بالاخره رسيدند. «گوش کن کت، آوازها را مي شنوي؟ آواز سياه پوست ها را. اينجا جنوب است، آفتابش را حس مي کني؟ اين آفتاب روزها پشت سر هم مي تابد. اوه عزيزم، کت کوچولوي من، ماما به وطن برگشته.»

آشپزخان? مورين درست مثل گذشته بود. هيچ چيز تغيير نکرده بود. خانواده هم همان طور بودند. صميميت. ازدحام بچه هاي اوهارا. بچ? پاتريشيا پسر بود، تقريباً يک ساله، و کتي حامله بود. کت در نظم روزان? آن سه خان? مجاور براي خود جايي پيدا کرد. با کنجکاوي بچه هاي ديگر را مي نگريست، موهايشان را مي کشيد و وقتي بچه ها هم موهاي او را مي کشيدند تحمل مي کرد. در مدت کوتاهي يکي از آنها شده بود.

اسکارلت حسودي مي کرد. دلش براي من تنگ نمي شود، دوري اش را نمي توانم تحمل کنم، ولي مجبورم. مردم زيادي از اهالي آتلانتا رت را مي شناختند و ممکن بود دربار? کت اطلاعاتي به او بدهند. اگر بخواهد کت را از من بگيرد او را خواهم کشت. نمي توانم او را با خود ببرم. راه ديگري وجود ندارد. زود مي روم و مي آيم. و برايش به عنوان هديه خواهر و برادرش را مي آورم.

تلگرافي براي هنري هاميلتون به آدرس دفترش و تلگراف ديگري براي پانسي به آدرس خان? خيابان پيچ تري فرستاد و در تاريخ بيستم ماه مي سوار قطار شد. هم هيجان داشت و هم عصبي بود. مدت زيادي از آتلانتا دور بود، در اين مدت خيلي چيزها مي توانست اتفاق افتاده باشد. فکر کردن بي فايده بود، بالاخره مي فهميد. تا آن زمان دلش مي خواست از آفتاب جورجيا و پوشيدن لباس هاي نو لذت ببرد. در کشتي مجبور بود لباس عزا به تن داشته باشد ولي حالا با پوشيدن لباسي از پارچ? سبزرنگ ايرلندي، خيلي زيبا و با نشاط شده بود.

ولي از ياد برده بود که قطارهاي آمريکا چقدر کثيف اند. تف دان هايي که در ابتدا و انتهاي هر واگن گذاشته بودند بوي گند مي داد. بوي گند توتون جويده شده. هنوز بيست مايل نرفته بود که قطار به يک قفس پر از خرگوش تبديل شد. مرد مستي ناگهان آمد و رو به رويش نشست و اسکارلت تازه فهميد که تنها به اين سفر آمده است. هر کسي به خودش جرأت مي دهد که کيف دستي مرا عقب بزند و پهلوي من بنشيند. ما در اينجا کارهاي بد را آسان تر از ايرلند انجام مي دهيم. در آنجا لااقل قطار درجه يک براي خودش معنايي داشت. در کابين مخصوص خودت هيچ کس مزاحمت نمي شود. روزنام? ساوانا را گشود و جلوي صورت گرفت تا مثل سپري خود را پشت آن پنهان کند. لباس زيبايش کثيف و خاکي شده بود.

شلوغي ايستگاه آتلانتا و سر و صداي کالسکه رانان به هنگام عبور از ميدان پنج گوش هيجان اسکارلت را بيشتر کرد، ضربان قلبش تندتر شد و کثافت قطار را به يکباره از ياد برد. چه شهر فعال و زنده اي بود اين آتلانتا، دائماً در حال تغيير بود. ساختمان هايي را ديد که قبلاً نديده بود. نام هاي تازه بر بالاي فروشگاه هاي قديمي به چشم مي خورد. همه جا سر و صدا، عجله و غوغا بود.

از پنجر? کالسکه، خانه هاي خيابان پيچ تري را مي ديد که از مقابلش عبور مي کردند. با اشتياق گذر آنها را تماشا مي کرد. نام صاحبان خانه ها را يک يک بر مي شمرد و مي ديد وضعشان بهتر شده. خانه مري ودر حالا سقف تازه اي داشت و ميدها هم خان? خود را به تازگي رنگ کرده بودند. هيچ کدام از خانه ها را آن طور که يک سال پيش کهنه به نظر مي رسيد، نديد. خان? او هم آنجا بود. آه، چقدر عوض شده بود. تقريباً حياطي برايش نمانده بود. آيا هميشه اين قدر به خيابان نزديک بود؟ آه، چقدر احمقم براي من چه فرقي مي کند، من که مي خواهم اينجا را بفروشم.

عمو هنري هاميلتون گفت: فعلاً وقت فروش نيست. بحران مالي هنوز ادامه داشت. کسب و کار خراب بود. به خصوص کار خانه سازي، ولي کار خانه سازي او از اين امر جدا بود. سطح زندگي مردم سقوط کرده و مردم وضعشان بدتر شده بود.

عمو هنري نظرش اين بود که خانه هاي کوچک اسکارلت که داشت در حاشي? شهر ساخته مي شد تابع اين نوسانات نبود. ساختمان ها هنوز تمام نشده بود ولي مشتريان حاضر بودند همان طور نيمه کاره آنها را بخرند. ثروتي عايد اسکارلت مي شد، پس چرا مي خواست بفروشد؟ اين برنامه که خرج زيادي نداشت. رت تمام مخارجش را مي پرداخت و پولي هم براي او به حسابش مي ريخت.

اسکارلت با خود گفت: طوري به من نگاه مي کند که انگار بوي گند مي دهم يا چيزي مثل اين. مرا مسئول طلاق مي داند. براي يک لحظه خواست داستان را آن طور که بوده بگويد، بگويد که واقعاً چه اتفاقي افتاده.

عمو هنري تنها کسي است که برايم مانده، او طرف من است. در آتلانتا او تنها کسي است که مرا تحقير نمي کند.

ولي حتي يک خرده هم فرقي نمي کند. اين فکر مثل جرقه اي ذهنش را روشن کرد. هنري هاميلتون هم مثل ديگر مردم آتلانتا قضاوت درستي دربار? من ندارد. من مثل آنها نيستم، نمي خواهم باشم. با آنها تفاوت دارم، من، منم، من اوهارا هستم.

«اگر دلت نمي خواهد با فروش املاک من خودت را تو دردسر بياندازي بگو هنري، من ناراحت نمي شوم. به من بگو.» در رفتارش وقار و سنگيني ساده اي مشاهده مي شد.

«من پير شدم اسکارلت. شايد بهتر باشد يک وکيل جوان تر پيدا کني.»

گونه هاي اسکارلت گل انداخته بود. برخاست دستش را به طرف او دراز کرد، از لبخندش علاق? او به هنري خوانده مي شد.

تازه مدت ها بعد از اينکه اسکارلت دفترش را ترک کرد، هنري هاميلتون متوجه تغييرات اسکارلت شد. «اسکارلت بزرگ شده. من را «عمو هنري» صدا نکرد.»

«خانم باتلر خانه است؟»

صداي اشلي را فوراً شناخت. از اتاق نشيمن به سالن پذيرايي دويد. با حرکت سريع دست، مستخدمه را که در را گشوده بود مرخص کرد.

«عمه پيتي چطوره؟ اينديا؟ بو؟ حالا بايد براي خودش مردي شده باشد.»

اشلي با پيچ و تابي که به لبانش مي داد حرف مي زد. عمه پيتي و اينديا مثل گذشته بودند. پيتي با کوچک ترين چيز از کوره در مي رفت و اينديا وقتش را در انجمن هاي اصلاح اخلاق آتلانتا تلف مي کرد. هر دوي آنها به شکل تهوع آوري او را لوس مي کردند. هميشه با هم دعوا مي کردند، بر سر اينکه کدامشان بيشتر هواي او را دارند. بو هم مي خواست از پيش آنها برود ولي او اجاز? چنين کاري را نداده بود. چشمان اشلي برق زد و به صحبت ادامه داد. بو واقعاً براي خودش مردي شده. تقريباً حالا دوازده سال دارد، راحت مي تواند خودش را پانزده ساله جا بزند. جوان هاي محله براي خودشان کلوپي تشکيل داده اند، بو رييس آن است. در حياط پشت خانه با چوب هاي کارگاه چوب بري يک خان? درختي ساخته اند. بو اين کار را کرد. همين الآن هم بهتر از پدرش از سب و کار سر در مي آورد. اشلي توضيح داد که شايد استعداد رفتن به دانشگاه را هم داشته باشد. براي انشايي که به زبان لاتين نوشته بود جايزه اي به او دادند و بعد با لحني حاکي از نارضايتي گفت، کتاب هايي را مي خواند که براي خواندن آنها هنوز خيلي جوان است.

«با اين حرف ها حوصل? تو را سر بردم اسکارلت، پدرهاي مغرور خيلي خسته کننده به نظر مي آيند.»

«نه اين چه حرفي است اشلي.» ولي دروغ مي گفت. کتاب، کتاب، کتاب، عيب خانواد? ويلکز همين بود. آنها روش زندگي خود را از ميان کتاب ها بيرون مي کشند، نه از ميان زندگي. اما اين پسر شايد بتواند موفق شود. اگر کسب چوب بري را ياد بگيرد اميدي برايش هست. حالا اگر اشلي بازي در نياورد فقط يک قول ديگر مانده. يک تعهد ديگر به ملاني دارد که بايد انجام دهد. دستش را روي بازوي اشلي گذاشت.

«مي خواهم خواهش بزرگي از تو بکنم.»

با نگاهي التماس آميز او را مي نگريست. اشلي هم دستش را روي دست او گذاشت.

«هر کاري بخواهي مي کنم اسکارلت، خودت مي داني»

«دلم مي خواهد اجازه بدهي مخارج رفتن بو را به دانشگاه بدهم. بعد هم او را با ويد مي فرستم به يک سفر دور و دراز. مي توانم روي موافقت تو حساب کنم؟ مي داني که او مثل پسر خودم است، به هر حال وقتي متولد شد من پيش ملاني بودم. پولش اصلاً اهميتي ندارد. در اين اواخر پول خوبي گيرم آمده. چطور مي تواني اين همه خودخواه باشي که خواهشم را رد کني؟»

لبخند از لب هاي اشلي گريخت، خيلي جدي و محکم به نظر مي آمد.

«اسکارلت...»

اوه، لعنتي. باز دارد ديوانه مي شود، خدا را شکر که اين دخترک با سيني قهوه دارد مي آيد. در مقابل او نمي تواند حرفش را ادامه دهد. من هم فرصت دارم قبل از اينکه او شروع کند، حرف بزنم.

«چند قاشق شکر، اشلي؟ من خودم برايت مي ريزم.»

اشلي فنجان را از دست او گرفت و روي ميز گذاشت. «بگذار قهوه چند دقيقه باشد، اسکارلت.» دست او را در دست گرفت. «به من نگاه کن عزيزم.» چشمانش درخششي لطيف يافته بودند. اسکارلت گيج شده بود. عجب، تقريباً همان اشلي سابق، اشلي ويلکز، ساکن دوازده بلوط.

«مي دانم اين پول ها را از کجا آوردي، اسکارلت. عمو هنري برايم گفت. مي فهمم چه کشيده اي. ولي ديگه تمام شده. آن مرد هرگز لياقت تو را نداشت. حالا ديگر از شر رت خلاص شدي. مي تواني هم? اينها را فراموش کني، انگار که هيچ وقت اتفاق نيفتاده.»

انگار آتشي از چشمان او بيرون مي ريخت. اشلي مي خواست اصل موضوع را بگويد.

«حالا از دست رت راحت شدي. بگو که با من ازدواج مي کني، اسکارلت، من جانم را مي دهم که تو را خوشحال و خوشبخت کنم، خوشبختي حق توست.»

اسکارلت انديشيد، زماني بود که براي شنيدن اين کلمات حاضر بودم زندگي ام را بدهم. حالا از شنيدن آنها هيچ احساسي در من به وجود نمي آيد. آه، خداي من، اشلي، مگر مجبور بودي اين خواهش را بکني؟ از قبل جواب اين درخواست را در ذهنش داشت. همان شايعات قديمي دوباره بر سر زبان ها افتاده بود و اشلي مي خواست به تمام اين شايعات خاتمه دهد و کاري کند که در جامع? آتلانتا از او اعاد? حيثيت شود.

او مصمم بود مثل يک مرد واقعي و با اصالت فداکاري کند حتي اگر بقي? عمر را در پشيماني و اشک زندگي کند، يک جنتلمن واقعي. در نظر دارد زندگي خودش را خراب کند. و زندگي مرا هم. حتي نخواسته فکر کند که من اصلاً حرفش را باور نخواهم کرد. اسکارلت زبانش را گاز گرفت تا سرش فرياد نکشد. بيچاره اشلي. تقصير او نبود که چنين خصوصياتي داشت. رت گفته بود، اشلي به درد همان زمان قبل از جنگ مي خورد. در دنياي امروز جايي برايش نيست. اصلاً نمي توانم از او عصباني باشم. دلم نمي خواهد کساني را که به آن روزهاي باشکوه تعلق دارند از دست بدهم. فقط خاطره آن روزها باقي مانده و آدم هايي که در اين خاطرات شريکند.

اسکارلت گفت: «اشلي عزيزم، من نمي خواهم با تو ازدواج کنم. اين حرف آخرم است. دلم نمي خواهد نقش يک همسر خوشگل را برايت بازي کنم و اجازه بدهم دنبالم موس موس کني. ديگر براي اين کارها پير شده ام، به علاوه خيلي بيش از اينها به تو علاقه دارم. تو هميشه نقش مهمي در زندگي من داشتي، هنوز هم داري، بگذار همه چيز همين جوري بماند.»

«البته عزيزم، خوشحالم که اين احساس را داري، ديگر تو را با اين پيشنهاد اذيت نمي کنم.» بعد لبخند زد و ناگهان شبيه همان اشلي دوازده بلوط شد که قلب اسکارلت را زير و رو کرده بود. اشلي عزيز. او هرگز نبايد مي دانست که اسکارلت از لحن صدايش دريافته که همه چيز مرتب است. همه چيز مرتب بود. نه، بهتر از مرتب. حالا آنها مي توانستند واقعاً براي هم دوستان خوبي باشند. گذشته ها گذشته بود.

«برنامه ات چيست اسکارلت؟ تصميم داري بماني؟ اميدوارم بماني.»

از زماني که از گال وي خارج شده بود انتظار چنين سوالي را داشت.

بايد مطمئن مي شد که هيچ کس در آتلانتا نخواهد فهميد که کجا بوده و چه مي کرده، اين خبر ممکن بود به رت مي رسيد و او تحقيق مي کرد و کت را از او مي گرفت. «مي خواهم همه چيز را بفروشم اشلي. از اين به بعد ديگر دلم نمي خواهد پاي بند جايي باشم. بعد از اينکه به ساوانا رفتم، همراه چند نفر از اقوام پاپا، به ايرلند رفتم.» مجبور بود محتاط باشد و بداند چه مي گويد. اشلي خودش هم به خارج مسافرت کرده بود. خيلي زود مي فهميد که اسکارلت دربار? جايي حرف مي زند که هرگز سفر نکرده است. «فکر مي کنم همين روزها سفري به لندن بکنم، شايد بتوانم مدتي در آنجا بمانم. حالا بگو به نظر تو لندن جاي مناسبي است؟» از ملاني شنيده بود که اشلي لندن را بهترين شهر دنيا مي داند. صحبت در اين باره ذهن او را منحرف خواهد کرد و باعث خواهد شد ديگر سوالي نکند.

«چه خوب کردي آمدي اشلي. واقعاً من از اين بعدازظهر لذت بردم. باز هم به ديدن من مي آيي، نه؟ تا کارهايم تمام بشو، مدتي اينجا مي مانم.»

«هر وقت بتوانم، خوشحال مي شوم.» مستخدمه کلاه و دستکش او را آورد. «خداحافظ اسکارلت.»

«خداحافظ، اوه راستي اشلي، خواهش من چه شد، قبول مي کني؟ اگر بگويي نه، خيلي ناراحت مي شوم.»

«فکر نمي کنم...»

«قسم مي خورم اشلي، اگر اجازه ندهي يک کاري برايت بکنم، مثل يک رودخانه اشک مي ريزم و خودت خوب مي داني که يک جنتلمن واقعي هيچ وقت خانمي را به گريه نمي اندازد.»

اشلي براي بوسيدن دست او خم شد. «داشتم از خودم مي پرسيدم که آيا تا حالا عوض شدي؟ ولي سوال بي موردي بود. هنوز هم خوب بلدي آدم را دور انگشتت بچرخاني. اگر بو را از اين هديه محروم کنم، پدر بدي هستم.»

«اوه اشلي، دوستت دارم، هميشه. متشکرم.»

اسکارلت ديد که مستخدم در را پشت سر اشلي بست. با خود گفت، حالا به آشپزخانه برو و برايشان همه چيز را شرح بده تا آنها خوراکي براي شايعه پراکني هاي تازه داشته باشند. به علاوه، اشلي را واقعاً دوست دارم ولي به نوعي که آنها هرگز درک نمي کنند.

کارهايش در آتلانتا بيشتر از آنچه فکر مي کرد طول کشيد. روز دهم ژوئن به سوي تارا حرکت کرد.

تقريباً يک ماه است که کت را نديده ام، ديگر تحملش را ندارم. شايد فراموشم کرده باشد. ممکن است دندان ديگري در آورده باشد، شايدم دو تا. اگر مريض شده باشد چي؟ اگر نگذارند آب بازي کند چي؟ اگر آب بازي کند فوراً حالش خوب مي شود. هوا خيلي گرم است. شايد بدنش از گرما جوش زده باشد. اين بچ? کوچولوي ايرلندي به آب و هواي اينجا عادت ندارد.

در هفت? آخر اقامتش در آتلانتا عصبي بود، به سختي مي توانست بخوابد. چرا باران نمي آيد؟ نيم ساعت بعد از آنکه تمام خانه را تميز کرده بودند، دوباره گرد قرمز رنگي روي همه چيز نشسته بود.

بالاخره در قطاري که به جونزبورو مي رفت توانست استراحت کند. اگرچه کمي طول کشيد ولي کارهايش انجام شد. آنچه که در اين مدت انجام داد به نظر هنري هاميلتون و وکيل تازه اش امکان پذير نبود.

فروش مشروب فروشي آسان ترين آن کارها بود. بحران مالي باعث شده بود قيمت املاک افزايش يابد. اما سرنوشت فروشگاه کمي او را ناراحت کرد. زمينش بيش از اجناس قيمت داشت. مالک جديد مي خواست ساختمان را خراب کند و به جاي آن يک عمارت هشت طبقه بسازد. بحران مالي چه ادامه پيدا مي کرد يا نمي کرد، ميدان پنج گوش، همچنان بر جاي بود. با پولي که از فروش اين دو حاصل شد پنجاه هکتار ديگر زمين در حاشي? شهر خريد و کار ساختمان سازي را ادامه داد، به اين ترتيب خيالش راحت شد که کسب و کار اشلي حداقل براي چهار پنج سال ديگر خوب خواهد بود، به علاوه، معماري که خانه ها را مي ساخت مي گفت موسسات ساختماني ديگر هم چوب مورد نياز خود را از او مي خرند. اين طور نشان مي داد که اشلي بر خلاف انتظار اسکارلت به يک کاسب موفق تبديل شده بود.

به سرعت داشت پولدار مي شد. هنري هاميلتون راست مي گفت. خانه هاي کوچکي که مي ساخت به سرعت به فروش مي رفت. سود سرشاري در ميان بود، پول زياد. وقتي حساب بانکي اش را ديد باور نمي کرد آن همه پول در آن باشد. پول هايي که جمع شده بود هزينه ماه هاي طولاني را در بالي هارا جبران مي کرد. حالا ديگر دفتر حساب هايش شسته رفته مي شد، فروش محصول يکراست به حساب درآمد منظور مي شد. در ضمن شايد مي توانست اجاره خانه هاي بالي هارا را کمي بالا ببرد. اين کار خود به خود انجام مي گرفت. قبل از اينکه سفرش را آغاز کند، يک بشکه ساز تقاضاي خانه کرده بود و يک نجار را هم کولوم آورده بود تا در شهر ساکن شود.

اسکارلت مصمم بود خانه سازي را ادامه دهد حتي اگر درآمدش کمتر از اين بود و با وضعي که پيش آمده بود ديگر رها کردن آن، کار عاقلانه اي نبود. با خيال راحت آن را دنبال مي کرد. معمار مأمور شد درآمدهاي آيند? او را به نام استفن اوهارا به ساوانا حواله کند، با اين پول استفن مي توانست سفارشات کولوم را تأمين کند.

خان? خيابان پيچ تري در نظر اسکارلت مسئل? خنده داري پيش آورده بود. خطاب به خود گفت: «فکر مي کردم دوري از آن خانه ناراحتم خواهد کرد. به هر حال من و رت مدتي در آن خانه با هم زندگي کرده ايم. بوني هم آنجا به دنيا آمد و تا آخر زندگي کوتاهش همان جا زيست. با وجود اين تنها چيزي که از آن در خاطر من مانده اندوه است. وقتي آن مدرس? دخترانه پيشنهاد خريد آن را داد مي خواستم صورت مودار مدير? پير مدرسه را ببوسم. مثل اين بود که زنجيري را از پايم برداشته باشند. حالا آزادم. هيچ مسئوليتي در آتلانتا ندارم. هيچ چيز مرا به آنجا پيوند نمي دهد.

اسکارلت لبخند زد. مثل بند کرستم بود، فشار مي داد. از وقتي کاتلين و کولوم آن را با چاقو بريدند ديگر دوباره نبستم. شايد کمي چاق شده باشم ولي هنوز از خيلي زن ها لاغرترم. از آن زن هايي که شکم بندشان را آن چنان کشيده اند که نمي توانند نفس بکشند. و حالا احساس راحتي مي کرد – حتي در آن گرما، به علاوه حالا ديگر خودش مي توانست لباس بپوشد و احتياجي به کمک نداشت. موهايش را هم خودش شانه مي کرد و برس مي کشيد. چه خوب بود که مي توانست بدون کمک ديگران کارهايش را انجام دهد. چقدر خوب بود. ديگر به کاري که ديگران مي کردند يا نمي کردند توجه نداشت، مهم نبود که چه چيزي را خوب مي دانستند و چه چيزي را بد. مهم اين بود که داشت به تارا باز مي گشت و مي خواست فرزندانش را با خود ببرد. به زودي دوباره کت کوچولو و قشنگ خود را خواهد ديد. به زودي دوباره به ايرلند، به آن سرزمين تازه، شيرين و باران شست? ايرلند باز خواهد گشت. دستي به آن کيس? چرمي که روي دامنش گذاشته بود کشيد. خاک بالي هارا را مي برد تا بر گور پدرش بريزد.

از آنجا که هستي، ما را مي بيني پاپا؟

مي داني پاپا. تو مي تواني حالا به کاتي اسکارلت خودت افتخار کني پاپا. من اوهارا هستم.

69

ويل بنتين در ايستگاه جونزبورو انتظار مي کشيد. اسکارلت چهر? آفتاب سوخت? او را ديد. اندامش ضعيف و سست مي نمود، دهانش به لبخند باز شده بود، ويل شايد تنها مردي بود که خدا تا کنون خلق کرده بود تا آن طور راحت با پاي چوبي اش راه برود. اسکارلت او را در آغوش گرفت و در ميان بازوان فشرد.

«اسکارلت آرام تر، داشتم مي افتادم. چقدر از ديدنت خوشحالم.»

«من هم خوشحالم، ويل توي اين مسافرت از ديدن تو بيشتر از هر کس ديگر خوشحال شدم.» خودش هم مطمئن بود که همين طور است. ويل براي او حتي از خويشاوندانش در ساوانا هم عزيزتر بود. شايد به اين دليل بود که در دوران سخت گذشته ويل او را تنها نگذاشته بود و شايد هم براي اين بود که ويل هم مثل خود اسکارلت تارا را بسيار دوست مي داشت و يا شايد براي اين بود که ويل مردي شريف و پاک بود.

«پس مستخدمت کو اسکارلت؟»

«ديگر از اين ديوانگي ها نمي کنم ويل. خودم را از شر خيلي چيزهاي احمقانه خلاص کردم.»

ويل ساق? علفي را به دندان گرفت: «اين را خودم فهميدم.» اسکارلت خنديد. تا آن موقع به احساسي که يک مرد از بغل کردن زني بدون شکم بند دارد، فکر نکرده بود.

«براي من ديگر قيد و بندي وجود ندارد، ويل. از هيچ نوعش.»

دلش مي خواست مي توانست علت خوشحالي و خوشبختي خود را برايش توضيح دهد و در مورد کت برايش تعريف کند و باز در مورد بالي هارا. اگر فقط ويل بود يک لحظه هم ترديد نمي کرد، همه چيز را مي گفت، به او اعتماد مي کرد. ولي او شوهر سوالن بود، به خواهرش اطمينان نداشت به همين دليل او را

فراموش کرده بود. کسي چه مي داند، شايد ويل مجبور بود همه چيز را به زنش بگويد. اسکارلت زبانش را نگه داشت. روي صندلي گاري نشست. نمي دانست که ويل با گاري آمده است. عادت داشت هميشه وقتي به پيشواز او مي آمد سوار اسب مي بود. گاري از کيف دستي ها و جعبه ها پر بود.

راه افتادند. اسکارلت پرسيد:" چه خبرهاي تازه ويل، خيلي وقت است بي خبرم."

" خوب بگذار ببينم، شايد قبل از هر چيز بخواهي بداني حال بچه هايت چطور است. الا و دختر ما سوزي، جدانشدني هستند، الا کمي سنش بيشتر است. ويد را حتماً اگر ببيني نمي شناسي. از ژانوي? گذشته که چهارده سالش تمام شده قدش هي بلندتر مي شود، ظاهراً خيال ندارد ثابت بماند. دائماً بلندتر مي شود، مثل يک قاطر قوي شده. اگرچه به نظر لاغر مي آيد اما مثل يک اسب کار مي کند. اگر امسال توانستيم بيست هکتار بيشتر کشت کنيم فقط از صدق? سر ويد بود."

اسکارلت لبخند زد. چقدر مي تواند به من در بالي هارا کمک کند و چقدر به آنجا علاقه مند خواهد شد. انگار کشاورز به دنيا آمده بود، اسکارلت اصلاً فکرش را هم نمي کرد. چقدر شبيه پاپا. کيس? چرمي را در دامنش داشت.

" مارتا حالا هفت سالش است. جين در سپتامبر دو سالش تمام شد. سوالن پارسال يک بچه انداخت، دختر بود."

" اوه ويل خيلي متأسفم."

" خيال نداريم ديگر بچه دار بشويم. اين پيشامد سوالن را خيلي ناراحت کرد. دکتر گفته، بچه دار شدن برايش خطر دارد. به هر حال سه تا دختر داريم و اين خودش خوشبختي بزرگي است، خيلي از مردم از آن بي بهره اند. البته دلم يک پسر مي خواست، هر مردي دلش مي خواهد يک پسر داشته باشد، ولي شکايتي هم ندارم، به علاوه ويد براي من مثل پسر خودم است که مي تواند آرزوهايم را برآورده کند. او پسر خوبي است، اسکارلت."

اسکارلت از شنيدن اين حرف خوشحال بود و در عين حال متعجب. ويل راست مي گفت: نميتوانست ويد را بشناسد. اگر ويد همانطور بود که ويل مي گفت، او به جز پسرکي لاغر و رنگ پريده چيز ديگري يادش نمي آمد.

" من ويد را خيلي دوست دارم. به همين دليل راجع به او صحبت کردم. البته دلم نمي خواهد توي مسائل خصوصي ديگران دخالت کنم، ولي ويد هميشه، مثل اين است که از تو وحشت داشته. شايد خودت اين را بداني اسکارلت، به هرحال از من خواسته به تو بگويم ديگر نمي خواهد به مدرسه برود. اين ماه که تمام شود مدرس? ناحيه را تمام مي کند و ديگر از نظر قانون، اجباري به ادام? درس ندارد."

اسکارلت سرش را تکان داد.

" نه ويل. تو خودت به او بگو يا من خودم مي گويم. پدرش به دانشگاه رفت، او هم بايد برود. منظورم مخالفت با تو نيست ولي يک مرد اگر درس نخواند ترقي زيادي ندارد."

" من ناراحت نمي شوم، خيال دخالت هم ندارم، ولي به نظر من تو اشتباه مي کني. ويد مي تواند بخواند و بنويسد و حساب مزرعه را نگه دارد. اين همان چيزي است که او مي خواهد، کشاورزي، آباد کردن تارا، مي خواهد تارا را آباد کند. مي گويد پدربزرگش تارا را با همين قدر سواد که او دارد ساخت و نمي تواند بفهمد که چرا بايد با ديگران فرق داشته باشد. اين پسر مثل من نيست. من لعنتي به زحمت مي توانم اسم خودم را بنويسم. چهار سال در آن مدرس? شيک وپيک آتلانتا درس خوانده و بيشتر از سه سال هم اينجا. آن چيزهايي را که بايد هم? بچه هاي روستا بدانند مي داند. به همين دليل است که او يک بچ? روستايي است و از آنچه که هست راضي و خوشحال است. او را به کاري که نمي خواهد وادار نکن اسکارلت."

اسکارلت براق شده بود، اين ويل بنتين فکر مي کرد با چه کسي دارد حرف مي زند؟ اسکارلت مادر ويد بود و او بود که مي دانست چه چيز به صلاح پسرش است.

ويل با کلمات کشدارش ادامه داد:

" حالا که تو بهرحال عصباني شده اي بگذار با خيال راحت هرچي دلم مي خواهد بگويم."

به دوردست هاي آن جاد? خاکي نگاه کرد:

" چند وقت پيش اسناد جديد تارا را ديدم که در دادگاه ايالتي صادر شده بود، به نظرم سهم کارين را خريدي. من نمي دانم که تو مي خواهي چکار کني اسکارلت و هيچ وقت هم نمي پرسم. ولي بگذار يک چيزي به تو بگويم. اگر قرار باشد يکي بيايد و يک تکه کاغذ رسمي دربار? تارا به من نشان بدهد، قبل از اينکه حتي به پايين جاده برسد من با تفنگم منتظرش هستم."

" ويل به انجيل قسم که در مورد تارا هيچ نقشه اي ندارم."

اسکارلت از اينکه حقيقت را مي گفت خوشحال بود. سخن گفتن آرام و تودماغي ويل هراس انگيزتر از هر صداي بلندي بود که تا به حال شنيده بود.

"خوشحالم که اين را مي شنوم. به نظر من اينجا بايد مال ويد باشد. او نو? پاپاست، اين سرزمين هم بايد در خانواده حفظ بشود. اميدوارم ويد را به حال خودش بگذاري اسکارلت که دست راست من باشد و مثل پسرم، هر چند که هست. تو هم هرکاري دلت مي خواهد بکن، همان طور که هميشه کردي.من به او قول دادم که با تو صحبت مي کنم و کردم. اگر تو اعتراضي نداري همين جا تمامش مي کنيم. حرفم همين بود، آنچه بايد مي گفتم، گفتم."

اسکارلت قول داد :" راجع به آن فکر مي کنم." گاري در همان جاد? آشنا حرکت مي کرد و اسکارلت ديد سرزميني که روزي حاصلخيزترين مزارع محسوب مي شد اينک به علفزاري تبديل شده و بوته هاي خار در آن روييده است. دلش مي خواست گريه کند. ويل شانه هاي فروافتاده اش را ديد و متوجه شد که لب هاي اسکارلت از گريه جمع شد.

" اين دو سال گذشته کجا بودي اسکارلت؟ اولش کارين بود که محل اقامتت را اطلاع مي داد و بعد او هم ديگر خبري از تو نداشت."

اسکارلت به خودش فشار آورد که بخندد:

" ماجراجويي، دوره اي پرماجرا، همش در مسافرت بودم. به ديدن اقوام هم رفتم، اوهاراها، خيلي هايشان تو ساوانا زندگي مي کنند. بهترين آدمهايي که مي تواني پيدا کني. مدت زيادي پيش آنها ماندم. بعدش به ايرلند رفتم تا بقيه شان را ببينم، نمي تواني حدس بزني چند تا اوهارا آنجا هستند."

بغض گلويش را گرفت. کيس? چرمي را به سينه اش چسباند.

" ويل، من يک چيزي براي پاپا آوردم. ممکن است قبل از اينکه به خانه برويم من را ببري گورستان."

" البته."

در زير آفتاب، اسکارلت بر سر گور جرالد اوهارا زانو زد. خاک سياه ايرلندي از لاي انگشتانش فروريخت و با خاک سرخ رنگ جورجيا مخلوط شد. " آه پاپا." کلماتش را با لحن ايرلندي بيان مي کرد:

" چه سرزمين باشکوهي است اين سرزمين ميت. تو خوب يادت مي آيد پاپا، همه شان را به ياد مي آوري. نمي دانستم پاپا، متأسفم، نمي دانستم که بايد يک عزاداري خوب برايت بگيرم، با هم? آن قصه هايي که توي بچگي شنيدي."

سرش را بلند کرد و خورشيد به اشک هايي که از صورتش فرو مي ريخت تابيد. صدايش لرزان بود، آميخته با گريه، اندوهش بي پايان بود اما سعي اش را مي کرد.

"چرا ما را تنها گذاشتي، اوچون! اوچون، اوچون، اولاگون او."

اسکارلت خوشحال بود از اينکه در ساوانا راجع به بردن ويد و الا به ايرلند سخني نگفته است. حالا مجبور نبود به آنها توضيح دهد که چرا فرزندان خود را همراه نبرده و در تارا گذاشته است. گفتن حقيقت او را کوچک مي کرد، گفتن اينکه بچه هايش او را نمي خواهند و او براي آنها و آنها براي او غريبه اي بيش نبودند، موجب تحقيرش مي شد. نمي خواست اين تحقير را بپذيرد، نه از جانب خودش و نه از جانب ديگران. نمي خواست بپذيرد که مسأله چقدر آزاردهنده است، اجازه نمي دهد ديگران او را تحقير کنند. احساس مي کرد کوچک و حقير شده، حتي به زحمت مي توانست براي الا و ويد که بدون ترديد احساس خوشبختي مي کردند، خوشحال باشد.

در تارا همه چيز آزار دهنده بود. احساس مي کرد غريبه است. به جز تصوير مادربزرگ روبيلارد، ديگر هيچ چيز برايش آشنا نبود. سوالن با پول ماهانه اي که دريافت مي کرد مبلمان تازه اي خريده بود. چوب بي نقص ميز به نظر اسکارلت خيلي درخشان و براق مي آمد. رنگ فرشها و پرده ها خيلي روشن بود. بدش آمد. آن گرماي شديدي که در فصل باراني ايرلند آرزويش را مي کرد موجب سردردي شد که تمام يکهفته اي که در تارا بود ادامه داشت.

از ديدار الکس و سالي فونتين شادمان شد و بچ? تازه متولد شد? آنها باعث شد به ياد آورد که دلش چقدر براي کت تنگ شده است.

فقط ديدار تارلتون ها برايش خوشايند بود. مزرع? آنان وضع خيلي خوبي داشت و خانم تارلتون يک ريز در مورد ماديان آبستنش که اسکارلت هم بايد از آن تعريف مي کرد، حرف مي زد.

اين ديد و بازديدهاي بي تکلف، بدون دعوت رسمي، از سنت هاي آن ناحيه به حساب مي آمد که از گذشته هاي دور در جريان بود.

در پايان هفته، اسکارلت از اينکه تارا را ترک مي کرد راضي بود. اگر نمي دانست که ويد تا چه حد تارا را دوست دارد قلبش مي شکست و خيالش ناراحت مي شد و نمي دانست که بالاخره با تارا چه بايد بکند. حالا خودش را دلداري مي داد که پسرش لياقت تصاحب تارا دارد و مي تواند جاي او را بگيرد. در آتلانتا، بعد از مراجعت از تارا، به ديدار وکيل تازه اش رفت و به او دستور داد که دو سوم تارا که به خودش تعلق داشت به پسرش انتقال دهد. تصميم نداشت مثل پدرش و يا عمو دانيل عمل کند و بعد از خود، جار و جنجال و دعوا بر جاي گذارد. اگر ويل زودتر مي مرد حتي به انداز? يک اينچ هم به سوالن اعتماد نداشت. اسکارلت اسناد را امضا کرد و بعد آزاد بود.

زمان بازگشتن به سوي کت کوچولوي خودش فرا رسيده بود. در يک لحظه تمام زخم هايي که آزارش مي داد التيام پيدا کرد. کت وقتي مادرش را ديد چهره اش گشوده شد و دست هاي کوچک خود را به سوي او دراز کرد. اسکارلت او را به آغوش کشيد و ده ها بار بوسيد، کت اعتراضي نداشت.

اسکارلت با صداي بلند گفت:" چه قهوه اي شده، چقدر سرحال است!"

مورين گفت:" آفتاب را خيلي دوست دارد. اصلاً هم ناراحت نمي شود. رويت را برگرداني کلاهش را برداشته، يک کولي کوچولو، تمام روز سر کيف است."

اسکارلت کت را به خودش فشرد و گفت:" تمام شب."

استفن براي اسکارلت توضيح داد که براي بازگشت به گال وي چه بايد بکند. اسکارلت از اين توضيحات خوشش نيامد. درواقع مسأله اين بود که از استفن زياد خوشش نمي آمد. ولي کولوم گفته بود که مسئول تدارکات است، بنابراين اسکارلت لباس عزا را دوباره به تن کرد و هيچ شکايتي نکرد.

نام کشتي، پشم طلايي ( the Golden Fleece) بود و از نظر زيبايي چيزي کم نداشت، بسيار مجلل

بود. اسکارلت دربار? کابين اقامت خود اعتراضي نداشت، تنها اعتراضش اين بود که چرا کشتي مستقيماً به گال وي نمي رود و او بايد يک هفته بيشتر در کشتي بماند. براي بازگشت به بالي هارا بسيار عجله داشت، مي خواست بداند وضع کشت و کار چطور است.

وقتي مسير حرکت کشتي را ديد، اگر روي پل ارتباطي کشتي و بندر نايستاده بود، توصيه هاي استفن را فراموش مي کرد و بازمي گشت. پشم طلايي بعد از ساوانا در چارلزتون و بوستون مسافر مي گرفت و به مقصد ليورپول و گال وي حرکت مي کرد.

اسکارلت وحشت کرد، آماده بود تا به بندر بازگردد. اصلاً نمي توانست به چارلزتون برود نمي توانست. شايد رت مي فهميد که او مسافر اين کشتي است. به هر حال، رت هميشه همه چيز را مي دانست، ممکن بود مستقيماً به اتاق او بيايد و کت را با خود ببرد.

مي کشمش. عصبانيت، ترس او را از ميان برد، از پله ها بالا رفت و قدم به عرشه گذاشت. رت هرگز نمي توانست مرتکب چنين عمل احمقانه اي بشود. اثاثيه او را روي عرشه برده بودند. مطمئن بود که استفن در چمدان هاي او اسلحه پنهان کرده. مي دانست که به او اعتماد داشتند. به هر حال مي خواست به بالي هارا بازگردد، تصميم نداشت اجازه دهد چيزي مانع اين کار شود.

وقتي وارد کابينش شد، خشمي ناگهاني نسبت به رت در خود حس کرد. يک سال مي شد که رت او را طلاق داده بود و با آن هامپتون ازدواج کرده بود. در تمام اين مدت اسکارلت خيلي سرش شلوغ بود و موفق شده بود رنجي را که رت موجبات آن را فراهم کرده، کمي تسکين دهد. اما حالا همان رنج به قلبش باز گشته بود، مي ترسيد. از قدرت بي حساب رت وحشت داشت، از اين ترس خشمگين شد. خشم به او قدرتي تازه مي داد.

بريجيد تا نيمه راه همراه اسکارلت بود. خويشانش در بوستون کار خوبي برايش پيدا کرده بودند. قرار بود مستخدم خصوصي بشود. تا وقتي که شنيد کشتي در چارلزتون لنگر انداخته، با بريجيد خودش را سرگرم ساخته بود و از اين بابت احساس راحتي مي کرد. اما توقف کشتي در چارلزتون او را عصبي کرد، چنان ناآرام شد که پرحرفي هاي دخترعمويش او را به جنون مي کشاند. چرا بريجيد او را راحت نمي گذارد؟ با راهنمايي هاي پاتريشيا، بريجيد خيلي چيزها ياد گرفته بود . حالا مي خواست هم? آنها را روي اسکارلت به آزمايش بگذارد. از اينکه اسکارلت ديگر شکم بند نمي بست آشکارا شکايت مي کرد و وقتي ديد هيچ يک از لباسهاي اسکارلت نياز به رسيدگي يا دوختن دکمه ندارد، عصباني شد ولي چيزي نگفت. اسکارلت مي خواست رک و راست به او بگويد که يک مستخدم وقتي بايد حرف بزند که از او بخواهند. با هم? اينها از بريجيد خوشش مي آمد. اگر کشتي در چارلزتون توقف کرده بود او چه تقصيري داشت. اين بود که خودش را موظف کرد تا لبخند بزند و طوري رفتار کند که انگار همه چيز مطابق ميلش بوده است.

شب بود که کشتي به آب هاي چارلزتون رسيد و با اولين روشنايي سحر وارد بندر شد. اسکارلت در تمام شب چشم برهم نگذاشته بود. براي ديدن طلوع خورشيد به عرشه رفت. بر آب هاي گسترد? بندر، مه غليظي به رنگ سرخ مشاهده مي شد. در ماوراء آن شهر خفته بود، خيلي دور از دست مي نمود، همچون شهري در رؤيا. برج سفيد رنگ کليساي مايکل مقدّس از دور به قرمزي مي زد. اسکارلت احساس کرد که مي تواند صداي زنگ هاي آن را که با غرش موتورهاي کشتي مي آميخت بشنود. حالا ديگر بايد قايق هاي ماهيگيري تخليه شده باشند و محموله هاي آن به بازار حمل شده باشد، نه هنوز کمي زود است، تازه دارند بارها را تخليه مي کنند. نگاهش را تيزتر کرد ولي اگر قايق ها هم در بندر بودند مه آنها را پوشانده بود.

سعي کرد انواع ماهي ها را به ياد آورد، نام سبزي ها، نام قهوه خانه ها را، مرداني که سوسيس مي فروختند و هر چيز ديگري را که ذهن او متوجه آن مي شد، اين چيزها براي مقابله با خاطراتي که جرأت به ياد آوردنشان را نداشت، کمک خوبي محسوب مي شدند.

خورشيد که بالا آمد، مه برطرف شد و اسکارلت ديوارهاي زخمي قلع? نظامي سامتر را ديد. کشتي پشم طلايي داشت از آب هايي مي گذشت که او و رت در آن قايق سواري کرده بودند و لحظات خوشي را با دولفين ها گذرانده بودند و توفان آنها را به کام خود کشيده بود.

لعنتي! از او بدم مي آيد و از چارلزتون لعنتي اش.

با خودش گفت که بايد به کابين بازگردد، در را قفل کند و نزد کت بماند، اما همانجا ايستاد، گويي روي عرشه ريشه دوانده بود. آرام آرام شهر در نظرش بزرگ تر مي شد، منظر? آن هر لحظه برايش واضح تر مي شد، رنگ هاي سفيد، سبز و صورتي جلاي بيشتري مي يافتند، حالا ديگر به وضوح صداي زنگ هاي مايکل مقدس به گوشش مي رسيد، بوي غليظ گلها و شکوفه هاي مناطق گرم به مشامش رسيد. نخل هاي بوستان وايت پوينت را مي ديد. گوش ماهي هايي که بلوار ساحلي را پوشانده بودند، برق مي زدند. کشتي حالا داشت در امتداد ايست باتري حرکت مي کرد. اسکارلت از روي عرشه آنرا مي ديد. ستون هاي درخت مانند خان? باتلر ها پيدا بود. ميدان کوچک مقابل خانه ها، در ورودي و پنجره هاي اتاق خواب خود را مي ديد. پنجره ها! و تلسکوپ در اتاق ورق بازي، دامن خود را با دست بالا کشيد و به دو رفت. دستور داد صبحانه را به کابينش بياورند و به بريجيد تکليف کرد که نزد او و کت بماند. احتياط اين بود که در را قفل کند و جلوي چشم نباشد. در اين صورت رت نمي توانست مطلع شود که آنها در کشتي هستند، نمي توانست کت را با خود ببرد.

گارسون روميزي سفيدي پهن کرد و سپس بساط صبحانه را که در گاري کوچکي قرار داشت به درون کابين هل داد. سيني هايي که سرپوش هاي نقره اي داشتند روي آن مشاهده مي شد. بريجيد کودکانه خنديد. گارسون همانطور که صبحانه را روي ميز مي چيد دربار? چارلزتون حرف مي زد. دروغ هايي هم از خودش مي ساخت و اسکارلت مايل نبود مچ او را بگيرد. اسکارلت با خود مي گفت حتماً اشتباه مي کند. پسرک گارسون اسکاتلندي بود، کشتي هم اسکاتلندي بود. چطور آدم انتظار دارد در يک کشتي اسکاتلندي اين گارسون بيچاره همه چيز را بداند؟

پسرک گارسون گفت:

" ساعت پنج دوباره حرکت مي کنيم، بعد از اينکه کار بارگيري تمام شد و هم? مسافرها سوار شدند. شما خانم ها فرصت داريد که يک گشتي توي شهر بزنيد."

سيني ها روي ميز مي گذاشت و سرپوششان را بر مي داشت.

" تو بندر يک کالسک? خوشگل هست، راننده اش همه جا را مي شناسد، فقط پنجاه پنس ميگيرد، يعني دو دلار و پنجاه سنت آمريکايي. درست در پاي کشتي منتظر است که شما را سوار کند. اگر هم دلتان مي خواهد از هواي خنک تري استفاده کنيد قايق آماده است، شما را بالاي رودخانه مي برد و برمي گرداند. چند سال پيش تو آمريکا يک جنگ داخلي خيلي بزرگ اتفاق افتاد. شما حتماً خرابه هاي جنگ را از نزديک خواهيد ديد. ويلاهاي بزرگي را مي بينيد که در جريان جنگ آتش گرفتند. اگر مي خواهيد برويد، بايد عجله کنيد، قايق تا چهل دقيقه ديگر حرکت مي کند."

اسکارلت سعي کرد يک تکه نان بخورد ولي در گلويش گير کرد. تيک تاک ساعت روي ميز به گوشش بيش از حد بلند مي آمد. بعد از نيم ساعت از جا پريد.

" من مي روم، بريدي. دريچه هواکش را بازکن ، باد بزن هم همين جاست. تو و کت هم همين جا بمانيد، در را از تو قفل کن و هر چي دلت مي خواهد سفارش بده."

" تو کجا مي روي اسکارلت؟"

" مهم نيست که من کجا مي روم. سر موقع بر مي گردم."

قايق تفريحي از آن دسته قايق هاي کوچک چرخ دار بود که با رنگ هاي قرمز روشن ، سفيد و آبي تزيين شده بود. نام آن آبراهام لينکلن (Abraham Lincoln) بود که با حروف طلايي نوشته شده بود. اسکارلت اين قايق را خوب به ياد داشت. آن را در دان مور لايندينگ ديده بود.

ماه جولاي ماه تفريح و گردش در جنوب نبود. فقط ده دوازده نفر در آن قايق ديده مي شدند. در عرشه بالا زير چادر نشت، خودش را باد مي زد و در دل به لباس عزايي که بر تن داشت ، لعنت مي فرستاد. در آن لباس انگار که به حمام داخل شده بود.

مردي که کلاه بلندي به رنگ سرخ و سفيد به سر داشت بلندگويي به دست گرفته بود. هر لحظه که ميگذشت اسکارلت از آن بلند گو خشمگين تر مي شد.

با خودش فکر کرد که اين يانکي هاي گردن کلفت هر چه اين احمق مي گويد باور مي کنند. افکار همين طور به ذهنش مي آمدند. برده داران ظالم! چه حرف احمقانه اي. ما سياهانمان را دوست داشتيم، حتي بعضي از آن ها صاحب ما بودند، نه ما صاحب آن ها. کلبه عمو تم! آره جان خودشان! هيچ آدم حسابي اين مزخرفات را نمي خواند.

از آمدنش پشيمان شد. کاش نيامده بود. اين گردش نتيجه اي جز ناراحتي نداشت. تقريباً ناراحت شده بود. تازه هنوز حتي از بندر خارج نشده و به رودخانه اصلي نرسيده بودند.

خوشبختانه به زودي، گوينده مزخرفات خود را تمام کرد و ديگر چيزي براي گفتن نداشت. براي مدتي طولاني هيچ صدايي جز تلق تلق پيستون ها و شلپ شلپ آب و چرخش چرخ به گوش نمي رسيد. گياهان باتلاقي به رنگ طلايي و سبز محدود? خود را مشخص مي کردند و در آن سوي رودخانه رديفي از درختان بلند بلوط مشاهده مي شد. سنجاقک ها روي علف ها مي رقصيدند، گاهي يک ماهي ار آب بيرون مي پريد و دوباره فرو مي رفت. اسکارلت جداي از ديگر مسافران نشسته بود و همچنان با خشم پاسداري مي کرد. زمين هاي کشاورزي رت نابود شده بود و او کاري براي نجات آنها نمي کرد.گل هاي کامليا!

در بالي هارا صدها هکتار زمين را زير کشت غله برده بود. در زمين هايي که چيزي جز خار در آن نمي روييد. شهري را از نو بنا کرده بود، شهري که خانه هايش خراب، ديوارهايش فرو ريخته و دودکش هايش بدون دود بود.

به خود گفت: به خاطر همين است که سوار اين کشتي تفريحي شده ام. وقتي مي ديد که چطور رت را پشت سر گذاشته، احساس خوبي به او دست مي داد. سر هر پيچ که مي رسيد عصبي ميشد و وقتي از آن مي گذشت آرامش مي يافت. خانه رت هنوز نمايان نشده بود.

املاک اشلي را فراموش کرده بود. خان? آجري و مکعب شکل جوليا اشلي در ميان آن زمين چمن ابهتي داشت.

" اين تنها کشت زاري است که نيروهاي قهرمان اتحادي? شمال آن را نابود نکرده است." مردي که کلاه بلند سرخ و سفيد به سر داشت چنين مي گفت.

" قلب مهربان فرماند? شجاع اتحادي? شمال رضايت نداد که در حق بانويي ضعيف و رنجور که در بستر افتاده بود ظلم شود."

اسکارلت به صداي بلند خنديد." ضعيف و رنجور" واقعاً! ميس جوليا بايد از

او خيلي ترسيده باشد. مسافران ديگر کنجکاو به او نگاه کردند. ولي اسکارلت اهميتي نداد.مزرعه بعدي دانمور لاندينگ بود.

بله، اينجا معادن فسفات داشت. معادن بسيار غني، پنج محموله بزرگ داشت بار مي شد، سعي مي کرد مردي را که با کلاه لب پهني بين کارگران ايستاده بود شناسايي کند، سرباز سفيد پوستياز اهالي جنوب بود، اسمش را به خاطر نمي آورد، شايد هاوکينز مهم نيست چه بود. به پيچ ديگري رسيدند بعد از آن بلوط تنومند...

آفتاب مي تابيد و چمنزار دانمورلاندينگ را چون مخمل سبزي نمايان مي کرد، بر فراز آبگير کنار رودخانه پروانه هاي طلايي رنگ در پرواز بودند. فرياد بي اختيار اسکارلت در ميان غوغاي يانکي هايي که کنار رودخانه صف کشيده بودند گم شد. دودکش هاي ساختمان فرو ريخته اربابي در پهنه آسمان آبي چون نگهباناني عظيم الجثه بودند. در ميان علفزار آبگير سوس ماري بزرگ آفتاب گرفته بود. دانمورلاندينگ هم مثل صاحبش بود. زخم خورده، خراب و خطرناک. و دست نيافتني. در طرفين ساختمان پنجره ها همانطور که تخته کوبي شده بودند ديده مي شدند. اينجا محلي بود که رت به عنوان دفتر کار و محل زندگي از آن استفاده مي کرد.

اسکارلت چشمانش را به تمام نقاط آن خانه انداخت و با هر نگاه گذشته ها را به ياد مي آورد. قسمت اعظم باغ تميز شده بود ولي پيشرفت چشمگيري در آن مشاهده نمي شد. پشت خانه خراب شده اربابي، ساختمان هايي داشت بالا مي رفت، بوي چوب و الوار به مشام اسکارلت رسيد، سقف ها را مي ديد. پوشش پنجره ها تعمير شده يا از نو کار گذاشته شده بود. با خود انديشيد که رت کارهاي زيادي در پاييز و زمستان گذشته انجام داده است.

يا دونفرشان با هم اين کارها را کرده بودند. سعي کرد نگاهش را به جاي ديگري بياندازد. دلش نمي خواست به باغي که تازه مرتب شده بود نگاه کند. آن حتي گلها را بيشتر از رت دوست دارد. و پنجره هاي تعمير شده معني اش اين است که هر دو با هم اينجا زندگي مي کنند. آيا رت براي آن صبحانه هم حاضر ميکند؟

صداي غريبه اي به گوشش رسيد.« حالتان خوب است خانم؟»

درجواب گفت:« امان از اين گرما، ميروم آن طرف، تو سايه.» و از مقابل مرد غريبه گذشت.بقيه سفر را با خيره ماندن به عرشه که خوب هم رنگ نشده بود به پايان برد.گويي روز پاياني نداشت.

70

وقتي اسکارلت قايق تفريحي آبراهام لينکن را ترککرد ساعت داشت پنج ضزبه مي نواخت. آه، اين قايق لعنتي احمقانه. وقتي قدم به ساحل گذاشت کمي ايستاد تانفس تازه کند.کشتي پشم طلايي را هنوز در جاي خود مي ديد. از ساعت چهار اعصابش به هم ريخته بود.

در پاي پلکان به افسر کشتي گفت:« متشکرم که منتظر من شديد.»

افسر گفت:« اوه، هنوز خيلي ها نيامده اند.»

اسکارلت خشم خود را با نگاه به افسر کشتي پشم طلايي منتقل کرد. اگر گفته ساعت پنج، پس بايد ساعت پنج راه بيفتد. هر چه زودتر از چارلزتون دور مي شد زودتر حالش بهبود مي يافت. اينجا بايد گرمترين نقطه زمين باشد. دستش را سايه بان چشمانش کرد و به آنها نگريست. نه باراني، نه بادي. فقط گرما. از عرشه گذشت و به طرف کابين رفت. طفلکي کت، تا حالا بايد پخته باشد. به محض اين که کشتي به راه افتاد او را به عرشه مي آورم. ممکن است از حرکت کشتي نسيمي ايجاد شود.

صداي سم اسب و خنده هاي زنان توجهش راجلب کرد. شايد کشتي منتظر اينه بود. به کالسکه روباز نگاه کرد، سه زن با کلاه هاي مجلل در آن نشسته بودند. تا حالا چنين کلاههايي نديده بود، حتي از آن فاصله دور هم مي توانست بفهمد که خيلي گران هستند. پرهاي شتر مرغ، جواهراتي که به آنها آويزان است، اين کلاه هاي تابستاني چقدر شبيه کيک است. از همان کيک هايي که با سليقه درست شده باشد.

من با اين کلاه چقدر خوشگل مي شدم. به نرده هاي کشتي تکيه کرد و به تماشاي زن ها مشغول شد، آن خانم ها خيلي شيک پوش بودند، حتي در آن هواي گرم. لباس هاي زيبايشان با پارچه هاي نازکي دوخته شده بود که نوارهاي ارغواني داشت- شبيه روبان هاي ابريشمي است، نه؟ از چين هاي پف کرده پشت سر هم خبري نبود. اسکارلت چشمانش را تنگکرد. اصلا چين ندارد دنباله هم ندارد. در ساواناو آتلانتا نظير اين لباس ها را نديده بود. اين ها ديگر کي بودند. دستکش هاي شبرو و چترهاي آفتابي تا شده را ديد، به نظرش رسيد که پارچه چترها از تور بود ولي اطمينان نداشت. زن ها شاد بودند، مي خنديدند، انگار براي سوار شدن هيچ عجله اي نداشتند، کشتي هم که به انتظار آن ها مانده بود.

مردي که کلاه مدل پاناما به سر داشت از کالسکه پايين پريد و با دست چپش کلاه از سر برداشت و دست راستش را براي کمک به طرف يکي از خانم ها که داشت پياده مي شد دراز کرد.

اسکارلت نرده ها را در دست فشرد. خداي من، اين رت است. بايد فورا بروم تو. نه نه. اگر او هم در اين کشتي باشد بايد کت را بردارم و بروم، جايي را پيدا کنم. نمي توانم اين کار را بکنم.چمدان هايم را چه کنم؟ تفنگ هاي کولوم چه مي شود؟ خدايا چه بايد بکنم؟ ذهنش به طرف راه حل هايي مي رفت که غير ممکن مي نمود. به جمعيتي که که آن پايين ايستاده بودند خيره ماند. اکنون مي ديد که رت جلوي آن ها خم مي شود. احترام مي گذاشت و يکي يکي دست آنها را مي بوسيد. صداي زن ها مي شنيد که مي گفتند:«خداحافظ م متشکريم.» کت نجات يافت.

ولي اسکارلت هنوز در بند بود. آن خشمي که چ.ن سپر اورا محافظت مي کرد ناپديد شده بود و قلبش به هيجان آمد.

مرا نمي بيند. هر چقدر که بخواهم مي توانم او را نگاه کنم. خواهش مي کنم که کلاهت را سرت نگذار رت.

چقدر جذاب است. پوستش قهوه اي رنگ به نظر مي رسي، لبخندش به سفيدي لباسش بود. او تنها مرد اين دنيا بود که لباس کتاني اش هيچ وقت چروک نمي شد. آه، موهايش هم مثل هميشه روي پيشانيش ريخته. مثل هميشه با دو انگشت آنها را کنار مي زد، اين حرکت براي اسکارلت به خوبي آشنا بود و زانوهايش را سست مي کرد. رت داشت راجع به چه چيز حرف مي زد؟ بي شک از همان حرف هاي بي پروا مي زند تا دل آن زن ها را ببرد، از اين بابت اطمينان داشت. رت بيخ گوش آنها زمزمه مي کرد. فحشش داد و زن ها را هم فحش داد. او زمزمه رت را براي خودش مي خواست، فقط براي خودش.

ناخداي کشتي از پله ها پايين رفت و اونيفورم خود را که دکمه هاي طلايي رنگ داشت صاف کرد. اسکارلت مي خواست فرياد بزند، کاري نکن که زود بروند، يه کمي صبر کن اين آخرين باري است که دارم رت را مي بينم. ديگر هرگز او را نخواهم ديد. مي خواهم تصوير او را در ذهنم نگه دارم.

بايد موهايش را تازه اصلاح کرده باشد، از خط باريک کنار گوشش معلوم است. وسط سرش بيشتر خاکستري نشده؟ خوش تيپ به نظر مي آيد، موهاي سياهش که به رنگ پر کلاغ بود، دارد کم کم نقره اي مي شود. يادم مي آيد وقتي آن ها را دور انگشتانم تاب مي دادم چقدر نرم بودند، مجعد و در حين حال هيجان آور. عضلات شانه و بازوهايش چه آرام زير پوستش مي لغزيدن و وقتي سخت مي شدن مي خواستند پوست را بدرند. مي خواهم...

سوت کشتي ناگهان با صداي بلند طنين افکند. اسکارلت از جا پريد. صداي قدم هاي مسافرين را مي شنيد که داشتند تند تند از پل ارتباطي مي گذشتند و وارد کشتي مي شدند. نگاهش را همچنان به رت دوخته بود. داشت به بالا نگاه مي کرد و لبخند مي زد. مي توانست چشمهاي سياه او را ببيند، آن ابروهاي منظم، سبيل زيبا و آن چهره فراموش نشدني که به دزدان دريايي شبيه بود.

رت يک بار ديگر خم شد و به بانوان احترام گذاشت. کشتي آرام به حرکت در آمد و از بارانداز فاصله گرفت. رت کلاهش را به سر گذاشت و دور شد، با انگشتانش لبه کلاه را گرفت و کمي عقب کشيد.

فريادي در قلب اسکارلت طنين افکند، نرو. رت به پشت سرش نگاه کرد، گويي صدايي شنيده بود. در يک لحظه نگاهشان تلاقي کرد. مثل اين بود که رت غافلگير شده، اندام ورزيده خود را کمي بالا کشيد، يراي لحظه اي که پاياني نداشت نگاهشان به هم گره خورد، کشتي دور مي شد و بر فاصله آنان مي افزود.حالتي آرام در چهره رت ظاهر شد. دو انگشتش را به علامت سلام به لبه کلاه چسباند. اسکارلت دستش را بلند کرد.

وقتي کشتي وارد کانال شد رت هنوز ايستاده بود. اسکارلت ديگر نمي توانست او را ببيند. روي يکي از صندلي هاي عرشه ولو شد.

«احمق نباش بريدي. گارسون همين جا جلوي کابين نشسته، به محض اينکه کت بيدار شود مي آيد خبرمان مي کند. دليلي ندارد که به سالن غذا خوري نيايي. همش که نمي تواني غذايت را توي کابين بخوري.»

« نه اسکارلت نمي توانم بيايم، دليل دارم. ميان اين همه زن و مرد عياش راحت نيستم، آن وقت احساس مي کنم من هم يکي از آنها هستم.»

«به تو گفتم، هر کس ارزش خودش را دارد، تو هم همين طور، آنها هم آنقدر آدم هاي بدي نيستند.»

« من هم شنيدم که گفتي اسکارلت، ولي توحرف من را نفهميدي. من دلم مي خواهد شامم را تو همين ظرفا که درپوش هاي نقره اي دارند بخورم. دلم مي خواهد آزاد باشم. نمي خواهم وقت غذا خوردن کسي مرا نگاه کند. به زودي ازادي ام تمام مي شود، خدمتکار خانمي مي شوم که دائما مي خواهد به من بگويد اين کار را بکن، اين کار را نکن، اين حق من است که هر جا دلم مي خواهد غذا بخورم بدون اينکه کسي مزاحمم بشود. هر وقت هم که بتوانم از اين حقم استففاده مي کنم.»

اسکارلت مجبور بود به دلخواه بريدي رفتار کند. ولي خودش احتمالا نمي توانست در کابينن غذا بخورد. امشب نه. دلش مي خواست بفهمد آن زن ها چه کساني بودند و با رت چه رابطه هاي داشتند، اگر به دلخواهش نمي رسيد، حتما ديوانه مي شد.

وقتي به سالن غذا خوري داخل شد، به زودي فهميد که آنها انگليسي اند. از ميز ناخداي کشتي، لهجه انگليسي آنها به گوش مي رسيد.

به گارسون گفت که مايل است جاي خود را با آن ميز کوچک کنار ديوار عوض کند. ميز کنار ديوار نزديک ميز ناخدا بود.

پشت آن ميز چهارده نفره نشسته بودند، دوازده انگليسي، ناخدا و افسر اول کشتي. اسکارلت گوش هاي تيزي داشت و توانست فورا تشخيص دهد که لهجه اين مسافران با لهجه افسران کشتي تفاوت دارد اگرچه در نظر او همه انگليسي بودند و بنابراين مسئول هر قطره خوني بودن که در ايرلند ريخته مي شد.

همه داشتند راجع به چارلزتون صحبت مي کردند و اسکارلت مي دانست خودشان نمي فهمند که چه مي گويند.

يکي از زنها با صداي شيپوري خود گفت:« عزيزم، تا حالا تو زندگي ام جايي به اين افتضاحي نديده بودم. نمي دانم مامان عزيزم چطور مي گفت که آنجا متمدن ترين شهر امريکاست، تعجب مي کنم که چطور همچي حرف زد؟»

مردي که سمت چپ او نشسته بود گفت:« سارا، تو بايد به شرايط جنگي مردم چارلزتون هم توجه کني. مرداي بيچاره چارلزتوني همگي ادمهاي خوبي هستند، اين را اطمينان دارم، سابقا همه ليکور مي خوردند ولي حالا تو ميخانه ها هم يک آبجوي ساده به زور گيرشان مي ايد. تا آخرين شيلينگ شان را از دست داده اند.»

« جفري، عزيزم، به نظرم فکر مي کني اگر تو بيابان ميخانه و ويسکي پيدا شود جاي متمدني است.ولي خدا مي داند آنجا هم گرمتر از اينجا نيست، چه گرماي وحشتناکي.»

صداي زنانه ظريفي گفت:« ولي عوضش آن مرد، باتلر که خيلي جذاب بود. گفت، زمستان هاي خوبي دارد. ما را دعوت کرد که دوباره برگرديم.»

زن مسن تر گفت:« مطمئنم که تو را دعوت کرده فيليسيتي، رفتارت هيچ خوب نبود.»

فيليسيتي معترضانه گفت:« فرانسيس من کار بدي نکردم، فقط مي خواستم توي اين جاي مزخرف يک کمي تفريح کرده باشم. اصلا نتوانستم بفهمم چرا پاپا من را به آمريکا فرستاد، چه جاي مزخرفي.»

صداي مردي به خنده بلند شد. « خواهر عزيزم، او تو را به آمريکا فرستاد چون مي خواست تو را از گير ان شکارچي ثروت نجات بدهد.»

« ولي جوان جذابي بود اگر کسي بخواهد مردهاي جذاب انگليسي را آدم حساب نکند آن هم فقط به خاطر اينکه پولدار نيستند، چه ربطي به ثروت دارد.»

دختر ديگري گفت:« لااقل تو يکي بايد آنها را آدم حساب نکني فيليسيتي. ايم کار زياد مشکلي نيست، به فکر برادر بيچاره ات باش. راجر بايد يک دختر پولدار آمريکايي را که ارث زيادي به او مي رسد تور بزند. با ثروتي که از اين راه بدست مي آيد صندوق خانواده بايد پر شود.»

اسکارلت در دل خطاب به آن ها گفت راجع به رت حرف بزنيد.

راجر گفت:«شرافت خريدار ندارد. نمي توانم اين را تو کله پاپا فرو کنم که دختراي پولدار توقع دارند شوهرشان يک شاهزاده باشد، البته با يک تاج.» زن مسن تر گفت که فرانسيس نام داشت توضيح داد که به نظر او رفتار آنها اصلا مناسب نيست و او جوان هاي امروز را درک نمي کند. و ادامه داد« وقتي من دختر بودم-» فيليسيستي خنده شيطنت آميزي کرد.« فرانسيس عزيز، وقتي تو دختر بودي، اصلا آدم جوان وجود نداشت، همگي شما، نسل شما را مي گويم، همگي در چهل سالگي متولد شديد و از همان اول گندشو در آورديد.»

« تو چقدر بي تربيتي فيليسيتيف بايد با پدرت حرف بزنم.»

سکوتي برقرار شدد. خدايا چرا اين فيليلسيتي چيزي در مورد رت نمي گويد. بالاخره اين راجر بود که اسم او را برد. مي گفت اگر دوباره فصل پاييز به چارلزتون بياييد حتما ترتيب يک شکار خوب را باتلر خواهد داد. ظاهرا کيلومترها شاليزار دارد که اردک ها خودشان جلوي تفنگ ادم قرار مي گيرند.

اسکارلت دستمال کاغذي را ريز ريز مي کرد. چه کسي حاضر بود حتي دو سنت براي اين اردک ها بپردازد. شايد يک انگليسي وقتي شام مي خورند فقط درباره شکار حرف مي زدند.

« خداي من، مارجوري، فکرش را بکن ان ديگه چه مردي بود که زنک به خاطر او باتلر را ول کرده.»

اسکارلت خنديد. خوشحال بود که شايعات رت را شکست خورده معرفي مي کردند نه.

فرانسيس استربريج ان خانم عصباني که همراهشان بود، او هم يک «خانم» بود خانم استربريج، نه خانم فرانسيس، زيرا يک خانم متولد نشده بود بلکه با مردي ازدواج کرده بود که بارونت لقب داشت.« من مي توانم با يک پادو ازدواج کنم و مارجوري با يک پينه دوز، ولي هنوز هم خانم فيليسيتي و خانم مارجوري باقي مي مانيم. حتي در محله هاي پست بريستول، حتي اگر شوهرهاي ما براي سير کردن شکممان مجبور بشوند صندوق خيريه را خالي کنند.»

اسکارلت فقط توانست بخندد. گفت: « اين براي من خيلي پيچيده است.»

« اوه عزيزم، راست مي گويي خيلي پيچيده، پيچيده تر از رسم و رسوم خانواده کوچولو و خسته کننده ما. وقتي با بيوه ها و ويکونت ها و همسران دل به هم زن و بي اهميت سر و کار داشته باشي درست مثل اين است که گرفتار راهرو هاي تو در تو و بي انتها شده باشي. وقتي ماما مي خواهد مهماني بدهد، اول مجبور مي شود يکمشاور استخدام کند، تا مبادا به اين شخصييت هاي بسيار مهم توهين بشود. هيچ وقت نبايد دختر پسر يک دوک را مثلا دختر راجر را پايين دست زني مثل اين فرانسيس بيچاره بنشاني. راستش آنقدر احمقانه است که نمي شود شرح داد.»

اين دو دختر نيز کمي پرحرف و مسخره به نظر مي آمدند. البته به نظر نمي آمد که اين« خانم» ها و برادرشان از « کودني» پدرشان چيزي به ارث برده باشند ولي شاد و سرزنده و گرم به نظر مي رسيدند و به اسکارلت علاقمند شده بودن. آنها در اين سفر به نوعي براي اسکارلت سرگرمي به حساب مي آمدند. وقتي در ليورپول پياده شدند احساس دلتنگي عجيبي به او دست داد.

دوروز ديگر تا گال وي را در پيش داشت و مي دانست که نمي تواند ملاقات با رت را در چارلزتون از ياد ببرد، اگرچه يک ملاقات واقعي نبود.

وقتي نگاهمان به هم برخورد کرد، ايا او هم مثل من تکان خود؟ براي اسکارلت مانند اين بود که جهان جهان اطافش از ميان رفته است و آن دو در مکان ناشناخته و زماني بدون گذشته و آينده، تنها بودند و هيچ چيز و هيچ کس در اطرافشان نبود.

براي اسکارلت امکان نداشت بپذيرد که يک نگاه، او را اينطور دوباره دربند رت افکنده باشد، باور نمي کرد که رت هم همين احساس را داشته باشد. داشت؟

اين صحنه را بارها در ذهنش زنده مي کرد تا آنکه بالاخره فکر کرد که بايد در رويا ديده باشد يا به خود تلقين کرده باشد.

وقتي به کشتي پشم طلايي به خليج گال وي رسيد، موفق شد اين خاطره را مثل ديگر خاطراتي که از رت داشت به انبار ذهنش انتقال دهد. بالي¬ها¬¬را انتظارش را مي کشيد و زمان برداشت محصول نزديک مي شد.

قبل از هر چيز مجبور بود لبخندي زيبا و دوستانه به لب آورد و چمدان هايش را از مقابل چشمان تيز بين مامورين گمرک بگذراند. گولوم در انتظار اسلحه ها بود. از وقتي با « کاوپرويت» هاي نازنين آشنا شده بود، به سختي مي توانست قبول کند که انگليسي ها آدم هاي بدي هستند.

وقتي از کشتي پشم طلايي پياده شد کولوم در انتظارش بود. انتظار نداشت او را در آنجا ببيند فقط مي دانست يک نفر به استقبال او خواهد آمد. ديدن قامت چهارشانه کولوم در آن لباس سياه رنگ و رو رفته، با آن لبخند ايرلندي باعث شد احساس کند پا به وطنش گذاشته است. چمدان هايش بدون ناراحتي از کمرک رد شد. مامور گمرک پرسيد:« اوضاع در آمريکا چطور است؟»

اسکارلت جواب داد:« خوب، ولي خيلي گرم.»

« اينخانم کوچولوي خوشگل چند سالش است؟»

«سه ماه ديگر مي شود يک سالش. ولي از همين الان دارد راه رفتن را ياد مي گيرد.»

يک ساعت طول کشيد تا فاصله کوتاه بندر و ايستگاه راه آهن را طي کردند. اسکارلت حتي در ميدان پنجگوش اتلانتا چنين ازدحامي را به ياد نداشت.

قبل از اينکه بتواند به ياد آورد که سال گذشته هم همين طور بود کولوم گفت:« مسابقه اسب دواني با مانع، بي مانع، چهار نعل و سرعت. هر سال اين مسابقات پنج روز در ماه ژوئيه برپا مي شود.» مفهومش اين بود که افراد نظامي و پليس شهر شديدا گرفتارند و وقت ندارند در بندر و خيابان هاي اطراف ول بگردند. مفهوم ديگرش اين بود که در تمام هتل هاي گال وي، يک اتاق خالي پيدا نمي شود حتي اگر پول زياد هم بدهند. به اين ترتيب قرار شد با قطار بعدازظهر به سوي باليناسول حرکن کنند و شب را در آنجا بمانند. اسکارلت آرزو کرد کاش مي توانست با قطار يکسره به مولينگار برود. مي خواست هر چه زودتر در خانه باشد.

« وضع مزرعه چطور است کولوم؟ گندم ها را درو نکردند؟ علف ها را چيدند؟ به اندازه کافي آفتاب داشتيد؟ وضع سوخت چطور است؟ به اندازه کافي داريم؟ چوب ها خوب خشک شدند؟ خوب مي سوزند؟»

« اسکارلت عزيزم، صبر کن خودت ميبيني، مطمئنم که از وضع بالي¬ها¬را راضي مي شوي.»

رضايت کلمه مناسبي نبود. اسکارلت غافلگير شدو مردم شهر راه عبور او را با نوارهاي سبز و طلايي آراسته بودند و خود در دو طرف جاده ورودي بالي¬ها¬را ايستاده و دستمال ها را تکان مي دادند. مرتب فرياد مي کشيدند:«متشکرم متشکرم، متشکرم.» اشک از چشمانش فرو مي ريخت.

در خانه اربابي خانم فيتزپاتريک، سه مستخدمه، چهار دختر شيردوش و مرد طويله دار براي استقبال از او صف کشيده بودند. به سختي توانست جلوي خودش را بگيرد و به گردن خانم فيتزپاتريک آويزان نشود. مجبور بود مقررات کدبانوي خانه اربابي را رعايت کند و سنگيني و وقار خود را حفظ کند. کت هنوز از مقررات سر در نمي آورد. خنديد و دست هاي خود را به طرف خانم فيتزپاتريک دراز کذد، کدبانو که به سختي دچار هيجان شده بود. دخترک کوچک را به آغوش کشيد.

در کمتر از يک ساعت اسکارلت لباس هايش را عوض کرده و به لباس دهقانان گال وي در آمده بود، کت را در آغوش داشت و در ميان مزارع پرسه مي زد.

حالا ميتوانست راه برود و جست و خيز کند.حالا ميخواست راه برود.سواري کند،خمّ و راست شود،بدود و برقصد.

اوهارا به خانه خود بازگشته بود و آفتاب گرم،هواي خنک و نسيم لطيف و شيرين و باران ايرلند را احساس ميکرد.

در چمنزار کومه هاي علف به بلندي هفت پا چيده شده بود تا خشک شود.اسکارلت درداخل يکي از آنها سوراخي درست کرد تا با کت خانه بازي کند.کت سقف خانه را چنگ ميزد و قسمتي از علفها را روي آنها ميريخت.هر دو از خنده ريسه رفتند.غبار کت رو به عطسه انداخت.اسکارلت ساقه? خشک علف را بر ميداشت و در دهان کت ميگذشت،کت هم آن را فوراً توف ميکرد و اسکارلت از عکس العمل او لذت ميبرد و ميخنديدي.خنده اسکارلت کت را عصباني ميکرد و او بيشتر ميخنديد."بهتر است ياد بگيري که به همه چيز بخندي،خانوم کت اوهارا.براي اينکه تو کوچولوي احمق و خوشگلي هستي و ماما را خيلي،خيلي،خيلي خوشحال ميکني.اگر بخندي،کسي که خوشحال ميشود،خيلي ميخندد."

کت وقتي شروع به خميازه کشيدن کرد،مادر او را به خانه بازگرداند.به پگي کوين گفت:"تا خواب است علفها را از موهايش بردار،من سر موقع بر ميگردم تا شامش را بدهم و حمامش کنم."

در اصطبل دستش را به آرامي برکفل يکي از دو اسب که با خيال راحت داشتند نشخوار ميکردند زد،بدون زين سوارش شد و از مرز بالي هارا به تاخت گذشت،گرگ و ميش غروب تازه از راه ميرسيد.در آن غروب نيمه روشن ساقه هاي گندم پر بارو زرد به نظر مي آمدند.سال پر برکتي در پيش بود،با محصول فراوان.

اسکارلت راضي و خشنود به خانه مراجعت کرد،رضايتي را که احساس ميکرد بيش از سود مالي برايش ارزش داشت.سرزمين اوهاراها دوباره بارور شده بود،او بود که دوباره محصول فراوان از دل اين زمين بيرون ميکشيد،سال آينده مقدار بيشتري را زير کشت ميبرد و باز سال بعد از آن بيشتر.

صبح روز بعد اسکارلت به کاتلين گفت:"چقدر خوشحالم که برگشتم،هزاران پيغام از ساوانا برايتان دارم."با خوشحالي کنار اجاق ولو شدو کت را روي زمين رها کرد تا براي خودش بازي کند.چندي نگذشت که سرها از نيمه? بالايي در ظاهر شدند،آنان که کنجکاو بودند تا درباره آمريکا و بخصوص سرنوشت بريدي اطلاعي کسب کنند آمدند.

با شنيدن صداي ناقوس کليساي آنژه لوس،زنها همگي به دهکده بازگشتند و مردها براي ناهار به خانه آمدند.

همه آمدند جز سيموس و البته شون که قبلا،غذايش را هميشه در آن کلبه کوچک با کاتي اسکارلت اوهاري پير ميخورد.اسکارلت در آن موقع متوجه غيبت آنان نشد زيرا سرش به صحبت با توماس،پاتريک و تيموتي گرم بود و داشت کت را تشويق ميکرد که با آن قاشق بزرگ غذا بخورد.

بعد از اينکه مردها به سر کارهايشان بازگشتند تازه کاتلين براي اسکارلت شرح داد که در غيبت او چه تغييراتي روي داده است.

"متاسفم اسکارلت که اين را ميگويم،ولي سيموس از اينکه تو عروسي ا ش شرکت نکردي خيلي ناراحت شده."

"خيلي دلم ميخواست باشم ولي نتوانستم.او بايد اين را درک کند.کارهاي زيادي تو آمريکا داشتم."

"من حس ميکنم اين ناراحتي بيشتر از جانب پگين(Pegeen)باشد،متوجه نشدي که امروز براي ديدنت نيامد؟"

اسکارلت متوجه نشده بود.اصلا به اين موضوع حتي فکر هم نميکرد.پگين را فقط يکبار ديده بود و واقعا او را نميشناخت.چه جور آدمي است؟کاتلين کلماتش را با احتياط انتخاب ميکرد،گفت که پگين زن وظيفه شناسي بود که آن کلبه کوچک را خيلي خوب اداره ميکرد.همه جا تميز و همه چيز سر جايش بود.سيموس و شون واقعا چيزي کم نداشتند.اين خيلي خوب بود اگر اسکارلت سري به آنها ميزد و از زحماتي که پگين براي پسر عموهايش ميکشد،تشکر ميکرد.پگين زني است که دائماً انتظار دارد مردم از او تعريف کنند و به ديدنش بروند.از اين کار خوشش مي آيد.

اسکارلت گفت:"خداي من،ولي براي اينکار بايد کت را از خواب بيدار کنم."

"چرا ميخواهي اينکاررا بکني،همين جا بگذارش پيش من در حالي که دارم وصله کاري ميکنم مواظبش هستم."

اسکارلت حدس زد که کاتلين زن تازه پسر عموي خود را دوست ندارد و اين برايش جالب بود.پگين هم ترجيح ميدهد خانه مستقلي داشته باشد،از اينکه با کاتلين در خانه اي بزرگترزندگي کند راضي نيست،حتي اگربه اندازه يک ناهار خوردن باشد.

حدس ميزد که با پگين مشکل خواهد داشت.ولي تصميم داشت مهربان باشد.البته ازدواج مردي که مدتها با افراد خانواده خود زندگي کرده کار مشکلي بود،بخصوص وقتي آدم،غريبه باشد و اسکارلت ميدانست غريبه بودن يعني چه؟

با پگين مشکل ميتوانست مهربان باقي بماند.همسرسيموس بيش از حد تند خو بود.مثل اين بود که همين الان سرکه نوشيده است.

پگين چاي ريخت.آنقدر کهنه جوش بود که تقريبا خوردنش امکان نداشت.حدس ميزنم ميخواهد به من بفهماند که بيش از حد انتظارم را کشيده است.اسکارلت شجاعانه گفت:"دلم ميخواست بودم و در عروسي تان شرکت ميکردم."با خود فکر کرد بهتر است همين الان شاخهاي اين گاو را بشکنم.

"پيغامي از اوهاراهايي که در آمريکا زندگي ميکنند آوردم.آنها سلام رساندند و براي شما دو تا آرزوي خوشبختي کردند،من هم همينطور.اميدوارم هر دو تان خوشبخت بشويد."از نطق خودش خوشش آمد.با خود فکر کرد،خوب گفتي.پگين سرش را تکان داد."پيغامت را به سيموس ميرسانم دلش ميخواست يک کلمه با تو حرف بزند.من گفتم همين نزديکي ها باشد.ميروم صدايش کنم."

خوب!تا حالا چنين محبتي را نديده بودم.مطمئن نبود که دلش ميخواهد اين "يک کلمه"سيموس را بشنود.از وقتي که در ايرلند ميزيست به زحمت ده کلمه با پسر بزرگ دانيل صحبت کرده بود.

بعد از اينکه"يک کلمه"سيموس را شنيد آرزو کرد که کاش نشنيده بود.سيموس انتظار داشت که اسکارلت پرداخت اجاره زمين او را برعهده بگيرد.به علاوه خانه بزرگتري ميخواست،چون وارث ما ترک عمو دانيل شده بود.

"مري مارگارت(Mary Margaret)ميتواند براي برادران من غذا بپزد و لباسهايشان را بشويد،همانطور که براي من ميکند.کاتلين هم ميتواند همين جا به زندگي شون برسد،آخر خواهرش است."

اسکارلت گفت:"خوشحال ميشوم اجاره زمين را بدهم."اما بايد از او خواهش ميکردند نه اينکه به او دستور ميدادند."ولي من نميفهمم چرا راجع به جاي زندگيتان با من صحبت ميکني.بايد با خودشان صحبت کني،تو و پگين منظورم ماري مارگارت است.بايد با کاتلين و برادرهاي خودت حرف بزنيد."

پگين تقريبا با فرياد گفت:"تو اوهارا هستي تو بايد بگوئي چکار کنيم."

وقتي اسکارلت پيش کاتلين درد دل ميکرد،کاتلين گفت:"خوب راست ميگويد اسکارلت،اوهارا تويي."و قبل از آنکه اسکارلت بتواند حرفي بزند لبخندي به لب آورد و ماجرا خود به خود پايان گرفت.او ميخواست به زودي خانه دانيل را ترک گويد.ميخواست با پسري از اهالي دانساني(Dunsany)ازدواج کند.پسرک شنبه گذشته از او تقاضاي ازدواج کرده بود،درشنبه بازار تريم،"هنوز به کسي نگفتم.گفتم منتظر تو بشوم تا از سفر بيايي."

اسکارلت کاتلين را بغل کرد."چه جالب،اجازه ميدهي جشن عروسي را من راه بياندازم؟چه جشن خوبي ميشود."

همان شب به خانم فيتز گفت:"يکبار ديگر خطر از بغل گوشم ر د شد.اوهارا بودن آنطور که فکر ميکردم نبود."

"فکر ميکرديد چه طور بايد باشد خانم او...؟"

"نميدانم،انتظار هيجان بيشتري داشتم."

در ماه آگوست محصول سيب زميني را برداشت کردند.دهقنان ميگفتند محصول بينظيري بوده است.بعد از آن،گندم را درو کردند.اسکارلت دوست داشت کار آنها را تماشا کند.برق داسها در آفتاب ديده ميشد و ساقه هاي طلائي گندم فرو ميريخت.گاهي خودش جاي کسي را ميگرفت که دنبال درو کنندگان ميرفت،با چوب دست دسته هاي گندم را جمع ميکرد و دورش را با ساقه علف گره ميزد.کند کار ميکرد،مهارت نداشت ولي کاربرد چوب دست را بزودي آموخت.

به کولوم گفت که به هر حال اين کار آسان تر از برداشت محصول است.اما لحظاتي هم بود که باز دلش به سختي براي تارا و جورجيا تنگ ميشد.کولوم احساس او را درک ميکرد،اين مطلب را هم به اسکارلت گفت و اسکارلت هم مطمئن بود که درک ميکند.واقعا او همان برادري بود که هميشه ميخواست.اسکارلت ميديد که کولوم آشفته به نظر ميرسد ولي خودش ميگفت چيزي نيست،نگران است که تکميل ساختمان مهمان خانه اي که براندون کندي داشت در کنار ميخانه ا ش ميساخت،به علت فرا رسيدن فصل برداشت محصول عقب افتاده است.اسکارلت آن مرد نا اميد را که آن روز در کليسا ديده بود به ياد آورد.کولوم گفته بود که"در حال فرار است."نگران بود که اگر تعداد آنها زياد شود،کولوم چه خواهد کرد.ولي اصلا دلش نميخواست بداند.به همين دليل چيزي نپرسيد.ترجيح ميداد راجع به چيزهاي خوشايند فکر کند،مثلا عروسي کاتلين.کوين اوکانر(Kevin O,Connor)مردي نبود که اسکارلت براي کاتلين مناسب بداند ولي کاملا روشن بود که عاشق کاتلين شده است،مزرعه خوبي داشت با بيست گاو،پس ميتوانست شوهر خوبي باشد.کاتلين جهيزيه قابل توجهي داشت،پول خوبي داشت که از فروش کره و تخم مرغ پس انداز کرده بود.علاوه بر اين اثاثيه موجود در خانه دانيل به او تعلق داشت.هديه خوبي هم از اسکارلت به مبلغ يکصد پاوند رسيده بود.ولي لازم نبود آن را به جهيزيه خود اضافه کند،وقتي اين مطلب را به اسکارلت ميگفت چشمکي زد.بزرگترين ناراحتي اسکارلت اين بود که نميتوانست جشن عروسي را در خانه اربابي برپا کند.سنّت چنان حکم ميکرد که جشن عروسي بايد در خانه اي برگزار گردد که زوج جوان در آن خواهند زيست.تنها کاري که اسکارلت ميتوانست بکند اين بود که تعدادي غاز و شش بشکه آبجو به جشن کمک کند.کولوم به او گوشزد کرد که حتي اين کارش هم مغاير با سنّت است،خرج عروسي را پدر مادر داماد ميدهند.

اسکارلت گفت:"حالا که قرار است سنّتها را زير پا بگذارم،اجازه بده کمي هم زياده روي کنم."

با کاتلين هم اتمام حجت کرد که:"از اين لباس سياه ديگرخسته شدم،ميخواهم از عزا در آيم."

در مجلس عروسي يک لحظه هم ننشست،دائماً رقصيد.نيم تنهاي به رنگ قرمز و آبي و دامن سبز تيرهاي به تن داشت.جورابي با خطهاي زرد و سبز پوشيده بود.در راه بالي هارا گريه ميکرد و به کولوم ميگفت:"دلم برايش تنگ ميشود کولوم،دلم براي آن کلبه کوچولو با همه آنهايي که به آنجا آمدند.ديگر هيچ وقت دلم نميخواهد آن کلبه را ببينم،به ديدن پگين هم نميروم با آن چاي جوشيده ا ش."

"دوازده مايل دور نيست،اسکارلت عزيزم آن طرف دنيا که نيست به جاي اينکه سوار درشکه بشوي بپر روي اسب و هئّ کن،در يک چشم به هم زدن ميرسي به دانساني."

اگر چه دوازده مايل به نظرش خيلي زياد مي آمد اما اسکارلت احساس ميکرد که شايد رفتن با اسب فکر بدي هم نباشد.فقط در يک مورد نميتوانست حرف کولوم را بپذيرد و آن در مورد ازدواج خودش بود،کولوم گفته بود که بد نيست حالا به ازدواج خودش بينديشد.

گاهي نيمه هاي شب از خواب ميپريد و تاريکي اتاقش را به سياهي چشمان ر ت در بندر چارلزتون تشبيه ميکرد.در آن لحظه رت چه احساسي داشت؟تنها در سکوت شب،وسط آن بستر شاهانه،در سياهي اتاق بزرگاش،سرگردان ميشد و چيزهاي غير ممکن را در خيال مجسم ميکرد.گاه از درد خواستن او به گريه ميفتاد.

کت وقتي تصوير خود را در آينه ديد گفت:"کت"

اسکارلت فرياد کشيد:"خدارا شکر."هميشه ميترسيد فرزندش زبان باز نکند.کت به ندرت من من ميکرد و مثل بچه هاي ديگر ميخنديد و هنگامي که ديگران با زبان بچه گانه با او صحبت ميکردند با تعجب به آنها خيره ميشد.

در ده ماهگي راه رفتن آموخت،اسکارلت ميدانست که زود تر از موقع اين کار را شروع کرده،ولي تا يک ماه بعد از آن به جز خنده هاي معمول صدايي که داراي معني باشد از او شنيده نميشد.

اسکارلت بد از اينکه اولين کلمه را از کت شنيد سعي کرد دوباره او را به حرف آورد."بگو ما ما"به التماس افتاد،"بگو ما ما"فايده اي نداشت.در عوض دختر کوچک از دستش گريخت و تلو تلو خوران روي زمين افتاد.راه رفتنش هنوز از روي غريزه بود نه مهارت.

اسکارلت او را صدا کرد."يالا هيولاي کوچولو،همه بچه ها اولش مامانشان را صدا ميکنند،نه خودشان را."

کت روي پاهي لرزان خود ايستاد رويش را به طرف اسکارلت برگردند و لبخندي زد که به نظر اسکارلت"کاملا شيطاني"بود،و گفت "ما ما"و دوباره به راه افتاد.

در جشن برداشت محصول اسکارلت داشت برا پدر فيلين تعريف ميکرد:"احتمالا اگر دلش ميخواست قبلا هم ميتوانست بگويد.کلمه ما ما را همچين انداخت پيشم مثل اينکه يک تکه پيش سگ مي اندازد."

کشيش پير با مهرباني لبخند زد.او داشت به حرفاي پر افتخارترين مادري که در تمام عمر ش ديده بود گوش ميداد.با شادي گفت:"روز بزرگي است."تامي دويل(Tommy Doyle)جوانترين دهقان بالي هارا گفت:"پدر از هر حيث روز بزرگي است.مطمئناً ما محصول بزرگي برداشت کرديم،بزرگترين محصول."

گيلاسش را پر کرد و گيلاس پدر فيلين را.آدم بايد در جشن برداشت محصول راحت باشد و خوش بگذراند."

اسکارلت به او اجازه داد که يک ليوان آبجو برايش بياورد.به زودي نوشيدن مشروب به سلامتي هم آغاز شد و اگر او هم جرعه کوچکي نمينوشيد صورت خوشي نداشت.بعد از خير و برکتي که از يک سال پيش به بالي هارا رو کرده بود اسکارلت تمايل نداشت هيچ حرکت بدي آن را به مخاطره اندازد.

چشماش به خيابان طويل بالي هارا افتاد که در طول آن،ميز هايي چيده بودند.روي هر ميز يک دسته ساقه گندم که با روبان رنگي تزئين شده بود،قرار داشت.دور هر ميز تعدادي از مردم جمع شده بودند.لبخند ميزدند و از مصاحبت هم لذت ميبردند.اسکارلت که اين منظر را ميديدحس ميکرد اين بهترين بخش اوهارا بودن است.هر کس به سهم خودش کار کرده بودو حالا همه آنها با هم بودند،تمام مردم شهر جمع شده بودند تا حاصل کار خود را جشن بگيرند.غذا و نوشيدني فراوان بود،شيريني هم.و به علاوه يک چرخ و فلک کوچک براي بچه ها و سکوئي چوبي براي رقص در مقابل ساختمان نيمه تمام مهمانخانه بر پا شده بود.آسمان بعد از ظهر رنگ طلائي به خود گرفته بود،گندم هاي روي ميز طلائي بودند و حسي از خوشبختي طلائي از آن جمع يک دل و يک رنگ در جريان بود.جشن محصول همان طور بود که بايد باشد.

صداي سمّ اسبها به گوش رسيد،مادران براي بچه هاي خود نگران شدند.وقتي اسکارلت در لحظه اول نتوانست کت را پيدا کند براي چند لحظه قلبش ايستاد.بعد او را ديد که در انتهاي ميز روي زانوي کولوم نشسته است.کولوم داشت با مردي که کنارش نشسته بود صحبت ميکرد.کت سر خود را تکان ميداد،مثل اين بود که تمام حرفهاي آنها را ميفهمد،اسکارلت لبخندي زد.واقعا دختر او چه موجود جالبي بود.

چند نظامي از انتهاي خيابان ظاهر شدند.سه نفربودند،سه افسر،که دکمه هاي برق افتاده لباسشان از خوشه هاي گندم طلائي ترمينمود.افسر اسبهايشان را کشيدند و با حرکت آرام پيش آمدند،سرو صدا ناگهان به سکوت مبدل شد.بعضي از مردها ايستادند.اسکارلت به پدر فعلا گفت:"لااقل مودب هستند،چهار نعل نميآيند و گرد و خاک بلند نميکنند."وقتي سربازان دربربرکليساي متروک ايستادند،اسکارلت هم سکوت کرد.

يکي از افسران گفت:"راه خانه اربابي از کدام طرف است؟ميخواهم با صاحباش حرف بزنم."

اسکارلت از جا برخاست."من مالک اينجا هستم"از اينکه با دهان خشک شده توانسته بود اين کلمات را بگويد از خودش تعجب کرد.افسرب گيسوان آشفته و لباس روستائي اسکارلت توجه کرد.لبهايش را به حالت تمسخر جمع کرد."مسخره است دختر.ما اينجا براي بازي نيامده ايم."

اسکارلت حس کرد که جرياني ناگهان در تمام تنش به حرکت در آماده است.خشمي ناا اشنا و وحشي.بالاي همان نيمکتي که روي آن نشسته بود پريد و دستهايش را به کمرش زد.

"کسي تو را اينجا براي بازي و اينجور چيزها دعوت نکرده،سرباز.چه ميخواهي؟من خانم اوها را هستم."

افسر اسبش را چند قدم جلو راند.پياده شد و به طرف نيمکتي که اسکارلت روي آن ايستاده بود آمد."دستورداريم اين را به شما تحويل بدهيم،خانم اوها را."سپس کلاهش را برداشت و يکي از دستکشهايش را در آورد و کاغذ لوله شدهاي را به اسکارلت داد و در همان حال گفت:"قرار است اينجا گروهي سرباز مستقر بشوند تا حفاظت باليها را را به عهده بگيرند."

حسي وحشي در او تاختن گرفت،تنشي بود که مثل گرماي اواخر تابستان هوا را ناگهان دگر گون ميکند.وقتي فهميد موضوع از چه قرار است گرفتگي شانههايش رفع شد،سرش را بالا گرفت و لبخندي زد که همه توانستند آنرا ببينند و بعد چهره ا ش را به طرف افسر چرخاند و لبخندش بيشتر شد."چقدر اين جناب سرهنگ شما لطف دارد.ولي من واقعا نميتوانام بپذيرم،و او نميتواند بدون موافقت من اين کار را بکند.ممکن است از طرف من اين را به ايشان بگوئيد؟ما در باليها را هيچ ناا آرامي نداريم.همه ما در اينجا با هم کنار آمده ايم."و کاغذ لوله شده را به افسر پس داد."همگي شما تشنه هستيد آقايان.اجازه دارم يک ليوان آبجوي انگليسي تعارف کنم؟"

چهره تحسين آميزش از پانزده سالگي موجب دستپاچگي مردان ميشد.افسر هم مثل مردان جوان کليتون کاونتي جورجيا به لکنت افتاد.

"متشکرم خانم اوها را،ولي-اه- مقررات- که -تا آنجا که- با کمال ميل- ولي کلنل-ام م م- خيال ميکند..."

اسکارلت با مهرباني گفت:"ميفهمم.شايد بهتر است بگذاريم براي يک وقت ديگر."

اولين گيلاس جشن خرمن را به سلامتي اوها را نوشيدند.قبلان فقط ميگفتند به سلامتي ولي اينبار غرشي تحسين آميز تمام اين صحنه را پر کرد.

??

زمستان حوصله اسکارلت را سر برد.به جز سواري کار ديگري نبود.نيز داشت که سرگرم باشد.در ميانه ماه نوامبر مزارع جديدي آماده شد.حالا چه کاري دوست داشت که انجام دهد؟حتي اختلاف هايي را که روزهاي يکشنبه رسيدگي ميکرد محدود شده بودند.در اين مدت کت هم توانسته بود به تنهائي و بدون کمک در اتاق راه برود و شمعهاي کريسمس را روشن کند.در اولين روز سال نو به رسم همه ساله اسکارلت کيکها را به ديوار زد و با گيسوان سياه و سعادت آور خود به ديدن همه رفت ولي با همه اينها حس ميکرد که روزهاي کوتاه زمستان به نظرش بسيار بلند ميآياند.وقتي همه فهميدند که از انجمن فنيان حمايت ميکند در ميخانه کندي مقدم او را گرامي ميداشتند اما بزودي آواز هايي که در آنجا براي شهيدان قيام فنيان ميخواندند حوصله او را سر برد.

بعد از آن،هنگامي به ميخانه ميرفت که دلش ميخواست با کسي حرف بزند.هنگامي که در ماه فوريه،روز سنّ بريجيد،اولين روز کشت و کار فرا رسيد خيلي خوشحال شد.با چنان اشتياقي اولين بيل را برگردند که خاک به هوا برخاست و خطاب به همه گفت:"امسال از پارسال هم بهتر ميشود."

اما مزارع جديد مشکلاتي براي دهقانان بوجود آورده بود.وقت براي انجام کارها کم بود.اسکارلت به کولوم فشار آورد که کارگران تازه اي استخدام کند و به شهر بياورد.هنوز تعداد زيادي از خانهها خالي و بلا استفاده بودند.کولوم نميخواست موافقت کند که غريبه ها در شهر ساکن شوند.اسکارلت ديگر ادامه نداد.او مساله فنيان را درک ميکرد.عاقبت کولوم راه حالي يافت.اسکارلت ميتوانست کارگران جديد را فقط براي تابستان استخدام کند.در دهکدهاي به نام

دروگدا از اين کارگران فراوان بودند.قرار شد همراه کولوم به آنجا برود.بازار فروش اسب هم داير بود و اسکارلت تصميم داشت اسب هايي را که نياز داشت از آنجا بخرد.

«فکرش را بکن کولوم اوهارا،دفعه قبل نمي دانم چي شد که حواسم پرت شد يا کور شدم که اسب بارکش را به جاي اسب سواري به من قالب کردند.اين اسب هايي که الان توي طويله بي کار افتاده اند،تندتر از لاک پشت هاي آمريکايي نمي روند.اين دفعه ديگر اجازه نمي دهم سرم کلاه بگذارند.»

کولوم پيش خودش لبخند زد.اسکارلت زن حيرت انگيزي بود و توانايي خيلي کارها را داشت ولي نمي توانست از پس اسب فروشان ايرلندي برآيد،از اين بابت مطمئن بود.

«اسکارلت عزيزم،تو به دخترهاي دهاتي بيشتر شبيه هستي تا يک مزرعه دار.کسي فکر نمي کند بتواني پول چرخ و فلک را هم بپردازي چه برسد به اينکه اسب بخري.»

خشم اسکارلت ظاهر شد.اصلا حرف کولوم را قبول نداشت.پيراهن سبزش سبزي چشمانش را بيشتر مي کرد و دامنش به رنگ آسمان بود.«ممکن است به من يک لطفي بکنيد پدر کولوم اوهارا و اين درشکه را برانيد؟خودم مي دانم دارم چکار مي کنم.اگر پولدار به نظر بيايم فروشنده ها فکر مي کنند مي توانند يابوهاي پير و مريض شان را به من بندازند.تو اين لباس بهتر مي توانم کارم را انجام بدهم.حالا زود باش،هفته ها منتظر امروز بودم.سر در نمي آوردم،چرا بازار هم کارش را در همان روز بريجيد مقدس شروع نمي کند؟»

کولوم لبخندي زد:«آخر عزيزم،هميشه بازار بعد از تعطيل شدن مدرسه شروع مي شود،در روز بريجيد مقدس مدرسه ها هنوز باز هستند بچه ها هم تو مزرعه کار مي کنند و هم مدرسه مي روند.»افسار را تکان داد و کالسکه به راه افتاد.

«چه کار احمقانه اي مي کنند،با کتاب خواندن خودشان را خسته مي کنند بچه ها به جاي آن مي توانند کار کنند و يک خرده پول دربياورند.»بي صبري او را زودرنج کرده بود.

همان طور که مي رفتند عطر شکوفه هاي وحشي به مشام مي رسيد.مدتي بعد اسکارلت آرام تر شد و از آن گردش شادش بازگشت.

«تا حالا به دروگدا نرفتم کولوم،تو مي گويي از آنجا خوشم مي آيد؟»

«مطمئنم که خوشت مي آيد،بازار بزرگي دارد،بزرگ تر از همه بازارهاي اين اطراف.»کولوم مي دانست که سؤال اسکارلت درباره خود شهر نيست از فضاي پر سر و صداي بازار خوشش مي آيد.وضع براي او مهم نبود.چيزهايي را دوست داشت که درکشان ساده و بدون زحمت باشد،اين روحيه گاهي براي کولوم عجيب بود.برايش روشن بود که اسکارلت نمي داند نزديک شدن به انجمن برادري فنيان چه خطراتي در پيش دارد و همين عدم آگاهي ممکن بود براي او فاجعه اي به وجود آورد.

اما امروز آمده بود که کار او را انجام دهد نه کار خودش را.او هم بايد مثل اسکارلت از ديدن آن بازار شاد شود.

«نگاه کن کولوم،عجب بازار بزرگي!»

«از اين نگرانم که زيادي بزرگ است.دلت مي خواهد اول اسب ها را ببيني يا کارگرهاي نوجوان را؟اسب ها اين طرف بازار هستند و کارگرها آن طرف.»

«چه حيف!کارگرهاي خوب را همان اول صبح مي برند،هميشه همين طور است.حالا مي گويم چکار کنيم.تو برو دنبال کارگرها،من هم مي روم سراغ اسب ها.وقتي کارت تمام شد بيا پيش من.مطمئني که خودشان به بالي هارا مي روند؟»

«آنها براي استخدام شدن آمده اند،به راه رفتن هم عادت دارند.بعضي از آن ها اقلا صد مايل راه مي آيند تا به اينجا برسند.»

اسکارلت لبخند زد:«پس بهتر است قبل از اينکه با آنها قرارداد ببندي يک نگاهي به پاهايشان بياندازي.من هم مي روم دندان اسب ها را بشمارم از کدام راه بايد بروم؟»از آن وسط،جايي که پرچم ها آويزان است بهترين اسب هاي ايرلند را توي بازار دروگدا پيدا مي کني شنيدم هر کدام صد گيني يا بيشتر مي ارزند.»

«اوه خداي من،چه داستان سراي خوبي هستي،من با اين پول سه جفت اسب مي خرم.حالا مي بيني.»

چادرهاي بزرگي درست کرده بودند و اسب ها را در آن نگهداري مي کردند.اسکارلت با خود فکر کرد،ها!هيچ کس نمي تواند در اين نور بد به من اسب بفروشد.خودش را به جمعيتي که در آن اطراف وول مي خورد زد و وارد چادر شد.

خداي من تا حالا اين قدر اسب يکجا نديده بودم!کولوم چه عقلي کرد که مرا به اينجا آورد.حالا من امکان انتخاب دارم.با فشار آرنج راهش را مي گشود و جلو مي رفت.از يک محل به محل ديگر.و به فروشنده ها مي گفت:«نه،ن،اين نه.»روش ايرلندي ها را در فروش اسب دوست نداشت.نمي شود به سادگي با صاحب اسب وارد معامله شد و از او پرسيد که چقدر مي خواهد.اين روش اصلا ساده نبود.

وقتي يک خريدار پيدا مي شد يکي از دلالان پيش مي آمد و مبلغي را پيشنهاد مي کرد،مبلغي که تخيلي به نظر مي آمد،بعد سعي مي کرد فروشنده و خريدار را با هم جوش دهد.گاهي اتفاق مي افتاد که دلال دست خريدار را مي گرفت و با دست خود محکم به آن مي زد و اين نشانه توافق و انجام شدن معامله بود.کسي که اين چيزها را نمي دانست حتما سرش کلاه مي رفت.اسکارلت دست هايش را پشت سر پنهان کرده بود.چشمش يک جفت اسب را گرفت که صاحبش ادعا مي کرد سه ساله اند و فقط هفتاد پوند قيمت دارند.اسکارلت دست هايش را پشت سرش پنهان کرد.گفت:«ببرشان بيرون تا بهتر بتوانم ببينم.»

صاحب اسب،دلال و آدم هايي که آن دور و بر جمع شده بودند با عصبانيت اعتراض کردند.مرد کوچک اندامي که شلوار سواري پوشيده بود گفت:«رسمش اين نيست.»

اسکارلت با خوشرويي تمام اصرار کرد.به خودش يادآور شد که آدم با عسل مگس مي گيرد.به پوشت درخشان اسب ها دست کشيد،کف دستش به روغن آلوده شد.بعد سر يکي از اسب ها را گرفت و دندان هايش را معاينه کرد.ناگهان از خنده ريسه رفت.سه ساله؟هم سن عمه من است.بعد چشمکي به دلال زد،و گفت:«ببرشان تو.پدر بزرگ من از اينها جوان تر است.»از خودش خيلي خوشش آمده بود.

به هرحال بعد از يک ساعت فقط توانست سه اسب پيدا کند.هم از اسب ها راضي بود و هم از خريد خودش.در هر سه مورد ناچار بود با صاحبان اسب ها با مهرباني و لبخند سخن بگويد تا آنها اجازه دهند اسب را در روشنايي معاينه کند.با شوق به مردمي نگاه کرد که مشغول معامله اسب هاي سواري و شکاري بودند.در فضاي آزاد موانعي ايجاد شده بود که اسب ها از روي آن مي پريدند و هرکس که خريدار بود مي ايستاد و سرعت و پرش آنها را تماشا مي کرد.چه اسب هاي زيبايي بودند.در مورد اسب هاي گاري يا درشکه،زيبايي اهميتي نداشت.بعد از تماشاي اين اسب ها،اسکارلت به درون چادر برگشت و آنقدر ايستاد تا چشمانش به تاريکي عادت کرد،آن گاه به تيرک آن تکيه داد.کم کم داشت خسته مي شد ولي هنوز نيمي از آنچه که مي خواست بخرد نخريده بود.

«پس اين پگاسوس تو کجاست،بارت؟نديدم که از روي مانع بپرد.»

اسکارلت دستش را به تيرک چادر گرفت.دارم ديوانه مي شوم.چقدر شبيه صداي رت است.

«اگر مرا با خودتان به شکار غاز وحشي برده بوديد...»

بله،بله،اشتباه نمي کنم.هيچ کس در اين دنيا نمي تواند شبيه رت حرف يزند.به سرعت رويش را برگرداند و به سوي ميدان آفتابي نگريست.

اگرچه پشتش به من است ولي خودش است،نه؟بله کاملا مطمئنم.فقط اگر رويش را برمي گرداند يا لااقل چيزي مي گفت.آه نه رت نيست.دليلي براي مسافرت به ايرلند ندارد.ولي حتما در مورد اين صدا اشتباه نمي کنم.

مرد رويش را برگرداند و چهره مخاطب موطلايي خود را نگريست.رت بود.از فشار زيادي که به تيرک مي آورد انگشتانش سفيد شده بود.اندامش به شدت مي لرزيد.

مرد ديگر چيزي نگفت و با شلاق کوچکش به نقطه اي اشاره کرد،رت سر تکان داد.مرد موطلايي دور شد و از ديد اسکارلت بيرون رفت و رت تنها ماند.اسکارلت در سايه ايستاده بود و روشنايي را مي نگريست.

وقتي رت مي خواست دور شود اسکارلت به خودش دستور داد،حرکت نکن.ولي نتوانست اطاعت کند،از تاريکي بيرون آمد و به دنبالش دويد.«رت!»

رت بي اراده سر جايش ايستاد،او که همواره رفتاري بي پروا و خودسرانه داشت.رويش را برگرداند.حالتي که اسکارلت قادر نبود مفهومش را دريابد در صورتش ديده مي شد.به شکل عجيبي چشمان سياهش زير لبه کلاه روشن شده بود.بعد لبخند زد،از همان لبخندهاي تمسخرآميز که اسکارلت خوب مي شناخت.گفت:«تو هميشه جاهايي ظاهر مي شوي که آدم اصلا انتظار ندارد،اسکارلت.»

دارد به من مي خندد.من اهميت نمي دهم.تا وقتي که کنار من ايستاده و نام مرا بر زبان مي آورد به هيچ چيز اهميت نمي دهم.مي توانست ضربان قلب خود رابشنود.

اسکارلت گفت:«سلام،رت،چطوري؟»مي دانست که حرفش چقدر احمقانه است ولي به هر حال ناچار بود چيزي بگويد.

لبان رت لرزيد.«به عنوان يک مرده حالم خيلي خوب است.»بعد با صداي کشيده اش ادامه داد:«اشتباه نمي کنم؟تو را با لباس بيوه ها در چارلزتون ديدم،توي بندر.»

«خوب بله،ناچار بودم يک چيزي بگويم،ازدواج نکرده بودم،يعني منظورم اين است که شوهر نداشتم.»

«سعي نکن توضيح بدهي اسکارلت،تو چهل ساله نيستي.»

«چهل ساله؟منظورت چيست؟»دارد بدجنسي مي کند؟خواهش مي کنم بدجنسي نکن رت.

«مهم نيست.براي چي به ايرلند آمدي؟فکر مي کردم رفتي انگلستان.»

«چرا اين فکر را کردي؟»چرا ما اينجا ايستاديم و داريم اين چرنديات را مي گوييم؟چرا من نمي توانم فکر کنم؟چرا دارم اين قدر مزخرف مي گويم؟

«در بوستن پياده نشدي.»

وقتي شنيد چه مي گويد قلبش به هيجان آمد.رت براي اينکه بداند او به کجا رفته است دردسر زيادي کشيده بود.به او اهميت مي داد،نمي خواست اسکارلت از دستش در برود.ناگهان خوشبختي چون سيل به قلبش سرازير شد.

«مي توانم از لباست حدس بزنم که ديگر در مرگ من عزادار نيستي؟خجالت بکش اسکارلت،جسد من هنوز سرد نشده.»

با هراس به لباس دهاتي خود نگريست و بعد به کت و شلوار خوش دوخت رت نگاه کرد و به کراواتش که به رنگ لباس مي آمد.چرا هميشه کاري مي کند که من احساس حماقت کنم؟چرا حداقل اسکارلت نمي توانست عصباني نباشد؟

چون او را دوست داشت،رت چه باور مي کرد،چه نمي کرد،اين حقيقت داشت.

بدون هدف يا بدون کوشش براي دست يابي به نتيجه،اسکارلت به مردي مي نگريست که در آن سال هاي دروغين شوهرش بود.با وقاري ساده گفت:«دوستت دارم رت.»

«برايت متأسفم اسکارلت.گويا هميشه عادت داري عاشق شوهر زن هاي ديگر بشوي.»

از روي ادب کلاه از سرش برداشت.«من را ببخش اگر تنهايت مي گذارم،قرار ملاقاتي دارم،خداحافظ.»پشتش را کرد و دور شد.اسکارلت نگاهش مي کرد.احساس مي کرد که رت به صورتش سيلي زده.

از او خواهشي نکرد.اين کارش دليلي نداشت،بزرگ ترين چيزي را که براي هديه کردن داشت به رت هديه کرده بود،ولي او هديه اش را روي خاک لگدمال کرد.و او را احمق تصور کرده بود.

نه،اين خودش بود که خودش را احمق جلوه داده بود.

اسکارلت تنها بود،در آن لباس رنگي روشن،پيکري مهجور و کوچک در ميان غوغا و هياهوي بازار اسب،براي زماني بي انتها.

رت و دوستش به همراه گروهي مردم کنجکاو در مقابل چادر ديگري ايستاده بود.مردي با کت پشمي افسار کره اي کهر و بي قرار را به دست داشت.مردي با صورت سرخ و لباس چهارخانه اي از پارچه اسکاتلندي که ظاهرا دلال بود.دست راستش را بالا آورد،و در همان حال رت و دوست او را تشويق مي کرد که با صاحب اسب کنار بيايند.اسکارلت تصور کرد صداي برخورد دو دست راشنيده است،دست دوست رت و صاحب اسب.بي اختيار پاهايش به حرکت درآمدند و اسکارلت به طرف آنها پيش رفت.شايد کساني سر راهش بودند ولي او توجهي نداشت،به هرحال کنار مي رفتند.صداي دلال به گوش مي رسيد.طنيني داشت مثل آوازهاي مذهبي،محکم ولي خسته کننده.«... صد و بيست،سير،مي دانيد که قيمت خوبي است.حتي براي اين هيولاي باشکوه... و شما سر،حتما مي توانيد تا صد و بيست و پنج هم بالا برويد.نه اين قيمت واقعي اش نيست،ببريد اين حيوان نجيب را به اصطبل خودتان... صد و چهل؟ها؟يک خرده عاقلانه فکر کنيد.شما که تا صد و بيست و پنج بالا آمده ايد يک کمي ديگر هم چربش کنيد،بگذاريد قال قضيه را بکنيم،صد و چهل،ما که نمي توانيم تا شب با هم کلنجار برويم.صد و چهل،اين صاحب اسب هم حسن نيت دارد،شما هم حسن نيت خودتان را نشان بدهيد.خيلي خوب صد و سي،به جاي صد و بيست و پنج.تفاوتش که چيزي نمي شود،پول يکي دو ليوان...»

اسکارلت خود را به جمع فروشنده،خريدار و دلال رساند،در مقابل پيراهن سبزي که پوشيده بود چهره اش سفيد مي نمود و چشمانش سبزتر از زمرد.با صداي که کاملا مفهوم بود گفت:«صد و چهل.»دلال گيج شد.پر حرفي اش ناگهان پايان گرفت.کف دست راستش را بالا آورد و تف انداخت و با شدت به دست دلال زد و دوباره تف انداخت و منتظر ايستاد فروشنده هم دستش را محکم به کف دست اسکارلت کوبيد.معامله به سنت قديم تمام شد.

اسکارلت به طرف دوست رت برگشت.«اميدوارم زياد نااميد نشده باشيد.»لحنش دل نشين و شيرين بود.

«البته که نه،يعني مي خواهم بگويم...»

رت وسط حرفش دويد.«بارت مايلم با خانم...»سکوت کرد.

اسکارلت به رت نگاه نمي کرد،به دوست رت گفت:«خانم اوهارا!»دستش را که هنوز از تف خيس بود بالا آورد.«من بيوه هستم.»

مرد گفت:«جان مورلند»او لبخندي بر لب آورد.«دلم مي خواهد شما را با اين اسب در حال پرش ببينم،خانم اوهارا.درباره اسب دواني حرف بزنيد.اين طرف ها به شکار مي رويد؟»

«من...م م م...»خداي من،داشت چکار مي کرد؟چه مي توانست بگويد؟حالا مي خواست با اين اسب سواري در اصطبل بالي هارا چه کند؟

«بايد اعتراف کنم،آقاي مورلند،که فقط از غريزه زنانگي پيروي کردم،به اين اسب احتياج داشتم.»

«احساس من هم همين بود.ولي گويا نتوانستم زود تصميم بگيرم.»با لهجه کاملا انگليسي ادامه داد:«باعث افتخار من است اگر گاهي با ما به شکار بياييد،معمولا از قصر من حرکت مي کنيم.اطراف دانساني است،اگر با اين ناحيه آشنا باشيد.»

اسکارلت لبخند زد.قبلا اين منطقه را ديده بود.روز عروسي کاتلين.تعجبي نداشت که نام جان مورلند برايش آشنا بود.نام سر جان مورلند را از شوهر کاتلين شنيده بود.کوين اوکانر اين جمله را در دوازده مرتبه تکرار کرده بود.«مرد بزرگي است،با وجود اينکه املاک زيادي دارد.مگر خودش نبود که به من گفت به عنوان هديه عروسي مي توانم پنج پوند اجاره کم بگذارم؟»

اسکارلت با خود گفت:پنچ پوند.چه بلندنظر.پنج پوند از طرف مردي که مي تواند با سي برابر آن يک اسب بخرد.«با دانساني آشنا هستم نزديک منزل دوستانم است.خيلي دوست دارم گاهي به شکار بروم.هر وقت شما تعيين کنيد.»

«شنبه آينده؟»

وقتي کولوم از ميان جمعيت ظاهر شد و به طرف چادرها آمد اسکارلت گفت:«کولوم،نگران بودم که نکند گم شده باشي.»

«نه گم نشدم،گرسنه ام،تو چيزي خوردي؟»

«نه،يادم رفت.»

«از اسب ها راضي هستي؟»

اسکارلت به محل فروش اسب هاي مسابقه نگاه کرد و خنده را سر داد.«فکر مي کنم يک فيل خريدم.تا حالا همچين اسب بزرگي نديده اي.بايد مي خريدمش،اگر چه نمي دانم چرا؟»کولوم بازوي او را گرفت.خنده اسکارلت خالي از لطافت بود،از چشمانش برق دردآلودي جستن مي کرد.

73

صداي بچه کوچک به گوش رسيد.«کت مي خواهد برود بيرون.»

«نه خوشگلم،امروز نه،ولي به زودي.»

احساس مي کرد فرزندش به شدت آسيب پذير است.چطور مي تواند بي ملاحظه باشد؟چطور مي تواند خطراتي را که متوجه کت است نشناسد؟دانساني زياد از بالي هارا دور نبود،به قدر کافي دور نبود تا مطمئن شود مردم چيزي درباره اوهارا و دختر سبزه اش نخواهند فهميد.کت را شب و روز در آن اتاق طبقه دوم نگه مي داشت و او هم دائما کنار پنجره مي رفت و از آن بالا جاده را مي نگريست.

خانم فيتزپاتريک مسئول کارهايي بود که بايد با سرعت انجام مي شد.خياط در عرض دو سه روز برايش لباس سواري دوخت.کفاش مثل جن پينه دوز شب و روز کار مي کرد تا چکمه تازه او را آماده کند و مهتر با يک تکه پارچه و روغن به جان زين زنانه اي افتاده بود که از سال ها پيش قبل از اينکه اسکارلت بيايد در اصطبل قرار داشت و يکي از جوان هايي که در بازار دروگدا استخدام شده بود و مهارتي در تربيت اسب داشت مشغول تعليم بود.در سحرگاه روز شنبه اسکارلت کاملا آماده بود.

اسبش حيوان بزرگي بود که هلال نام داشت.همان طور که به کولوم گفته بود،عظيم الچثه با کمري گود،و عضلات قوي و محکم.اسبي بود نيرومند که مي توانست مردي قوي هيکل را سواري دهد.اسکارلت بر روي آن ظريف،شکننده و خيلي زنانه به نظر مي آمد.مي ترسيد مسخره جلوه کند.

تقريبا اطمينان داشت که دارد کار ابلهانه اي مي کند و يک احمق از خودش مي سازد.از خلق و خوي هلال اطلاع نداشت،امکان اين کار هم نبود زيرا قرار بود مثل بانوان ديگر يک طرفه روي زين بنشيند.وقتي دختر بود دوست داشت که يک طرفه سوار اسب شود زيرا دامنش را در يک طرف جمع مي کرد و باريکي کمرش بيشتر نمايان مي شد.در آن روزها کمتر چهار نعل مي تاخت و با حرکت آرام بهتر مي توانست با مرداني که همراهش بودند لاس بزند.

اما حالا يکوري سوار شدن برايش مشکل بود،نمي توانست حرکت اسب را با شکل قرار دادن زانوهايش تنظيم کند.مي بايد يک پايش را به رکاب فشار دهد تا تعادلش را حفظ کند،اين کار او را خسته مي کرد.به علاوه اين امکان را هم از دست مي داد که با فشار زانو اراده خود را به اسب تفهيم نمايد.با خود انديشيد،شايد قبل از اينکه به دانساني برسم از اسب بيفتم و در اولين مانع گردنم بشکند.حرف پدرش را به ياد داشت که مي گفت پرش از روي حصار،گودال،پرچين،ديوار و راه بند مشکل ترين و خطرناک ترين قسمت شکار است.کولوم هم گفته بود که خانم ها معمولا در شکار اصلي شرکت نمي کنند ولي اين حرف هم اندوهش را کم نکرده بود.در مراسم صبحانه بود که همه دور هم جمع مي شدند و خانم ها هم در هنگام شرکت در صبحانه لباس سواري مي پوشيدند.زين هاي زنانه هم معمولا خطرناک تر بود و هيچ کس خانم ها را براي اينکه در سواري احتياط مي کردند سرزنش نمي کرد.

اسکارلت مطمئن بود،رت از اينکه او را ترسو و ضعيف ببيند خوشحال خواهد شد.ترجيح مي داد گردنش بشکند و باعث خوشحالي رت نشود.

اسکارلت ضربه اي آرام به گردن هلال زد.«بگذار امتحان کنم ببينم مي توانم تعادلم را روي اين زين مسخره حفظ کنم،يا نه؟»

کولوم نحوه شکار روباه را برايش شرح داد ولي اول اسکارلت آمادگي لازم را نشان نمي داد.

مورلند هال مجموعه ساختمان هايي بود که در طول دو قرن بنا شده بود.در يک محوطه بزرگ که با ديوارهاي سنگي بلند محصور شده بود.دودکش ها،پنجره ها و برج ها مثل هويج و چغندر در هم رفته بودند.در محوطه برج بلندي هم بود که بنيان گذار آن خانواده يعني بارونت مورلند در سال 1615 بنا کرده بود.

حياط از سواران و سگ هاي شکاري پر شده بود.اسکارلت از ديدن آن

منظره تمام ترس خود را فراموش کرد.کولوم گفته بود که مردان کت صورتي مي پوشند.يعني همان قرمز روشن.اسکارلت در تمام زندگي اش چنين شور و نشاطي نديده بود.

سر جان مورلند به طرف او تاخت."خانم اوهارا!" کلاه سواري اش را به احتياط برداشت."فکر نمي کردم دعوتم را قبول کنيد."

اسکارلت چشمهايش را تنگ کرد.

"رت اين را گفت؟"

"برعکس،او گفت شما از اسب هاي وحشي نمي ترسيد." لحن مورلند صادقانه بود.

اسکارلت گفت:"ها؟ اوه،بله، خيلي قشنگ است"چشمانش به سرعت به جستجوي رت مشغول شد.چقدر آدم! لعنت به اين تور، ادم همه چيز را تار مي بيند. تا آنجا که مد اجازه داده بود لباس سواري به تن کرده بود. لباسي از پشم مشکي که گردنش را هم مي پوشاند.کلاهي کوتاه به سر داشت که توري آن روي صورتش افتاده بود و از پشت به گيسوانش گره خورده بود. فکر کرد، اين از لباس عزاداري بدتر است ولي کاملا سنگين و باوقار و نقطه مقابي دامن رنگي و جوراب راه راه.فقط از يک چيز عصباني بود.طبق عادت شکم بند نبسته بود.

زين زنانه به قدر کافي او را آزار مي داد.

رت داشت او را نگاه مي کرد.اسکارلت وقتي چشمش به او افتاد رويش را برگرداند.

پيش خودش فکر مي کند که من خودم را به نمايش مي گذارم. به تو نشان خواهم داد آقاي باتلر. استخوان هايم را مي شکنم ولي اجازه نمي دهم کس به من بخندد،مخصوصا تو.

کولوم به او گفته بود:"راحت سواري کن،تا آنجا که مي تواني سعي کن پشت سر ديگران حرکت کني، ببين آنها چه مي کنند." اسکارلت نصايح او را به کار بست. حس کرد دست هايش در دستکش عرق کرده اند. زني از کنارش گذشت،صداي خنده او را شنيد. زن اسبش را ترغيب کرد تا تندتر برود. در قسمت جلو بر سرعت اسب سواران اضافه مي شد. سيل سوارکارني را که از سراشيبي پايين مي فتند مي ديد. اسبها به راحتي از ديواره سنگي دامنه تپه پريدند.

اسکارلت پيش خود فکر کرد که بايد همين باشد،اين مانع، ديگر براي نگراني دير شده بود. بي اراده خودش را کمي بلند کرد، حس کرد هلال تندتر و تندتر حرکت مي کند وبا پاهاي مطمئن پيش مي رود. ديوار پشت سرش بود حتي نفهميد که پريده استو پس بي خود نبود که جان مورلند اين اسب را مي خواست. به صداي بلند خنديد. پانزده سال بود که يکوري روي اسب ننشسته بود. حالش خوب بود، بهتر از خوب. لذت مي برد. تعجبي نداشت که پاپا دروازه را باز نمي کرد، چرا بايد باز مي کرد وقتي مي توانست از روي ان بپرد؟ روح پدر و بوني که تا ان لحظه او را تعقيب مي کردند ديگر رفته بودند. ترسش ريخته بود.فقط هيجان هوايي مه آلود را احساس مي کرد که به پوستش مي خورد و مي گذشت، قدرت اسبي که در اختيار داشت به او منتقل مي شد.

اراده اش براي غلبه بر رت باتلر و پشت سر گذاشتن او هر لحظه بيشتر مي شد.

#

اسکارلت به دنبال لباسش که گلي شده بود و روي بازويش افتاده بود ايستاد، گيلاس شامپاني در دستش بود. پنجه روباهي که به او هديه مي شد روي صفحه اي نقره اي قرار داشت.

جان مورلند گفت: خوشحال مي شود که اسکارلت اين جايزه را بپذيرد.

با کمال ميل. سر جان.

"لطفا من را برت صدا کنيد، همه دوستان اين کار را مي کنند."

اسکارلت هم گفت:"شما هم من را اسکارلت صدا کنيد همه اين کار را مي کنند،چه دوست، چه دشمن."

شکار باعث شده بود روحيه اش تقويت شود، برافروخته و هيجان زده به نظر مي رسيد.به بارت گفت:"امروز قشنگترين روز زندگي من است."تقريبا همين طور هم بود. سوارکاران ديگر به او تبريک گفته بودند.تحسين را در نگاه مردان و حسادت را در نگاه زنان مي خواند. به هر طرف نگاه مي کرد مردان جذاب و زنان زيبا مي ديد؛سيني هاي نقره اي با گيلاس هاي شامپاني،خدمتکاران،ثروت، مردمي که خوش مي گذراندند، زندگي چه زيبا بودو مثل روزهاي پيش از جنگ، با اين تفاوت که حالا او بزرگتر و عاقل تر شده بود، مي توانست هر کاري که دلش مي خواست بکند، او اسکارلت اوهارا بود دختري دهاتي از شمال جورجيا در قلعه يک بارونت، همراه با خانم ها و لردها و حتي همراه با يک کنتس. درست مثل قصه هاي کتاب بود، حواسش تقريبا پرت شده بود، داشت حضور رت را از ياد مي برد و توهين ها و تحقيرهايش را فراموش مي کرد.

سرش را بالا گرفت.چشمانش مي درخشيد"پس تکان خوردي.پس ببين به من چه گذشت.اصلا تو در ايرلند چکار مي کين."

آمده ام اسب بخرم. تصميم دارم سال آينده تو مسابقه برنده بشوم. اصطبل جان مورلند شهرت زيادي دارد. کره هاي خوبي هر سال توليد مي کند. سه شنبه هم مي خواهم بروم پاريس تا ببينم مي توانم اسبي پيدا کنم. ولي بگو ببينم چي باعث شد تو به بازار درو گدا بياي؟ آن هم با آن لباس ها."

اسکارلت خنديد:"اوه رت، تو که مي داني من دوست دارم لباس هاي خوشگل بپوشم. آنها را از مستخدمه خانه اي که مهمان هستم قرض گرفته بودم." به اطراف نگاه مي کرد. دنبال جان مورلند مي گشت."بايد خداحافظي کنم و بروم خانه." و همان طور که رويش را برگردانده بود ادامه داد:"اگر زود برنگردم دوستانم عصباني مي شوند." نگاه کوتاهي به رت انداخت. بعد به سرعت دور شد. جرات نداشت بماند.نمي خواست به آن شکل نزديک او باشد. حتي در يک اتاق... در يک خانه.

وقتي هنوز حدود 5 مايل به بالي هارا مانده بود باران شروع شد. به خاطر اينکه گونه هايش خيس شده بود بدوبيراه گفت.

روز چهارشنبه کت را به تارا برد.آن ارتفاعات باستاني به قدري بلند بود که کت از بالا رفتن آن احساس پيروزي و هيجان مي کرد. اسکارلت مي ديد که فرزندش چگونه با اشتياق از تپه سرازير مي شد. نگران بود و او را تشويق مي کرد که مواظب خودش باشد.

درباره تارا و پدران خود براي او حرف زد و داستان پادشاهان بزرگ را گفت. قبل از بازگشت تا آنجا که مي توانست کت را بلند کرد و بالا گرفت تا نگاهي به وطنش،به سرزمينش بياندازد.

"کت، يک کوچولوي ايرلندي هستي، ريشه هاي تو در اينجا خيلي عميق است... مي فهمي چي مي گويم؟"

اسکارلت او را پايين آورد، دخترک دويد. با پاهاي کوچک و قوي اش حالا ديگر راه نمي رفت، هميشه مي دويد. اغلب مي افتاد. ناهمواري هاي قديمي زمين، زير علف پنهان بودند. ولي هرگز گريه نکرد. دوباهر بلند مي شد و بيشتر مي دويد.

نگاه کردن او براي اسکارلت به مرهمي مي ماند. دوباره خود را کامل حس مي کرد.

"کولوم اين پارنل کيست؟ سر صبحانه مردم درباره اش حرف مي زدند. اصلا نفهميدم چه مي گويند."

کولوم گفت: که او يک انگليسي پروتستان است و هيچ کس به پروتستان ها نزديک نمي شود.

اسکارلت مي خواست بگو مکو را آغاز کند ولي مي دانست فايده اي ندارد. کولوم هرگز حاضر نبود درباره انگليسي ها صحبت کند، به خصوص انگليسي هايي که در ايرلند صاحب سيورسات و تيول بودند و به عنوان انگليسي-ايرلندي شناخته مي شدند. در اين گونه موارد اسکارلت تا مي آمد از مسئله سر در بياورد موضوع را عوض مي کرد. هرگز حاضر نبود بپذيرد که در ميان انگليسي ها هم آدم هاي خوب پيدا مي شوند، و اين موجب آزار اسکارلت مي شد. از خواهراني که در کشتي با او همسفر بودند خوشش امده بود و در روز شکار هم همه به او محبت کرده بودند.ناسازگاري کولوم باعث مي شد فاصله اي ميان آن دو به وجود آيد. چه خوب مي شد به جاي اينکه موضوع را عوض کند،مي گذاشت در اين باره صحبت کنيم.

سوالي را که مدتها در ذهن داشت از خانم فيتزپاتريک پرسيد. اين باتلرهاي ايرلندي چه کساني بودند که همه از آنها بدشان مي آمد؟

کدبانوي خانه او را به طرف نقشه ي ايرلند برد."اينجا را مي بينيد؟"اسکارلت نگاهش را به منطقه اي که او اشاره کرده بود انداخت. ناحيه اي بود به وسعت ناحيه ست."اين ناحيه کيلکني است. سرزمين باتلرها. اين خانواده،دوک هاي اورموند هستند.اينها احتمالا مقتدرترين خانواده انگليسي ايرلندي هستند."

اسکارلت به دقت به نقشه نگاه کرد. در نزديکي کيلنکي منطقه اي را يافت که غار دانمور نام داشت. اسم مزرعه رت هم دانمور لاندينگ بود. حتما بايد بين اين دو ارتباطي وجود داشته باشد.

اسکارلت خنده اش گرفت. احساس فوق العاده اي به او دست داده بود.زيرا اوهاراها مالک هزار و دويست جريب بودند و در آن سوي ديگر،باتلرها يک دوک نشين را در اختيار داشتند. اين بار هم رت بدون حرکت دادن حتي انگشت خود،بازي را برده بود. او هميشه بازي را مي برد.چطور امکان داشت زني را که عاشث چنين مردي است ملامت کرد؟

"خنده ي شما براي چيست،خانم او؟"

به خودم مي خندم خانم فيتز.خدا را شکر مي توانم بخندم.

ماري موران بدون آنکه در بزند،سرش را داخل اتاق کرد، اسکارلت ناراحت نشد و چيزي نگفت.

اگ کسي از او ايراد مي گرفت آن قدر عصبي مي شد ديگر قابل تحمل نبود. مستخدم ها هر کدامشان يک دردسري دارند."چي شده ماري؟"

"آقاي امده مي خواهد شما را ببيند."

کارتي را که در دست داشت به اسکارلت داد. چشمان اسکارلت بيش از حد گرد شد.

سر جان مورلند،بارت

اسکارلت از پله ها پايين دويد."بارت، من را غاقلگير کردي. مي توانيم روي پله ها بنشينيم. من مبل و صندلي ندارم."از ديدن او خيلي خوشحال شده بود.نمي توانست او را به اتاق نشيمن ببرد.کت در آن اتاق خوابيده بود.

بارت مورلند روي پله هاي سنگي نشست،گويي نداشتن ميز و صندلي از معمولي ترين چيزهاي اين دنيا بود.گفت براي پيدا کردنش زحمت زياد کشيده،تا اينکه بالاخره از پستچي سوال کرده، آن هم در ميخانه کندي.به هر حال تاخير در تقديم جايزه شکار دليل ديگري نداشته.

اسکارلت نگاهي به ان صفحه نقره اي که نام او همراه با تاريخ روي آن حک شده بود انداخت، پنجه روباه،ديگر خون آلود نبود،ولي زيبا هم نبود.

بارت ذوق کنان گفت: ناراحت شديد،ها؟

اسکارلت خنديد. اصلا مهم نبود که کولوم چه مي گويد،اسکارلت از جان مورلند خوشش مي آمد."دلت نمي خواهد به هلال سلام بکني؟"

"هيچ فکر نمي کردم خودت اين پيشنهاد را بکني. خودم مي خواستم يک جوري بگويم،ولي نمي دانستم چطوري؟راستي حالش چطور است؟"

اسکارلت اخم کرد."متاسفم که زياد جست و خيز نمي کند،من خودم مقصرم،چون خيلي گرفتارم، آخر الان وقت درو کردن علوفه است."

وضع محصولتان چطور بود؟

"تا حالا که خيلي خوب بوده.اگر زياد باران نيايد."

از راهرو سرپوشيده گذشتند و به طرف اصطبل رفتند. اسکارلت جلو مي رفت که راه طويله را نشان دهد،ولي بارت در ميان راه او را متوقف کرد.آيا مي توانست بارت را به تماشا ببرد؟ اصطبل هاي بالي هارا شهرت زيادي داشتند ولي حالا چيز زيادي براي تماشا وجود نداشت،ماديان ها همه در صحرا بودند.

اسکارلت دو دل شد ولي فورا تصميمش را گرفت. اگرچه فقط اصطبل هاي خالي را مي بايد به او نشان مي داد، بارت هم اصرار داشت.

هر قسمت با ستون هاي بزرگ و سرستون هاي دوريک از هم جدا شده بودند. روي سرستون ها قسمت هاي منحني شکلي بود که يکديگر را قطع مي کردند و سقف ها سنگ را نگه مي داشتند. چون هوا و آسمان سبک به نظر مي آمدند.

جان مورلند انگشتانش را به صدا در آورد ولي بعد عذر خواست و ناخودآگاه گفت که واقعا هيجان زده شده."فکر نمي کني داشتن اصطبلي که بيشتر شبيه کليساست يک کمي غير عادي است. من نمي توانم يک ارگ بگذارم اينجا و تمام روز برايشان باخ بزنم"

"احتمالا اسب ها ممکن است خناق بگيرند."

خنده شيهه مانند مورلند اسکارلت را هم به خنده انداخت، به نظرش مضحک آمد مقداري ابجو در توبره ريخت و به او داد تا براي هلال ببرد.

همان طور که به محل نگهداري اسب نزديک مي شدند،مورلند دائما حرف مي زد و از اصطبل تعريف مي کرد. اسکارلت در کنارش قدم بر مي داشت،کلافه شده بود، با خودش فکر مي کرد که چطور مي تواند او را از اين همه تعريف و تمجيد باز دارد و کاري کند که در مورد رت حرف بزند. نيازي به اين کار نبود. بارت مي گفت:" مي خواهم بگويم چقدر شانس آوردم که شما با رت باتلر دوست هستيد. اگر او ما را به هم معرفي نکرده بود من هرگز افتخار ديدن اصطبل شما را پيدا نمي کردم.

خيلي تعجب کردم که يک مرتبه جلوم سبز شد. اين جملات را اسکارلت با شتاب فراوان ادا کرد و ادامه داد: شما او را از کجا مي شناسيد؟

بارت گفت که در واقع او را نمي شناسد.چند نفر از دوستانش نامه اي به او نوشتند و رت را معرفي کردند. رت مي خواست نگاهي به اسب هاي او بياندازد. معرفي نامه ها را با خود آورده بود."آدم جالبي است و در مورد اسب ها خيلي جدي. خيلي چيزها هم مي داند.کاش مي توانست بيشتر بماند.دوست قديمي شماست؟ هيچ وقت نخواست در اين مورد با من روشن صحبت کند."

اسکارلت پيش خود گفت: خدا را شکر."من تو چارلزتونن بستگاني دارم،وقتي آنجا بود با او اشنا شدم."

"پس بايد خانواده بروتون را بشناسيد.آنها دوستان من هستند. وقتي در کمبريج درس مي خواندم، هميشه تعطيلات به لندن مي رفتم، فقط به اين اميد که سالي بروتون را ببينم. من واقعا ديوانه اش بودم،مثل بقيه."

اسکارلت نتوانست جلوي زبانش را بگيرد."سالي بروتون؟همان زن ميمون صورت؟"

بارت خنديد."خودش است،واقعا عالي نيست. يک نمونه اصيل."

اسکارلت با اشتياق سرش را تکان داد و لبخند زد. ولي در واقع نمي توانست بفهمد که مردها چطور مي توانند ديوانه اين زن زشت باشند.

جان مورلند اعتقاد داشت هرکس سالي را مي شناسد بايد او را پرستش کند و در نيم ساعت بعد وقتي به نرده طويله تکيه داده بود درباره سالي حرف مي زد و در همان حال سعي مي کرد کاري کند که هلال جلو بيايد و از دستش جو بخورد.

اسکارلت زياد به حرفهاي او توجه نداشته در واقع نيمي از حواسش متوجه افکار خودش بود. ولي وقتي دوباره نام رت راشنيد حواسش را کاملا به او داد. بارت خنده اي کرد و شايعه اي را که سالي در نامه اش درباره رت نوشته بود بازگو کرد. رت در قديمي ترين تله تاريخ گرفتار شده بود. بچه هاي يک يتيم خانه از املاک رت ديدن مي کردند. وقتي موقع بازگشت فرا رسيد معلوم شد يکي از بچه ها گم شده. تنها کاري که رت مي توانست بکند اين بود که همراه معلم يتيم خانه دنبال بچه گمشده بگردد. همه چيز به خوبي پايان يافت، بچه پيدا شد. اما هوا تاريک شده بود. البته مفهومش اين بود که آن معلم بي شوهر بدنام نشود، رت ناچار شد با او ازدواج کند.

جالب تر اين بود که چند سال قبل هم او را به دليل اينکه حاضر نشده بود با دختري که بدنام کرده بود ازدواج کند،از شهر بيرونش انداخته بودند.

بارت با خنده اضافه کرد."خوب، با چنين تجربه اي بايد بيشتر احتياط مي کرد. قصه دلنشيني است، مگر نه اسکارلت؟"

جان از همان خنده شيهه مانند سر داد. صداي خنده او هلال را جلب کرد. با احتياط تمام به نرده نزديک شد. بارت توبره را تکان داد.

اسکارلت به هيجان آ مده بود. مي خواست گريه کند. پس به همين دليل بوده که او زود طلاق مي داده و دوباره زود ازدواج مي کرده. اين ان ها مپتون چقدر پست است. حسابي مرا خر کرده بود. شايد هم نه. شايد به نفع من بوه که پيدا کردن بچه يتيم اينقدر طول کشيده. شايد باز به نفع من بوده که او محبوب ميس الينور است و شايد به نفع من بوده که او اينقدر به ملي شباحت داشت.

هلال سرش را از توبره برداشت. جان مورلند جيب هايش را گشت و يک سيب پيدا کرد. اسب، با خوشحالي شيهه کشيد.

"اينجا را ببين اسکارلت." سيب را نصف کرد. حالا مي خواهم راجع به يک موضوع نه چندان خوش آيند با شما صحبت کنم." دستش را دراز کرد و يک چهارم سيب را به هلال داد.

موضوع ناخوشايند. اگر مي دانست که او تابه حال چقدر موضوع ناخوشايند برايم تعريف کرده است. اسکارلت خنديد."هرچقدر دلت مي خواهد هلال را لوس کن، همين را مي خواستي بگويي ها؟ من مخالفتي ندارم."

اوه خداي من نه! چشمان خاکستري بارت گشاد شد، چطور اسکارلت چنين فکري کرده؟

برايش گفت که موضوع واقعا حساس است. اليس هارينگتون

همان زن گوشتالويي که در ضمن شکار در چاله سقوط کرد_ تصميم داشت در شب نيمه تابستان مهماني بدهد ومايل بود اسکارلت را هم دعوت کند ولي رويش نمي شد. بارت به عنوان سفير مامور شده بود اين دعوت را به او ابلاغ کند.

اسکارلت صدها سوال داشت، عاقبت همه آن سؤال ها در کي ، کجا و چه بپوشم، خلاصه شده. کولوم خيلي عصباني مي شد، ولي اسکارلت مطمئن بود که به عصبانيت او اهميتي نخواهد داد. دلش مي خواست لباس هاي زيبا بپوشد، شامپاني بنوشد و چون باد، سوار بر اسب از روي نهرها و نرده ها بپرد و سگ ها و روباه ها را دنبال کند.

74

خانه هارينگتون خانه بزرگي بود که از سنگ پورتلند ساخته شده بود. فاصله زيادي از بالي ها نداشت. درست پشت جاده اي که به دهکده پايک کورنر مي رفت قرار داشت. پيدا کردن راه ورودي آن مشکل بود. نه دري داشت و نه دروازه اي، فقط دو ستون سنگي بي شکل، بدون تزيين، بدون علامت. جاده اي شني درياچه بزرگ را دور مي زد و به زمين مسطح جلوي خانه مي رسيد. با صداي چرخ کالسکه تک اسبه پادويي بيرون دويد. کمک کرد که پياده شود و سپس او را به مستخدمه اي که مقابل در ايستاده بود سپرد.

"اسم من ويلسون است، دوشيزه هستم." اين را گفت و به احترام زانو هايش را خم کرد. «ميل داريد بعد از اين سفري که داشتيد استراحت کنيد يا مي خواهيد به ديگران ملحق بشويد؟" اسکارلت مايل بود که به ديگران ملحق شود. پادو جلو افتاد و او را از راهرويي طولاني عبور داد و دري را گشود و اسکارلت خود را در يک زمين چمن يافت.

آليس هارينگتون فرياد زد. "خانم اوهارا!"در اين لحظه بود که اسکارلت او را

کاملأ به خاطر آورد. "در چاله سقوط کرد"يا "همان زن گوشتالو"کمک نکرده بود که او را به ياد آورد. اگر بارت او را "چاق و صداکلفت"خوانده بود اسکارلت مي فهميدکه منظورش کيست. آليس با قدم هاس سريع که موجب تعجب اسکارلت شد جلو آمد، کرنش کرد و گفت که از ملاقات او خوشوقت است. «اميدوارم از بازي کروکت خوشتان بيايد. بازي من که خيلي افتضاح است، تيم مي خواهد از شر من خلاص بشود."

اسکارلت گفت : من تا حالا بازي نکرده ام .

" چه بهتر ، پس از شانس بازيکنان ناشي هم استفاده کنيد ." چکش چوبي اش را در دست اسکارلت گذاشت . "لباس راه راه سبز چقدر به شما مي ايد . چه چشم هاي قشنگي داريد . بگذاريد شما را به همه معرفي کنم . بعد مي توانيد به جاي من بازي کنيد وبراي تيم شانس بياوريد . "

تيم آليس_ حالا تيم اسکارلت _از مرد پيري که لباس پشمي به تن داشت و ژنرال اسميت _برنز نام داشت و چند نفر ديگر تشکيل شده بود ؛زوجي جوان و هر دو عينکي در حدود بيست سالگي ، اما وچيزي فول ويچ . ژنرال تيم مقابل را معرفي کرد : شارلوت مونتاگيو زني بلند قامت ، لاغر اندام با موهاي زيباي خاکستري،پسردايي آليس دسموند گرانتلي و يک زوج خوش پوش به نام ژنه وي يو و رولاند بنت .

اما فول ويچ گفت : " مواظب رولاند باشيد ، تقلب مي کند ."

اسکارلت فکر مي کرد که بازي خوبي است ، بوي چمن تازه کوتاه شده بيشتر از عطرگلها برايش لذت بخش بود . وقتي نوبت او رسيد توپ رولاند بنت را قاپيد و آن را روي چمن پرتاب کرد . ژنرال گفت : "خوب بود !" و با دست به شانه ي اسکارلت زد .

وقتي بازي تمام شد آليس همه را به نوشيدن چاي دعوت کرد . ميز را زير درخت تنومندي گذاشته بودند که سايه اي لذت بخش به وجود مي آورد . در همين احوال جان مورلند هم از راه رسيد ، اسکارلت خوشحال شد . مورلند که در کنار زن جواني نشسته بود و به حرف هاي او گوش مي داد با حرکت انگشتان به سلام اسکارلت پاسخ گفت . مهمانان ديگر همه آمده بودند .اسکارلت با جناب فرانسيس کينزمن که مردي جذاب و بي پروا بود و همسرش،آشنا شد . هنري شوهر آليس را هم از روز شکار در املاک بارت به ياد داشت .

آليس خانمي را که کنار بارت نشسته بود معرفي کرد . "لوئيزا فرن کليف "لوئيزا از اينکه گفتگويش با بارت قطع شده بود ناراحت به نظر مي رسيد ، از اين رو عکس العمل سردي نشان داد . اسکارلت لبخند زنان گفت: حالتان چطور است ؟ و ديگر ادامه نداد. لوئيزا از اينکه کلمه ي خانم را در معرفي او به کار نبرده بودند خوشحال نبود ،آليس اضافه کرده بود "او خيلي محترم است . " کلمه ي محترم هم زياد خوشايند نبود به خصوص براي خانمي که انتظار داشت جان مورلند براي شوخي هم که شده از او بخواهد پشت بوته ها بروند و نا محترمانه يکديگر را ببوسند .

دسموند گرانتلي صندلي را براي اسکارلت جلو کشيد و از او خواست اجازه دهد تکه اي کيک و قطعه اي ساندويچ براي او بياورد . اسکارلت با خوش رويي به او اجازه داد . اسکارلت آن جمع را که به قول کولوم "مردمان محترم" و اصيلي بودند از نظر گذراند و و بار ديگر فکر کرد که چرا کولوم بايد اينقدر کله خر باشد ،اين مردم واقعا خيلي خوب بودند . مطمئن بود که اوقات خوشي را خواهد گذراند.

***

بعد از صرف چاي ، آليس هارينگتون اسکارلت را به اتاق خوابش برد . راهي طولاني بود که ازميان اتاق هاي پذيرايي نه چندان مجلل و راهروهايي عريض و بدون فرش مي گذشت . اتاق خواب بزرگ بود و اثاثيه اي محدود داشت و اسکارلت با خودش فکر کرد که رنگ کاغذ ديواري ها چقدر عوض شده . "سارا همه چيز را آماده کرده ، ساعت هفت مي آيد که در حمام کردن و لباس پوشيدن کمکتان کند ، اگر شما موافقيد . شام ساعت هشت ."

اسکارلت به آليس اطمينان داد که همه چيز خوب و مرتب برنامه ريزي شده .

"روي ميز قلم و کاغذ هست و چند تا کتاب . ولي اگز به چيز ديگري احتياج داشتيد ..."

"نه نه ، آليس، به چيزي احتياج ندارم . حالا وقتتان را براي من تلف نکنيد ، مهمان هاي ديگر هم داريد ."

يکي از کتاب ها را برداشت " اوه ، مدت ها بود که دنبال اين کتاب مي گشتم . به زحمت مي توانم براي خواندنش صبر کنم ."

در واقع آن چه را نمي توانست تحمل کند پر حرفي هاي آليس بود که داشت يک ريز درباره ي اوصاف خوب پسر دايي چاقش دسموند حرف مي زد .

تعجبي نداشت که درباره ي دعوت من آنطور به زحمت افتاده بود . آليس بايد بداند که دسموند در به هيجان آوردن قلب دختران چقدر ناتوان است . حتما فهميده که من بيوه ي پولداري هستم و خواسته قبل از اينکه ديگران توجهشان به اين لقمه ي شيزين جلب شود ، قدم جلو بگذارد . چقدر بد شد آليس . اصلا اميدي وجود ندارد ، حتي تا يک ميليون سال ديگر .

وقتي آليس رفت ،مستخدمه چند ضربه به در زد و داخل شد ،با اشتياق لبخند زد و به احترام روي زانوهايش خم شد . "اسم من سارا است . افتخار مي کنم که در لباس پوشيدن به اوهارا کمک مي کنم،چمدان هايتان کي مي رسد ؟"

اسکارلت پرسيد : "چمدان ؟کدام چمدان؟"

مستخدمه دستش را روي دهانش گذاشت و کلمات نا مفهومي از لاي انگشتانش بيرون داد .

اسکارلت گفت : " بهتر است بنشيني . فکر مي کنم يه عالمه سوال دارم که بايد از تو بکنم ."

دخترک از اينکه امر او را اطاعت مي کرد خوشحال بود . اسکارلت از چيزهايي خبردار شد که تا آن موقع نمي دانست و هر لحظه قلبش بيشتر فشرده مي شد .

بدتر از همه اين بود که شکاري انجام نمي شد . فصل شکار پاييزو زمستان بود . تنها دليلي که سرجان مورلند را وادار کرده بود که شکاري راه بياندازد اين بود که مي خواست اسبهايش را به مهمانان آمريکايي اش نشان بدهد .

وباز هم بدتر اينکه خانم ها براي صبحانه،ناهار ،چاي بعدازظهر و شام لباس عوض مي کردند و هرگز يک دست لباس را دوبار نمي پوشيدند . اسکارلت دو دست لباس براي روز ، يک دست براي شب و يک دست لباس سواري آورده بود . امکان نداشت که به بالي هارا پيغامي بفرستد و لباس بيشتري بخواهد . خانم اسکانلون خياط چند شب نخوابيده بود تا همين دو سه دست را آماده کند .

لباس هايي را هم که با خود از آمريکا آورده بود ديگر از مد افتاده بودند .

اسکارلت گفت : " فکر کنم فردا صبح به خانه برگردم . "

سارا با صداي بلندي گفت : "اوه ،نه،اوهارا ،شما نبايد اين کار را بکنبد . اصلاً به ديگران چه کار داريد ؟ چرا اهميت مي دهيد ؟ آنها انگليسي هستند . "

اسکارلت به روي دخترک لبخند زد . "معني حرف تو اين است که ما عليه آنها هستيم بله؟ همين را مي خواهي بگويي؟ راستي از کجا فهميدي من اوهارا هستم ؟"

"در ناحيه ميت همه اوهارا را مي شناسند ." و با غرور اضافه کرد :"همه ي ايرلندي ها . "

اسکارلت دوباره لبخند زد. احساس کرد حالش بهتر شده . " حالا يک کمي درباره ي انگليسي هايي که اينجا هستن برايم حرف بزن ."مطمئن بود که مستخدمين همه چيز را درباره ي همه کس مي دانند. هميشه مي دانستند . سارا اسکارلت را نااميد نکرد . وقتي اسکارلت براي شام پايين رفت براي مقابله با هرگونه خودنمايي احتمالي آماده بود . درباره ي مهمانان چيزهايي مي دانست که حتي مادرانشان نمي دانستند. با همه ي اين ها خودش را در ميان آنان چون يک جنگلي هيزم جمع کن احساس مي کرد . از دست جان مورلند هم عصباني بود . به اسکارلت گفته بود :"لباس ساده براي روز و کمي سينه بازتر هم براي شب ." خانم هاي ديگر مثل ملکه ها لباس هاي بلند پوشيده بودند و به خود جواهرات آويخته بودند ، در حالي که او مرواريدها و الماس هاي خود را در خانه جا گذاشته بود . به علاوه اسکارلت اطمينان داشت که از دور داد مي زند که لباس هايش را يک خياط دهاتي دوخته است .

دندان هايش را بر هم فشرد و تصميم گرفت به هر حال اوقات خوشي را بگذراند. معلوم است که بعد از اين مهماني ديگر مرا جايي دعوت نخواهند کرد . در حقيقت چيزهاي زيادي بود که مي توانست خودش را سرگرم سازد و خودش بود . به علاوه کروکت ، قايق راني روي درياچه هم بود . تيراندازي با کمان و بازي ديگري به نام تنيس به اوگفته شد که اين دو بازي طرفداران زيادي دارد .

شنبه شب،بعد از صرف شام صندوق هاي بزرگ محتوي لباس بالماسکه را آوردند و در سالن گذاشتند . اسکارلت شاهد بود که همه شاد بودند و با هم شوخي مي کردند ، اسکارلت در رفتارشان اثري از خودپسندي مشاهده نمي کرد .

هنري هارينگتون شنلي بلند و پر زرق و برق ، با حاشيه ي زردوزي روي دوش اسکارلت انداخت و تاجي از جواهرات بدلي بر سر او نهاد ."امشب شما تيتانيا (شش دختري که از اورانوس و گايا به وجود آمدند تيتانيا خوانده مي شدند . آنان با ازدواج با برادران خود يعني نيتان ها خدايان المپ و خدايان فرعي ديگري به وجود آوردند .اساطير يونان.) هستيد ." زنان و مردان ديگر هم لباس هاي خود را عوض مي کردند و با صداي بلند اعلام مي داشتند که در قالب کدام شخصيت ظاهر مي شوند . در سالن بالماسکه ، آزاد به هر سو مي دويدند ، پشت صندلي ها پنهان مي شدند و يکديگر را تعقيب مي کردند .

جان مورلند گفت : " مي دانم که اين خيلي احمقانه است ." سر شير بزرگي راکه از مقوا ساخته بودند از سرش برداشت و ادامه داد: " اما امشب درست وسط تابستان است و ما همه اجازه داريم که کمي خل بازي در آوريم . "

اسکارلت گفت : "من از تو خيلي عصباني هستم بارت، اصلاً به درد دوستي با يک خانم نمي خوري .چرا به من نگفتي لباس زيادي با خود بياورم ؟ "

" اوه خداي من ، واقعا عصباني هستي ؟ من اصلاًهيچ وقت حواسم نيست که خانمها چي مي پوشند . هيچ وقت نفهميدم که خانم ها چرا اينقدر تو لباس پوشيدن بازي در مي آوردند . "

مهمانان از بازي کردن خسته شدند و گرگ و ميش طولاني ايرلند هم به پايان رسيد .

آليس اعلام کرد : "ديگر هوا تاريک شده ،حالا بيايد برويم آتش را تماشا کنيم ."

اسکارلت به شدت احساس گناه مي کرد . بايد در بالي هارا مي بود . مراسم نيمه ي تابستان هم در ميان کشاورزان ايرلند همان اهميت روز بريجيد مقدس را داشت . آتش وقتي روشن مي کردند که سال در حال تغيير بود ، کوتاهترين شب فرا رسيده بود و افروختن آتش به خاطر برکت رمه و غله انجام مي شد .

وقتي مهماني به پايان رسيد ، همه در زمين چمن ايستادند و آتش هايي که در دور دست روشن شده بود تماشا کردند . اسکارلت مي دانست که بايد در بالي هارا باشد . اوهارا بايد در مراسم افروختن آتش شرکت کند . کولوم گفته بود که نبايد درمهماني انگليس ها شرکت کند. چه باور داشته باشد يا نداشته باشد سنت هاي قديمي براي ايرلند بسيار مهم بود . نمي خواست مزخرفات در زندگي او رخنه کنند .

ولي حالا احساس مي کرد که اشتباه کرده .

بارت پرسيد: " چرا تو در کنار آتش هاي بالي هارا نيستي؟"

اسکارلت با عصبانيت گفت : "چرا تو کنار آتش هاي خودت نيستي؟ "

"چون من را نمي خواهند " لحن بارت اندوهناک و غم آور بود . " يک دفعه رفتم .پيش خودم فکر مي کردم که در عبور دادن گله از روي خاکستر ها، يکي از آن مفاهيم حکيمانه ي سنتي وجود دارد . مثلا شايد براي سمهايشان خوب باشد . مي خواستم همين کار را با اسب ها بکنم ."

"موثر بود ؟"

" هيچ وقت نفهميدم .حس کردم وقتي به جشن آنها وارد شدم ناگهان شادي و خوشحالي شان از بين رفت ، اين جور به نظرم آمد ."

اسکارلت ناگهاني و بدون اراده گفت:"من بايد از اينجا بروم ."

"حرفت خيلي بي معني است . تو تنها آدم درست و حسابي اينجا هستي .آمريکايي هم هستي . تو مثل يک گل تو مردابي ، اسکارلت . "

خود اسکارلت تا به حال اين طور فکر نکرده بود . برايش احساس برانگيز بود . مردم هميشه مهماناني را که از راه دور آمده باشند را گرامي مي دارند . حس کرد حالش بهتر شده . صداي يکي ازخانم ها را شنيد . لوئيزاي محترم گفت : "واقعاً سرگرم کننده نيست ؟ از اين ايرلندي ها ، تا وقتي به اين سنت هاي احمقانه پايبندند خوشم مي آيد ، فقط اگر تا اين حد احمق و تنبل نبودند شايد مي توانستم بيايم و در ايرلند زندگي کنم . "

اسکارلت در دل ناله اي کرد و به محض بازگشت به خانه از کولوم عذر خواست . نبايد خانه ي خودش و مردم خودش را ترک مي کرد .

"اسکارلت عزيزم ، کدام آدم زنده اي است که اشتباه نمي کند. خودت بايد مي فهميدي که آنها چه جور آدمهايي اند . اشک هايت ا پاک کن واسبت را سوار شو و برو يک سري به مزارع بزن .کارگرهايي که استخدام کردي الان دارند از دسته هاي علوفه کومه درست مي کنند ."

اسکارلت صورت پسر عمويش را بوسيد .

کولوم نگفته بود:"مگه به تو نگفتم نرو ."

در هفته هاي بعد دونفر ديگر از مهماناني که آنها را در جشن آليس هارينگتون ملاقات کرده بود او را دعوت کردند . براي هر دوي آنها ياداشت مودبانه اي نوشت و عذر خواست . وقتي کار علوفه به پايان رسيد کارگران استخدامي را در زمين پشت خانه به کار گرفت تا چمن خراب شده را از نو درست کنند . سال ديگر اينجا چمن خوبي دارد و کت مي تواند روي آن کروکت بازي کند . واقعاً خيلي کيف دارد .

گندم ها کاملا آماده درو بودند ، رسيده و زرد . سواري با ياداشت از راه رسيد و خودش را به آشپزخانه دعوت کرد و يک فنجان قهوه خواست ، يا چاي يا به قول خود "يک نوشيدني مرد افکن ." منتظر جواب بود شارلوت مونتاگيو پيغام داده بود که اگر اسکارلت ميل داشته باشد به ديدنش خواهد آمد .

خدايا اين شارلوت مونتاگيو کي بود؟بيشتر از ده دقيقه فکر کرد تا بالاخره زني ميانه سال را به ياد آورد که با رفتاري دوستانه ولي نه آنچنان متظاهر در مهماني هارينگتون حضور داشت ، اگر آن شب لباس سرخ پوستان را به تن داشت ولي هرگز به اين طرف و آن طرف نمي دويد . بعد از شام هم ديگر ديده نشد . ولي اين چيزي از انگليسي بودن او نمي کاست .

از من چه مي خواهد؟کنجکاوي اسکارلت بالا گرفت .در نامه گفته شده بود :" موضوعي که مورد علاقه هر دوي ماست ."

خودش شخصاً به آشپزخانه رفت تا جواب پيغام خانم مونتاگيو را بدهد ، او را براي چاي بعدازظهر دعوت کرد .مي دانست که با اين کار به قلمرو خانم فيتز تجاوز مي کند.فقط بايد اوامر خود رااز بالکن مشرف به آشپزخانه صادر مي کرد . ولي چه عيب دارد . آشپزخانه مال خودش است . کت عادت کرده بودروزي چند ساعت رادر آنجا بگذراند چرا او بايد از اين حق محروم باشد .

چيزي نمانده بود که لباس صورتي رنگش را بپوشد و در مقابل خانم مونتاگيو ظاهر شود . اگرچه خنک تر از دامن هاي دوخت گال وي بود ولي براي بعداز ظهرهاي ايرلند مناسب نبود. آن را دوباره در کمد گذاشت .ذلش نمي خواست آن طور که نبود جلوه کند.

به جاي شيريني که معمولاً خودش با چاي مي خورد دستور داد کيک کشمش تهيه شود . شارلوت مونتاگيو پيراهني خاکستري رنگ به تن داشت و دامني که با گل هاي تور تزيين شده بود . اسکارلت دلش مي خواست گل هاي دامن او را با انگشتانش لمس کند .

زن ميانه سال دستکش خاکستري اش را بيرون آورد و کلاه پردارش را برداشت و روي صندلي راحتي که با ماهوت روکش شده بود گذاشت .

"از اينکه من راپذيرفتيد متشکرم خانم اوهارا.شک دارم که شما بخواهيد با صحبت کردن درباره ي هوا وقتتان را تلف کنيد . ترجيح مي دهيد که علت آمدن مرا بدانيد ، حدسم درست است؟"

در صدا و لبخند خانم مونتاگيو احساسي جذب کننده نهفته بود .

اسکارلت گفت:"مسلم است ، دارم از کنجکاوي مي ميرم ."اين نوع صحبت کردن را دوست داشت .

"اطلاع پيدا کردم که شما در تجارت ، زن موفقي هستيد،چه در اينجا و چه در آمريکا ... ناراحت نشويد . هرچي که مي دانم براي خودم نگه مي دارم . اين يکي از خصوصيات با ارزش من است .به علاوه من مي توانم اطلاعاتي را کسب کنم که بقيه نمي توانند ، وسايلي در اختيار دارم .اگر مايل باشيد و اجازه بدهيد در مورد کار خودم مي خواهم چند کلمه صحبت کنم ."

اسکارلت در سکوت فقط سرش را تکان مي داد .آيا چيزهايي در مورد او مي دانست ؟چطور اين اطلاعات را به دست آورده بود ؟

خانم مونتاگيو براي اينکه حرف خود را اصولي شروع کرده باشد گفت،کارم امور تشکيلات است .تشکيلاتم را اداره مي کنم. او کوچکترين فرزند جوان ترين پسر يک خانواده خوب بود و با کوچکترين پسر يک خانواده خوب ديگر ازدواج کرده بود . حتي قبل از اينکه شوهرش در شکار از اسب سقوط کند و بميرد ،خانم مونتاگيو سعي مي کرد تمام کارها را خود در دست بگيرد و امور به اراده ي او انجام شود . سعي مي کرد به نحوي در اجتماع ظاهر شود که همه او و شوهرش را زنان و مرداني موفق بدانند اگر چه هميشه از وضع مالي خود نگران بود . وقتي بيوه شد خود را در شرايطي يافت که کمتر کسي حاضر به معاشرت با او مي شد ،شرايطي که واقعاً تحمل ناپذير بود .

آنچه که داشت فقط زيرکي ، تحصيلات ،سليقه و راه يافتن به تمام خانواده هاي خوب ايرلند بود . تصميم گرفت آينده زندگي خود را بر اساس اين دو خصوصيت يعني رازداري و کسب اطلاعات بنا کند .

"من_ اين طور بگويم_ يک مهمان و دوست حرفه اي هستم .مي توانم در هر زمينه اي مشاورت کنم_ در لباس پوشيدن ،برپايي و شرکت در مراسم اجتماعي ، تجديد دکوراسيون خانه ، برپايي مراسم ازدواج يا سوگواري . کميسيون قابل توجهي هم از خياط هاي زنانه و مردانه ، کفاش ها و چکمه دوزها ،فروشندگان مبل و صندلي و بازرگانان فرش مي گيرم .من در کار خود مهارت و دانش کافي دارم . طوري رفتار مي کنم که هيچ کس نمي فهمد کميسيون مي گيرم .اگر هم بفهمند از نتيجه ي کارم آنقدر راضي هستند که اهميتي نمي دهند ، به خصوص کساني هستند که اين پول ها اصلا برايشان مهم نيست ."

اسکارلت به سختي مجذوب و در عين حال شگفت زده شده بود . چرا از بين اينهمه مردم مرا انتخاب کرده و دارد اين چيزها را براي من مي گويد ؟

"اين ها را به شما مي گويم چون مي دانم که شما زن کند ذهني نيستيد ، زيرک و هوشياريد ، خانم اوهارا .اگر پيشنهاد کمک به شما بکنم ، ممکن است تعجب کنيد و حق داريد . غير از اين راه ديگري نداشتم که خدماتم را به شما عرضه کنم، چطور بگويم ،اگر مي گفتم به خاطر دلسوزي و اين جورحرف ها اصلاً شما باور نمي کرديد. مي دانيد ، من اصلا! خوش قلبي و دلسوزي در خودم احساس نمي کنم، مگر اينکه به خاطر خودم باشدو منافع خودم در ميان باشد . شغل من مورد نياز شماست .شما لياقتتان بيشتر از آن است که توي مهماني احمقانه آليس هارينگتون شرکت کنيد . شما خوشگل ايد،عقل داريد و پول کلان . ولي نمي توانيد شاخص باشيد . اگر دستتان را توي دست هاي من بگذاريد و حمايت مرا قبول کنيد ، من شما را مشهورترين و معروف ترين زن ايرلند خواهم کرد . دو سه سال بيشتر طول نمي کشد . خيلي معروف مي شويد . و من هم پول کافي در اختيار دارم تا بتوانم زندگي خوبي براي دوره ي بازنشستگي خودم درست کنم . "

خانم مونتياگو لبخند زد:"تقريباً بيست سال است که دارم دنبال يک خانمي مثل شما مي گردم ."

بعد از رفتن خانم مونتياگو ، اسکارلت با عجله از بالکن آشپزخانه گذشت و خودش را به اتاق خانم فيتز رساند . اصلاً برايش مهم نبود که بر طبق رسوم بايد دنبال کدبانوي خود مي فرستاد،بايد فوراً با يک نفر صحبت مي کرد.

قبل از اينکه اسکارلت به در بزند خانم فيتزپاتريک بيرون آمد ."خانم اوهارا بايد دنبال من مي فرستاديد."

"مي دانم،مي دانم. ولي طول مي کشيد و آنچه من مي خواهم بگويم نبايد اصلاً طول بکشد ."اسکارلت سراپا هيجان زده بود .تمام اندامش تکان مي خورد .

نگاه سرد خانم فيتزپاتريک او را آرام کرد. "ولي مسلماً طول مي کشد . مستخدم هاي آشپزخانه هر چه که بگوييد مي شنوند و فوراً با آب وتاب براي ديگران تعريف مي کنند .آهسته دنبال من بياييد ."

اسکارلت به ياد ايام بچگي افتاد ، احساس کرد کودکي خطاکار است .هرچه او گفت انجام داد . در نيمه راه خانم فيتزپاتريک ايستاد و به پايين نگريست .مواظب آشپزخانه بود . اسکارلت فکر کرد که اينجا براي نشستن جا هست ، ولي او هم مثل خانم فيتزپاتريک خم شد و آشپزخانه را زير نظر گرفت ، در پايين خدمتکاران سخت مشغول کار خودشان بودند .

خانم فيتزپاتريک به آرامي حرکت کرد . وقتي به اتاق وارد شدند و در را پشت سرشان بستند اسکارلت فورا ً صحبت را آغاز کرد . بعد از اينکه ماجراي خانم مونتاگيو را شرح داد ، اضافه کرد :"البته اين خيلي احمقانه است ."و ادامه داد ،"من به او گفتم که ايرلندي هستم و دلم نمي خواهد در بين انگليسي ها معروف بشوم ." اسکارلت تند سخن مي گفت ، صورتش سرخ شده بود .

" کار درستي کرديد ، خانم او. اين زن با حرف هايي که از دهنش بيرون آمده شريف تر از يک دزد نيست ."

تندي خانم فيتزپاتريک اسکارلت را به سکوت واداشت . جواب خانم مونتياگو را براي او تکرار نکرد ."ايرلندي بودن شما يکي از نکات فتنه انگيز شخصيت

شما را تشکيل ميدهد.يک روز جوراب راه راه و سيب زميني پخته،و روز ديگر گوشت کبک و لباس ابريشمي.هر دو را ميتوانيد داشته باشيد؛همين چيزها داستان زندگي شما را شنيدني تر ميکند.هر وقت تصميمتان را گرفتيد برايم بنويسيد."

***

گزارش روزالين فيتز پاتريک درباره ملاقات اسکارلت با خانم مونتا گيو،کولوم را به شدت عصباني کرد.با خشم گفت:"چرا اصلا اسکارلت گذاشت که او از در بيايد تو؟"

رزالين کوشيد کولوم را آرام کند."او تنهاست،کولوم.من و تو هم صحبتش نيستيم،يک بچه دنياي مادرش است ولي نميتواند برايش هم صحبت باشد.گاهي فکر ميکنم اين معاشرتها برايش خوب است.همين طور براي ما،اگرخوب فکر کني ميبيني راست ميگويم.مهمان خانه کندي همين روزها تمام ميشود و مردان ما آمد و رفت خودشان را شروع ميکنند.چه بهتر که آمد و رفتهاي ديگري هم داشته باشيم.آن هم با چشمان تيز بين انگليس ها،اين طور نيست؟

"من با يک نظر او را برانداز کردم.از آن زنهاي سرد و طماع به نظرم آمد.به تو قول ميدهام اولين چيزي که از اسکارلت ميخواهد اين است که خانه اربابي بايد با مبلمان جديد تزئين بشود.اين خانم مونتا گيو کمي قيمتها را هم دستکاري ميکند.ولي اسکارلت از پسش بر ميايد.بعد غريبه هايي هم داريم،از تريم به باليها را،با سطلهاي رنگ،پارچههاي مخمل و مًدهاي فرانسوي.ديگر کسي به يکي دو تا غريبه که گهگاهي در اين راه رفت و آمد ميکنند توجه ندارد."

کولوم قول داد که"درباره اين موضوع فکر خواهم کرد".شب که شد بيرون رفت و چند مايل راهپيمايي کرد،سعي کرد تصميم بگيرد که چه چيز براي اسکارلت بهتر است و چه چيز به صرف انجمن برادري استو چطور ميشود اين دو را به هم نزديک کرد و سازگار ساخت.

اين اواخر نگراني هايي داشت که نميگذاشت به خوبي فکر کند.به او گزارش هايي رسيده بود که بعضي از اعضا دلبستگي خود را از دست داده اند و رابطه خويش را با انجمن برادري قطع کرده اند.محصول خوب دو سال گذشته باعث شده بود وضع زندگي آنها بهبود يابد و راحتي موجب آرامش خيال بود به نحوي که ديگر حاضر نبودند زندگي خود را به خترندازند.بعضي از اعضأ فنيان که در دستگاه پليس ايرلند رخنه کرده بودند گزارش ميدادند که جاسوسان اخبار انجمن را به پليس رسانده اند.اين گروه زيرزميني از جانب خبر چينان به طور جدي تهديد ميشدند.در گذشته اين خبر چينان بودند که دو بر قيام عمومي را خنثي کردند.ولي اين يکي خيلي آرام و به دقت طراحي شده بود.احتياطهاي لازم به عمل آمده بود.هيچ موردي را ناديده نگرفته بودند.حالا نبايد اشتباهي رخ ميداد.ديگر خيلي نزديک شده بودند.شوراي عالي تصميم گرفته بود که دستور شروع عمليات را در زمستان صادر کند و اين هنگامي بود که سه هنگ از سربازان انگليسي پادگان خود را ترک ميکردند تا به شکار روباه بروند.اما اين زمان هم دوباره تغيير کرده بود،به وقتي موکول شده بود که خبر چين را بيابند و او را از ميان خود برانند.انتظار سراپاي وجودش را داشت ميخورد.

خورشيد که طلوع کرد از راه مه گرفتهاي که به رنگ قرمز روشن در آمده بود گذشت و به سوي خانه اربابي رفت،با کليدي که داشت در را باز کرد و به اتاق روزالين رفت.

"فکر ميکنم حق با تو است.خوب حالا يک فنجان چاي به من ميدهي؟"

آن روز خانم فيتزپاتريک به خاطر رفتارش از اسکارلت عذر خواست و اعتراف کرد که قضاوتي عجولانه داشته است.آنگاه او را تشويق کرد که با کمک خانم مونتاگيو زندگي اجتماعي خود را سرو سامان دهد.

اسکارلت جواب داد:"به نظرم آمد که کار احمقانهاي است،فعلا که سرم خيلي شلوغ است."

وقتي خانم فيتزپاتريک جواب اسکارلت را براي کولوم باز گفت،او خنديد و خانم فيتزپاتريک هنگامي که از خانه کولوم بيرون ميرفت در را به شدت به هم کوبيد.

محصول،جشن برداشت محصول،روزهاي طلائي پائيز،برگهاي طلائي که فرو ميافتادند.اسکارلت از محصول راضي بود ولي از پايان کار مزرعه غمگين.ماه سپتامبر موعد جمع آوري اجاره بود و او ميدانست که اجاره دارانش قادرند سهم خود را بپردازند.اوهارا بودن چيز خوبي بود.

براي دومين سال تولد کت،جشن مفصلي گرفت.تمام بچههاي ده ساله و زير ده سال باليها را در اتاقهاي بزرگ و خالي طبقه اول بازي ميکردند و احتمالا براي اولين بار بستني و کيک کشمش ميخوردند.در هر کيک چيز غافلگير کنندهاي گذاشته بودند .در پايان جشن هر کدام از بچهها با يک سکه براق به خانه رفتند.اسکارلت آنها را زودتر به خانه فرستاد زيرآب شب،شب عيد پاکان بود،بعد کت را به طبقه بالا برد که بخوابد.

"از جشن تولد خوشت آمد عزيزم؟"کت خواب الود بود،لبخند زد."اره،خوابم مياد ما ما."

"ميدانم فرسته من که خوابت ميايد.از وقت خوابت گذشته.بيا ديگر...تو تختخواب،ميتواني ايندفعه تو تخت بزرگ ما ما بخوابي،چون اين يک جاش بزرگ بود."

به محض اينکه اسکارلت او را روي تخت گذاشت،کت بلند شد و نشست،"پس هديه کت کجاست؟"

"الان برايت ميآورم،عزيزم"از درون يک جعبه عروسک چيني بزرگي بيرون آورد.

کت سرش را تکان داد."اون يکي "رويش را برگرداند و به شکم خوابيد ولي سور خورد و از کنار تخت به زمين افتاد.بعد آرام خودش را زيرتخت کشيد.وقتي بيرون آمد يک بچه گربه زرد رنگ را در آغوش داشت.

"واي خداي من،اين ديگر چيه کت؟از کجا آماده؟قبل از اينکه چنگت بزند بده به من."

"دوباره بهم ميدي؟"

"البته هروقت بکهاهي.ولي اين جايش تو انبار است خوشگلم،شايد نخواهد اينجا بماند."

"منو دوست داره."

اسکارلت کوتاه آمد.بچه گربه کت را چنگ نزد.کت خوشحال بود.چه اشکالي داشت که اجازه دهد دخترش گربه را نقعه دارد؟هر دو را روي تخت خواباند.واي خدا،امشب حتماً ککها مرا جان به سر خواهند کرد ولي جشن تولد است ديگر.

کت در بستر غلتي زد چشمان خواب آلودش را ناگهان باز کرد."وقتي اني برايم شير ميآورد،دوستم ميتواند شير مرا بخورد."چشمان سبزش را بست و به خواب رفت.

اني چند ضربه به در زد و با يک فنجان شير گرم وارد شد.وقتي به آشپزخانه بازگشت به بقيه گفت:خانم اوهارا همين طور يکريز ميخنديد و من نميدانم چرا؟يگا چيز هايي درباره گربه و شير ميگفت.ماري موران گفت که اسکارلت حتماً پيش خود فکر ميکرده است کاش اسم يکي از مقدسين را روي دخترش گذاشته بود.آنوقت صاحب آن اسم،خودش درهمه حال او را حفظ ميکرد.آن سه مسدخدمه هر کدام سه بار بر خود صليب کشيدند.

خانم فيتزپاتريک بالاي بالکن آنچه را که دراشپزخانه ميگذشت ميديد و ميشنيد.او نيز بر خود صليب کشيد و زير لب دعا خواند.کت بزودي بزرگ ميشود و ديگر امکان ندارد که دائما مواظب او باشند.مردم از بچه آيي که با اجنه عوض شده باشند ميترسند و مردم،و مردم آنچه را که از آن وحشت دارند از بين ميبرند.

در شهر باليها را مردم ريشه سنبل وحشي را يک روز در آب ميگذاشتند و با همان آب تن کودکان خود را مالش ميدادند.اعتقاد داشتند که اين کار اجنه و ارواح خبيثه را دور ميکند.

اسکارلت مشغول تعليم دادن به هلال بود که ناگهان صداي سگها و طنين شيپور به گوش رسيد.جايي در آن نزديدکي مردم داشتند شکر ميکردند.چه بسيار امکان داشت که رت هم در ميان شکارچيان باشد.سوار بر هلال از روي سه گودال و چهار پرچين گذشت ولي اين پرشها آن چيزي نبود که در روز شکار تجربه کرده بود.ررز بعد نامهاي براي شارلوت مونتاگيو فرستاد.

دو هفته بعد دو گاري سنگين در حرکت بودند.خانم مونتاگيو اثاثيه ا ش را آورده بود تا در آنجا ساکن شود.کالسکه سريع او و مستخدمش مدتي بعد رسيدند.خودش در کار چيدن اثاثيه در اتاق خواب و اتاق نشيمن که نزديک اتاق اسکارلت بود،نزارت ميکرد.بعد کار باز کردن چمدانها را به مستخدم واگذار کرد.به اسکارلت گفت:"حالا ميتوانيم کارمان را شروع کنيم."

داشت با اوکراس(Ocras)گربه زرد رنگ کت درد و دل ميکرد."مثل اين است که من اينجا هيچ کاره ام.تنها کاري که بايد بکنم امضا? صورت حسابهاي بانک با مبالغي کلان و شرم آور است."اوکراس به زبان ايرلندي به معني گرسنه بود.اين اسم را زن آشپز روي او گذاشته بود .اوکراس توجهي به دارو دل او نميکرد.اما اسکارلت هم کس ديگري را جز او براي حرف زدن نداشت.شارلوت مونتاگيو و خانم فيتز پاتريک به ندرت نظرش را درباره کارها ميپرسيدند.آندو ميدانستند که يک خانه اربابي چگونه بايد اداره شود،ولي او نميدانست.زياد هم علاقه ماند نبود بداند.درتمام زندگي ا ش خانه جايي بود که فقط مفهوم زيستن داشت.بيشتر از اين هم هرگز در اين باره فکر نکرده بود.تارا،تارا بود ، و خانه عمه پيتي پات هم -اگر چه نمي از آن به او تعلق داشت- خانه عمه پيتي پات بود.تنها اظهار نزاري که کرد درباره خانهاي بود که رت برايش خريد.زيباترين و گرانترين اثاثيه دارن ديده ميشد.از اين جهت راضي بود زيرا به همه نشان ميدادک چقدرسروتمند است..خود خانه هرگز برايش شادي و هيجان به همراه نداشت.حتي به زحمت آنرا ميديد.درست به همان ترتيب که هرگز خانه اربابي باليها را را نميديد.مبلمان پالاديان(Palladian)مربوط به قرن هجدهم،همان طور که شارلوت گفته بود،ولي آخر چه لطفي براي او داشت؟آنچه براي اسکارلت مهم بود زمين بود.به خاطر باروري و محصولي که از دل آن بيرون ميامد.و همچنين شهر ،به خاطر در آمد اجاره ا ش و خدماتش،زيرا هيچ کس،حتي رت هم صاحب يک شهرنبود.

در همين احوال قبول کرده بود که رفتن به مهمانيها او را موظف ميسازد که در مقابل،مهماني بدهد.و نميتوانست مهمان را فقط در دو اتاق جاي دهد.از اينکه شارلوت مونتاگيو تصميم داشت شکل داخلي خانه اربابي را تغيير دهد خود را خوشحال ميديد.ديگر وقتش مال خودش بود و ميتوانست کارهاي جالبي را که ميخواهد، انجام دهد.

اما در مرد مسائلي که برايش اهميت داشت به شدت پائا فشاري ميکرد؛اتاق کت حتماً بايد کنار اتاق خودش باشد،نه در سي ديگر خانه،با پرستار.حسابهايش را هم بايد خودش رسيدگي کند و نميتواند امورش را به دست يک مباشر بسپارد.غير از اينها شارلوت و خانم فيتز آراد بودند هر کاري ميخواهند بکنند.مخارج خانه ناراحتش ميکرد ولي به شارلوت قول داده بود دست او را آزاد بگذارد،ديگر براي پس گرفتن قولش دير شده بود.به علاوه پول آنقدر برايش اهميت نداشت،هميشه همينطور بود.

چند ماه بود که کارگران همه چيز را به هم ريخته بودندو کارهايي ميکردند که اسکارلت خبر نداشت،کارهايي پر هزينه،پر سر و صدا همراه با بوهاي عجيب و قريب.اسکارلت ناچار به دفتر خودش پناه برد و کت هم اغلب اوقاتش را در آشپزخانه ميگذراند.اسکارلت خوشحال بود که اقلا کارهاي مزرعه و وظايفي که به عنوان اوهارا بر عهده داشت او را از کسالت بيرون مياورد.باز هم به خريد اسب ادامه داد.

شارلوت مونتاگيو ميگفت:"من چيزي درباره اسبها نميدانم،خيليکم."

حرف او باعث شد اسکارلت ابروهايش را در هم کشد.تقريباً باور کرده بود که در اين دنيا چيزي نيست که شارلوت از آن اطلاع نداشته باشد.

"اما فکر ميکنم حداقل به چهار تا اسب سواري و شش تا اسب شکار احتياج داريد،اگر هم هاش ت تا بشود چه بهتر،سرّ جان مورلند ميتواند شما را در انتخاب آنها کمک کند."

اسکارلت داد زد:"شش تا اسب شکار،خداي من شارلوت داري صحبت از پانصد پوند ميکني،ديوانه شدي."بعد دوباره صدايش را پائين آورد و لحن معمولي به حرفاي خود داد،ميدانست که داد زدن بر سر خانم منتاگيو فايدهاي ندارد؛هيچ چيز اين زن را ناراحت نميکرد.اسکارلت ادامه داد:"خودم يک چيزهايي درباره اسبها به تو ياد ميدهم."و بعد با آهنگي شيرين ولي زهر دار گفت:"عدم فقط ميتواند سوار يک اسب بشود،اسب کالسکه يا شخم زني بايد تعدادشان زياد باشد."

مثل هميشه در اين مورد هم کوتاه آمد.با خودش گفت:دلم نميخواهد درباره جان مورلند با او بحث کنم.خودش ميدانست که هميشه دنبال بهانهاي بوده که با جان مورلند ملاقات کند.جان ممکن است خبري از رت داشته باشد.

روز بعد به دانساني تاخت.مورلند از تقاضاي او خوش وقت شد.البته که در يافتن بهترين اسبهاي سواري و شکاري ايرلند به او کمک ميکرد...

"چه خبر از دوست آمريکايي ا ت؟"اميدوار بود اين سوال خيلي عادي و معمولي به نظر آيد،مدتها به خودش نهيب زد تا بالاخره توانست اين سوال را مطرح کند.حتي پا پا و بئاتريس تارلتون هم قادر نبودند به اندازه جان مورلند اينقدر درباره اسبها حرف بزنند.

"رت باتلر را ميگويي؟"قلب اسکارلت با شنيدن نامش زير و رو شد."بله،در نامه نوشتن او از من جلو تر است.فکر ميکردم تنها خودم در نامه نوشتن مقيدم."به مقداري نامه و صورت حساب که روي ميز بود اشاره کرد.

بالاخره کي ميخواهد درباره رت حرف بزند؟

بارت شانههايش را بالا انداخت و به طرف ميز تحريرش رفت."تصميم گرفته با مادياني که از من خريده،در مسابقه اسب دواني چارز تون شرکت کند.من به او گفتم اين ماديان براي پريدن از مانع تربيت شده نه براي زمين مسطح.اما او معتقد بود که صورت اين اسب زياد است.مترسم ناميد بشود.در سه چهار سال آينده شايد حق با او باشد،ولي وقتي فکر ميکنم که مادر اين ماديان..."

اسکارلت ديگر به حرفاي او گوش نميداد.جان مورلند خيال داشت شجره نامه اين اسب را تا زمان طوفان نوح شرح دهد.چرا آن چيزهايي را که او انتظار داشت نميگفت؟آيا رت خوشبخت بود؟آيا درباره او فکر ميکرد؟

به چهره نجيب و هيجان زده بارونت جوان نگاه کرد و فورا او را بخشيد.به شيوه خودش يکي از مردان جذاب جهان به حساب ميآمد.

زندگي جان مولرلند در اسبها خلاصه ميشد.زمين داري بود که انصاف را رعايت ميکرد و به فکر مستأجرينش هم بود،اما اسبها را خيلي دوست داشت و تربيت آنها،علاقه و سرگرمي واقعي او را تشکيل ميداد.سرگرمي ديگرش شکار روباه بود که زمستانها خودش را با آن مشغول ميکرد و اسبهاي شکاري خوبي را تربيت کرده بود.

احتمالا اين دو سرگرمي براي فراموش کردن عشقي که از سالها پيش او را آزار ميداد کار ساز بود.اين عشق به زمان کودکي ا ش برميگشت.زني که دوست داشت گريس هاستينگز(Grac Hasitings)ناميده ميشد،هر دو از هنگامي که کودکي بيش نبودند با هم معاشرت داشتند.گريس بيست سال پيش با جوليان هاستينگز ازدواج کرده بود.

شارلوت آنچه را که"همه در ايرلند"ميدانستند گفته بود.جان پول زيادي نداشت به همين دليل از شر زناني که در خيال شکار شوهران ثروتمند بودند در امان مانده بود.عنوان او و املاکش آنقدر قديمي بودند که ديگر کسي به ياد نداشت.پول قابل توجهي هم از آنها دريافت نميکرد مگر همان مبلغ جزئي که از مستاجرينش ميگرفت و آن را هم تا آخرين سکه خرج اسبها ميکرد.با همه اينها مرد جذابي به نظر ميآمد،گاهي حالتي از حواس پرتي در او ديده ميشد که تناسبي هم با ظاهرش داشت.بلند قامت بود،با چشماني خاکستري،نگاهي گرم و موهأي طلائي،لبخندش شيرين و نفس گير بود و تصويري از نهادي اصيل و شريف را به نمايش ميگيزاشت.به عنوان مردي که چهل و چند سال از زندگي ا ش را در محافل انگليسي گذرانده بود به طور عجيبي بي گناه مينمود.به طور اتفاقي پيش ميآمد که زن ثروتمندي مثل لوييزاي محترم،عاشق او ميشد و سخت براي به دست آوردنش ميکوشيد.با چنين حوادثي،حواس پرتي ا ش بيشتر ميشد،بيشتر از بيشتر و گاهي تا حد بي حواسي کامل پيش ميرفت،در اين حالت دکمههاي جليقه ا ش را اشتباه ميانداخت و خندههايش بيشتر از گذشته شبيه شيهه اسب ميشد و اغلب کلکسيون تابلوهاي جرج استايز( George Stubbs "????-????" نقاش انگليسي به نقاشي از حيوانات توجه زيادي داشت.به تبيت عشق ميورزيد به طوري که تقريباً موضوع تمام آثارش برگرفته از طبيعت است.اسبها يکي از موضوعات هميشگي تابلوهاي او به حساب آمدند.در سال ???? به عضويت آکادمي سلطنتي هنر در آمد.) را آنقدر نامرتب آويزان ميکرد که ديوار اتاقش سوراخ سوراخ شده بود.

اسکارلت ديد که تابلوي زيباي"اسبي به نام خسوف"(Eclipse)در بالاي تودهاي کتاب جاي داده شده.ولي برايش فرقي نميکرد.اصلا مهم نبود،فقط ميخواست در مرد رت بداند.تصميم گرفت خودش سوال کند.بارت که اصلا متوجه نيست."رت چيزي در مورد من نگفت؟"

مورلند هنوز حواسش پيش ماديان و اجداد اصيل آن بود.بعد تازه فهميد که اسکارلت چه ميگويد."اوه، آره،ميخواست بداند که تو مايلي هلال را بفروشي؟تو فکر اين است که باشگاه شکار دانمور رراه بيندازد.از من هم خواسته مواظب باشم،اگر اسبي مثل هلال پيدا کردم فورا خبرش کنم."

"پس حدس ميزنم به زودي براي خريد اسبهاي بيشتري ميايد اينجا."

"نه،کارهايش را به من سپرده،به من اطمينان دارد.زنش همين روزها ميزايد،ميفهمي که،نميتواند تنهايش بگذارد.اما حالا من بايد براي تو دنبال اسب بگردم.فعلا نميتوانم به رت کمک کنم.به محض اينکه اسب مناسبي برايش پيدا کردم،برايش مينويسم."

به محض شنيدن اين خبر چنان حالش تغيير کرد که بارت ناچار شد بازوانش را بگيرد و تکان دهد تا دوباره حواسش را بدست آورد.پرسيد که چه وقت مايل است جستجو براي خريد اسبها آغاز شود.

اسکارلت جواب داد:امروز.

در دوک نشين ميت،سراسر زمستان اسکارلت همراه جان مورلند،در روزهاي شنبه به شکار روباه ميرفت و سعي ميکرد اسبهاي دلخواهش را پيدا کند.پيداکردن اسبهاي مورد نظر او کار سادهاي نبود.اسکارلت انتظار داشت اسبها همچون خودش بي پروا و نترس باشند.سوار بر اسب آنچنان ميتاخت که گويي شياطين در تعقيب او هستند.و اين تاخت و تاز هم نميتوانست او را از فکر و خيال باز دارد.نميتوانست تصوير رت رابه عنوان پدر يک بچه ديگر،از خاطر بزدايد.

وقتي در خانه بود سعي ميکرد محبت بيشتري به فرزندش نشان دهد.مثل هميشه کت دوست نداشت او را بغل کنند.اما به هنگام گردش و قدم زدن با مادر به داستان اسبها گوش ميداد.

در ماه فوريه اسکارلت با همان شور و حال گذشته اولين بيل را در زمين فرو برد.بالاخره موفق شده بود خاطره رت را به گذشتههاي دور براند و کمتر به ياد او بيفتد.

سال تازهاي اغاز شده بود پر از اميد و چيزهاي خوبي که در آينده ميآمدند.

اگر شارلوت مونتاگيو و خانم فيتز رضايت ميدادند و کار تزئينات خانه را تمام ميکردند شايد ميتوانست يک مهماني بدهد.دلش براي کاتلين و ساير خويشان تنگ شده بود.پگين آنقدر بد اخم و نامهربان بود که اسکارلت حتي دلش نميخواست به ديدن پسر عموهاي خود برود.ولي ديدار از پسر عموها بايد به زمان ديگري موکول ميشد.کار مزرعه مقدم بود.

در ماه ژوئن اسکارلت يک روز تمام را صرف کار خسته کننده اندازه گيري لباس کرد.خانم شارلوت مونتاگيو خياطي را از دوبلين آورده بود.خانم سيمز(Sims)زن بي رحمي بود.اسکارلت بازوهايش را بالا نگه داشته بود،بعد پايين،بعد به طرفين،يکي پايين،يکي بالا،يکي جلو،يکي عقب،او را به حرکاتي و ميداشت که اسکارلت اصلا تصورش را هم نميکرد.اين کار ساعتها طول کشيد.همين کارها را هم در حال نشسته انجام داد و در حالت رقص کوادريل(Quadrille)،والس(Walls) و کوتيليون(Cotillion).

اسکارلت نالان گفت:"تنها چيزي که اندازه نگرفت کفنم بود."

شارلوت مونتاگيو لبخندي زد،از همان لبخند هايي که به ندرت ميزد و گفت:"شايد هم اندازه گرفته باشد،منتها شما متوجه نشديد،آخر ديزي سيمز زن خيلي دقيقي است."

"اصلا نميتوانم قبول کنم اين زن وحشتناک،اسمش ديزي(Daisy)به معناي گل مرواريد باشد."

"نکند يک وقت با اين اسم صدايش کنيد،مگر اينکه خودش بخواهد.هيچ زني حق ندارد با او صميمي باشد مگر يک دوشس.در کارش بينظير است.خانمها جرات ندارند ديزي صدايش کنند."

"شما هم که ديزي صدايش کرديد."

«آخر من هم تو کار خود بي نظيرم.» اسکارلت خنديد، از شارلوت مونتاگيو خوشش مي آمد و احترامش مي کرد. هر چه بود اين طور نشان داده بود که دلش مي خواهد رابطه دوستانه اي با اسکارلت داشته باشد.

قبل از اينکه از خانه خارج شود لباس هاي دهاتي اش را پوشيد، شامش را خورد، شارلوت به او تذکر داد که بايد بگويد چاشت، نه شام – و به سوي تپه مشرف به رودخانه نايتزبروک رفت تا آتش شب نيمه تابستان را بيفروزد. وقتي داشت با يک ترانه آشنا و ملودي زيبايي که از ويولن، فلوت و طبل کولوم به گوش مي رسيد مي رقصيد، احساس کرد چه خوشبخت است، اگر قول شارلوت حقيقت پيدا مي کرد او هر دو طرف را داشت، ايرلندي ها و انگليسي ها را، بيچاره بارت، که اجازه نداشت در مراسم افروختن آتش، در املاک، شرکت کند.

يکبار ديگر در مراسم جشن محصول اسکارلت احساس خوشبختي کرد. بالي هارا باز هم محصول خوبي داده بود، البته نه به خوبي دو سال گذشته اما آنقدر خوب بود که صداي جرينگ جرينگ سکه ها از جيب همه ساکنين آن بلند شود. همه در بالي هارا اين موقعيت را جشن گرفتند. همه به جز کولوم، اسکارلت اين مطلب را مي دانست، چهره اش چنان بود که انگار يک هفته نخوابيده است. اسکارلت فکر کرد کاش مي توانست از او بپرسد که چه شده، اما مدتي بود که کولوم به او روي خوش نشان نداده بود. خانم فيتز هم مي گفت که اصلا سري به ميخانه يا مهمانخانه نمي زد. خوب هرچه بود اسکارلت تصميم نداشت اجازه دهد حالت آشفته کولوم لذت و سعادت او را از بين ببرد. واقعا جشن برداشت محصول جشن بزرکي بود. فصل شکار هم در پيش بود و لباس سواري اش آنقدر زيبا بود که اسکارلت به خاطر نداشت هيچ وقت چنين لباس زيبايي به تن کرده باشد. خانم سيمز واقعا لايق همه آن تشويق ها و تعريف هاي شارلوت بود.

****

شارلوت مونتا گيو گفت:« اگر آماده هستيد گردشي در خانه بکنيم.» اسکارلت فنجان چايش را پايين گذاشت. دلش نمي خواست که نشان دهد چقدر مشتاق است.» « چقدر شما لطف داريد شارلوت، حالا ديدن اين خانه بعد از اين همه مدت که در اتاق هايش به رويم بسته بوده چه کيفي دارد.» سعي کرد لحنش بي تفاوت باشد ولي مي دانست که نمي تواند شارلوت را گول بزند.« همين الان کت را پيدا مي کنم تا او هم با ما بيايد.» « هر طور ميل شماست، او قبلا همه جا را ديده، وقتي مشغول بوديم او به همه اتاق ها سر مي زد، چه استعداد عجيبي دارد، نقاش ها ناگهان مي ديدند که از پله ها بالا رفته، مي ترسيدند بيفتد.» « از اين چيزها برايم نگوييد وگرنه بيهوش مي شوم، مي دانم، ميمون کوچولو از در و ديوار بالا مي رود.» صدايش کرد و خبري از او نبود، گاهي اوقات اين استقلال طلبي کت کوچولو او را ناراحت مي کرد مثل حالا، اما معمولا از اين کار او خوشش مي آمد. بالاخره گفت:« برويم ديگر، اگر دلش بخواهد خودش مي آيد، کنجکاوي ام خيلي تحريک شده.» بالاخره اشتياق خود را نشان داد. او کسي نبود که براي مردم بازي درآورد.

شارلوت جلو مي رفت، اسکارلت به دنبالش از پله ها بالا مي رفت، اول از راهرويي طولاني گذشتند و به اتاق مهمانان که در طرفين آن قرار داشت سر زدند، بعد دوباره به طبقه اول بازگشتند، که اسکارلت هيج وقت عادت نداشت که آن را طبقه اول بخواند، چون در آمريکا به آنجا طبقه دوم مي گفتند، کمي دورتر از محلي که اسکارلت در آن اقامت داشت آپارتماني بود که با راهنمايي شارلوت به آنجا رفت . « اتاق خواب شما، حمام، اتاق نشيمن، پذيرايي، رخت کن، اتاق بازي کت، اتاق خواب کت و اتاق پرستار.» همان طور که شارلوت مشغول توضيح دادن بود در ها را يکي يکي مي گشود. اسکارلت از مبلمان اتاق خودش که به رنگ سبز روشن با تزئينات طلايي بود خيلي خوشش آمد. سر بخاري اتاق کت با حروف الفبا و شکل حيوانات نقاشي شده بود و جلوه اي خاص به آن اتاق مي داد. وقتي ميز و صندلي کوچک کت را ديد دست هايش را از شادي به هم کوفت، چرا خودش قبلا به اين فکر نکرده بود؟ روي ميز يک سرويس بچه گانه جاي خوري و در کنار بخاري، صندلي راحتي کوچکي گذاشته بودند.

«اتاق هاي خصوصي شما به صورت فرانسوي مبله شده، لويي شانزدهم ، اگر خوشتان بيايد، البته اين اشاره اي به خانواده مادري شماست، خاندان روبيلارد، سمبل خانواده پدري شما، يعني خاندان اهارا را در طبلقه همکف مي بينيد.» تنها جايي که اسکارلت در طبقه همکف سراغ داشت تالاري بود با کفپوش مرمرين و اسکارلت هر وقت مي خواست خود را به جاده کالسکه رو برساند از آنجا عبور مي کرد.در دو لنگه بزرگي باز شد ، شارلوت او را به درون تالار هدايت کرد، سالن غذاخوري مهمانان، اسکارلت با خوشحالي و صداي بلند گفت:« خداي من، من اينهمه آدم را که روي صندليها بنشينند نمي شناسم.» شارلوت گفت:« خواهيد شناخت.»

بعد اسکارلت را از آن سالن طويل عبور داد و در ديگري را گشود:« اينجا اتاق صبحانه و اتاق نشيمن پيش از ظهر است. اگر مهمانانتان چند نفر بيشتر نباشند، چاشت شبانه را هم مي توانيد همين جا صرف کنيد.» از اتاق گذشت و به طرف درهاي ديگر رفت، اسکارلت گفت:« بايد اعلام کنم از سالن بزرگ و سالن رقص خيلي خوشم آمد.» يکي از ديوارهاي سالن رقص با درهاي فرانسوي تزيين شده بود و فاصله آنها را با آئينه هاي طلاکاري شده پر کرده بودند. وسط ديوار بخاري ديواري باشکوهي نصب شده بود که تصوير اثاثيه اتاق و سقف و شکل هايي که با الهام از داستانهاي ايرلندي روي آن ترسيم شده بود به خوبي در آنها معکوس مي شد. در اين نقاشي ها کاخ شاهان بزرگ، تپه تارا و معابد رومي ديده مي شد. اسکارلت خوشش آمد،« مبلمان، همه ايرلندي است، پشم، کتان، نقره، چيني، بلور، خلاصه همه چيز کار صنعتگران ايرلند است. حالا بياييد فقط کتابخانه مانده.»

اسکارلت از صندلي هاي راحتي چرمي ساخت چسترفيلد حيرت کرد و لذت برد. به نظر من آن همه کتاب با جلد و عطف چرمي مي توانست مورد توجه خيلي ها قرار بگيرد. از روي صداقت گفت:« کارتان خيلي خوب بوده، شارلوت» « البته انقدر ها هم که اول فکر مي کرديم سخت نبود، آنها يي که قبلا در اين جا زندگي مي کردند باغ را به روش براون تزيين کرده اند. بنابراين زحمت زيادي نداشت، کافي بود همه جا را تميز کنيم و شاخه هاي اضافي درخت ها را ببريم. باغچه پشت آشپزخانه، سال ديگر محصول خوبي مي دهد، اما فکر کنم درخت هاي توي باغ يک سال بيشتر وقت لازم داشته باشند، باعبان ها ناچار شدند بعضي از درختان را از تنه اصلي حرس کنند.» اسکارلت نمي دانست که شارلوت درباره چه چيزهايي حرف مي زند، دلش هم نمي خواست بداند، چقدر مايل بود جرالد اهارا آن سالن رقص را ببيند و الن اهارا آن حمام را.

درهاي بيشتري باز شد، خوب حالا دوباره به سالن بزرگ رسيديم. درواقع اينجا يک مکان دايره شکل است که براي مهماني هاي بزرگ مناسب است، معمارهاي جورچيان خوب مي دانند چکار کنند. از در اصلي بياييد اسکارلت.» همراه اسکارلت از پله ها بالا رفت، و به راه کالسکه رويي رسيد که تازه شن ريزي شده بود« خدمتکاران شما خانم اهارا» اسکارلت آرام زمزمه کرد:« خداي من» از مقابلش خدمتکاران با لباس متحد در دو صف طولاني ايستاده بودند، خانم فيتز پارک در سمت راست، پشت سرش آشپز و بعد از او چهار خدمه آشپزخانه، خدمه اتاق ها، چهار نفر خدمه طبقات بالا، سه خدمه مامور دوشيدن شير، مسئول رختشوي خانه و سه دستيارش. در سمت چپ، جلوي صف، مردي ايستاده بود که اسکارلت در دل او را گنده دماغ خواند، بعد هشت نفر پادو، سه بچه پادو، طويله دار، که اسکارلت او را مي شناخت، شش مهتر و پنج نفر ديگر که اسکارلت از دست هاي پينه بسته آنها فهميد که باغبانند. مردي که اسکارلت او را گنده دماغ ناميده بود سرپيشخدمت بود که راست ايستاده بود و فقط جلوي پايش را نگاه مي کرد. اسکارلت آهسته گفت:« فکر مي کنم بايد بنشينم»

شارلوت گفت:« اول لبخند بزنيد و آمدن آنها به بالي هارا را خوشامد بگوييد.» طنين حرفهاي شارلوت ديگر ترديدي برايش باقي نگذاشت، همان کار را کرد که شارلوت گفه بود. وقتي به خانه بازگشتند- اکنون که دوباره رونق يافته بود- اسکارلت شروع به خنديدن کرد:« گفت همه آنها بهتر از من لباس پوشيده بودند.» به چهره در حال انتظار شارلوت مونتاگيو نگاه کرد و ادامه داد:« نمي تواني من را گول بزني شارلوت، الان نزديک است از خنده بترکي، تو و خانم فيتز از همان اول اين نقشه را براي من داشتيد، اين نمايش مسخره.» شارلوت تصديق کرد :« همين طور است.» از خنده اي کرد که اسکارلت پيش بيني کرده بود فقط لبخندي روي چهره اش نمايان شد.

اسکارلت تمام مردم بالي هارا و آدامز تاون را دعوت کرد تا از آن خانه اربابي که اکنون دوباره رونق گذشته خود را به دست آورده بود ديدن کنند. ميز بزرگ سالن پذيرايي از خوردني ها و نوشيدني ها پر بود و اسکارلت دائما از اين اتاق به آن اتاق مي رفت و همه را دعوت مي کرد که از خودشان پذيرايي کنند و از آنها مي خواست که سرشان را بلند کنند و تصوير شاهان بزرگ را بر سقف سالن ببينند. خانم شارلوت مونتاگيو در کنار پلکان بزرگي ايستاده بود و در دل عدم رضايت خود را از آنچه اسکارلت کرده بود اعلام مي داشت، اسکارلت سعي مي کرد توجهي به او نداشته باشد و باز سعي داشت به دستپاچگي و ناراحتي عمو زادگانش که خود را در آن مجلس غريبه حس مي کردند اعتنايي نکند، ولي بعد از گذشت نيم ساعت چيزي نمانده بود اشکش جاري شود. رزالين فيتز پارک آهسته به او گفت:« اين کاري که شما کرديد خلاف سنت هاي ماست، نبايد چنين کاري مي کرديد، چکمه هيچ دهقاني تا حالا از آستانه در خانه اربابي آنطرف تر نرفته. ما مردمي هستيم که زندگي مان با سنت هاي قديمي شکل گرفته و هنوز آمادگي تغيير نداريم.» « ولي من فکر مي کنم فتيان مي خواهد همه چيز را عوض کند.» خانم دفيتز تصديق کرد« همين طور هم هست، اما تغييري که آنها مي خواهند در واقع برگشتن به سنت هناي قديمي تر است، قديمي تر از سنتي که ورود دهقانان را به خانه اربابي منع مي کند، دلم مي خواست واضح تر صحبت مي کردم.» خودتان را ناراحت نکنيد خانم فيتز، من اشتباه کردم، همين. ديگر چنين کاري نمي کنم.» « اين اشنباه از خوش قلبي شما بوده، ما در اين مورد به شما مديونيم.» اسکارلت به زور لبخندي زد. اما ناراحت و عصبي بود، حالا که ايرلندي ها در اينجا احساس راحتي نمي کنند؛ پس خاصيت اين اتاق هاي بزک شده چيست؟ چرا عمو زادگانش در خانه خودش با او مثل يک بيگانه رفتار مي کردند؟وقتي مهمانان همه رفتند و مستخدمين بقاياي مهماني را جمع کردند، اسکارلت تنها به اتاق ها سر زد.

با خود فکر کرد، خوب از اين جا خوشم مي آيد، خيلي قشنگ تر از دانمور لادينگ در گذشته هاي دور است. وسط سالن رقص ايستاد و در ميان انعکاس تصاوير شاهان بزرگ رت به نظر آورد که کنارش ايستاده و وجودش از حسادت و در عين حال تحسين لبريز است، از حالا به بعد سال هايي خواهد رسيد و کت بزرگ خواهد شد و قلب رت خواهد شکست، زيرا در تمام اين سالها توفيق اين را نخواهد داشت که شاهد بزرگ شدن فرزندش باشد، فرزندش که اکنون تنها وارث اهارا است.از پله ها بالا دويد، از راهرو گذشت و خودش را به اتاق خواب کت رساند. کت گفت:« سلام» پشت ميز کوچک خود نشسته بود و با نگاهي از روي انتظار صاحبش را مي پاييد. کت گفت:« بنشين ماما.» اسکارلت روي يکي از صندلي هاي کوچک نشست. چه مي شد رت هم به اين مهماني چاي کوچک دعوت شده بود، اما رت حضور نداشت و هيچ وقت هم حضور نمي داشت و اسکارلت مجبور بود اين حقيقت را بپذيرد. با بچه ديگرش مهماني چاي خواهد داشت، با بچه هاي ديگرش از – آن، با آنکه ميل داشت کت را در آغوش بفشارد اما مقاومت کرد. گفت:« خواهش مي کنم، براي من دو حبه قند، خانم اهارا.»

آن شب اسکارلت نتوانست بخوابد، راست در تختخواب فرانسوي و مجلل خود نشست و رواندازي را که از پر درست شده بود دور خودش پيچيد تا گرم شود. اين اصلا منصفانه نبود، مثل بچه ها فکر مي کرد و بالاخره مثل بچه ها ناگهان به گريه افتاد و آنقدر گريست تا به خواب رفت. وقتي که بيدار شد يکبار ديگر بر خود تسلط يافته بود، همه از جشن من بدشان آمد که چي؟ کولوم بيش از ده دقيقه نمانمد که چي؟ دوستان ديگري هم داشت، تصميم داشت دوست هاي زيادتري هم پيدا کند، حالا کارخانه بالاخره تمام شده ، شارلوت مثل يک عنکبوت تارهايي براي آينده خواهدتپيد، هوا هم که براي شکار مناسب بود و خانم سيمز زيباترين لباس سوارکاري را برايش دوخته بود.

76

اسکارلت با لباسي کاملاا مناسب براي شکار به خانه سر جان مورلند رفت. سوار بر اسبي معمولي بود و دو تن از مهترها همراهش بودند که مراقب هلال و کومت باشند، دامن لباس تازه اش با زيبايي تمام روي زين يکطرفه گسترده شده بود، خودش را خيلي خوشحال حس مي کرد، مثل يک ببر با خانم سيمز جنگيده بود و پيروز شده بود، شکم بند نپوشيد، شارلوت کاملا شگفت زده شده بود. هيچ کس نمي توانست با خانم سيمز، يا آنطور که او مي گفت ديزي، بجنگد و پيروز شود. اسکارلت فکر کرد، بله هيچ کس، او حتي در جدال با شارلوت هم پيروز شده بود. شارلوت مي گفت که مهماني شکار بارت مورلند مکان مناسبي براي ظهور اسکارلت در مجامع ايرلند نيست. شخص مورلند مسئله اي نداشت و گذشته از وضع نه چندان مطلوب در امدش يکي از شايسته تنپرين مردان مجرد آن ناحيه محسوب مي شد اما قادر به اداره املاکش نبود. نمام مستخدمين خانه اش در واقع هعمان مهترهايش بودند که فقط چند ساعتي اونيفرم بر تن مي کردند، شارلوت ترتيب دعوت مهمتري براي اسکارلت داده بود. مجلس شکار اين مرد نمي توانست هعمان چيزي باشد که در اجتماعي شدن اسکارلت موثر واقع شود. اسکارلت نبايد انتخاب شارلوت را ناديده بگيرد و به مورلندهال برود.

اسکارلت با لحن محکمي گفت:« مي توانم و مي روم، بارت دوست من است.» حرف خود را تکرار کرد تا اينکه شارلوت تسليم شد، بيشتر براي شارلوت توضيح نداد، او بايد جايي را انتخاب کند که لااقل کمي هم در آنجا راحت باشد و حالا به مقصود خود نزديکتر مي شد ترسش بيشتر از اشتياقش مي شد. به ياد حرف مامي افتاد که يکبار درباره او گفته بود:« قاطري با يراق اسب.» « از ديدنت خوشحالم بارت.» « من هم از ديدنت خوشحالم اسکارلت، مثل اينکه هلال براي تاخت و تاز خيلي آمادگي دارد.» اسکارلت مي خواست کاملا او را زير نظر بگيرد تا بتواند بعدا توضيحاتي را که مورد لزوم کولوم است در اختيارش بگذارد، براي بعد از شکار. حالا هلال شوق دويدن داشت.

***

شوق اسکارلت براي توضيح دادن از بين رفته بود و حالا تبديل به خشم مي شد. « اصلا نمي توانم اين کله شقي تو را درک کنم کولوم. حتي يک دفعه هم به خودت زحمت ندادي به حرف هاي آن مرد گوش کني، به خاطر خدا کولوم. خوب من به حرف هايش گوش دادم، حرف هاي خوبي مي زد، همه سراپا گوش شده بودند. او همان چيزهاي را مي خواهد که تو هميشه راجع به آن حرف مي زني- ايرلند و ايرلندي، بدون تبعيض، تبعيد و اخراج، بدون پرداخت اجاره، بدون مالکيت، از اين بيشتر چه مي تواني بخواهي؟» کولوم تحمل خود را از دست داد :« مي توانم بخواهم که تو اينقدر احمق نباشي و بي خودي به کسي اعتماد نکني! مي دانم اين آقاي پارنل خودش مالک است و يک پروتستان، و تحصيل کرده دانشگاه آکسفورد انگليس، او دنبال راي مي گردد نه عدالت. اين سياست خود مختاري ايرلند يک چماق دو سر است، يک سرش براي انگليس ها و سر ديگرش براي ايرلندي ها، از يک طرف انگليس ها را مي ترساند و از طرف ديگرش با آن صورت جذاب و لبخند مليحش خرده ناني براي ايرلندي هاي بيچاره پرت مي کند و تو اين حرف ها را مثل يک شکر بلعيدي.» « با تو اصلا نمي شود حرف زد، بله او صريحا گفت که مي خواهد از نهضت فتيان جانبداري کند.» کولوم ناگهان بازوي اسکارلت را چسبيد :« تو حرفي به او زدي؟»

اسکارلت خود را از دست هاي او خلاص کرد:« البته که نه، تو من را يک احمق مي داني و مثل احمق ها با من رفتار مي کني، ولي من احمق نيستم، اين را خوب مي دانم که هيچ دليلي وجود ندارد که اسلحه را وارد کنيد و جنگ راه بيندازيد، در حالي که مي توانيد با مذاکره به خواسته هايتان برسيد. من خودم جنگ را ديده ام، با آن زندگي کرده ام، جنگي که گروهي کله شق راه انداختند، آن هم له خاطر اصولي که شايد بيش از آنچه که لازم بود برايش اعتبار قائل بودند، جنگ فقط دوستان مرا کشت و همه جا خرابي به جا گذاشت. براي هيچي، الان دارم به تو مي گويم کولوم اهارا، راهي وجود دارد که بدون کشتار و خرابي مي شود حقوق ايرلند و ايرلندي ها را گرفت، راهي وجود دارد که مي شود ايرلند را به ايرلندي ها برگرداند. من مي گويم چکارکني، ديگر پولي براي استفان حواله نکن، خريد اسلحه موقوف، مي فهمي؟ تو شهر من هم هيچ کس اسلحه قايم نمي کند، هر چي هم هست از آن کليبسا ببريد بيرون، اصلا مهم نيست که چکارشان مي کنيد، بريزيد توي باتلاق، من چه مي دانم. ولي من مي خواهم همين الان از شرشان خلاص شوم، همين الان.» « و از شر من، همين را مي خواهي بگويي؟» « خوب اگر اصرار کني ، آن وقت-» چشمان اسکارلت از اشک پر شد. « چي دارم مي گويم، خدايا، چرا اين جوري تعبير مي کني؟ اوه کولوم، نگذار اين اتفاق بيفتد. تو بهترين دوست مني، تقريبا برادر مني، خواهش مي کنم، خواهش مي کنم، اينقدر کله شق نباش، دلم نمي خواهد با تو در گير بشوم.» اشک از چشمانش فرو ريخت.

کولوم دستهاي او را در دست گرفت و فشرد:« آخ، اسکارلت،عزيزم، اين روحيه ايرلندي است که باعث مي شود اين طوري با هم صحبت کنيم، اين اسکارلت و کولوم نيستند که دارند سر هم داد مي کشند، متاسفم که ما دوتا ايستاده ايم و اين طور به جان هم افتاده ايم،من را ببخش ،آروون.» اسکارلت با هق هق پرسيد:« اين آروون ديگر يعني چه؟» « يعني عزيزم، مثل دارلينگ انگليسي، در زبان ايرلندي مي گوييم، اسکارلت آروون.» « قشنگ است.» « براي تو مي تواند اسم قشنگي باشد.» «کولوم تو با اين زبانت پرنده را از درخت پايين مي آوري. ولي من به تو اجازه نمي دهم مرا وادار کني که موضوع را فراموش کنم، به من قول بده که همه ما را شر آن تفنگها خلاص مي کني، من از تو نمي خواهم به چارلز پارنل راي بدهي، فقط قول بده که جنگ راه نيندازي.» « به تو قول مي دهم، اسکارلت آروون»

« متشکرم، حالا احساس راحتي مي کنم. بايد بروم، امشب مي آيي پيشم، نيست؟» چاشت را توي آن اتاق صبحانه شيک مي خوريم.ها؟» « نمي توانم، اسکارلت آروون، با يک دوست قرار ملاقات دارم.» « خوب او را هم بياور، با آن آشپزي کگه توي خانه من است به يک ميليون نوکر و کلفت غذا مي دهد، ديگر براي يک نفر جاي نگراني نيست.» « امشب نه اسکارلت، باشد يک وقت ديگر.» اسکارلت ديگر اصرار نکرد، آنچه را که مي خواست به دست آورده بودف قبل از اينکه به خانه برگردد به کليسا رفت تا نزد پدر فلين اعتراف کند. داد کشيدن سر کولوم هم جزيي از اين اعتراف بودف مي رفت به گناهاني اعتراف کند که اين گونه او را سرد و دل سخت کرده بود. شش ماه پيش وقتي خبر سقط جنين همسر رت را شنيده بود، خدا را شکر کرده بود.

***

تازه اسکارلت نمازخانه را ترک کرده بود که کولوم براي اقرار کردن آمد، به اسکارلت دروغ گفته بود، کناهي بزرگ، بعد از اقرار به گناه، به کليساي انگليس ها

رفت تا مطمئن شود که اسلحه ها به خوبي پنهان شده اند و اگر اسکارلت هوس بازديد از آنجا به سرش زد آنها را نخواهد يافت.

بعد از مراسم عشاء رباني در روز يکشنبه اسکارلت اوهارا به همراه خانم شارلوت مونتاگيو به اولين مهماني بزرگ رفت. مهماني يک هفته طول مي کشيد. اسکارلت مايل نبود مدت زيادي از کت دور باشد، ولي جشن تولد فرزندش تازه به پايان رسيده بود. خانم فيتز از اينکه بچه ها با دويدن و جست و خيزشان پارکت سالن را خراب کرده بودند، هنوز از عصبانيت لب هايش را گاز مي گرفت. مطمئن بود که دل کت برايش تنگ نمي شود و به حد کافي سرگرمي دارد. کت دختر کنجکاوي بود و با آن همه اثاثيه ي تازه و آن همه مستخدم مسلما مي توانست خودش را سرگرم کند.

اسکارلت، شارلوت و اوانز(Evans) مستخدمه ي شخصي او با کالسکه اي بسيار زيبا به ايستگاه راه آهن تريم رفتند. خانه اي که مهماني يک هفته اي در آن برگزار مي شد در دوک نشين موناگان(Monaghan) قرار داشت. راه درازي بود که امکان نداشت با کالسکه بروند.

اسکارلت به جاي اينکه عصبي باشد، بيشتر هيجان زده بود. شرکت او در مراسم شکار جان مورلند فکر خوبي بود. حالت عصبي شارلوت براي هر دوي آنها کافي بود، اگر سعي مي کرد کسي متوجه نا آرامي اش نمي شد. پذيرش اسکارلت در محافل اشرافي به اين بستگي داشت که او اين يک هفته چه رفتاري از خود نشان دهد. مسلم بود که آينده ي شارلوت هم به رفتار او و عکس العمل اشراف بستگي داشت. به اسکارلت نگاه مي کرد تا بلکه کمي آرام شود. اسکارلت چقدر در اين لباس سفر سبز رنگ زيبا شده بود. چشمانش گويي هديه اي خدايي بودند، خاطره انگيز، مشخص و به ياد ماندني و اندام موزون و بدون شکم بند، که بي شک شايعاتي را باعث مي شد و نبض مردان را تند تر مي کرد. او اينک همان چيزي بود که شارلوت گاهي براي دوستان خاصش تعريف مي کرد.

زيبا؛ يک بيوه ي آمريکايي نه چندان جوان با چهره اي شاداب و ملاحت مستعمراتي، جذاب؛ کمي نا آرام به همين دليل پر جنب و جوش و سريع؛ به شکل خاطره انگيزي ايرلندي، که فقط خارجي ها مي توانند اين طور باشند؛ ثروتي زياد، شايد خيليزياد، از اين رو مي تواند آزاد منشي خود را به سرعت به نمايش بگذارد، و با اصالت، اصالت اشرافيت فرانسوي، زنده و پر شور به اين دليل که آمريکايي است؛ عکس العمل هايش قابل پيش بيني نيست ولي خوب تربيت شده، ساده در عين حال با تجربه؛ به طور کلي جذاب و شاداب است و کساني که همه چيز را درباره ي هم مي دانند و دنبال هم صحبتي تازه مي گردند نمونه ي خوبي است.

شارلوت گفت:«شايد بهتر باشد يک دفعه ي ديگر به شما بگويم که چه کساني در اين مهماني شرکت دارند.»

«نه شارلوت، خواهش مي کنم، درباره ي همه ي آنها نه. آنچه که مهم است مي دانم. يک دوک مهم تر از يک مارکي(Marquess) است، بعدش کنت و اِرل و بعد، ويکونت، بارون و بارونت. من مي توانم همه ي آنها را جناب صدا کنم، درست مثل جنوب خودمان. احتياجي نيست خودم با ميلورد(Milord سرور من همان My Lord است.) يا عاليجناب به زحمت بياندازم ولي نبايد خانم ها را مادام(Madam-بانوي من) صدا کنم، اين کار را فقط ملکه ي ويکتوريا مي تواند بکند، او هم که مسلما آنجا نمي آيد. تا وقتي کسي اجازه نداده باشد نمي توانم با اسم کوچک صدايش کنم، از به کار بردن هر عنوان خودداري مي کنم، عنوان هاي ساده را مثل مستر يا ميس اصلا به کار نمي برم، مگر اينکه عاليجاه(Honourable) باشند. واقعا که خنده دار است. چرا نبايد گفت: آقاي محترم، يا خانم محترم يا اين جور چيزها.»

شارلوت لرزشي در دل احساس کرد. اسکارلت خيلي به خودش اعتماد داشت و خيلي بي پروا بود.«توجه نکرديد اسکارلت. نام هايي هم هستند که عنواني ندارند، ولي نه تنها عاليجاه هستند بلکه از نظر اهميت هم پايه ي دوک هايي هستند که لقب خودشان را از ملکه گرفته اند. مثلا هربت(Herben) ها، بورک(Bruke)ها، کلارک(Clarke)ها، لوفروي(Lefroy)ها و بله نرهاست(Blennerhasset)ها.»

اسکارلت خنده اش گرفت. شارلوت ديگر حرفي نزد. آنچه بايد بشود، مي شد.

خانه اي عظيم بود به سبک گوتيک، با برج هاي بلند و کوتاه، پنجره هاي بزرگ، شيشه هاي رنگي مثل کليسا و راهروهاي طويل به طول بيش از يکصد يارد. وقتي اين بناي بزرگ را ديد کمي از اعتمادش کاسته شد ولي به خود نهيب زد:«تو اوهارايي.» بار ديگر اين عنوان را به خود ياد آوري کرد. از پلکان کناري بالا رفت و چون فرشته اي سرش را بالا گرفت، آن چنان که هيچ کس جرات نداشت سر راهش قرار بگيرد و با او به ستيز برخيزد.

بعد از شام، به همه لبخند مي زد حتي به روي مستخدمي که پشت صندلي بلند او ايستاده بود. غذا فراوان و بي نظير بود، اما اسکارلت زياد نخورد. از اينکه بسيار مورد تحسين قرار گرفته بود در دلش قند آب مي کردند. در آن مهماني، چهل و شش نفر حضور داشتند که همه مي خواستند با او آشنا شوند.

«.... روز اول سال نو بايد به همه ي خانه هاي شهر سر بزنم، بروم تو و بيايم بيرون و يک فنجان چاي بخورم. حالا چرا رنگم مثل يک چيني زرد نمي شود نمي دانم، چون آن روز تقريبا نصفي از محصول چاي چين را مي خورم...» شادمانه اين حرف ها را براي مردي مي زد که در سمت چپ او نشسته بود کاملا مفتون وظايف اوهارا شده بود.

وقتي خانم مهماندار موضوع صحبت را عوض کرد اسکارلت متوجه ژنرال بازنشسته اي شد که در سمت راستش نشسته بود. براي او از جنگ هاي استقلال و لحظه لحظه ي مقاومت شهر آتلانتا حرف زد. لهجه ي جنوبي او آن چنان نبود که از يک آمريکايي انتظار مي رفت، آنها بعدا اين مطلب را به هر کس مي رسيدند مي گفتند و توضيح مي دادند که به هر صورت او زني واقعا باهوش و زيرک است.

?

بعد از شام اسکارلت با مهارت زيادش در بازي ويست(Whistنوعي بازي ورق (م)) شرکت کرد.

همبازي او توانست آنچه را که در سه مهماني گذشته باخته بود جبران کند و اسکارلت از آن لحظه به بعد براي خانم ها و آقايان ديگر به صورت شخصيتي مطلوب در آمد.

صبح روز بعد و همين طور پنج روز بعد از آن شکار انجام شد. اگر چه مجبور شد بر يکي از اسب هاي صاحب خانه سوار شود ولي نشان داد که سوار کاري ماهر و نترس است. موفقيت او حتمي بود. اجتماعي انگليسي ـ ايرلندي چيزي جز يک سوار کار ماهر و بي پروا نمي ستود.

شارلوت مونتاگيو هم خودش را جمع و جور کرده بود، هر کس او را مي ديد ـ اگر مي ديد ـ به گربه اي تشبيه اش مي کرد که به تازگي ظرفي پر از خامه را خورده باشد.

در راه بازگشت به بالي هارا از اسکارلت پرسيد:«خوشتان آمد؟»

«از هر لحظه اش لذت بردم. خدا عمرت بدهد که ترتيب اين دعوت را دادي. همه چيز کامل بود. چه کار خوبي بود گذاشتن ساندويچ توي اتاق خواب. من اغلب شب ها گرسنه ام مي شود، فکر مي کنم همه همين طور هستند.»

شارلوت آنقدر خنديد که از چشمانش اشک آمد. خنده ي او اسکارلت را عصبي کرد «نمي فهمم، داشتن اشتهاي خوب کجايش خنده دارد؟ خوب معلوم است ديگر، بعد از شام، بازي ورق خيلي طول مي کشد و آدم تا مي آيد به رختخواب برود، چند ساعت گذشته.»

?

?

شارلوت مونتاگيو لبخند رضايت آميزي بر لب داشت. اگر افسانه ي اسکارلت اوهارا هنوز نقصي داشت، اين ماجراي ساندويچ ها آن را کامل مي کرد. اکنون او به عنوان زن دلفريب مستعمرات شناخته شده است و به اندازه ي کافي زندگي اش داراي اسرار مگو هست.

شارلوت در فکر تعيين زماني براي بازنشستگي خود بود. حداکثر تا چند ماهديگر بيشتر نمي توانست ادامه دهد، از آن به بعد دوران ملال انگيز خوابيدن در اتاق خواب آن مهماني هاي آن چنان اشرافي به سر مي آمد.

«ترتيبي مي دهم که روزنامه ي آيريش تايمز هر روز به دستتان برسد. و شما بايد کلمه به کلمه اش را بخوانيد. در دوبلين همه انتظار دارند که شما گزارش ها و اخبار اين روزنامه اطلاع داشته باشيد.»

«دوبلين؟ نگفته بودي که به دوبلين مي رويم.»

«نگفته بودم؟ فکر مي کردم گفتم. واقعا معذرت مي خواهم اسکارلت. دوبلين مرکز همه چيز است حتما از آنجا خوشتان مي آيد. يک شهر واقعي، نه مثل دهکده ي بزرگي مثل دروگدا يا گال وي، و ديدن قصر آن حتما براي شما تکان دهنده است.»

«قصر؟ خراب که نشده، ها؟ فکر نمي کردم يک چنين چيزي در دوبلين باشد. ملکه آنجا زندگي مي کند؟»

«خدايا، نه، ملکه فرمانرواي خوبي است و زني ملال آور. نه، قصر دوبلين محل حکومت نماينده ي عليا حضرت ملکه است. نايب السلطنه. شما در تالار تاج گذاري به او و همسرش معرفي مي شويد.»

خانم مونتاگيو با کلمات تصويري از شکوه و جلال درباري نشان داد که اسکارلت در عمرش نشنيده بود. سالن رقص سنت سيسيلياي چارلزتون در برابر آن هيچ بود. اين ديگر حتما رت باتلر را سرِ جايش خواهد نشاند. خيلي برايش اهميت داشت.

شارلوت با خودش فکر کرد که حالا ديگر گفتنش بي خطر است. بعد از موفقيتي که اسکارلت در اين مهماني کسب کرده بود مسلما دعوت هاي ديگر به زودي مي رسيد. ديگر درباره پيش پرداخت هتل شلبورن( Shelbourne) نگراني ندارم. اسکارلت هم وقتي حساب هاي سال گذشته را رسيدگي مي کند از اينکه من اين اتاق را رزرو کرده ام خشمگين نخواهد شد.

***

وقتي با عجله به درون خانه دويد گفت:«کت من کجاست؟ ماما برگشته خانه، عزيزم.» نيم ساعت بعد او را در اصطبل يافت که بر هلال سوار شده بود. جثه اش در مقابل آن اسب عظيم الجثه خيلي کوچک تر از حد معمول به نظر مي رسيد. اسکارلت آهسته صحبت مي کرد که مبادا هلال وحشت کند. «عزيزم، بيا بغل ماما.» هنگامي که کت کنار سم هاي قوي و آهن پوش هلال روي کاه ها فرود آمد قلب اسکارلت نزديک بود از حرکت بايستد. کت درون کاه ها ناپديد شد تا اين که چهره ي سبزه اش از زير نيم در ديده شد. در را باز نکرد بلکه از روي آن پريد. اسکارلت زانو زد تا او را در آغوش گيرد. «چقدر خوشحالم که دوباره مي بينمت، دلم برايت تنگ شده بود فرشته ي من، تو هم لت برايم تنگ شده بود؟» «آره» و خود را از ميان بازوان اسکارلت بيرون کشيد. خوب، حداقل دلش برايم تنگ شده، قبلا چنين حرفي نزده بود. اسکارلت سرپا ايستاد و شوق ديدار مجدد فرزندش ناگهان به عشقي توانمند بدل گشت.

«هيچ نمي دانستم به اسب ها علاقه داري، کيتي کت.»

«آره، حيوان ها را دوست دارم.»

اسکارلت کوشيد خوشحالي خود را نشان دهد.«دلت مي خواهد يک کره ي کوچولو براي خودت داشته باشي؟ درست اندازه ي يک دختر کوچولو؟» نمي خواهم اصلا راجع به بوني فکر کنم، نمي خواهم. عهد کردم کت را به هيچ وجه محدود نکنم، دوست ندارم او را در پنبه بزرگ کنم، براي اينکه بوني را به خاطر همين کارها از دست دادم. وقتي کت متولد شد به او قول دادم بگذارم هر کاري دلش مي خواهد بکند، حالا که همه ي آزادي را دارد، روح آزاد هم بايد داشته باشد. نمي دانستم اين قدر سخت است، بايد هر دقيقه مواظبش باشم ولي مجبورم سر قولم بمانم. مي دانم که قول درستي داده ام. اگر بخواهد مي تواند ياد بگيرد که بپرد و من هم بايد مواظب او باشم، حتي اگر جانم در آيد. کت را بيشتر از آن دوست دارم که محدودش کنم.

اسکارلت از هيچ طريقي خبر دار نشد که در غيبت او کت به گردش در خيابان هاي بالي هارا مي رفته. اين کودک که حالا سه سال داشت، کم کم به بچه هاي ديگر و بازي آنها علاقمند مي شد. دلش مي خواست به جست و جوي همبازيانشبرود که آنها را در جشن تولدش ديده بود. چهار پنج پسر کوچک در خيابان بازي مي کردند. دو تا از آنها سنگي برداشتند و به طرف او پرتاب کردند. با وحشت فرياد مي زدند. کي ليچ، کي ليچ(Cailleach). آنها اين کلمه را از مادراشنان آموخته بودند، جادوگر.

کت سرش را بالا آورد و به مادرش نگاه کرد.«آره، کره اسب دوست دارم.»

کره اسب ها سنگ پرتاب نمي کردند. دختر کوچک مي خواست جريان آن روز را براي مادرش تعريف کند و معني آن کلمه را بپرسد. کت ياد گرفتن کلمات تازه را دوست داشت. ولي از آن کلمه خوشش نمي آمد. اصلا منصرف شد و سوال نکرد.«من همين امروز کره اسب مي خواهم.»

«امروز نمي توانم برايت پيدا کنم، فردا قول مي دهم. حالا برويم خانه چاي بخوريم.»

«با کيک؟»

«بله، حتما با کيک.»

اسکارلت وقتي به خانه رسيد لباس زيباي سفرش را به سرعت عوض کرد. حس ناشناخته اي او را وادار مي کرد که بلوز، دامن و جوراب هاي رنگارنگش را بپوشد.

در نيمه ي ماه دسامبر اسکارلت چون حيواني در قفس در راهروهاي طولاني خانه ي اربابي قدم مي زد. از ياد برده بود که چقدر از آن روزهاي تاريک، کوتاه و مرطوب زمستاني نفرت دارد. چند بار تصميم گرفت که سري به ميخانه ي کندي بزند. ولي از وقتي که آن مهماني کذايي را در بالي هارا داده بود ديگر آن احساس گذشته را که به مردم داشت در خود نمي ديد. گاهي هم سواري مي کرد اما در واقع نيازي به اين کار نبود. زيرا مهتر ها دائما اسب ها را حرکت مي دادند، اما بايد بيرون مي رفت حتي اگر باران سرد مي باريد. اگر براي ساعتي آفتاب مي شد کت را نظاره مي کرد که سوار بر کره ي شتلند(Shetland) شادمانه در مزارع يخ زده مي تاخت. اسکارلت مي دانست که سواري در علفزار علوفه تابستان آينده را از ميان مي برد. اما کت دختر بي قراري بود، درست مثل بچگي خودش. تنها کاري که اسکارلت مي توانست بکند اين بود که او را تشويق کند تا در خانه بماند. حتي در آشپزخانه يا در اصطبل.

در شب کريسمس کت شمع هايي که به شکل کودکي مسيح ساخته شده بود، روشن کرد و بعد تمام شمعي هايي را که به درخت کاج آويزان بود و دستش مي رسيد افروخت. کولوم او را بغل کرد تا بالاتر ها را هم روشن کند. کولوم گفت:«يک رسم بيگانه ي انگليسي، احتمالا تمام خانه را آتش مي زني.»

اسکارلت به شمع هاي روشن و درخشان روي درخت نگاه کرد:«فکر مي کنم خيلي قشنگ است. اگر مخترع اين حتي ملکه ي انگليس باشد. به علاوه شمع هاي مقدس را هم پشت پنجره ها و درها گذاشتم. بنابراين همه چيز ايرلندي است، به جز اين اتاق. اينقدر غرغر نکن.»

کولوم خنديد. اسکارلت ادامه داد:«کت اوهارا مي دانستي پدر تعميدي تو يک پيرمرد غرغرو است؟»

کت گفت:«امروز فهميدم.»

اين دفعه خنده ي کولوم بي اختيار بلند شد و گفت:«امان از دست اين بچه ها.»

اسکارلت گفت:«تقصير من بود که از او پرسيدم.»

کولوم به اسکارلت کمک کرد تا هديه ي کت را بعد از اينکه به خواب رفت. درون اتاق بياورند. يک کره اسب چوبي به اندازه ي واقعي بود که مثل گهواره تکان مي خورد.

صبح عيد کريسمس، کت با بي اعتنايي به آن نگاه کرد.«اصلي نيست.»

«اين اسباب بازي است عزيزم. وقتي هوا خوب نيست مي تواني همين جا سوارش بشوي.»

کت سوارش شد و تکانش داد. مثل اينکه مي خواست بگويد با اينکه واقعي نيست ولي اسباب بازي خوبي است. اسکارلت نفس راحتي کشيد. حالا ديگر به خاطر سرف به دوبلين احساس گناه نمي کرد. روز بعد از مراسم بازديد از خانه ها و نوشيدن چاي، بايد شارلوت را در هتل گره شام(Gresham) ملاقات مي کرد.

77

اسکارلت نمي دانست که دوبلين اينقدر نزديک است. هنوز بعد از سوار شدن در ايستگاه تريم جابجا نشده بود که اعلام شد قطار به دوبلين رسيده است. اوانز مستخدمه ي شارلوت مونتاگيو در ايستگاه به استقبالش آمد و باربري گرفت تا چمدان هاي او را بياورند. بعد گفت:«خواهش مي کنم، خانم اوهارا دنبال من بيايد.»

و به راه افتاد. اسکارلت نگران بود که مبادا در آن ايستگاه شلوغ او را گم کند.

ايستگاه دوبلين بزرگ ترين و شلوغ ترين ساختماني بود که تا آن موقع ديده بود.

ولي هيچ چيز مثل شلوغي خيابان هاي دوبلين نبود. اسکارلت دماغش را از هيجان به پنجره ي کالسکه فشار مي داد. شارلوت حق داشت، مثل اينکه از دوبلين خوشش آمده بود.

کالسکه به زودي توقف کرد. پادوي اونيفورم پوش هتل نزديک شد و اسکارلت را در پياده شدن کمک کرد. اسکارلت متحير بود و به ترامواي اسبي بزرگي که در حال عبور بود خيره مي نگريست، اما اوانز بازويش را گرفت:«از اين طرف، خواهش مي کنم.»

شارلوت پشت ميز چاي، در اتاق پذيرايي سويت نشسته بود و انتظارش را مي کشيد. اسکارلت با صداي بلندي گفت:«شارلوت! همين الان يک ترامواي دو طبقه ديدم، هر دو طبقه اش هم پر بود.»

«بعدازظهر شما هم بخير اسکارلت، خوشحالم که از دوبلين خوشتان آمده. شالتان را به اوانز بدهيد و بياييد چاي بخوريد، کارهاي زيادي داريم که بايد انجام بدهيم.»

غروب آن روز خانم سيمز همراه سه دستيارش لباس هايي را که در پارچه ي چيت پيچيده بود آورد. اسکارلت همان طور که به او گفته شده بود، ايستاد و خانم سيمز و خانم مونتاگيو درباره ي جزييات آن لباس ها حرف زدند. لباس هاي بلند شب يکي از يکي زيباتر بود. هر وقت که خانم سيمز او را آزاد مي گذاشت، اسکارلت فرصتي مي يافت و خود را در آيينه ي قدي تماشا مي کرد.

تکه ناني برداشت و روي آن کره ماليد:«وقتي از ايستگاه مي آمدم اقلا هشت مغازه با ويترين هاي جالب ديدم.»

شارلوت لبخندي زد و خودش را به آن راه زد. او کميسيون قابل توجهي از مغازه هايي که اسکارلت خريد مي کرد دريافت مي داشت.«اينجا هر چه دلتان بخواهد پيدا مي شود، به شما قول مي دهم، ولي البته فقط بعدازظهر ها آزاديد که به خريد برويد. صبح ها بايد روي صندلي بنشينيد تا نقاش تصوير شما را بکشد.»

«چه کار خسته کننده اي. تابلوي خودم به چه دردم مي خورد؟ يک دفعه اين کار را کرده ام، خيلي بدم آمد. زشت بود، مثل يک مار، حيله گر به نظر مي رسيدم.»

«اين دفعه اين جوري نمي شود، قول مي دهم. مسيو هروه(Herve) در کشيدن تابلوي خانم ها استاد است و به علاوه، تابلو خيلي مهم است. اين کار بايد انجام بشود.»

«باشد، اين کار را مي کنم، چون تو مي گويي، ولي بدان که اصلا خوشم نمي آيد. مطمئن باش.»

روز بعد اسکارلت با جنجال خيابان از خواب بيدار شد. هوا هنوز تاريک بود، اما در نور چراغ هاي خيابان کالسکه ها، گاري ها و درشکه ها و تک اسبه را که در اندازه هاي مختلف از زير پنجره اتاقش مي گذشتند مي ديد. تعجبي ندارد که خيابان هاي دوبلين تا اين حد پهن است، در آن پايين، تقريبا همه چيز در ايرلند روي چرخ سوار است و حرکت مي کند بو کشيد، دوباره بو کشيد! عطر خوشي را حس کرد. دارم ديوانه مي شوم، قسم مي خورم بايد بوي قهوه باشد.

صداي ضربه ي انگشت از در برخاست. شارلوت گفت:«هر وقت آماده شديد، صبحانه در اتاق نشيمن حاضر است. پيشخدمت را فرستادم برود. مي توانيد با ربدوشامبر بياييد.»

وقتي در را باز کرد نزديک بود خانم مونتاگيو را به زمين بياندازد.«قهوه، نمي داني چقدر دلم براي قهوه لک زده، اوه شارلوت چرا نگفتي که در دوبلين مي شود قهوه خورد. از اين به بعد ديگر براي خوردن صبحانه هر روز صبح با قطار به دوبلين مي آيم.»

قهوه خوشمزه تر از آن بود که بويش فهميده مي شد. خوشبختانه شارلوت چاي را ترجيح مي داد، زيرا اسکارلت تقريبا تمام قوري را خالي کرد.

با حرف شنوي تمام، جوراب ابريشمي به پا کرد و لباس زير را که شارلوت از جعبه در آورده بود پوشيد. اين لباس ها به نظرش خيلي سبک آمد. زيرپوش هاي سبکسرانه با آنچه که قبلا از پارچه چيت ميپوشيد به کلي تفاوت داشت. وقتي اوانز همراه زني که تا به حال نديده بود وارد اتاق شد، اسکارلت کمربند روبدوشامبر پشمي اش را محکم تر کرد.

شارلوت گفت: «اين سرافينا (Serafina) است. ايتاليايي است، ناراحت نشويد اگر حرف هايش را نميفهميد. آمده موهايتان را آرايش کند، بهتر است راحت بنشينيد و بگذاريد با خودش حرف بزند.»

بعد از تقريبا يک ساعت، اسکارلت با خودش فکرکرد که اين زن با دانه دانه موهاي من دارد حرف ميزند. گردنش کم کم داشت خشک ميشد و هنوز نميدانست که آن زن با موهاي او داشت چکار ميکرد. شارلوت او را کنار پنجره نشانده بود. چون نور بهتري داشت.

سرافينا گفت: «اکو!» (Ecco)

خانم مونتاگيو گفت: «بنيسيمو!» (Benissimo)

خانم سيمز گفت: «حالا.»

دستياران او لباسي را که در دست داشتند از روکش چيپ بيرون کشيدند. اسکارلت نفسش را حبس کرد. ساتن سفيد در نور ميدرخشيد و نور برودري هاي نقره اي آن را چنان جلوه ميداد که گويي زنده بودند. لباسي خيال انگيز بود. اسکارلت برخاست و دستش را دراز کرد، ميخواست آن را لمس کند.

خانم سيمز دستور داد: «اول دستکش ها. رد انگشت، لباس را کثيف ميکند.» اسکارلت مشاهده کرد که خياط خودش هم دستکش سفيدي به دست دارد. دستکش هاي بلند و سفيدي را که شارلوت پيش آورد گرفت. آنها را پشت و رو کرده بودند و پودر زده بودند تا اسکارلت به راحتي آنها را لمس کند.

وقتي اسکارلت دستکش هاي بلند را که تا بالاي آرنج ميرسيد به دست کرد به فوريت خودش قلاب ها را انداخت. سرافينا دستمالي ابريشمي روي سرش انداخت و ربدوشامبرش را از تن خارج کرد. خانم سيمز لباس را از بالاي سر او تا به پايين هل داد و دکمه هاي پشتش را بست. سرافينا با حرکتي سريع دستمال را برداشت و با حرکاتي ظريف و کوتاه به گيسوان اسکارلت دست کشيد.

صداي در به گوش رسيد. خانم مونتاگيو گفت: «همه چيز رو به راه است. اين بايد مسيو هروه باشد. خانم اوهارا بايد اينجا بنشينند، خانم سيمز.» شارلوت او را به وسط اتاق هدايت کرد. اسکارلت صداي باز شدن در و صداي صحبتي نه چندان بلند را شنيد. به نظرم حالا دارد فرانسه صحبت ميکند و انتظار دارد من هم فرانسه صحبت کنم. نه، بايد تا حالا مرا شناخته باشد. کاش آينه داشتم. ميخواهم ببينم لباسم چطور است.

وقتي دستيار خانم سيمز با انگشتانش به پاي اسکارلت زد، اول يک پا و بعد پاي ديگرش را بلند کرد. نميتوانست کفش هايي را که آن زن به پايش کرد ببيند. دستيار خياط با دست، پايين لباس را مرتب کرد.

شارلوت مونتاگيو گفت: «خانم اوهارا، اجازه بدهيد مسيو فرانسوا هروه را معرفي کنم.»

اسکارلت مردي چاق و گرد و قلمبه را ديد که به جانب او آمد و خم شد. اسکارلت پرسيد: «حالتان چطور است؟ آيا بايد با اين نقاش دست بدهد؟»

نقاش گفت: «فانتستيک!» (Fantastique) بعد بشکني زد. دو مرد آينه قدي را آوردند و در فاصله دو پنجره قرار دادند. وقتي آنها دور شدند اسکارلت توانست خودش را ببيند.

***

خداي من، بيشتر شبيه مادربزرگ روبيلارد شده ام.

ديگر از آن حالت هميشگي دخترانه اش خبري نبود. در مقابلش زني ايستاده بود که ديگر نميشد او را زيباي کليتون کاونتي دانست. از اين غريبه، هيجاني آميخته با رمز و راز به او دست داد. گوشه لبان ظريفش به لرزه در آمد و چشمان موربش بيشتر از هر زمان ديگر عميق و ژرف مينمود. احساس اعتماد کرد و سرش را بالا گرفت و همچون يک مبارزه جوي بي پروا به چشم هاي خود خيره شد.

خانم مونتاگيو با خود اعتراف کرد: «همين است، اين است زني که همه ايرلند را تسخير ميکند و اگر بخواهد همه دنيا را.»

نقاش با صداي آهسته اي گفت: «سه پايه، زود باشيد بي دست و پاها. اين تابلو مرا مشهور ميکند.»

اسکارلت بعد از رفتن نقاش به شارلوت گفت: «اصلا نميفهمم هرگز تو زندگي ام اين آدم را نديدم، با وجود اين او را ميشناسم. به کلي گيج شدم، شارلوت.»

«فرزند عزيزم، اين نشانه عاقل شدن است.»

«شارلوت، بياييد با اين ترامواها برويم يک جايي.» اسکارلت اصرار ميکرد. «بعد از اينکه ساعت ها مثل مجسمه ايستادم حق دارم پاداش بگيرم.»

اسکارلت زيادي جلوي نقاش ايستاده بود، شارلوت موافقت کرد، جلسات آينده احتمالا کوتاه تر خواهد بود. ممکن است باران هم بيايد، آن وقت، در آن صورت مسيو هروه نميتواند در نور کم به کارش ادامه دهد. « پس موافقيد، تا ايستگاه پياده برويم؟» خانم مونتاگيو سرش را به علامت موافقت تکان داد. اسکارلت آنقدر خوشحال شد که ميخواست به گردنش بياويزد ولي شارلوت مونتاگيو شخص مناسبي نبود و اسکارلت احساس کرد که خودش هم چندان مايل نيست چنين کاري را بکند. تصوير زني را در مقابل خود ميديد، نه تصوير دخترانه اي که هميشه از خودش به ياد داشت، اين تصوير او را به لرزه مي انداخت و آرامش را از او ميگرفت. به نظر ميرسيد خيلي طول ميکشد تا به تصوير تازه خودش عادت کند.

از پلکان مارپيچ و آهني بالا رفتند و به طبقه بالاي تراموا رسيدند. هواي آن بالا سرد بود ولي ديد خوبي داشت. اسکارلت به اطراف مينگريست، خيابان هاي شلوغ و پياده روهاي پر از آدم. دوبلين اولين شهر واقعي بود که ميديد. بيشتر از ربع ميليون نفر جمعيت داشت. آتلانتا با وجودي که به سرعت رشد کرده بود، جمعيتش به بيست هزار نفر نميرسيد.

تراموا پيش ميرفت و نسبت به وسائط نقليه ديگر حق تقدم داشت. اشخاص پياده و وسائط نقليه از سر راهش کنار ميرفتند، فراري شتابناک در آخرين لحظه، اسکارلت شاهد اين فرار بود و هر بار خوشحال ميشد.

بعد رودخانه را ديد. تراموا روي پل ايستاد و او توانست ليفي (Liffey) را ببيند. پل بعد از پل و باز هم پل، هيچ يک از پل ها شبيه هم نبودند و چه شلوغ. خيابان هاي دو طرف رودخانه با ويترين مغازه ها و آدم ها بسيار ديدني بودند. در آب رودخانه نور خورشيد انعکاس مي يافت.

رودخانه ليفي را پشت سر گذاشتند. تراموا ناگهان در سايه قرار گرفت. در دو طرف خيابان ساختمان هاي بلند سر به آسمان مي ساييد. اسکارلت احساس سرما کرد.

شارلوت گفت: «وقتي به ايستگاه رسيديم ميرويم طبقه پايين و در ايستگاه بعدي پياده ميشويم.» جلو افتاد و راه را نشان داد. از چهار راه شلوغي گذشتند. شارلوت به خيابان پر پيچ و خمي که در برابرشان بود اشاره کرد: «خيابان گرافتون.» (.Grafton) چنان بود که گويي ميخواهد شخصي را به اسکارلت معرفي کند. «از آنجا بايد يک درشکه بگيريم و برگرديم هتل. شما ميتوانيد مغازه ها را ببينيد، ولي نبايد زياد معطل شويم. دلتان ميخواهد يک فجان قهوه بخوريد؟ فکر ميکنم از بيولي (Bewley) خوشتان بيايد.»

«نميدانم شارلوت. شايد نگاهي به مغازه ها بياندازم. آن بادبزن ها را تو ويترين ببينيد. با منگوله هاي صورتي، آن گوشه. چقدر قشنگ است. اوه آن بادبزن چيني را نگاه کن، اول نديدمش. اين عطر ياس، حتما قيمتش بالاست. نگاه کن شارلوت، دستکش ها را ببين، چه برودري هاي قشنگي دارد. تا حالا همچين چيزي ديده اي؟ آه خداي من.»

شارلوت براي دربان مغازه سري تکان داد، دربان در را باز کرد و با احترام تعظيم کرد.

شارلوت در باره مغازه هاي ديگر که صدها نوع بادبزن ميفروختند چيزي نگفت. اطمينان داشت که اسکارلت خودش آنها را کشف ميکند، زيرا ميدانست که شهرهاي بزرگ هميشه اغواگران بزرگي هم هستند.

پس از ده روز نشستن در برابر نقاش، گردش در خيابان ها و خريد ده ها هديه براي کت، خانم فيتزپاتريک و کولوم، ده پوند قهوه و قهوه جوش براي خودش، به بالي هارا بازگشت.

در بالي هارا کت انتظارش را ميکشيد. به محض اينکه قطار از شهر خارج شد اسکارلت احساس کرد تب رسيدن به خانه تمام وجودش را فرا گرفته. چقدر حرف داشت که براي کت بزند و چه نقشه هايي، ميخواست کت را با خود بياورد و آن شهر را به آن بچه ميمون لوس دهاتي نشان دهد. روز ديدار با دهاتيان را يک هفته عقب انداخته بود. روز بريجيد مقدس هم به زودي فرا ميرسيد. بهتر از هر چيز شروع سال با فرو بردن اولين بيل در خاک بود. حس ميکرد خوشبخت است. حالا، هم شهر را داشت و هم روستا را. هم اوهارا بود و هم آن زن بيگانه در آينه.

اسکارلت کت را با کتاب مصور حيوانات تنها گذاشت، بقيه هديه ها را هنوز حتي باز نکر ده بود، به طرف خانه کولوم دويد. برايش يک شال و يک بغل خاطره از دوبلين آورده بود.

وقتي ديد که کولوم مهمان دارد گفت: «آه، متأسفم.» آن مرد خوش لباس را نميشناخت.

کولوم گفت: «نه نه، بيا تو. بيا با جان ده وُي(.John Devoy) آشنا شو، تازه از آمريکا آمده است.»

ده وي مرد مؤدبي بود ولي معلوم بود از اينکه مذاکراتش با کولوم قطع شده راضي نيست. اسکارلت هديه کولوم را داد و بار ديگر عذر خواست و به خانه بازگشت. اين ديگر چه جور آمريکايي است که به جاي دور افتاده اي مثل بالي هارا آمده و از ديدن يک آمريکايي ديگر خوشحال نيست؟ او هم بايد يکي از اعضاي فنيان باشد! شايد هم از اين ناراحت است که کولوم ديگر در اين انقلاب احمقانه شرکت ندارد.

اما درست برعکس بود. جان ده وُي که يکي از اعضاي برجسته فنيان در آمريکا بود به شدت از پارنل حمايت ميکرد. اگر او تصميم نداشت از انقلاب حمايت کند ممکن بود جان خود را از دست بدهد. کولوم تا پاسي از شب گذشته، عليه انديشه خود مختاري پارنل براي ايرلند سخن گفت.

«اين مرد فقط قدرت ميخواهد و از هيچ کاري براي رسيدن به آن روگردان نيست.»

ده وي آشفته گفت: «تو چي، کولوم؟ از حرف هايت چنين بر مي آيد که تاب تحمل کسي را که بهتر از تو ميتواند به موفقيت دست پيدا کند نداري.»

کولوم فورا جواب داد: «در لندن آنقدر حرف ميزند که حتي جهنم يخ ميبندد، حرف هايش تو روزنامه ها چاپ ميشود، اما اصلا فايده ندارد، چه فرقي کرده، ما هنوز هم يوغ بردگي انگليس ها را به گردن داريم و بايد گرسنگي بکشيم. مردم ايرلند چيزي گيرشان نمي آيد. وقتي از اين شعارهاي آقاي پارنل خسته شدند، قيام ميکنند، بدون تشکيلات و بدون اميد. دارم به تو ميگويم ده وي، خيلي داريم طولش ميدهيم. پارنل حرف ميزند، تو حرف ميزني، من حرف ميزنم و مردم ايرلند زجر ميکشند.»

ده وي رفت که شب را در مهمانخانه کندي بگذراند. کولوم ناآرام بود، آنقدر در اتاقش راه رفت تا نفت چراغ تمام شد. بعد در آن تاريکي سرد روي صندلي نشست و به جرقه هاي اجاق که ميرفت خاموش شود خيره شد. هنوز درباره ده وي و خوي تند او فکر ميکرد. آيا اين مرد راست ميگويد؟ آيا اين ولع قدرت است که مرا به حرکت آورد، نه عشق به ايرلند؟ چطور انسان ميتواند حقيقت روح خود را باز نشناسد؟

وقتي اسکارلت در روز بريجيد مقدس، بيل را در خاک فرو برد، براي لحظه اي آفتاب از پشت مه سنگين بيرون آمد. اين نشانه خوبي براي سال آينده بود. اسکارلت همه را براي نوشيدني آبجوي سياه و خوردن کلوچه گوشت به ميخانه کندي دعوت کرد، مطمئن بود که سال آينده سال خوبي خواهد بود. روز بعد براي مدت شش هفته به دوبلين رفت تا در جشن هايي که در قصر نايب السلطنه برگزار ميشد، شرکت کند.

78

اين بار اسکارلت و شارلوت در هتل گره شام اقامت نکردند، آنها آپارتماني در هتل شلبورن رزرو کرده بودند. شلبورن هتلي بود که مدعوين مهماني هاي قصر در آنجا اقامت ميکردند. اسکارلت در اولين ديدارش از دوبلين به اين بناي زيباي آجري وارد نشده بود. در سفر اول، شارلوت گفته بود: «بالاخره وقتش ميرسد که اينجا هم بياييم.» و رسيده بود. حالا اسکارلت داشت به سالن بزرگ آن نگاه ميکرد و دريافت که چرا شارلوت اصرارداشت آنجا اقامت کنند ـ آن فضاي زيبا، کارکنان، مهمانان و جنب و جوش مدام ولي آرام، واقعا عالي بود. سرش رابالا گرفت و به دنبال باربر از نيم طبقه گذشت و به طبقه اول وارد شد. بهترين طبقه در ميان تمام آن طبقات خوب. اسکارلت بي آنکه خود بداند همان طور بود که شارلوت به دربان گفته بود. «به زودي او را ميشناسيد، خيلي خوشگل است، سرش را مثل ملکه ها بالا ميگيرد.»

علاوه بر آپارتمان، يک اتاق خصوصي هم براي ملاقات هاي اسکارلت اختصاص يافته بود. شارلوت قبل از اينکه براي نوشيدن چاي به طبقه پايين بروند ان اتاق را نشانش داد. تصوير اسکارلت، همان تابلويي که به وسيله نقاش فرانسوي کشيده شده بود در گوشه اي از اتاق روي ديواري که پوششي سبز داشت آويزان شده بود. اسکارلت با شگفتي به آن نگاه ميکرد. آيا او واقعا به اين تصوير شباهت داشت؟ زني که در تصوير بود به نظر مي آمد از هيچ چيز نميترسد و اکنون اسکارلت خودش را مثل گربه اي وحشت زده حس ميکرد. در حالي که احساس بي خبري و گيجي ميکرد به دنبال شارلوت به طبقه پايين رفت.

شارلوت نام تعدادي از مهمانان را که پشت ميزهاي مجلل نشسته بودند برايش گفت: «يواش يواش با همه شان آشنا ميشويد. بعد از اينکه در قصر به طور رسمي معرفي شديد. بعدازظهرها از مهمانانتان که براي صرف چاي يا قهوه نزد شما مي آيند پذيرايي ميکنيد. اين مهمان ها، مهمانان ديگر را هم با خودشان مي آورند.»

کي؟ اسکارلت ميخواست سوال کند که اينها چه کساني هستند. کي مهمان ها را مي آورد و اين مهمان ها چه کساني هستند؟ ولي اهميت نداد. شارلوت خودش ميدانست که چه ميکند. تنها چيزي که اسکارلت لازم بود بداند اين بود که هنگام بازگشت از مراسم معارفه نبايد پايش را روي دنبال لباسش بگذارد. تا آن روز، خانم سيمز و شارلوت ساعت ها برايش برنامه تمرين گذاشته بودند. اسکارلت در اين تمرين، لباس مخصوصي ميپوشيد.

روز بعد از ورود اسکارلت، پاکت سفيد و سنگيني که مهر رييس تشريفات نايب السلطنه روي آن ديده ميشد به هتل تحويل گرديد. چهره شارلوت نشان نميداد که تا چه حد خيالش ناراحت است. حتي وقتي همه چيز از قبل پيش بيني شده باز هم تضميني براي اجراي آن وجود ندارد. با دست هاي لرزان پاکت را باز کرد. محل حضور اسکارلت «در اولين سال بار عام» تعيين شده بود، همان طور که انتظارش را داشت. «پس فردا.»

اسکارلت همراه گروهي از زنان و دخترام مقابل دو لنگه در سنگين که به تالار تشريفات باز ميشد ايستاده بود. حس ميکرد که کاري ندارد بکند مگر اينکه صد سال انتظار بکشد. اصلا چرا دست به چنين کاري زد؟ نتوانست به سوال پاسخ دهد، سوال پيچيده اي بود. قسمتي از اوهارا بود و تصميم داشت انگلستان را فتح کند. آمريکايي هم بود، يک دختر آمريکايي که جلال و شکوه امپراتوري انگلستان او را مسحور ساخته بود. اما در واقع او دختري بود که در زندگي هرگز از مبارزه عقب نشيني نکرده بود و تصميم هم نداشت عقب نشيني کند.

نام ديگري خوانده شد. باز هم او نبود. خداي من ميخواهند او را در آخر از همه صدا کنند. شارلوت هرگز چيزي در اين مورد نگفته بود. شارلوت حتي اين را هم نگفته بود که ناچار است در تمام مراسم تنها باشد. فقط گفته بود: «بعد از خاتمه مراسم شما را در سالن غذاخوري پيدا ميکنم.» چه رفتار خوبي، او را در دهان گرگ انداخته بود. بار ديگر به لباس دکولته خود نگاهي انداخت. خدايا نکند در لحظه معارفه از تنم سر بخورد و بيفتد. اگر چنين وضعي پيش بيايد شارلوت چه گفت؟ «تجربه اي که براي همه عمر کفايت ميکند.»

«مادام اوهارا، از بالي هارا.»

خدايا، مرا صدا ميکنند. بار ديگر راهنمايي هاي شارلوت را به ياد آورد، برو جلو، جلوي در بايست. مستخدمي دنباله لباست را که روي دست چپت قرار دارد خواهد گرفت، مرتب ميکند. عاليجناب سرايدار سلطنتي، در را باز ميکند. منتظر بمان تا نامت را دوباره اعلام کنند.

«مادام اوهارا از بالي هارا.»

اسکارلت سالن تشريفات را زير نظر گرفت. خوب پاپا، نظرت درباره کتي اسکارلت چيست؟ حالا من ميخواهم از روي اين فرش قرمز که پنجاه مايل يا بيشتر طول دارد بگذرم و نايب السلطنه ايرلند، پسر عموي ملکه انگلستان را ببوسم. به سرايدار سلطنتي با آن لباس شاهانه، نگريست و با چشم راست چشمکي زد که بيشتر به يک توطئه شباهت داشت.

اوهارا چون ملکه اي پيش رفت و گونه اش را براي بوسه رسمي معارفه به والا حضرت نايب السلطنه انگلستان عرضه داشت.

بعد به نايب السلطنه نگاه کنيد و زانو بزنيد. پشتتان صاف باشد، زياد پايين نگيريد. سپس از جا برخيزيد عقب برويد، سه قدم، نگران نباشيد وزن دنباله لباستان باعث ميشود چين و چروکي به وجود نيايد. وقت کافي به مستخدم بدهيد تا دنباله لباس را روي بازوي شما بگذرد و مرتبش کند. حالا برگرديد و خارج شويد.

زانوهاي اسکارلت آنقدر مقاومت کردند تا او در جايي که تعيين شده بود نشست، بعد به شدت به لرزه افتادند.

شارلوت کوشش نکرد رضايتش را مخفي نگه دارد. با کارت سفيد و چهارگوشي که در دست داشت وارد اتاق خواب اسکارلت شد. «اسکارلت عزيزم. موفقيت عالي بود. اين دعوت نامه ها حتي قبل از اينکه من لباس بپوشم رسيده. مجلس رقص سلطنتي. يک مجلس خيلي به خصوص.

مجلس رقص، رقص پاتريک مقدس. انتظارش را داشتم. در سالن دوم. از آنجا ميتوانيد همه مدعوين را ببينيد. و يک مجلس رقص ديگر، مجلسي نه آنقدر بزرگ ولي خيلي مهم. سه چهارم از اصيل زادگان ايرلند هرگز به اين مجلس رقص کوچک دعوت نشده اند.»

اسکارلت خنديد. ترسي که از مجلس معارفه داشت حالا تمام شده بود و او موفقيتي بزرگ به دست آورده بود. «حالا ديگر متأسف نيستم که چرا درآمد محصول سال پيش را خرج اين لباس ها کردم. برويم خريد و درآمد محصول امسال را هم خرج کنيم.»

«وقت اين کار را نداريد. يازده نفر از محترمين از جمله عاليجناب سرايدار سلطنتي کتبا از شما تقاضاي ملاقات کرده اند. به علاوه چهارده نفر از خانم ها با دخترانشان. البته چاي بعدازظهر زياد طول نميکشد. مجبور هستيد صبح ها هم آنها را بپذيريد و چاي و قهوه بدهيد. مستخدمين در راهند و الان ديگر بايد برسند. برايتان گل صورتي سفارش دادم. بنابراين بايد پيش از ظهر لباس قهوه اي رنگ گلدار و بعدازظهر لباس مخمل سبز بپوشيد. به محض اينکه از رختخواب بلند شويد اوانز موايتان را مرتب ميکند.»

***

اسکارلت شخصيت داغ جشن ها بود. آقايان دسته دسته مي آمدند که آن بيوه ثروتمند را که ضمنا ـ به قول معروف ـ تو دل برو هم بود ملاقات کنند. صف طويلي از مادران هم با دخترانشان مي آمدند تا در آنجا اگر بتوانند با يکي از آقايان محترم آشنا شوند. از همان روز اول اسکارلت ديگر نيازي به سفارش گل نداشت. خواستارانش آنقدر گل فرستاده بودند که جايي براي نگهداري آنها نبود همراه دسته هاي گل، کيف هاي چرمي و زيبايي، ساخت بهترين گوهرفروشان دوبلين هم ميرسيد ولي اسکارلت با بي ميلي تمام آن گردنبندها، و دستبندها، گوشواره ها و انگشترها را پس ميفرستاد. «حتي کسي هم که اهل کليتون کاونتي جورجيا باشد ميفهمد که آنها در عوض چه انتظاراتي دارند.» خطابش به شارلوت بود و ادامه داد: «نميخواهم همين جوري زير منت کسي باشم.»

در ستون شايعات روزنامه آيريش تايمز گاهي اخبار صحيح و يا شايعاتي نه چندان غير واقعي درباره کساني که به ديدن او ميرفتند درج ميشد. صاحبان مغازه ها و فروشگاه ها با لباس پيش از ظهر مي آمدند و اجناس برگزيده خود را به او عرضه ميداشتند به اميد اينکه بپسندد، و او بدون اينکه ترديدي به خود راه

دهد، بعضي از جواهراتي را که قبلاً رد کرده بود از گوهرفروشان خريداري کرد. در مجلس رقص سلطنتي دو بار با نايب السلطنه رقصيد.

آنان که براي قهوه يا چاي مهمانش مي شدند همه در ستايش تابلوي او اتفاق رأي داشتند. هر روز صبح و بعدازظهر قبل از اينکه مهمانان بيايند، اسکارلت به تصوير خود نگاه مي کرد. شارلوت مونتاگيو با علاقه تغييرات روحي او را زير نظر داشت. طنازي هميشگي او از ميان رفته بود و جاي خود را به چيز ديگري داده بود، به زني مبدل شده بود خوش برخورد و لطيف طبع که با چشمان سبزش به مردان، زنان و حتي بچه ها مي نگريست، آنها را چون مغناطيس به سوي خود جذب مي کرد. اسکارلت با خودش فکر مي کرد که قبلاً مثل يک قاطر زحمت مي کشيدم تا جذاب جلوه کنم حالا اصلاً هيچ زحمتي نمي کشم. نمي توانست بفهمد که چه اتفاقي افتاده، اما با حق شناسي ساده اي، اين هديه را پذيرفته بود.

«گفتي دويست نفر شارلوت؟ اين بود رقص کوچکي که مي گفتي؟»

«نسبتاً کوچک. در مجالس رقص سلطنتي و پاتريک مقدس معمولاً پانصد يا ششصد نفر شرکت مي کنند، در سالن پذيرايي هم عده آنها به هزار نفر مي رسد. شما اقلاً نصفي از آنها را مي شناسيد، شايد هم بيشتر از نصفي.»

«هنوز هم فکر مي کنم مؤدبانه نيست که شما را دعوت نکردند.»

«خوب ديگر همين جور است، من دلخور نيستم.»

شارلوت با اشتياق منتظر شب رقص بود. مي خواست به دفتر حساب هايش نگاهي بکند. موفقيت اسکارلت و موفقيت استثنايي او بيش از تصوّر خوشبينان? شارلوت بود. خودش را ثروتمند حس مي کرد. دلش مي خواست به ثروتش نگاهي بياندازد. درآمد او تنها از مهماني هاي قهو? اسکارلت هدايايي بود که ارزش آنها در هفته تقريباً به صد پوند مي رسيد. از فصل جشن ها هنوز دو هفته باقي بود. بنابراين اسکارلت را به حال خود مي گذاشت تا با خيال راحت در مجلس رقص خصوصي شرکت کند.

اسکارلت در مقابل در ِ تالار تشريفات ايستاد تا به تماشا بپردازد. به عاليجناب سرايدار سلطنتي گفت: «مي داني جفري؟ اصلاً نمي توانم به اين محيط عادت کنم. خودم را مثل سيندرلا در مجلس رقص حس مي کنم.»

عاليجناب با شيفتگي تمام گفت: «من هرگز فکرم نمي رسيد که مي شود تشبيه به اين قشنگي هم کرد، اسکارلت.» وقتي اسکارلت براي اولين بار در مراسم معرفي او را ديد با چشمکي قلب او را در جيب خود گذاشت.

اسکارلت گفت: «پس غافلگير مي شويد.» با حواس پرتي تمام براي آنهايي که به او احترام مي کردند و به نظرش آشنا مي رسيدند، سر تکان مي داد. همه چيز چقدر زيبا به نظر مي رسيد. از ديدگاه او هر چه که در آنجا مي گذشت واقعيت نداشت. همه چيز به سرعت اتفاق افتاده بود؛ براي درکش نياز به زمان داشت.

سالن بزرگ رقص انعکاسي طلايي داشت. ستون هايي طلايي رنگ سقف را نگه داشته بودند. پنجره ها با پرده هاي مخملي که حاشي? طلايي داشتند پوشيده شده بود. روي ميزهايي که در کنار ديوار قرار داشت شمع هاي طلايي مي سوخت، مبل هايي طلايي، روکش مخمل قرمز داشت. چلچراغ هاي گازي، به رنگ طلا سرير طلايي سلطنت را روشن مي کرد. اونيفورم دربانان با روبان هاي طلايي تزيين شده بود. بالا تن? آنها طلايي بود با آستين ابريشمي و شلوار ساتن سفيد. کفشهاي رقص، بندها و فُکُل هاي طلايي داشتند. لباس افسران گارد سلطنتي و کارکنان رسمي کاخ نايب السلطنه دگمه هاي طلايي، سر دوشي هاي طلايي، واکسيل ها و منگوله هاي طلايي داشت. روي سين? اغلب مردان حمايل هاي طلايي ديده مي شد و روي اين حمايل ها سنجاق ها يا گل هاي جواهرنشان نصب شده بود. لب? شلوار زير زانوي نايب السلطنه با نشان بند جوراب به ساق پا بسته شده بود.

مردان تقريباً مجلل تر از زنان بودند. بيشتر خانم ها، نه همگي آنها، به خود جواهرات آويخته بودند، گردنبند، سينه ريز، گوشواره و دستبند. اغلب آنها نيم تاجي روي سر نهاده بودند. لباس هايشان از پارچه اي گران قيمت دوخته شده بود- اطلس، مخمل، زربفت و ابريشم- همگي با روبان هاي طلايي و نقره اي زينت يافته بود.

جلال و شکوه آن مکان چشم را خيره مي کرد، بهتر است بروم تو و به ديگران اداي احترام کنم. از سالن گذشت و در مقابل نايب السلطنه و همسرش زانو زد. وقتي برخاست موسيقي آغاز شد.

«اجازه دارم؟» بازويي پوشيده از پارچ? قرمز به او تقديم شد. اسکارلت لبخند زد و دستش را روي بازوي قرمز رنگ گذاشت. چارلز راگلند بود. با او در يکي از مجالس رقص آشنا شده بود و از آن پس راگلند هر روز به ملاقاتش آمده بود. هر وقت که با اسکارلت صحبت مي کرد چهر? جذابش برافروخته مي شد.

اگر چه يک سرباز انگليسي بود امّا حرکاتي خوش و سنگين و قامتي رشيد و صورتي مردانه داشت. اصلاً نمي شد او را با يکي از آن يانکي ها مقايسه کرد. هيچ مهم نبود که کولوم چه مي گويد. به هر حال اين سربازان، بسيار خوش لباس تر از يانکي ها بودند. دستش را به آرامي روي دست راگلند گذاشت و راگلند او را براي رقص کوادريل به وسط سالن برد.

«امشب خيلي خوشگل شدي. اسکارلت»

«تو هم همين طور چارلز. داشتم فکر مي کردم که مردها خيلي خوش لباس تر از زن ها هستند.»

«خدا را شکر، براي اين اونيفورم ها، شلوار زير زانو چيز مزخرفي است. مردها با اين کفش هاي اطلس يک ديوان? حسابي به نظر مي آيند.»

«حق شان هم همين است حالا ما تلافي مي کنيم. خودتان بايد درک کرده باشيد که ما زن ها چه احساسي داشتيم.»

«اسکارلت، واقعاً مرا تکان دادي.»

هم رقص او عوض شد و چارلز راگلند جاي خود را به ديگري داد.

اسکارلت با خودش فکر کرد که چارلز راگلند گاهي چقدر مثل پسر بچه هاي دبيرستاني احمق به نظر مي رسد. به هم رقص جديدش نگاه کرد.

با صداي بلندي گفت: «خداي من!» رت بود. لب هاي رت به نيم لبخندي باز شده بود. هيچ کس مثل او لبخند نمي زد. گفت: «چه چرب زبان.»

اسکارلت حس مي کرد سبک شده است. حالش چنان بود که گويي روي کف براق سالن، مست از شادي پرواز مي کند.

اما قبل از اينکه بتواند حرفي بزند بنا بر قاعد? رقص، رت از او جدا شد. بي اراده به هم رقص تازه اش لبخند زد. عشقي که چشمانش را آتشين کرده بود، نفس هم رقص تازه را بند آورد. ذهنش به کار افتاده بود. چرا رت اينجاست؟ آيا علتش اين نيست که مي خواهد مرا بيبند؟ آيا علتش اين نيست که دلش برايم تنگ شده؟ آيا علتش اين نيست که نمي تواند دوري مرا تحمل کند؟ رقص کوادريل همچنان در جريان بود. اسکارلت شکيبايي اش را از دست داده بود. وقتي رقص به پايان رسيد راگلند دوباره در مقابلش ظاهر شد. با وجود اينکه مي توانست خودش را کنترل کند، به رويش لبخند زد و با عجله عذر خواست و برگشت و به جستجوي رت پرداخت.

در يک لحظه نگاهشان به هم گره خورد. تنها به انداز? يک دست از او فاصله داشت، غرور اسکارلت اجازه نداد دستش را دراز کند، با خشم فکر کرد، مي داند که دنبالش مي گردم. فکر مي کند کيست که اين طور در دنياي من مداخله مي کند؟ حالا اينجا مقابل من ايستاده و انتظار دارد که خودم را روي دست هايش بياندازم. مردان زيادي در دوبلين هستند- در همين سالن- که در برانگيختن من با هم مسابقه گذاشته اند، در اتاق من جمع مي شوند، گل مي فرستند، هر روز، يادداشت مي فرستند، جواهر مي فرستند. چه چيزي باعث مي شود اين آقاي رت باتلر بلند پرواز و پرقدرت فکر کند که کافي است انگشت کوچکش را تکان دهد و من سر از پا نشناخته به سويش بدوم؟

اسکارلت با لحن سردي گفت: «چه برخورد غافلگير کننده اي.» از طنين صداي خودش خوشش آمد.

رت دستش را دراز کرد و اسکارلت بي اراده آن را گرفت. «ممکن است تقاضا کنم اين دور با من برقصيد ميسيز... اوهارا؟»

اسکارلت نفس را در سينه حبس کرد. «رت، تو که خيال نداري من را رسوا کني، اينجا همه مي دانند که من بيوه ام.»

موسيقي آغاز شد و رت او را در ميان گرفت و گفت: «مطمئن باش من راز دارم. مي گفتم از اين پيشنهاد شما من مثل گل پنبه باز شدم.» وقتي دور مي شد صداي خند? رت را شنيد.

به خود گفت: اجازه داده شد، بعد سرش را برگرداند تا خند? او را ببيند. حتي در اين شلوار احمقان? ابريشمي و کوتاه و اين کفش زشت، جذاب به نظر مي آيد.

وقتي قبل از شروع رقص به نايب السلطنه تعظيم کرد و لبخند زد برقي از چشمان سبزش جهيد.

هنگامي که دوباره به جستجوي رت پرداخت و او را نديد تعجب نکرد. از وقتي او را مي شناخت، رت هميشه بي خبر آمده و بي خبر رفته بود. با خود فکر کرد، وقتي امشب او را اينجا ديدم اصلاً نبايد تعجب مي کردم. حالا که من حس مي کنم سيندرلا هستم چرا نبايد پرنسس جذاب و دلخواه من اينجا باشد؟ هنوز گرماي دستش را روي کمرش حس مي کرد، گويي علامتي از آن بر جاي مانده بود؛ از جانب ديگر احتمالش بسيار بود که هم? اينها را در خيالش مجسم کرده باشد- آن مکان طلايي، موسيقي، حضور او، و حتي حضور خودش را.

وقتي دوباره به اتاقش در هتل شلبورن بازگشت چراغ گاز را روشن کرد و در مقابل آين? قدي ايستاد تا در نور نظري به خودش بيافکند و آنچه را که رت در او ديده بود ببيند. زيبا مي نمود و مطمئن به نظر مي آمد، مثل تابلويش، مثل تابلوي مادربزرگش.

قلبش به درد آمد. چرا شبيه تابلوي ديگر مادربزرگ نبود؟ همان که برق خيره کننده و جهند? عشق به وضوح در چشمانش مشاهده مي شد.

حالا مي فهميد که در کلام لطيف و مهربان رت غم و خداحافظي هم بوده است.

در نيمه هاي شب اسکارلت اوهارا در آن زيباترين اتاقِ زيباترين هتل دوبلين از خواب پريد و در تختخواب مجللش نشست و گريه اي بي امان را با صداي بلند سر داد. «اگر فقط...» اين جمله را در ذهن خود بارها و بارها چون ضربات يک دارکوب تکرار مي کرد.

79

آلام شبانه هيچ اثري روي اسکارلت نگذاشت. صبح روز بعد صورتش به همان لطافت روزهاي گذشته بود و هنگامي که براي مردان و زنان چاي و قهوه مي ريخت و از آنان پذيرايي مي کرد لبخندهاي شيرين و دوست داشتني تحويلشان مي داد و چند مرتبه در آن ساعت هاي تاريک شب شجاعت آن را يافته بود که بگذارد رت برود. حالا ديگر درک مي کرد. اگر دوستش دارم نبايد سعي کنم او را هميشه نزد خودم نگه دارم. بايد ياد بگيرم که به آزادي اش احترام بگذارم، همين کار را هم بايد در مورد کت انجام دهم، چون دوستش دارم. کاش در مورد کت با رت حرف زده بودم. خيلي به او افتخار مي کرد.

کاش اين مهماني ها هر چه زودتر تمام مي شد. خيلي دلم براي کت تنگ شده. تعجب مي کنم که او چطور تحمّل مي کند.

*****

کت نااميدانه در بيشه هاي بالي هارا مي دويد، مه صبحگاهي هنوز بر همه جا حاکم بود و او حتي نمي ديد که کجا مي رود. سکندري خورد و به زمين افتاد اما فوراً برخاست. مجبور بود به دويدن ادامه دهد، اگرچه نفسش بند مي آمد. که آمده بود. احساس کرد سنگ ديگري از کنار گوشش گذشت و به تن? درختي خورد. پسرها دنبالش مي دويدند، و فرياد مي کشيدند. چيزي نمانده بود او را بگيرند. تا حالا هرگز اينقدر در بيشه هاي بالي هارا پيش نرفته بودند. حالا ديگر به راحتي مي توانستند کار خود را انجام دهند. آنان مي دانستند که اوهارا در دوبلين با انگليسي ها سرگرم است. والدينشان در مورد چيز ديگري صحبت نمي کرند.

يکي از آنها داد زد: «اوناهاش.» و ديگران دست هايشان را براي پرتاب کردن سنگ بالا بردند.

اما ناگهان يک هيکل انساني از پشت درختي بيرون آمد. کي ليچ بود، که با انگشتان استخواني خودش به آنها اشاره مي کرد. پسرها از ترس فرياد کشيدند و فرار کردند.

مادربزرگ گفت: «همراه من بيا، برايت چاي درست مي کنم.»

کت دستش را در دست او گذاشت. مادربزرگ از مخفي گاه در آمده بود و آرام راه مي رفت. کت از اينکه با او قدم بردارد ترسي نداشت.

پرسيد: «کيک هم داري؟»

کي ليچ گفت: «پيدا مي شود.»

با وجود اينکه اسکارلت دلش براي بالي هارا تنگ شده بود تا پايان جشن هاي قصر در دوبلين ماند. به شارلوت مونتاگيو قول داده بود، با خود انديشيد. درست مثا مهماني هاي چارلزتون. تعجب مي کنم چرا اين مردم براي اين جشن ها اين همه زحمت مي کشند؟ موفقيت پشت موفقيت، شهرتش عالمگير شده بود و خانم فيتز با زيرکي خاص خودش ستون شايعات روزنام? آيريش تاميز را براي آنها مي خواند. هر شب روزنامه را به ميخان? کندي مي برد تا به مردم بالي هارا نشان دهد که اوهارا چقدر مشهور است. هر روز علاق? مردم نسبت به او بيشتر مي شد، چون مي دانستند که اوهاراي آنها از زنان انگليسي بيشتر تحسين مي شود.

کولوم هوشمندي خانم فيتز پاتريک را تحسين نکرد. موضع او سخت تر از آن بود که در آن کار انسانيتي مشاهده کند. مي گفت: «انگليسي ها او را هم مي فريبند، همچنان که جان ده وي را فريفتند.»

کولوم هم اشتباه مي کرد و هم راست مي گفت. هيچ کس در دوبلين نمي خواست که اسکارلت کمتر ايرلندي باشد. اين يکي از قسمت هاي عمده و برجست? شخصيت جذاب او را تشکيل مي داد، اوهارا اصالت داشت. اما اسکارلت هم حقيقت غيرقابل انکاري را دريافته بود. انگليسي- ايرلندي ها هم خود را ايرلندي مي دانستند، درست مثل اوهاراها که ساکن اَدامزتاون بودند. «اين خانواده ها حتي قبل از اينکه آمريکا کشف بشود، ساکن ايرلند بودند.» اين نظر شارلوت مونتاگيو بود که با حرارت ادامه مي داد: «اگر ايرلندي نيستند، پس چي هستند؟»

اسکارلت قادر نبود اين روابط پيچيده را درک کند، بنابراين اصلاً ديگر فکرش را نکرد. با خودش فکر مي کرد که اجباري ندارد، خودش را به زحمت بياندازد. دو جهان متفاوت را در اختيار داشت. ايرلند کشاورزي بالي هارا، و ايرلند قصر دوبلين. کت هم همين ها را خواهد داشت، وقتي بزرگ شود هر دو از آنِ او خواهد بود. اسکارلت مي گفت اين بهتر از آن چيزهايي است که کت در چارلزتون مي توانست به دست آورد.

*****

بعد از پايان مجلس رقص پاتريک مقدس در ساعت چهار صبح، فصل جشن ها نيز به آخر رسيد. رويداد بعدي قرار بود در چند مايل دورتر در دوک نشين کيلدير برگزار گردد. شارلوت گفت که همه در مسابق? اسب دواني پانچستاون شرکت مي کنند. انتظار داشت اسکارلت بپذيرد.

اسکارلت نپذيرفت. «من مسابقه اسب سواري را دوست دارم شارلوت، ولي حالا دلم مي خواهد بروم خانه. تقريباً حالا هم ديگر براي تشکيل جلس? ملاقات ماهانه دير شده. هزين? رزرو هتل را مي دهم. احتياجي نيست. شارلوت ادامه داد که اسکارلت مي تواند اتاق خود را در هتل با چهار برابر قيمت به ديگري واگذار کند و خود او هم که علاقه به اسب ها نداشت.

از اسکارلت به خاطر کمک هايي که براي تأمين آيند? او کرده است تشکر کرد. «شما خودتان هم حالا زن مستقلي هستيد. ديگر به من نيازي نداريد. خانم سيمز را براي خودتان نگه داريد و اجازه بدهيد مثل سابق برايتان لباس بدوزد. هتل شلبورن سوئيت شما را براي فصل آينده نگه مي دارد. خان? شما حالا آماده است که هم? مهمان هايي را که دلتان مي خواهد در خودش جاي بدهد. کدبانوي شما حرفه اي ترين زني است که من تا حالا ديدم، شما حالا وارد دنيا شديد. هر کاري دلتان مي خواهد با آن بکنيد.»

«تو مي خواهي چکار کني شارلوت؟»

«کاري را که هميشه دلم مي خواسته بکنم. يک آپارتمان کوچولو در ايتاليا، رو من پالازو. غذاي خوب، شراب خوب و آفتاب خوب، هر روز. از باران خوشم نمي آيد.

اسکارلت به خودش مي گفت: حتي شارلوت هم نمي تواند از اين هوا شکايتي داشته باشد. بهار آن چنان آفتابي بود که تا آن زمان به ياد نداشت. علف ها بلند و سر سبز بودند و گندمي که سه هفته پيش از روز پاتريک مقدس کاشته شده بود اکنون شاداب به نظر مي رسيد. محصول امسال مي رفت که کمبود سال گذشته را جبران کند. در خانه بودن چه خوب بود.

از کت پرسيد: «حال ري(Ree کلمه ايرلندي به معناي پادشاه.) چطور است؟» چقدر خوب بود که کت براي کر? کوچک شتلند را به جاي کينگ، به زبان ايرلندي صدا مي کرد. کت براي آن چيزهايي که دوستشان داشت ارزش زيادي قائل بود. چقدر خوب بود که کت کلمات گاليک را به کار مي برد. دوست داشت هميشه فکر کند که کت يک بچ? واقعاً ايرلندي است. اگر چه بيشتر شبيه کولي ها بود. گيسوان سياهش را به زحمت مي شد مرتب نگه داشت و آفتاب پوست او را بيشتر قهوه اي رنگ کرده بود. وقتي مي خواست بيرون برود کلاهش را بر مي داشت و کفش هايش را در مي آورد.

«دوست ندارد وقتي من سوارش مي شوم، زين رويش بگذارم. من هم دوست ندارم. بدون زين بهتر است.»

«نمي شود خوشگل من. تو بايد سواري با زين را ياد بگيري، همين طور هم ري. خدا را شکر کن که زينت يک طرفه نيست.»

«هماني که روزهاي شکار سوار مي شوي؟»

«بله. تو هم يک روزي خواهي داشت. ولي خيلي طول نمي کشد.»

در ماه اکتبر کت چهار سالش تمام مي شود. زياد از بوني که از اسب سقوط کرد کوچک تر نيست. کاش به جاي اينکه روي زين يک طرفه بنشيند روي زين معمولي نشسته بود- نه، مايل نبود به اين چيزها فکر کند. «اگر» فقط قلب آدم را مي شکند.

«برويم يک سري به شهر بزنيم کت، با اسب، دوست داري؟ کولوم را هم مي بينيم.» اسکارلت نگران کولوم بود. اين روزها حال خوبي نداشت. «کت شهر را دوست ندارد. مي توانيم با اسب برويم کنار رودخانه؟»

«خيلي خوب، خيلي وقت است کنار رودخانه نرفتم. فکر خوبي است.»

«مي توانم از برج بروم بالا؟»

«نه عزيزم. درش خيلي بالاست، و حتماً پر از خفاش است.»

«مي شود برويم خانم بزرگ را ببينيم؟»

دست هاي اسکارلت افسار را فشرد. «تو خانم بزرگ را از کجا مي شناسي؟»

پيرزن از اسکارلت خواسته بود که هرگز او را نزدش نياورد و مواظب باشد که خيلي هم از خانه دور نشود. چه کسي کت را نزد او برده است؟ چرا؟

«او به کت شير داده.»

اسکارلت به نحو? حرف زدن کت توجهي نکرد. هر وقت از چيزي عصبي و ناراحت مي شد، به صورت سوم شخص از خودش ياد مي کرد.

«پس چرا از خانم بزرگ عصباني هستي؟»

«اون فکر مي کند که کت يک دختر ديگر است که اسمش داراست. کت به او گفت، اما او گوش نکرد.»

«اوه عزيزم. او تو را با اين اسم صدا مي کند. اين يک اسم مخصوص است، وقتي خيلي خيلي کوچولو بودي روي تو گذاشت. يک کلم? گاليک. مثل اسم هايي که تو روي گربه و اسبت گذاشته اي، اوکراس و ري. دارا يعني درخت بلوط، بهترين و قوي ترين درخت ها.»

«چه لوس. يک دختر که نمي تواند درخت باشد. دختر که برگ ندارد.»

اسکارلت آهي کشيد، وقتي کت حرف مي زد از خوشحالي نمي دانست چکار کند، اين بچه اغلب اوقات ساکت بود ولي صحبت کردن با او هميشه آسان نبود.

کوچولوي کله شقي بود نمي شد گولش زد. حقيقت را مي خواست هم? حقيقت را. وگرنه آن چنان نگاهي مي کرد که آدم مي مرد.

«ببين کت، برج آنجاست. برايت گفتم که چقدر قديمي است؟»

«آره.»

اسکارلت کم مانده بود بخندد. اشتباه بود اگر به بچه دروغ گفتن را مي آموخت ولي گاهي يک دروغ مصلحت آميز بد نبود.

کت گفت: «من اين برج را دوست دارم.»

«من هم دوست دارم عزيزم.» از خودش تعجب مي کرد که چرا مدت زيادي است که اينجا نيامده. فراموش کرده بود که اين سنگ هاي قديمي چه احساسي در او به وجود آورده. هم وحشت انگيز و هم آرام بخش بود. تصميم گرفت در آيند? نزديک باز هم به آنجا بيايد. از هم? اينها گذشته، آنجا قلب واقعي بالي هارا بود، همه چيز از اين مکان آغاز شده بود.

آلوچه هاي جنگلي روي پرچين شکوفه کرده بودند و هنوز ماه آوريل تمام نشده بود. چه فصلي بود! اسکارلت درشکه را آهسته کرد و نفس عميقي کشيد، نيازي به عجله نبود. لباس ها مي توانستند کمي معطل شوند. داشت به تريم مي رفت تا بست? لباس هاي تابستاني را که خانم سيمز فرستاده بود دريافت کند. شش دعوت نامه براي مجالس ماه ژوئن روي ميز قرار داشت. مطمئن نبود که مايل است در آن وقت سال در مهماني ها شرکت کند. اما احساس مي کرد که مي خواهد با کسي صحبت کند. عزيز دردانه اش بود، اما... و خانم فيتز هم که هميشه مشغول امور آن خان? بزرگ بود و اصلاً حتي براي يک فنجان چاي دوستانه هم وقت نداشت. کولوم به گال وي رفته بود تا استفن را ببيند. خود اسکارلت هم نمي دانست که در مورد آمدن استفن به بالي هارا چه احساسي دارد. استفن مرموز، شايد در ايرلند تا اين حد مرموز به نظر نيايد. ممکن است چون در ساوانا مدام به کار خريد اسلحه مشغول است اين طور ساکت و عجيب به نظر مي آيد. ولي حالا ديگر نگراني هاي او تمام شده. درآمد قابل توجهي که از فروش خانه هاي کوچک در آتلانتا به دست مي آمد پول قابل توجهي بود. او بايد گنجي در اختيار انجمن برادري فنيان قرار داده باشد. بهتر بود اين پول ها را خرج لباسم مي کردم، لباس به کسي آزار نمي رساند.

استفن خبرهاي تازه اي هم از ساوانا با خود مي آورد. خيلي دلش مي خواست بداند که ديگران حالشان چطور است و چه مي کنند. مورين هم مثل او در نامه نگاري تنبل بود. ماه ها بود که از اوهاراهاي مقيم ساوانا خبري نداشت. يا از ديگران بعد از اين که همه چيزش را در آتلانتا فروخت تصميم گرفت که آمريکا را پشت سر بگذارد و هرگز به عقب نگاه نکند.

با وجود اين خوب بود اگر خبرهايي از مردم آتلانتا به دست مي آورد. از روي غريزه مي دانست که خانه هاي کوچکش به خوبي فروش مي رود و کسب و کار اشلي هم بايد خوب باشد. عمه پيتي پات چطور بود؟ و اينديا؟ آيا هنوز همان جور خشک و بي روح است؟ آن آدم هايي که در روزگاري دور برايش خيلي مهم بودند چه مي کردند؟ کاش به جاي اينکه پول در اختيار وکيلم بگذارم تا ماهان? خاله هايم را مرتب حواله کند خودم با آنها مکاتبه مي کردم. چه کار خوبي کردم که نگذاشتم بدانند که کجا مي روم، چه کار خوبي کردم که در مورد کت چيزي به رت نگفتم. شايد حالا او ديگر کاري نکند. به رفتاري که در قصر داشت توجه کن. اگر نامه اي به اولالي بنويسم تمام اخبار چارلزتون را خواهم داشت و راجع به رت هم بيشتر خواهم دانست. آيا طاقت شنيدن خبرهايي دربار? آن دارم؟ آيا مي توانم تحمل کنم که آن باتلرهاي کوچکي به دنيا بياورد و در کنار رت مسابق? اسب دواني ترتيب دهد؟ آيا مي توانم اين خبر را که رت و آن با هم خوشبخت هستند تحمل کنم؟ باور نمي کنم که دلم بخواهد در اين باره چيزي بشنوم. بايد بگذارم خاله هايم همين جوري که هستند باشند.

به هر صورت آنچه که ممکن است گيرم بيايد يک ميليون صفحه گله و نصيحت و حرف مفت است، سخنراني هاي خانم فيتز برايم کافي است. شايد او دربار? برگزاري بعضي از مهماني ها حق داشته باشد؛ واقعاً شرم آور است که در آن خان? بزرگ، مستخدمين همين طور مثل مجسمه بايستند. اما راجع به کت کاملاً اشتباه مي کند. نمي توانم به او دروغ بگويم، مثل مادرهاي انگليسي، دلم نمي خواهد براي کت پرستار بگيرم. دلم نمي خواهد پرستار به او امر و نهي کند. همين حالا هم به انداز? کافي مواظبش نيستم، چه فايده اي دارد که دائماً در اصطبل باشد، در آشپزخانه پرسه بزند و از درخت بالا برود. اين پيشنهاد فرستادن او به يک مدرسه شبانه روزي فکر احمقانه اي است. وقتي به سن تحصيل برسد، مدرس? بالي هارا برايش خوب است. دوستان تازه اي هم در آنجا پيدا مي کند. گاهي برايم نگران کننده مي شود که دلش نمي خواهد با بچه هاي ديگر بازي کند... راستي اينجا چه خبر است؟ روز بازار که نيست. چرا مردم روي پل جمع شده اند؟ اسکارلت خودش را از درشکه خم کرد و به شان? زني که با عجله مي رفت زد. «چه خبر است؟» زن به بالا نگاه کرد، چشمانش مي درخشيد، چهره اي هيجان زده داشت. «شلاق مي زنند. بهتر است عجله کنيد، وگرنه از دست مي دهيد.»

شلاق. اسکارلت مايل نبود شلاق خوردن يک سرباز بيچاره را تماشا کند. فکر مي کرد شلاق زدن از مجازات هايي است که در ارتش رايج است. سعي کرد درشکه را براند. اما ازدحام و فشار مردم نمي گذاشت. به اسبش تنه مي زدند. به درشکه فشار مي آوردند. تنها کاري که مي توانست بکند اين بود که از درشکه پايين بيايد و افسار اسب را در دست بگيرد و اسب را با کلمات خوشايند آرام کند و با مردم دور و برش همگام شود.

وقتي جمعيت جوشان توقف کرد، اسکارلت نفير شلاق را کشيد که هوا را مي شکافت و پايين مي آمد و به بدن محکوم بدبخت مي خورد. دلش مي خواست گوش هايش را بگيرد ولي دست هايش را براي آرام نگه داشتن اسب لازم داشت. تصور مي کرد اين صداهاي چندش آور پاياني ندارد.

«... صد تا، تمام شد.» اين صداها را هم اسکارلت شنيد و بلافاصله صداي اعتراض مردم برخاست. افسار را محکم نگه داشته بود. فشارها و تنه زدن ها بيشتر شده بود، مردم داشتند پراکنده مي شدند.

چشمانش را بست ولي خيلي دير شده بود. بدني را ديد که از شلاق صدمه بسيار ديده بود. اين منظره ذهنش را به آتش کشيد. مچ دست او را با بندهاي چرمي به چرخ بسته بودند. پيراهني آبي رنگ و خون آلود از کمرش آويزان بود و شلوار پشمي اش را مي پوشاند. قسمت عريان بدنش که زماني پشت آم محکوم بيچاره به شمار مي رفت از زخم هاي هولناک دريده شده بود و رشته هاي گوشت و پوست از آن آويزان بود.

اسکارلت صورتش را در يال اسب پنهان کرد. حالش بد بود. اسب ناآرام سرش را تکان داد، او را به عقب راند. بوي شيريني نفرت انگيزي در فضا پخش شد.

صداي استفراغ کسي را شنيد. دل او هم به هم خورد. سرش را تا جايي که مي توانست خم کرد و بدون آن که افسار را رها کند روي سنگ فرش خيابان استفراغ کرد.

«خيلي خوب ديگر برو پسر، برگرداندن صبحانه که خجالت ندارد. برو ميخانه و يک ليوان گنده ويسکي بزن. ماربري کمک مي کند جمعش کنيم.»

اسکارلت سرش را بلند کرد تا ببيند چه کسي اين حرف ها را مي زند. گروهبان انگليسي در لباس گارد بود که با يکي از سربازان تازه وارد که حالش به هم خورده بود حرف مي زد. سربازي که حالش به هم خورده بود رفت. سرباز ديگري آمد تا به گروهبان کمک کند. آنها بند دستش را بريدند و جسد روي گِل هاي خون آلود افتاد.

اسکارلت به ذهنش آمد که هفت? پيش در اين مکان چمن سبزي وجود داشت. حالا همه از بين رفته.

دو سرباز زير بغل زني را که ساکت به اطراف مي نگريست و بالاپوش مشکي به تن داشت گرفته بودند. «زنش را چکار کنيم، گروهبان؟»

«ولش کنيد برود، بعد خودشان گاري مي آوردند و مي برندش.»

زن به دنبال مردها دويد و آستين گروهبان را که نقش هاي طلايي داشت گرفت. «افسرتان به من که اجازه مي دهد خاکش کنم. به من قول داد.»

گروهبان از را از خود دور کرد. «من فقط دستور داشتم شلاقش بزنم. بقيه اش به من مربوط نيست. برو پي کارت زن.»

زن سياه پوش تنها در خيابان ايستاد، سربازها را ديد که وارد ميخانه شدند. تنها صدايي که از او خارج شد ناله اي جگرخراش بود. بعد برگشت و به طرف چرخ دويد. به طرف جسد خون آلود. «داني، اوه داني عزيزم.» دولا شد و به زانو در آمد و در آن زمين پر گِل سعي کرد بدن خونين را در آغوش کشد. بالاپوش از سرش افتاد. چهره اي زيبا ولي رنگ پريده ظاهر شد. گيسوان طلايي و چشمان آبي با سايه هاي کبود غم. اسکارلت در جاي خود ميخکوب شده بود. هر حرکت، هر صداي کوچک و چرخش چرخ ها روي سنگ فرش، تراژدي آن زن بينوا را بر هم مي زد و در تيره بختي او نفوذ مي کرد.

پسر بچ? کثيفي از ميدان رد شد و به طرف زن آمد. «مي توانم يک دکمه يا چيز ديگري بردارم خانم؟ مادرم مي خواهد يک يادگاري داشته باشد.» شانه هاي زن را گرفت و تکان داد. اسکارلت روي سنگفرش دويد، خود را به آنجا رساند، گِل و چمن خون آلود با هم مخلوط شده بودند. بازوي پسرک را گرفت و کشيد. پسرک سرش را بالا کرد و خيره شد، با دهان باز. اسکارلت تمام قدرتش را جمع کرد و سيلي محکمي به صورتش نواخت. صدايي مثل شليک تفنگ برخاست. «برو گمشو، پسر? شيطان کثيف، برو گمشو.» پسرک فرار کرد، از ترس مي لرزيد.

زنِ آن مرد که تا سر حد مرگ شلاق خورده بود گفت: «متشکرم.»

اسکارلت مي دانست که حالا ديگر نمي تواند از آنجا برود. مجبور بود هر کاري از دستش بر مي آيد انجام دهد.

«يک دکتر در تريم مي شناسم. مي روم بياورمش.»

کلمات تلخ و نااميدانه آن زن، آهنگي انگليسي داشت اسکالت به ياد صداهايي که در قصر دوبلين شنيده بود افتاد.

آهسته گفت: «شوهرت را براي دفن آماده مي کند.»

دست خونين زن دامن اسکارلت را گرفت و بوسيد. بوسه اي تلخ براي تشکر. اشک از چشمان اسکارلت سرازير شد. خداي من اين حق من نيست. اگر مي توانستم درشکه را برگردانم، از اينجا رفته بودم.

گفت: «اين کار را نکن، خواهش مي کنم.»

نام زن هريت استوارت بود و نام شوهرش دانيل کلي. اين هم? آن چيزي بود که اسکارلت، تا وقتي که جسد دانيل کلي را در يک نمازخان? کاتوليک در تابوت گذاشتند، مي دانست.

بعد از آن که تا آن موقع فقط به سؤالات کشيش پاسخ داده بود سرش را بلند کرد و به اطراف نگريست. با چشماني وحشي، گويي با نگاهش تيرهاي آتشين پرتاب مي کرد. «بيلي، بيلي کجاست؟ بايد اينجا باشد.» کشيش فهميد که پسر را در يکي از اتاق هاي هتل حبس کرده اند تا شلاق خوردن پدرش را نبيند. زن گفت: «آنها خيلي مهربان بودند، به جاي پول حلق? ازدواجم را قبول کردند، اگرچه طلا نبود.»

اسکارلت گفت: «من مي آورمش. پدر، شما مواظب خانم کلي هستيد؟»

«البته. يک بطري براندي هم با خودتان بياوريد، خانم اوهارا. زنِ بيچاره نزديک است از پا در بيايد.»

هريت کلي گفت: «من از پا در نمي آيم. نمي توانم از پا در بيايم، بايد مواظب پسرم باشم. پسر کوچولو، فقط هشت سالش است.» صدايش ظريف و سرد بود، مثل آبي که تازه يخ زده باشد.

اسکارلت با عجله رفت. بيلي کلي پسرک موبوري بود که از سنش بيشتر مي نمود. از اينکه او را حبس کرده بودند از سربازهاي انگليسي عصباني بود.

«مي روم از آهنگري يک پتک بر مي دارم و کله را خرد مي کنم، تا من را هم با تير بزنند.» فرياد مي زد و ناآرامي مي کرد. مهمانخانه دار سعي داشت او را ساکت کند. اسکارلت گفت: «ديوانه نباش بيلي کلي.» کلمات تند و صريح اسکارلت مثل آب سردي بود که به صورت پسرک بپاشند. «مادرت به تو احتياج دارد، ولي تو داري غم و غصه اش را بيشتر مي کني. تو چه جور مردي هستي؟»

بالاخره مهماندار او را رها کرد. پسرک آرام بود. «مادرم کجاست؟» ناگهان در صدايش طنيني کودکانه و وحشت زده شنيده شد.

اسکارلت گفت: «با من بيا.»

80

ماجراي هريت استوارت کلي آرام آرام آشکار شد. پس از يک هفته که از اقامت مادر و بچه در بالي هارا مي گذشت اسکارلت به جزئيات آن آگاه شد. هريت دختر يک کشيش انگليسي بود که به عنوان مربي در خانواد? لرد ويتلي استخدام شده بود. به عنوان يک دختر نوزده ساله، خوب تربيت شده بود. ولي به کلي از دنيا بي خبر بود. يکي از وظايف او مراقبت از بچه در سواري پيش از صبحانه بود. در همين گردش هاي صبحگاهي بود که اسير صداي مردانه و دلنشين مهتر اسب ها شد و به لبخند زيباي او دل بست. مهتر نيز در اين گردش ها همراهشان بود. وقتي آن مرد از او خواست که همراهش بگريزد، آن را رويايي ترين پيشنهاد دنيا يافت.

ماجرا در مزرع? کوچک پدر دانيل کلي پايان گرفت. از آنجا که هيچ کدام رضايت نامه اي از ارباب قبلي نداشتند نتوانستند کاري پيدا کنند. داني با پدر و برادرانش در مزرعه اي که بيشتر به ريگزار شبيه بود کار مي کردند، هريت هم کار مي کرد. هرچه که مادر داني دستور مي داد، که بيشتر هم شستن زمين و وصله و پينه بود. هريت در کار برودري دوزي و آنچه که از يک خانم واقعي انتظار مي رفت مهارت داشت. اينکه بيلي تنها فرزند آنها بود از اين حکايت مي کرد که روياي آنان پايان گرفته. داني کلي جهان زيباي اسب ها، اصطبل هاي بزرگ، جليقه هاي راه راه، کلاه سواري و چکمه هاي چرمي را از دست داده بود و هريت را تنها علامت سقوط خود مي دانست و خود را با ويسکي تسلي مي داد. خانواد? داني از هريت بدشان مي آمد، چون انگليسي بود و پروتستان.

وقتي داني در ميخانه به يک افسر انگليسي حمله کرد بازداشت شد. بعد از اينکه حکم شلاق برايش صادر شد، آن هم صد ضربه، خانواده اش ديگر او را مرده تلقي کردند و حتي برايش مراسم عزاداري برپا کردند، آنگاه هريت دست پسرش بيلي را گرفت و با يک قرص نان به طرف تريم به راه افتاد و بيست مايل پياده رفت، تا افسري را که به او توهين شده بود ملاقات کند، براي زندگي شوهرش التماس کرد. به او قول دادند جسد شوهرش را براي دفن تحويلش دهند.

«پسرم را به انگلستان مي برم، خانم اوهارا، فقط اگر شما يک کمي پول به من قرض بدهيد. پدر و مادرم مرده اند، اما بستگاني دارم که ممکن است خانه اي در اختيارم بگذارند، بالاخره يک کاري پيدا مي کنم و پولتان را پس مي دهم.»

اسکارلت گفت: «چه حرف هايي مي زني، متوجه نشدي که من يک دختر کوچولو دارم که مثل يک کره اسب وحشي تو جنگل پرسه مي زدند؟ کت به يک مربي احتياج دارد، به علاوه همين حالا هم بيلي را سايه به سايه تعقيب مي کند. او به يک دوست بيشتر احتياج دارد. خانم کلي اگر اينجا بماني لطف بزرگي به من کردي.»

واقعيت داشت، لطف بزرگي بود، هر چه زمان مي گذشت اثر آن لطف بيشتر مشخص مي شد. اما آنچه که اسکارلت نگفت و بيشتر به همان دليل هريت را پيش خود نگه داشت اين بود که ترديد داشت، شايد هريت نتواند کشتي مناسبي براي رفتن به انگلستان پيدا کند، اگر هم بتواند معلوم نيست موفق شود کار مناسبي براي خودش و بيلي بيايد. نظر اسکارلت اين بود که زنِ فعالي است ولي هوش کافي ندارد. به جز آنچه که در کتاب ها خوانده چيز زيادي نمي داند. نظر اسکارلت در مورد کتاب خوان ها زياد مساعد نبود. علاوه بر اين که نگران آيند? هريت بود از اقامت او در خانه خوشحال مي شد. از وقتي از دوبلين بازگشته بود شارلوت مونتاگيو زياد مهم نيست، ولي بود. هريت به خوبي جاي خالي او را پر مي کرد. از بسياري جهات حتي از شارلوت هم بهتر بود. زيرا به بچه ها علاقه داشت و کوچکترين کار آنها را زير نظر مي گرفت و مراقب مي کرد و اسکارلت از بعضي کارهاي کت خودش توضيح نمي داد آگاه مي شد.

بيلي کلي هم بازي کت بود، به اين ترتيب نگراني هاي اسکارلت در مورد تنهايي کت هم از ميان رفت. تنها چيز آزار دهنده مخالف خانم فيتز پاتريک بود. «ما دلمان نمي خواهد يک انگليسي در بالي هارا ساکن بشود، خانم او.» اين نظر فيتز پاتريک در بدو ورود هاريت و پسرش از تريم بود. «اقامت خانم مونتاگيو هم در اينجا صورت خوشي نداشت ولي حداقل او برايتان مفيد بود.»

«بسيار خوب، شايد شما نخواهيد خانم کلي اينجا بماند، ولي من مي خواهم و اينجا خان? من است.»

اسکارلت از اينکه دائماً به او بگويند که چه بکند و چه نکند خسته شده بود. شارلوت اين کار را مي کرد و حالا خانم فيتز هم شروع کرده بود. هاريت هرگز به او خرده نمي گرفت، از چيزي شکايت نمي کرد. برعکس، از اينکه سقفي روي سر دارد و لباس هاي مستعمل اسکارلت را مي پوشيد خوشحال بود، آنقدر خوشحال بود که گاهي اسکارلت مي خواست سرش فرياد بکشد و بگويد، اين قدر تشکر نکن، اين قدر متواضع و ضعف نباش.

اسکارلت حس مي کرد دوست دارد سرِ هر کس فرياد بکشد. از خودش خجالت مي کشيد، زيرا اصلاً دليلي براي اين رفتار بيمارگونه اش وجود نداشت.

هرگز به ياد نداشت که زمين هايش تا آن حد بارور شده باشند. همه اين را مي گفتند. غلات بلندتر از سال پيش بودند و مزارع سيب زميني از بوته هاي سبز و قوي غني مي نمود. روزهاي آفتابي پر شکوه پشت سر هم مي آمدند و مراسم هفتگي بازار تريم در هوايي لطيف تا نيمه هاي شب طول مي کشيد. اسکارلت آنقدر مي رقصيد که کفش و جورابش سوراخ مي شد. ولي شادي رقص و موسيقي ديري نمي پاييد. وقتي هريت در کنار رودخانه زوج جواني را بازو در بازو در حال گردش مي ديد آه مي کشيد ولي اسکارلت با بي حوصلگي شانه هايش را بالا مي نداخت و از او دور مي شد. با خود فکر مي کرد، خدا را شکر که هر روز چند دعوت نامه برايم با پست مي رسد. به زودي مهماني ها آغاز مي شود. در نظرش مهماني هاي مجلل دوبلين رونق بازار هفتگي تريم را از ميان برده بود.

در پايان ماه مي آب رودخانه آنقدر پايين رفت که سنگ هاي کف آن که قرن ها پيش آن ها را کار گذاشته بودند تا مسير رودخانه را حفظ کند، ديده مي شد. کشاورزان با نگراني به ابرهايي که باد شمال آنها را در دل آسمانِ آبي پيش مي برد نگاه مي کردند. مزارع به باران نياز داشت. رگبارهاي کوتاه مدتي که فقط هوا را لطيف مي کردند براي زراعت کافي نبود. شدت اين رگبارها ريش? گياهان را بيرون مي آورد و ساقه ها را ضعيف مي کرد.

کت گزارش داد که راه پر علف کلب? خانم بزرگ حالا کاملاً خشک و بي سبز شده. «خيلي کره دارد، همش را که نمي تواند بخورد.» و حالي که روي نان داغ کرده مي ماليد ادامه داد: «مردم از او دعاي باران مي خرند.»

«بالاخره تصميم گرفتي با خانم بزرگ دوست بشوي؟»

«آره، بيلي هم خيلي دوستش دارد.»

اسکارلت لبخند زد. هر چه بيلي مي گفت در نظر کت قانون بود. چه خوب است که اين پسر اين قدر خوشبخت است. علاقه کت به او ممکن بود گرفتاري ايجاد کند. در عوض بيلي مثل مقدسين صبور بود. استعداد تربيت اسب ها را از پدرش به ارث برده بود. کت را تعليم مي داد تا سوارکار خوبي شود، خيلي بهتر از اسکارلت اين کار را مي کرد. چند سال بعد که بزرگ تر شود ديگر نيازي به کره اسبش ندارد مي تواند يک اسب درست و حسابي سوار شود. کت لااقل روزي دوبار با صداي بلند مي گفت که کره اسب ها براي دخترهاي کوچک خوبند و کت حالا يک دختر بزرگ است. خوشبختانه بيلي دنبال? سخن او را مي گرفت. «نه خيلي بزرگ.» کت هرگز اين حرف را از اسکارلت قبول نمي کرد.

*

در آغاز ماه ژوئن اسکارلت به يک مهماني در روسکرمون رفت. مطمئن بود که باعث آزار و اذيت دخترش نخواهد شد. او حتي احتمالاً متوجه غيبت من هم نخواهد شد. حدسش تا جدي درست بود.

همه در مهماني مي گفتند: «هوا واقعاً عالي نيست؟»

بعد از غذا روي چمن مي رفتند و تنيس بازي مي کردند که معمولاً در آن نور لطيف و پاک تا بعد از ساعت ده طول مي کشيد.

اسکارلت از مصاحبت کساني که قبلاً در دوبلين ديده بود لذت مي برد. تنها کسي که اسکارلت اشتياق کاملي به او نشان نداد چارلز راگلند بود. «کسي که باعث شد آن مرد بيچاره زير شلاق جان بدهد، عضو هنگ شما بود، چارلز. من هرگز فراموش نمي کنم، و هرگز شما را نمي بخشم. پوشيدن لباس غير نظامي باعث تغيير اين حقيقت نمي شود که شما يک سرباز انگليسي هستيد، شما ارتشي ها همه تان هيولاييد.»

چارلز شگفت زده نمي دانست چطور بايد معذرت بخواهد. «واقعاً متأسفم که شما شلاق زدن را تماشا کرديد اسکارلت. شلاق زدن کار کثيفي است. ولي ما چيزهايي مي بينيم که از شلاق زدن بدتر است، آنها بايد جلويش گرفته شود.»

کوشش نکرد نمونه هايي براي او تعريف کند اما اسکارلت خود را به طور اتفاقي سخنان ژنرالي را شنيد که داشت دربار? خشونت هايي که نسبت به زمين داران بزرگ در تمام ايرلند اعمال مي شد صحبت مي کرد. مزارع را آتش مي زدند، گاوها را سر مي بريدند. در نزديکي گال وي يکي از مباشران را به دام انداخته، قطعه قطعه کرده بودند. مردم آهسته و به نجوا از بازگشت پسران سفيد سخن مي گفتند. گروه متشکل و خرابکاري که بيش از يک صد سال پيش به جانِ اربابان و زمين داران افتاده بودند. آنان که با هوش تر و عاقل تر بودند مي گفتند چنين دسته اي اکنون ديگر واقعيت ندارد. حوادث اخير بدون برنامه ريزي است و هيچ گونه پيوندي با هم ندارد، اين حوادث معمولاً به دست اشخاصي انجام مي شود که طرفدار ناآرامي هستند. با همه اين ها، مالکين وقتي با کالسکه از کنار مستأجرين خود مي گذشتند و آنها را مي ديدند که خيره به سويشان مي نگرند کمي احساس ناامني مي کردند.

اسکارلت چارلز را بخشيد، ولي گفت که او نبايد انتظار داشته باشد شلاق 

زدن را فراموش کنم.چارلز ذوق زده گفت:«حتي اگر شلاق زدن باعث بشود که شما به ياد من بيفتيد باز هم از آن حادثه متاسفم.»

بعد مثل پسر بچه اي سرخ شد.«لعنتي ، وقتي توي پادگان هستم و به شما فکر مي کنم مثل لرد بايرون حرف مي زنم.اما وقتي در مقابل شما مي نشينم جفنگ مي گويم.شما نمي دانيد ، نمي دانيد که من به شکل ويران کننده عاشق شما هستم؟»

«بله ، مي دانم ، ناراحت نباشيد ، من از لرد بايرون خوشم مي آيد ولي از شما بيشتر خوشم مي آيد.»

«واقعا ، فرشته ي من؟مي توانم اميدوار باشم که»

«فکر نمي کنم چارلز.اين طور نااميدانه نگاهم نکن.تنها تو نيستي که ، در مورد ديگران هم اين جور نيست.»

ساندويچ هاي اسکارلت آن شب در اتاقش دست نخورده باقي ماند و کناره هايش به طرف بالا رفته بود.

«چه خوب است که دوباره توي خانه ام.من چه آدم بدي هستم هريت.وقتي اينجا نيستم همش دلم مي خواهد زودتر بيايم خانه ، مهم نيس که چقدر به من خوش مي گذرد.ولي با تو شرط مي بندم قبل از اينکه حتي يک هفته بگذرد ، دوباره هوس مهماني مي کنم ، حال بگو ، من که نبودم چه اتفاقي افتاده؟کن جان ِ بيلي را به لب نياورد؟»

«نه زياد.يک بازي تازه اختراع کردند ، اسمش را گذاشته اند «وايکينگ ها را غرق کنيد» نمي دانم اين اسم را ديگر از کجا آوردند.کت مي گفت شما مي دانيد ، خودش فقط مي تواند اسمش را به ياد بياورد.با يک نردبام طنابي مي روند بالاي برج ، بعد بيلي سنگ ها را مي برد بالا و از آنجا پرت مي کند توي رودخانه.»

اسکارلت خنديد.«اين لجباز کوچولو ، هميشه دلش ميخواست از آن برج برود بالا ، کار سخت را هم به گردن بيلي انداخته.هنوز چهار سالش تمام نشده.وقتي شش سالش بشود چه آتشي مي سوزاند.آن وقت مجبوري براي اينکه الفبا را ياد بگيرد چوبش بزني.»

«احتمالا نيازي به اين کار نيست ، در مورد الفباي توي اتاقش ، حيلي کنجکاوي نشان مي دهد.»

اسکارلت در جواب او لبخند زد و ناگهان اين فکر به ذهنش رسيد که شايد دخترش نابغه باشد.دلش مي خواست باور کند که کت زودتر وبهتر از هر بچه ديگر در تاريخ بشر ، مي تواند ياد بگيرد.

هريت با اشتياق گفت:«ممکن است يک خرده راجع به مهماني حرف بزني اسکارلت.: مسئوليت هايش باعث نشده بود که خيال پردازي هاي روياگونه اش را از دست بدهد.

اسکارلت گفت:«خيلي دوست داشتني بود.روي هم - اوه ، تقريبا دوازده نفر بوديم ، به نظرم-براي اولين بار بود که از ژنرال هاي پير و مزاحم که فقط راجع به دوک ولينگتون ( ژنرال و سياستمدار امگليسي.وقتي ناپلئون در سال 1815 دوباره به قدرت رسيد ، ولينگتون در راس ارتش انگليس در تاريخ 18 ژوئن 1815 از جانب شما ، خاک فرانسه را به کمک نيروهاي بلژيکي و هلندي مورد هجوم قرار داد که کار ناپلئون در واترلو خاتمه يافت ولينگتون در 1828 به نخست وزيري انگلستان رسيد.او يک ايرلندي بود) وراجي مي کنند خبري نبود.يک دور حسابي کروکت بازي کردم ، خيلي بازي داغي بود ، شرط بندي هم کرديم.مثل مسابقه اسب دواني.من تو تيم-»

صداي جيغي بلند شد.«خانم اوهارا!»جيغ تکرار شد.اسکارلت از جايش پريد.يکي از مستخدمين به درون آمد.نفس نفس مي زد و چهره اش برافروخته بود.«آشپزخانه...» زبانش لکنت داشت.«کت ... سوخت...» اسکارلت به سرعت از مقابل او عبور کرد ، نزديک بود او را به زمين بياندازد.

در نيمه راه آشپزخانه بود که صداي گريه کت را شنيد.هر چه قدرت داشت به کار برد تا تندتر بدود.کت که هيچ وقت گريه نمي کرد.

«نمي دانست که تاوه داغ است ... روي دستش کره ماليديم ... وقتي بلندش کرد فوري انداختش... ماما ... ماما...» همه با هم حرف مي زدند ولي اسکارلت فقط صداي کت را مي شنيد.

«ماما اينجاست ، عزيزم.کت را دوباره خوبش مي کنيم ، تو يک چشم بهم زدن.»کت را که مي گريست در آغوش گرفت و دوان دوان به طرف در رفت.خط قرمز تندي را که کف دستش ايجاد شده بود ديد.محل سوختگي به شدت ورم کرده ، انگشتانش را هم گرفته بود ، مي توانست قسم بخورد که راه دو برابر شده بود.بدون اينکه ترس از افتادن داشته باشد با آخرين توانش مي دويد.اگر دکتر دِولين در خانه نباشد ، وقتي برگردد ديگر سقفي روي سرش نخواهد بود.يک يک اثاثيه اش را بيرون مي ريزم و همين طور افراد خانواده اش را.

اما دکتر در منزل بود.«خوب ، خوب ، اصلا نياز نيست خودتان را اين طور ناراحت کنيد خانم اوهارا.مگر از اين حوادث هميشه براي بچه ها پيش نمي آيد؟بگذاريد يک نگاهي بهش بياندازم.»

وقتي دکتر دستش را فشار داد ، کت فرياد کشيد.گويي چاقويي داشت گوشت تن اسکارلت را مي دريد.

دکتر دولين گفت:«معلوم است که سوختگي بدي است.بايد چرب نگه اش داريم تا تاول ها برسند.بعد پوست را مي شکافيم و مايع را خارج مي کنيم.»

«بچه الان ناراحت است.دکتر نمي توانيد کاري بکنيد؟»اشک هاي کت روي شانه اسکارلت فرو مي ريخت.

«کره بهترين چيز است ، به تدريج سوختگي را خنک مي کند.»

«به تدريج؟» اسکارلت از مطب دکتر خارج شد و دويد.در مورد مايعي فکر مي کرد که هنگام تولد کت به خودش خورانده بودند و دردش را تسکين داده بودند.بهتر بود بچه را نزد ان پيرزنِ حکيم ببرد.

خيلي دور است - فراموش کرده بود که رودخانه و برج چقدر دور هستند.پاهايش داشتند خسته مي شدند ، که نبايد مي شدند.آن چنان مي دويد که گويي سگ هاي جهنم او را تعقيب مي کنند.هنگامي که به بيشه ها رسيد فرياد زد:«خانم بزرگ ، تو را خدا کمک کن ، کمک کن.»

پيرزن از سايه بيرون امد.به آرامي گفت:«همين جا مي نشينم.ديگر لازم نيست اين همه بدوي.» روي زمين نشست و دست هايش را دراز کرد.«بيا پيش خانم بزرگ ، دارا.کاري م کنم که ديگر درد نکشي؟»

اسکارلت کت را در آغوش پيرزن گذاشت.بعد زانو زد و اماده بود که هر وقت لازم باشد کت را از او بگيرد و دوباره بدود.به جايي که کسي را براي کمک پيدا کند.البته اگر جايي را مي شناخت و کسي را براي کمک گرفتن مي يافت.

«مي خواهم دستت را بگذاري توي دست من دارا.به زخمت دست نمي زنم.خودت دستت را بگذار تو دستم ، باز خمت حرف ميزنم و او به حرف هايم گوش مي دهد و مي رود پي کارش.»

صداي خانم بزرگ آرام و مطمئن بود.کت با چشمان سبزش به صورت پر چين و چروک و مهربان خانم بزرگ مي نگريست.پشت دستش را در دست او که در اثر جمع آوري گياهان شبيه به چرم شده بود گذاشت.

«تو يک سوختگي بزرگ و سخت داري ، دارا.مجبورم با آن حرف بزنم.يک کمي طول مي کشد ، اما به زودي حس مي کني که بهتر شده.» خانم بزرگ اهسته نفسش را به محل سوختگي دميد.يک بار ، دو بار ، سه بار ، لب هايش را نزديک کرد و با کف دست کت حرف زد.کلماتش شنيده نمي شد و صدايش مثل زمزمه لطيف برگ هاي جوان و گذر آب روان از روي سنگ ريزه ها در آفتاب بود.بعد از چند دقيقه ، نه بيشتر از سه دقيقه ، کت از گريستن باز ايستاد و اسکارلت راحت روي زمين نشست ، آرام شد و عضلاتش را رها کرد.زمزمه ادامه داشت ، اهسته ، يکنواخت و آرام بخش.سر کت خم شد و روي سينه خانم بزرگ افتاد.زمزمه باز هم ادامه يافت.اسکارلت به آرنجش تکيه کرد ، بعد سرش پايين افتاد و آرام روي زمين خزيد و به زوي به خواب رفت.

هنوز هم خانم بزرگ زمزمه خود را با محل سوختگي ادامه مي داد و تمام مدتي که اسکارلت و کت در خواب بودند ، زمزمه مي کرد.آرام آرام ورم فروکش کرد و قرمزي اش کمتر شد تا آنکه گويي اصلا نسوخته بود.خانم بزرگ سرش را بالا آورد و لب هاي خشکيده خود با زبان تر کرد.دست هاي کت را روي هم گذاشت ، او را در بازوانش فشرد ، با حرکتي آرام عقب و جلو مي رفت و زمزمه مي کرد.مدتي دراز به اين کار ادامه داد و آنگاه متوقف شد.

«دارا.» کت چشمانش را باز کرد.«وقت رفتن است.مادرت را صدا کن.خانم بزرگ خسته شده و حالا ديگر مي خواهد بخوابد.بايد مادرت را ببري خانه.»

پيرزن کمک کرد تا کت روي پايش ايستاد.بعد خودش برگشت و چهار دست و پا دور شد و در بيشه پنهان گرديد.

«ماما ، بلند شو ، بايد برويم خانه.»

«کت ؟چطور شد که من خوابم برد؟اوه ، فرشته من ، خيلي متاسفم.چه اتفاقي افتاد؟حالت چطور است کوچولو؟»

«من هم خواب بودم.دستم خوب شده ، مي توانم بروم روي برج؟»

اسکارلت نگاهي به دست او انداخت.«اوه کيتي کت ، ماما حالا به يک بوسه حسابي احتياج دارد.بيا تو بغلم ، خواهش مي کنم.» لحظه اي کت را در آغوش فشرد ، بعد رهايش کرد.همين رهايي هديه اي براي کت بود.

لب هايش را روي گونه اسکارلت فشرد.کت گفت:«فکر کنم بهتر است به جاي رفتن بالاي برج ، چاي و کيک بخورم.»اين هم هديه کت به مادرش بود.

«برويم خانه.»

***

«اوهارا را جادو کرده بودند.جادوگر و بچه عوض شده ، داشتند با زباني حرف مي زدند که هيچ کس نمي فهميد.»نل گاريتي گفت که با چشم هاي خودش ديده و آنقدر ترسيده بود که بدون توجه به رودخانه به آب زده بود و اگر آب جريان هميشگي خودش را داشت حتما غرق شده بود.

«با زبان جادويي با ابرها حرف مي زدند تا زودتر از بالاي سر ما رد بشوند.»

«مگر گاو آني مگ گينتي همان روز شيرش خشک نشد؟مگر بهترين گاو شيرده در منطقه تريم نبود؟»

«دان هوليهان ساکن ناوان پاهايش آنقدر ميخچه در آورد که ديگر نمي توانست آنها را روي زمين بگذارد.»

«بچه عوض شده سوار گرگ مي شود ، همان که روزها به صورت کره اسب در مي آيد.»

«سايه اش افتاد روي ظرف کره گيري من و ديگر کره بيرون نيامد.»

«آنهايي که مي دانند مي گويند تو تاريکي هم مي بيند ، چشم هايش دو تا گل آتش است وقتي دنبال طعمه مي گردد.«

«مگر قصه تولدش را نمي داني آقاي رايلي؟ شب عيد اولياء بود.آنقدر ستاره دنباله دار آمد که آسمان دو تکه شد...»

در تمام ان منطقه از اين گونه داستان ها دهان به دهان مي گشت.

اين خانم فيتز پاتريک بود که گربه زرد رنگ کت را پيدا کرد.اوکراس را خفه کرده بودند و دل و جگرش را بيرون کشيده بودند.خانم فيتز پاتريک آن را لاي پارچه اي پيچيد و بدون اينکه کسي ببيند ، به رودخانه انداخت.

روزالين فيتز پاتريک بدون اينکه در بزند به خانه کولوم داخل شد.کولوم سرش را بلند کرد و به صورت زن نگريست ولي از جايش تکان نخورد.

«درست همان طور که حدس ميزدم اينجاست.» و با صداي بلند ادامه داد:«نمي تواني مثل يک آدم حسابي توي ميخانه مست کني؟اينجا نشستي که چي؟خودت را قيم کردي که ضعف هايت را بپوشياني ، آن هم با اين وضع که ننگ هر آدم است.» خشم در صدايش موج مي زد ، طنيني تحقير کننده داشت.با نوک چکمه اش به پاهاي استفن اوهارا زد.استفن با دهان باز خرخر مي کرد.بوي ويسکي از لباسش و از دهانش بيرون مي زد.

کولوم با صداي ضعيفي گفت:«تنهايمان بگذار روزالين.من و پسر عمويم داريم براي مرگ اميدهاي ايرلند ، عزاداري مي کنيم.»

خانم فيتزپاتريک دست هايش را به کمر زد:«پس اميد عمو زاده هاي ديگرت چه مي شود ، کولوم اوهارا؟وقتي اسکارلت دارد براي مرگ بچه عزيزش عزاداري مي کند ، باز هم مي خواهي با يک بطري ديگر مست کني؟آيا آماده هستي با او در مرگ دختر خوانده خودت عزاداري کني؟دارم به تو مي گويم کولوم اوهارا ، جان اين بچه در خطر است.»

روزالين در مقابل صندلي او زانو زد.بازويش را گرفت و تکان داد.«به خاطر عيسي مسيح و مادر مقدس ، کولوم ، بايد يک کاري بکني.من هر کاري که به نظرم رسيده کردم ، ولي اين مردم گوش نمي دهند.شايد ديگر دير شده باشد به حرف هاي تو هم گوش ندهند.ولي تو بايد يک تکاني به خودت بدهي و سعي ات را بکني.نمي تواني اين جوري خودت را از همه دنيا مخفي کني.مردم فکر مي کنند ولشان کردي و اسکارلت هم همين جور فکر مي کند.» کولوم مِ مِن کنان گفت:«کتي کولوم اوهارا.»

روزالين با کلمات شمرده ولي سرد گفت:«خونش به گردن توست.»

***

روز بعد تا دير وقت ، کولوم از تمام خانه ها و کلبه هاي بالي هارا و آدامز تاون ديدن کرد.سري هم به ميخانه کندي زدي.اول به دفتر کار اسکارلت رفت ، او را در حال رسيدگي به حساب هيش يافت.وقتي اسکارلت او را در آستانه دفترش ديد اخم کرد و ابروهايش را درهم کشيد.اما با پيشنهاد کولوم درباره برگزاري مهماني به خاطر بازگشت استفن به ايرلند ، اخمش باز شد.

بالاخره پيشنهاد او را پذيرفت و به بهانه دعوت ، کولوم توانست به تمام خانه ها سر بزند.به دقت به حرف هاي آنان توجه کرد ، شايد نشانه اي از صحت گفته هاي روزالين بيابد ولي هر چه گشت چيزي نيافت و آرام شد.

بعد از مراسم دعاي روز يکشنبه در کليسا ، تمام روستانشينان ناحيه ميت به همراه اوهارا به بالي هارا آمدند تا به استفن خوشامد بگويند و اخبار آمريکا را بشنوند.ميزها را روي چمن کنار هم چيدند و روي انها سيني هاي پر از گوشت ، کلم ، سيب زميني پخته و سبوهاي کف بر لب آبجوي سياه گذاشتند.درهاي فرانسوي تالار رقص باز بود و همه مي توانستند داخل خانه اربابي شوند و تصوير قهرمانان خود را روي سقف آن تماشا کنند.

تقريبا جشن خوبي بود.بعد از جشن اسکارلت خودش را دلخوش مي کرد که هر کاري از دستش برآمده براي دلپذير شدن مهماني ، انجام داده است.فرصت خوبي هم داشت که با کاتلين ساعت ها صحبت کند.«چقدر دلم برايت تنگ شده بود کاتلين.از وقتي که ما را ترک کردي ديگر هيچ چيز مثل گذشته نيست.حتي حالا هم که آب رودخانه کم شده علاقه اي به ديدن پگين ندارم.»

کاتلين گفت:«اگر همه چيز همان طور باقي بماند ديگر چه دليلي دارد که آدم زحمت نفس کشيدن به خودش بدهد.» حالا کاتلين مادر يک پسر سالم بود و اميدوار که تا شش ماه ديگر برادري براي او بياورد.

اسکارلت با تاسف دريافت ، حتي دلش برايم تنگ نشده.

استفن در ايرلند بيشتر از آمريکا حرف نمي زد ولي به نظر مي آمد که بستگانش اهميتي نمي دهند.«آدم ساکتي است ، خوب اين جوري است ديگر.» اسکارلت از او حذر م کرد.براي او هنوز استفن مرموز بود.با کوله باري از اخبار جديد از راه رسيده بود.پدر بزرگ روبيلارد مرده بود و ثروتش را براي پولين و اولالي گذاشته بود.آنها با هم در خانه صورتي زندگي مي کردند و هنوز هم هر روز مدتي پياده روي مي کردند.گفته مي شد که از خواهران تلفير هم ثروتمندترند.

وقتي هنوز مهماني ادامه داشت صداي رعدي از دور دست شنيده شد.همه سکوت کردند ، دست از خوردن کشيدند و ديگر هيچ کس نخنديد ، همه نگاهشان به آسمان بود و اميد داشتند باران ببارد ، گويي آسمان آبي آنها را مسخره مي کرد.پدر فلين مراسم عشارباني را يک بار ديگر انجام داد و مردم براي باران شمع روشن کردند و دعا خواندند.

در شب نيمه تابستان ابرهايي که با باد غربي مي آمدند نه تنها پراکنده نشدند ، بلکه درهم فرو رفتند ، متراکم شدند و افق را تيره ، سنگين و پر کردند.مردان و زناني که براي افروختن آتش جمع شده بودند سرشان را در جريان باد قرار مي دادند و بوي باران را حس مي کردند.اگر واقعا باران مي باريد و محصول نجات پيدا مي کرد دليل خوبي براي جشن گرفتن پيدا مي شد.

با اغاز شب ، توفان آغاز شد.با صدايي گوش خراش و کر کننده ، برق آسماني مي جهيد و آسمان را روشن مي کرد ، مثل روز ، روشن تر از روز و به دنبال آن باران سيل آسا.مردم روي زمين مي افتادند و سرشان را با دست مي پوشاندند.تگرگ هاي بزرگي به اندازه گردو فرو مي ريخت.لحظات سکوت ميان رعد و برق را فرياد مردم پر مي کرد.

اسکارلت داشت براي شرکت در رقص و موسيقي جشن آتش افروزي از خانه اربابي خارج مي شد مجبور شد دوباره به درون خانه باز گردد ، تا مغز استخوان خيس شده بود ، از پله ها بالا رفت تا کت را بيابد.کت دست هايش را در گوش فرو برده و با چشمان سبزش از پنجره بيرون را نگاه مي کرد.هريت کلي گوشه اي خزيده بود و بيلي را در آغوش داشت.اسکارلت در کنار کت زانو زد و به طوفان خيره شد.

تگرگ نيم ساعت طول کشيد.بعد آسمان صاف شد ، ستاره ها درخشيدند و هلال ماه تابيدن گرفت.توده هاي هيزم خيس شده بود.افروختن آتش ديگر ميسَر نبود.در مزارع ، ساقه هاي گندم و در چراگاه ها علف ها شکسته بودند.قشري ضخيم از دانه هاي بي شکل تگرگ روي آنها را پوشانده بود.ناله از گلوي مردم بالي هارا خارج مي شد.انعکاس از ديوار سنگي و شيشه پنجره ها مي گذشت و به اتاق کت وارد مي شد.لرزه بر اندام اسکارلت افتاد و فرزند سبزه روي خود را تنگ در آغوش گرفت.کت آرام ناله مي کرد.دست هايش براي پوشاندن گوش ها کافي نبود.

اسکارلت گفت:«محصولمان را از دست داديم.»روي ميزي که در وسط خيابان بالي هارا قرار داشت ايستاده بود.مردم بالي هارا همگي حضور داشتند.«ولي هنوز خيلي از آنها را مي شود نجات داد.علف ها خشک مي شوند ، پس علوفه خواهيم داشت.ساقه هاي گندم هم اگر به ما دانه و آرد ندهند ، به کاه تبديل مي شوند.من همين الان دارم به تريم ناوان و دروگدا مي روم تا براي زمستان آذوقه بخرم.در بالي ها را گرسنگي نخواهد بود.اين را به شما قول مي دهم.قول اوهارا.»

اما آن شب وقتي مردم کنار اجاق هايشان نشستند از جادوگر و بچه عوض شده صحبت نمي کردند ، مي گفتند اين بچه روح لرد به دار آويخته را برانگيخته است تا از اين مردم انتقام بگيرد.

81

آسمان دوباره آبي شد و گرماي طاقت فرسا ادامه يافت.صفحه اول روزنامه تايزم به گزارش وضع هوا اختصاص داشت.در صفحات دوم و سوم اخباري مربوط به طغيان عليه زمين داران و مباشرين چاپ شده بود.

اسکارلت هر روز نگاه کوتاهي به روزنامه مي انداخت و بعد آن را کنار مي گذاشت.لااقل مجبور نبود نگران مستاجرينش باشد ، خدا را شکر.آنها مي دانستند که او هواي شان را دارد.

اما آسان هم نبود.اغلب وقتي براي خريد مايحتاج زمستاني به شهر وارد مي شد ، مي ديد موجودي غلات در بازار يا کم است يا به کلي تمام شده.در آغاز ، چانه مي زد ولي بعد که بازار با کمبود روبه رو شد هر قيمتي را که مي گفتند مي پرداخت و خوشحال بود که به هر حال چيزي گيرش آمده است ، اگرچه کالاها زياد هم مرغوب نبود.

فکر مي کرد اوضاع به همان بدي جورجياي بعد از جنگ است ، نه بدتر بود.چون آن موقع دشمني داشتيم که رو به روي مان ايستاده بود.ما با يانکي هايي که اموالمان را مي سوزاندند و غارت مي کردند ، مي جنگيديم.حالا من دارم به خاطر کساني مي جنگم که تعدادشان به مراتب بيشتر از ساکنان تاراست.حتي دشمنم را نمي شناسم.باورم نمي شود که خداوند ايرلند را نفرين کرده باشد.

با همه اينها مقدار زيادي شمع به مبلغ يکصد دلار خريد تا ساکنين بالي هارا به هنگام دعا در نمازخانه برافروزند.وقتي سوار کالسکه يا اسب بود سعي مي کرد خودش را از توده هاي سنگي که ناگهان در کنار جاده ظاهر مي شدند دور نگه دارد.نمي دانست اين سنگ ها را براي ستايش کدام يک از خدايان آنجا جمع کرده اند ولي اگر قرار بود به اين وسيله باران بيابد او تمام سعي اش را به کار مي برد تا همه سنگ هاي دوک نشين ميت را در اختيارشان بگذارد.اگر مجبور مي شد ، همه آنها را با دست هاي خودش جمع مي کرد.

اسکارلت احساس درماندگي مي کرد ، اين تجربه اي تازه و ترس آور بود.

فکر مي کرد که کار کشاورزي ر درک مي کند ، زيرا در مزرعه بزرگ شده بود.در واقع اين سال هاي خوب بالي هارا چيزي بيش از حد انتظار برايش نداشتند ، چون خودش هم سخت کار کرده بود ، پا به پاي ديگران.حالا که انگيزه کار به حد کافي وجود نداشت چه بايد مي کرد؟

دعوت به مجالس را با خوش رويي مي پذيرفت.اما اين بار در پي تفريح نبود ، مي خواست از ديگران مالکين اطلاعاتي کسب کند.

براي شرکت در مهماني خانه گيفورد (Gifford) واقع در ناحيه کيلباوني ابي (Kilbawney Abby) يک روز دير رسيد. به ليدي گيفورد گفت: «خيلي معذرت ميخواهم، فلورانس. حقش بود تلگراف ميکردم. ولي از بس براي خريد آرد و گوشت اين ور و آن ور رفتن بالاخره تاريخ را اشتباه کردم.»

ليدي گيفورد از ورود اسکارلت آنقدر خوشحال شده بود که ناراحتي اش را بکي فراموش کرد. ساير مهمانان وقتي فهميده بودند که اسکارلت هم در آن مهماني شرکت دارد، دعوت هاي ديگر را رد کرده بودند. آقايي که شلوار زير زانو پوشيده بود، دست اسکارلت را به شدت فشرد و گفت: «در انتظار فرصت بودم که دست شما را بفشارم، خانم جوان.» مرد پير قوي بنيه اي بود که او را مارکي تره وان (Marquess Of Trevwanne) ميخواندند. ريش پر پشت سفيد و بيني قرمز بزرگ داشت.

اسکارلت گفت: «متشکرم، جناب.»

متعجب بود که چرا اين پيرمرد در اشتياق ملاقات با او بوده است. چرا؟

مارکي صداي بلندي داشت. گويي با يک آدم کر سخن ميگفت. حرف هاي او را همه شنيدند، چه ميخواستند، چه نميخواستند. صدايش را ميشد از زمين چمن بازي کروکت هم شنيد.

به اسکارلت به خاطر نجات بالي هارا تبريک گفت. خودش به آرتور (Arthur) گفته بود که ديوانگي نکند، پولش را براي خريد کشتي از آن دزدهايي که او را چپاول ميکردند از بين نبرد. اما آرتور حرفش را گوش نکرده بود. تصميم گرفته بود خودش را بدبخت کند. هشتاد هزار پوند داد، بيشتر از نصف ميراثش را، با اين پول ميشد تمام ناحيه ميت را خريد. او ديوانه اي بيش نبود، چيزي جز حماقت از او سر نميزد، مردي بود که اصلا احساسي نداشت. حتي وقتي بچه بودند و با هم به مدرسه ميرفتند. از همان موقع او را ميشناخت. اما، لعنتي، آرتور را مثل برادرش دوست داشت، گرچه ميدانست ديوانه است. هيچ کس مثل آرتور برايش دوست واقعي نبود. او گريست، بله مادام، وقتي آرتور خودش را حلق آويز کرد واقعا گريست. پيرمرد ميدانست که او کارهاي احمقانه اي ميکند ولي باورنميکرد تا اين حد احمق باشد که خودش را دار بزند. آرتور بالي هارا را دوست داشت. قلبش را به آن سپرده بود و عاقبت هم زندگي اش را فداي آن کرده بود. در واقع کنستانس (Constanec) با رها کردن آنجا جنايتي بزرگ مرتکب شده بود. بايد آنجا را به ياد آرتور حفظ ميکرد.

مارکي از اسکارلت به خاطر آنچه که کرده بود تشکر کرد، معتقد بود که بيوه آرتور از انجام وظايف خود طفره رفته است.

***

«مايلم دوباره دستتان را بفشارم خانم اوهارا.» اسکارلت مانع اين کار نشد. دستش را در دست او گذاشت. اين پيرمرد چه ميگفت؟ لرد جوان بالي هارا خودش را حلق آويز نکرده بود، بلکه شخصي او را به برج کشيده بود و به دارش آويخته بود. کولوم اين طور گفته بود. مارکي اشتباه ميکند. پيرها معمولا خاطرات مغشوشي دارند و همه چيز را قاطي ميکنند ... يا شايد کولوم اشتباه ميکند. مثل بچه ميماند، هر چه مردم گفته اند باور کرده، آن زمان حتي در بالي هارا هم نبوده، خانواده اش در آدامز تاون زندگي ميکردند ... مارکي هم در بالي هارا نبود، او هم فقط آنچه را که مردم گفته بودند ميدانست. ماجراي خيلي پيچيده اي است.

براي اسکارلت چنين بود که گويي صد سال است که او را ناديده، چيزهاي زيادي اتفاق افتاده بود. اسکارلت درست نميدانست که از کجا بايد شروع کند، گفت: «ميدانم که به چي علاقه داري، بارت. يکي از ماديان هايي که تو برايم خريدي بهتر از هلال ميپرد. اسمش کومت است. يک روز سرش را گرفت بالا، مثل اين بود که به خودش ميگفت، پريدن کار نيست، تفريح است ...» به گوشه ساکتي رفتند تا با هم حرف بزنند. اسکارلت به زودي فهميد که بارت ديگر خيري از رت ندارد. بعد چيزهاي ديگري فهميد، بيش از آنچه که ميخواست بداند. درباره اينکه کره ها به طور سر و ته در رحم مادرشان قرار دارند. ولي مهم نبود، بارت در نظر او مطلوب ترين شخصي بود که ميشناخت و ر آينده هم مطلوب مي ماند.

گفت و گوها درباره اوضاع جوي بود. در تاريخ ايرلند هرگز چنين خشک سالي ثبت نشده بود. و اين روزهاي پياپي آفتابي را چه بايد مي ناميدند؟ حتي يک گوشه کوچک از آن منطقه هم نبود که احتياج به بارا ن نداشته باشد. وقتي در ماه سپتامبر موعد پرداخت اجاره ها برسد دردسرها هم شروع ميشود.

در اين مورد فکر نکرده بود. قلب اسکارلت مثل سرب سنگين شد و پاين افتاد. مطمئن بود که زارعين هم قادر به پرداخت اجاره خود نيستند. پس چگنه انتظار دريافت اجاره از ساکنين خانه هاي بالي هارا داشت؟ مغازه ها و ميخانه ها، حتي دکتر، درآمدشان از پولي بود که کشاورزان خرج ميکردند. در اين صورت او هم درآمدي نخواهد داشت.

برايش مشکل اين بود که چهره شادمانه خود را حفظ کند، ولي مجبور بود. چه خوب بود اگر اين تعطيلي آخر هفته زودتر تمام ميشد.

آخرين روز مهماني مصادف با چهاردهم جولاي بود، روز باستيل (.Bastille : زندان معروف پاريس که با تسخير آن توسط مردم، انقلاب کبير فرانسه آغاز شد. اينجا در واقع يک قلعه نظامي بود که بين سال هاي 1370 و 1382 ميلادي ساخته شد. هانري چهارم از آن به عنوان خزانه جواهرات دربار استفاده ميکرد. تسخير اين زندان هنگام سلطنت لويي شانزدهم، در چهاردهم جولاي 1789 اتفاق افتاد.) مهمانان با خود لباس هاي عجيب و غريب آورده بودند. اسکارلت لباس محلي اش را که از گال وي خريده بود پوشيد، زير دامني و دامن هاي رنگي، در آن هواي گرم جوراب هاي راه راه پاهايش را به خارش انداخت ولي به هيجانش مي ارزيد.

ليدي گيفورد به صداي بلند گفت: «اصلا فکر نميکردم زير لباس هاي کثيف شان، لباس هاي به اين قشنگي بپوشند. من هم خيال دارم بخرم. ميخواهم سال آينده تو لندن بپوشم. حتما مردم تا اسم خياط را به آنها نگويم ولم نميکنند.»

اسکارلت فکر کرد، عجب زن احمقي است. خدا را شکر که شب آخر است. بعد از صرف چاشت، چارلز راگلند براي رقص رسيد. مستقيما از مهماني ديگري مي آمد که همان روز صبح به پايان رسيده بود. «دشتم برميگشتم خانه، وقتي شنيدم شما همين نزديکي ها هستيد، نتوانستم نيايم.»

«همين نزديکي ها؟ پنجاه مايل فاصله.»

«اگر صد مايل هم بود فرقي نميکرد.»

يادداشتي را که حاکي از پشيماني چارلز بود و نيمه شب به اتاقش انداخته بود پاره کرد و صبح آنقدر زود به راه افتاد که نيازي به خداحافظي نداشته باشد.

وقتي به خانه رسيد فورا دنبال کت گشت. برايش تعجبي نداشت که او و بيلي به برج رفته بودند. آنجا تنها مکان خنک بالي هارا بود. تعجب اين بود که کولوم و خانم فيتزپاتريک زير درخت کهن سال پشت خانه منتظرش بودند، بساط چاي روي ميز پهن بود.

اسکارلت خوشحال شد. مدت ها بود که کولوم مثل غريبه ها شده بود و از آمدن به خانه اربابي هم خودداري ميکرد. براي اسکارلت چه خوب بود که برادرش دوباره برگشته.

اسکارلت گفت: «داستان عجيبي ميخواهم برايت بکويم، وقتي شنيدم تقريبا داشتم ديوانه ميشدم. نظرت چيست کولوم، اين امکان دارد که لرد جوان واقعا خودش را تو برج دار زده باشد؟» اسکارلت گفته هاي مارکي تره وان را زيرکانه و با خنده تعريف کرد و در عين حال حرکات او را نيز تقليد ميکرد.

کولوم فنجان چاي را روي ميز گذاشت و حالت جدي خودش را حفظ کرد. گفت: «من نظري ندارم، اسکارلت عزيزم.» با لحني آميخته با خنه ولي آرام اين جملات را ادا کرد، همان لحن هميشگي که اسکارلت همواره به ياد داشت. «همه چيز در ايرلند امکان دارد، ما هم مثل بقيه دنيا از نيش مارها در امان نيستي.» لبخند زد و برخاست. «حالا بايد بروم. کارهاي روزانه ام را ول کردم تا بيايم صورت خوشگلت را ببينم و اگر اين زن به تو گفت که من با چايي، زياد کيک خوردم باور نکن.»

آنچنان با سرعت دور شد که اسکارلت فرصت نکرد مقداري کيک در دستمال سفره بپيچد و به او بدهد.

خانم فيتز گفت: «الان برميگردم.» و با عجله دنبال کولوم رفت.

اسکارلت گفت: «باشد.» در فاصله دوري، هريت کلي را ديد. در آغوش چمن هاي قهوه اي رنگ، برايش دست تکان داد. داد زد: «بيا چاي بخور.» هنوز مقدار زيادي چاي باقي بود.

روزالين فيتزپاتريک دامنش را بالا کشيد و دويد تا در جاده کالسکه رو به کولوم برسد. آنقدر کنارش راه رفت تا بالاخره نفسش جا آمد و توانست سخن بگويد. پرسيد: «حالا ديگر چه شده؟ ميخواهي بروي سراغ بطري، درست است؟»

کولوم ايستاد، به طرف او برگشت. «ديگر هيچي درست نيست، همين است که قلبم را به درد مي آورد. مگر نشنيدي؟ دروغ هاي آن انگليسي را باور کرده بود. درست مثل ده وي و ديگران که دروغ هاي قشنگ و انگليسي پارنل را باور کردند. ديگر نميتوانستم بمانم، روزالين، ميترسيدم فنجان هاي قشنگ انگليسي اش را بشکنم و مثل سگ زنجير شده زوزه بکشم.»

روزالين رنج و درد را در نگاه کولوم ديد و باعث شد چهره او هم در هم شود. مدت درازي بود که با روح زخم خورده او همدردي کرده بود، اين همدردي فايده اي نداشت. کولوم از احساس شکست و مشاهده خيانت آزار ميديد. پس از بيست سال کوشش براي آزادي ايرلند، بعد از موفقيت در انجام مأموريت ها، بعد از پر کردن انبار کليساي پروتستان بالي هارا از سلاح، به او ميگفتند که فايده اي ندارد. فعاليت هاي سياسي پارنل تأثير بيشتري داشت. کولوم هميشه حاضر بوده که به خاطر وطنش بميرد؛ هرگز نميتوانست بدون اينکه کاري براي يرلند بکند، زنده بماند.

روزالين فيتزپاتريک با نظر کولوم درباره پارنل موافق بود؛ احساس او را درباره اينکه رهبران فنيان ميگفتند کارهايش مردود و بي مورد است، درک ميکرد. اما روزالين هميشه ميتوانست براي اجراي اصول و نظم، احساس خود را نديده بگيرد. تعهدش همپايه تعهد کولوم بود، شايد هم بزرگ تر، زيرا قبل از اينکه خواستار عدالت باشد، خواستار انتقام بود.

حالا روزالين وفاداري اش را نسبت به فنيانيسم (Fenianism) کنار گذاشته بود. رنج کولوم بيش از رنج ايرلند برايش معني پيدا کرده بود، زيرا به شکلي او را دوست داشت که هيچ زني به خود اجازه نميداد کشيشي را دوست داشته باشد و نميتوانست اجازه دهد که او خود را با ترديد و خشم از ميان ببرد.

با خشونت پرسيد: «پس تو چه جور ايرلندي هستي، کولوم اوهارا؟ ميتواني اجازه بدهي که ده وي و ديگران اين جور تصميم هاي غلط بگيرند؟ حتما شنيده اي چه اتفاقاتي مي افتد؟ مردم خودشان دارند ميجنگند، چون رهبري ندارند، تاوان وحشتناکي ميدهند. آنها پارنل را نميخواهند، درست مثل تو. تو آنچه را که يک ارتش نياز دارد فراهم کردي. پس چرا به جاي اينکه بنشيني و تا حد مرگ مشروب بخوري نميروي اين ارتش را راه بياندازي؟»

کولوم به چهره روزالين نگريست و سپس به دور دست ها خيره شد، اميد به آرامي نگاهش را پر ميکرد.

روزالين به زمين خيره شد. نميتوانست اجازه دهد که کولوم احساس عشق و هيجان را از نگاه او دريابد.

هاريت کلي گفت: «نميدانم شما چطور ميتوانيد اين گرما را تحمل کنيد.» زير آن چتر آفتابي، روي صورت شيرينش درخشندگي عرق ديده ميشد.

اسکارلت گفت: «خيلي خوشم مي آيد، درست مثل وطنم است. تا حالا از جنوب برايت تعريف کردم، هريت؟»

هريت گفت که تا به حال چيزي از او نشنيده.

اسکارلت گفت: «تابستان براي من بهترين فصل بود. گرما وروزهاي خشک همان چيزهايي بود که ميخواستم. آنجا خيلي قشنگ بود. بوته هاي پنبه سبز بودند، منظم و پشت سرهم، چيزي نمانده که غوزه ها بترکند، تا آن که چشم کار ميکرد پنبه بود. کارگران وقتي علف هاي هرز را ميکندند، آواز ميخواندند، صداي موسيقي از دور شنيده ميشد. صداي تام تام هميشه بلند بود.» صداي خود را ميشنيد، وحشت کرده بود. چي داشت ميگفت؟ «وطن؟» حالا ايرلند وطنش بود.

نگاه هريت پر از رؤيا بود، گفت: «چه قشنگ.»

اسکارلت از روي بيزاري نگاهي به او انداخت، بعد اين بيزاري متوجه خودش شد. اين رؤياهاي بيهوده هريت کلي را به دردسر انداخته بود. آنطور که نميدانست چه بايد بکند، حالا هم نميداند، به نظر نميرسيد از آن موقع تا به حال، چيزهاي زيادي ياد گرفته باشد.

ولي من ياد گرفته ام. خودم جنوب را ترک نکردم، ژنرال شرمن مرا مجبورکرد و حالا اينکه وانمود کنم هرگز چنين حادثه اي اتفاق نيفتاده، خيلي پير هستم.

نميدانم مرا چه ميشود. حسابي قاطي کرده ام. شايد از گرما باشد، شايد هوش و حواسم را از دست داده ام.

اسکارلت گفت: «ميروم يک کمي به حساب ها رسيدگي کنم، هريت.» ستون هاي منظم اعداد هميشه او را آرام ميکرد، چنان حسي داشت که گويي ميخواست از پوست خود بيرون بپرد.

دفاتر حساب وضع بسيار نگران کننده اي داشتند. تنها درآمدي که در ستون بستانکاران درج شده بود، پولي بود که از محل خانه سازي در حاشيه شهر آتلانتا به دست مي آمد. حالا اقلا ديگر اين پول به حساب جنبش انقلابي که کولوم عضويت آن را داشت واريز نميشد. ميتوانست کمي کمک باشد ـ نه، خيلي، واقعا خيلي، اما کافي نبود. پول زيادي خرج خانه خود و بالي هارا کرده بود. همين طور در دوبلين. باورش نميشد اين طور در دوبلين ولخرجي کرده باشد. ستون هاي دفاتر هيچ ترديدي براي اين خرج هاي بي مورد نميگذاشت.

اگر جو کولتون کمي از هزينه هاي خانه سازي ميکاست خيلي خوب ميشد، درآمدم افزايش مي يافت، خانه ها هنوز هم خوب فروش ميروند. نميخواست الوار ارزان تري بخرد. اصلا تمام آن برنامه خانه سازي به خاطر خريد الوار از اشلي بود. مسلما غير از اين، چيزهاي ديگري هم بود که ميشد در آنها صرفه جويي کرد. پي ها ... دودکش ها ... آجرها هم لازم نيست از بهترين نوع باشد. از روي بي قراري سرش را تکان داد. جو کولتون هرگز حاضر نميشد چنين کارهايي بکند. او هم درست مثل اشلي بود، شرافتمند و مشحون از ايده آل، پر از معنويت، چيزي که اصلا در تجارت مفهومي نداشت. آن گاه مذاکرات خود را با جو کولتون به ياد آورد. آنها هر دو مثل هم بودند، اسکارلت تعجب نميکرد اگر آنها را ميان چانه زدن بر سر قيمت، صحبت خود را رها ميکردند و درباره کتاب احمقانه اي حرف ميزدند که به تازگي خوانده بودند.

چشمان اسکارلت حالتي متفکرانه به خود گرفت.

بايد هريت کلي را به آتلانتا بفرستد.

براي اشلي همسر مناسبي خواهد شد. هر دو مثل همند، در کتاب ها زندگي ميکنند و هر دو به واقع درمانده اند. هريت در موارد بسيار ناتوان مينمود ولي در انجام وظايفش کوشا بود ـ حداقل با آن شوهر نامناسب ده سال زندگيکرده بود و زيرکي مخصوص خودش را داشت. چه راه درازي را در آن بيابان شن با کفش هاي پاره طي کرده بود تا براي زندگي داني کلي به آن افسر انگليسي التماس کند. اشلي پشت سر خود به چنين فولادي احتياج داشت. به کسي احتياج دارد که از او مواظبت کند. اينکه اينديا و عمه پتي دائما دور و بر او بچرخند اصلا برايش خوب نيست. براي بو هم همين طور، آه اين افکار چه آزار دهنده است. بيل کلي ميتواند بو را هم راه بياندازد. اسکارلت لبخند زد. بهتر است همراه بيل کلي يک جمبه نمک معطر براي عمه پتي بفرستد.

لبخندش ناپديد شد. نه اين کار ممکن نيست. اگر بيلي برود قلب کت خواهد شکست. بعد از اين که اوکراس فرار کرد يک هفته مريض شد، و براي او اين بچه گربه به اندازه يک دهم بيلي هم ارزش نداشت.

به علاوه هريت طاقت گرما را هم ندارد.

نه اين کار عملي نيست، اصلا عملي نيست. اسکارلت دوباره روي دفترهايش خم شد.

با خشم دفترهاي حساب را مقابل چشمان خانم فيتزپاتريک تکان داد و گفت: «بايد از اين همه ولخرجي دست برداريم. چه احتياجي به يک قشون مستخدم داريم، مگر نميبينيد فقط خريد آرد براي نان چقدر تمام ميشود؟ خودش يک ثروت است. حداقل نيمي از آنها را بايد بيرون کنيم. به چه دردمان ميخورند؟ و باز هم آن اهنگ قديمي را شروع نکنيد که خامه را بايد زد تا کره به دست بيايد، توليد کره اين روزها خيلي خرج بر ميدارد، در صورتي که يک پوندش را حتي نيم پني نميخرند.»

خانم فيتزپاتريک صبر کرد تا حرف اسکارلت تمام شود. بعد به آرامي دفترها را از او گرفت و روي ميز گذاشت. «ميخواهيد پرتشان کنيد توي خيابان؟ آن وقت شما هم مثل ديگران ميشويد. در سراسر ايرلند، مالکين ديگر هم همين کار را کردند. هر روز تعدادي از اين بدبختي ها پشت در آشپزخانه جمع ميشوند و يک بشقاب سوپ گدايي ميکنند، نکند دلتان ميخواهد تعدادشان زيادتر بشود؟»

اسکارلت با بي صبري کنار پنجره رفت. «نه، البته که نه، حرف هاي احمقانه نزنيد. ولي بالاخره بايد راهي براي کم کردن هزينه ها وجود داشته باشد.»

«هزينه اسب ها بيشتر از هزينه مستخدم هاست.» خانم فيتزپاتريک با سردي سخن ميگفت.

اسکارلت به طرف او برگشت. با خشم گفت: «براي امروز ديگر بس است، تنهايم بگذاريد.» دفترها را برداشت و به طرف ميز تحرير رفت. بيش از آن عصبي بود که بتواند به کارش ادامه دهد. اين خانم فيتز چطور ميتواند تا اين حد بدجنس باشد؟ خودش خوب ميداند که من از شکار بيشتر از هر چيز ديگر خوشم مي آيد. تنها چيزي که مرا در اين تابستان وحشتناک اميدوار نگه ميدارد اين است که ميدانم بالاخره پاييز فرا ميرسيد و فصل شکار آغاز ميشود.

اسکارلت چشمانش را بست و سعي کرد خاطراتش خوشي را که روحش از آن خنک و تازه ميشد به ياد آورد، صبحگاهان دلپذير و فرح بخش، انبوه مه سحرگاهي که از يخ آب هاي شبانه بر ميخاست و شيپورهايي که آغاز فصل شکار را اعلام ميکردند. عضلات کوچک صورتش بي اختيار لرزيد، فک هايش را به هم فشار داد. قدرتش در تخيل نبود، قدرتش در انجام کار بود، قدرتش را هنگام عمل نشان ميداد.

چشمانش را گشود و با دقت به کار دفترها پرداخت. بدون محصولي براي فروش و بدون دريافت اجاره امسال پولي گيرش نمي آمد، مجبور بود از موجودي اش خرج کند. اين او را سخت مي آزرد. تا اين لحظه کسب و کارش سود آور بود اما با اين تغيير ناگهاني تحمل ضرر و زيان برايش کار ساده اي نبود.

اما اسکارلت در دنيايي بزرگ شده بود که امکان تغييرآب و هوا و خشک سالي و محصول بد هميشه وجود داشت. ميدانست که سال ديگر اوضاع تغيير ميکند و به مراتب بهتر خواهد شد. خشک سالي و تگرگ ناگهاني تقصير او نبود. مثل الوار فروشي يا فروشگاه نبود که اگر زياني پيش مي آمد، مسئوليتش مستقيما متوجه او ميشد.

به علاوه، اين ضررها به ثروتش صدمه اي نميزد. ميتوانست تا پايان عمرش همان طور به ولخرجي ادامه دهد و محصول بالي هارا سال ديگر بهتر خواهد شد و باز هم پول فراوان به جيبش سرازير ميشود.

بي اختيار آهي کشيد. ساليان دراز کار کرده بود، صرفه جويي کرده بود، پس انداز کرده بود و فکر ميکرد اگر پول فراوان داشته باشد، خوشبخت است. حالا پول فراوان داشت، خدا پدر رت را بيامرزد، اما حالا اين پول زياد برايش مفهومي نداشت. ديگر کاري نبود که برايش زحمت بکشد، نقشه بريزد و گرسنگي بخورد.

هرگز تا اين حد احمق نبود که بخواهد دوباره فقير و نااميد باشد. اما نياز داشت که دوباره مبارزه کند. ذهن فعالش را به کار بياندازد و بر مشکلات پيروز شود. دلش ميخواست مانعي داشته باشد که بتواند از روي آن بپرد، با شوق تمام به پرچين ها و گودال ها فکر ميکرد. به زماني مي انديشيد که سوار بر اسبي قدرتمند از آنها بگذرد، اسبي که به اراده او گردن نهد.

وقتي حساب و کتابش پايان گرفت، نگاهش را به طرف کوهي از نامه هاي خصوصي خودش که هنوز بدون جواب مانده بود انداخت. از نامه نگاري متنفر بود. تقريبا ميدانست که مضمون آنها چيست. بسياري از آنها دعوت نامه بود. همه را همان جا روي ميز گذاشت، همان طورکه بود، هريت ميتوانست به هر کدام از آنها جواب شايسته و مؤدبانه اي بدهد. هيچ کس نميفهمد که آنها را خودش ننوشته. هريت هم از اينکه ميتواند مفيد باشد خوشحال خواهد شد.

در بين نامه ها دو پيشنهاد هم بود، پيشنهاد ازدواج، هر هفته لااقل يکي دريافت ميکرد. در صورت ظاهر آنها نامه هاي عاشقانه بودند ولي او ميدانست که اگر بيوه ثروتمند نبود هرگز چنين نامه هايي برايش نميرسيد. اغلب آنها همين طور بود.

پيشنهاد اول را با جمله هايي مثل اين پاسخ داد. «از بذل توجه شما بسيار مفتخرم.» و «قادر نيستم لطف شما را آن طور که سزاوار است پاسخ دهم.» و «بيش از اينها براي دوستي شما ارزش قائلم.» لازم ميدانست تمام اصول ادب را در نوشتن رعايت کند.

جواب پيشنهاد دوم زياد آسان نبود. اين پشنهاد از جانب چار لز راگلند مطرح شده بود. چارلز در نظر او شايسته ترين مردي بود که در سراسر ايرلند مي شناخت. علاقه اوقانع کننده بود، با وراجي مردهاي ديگري که در دوروبرش پرسه مي زدند تفاوت داشت. دنبال پول او نبود و اسکار لت ازاين بابت اطمينان داشت. منسو ب به خانواده اي ثروتمند بود، خانواده اش از اعيان و ما لکين بزرگ انگلستان بودند.کوچک ترين پسر خانواده بود و به جاي کليسا، ارتش را انتخاب کرده بود. اما حتمأ خودش هم پول زيادي داشت. اگر اسکار لت تمام لباس هاي مهماني خود را روي هم مي گذاشت باز هم به اندازه اونيفورم او نمي ارز يد، مطمئن بود.

‏عقلش مي گفت: هيچ وقت رت ر انخواهي داشت.

‏و فرياد درد آلود قلبش بر مي خاست: فکر مي کني نمي دانم؟ فکر مي کني مي توانم همه چيز را به کلي فراموشي کنم؟ فکر مي کني وقتي کت را مي بينم، ياد رت وجودم را تخسير نمي کند؟ .مي بيني که هر وقت تصميم مي گيرک زندگي ام مال خودم باشه ياد رت، نمي دانم ازکجا، تمام خاطرم را اشغال مي کند.

‏با احتياط جواب نامه را داد، دنبال کلمات مناسبي مي گشت که پيشنهاد ازدواج چارلز را ردکنه. اما چار لز هرگز درک نخواهدکردکه اسکار لت واقعأ از او خوشش مي آ يد و شايد هم به خاطر اينکه چار لز را دوست دارد، گوشه کوچکي از دلش را به او اختصاص دهد، ولي همين احساس است که مانع اين ازدواج مي شود از جانب زن که براي هميشه به مرد ديگري تعلق دارد، بر ايش آرزوي روزهاي خوبي کرد.

***

‏آخرين مهماني آن سال در نزديکي کيلي برايد(Klibride) بر گزار مي شد. کيل برايد هم زياد از تريم دور نبود. تصميم گرفته بود به جاي اينکه رنج قطار را تحمل کند، با کالسکه برود. صبح زود، وقتي که هوا هنور خنک بود، حرکت کرد. اسب ما از گرما ناراحت بودند، اگرچه روزي چهار دفعه بدنشان با اسفنج مرطوب مي شد در آن وقت صبح اسکار لت هم احساس گرما مي کرد. شب وقتي سعي مي کرد بخوابد، بدنش ازکرما خيس شده بود. خدا را شکر که در ماه آگوست بودند. تابستان تقريبأ تمام شده بود، فقط اگر گرما اجازه مي داد.

‏اسمان هنوز خاکستري به نظر مي آمد، در دوردست ها مي شدگرمايي مه آلود را حس کرد. اسکار لت اميدوار بودکه زمان سفرش رادرست محاسبه کرده باشد. مي خواست قبل از اينکه خورشيد کاملأ بالا أمده باشد خود و اسب هايش به مقصد رسيده باشند.

ن‏مي دانم نان سات کليف (Nan Sat Chffe) از خواب بيدار شده يا نه؟ هرگز به نظرم زن سحرخيزي نيامده. بدم نمي آيد قبل از اينکه پيش مهمانان بروم يک دوش آب سرد بگيرم و لباسم را عوض کنم. اميدوارم مستخدمه اي براي کمک به من باشد، نه مثل مستخدمه احمق خانه گيفورد با آن دست هاي چاقش. وقتي ميخواست لباسم را آويزان کند چيزي نمانده بود آستين هايش را بکند. شايد حق با خانم فيتز باشد. معمولأ همين طور است. ولي من دوست ندارم مستخدم خصوصي داشته باشم که هر لحظه، هر کجا مي روم دور وبر من بچرخد. پگي کوپن هر کاري داشته باشم همان جا توي خانه برايم انجام خواهد داد و اگر مردم مي خواهند من به خانه هايشان بروم، پس بايد يک مستخدم در اختيارم بگذارند. خودم هم بايد يک مهماني بدهم، و جبران اين دعوت ها را بکنم. همه با من مهربان بوده اند... ولي هنوز موقعش نرسيده. تابستان آينده اين کار! مي کنم. مي توانم بگويم که امسال هوا خيلي گرم بود، به علاوه من نگراني کشاورزان بودم...

***

از سايه کنار جاده دو مرد بيرون آمدند. يکي ازآ نها دهانه اسب را گرفت. ديگري تفنگي را قراول رفته بود. ذهن اسکارلت به کار افتاد، قلبش هم تپش آمد. چرا با خود يک تپانچه نياورده بود؟ اگر به آنها قول بدهم که هرگز به کسي نمي گويم آنها را ديده ام شايد بگذارند بروم، اکر چمدان هايم را به آنها بدهم شايد بگذارند تا تريم پياده بروم. احمق ها، چرا اقلأ آن طور که توي روزنامه ها نوشته اند ماسک به صورت ندارند؟ به خاطر خدا! أنها اونيفورم پوشيده بودند، ولي ازگروه پسرهاي سفيد نبودند.

‏«لعنت به شما، از ترس نزديک بود بميرم.» هنوز هم نمي تو انست خوب انها را ببينئ. اونيفورم سبزشان نشان مي داد عضو نيروي انتظامي سلطنتي اير لند(Rpyal Irish Constabulary) هستند که پشت به بوته اي مخفي شده اند.

‏مردي که دهنه اسب را گرفته بود گفت : «مجبورم از شما خواهش کنم خودتان را معرفي کنيد مادام.کوين(Kevin) تو هم نگاهي به پشت کالسکه بياندان.»

«حق نداريد به چيزهاي من دست بزنيد. اصلأ شما کي هستيد؟ من خانم اوهارا ساکن بالي هارا هستم. دارم مي روم خانه آقاي ساتکليف. مي دانيد که او يک قاضي است، ترتيبي ميدهد که شما محاکمه بشويد.» البته نمي دانست که آقاي ارنست ساتکليف آيا واقعأ قاضي است يا نه، اما سبيل قرمزرنگش او را شبيه قاضي ها جلوه مي داد.

‏کوين که قرار بود کالسکه را بازرسي کند پيش آمد و کلاه از سر برداشت «شما خانم اوهاراهستيد؟ در پادگان حرف هايي درباره شما شنيدم، مادام. دوهفته

‏پيش بود که به اين جاني(Johnny) گفتم بيا برويم يک سلامي خدمتشان عرض کنيم.» اسکار لت ناباورا نه به آنها خيره شد. گفت: «چطور مگر؟»

«مي گويند شما از آمريکا آمده ايد، خانم اوهارا، بعد از اينکه صداي شما را شنيدم فهميدم درست مي گويند. شنيدم شما اهل ايالت بزرگ جورجيا هستيد. ما دو نفر آنجا را خيلي دوست داريم، مي دانيد، ما دو نفر آنجا جنگيديم از سال 1863‏به بعد.»

‏اسکار لت لبخند زد. «اوه، واقعأ؟» فکرش را بکن، توي جاده کيل برايد، به دو ‏نفر هموطنت برخورد کرده اي. «کجا بوديد، در کدام قسمت جورجيا؟ جزو قشون ژنرال هود (افسر ارتش کنفدراسيون جنوب در جنگ هاي اتفصال. هنگ سواران تگزارس را تشکيل داد و به نيروهاي جنوب پيوست. چندي بعد به درجه ژنرالي ارتقا يافت و در شمال آنتاليا راه را بر سربازان ژنرال شرمن بست، ولي به سختي شکست خورد و به اسارت در امد بعد از جنگ به کارهاي تجارتي پرداخت.) بوديد؟»

«نه مادام. من يکي ازافراد شرمن بودم. جاني جزو قشون هود بود. اون طرف کنفدراسيون بود، به او مي گفتند جاني ياغي.»

‏اسکار لت بالاخره گفت: «من اصلأ سر در نمي آورم. شما دو تا پانزده مال پيش مي خواستيد همديگر را بکشيد و حالا با هم دوست هستيد. دو مرد هر دو ايرلندي، حالا بهترين دوست. با خاطره هاي جالبي از آن جنگ وحشيانه. هيچ وقت هم با هم بحث نمي کنيد که حق با کدام طرف بود، ها؟»

‏جاني ياغي خنديد.

«براي يک سرباز چه فرقي مي کند که حق با کسيت؟ فقط بايد بجنگکد، اين چيزي است که دوست دارد. تا وقتي که خوب مي جنگي، مهم نيست که با کي داري مي جنگي.»

‏وقتي اسکار لت به محض ورود به خانه ساتکليف خواست که برايش همراه با قهوه براندي هم بياورند،سرپيشخدمت نزديک بود از تعجب شاخ در بياورد. آن چنان گيج شده بود که قادر نبود بر خود مسلط شود.

‏بعداز اينکه حمام کر‏د و لباس تازه پوشيد واز پله ها پايين آمد احساس آرامش بيشتري مي کرد. آرامشش تا وقتي که چار لز راکلند را ديد ادامه داشت. او نبا يد در اين مهماني باشد! اسکار لت آن چنان رفتارکرد که گويي اصلأ او را نديده است. نان، چقدر خوشگل شدي. چه خانه خوشگلي، اتاق من آن قدرقشنگ است که شايد هميشه همين جا بمانم.

« هيچ چيزي ازا ين بيشتر من را خوشحال نمي کند، اسکار لت. جان گراهام را مي شناسي ، نه؟»

«فقط اسمشان را شنيدم. مدت هاست که دارم نقشه مي کشم که با ايشان أشنا بشوم. حالتان چطور است آقاي گراهام؟»

‏جان گراهام مرد لاغر انه ام بلند قامتي بود که با ورزش کردن هميشه سلامت به نظر مي رسيد.ا‏و مربي سگ هاي شکاري گال وي بليزر(Galway Blazer) مشهورترين باشگاه شکار ايرلند بود. تمام علاقمندان به شکار روباه در انگلستان اميدوار بودند که

‏روزي بتوانند در يکي ازبرنامه هاي شکار باشگاه بليزر شرکت کنند.گراهام اين را مي دانست و اسکارلت هم مي دانست که او مي داند نياري به خجالت کشيدن نبود.

‏«آقاي گراهام، مي شود به شم رشوه داد؟»چرا اين چار لز دست از نگاه کردن من بر نمي دارد؟اصلأ اواينجا چه مي کند؟

‏جان گراهام سر خاکستري خود را به عقب پرت کرد و خنديد. وقتي به اسکار لت نگريست، چشمانش درخشش داشت. «هميشه شنيده بودم که شما آمريکا يي ها فوري مي دويد سر اصل مطلب، خانم اوهارا. حالا مي بينم که حقيقت دارد. حالا بگوييأ دقيقأ منظورتان چي بود؟»

«چه کاري از يک دست و يک پا بر مي أيد؟ من با يک پا روي زين يک طرفه مي نشينم. اين بهترين و شايد تنها امتياز اين زين هاست- براي گرفتن افسار هم يک دست بيشتر نمي خواهم.»

‏مربي سگ ها خنديد: «خوب اين يک کار خيلي غير معمولي است، البته شنيده بودم که آمريکا يي ها کار خيلي غير معمولي را دوست دارند.»

‏اسکار لت اززبان بازي خسته شده بود و حضور چار لزهم او را عصبي مي کرد. «چپزي که ممکن است نشنيده باشيد آقاي گراهام اين است که أ مريکا يي ما از روي نرده مي پرند، در صورتي که ايرلندي ما از دروازه عبور مي کنند و انگليسي ها بر مي گرد ند خانه شان. اگر اجازه بدهيد در يکي از شکارهاي بليزر شرکت کنم شايد يک پنجه روباه گيرم بيايد و اگر اجازه ندهيد يک کله کلاغ را جلوي شمأ درسته مي خورم - آن هم بدون نمک.»

‏«پناه بر خدا، مادام. با اين روشي که شما دار يد البته، هميشه خوش أمديد، هر وقت دلتان مي خواهد.»

‏اسکار لت لبخند زد:«خبرتان مي کنم، قول داديد.»کف دستش تف اند اخت، گر اهام هم همراه خنده گشادي،کف دستش تف کرد. صداي ضربه دست آنها در آن سرسراي در ازطنين افکند.

‏بعد اسکار لت نزد چار لز راکلند رفت. «در نامه اي که به تو نوشتم چار لز، خواسته بودم که به اين مهماني نيايي، ولي تو آمدي. کار خوبي نکردي.»

« اينجا نيامدم که تو را ناراحت کنم اسکار لت. مي خواستم خودم به تو بگويم. با نامه نمي شد. لازم نيست نگران شوي، نمي خواهم زياد مزاحمت بشوم. خودم مي فهمم که نه يعني نه. هنگ ما هفته آ ينده به دو‏نه گال(Donegal) منتقل مي شود؛ اين آخرين فرصت بود که حرف هايم را بزنم. قول مي دهم که ديگر يواشکي به تو نگاه نکنم.» دستپاچه لبخندي زد ادامه داد: «اين سخنراني را خيلي تمرين کرده بودم، چطور بود؟»

«خپلي خوب بود، در دونه گال چه خبر است؟»

‏«دردسر پسرهاي سفيد. آنها ظاهرأ در آنجا خيلي بيشتر از مناطق ديگر فعاليت دارند.»

‏«وسط راه دو نفر مأمور جلويم راگرفتند و مي خو استند اثاثيه و چمدان هايم ‏را بگردند.»

‏«تمام نيروها در آماده باش اند. همين روزها زمان پرداخت اجاره بها مي رسد. ‏‏ولي من نمي خواهم تو را با مسائل نظامي ناراحت کنم. به جاف گراهام چي گفتي؟ سال ها بود نده پودم اين طور بخندد.»

‏«تو او را مي شناسي؟»

‏«خيلي خوب، او شوهر عمه من است. »

‏اسکار لت آنقدر خنديد که پهلوهايش درد گرفت. «شمأ انگليسي ها. اين همان چيزي است که متفاوت معني ميد هد؟ شما واقعأ متفاوتيد. اقلأ کاش يک کمي پز داده بودي چار لز، مي توانستي من را ازدردسر نجات بدهي. سعي داشتم توي يکي از شکارهاي بليزرشرکت کنم ولي کسي را نمي شناختم.»

«عمه لتيشيا (Letitia) هماني است که تو مي خواهي. جان را تو سواري عقب مي گذارد و پشت سرشي را هم نگاه نمي کند. بيأ، تو را به او معرفي مي کنم.»

‏اگرچه صداي رعد به گوشي رسيد ولي باران نيامد. هنگام ظهر هوا خفه کننده شد. ارنست ساتکليف زنگ ناهار را به صدا در أورد تا همه را خبر کند. او و ‏زنش براي بعد از ظهر برنامه مخصوص داشتند. با دستپاچگي گفت: «کرو کت طبق معمول هست، تيراندازي با کمان هم همين طور،ديگر؟ کتابخانه، بيليارد ديگر؟ خلاصه هرچه بشود اسمش را سرگرمي گذاشمت. خوب ديگر چي؟»‏زنش گفت: «اصل مطلب را بگو ارنست»

‏ارنست با من ومن فراوان، ولکنت زياد و خلاصه با بدبختي بسيار، مطلب راگفت. هرکي که دلش بخواهد لباس شنا برإيش آماده و برإي ماجراجو ياني که بخواهند در آب هاي تند شناکنند طناب هم کشيده شده است

‏زنش گفته او را اصلاح کرد: «آب تند هم که نه. يک جريان تقريبأ ملايم مستخدمين هم با شامپاني حا ضرند.»

‏اسکار لت از اولين کساني بودکه ازاين برنأمه خوشش آمد.گويا قرار بود آن بعد ازظهر گرم را در وان آب سرد بگذرانند

‏واقعأ هم بهتر از وان آب سرد بود. اگرچه آب گرم تر از آن بود که انتظار مي رفت ولي اسکار لت لذت فراوان برد. کم کم در امتداد طناب جلو رفت و به منطقه عميق تر رسيد. جريان آب او را حرکت داد. آب در آنجا سردتر از ساحل رودخانه بود. موهاي تنش از سردي آب سيخ شد. جريان آب تند بود. به طناب چسبيد و پاهأيش را بلند کرد. زندگي اش به آن طناب بستگي داشت. حرکت پاهايش ديگر دست خودثي نبود. جريان آب به اندامش فشار وارد مي کرد ناگهان مي خواست خود را به انديشه اي اغواگر بسپارد و طناب را رهاکند، تا آب او را هرجا مي خواست ببرد. زميني زير پاپيش نبود. آزاد اززمين زير پايش، آزاد، رها از ديوارها و جاده ها و هر چيز ديگري که او را در تسلط داشتند يا او بر آنها مسلط بود. براي مدتي طولاني که فقط صداي تپش قلبش را مي شنيد، انديشيدکه تن رأ رهاکند و خود را به آب بسپارد. فقط بسپارد

‏تقلا مي کرد خود را به طناب بچسباند، اندا مش بار ديگر به لرزه افتاد. آهسته و با تمرکز تمام، مصمم به حرکت درآمد، دست هايش بالا و پايين مي رفت، تا آنکه عاقبت خود را از جريان تند آزاد کرد. رويش را از ديگران که در آب دست و پا مي زدند و فرياد مي کشيدند برگرداند، و گريست، نميدانست چرا.

‏در آب هاي گرم نزديک ساحلگرداب هاي کوچکي وجود داشت. اسکار لت بازي آنها را حس کرد، شوخ بودند ولطيف. خودش را به آن جريان هاي کوچک سپرد.

83

"رفتم تا به هنگ ملحق شوم. براي هميشه دوستت دارم. فدايت. چارلز"

‏اسکار لت نامه را به دقت تا کرد و در جعبه جواهراتش زير مرواريدهل گذاشت. فقط اگر...

‏در قلبش جاي زيادي براي مردي د يگر پيدا نميشد. رت تمام آن را اشغال کرده بود. به او مي خنديد او را به مبارزه مي خواند، مجابش مي کرد، غافلگيرشي مي کرد، بر او فرمان مي راند، پناهش مي داد.

‏با سايه هاي تيره زير چشم که حاصل شبي غم اگيز بود و باگريه پايان يافته بود. از پله ها پايين آمد تا سرميز صبحانه حاضر شود. درآن لباس سبزکتادن، سرد و بي حالت به نظر مي آمد. حس مي کرد در توده اي يخ به دام افتاده است.

‏مجبور بود لبخند بزند، صحبت کند، گوش بدهد، و با صداي بلند بخندد. مهماندن بايد وظايف خود را انجام مي دادند و مهماني راگرم مي کردند. به کساني که به رديف پشت ميز صبحانه نشسته بودند نگأه کرد. لبخند مي زدند، صحبت مي کردند، گوش مي دادند وبه صداي بلند مي خنديدنذ. از خود مي پرسيدکدام يک از آنها مثل او زخم هاي دروني دارند؟ چندنفر از ايشان حس مي کنند مرده اند باز از حس خود خوشدلند؟ مردم چه شجاعند.

پيشخدمت بشقابي آماده در دست داشت، اسکارلت سر تکان داد. با اشاره اوسرپوش سيني هاي بزرگ يکي پس از ديگري برداشته شد و به انتظار تصميم او ماند. ميل داشت چند تکه گوشت سرخ شده، يک قاشق نمک و تکه اي خاکينه

‏تخم مرغ بخورد. «بله، يک دانه گوجه فرنگي کبابي. غذاي سرد نمي خواخم.»

گوشت گوساله، گوشت غاز، تخم بلدرچين، ماهيچه گاو با ادويه، ماهي دودي، بستني، ميوه، پنير، نان، مربا، سس. شراب، قهوه، آب سيب. هيچ کدام. گفت: چاي مي خورم.

‏مطمئن بود که مي تواند چنل جرعه چاي بنوشد. بعد مي خواست به اتاقش باز گردد. خوشبختا نه مهماني بزرگ بود و سرگرمي اصلي آن تيراندازي بود. بيشتر مردان مايل بودند با تفنگ هايشان بيرون باشند. ظهر قرار بود باط ناهار را هم داخل خانه بچينند و هم خارج خانه،جايي که مردات تيراندازي مي کردند. چاي را هم در هر دو جا مي شد خورد. هر کسي مي توانست سرگرمي مورد علاقه خود را انتخاب کند. هيچ کس مجبور نبود تا هنگام ناهار، در وقت به خصوصي، در جاي به خصوصي باشد.کارت مهمانان که در اتاق او هم گذاشته شده بود، يادآوري مي کرد که زنگ شام در ساعت هفت و چهل و پنج دقيقه به صدا در مي آيد. صرف شام ساعت هشت بود.

‏اسکار لت جاي نشست خود را کنار خانمي انتخاب کرد که تابه حال ند يده بود. مستخدم سيني کوچکي را که در آن سرويس يک نفره جاي قرار داشت روي ميز گذاشت. بعد صندلي را عقب کشيد،اسکار لت نشست، مستخدم دستمال سفره را گشود و روي دامنش پهن کرد. اسکار لت شرش را به جانب آن زن خم کرد. «صبح بخير. من اسکار لت اوهارا هستم.»

‏زن لبخندي زيبا و دلچسب داشت. «صبح بخير. خيلي دلم مي خواست با شما آشنا شوم. دختر عموي من لوسي فين(Lucy Faine) گفت که در خانه بارت مور لند با شما آشنا شده. آن روزي که پارنل آنجا بود. به من بگوييد اين جالب نيست که آدم آشوبگرانه اعلام کند که از خودمختاري حمايت مي کند؟ راستي من مي تا پلو(may Taplow) هستم.»

‏اسکار لت کفت: «يکي از پسرعموماي من مطمئن است که اگر پارنلي مردي ‏چاق وگنده بود و يک خال گوشتي توي صورت داشت باز مم من نمي تو انستم موافق خود مختاري باشم.»

‏وقتي مي تاپلو خنديد، اسکارلت براي خود چاي مي ريخت. اسکار لت مي دانست که او « ليدي مي تاپلو» است. پدر مي دوک بود و شهرش پسر يک ويکونت. چه خنده دار است که وقتي مهماني دارد تمام مي نود آدم اين چيزها را مي فهمد. باز خنده دار تر اينکه يک دختر دهاتي اهلي جورجيا عادت کرده در مورد اين فکر کند که فلاني چکأر کرد يا فلاني چکار نکرد. حتمأ بايد بگويم «توو-ماه-توو(toe - mah - toeهمان tomato به معناي گوجه فرنگي است) تا مستخدم بفهمدکه من چه مي خواهم. با سياه ها هم همين طور بود، اگر بادام زميني مي خواستي، بايد مي گفتي گوبر(Goober گويش سياهان آمريکايي به جاي کلمه(Peanui) به معناي بادام زميني. اصل اين کلمه از قاره آفريقا آمده اين کلمه متعلق به سياهان گنگو و ريشه ان نگوبا Neguba است) مي خواهم.

‏مي آهسته گفت: «براي اين پسرعموي شما مستأسفم ، اگر راست بگويد حتمأ ‏جانش را از دست مي دهد. از وقتي ديدم برتي(Bertie؟ اين جوري چاق شده، اشتياقم را براي خوردن از دست دادم!»

‏حالا نوبت اسکار لت بودکه آهسته بگويد. «من که نمي دانم برتي کيست.» «آه، چقدر من احمقم، البته که نمي دانيد. در مهماني هاي لندن شرکت نکرديد،کرديد؟ لوسي مي گفت شمااملاکتان را خودتان اداره مي کنيد. به نظر من خيلي جالب است. باعث مي شود نصفي از مردها يي که نمي توانند بدون مباشر اين کار را بکنند، ببينند که چطور بي عرضه هستند. برتي شاهزاده ويلز(Prince Of Wales) است. خيلي دوست داشتني است ، مثل پسربچه هاست، شاد و شيطان. از زنش الکساندرا(Alexandra) حتمأ خوشتان مي أيد. کاملأ کر است، اصلأ نمي شنود. اگر مئلأ ‏بخواهيد رازي به او بگوييأ چاره اي نداريد جز اينکه برايثر بنويسيد، ولي زيبا يي اثي بي نظير است. شيرين و خوشگل.»

‏اسکار لت خنديد: «مي اگر مي دانستي که من الآن توي چه فکري هستم از

خنده روده بر مي شدي. تو جايي که من بزرگ شدم مهم ترين حرفي که مردم مي زدند دربار? مردي بود که به تازگي خط آهني در آن منطقه تأسيس کرده بود. مردم از همديگر سؤال مي کردند اصلاً اين مرتيکه از کي ياد گرفته کفش پايش کند؟ حالا باورم نمي شود که اينجا نشستم و دارم راجع به پادشاه انگلستان وراجي مي کنم.»

«لوسي گفت که من ديوان? شما مي شوم، و کاملاً راست مي گفت. قول بدهيد هر وقت به لندن آمديد، پيش ما اقامت کنيد. راستي آن يارو راه آهني بالاخره چي شد؟ چه جور کفشي مي پوشيد؟ وقتي راه مي رفت مي لنگيد؟ مطمئنم که از آمريکا خيلي خوشم مي آيد.»

اسکارلت با تعجب ديد که تمام صبحانه اش را خورده و هنوز هم گرسنه است. دستش را بلند کرد، مستخدمي که پشت صندلي ايستاده بود جلو آمد. «ببخشيد. مي خواهم خواهش کنم باز هم برايم بياوريد. يک کم کِجِري (Kedgree نوعي غذاي اروپايي که از برنج آب پز، ماهي سرد و تخم مرغ درست مي کنند.) لطفاً، قهوه با خام? زياد.»

زندگي ادامه دارد، يک زندگي خيلي خوب. تصميم داشتم خوشبخت باشم. و حالا فکر مي کنم که خستم. فقط بايد مواظب اين خوشبختي باشم. به چهره دوست تاز? خود لبخند زد. «يارو راه آهني چون يک کِراکر بود.»

نگاه بي حالتي داشت که معلوم بود معني اين کلمه را نفهميده است.

«اوه بله، ما به سفيد پوست هايي که هيچ وقت کفش پايشان نمي کردند، مي گفتيم کِراکر. البته نمي شود گفت سفيد پوست هاي فقير...» اسکارلت دختر دوک را مجذوب خود کرده بود.

غروب، هنگام صرف شام باران باريد. همه مهمان ها بيرون دويدند و شادي کردند. بالاخره اين تابستان سخت، داشت تمام مي شد.

اسکارلت در وسط روز به سوي خانه حرکت کرد. هوا خنک بود.

پرچين هاي پر خاک تميز و شسته شده بودند. و فصل شکار به زودي آغاز مي شد. گال وي بليزرا حتماً سوار اسب خودم مي شوم. مجبورم اسب ها را با قطار بفرستم بهترين کار است که آنها را در تريم به راه آهن بسپارم که از طريق دوبلين به گال وي بروند. اگر زميني برود، راه درازي است. از راه مولينگار و از آن جا با قطار به گال وي، وسط راه حتماً بايد استراحت کنند، همان راه اول بهتر است. نمي دانم علوفه هم بايد بفرستم؟ بايد وضع اصطبل آنها را بدانم. فردا نامه اي به جان گرهام مي نويسم...

نفهميد چطور به خانه رسيد.

«خبرهاي خوب، اسکارلت.» هريت را هرگز تا اين حد هيجان زده نديده بود. تا به حال او را اينقدر زيبا نديده بودم. با اين لباس هاي مناسب.

«وقتي شما نبوديد نامه اي از پسر عمويم از انگلستان رسيد. برايتان نگفته بودم که در مورد وضع خودم و محبت هاي شما برايش نوشتم؟ اسم پسر عمويم رجينالد پارسون ولي همه رجي صدايش مي کنند. او ترتيبي داده که بيلي به مدرس? پسرش برود. اسم پسرش-»

«يک دقيقه صبر کن هريت. راجع به چي حرف مي زني؟ من فکر مي کردم بيلي در بالي هارا به مدرسه مي رود.»

«خوب بله، اگر نمي شد فکر ديگري برايش کرد. من از رجي خواستم.»

اسکارلت دندانهايش را به هم فشرد. «خوب چه عيبي دارد. اگر بيلي همين جا به مدرسه برود، مي خواهم بدانم.»

«البته عيبي ندارد اسکارلت. اينجا مدرسه خوبي دارد، يک مدرس? ايرلندي خوب. ولي من براي بيلي بيشتر از اين ها مي خواهم. مطمئنم که درک مي کني.»

«البته من اين جور چيزها را خوب درک مي کنم.» آمادگي نداشت تا از مدرس? بالي هارا، مدرسه هاي ايرلند، خودِ ايرلند و بالاتر از همه خواست? خودش دفاع کند. بعد با مهرباني به چهر? ساده و بي پناه هريت کلي نگاهي انداخت. ديگر در آن، سادگي سابق را مشاهده نکرد، ضعفي هم نديد. چشمان خاکستري هريت اکنون از شوق روياها درخشان مي نمود؛ حالا آن چشم ها چون پولاد به نظر مي رسيد. آماده بود با هر کسي بجنگد، به خاطر پسرش. اسکارلت چنين چيزي را هم قبلاً ديده بود. بره اي که شير مي شد و آن موقعي بود که ملاني ويلکز بر سر آنچه که مي دانست درست است مي ايستاد.

«پس کت چه مي شود؟ بدون بيلي خيلي تنهاست.»

«متأسفم اسکارلت، ولي من محبورم بهترين راه را براي بيلي انتخاب کنم.»

اسکارلت با حرکت سر تصديق کرد. «دلم مي خواهد حالا يک راهي هم من پيشنهاد کنم، هريت. ما هر دو مي دانيم که بيلي در انگلستان هميشه يک ايرلندي و پسر يک مهتر به حساب مي آيد. اما در آمريکا او مي تواند هر چي که تو آرزو داري بشود...»

در اوائل ماه سپتامبر وقتي کشتي بيلي و مادرش، ايرلند را به مقصد کينگزناون در آمريکا ترک مي کرد، اسکارلت و کت براي بدرقه آمده بودند. اسکارلت کت غمگين و ساکت را در آغوش مي فشرد. چهره هريت از اميد نوراني شده بود. چشمانش از روياها به رنگ ابرها بود. اسکارلت خوشحال بود که حداقل قسمتي از روياهايش به حقيقت مي پيوندد. نامه اي به اشلي و عمو هنري هميلتون نوشته بود و از آنها خواسته بود که مواظب هريت باشند و در يک مدرسه کاري برايش پيدا کنند. مطمئن بود که آنها اين کار را خواهند کرد. بقيه اش با خود هريت و محيط تازه زندگي اش بود.

«بيا برويم باغ وحش کيتي کت. زرافه، شير، خرس و يک فيل خيلي خيلي بزرگ.»

«کت شيرها را بيشتر دوست دارد.»

«وقتي بچه خرس ها را ببيني نظرت عوض مي شود.»

آنها يک هفته در دوبلين ماندند، هر روز به باغ وحش مي رفتند و بعد در کافه بيولي قهوه و نان خامه اي مي خوردند و آخر سر هم به هتل شلبورن مي رفتند و چاي مي نوشيدند، سيني هاي بزرگ نقره اي پر از ساندويچ آماده بود. در همين گشت و گذارها بود که اسکارلت فهميد دخترش هرگز خسته نمي شود و دستگاه گوارشش هم خوب کار مي کند.

بعد از بازگشت به بالي هارا، اسکارلت کمک کرد تا کت برج را به صورت مکان اختصاصي خودش در آورد، مکاني که کسي نمي توانست بدون دعوت به آنجا وارد شود. کت ابتدا همه جا را جارو کرد، تارهاي عنکبوت را پاک کرد و باقيماند? قرون گذشته را بيرون ريخت. بعد اسکارلت پشت سر هم سطل ها را از آب رودخانه پر مي کرد و بالاي برج مي برد. همراه با دخترش زمين و ديوارها را شست و تميز کرد. کت مي خنديد و آب و حباب هاي صابون را به اطراف مي پراکند. اسکارلت يادش آمد وقتي کت بچه بود چطور هر دو در حمام آب بازي مي کردند. اصلاً مهم نبود که تميز کردن برج يک هفته طول مي کشد. باز اصلاً مهم نبود که آن پلکان سنگي که به طبقه بالا مي رفت، خراب شده بود. کت ميل داشت آن برج را از بالا تا پايين تميز کند.

تميز کردن برج هنگامي تمام شد که قرار بود مثل هر سال جشن محصول برگزار شود. کولوم به او اخطار کرده بود که مبادا در صدد برگزاري جشن برآيد چون محصولي نبود که برايش جشن بگيرند. کمک مي کرد تا محموله هاي آرد، نمک و شکر، سيب زميني و کلم را که با گاري هاي بزرگ از شهر مي رسيد، بين مردم تقسيم شود.

وقتي کار تقسيم پايان گرفت، اسکارلت با تلخي گفت: «حتي يک تشکر خشک و خالي هم نکردند. اگر هم مي کردند، مسلماً قصدشان تشکر نبود. بايد بدانند که من هم از خشکسالي ناراحتم. گندم و علوفه من هم مثل مال آنها از بين رفت. به علاوه اجاره هم نمي توانم بگيرم و همه اين چيزها را هم خريدم.»

نمي توانست آنچه که او را آزار مي داد بر زبان آورد. زمين، زمين اوهارا، و مردم، مردم بالي هارا بر عليه او برخاسته بودند.

هم? توان خود را صرف برج کت مي کرد. زني که تا به حال حتي نگاهي هم از پنجره به بيرون نينداخته بود تا ببيند خانه اش را چطور تعمير مي کنند، حالا ساعت ها وقتش را صرف اين مي کرد که تمام اثاثيه، فرش، پتو و بالش را از بهترين ها انتخاب کند. البته انتخاب نهايي با کت بود. به آنچه که مادرش انتخاب کرده بود نگاه کرد وآخر سر يک حصير گلدار، سه پتوي چهل تکه و براي قلم موهايش يک گلدان ساده انتخاب کرد. حصير را در يکي از سوراخ هاي ديوار پهن برج، پنهان کرد. گفت: براي خواب بعد از ظهرش بعد چندين بار بين خانه و برج رفت و آمد کرد تا کتاب هاي عکس دار، جعبه رنگ، کلکسيون برگ و جعبه اي پر از خرده کيک را که خيلي دوست داشت به آنجا بياورد. تصميم داشت پرندگان و حيوانات ديگر را به مهماني کيک دعوت کند.

اسکارلت به نقشه هاي کت گوش مي داد و او را در حال فعاليت و کاري پر شود و شوق مي ديد. اينکه مي خواست بدون بيلي براي خودش دنيايي بسازد. چه غرورانگيز مي نمود. غمناک انديشيد که چه بسيار مي تواند از اين دختر چهار ساله بياموزد. در روز عيد اوليا جشن تولدي براي کت گرفت که خودش همه چيز را ترتيب داده بود. چهار کيک کوچک، هرکدام با چهار شمع يکي را در اتاق کت در برج خوردند، ديگري را به خانم بزرگ دادند و در خوردن آن نيز شريک شدند و بعد به خانه رفتند و دو کيکي ديگر را براي پرندگان و حيوانات گذاشتند.

روز بعد کت گزارش داد که کيکي باقي نمانده، حتي يک تکه کوچک. مادرش را براي ديدن دعوت نکرد، برج حالا مال خودش بود.

مثل ديگر اهالي ايرلند، اسکارلت روزنامه ها را با نگراني هايي که بعد تبديل به خشم شد مي خواند اين نگراني براي اسکارلت از گزارش هايي که درباره خلع يد از کشاورزان منتشر مي گرديد، ناشي مي شد. تا آنجايي که به او مربوط مي شد مبارز? کشاورزان و دهقانان را درک مي کرد. حمله به مباشر يک پليس با مشت و چنگک طبيعي ترين عکس العمل انساني بود و اسکارلت متأسف بود که چرا اين حوادث موجبات توقف آزار و اذيت زارعين را فراهم نمي کند. اگر محصول از ميان رفته بود دهقان نوشته مي شد؟ اسکارلت اين چيزها را خيلي خوب مي دانست.

در مهماني هاي شکار که در آن اطراف برگزار مي شد باز هم صحبت ها در حول و حوش همين مسايل دور مي زد و ديگر مالکين مثل اسکارلت شکيبايي و اغماض نشان نمي دادند آنان از مقاومت دهقانان به شدت نگران بودند. «لعنتي ها، ديگر چه انتظاري دارند؟ اگر نتوانند اجاره هايشان را بدهند، خوب خانه هايشان را از دست مي دهند. خودشان که اين را مي دانند، هميشه همين جور بوده. لعنتي ها، فقط دلشان مي خواهد شلوغ کنند...»

اما وقتي دسته پسرهاي سفيد در اين ماجرا دخالت کرد، اسکارلت هم به ناچار عکس العملي شبيه همسايگان خود نشان داد. در طول تابستان حوادث پراکنده اي اتفاق افتاده بود. پسرهاي سفيد حالا تشکيلات بهتري داشتند و خشونت بيشتري. هر شب انبارها و ذخاير علوفه را به آتش مي کشيدند. گله هاي گاو و گوسفند را مي کشتند و خوک ها را گردن مي زدند. پاي يابوها و الاغ ها را مي شکستند يا عصب پشت پايشان را قطع مي کردند. شيش? مغازه ها را مي شکستند و فروشگاه ها را غارت مي کردند و سپس آتش مي زدند. و همچنان که تابستان رو به پايان مي رفت و پاييز آغاز مي گشت آنها حملات خود را متوجه نظاميان مي کردند، اين حمله شامل ميليشياي ايرلند، سربازان انگليسي، پليس ايرلند و اشراف که با درشکه و کالسکه آمد و شد مي کردند، مي شد. اسکارلت وقتي مي خواست به مهماني برود حتماً دو تن از مهتران خود را همراه مي برد.

براي کت خيلي نگران شده بود. اسکارلت به نظرش رسيد نگراني بي مورد است و او زياد از رفتن بيل ناراحت نيست. کت هيچ وقت ادا در نمي آورد و ناله نمي کرد. هميشه سرش به کاري مشغول بود و خود را با بازي ها اختراعي اش سرگرم مي کرد. اما او فقط چهار سال داشت و چيزي که اسکارلت را بيش از حد ناراحت مي کرد اين بود که اغلب اوقاتش را در تنهايي سر مي کرد. همان طور که تصميم گرفته بود او را در قفس نمي گذاشت. پايش را نمي بست، مانع آزادي اش نمي شد اما حالا احساس مي کرد دلش مي خواهد کت کمتر زرنگ باشد، کمتر مستقل باشد و کمتر نترس باشد. کت دائماً به اصطبل ها، انبارها، محل نگهداري مواد غذايي و لبنيات، باغ ها و گل خانه ها سر ميزد. چنان در جنگل و علفزار گردش مي کرد که گويي جانوري است که به آن مناطق تعلق دارد و خانه برايش سرزمين فرصت هاي مناسب بود که در اتاق ها بازي کند، اتاق هايي که تميز بودند ولي بي استفاده رها شده بودند. زير شيرواني پر بود از جعبه ها، چمدان ها و در زيرزمين ها که جاي بشکه هاي شراب بود، بشکه هاي مواد غذايي و جاي مستخدمين، جاي نقره ها، جاي شير، کره، پنير، يخ، جاي آهنگري، لباس شويي، دوخت و دوز، نجاري، تعمير چکمه، جاي تمامي آنچه که در يک خانه بزرگ به کار مي آيد.

اصلاً موردي نداشت که دنبال کت بگردد. بالاخره در يکي از همين جاها بود.

هميشه براي غذا و حمام سر وقت مي آمد. اسکارلت هيچ وقت نمي توانست درک کند که کت چطور مي فهمد وقت غذا رسيده است. هيچ وقت دير نمي آمد.

مادر و دختر بعد از صبحانه به سواري مي رفتند. اما ترس اسکارلت از سواري در جاده ها به خاطر پسرهاي سفيد بيشتر شده بود. ولي نمي خواست خلوت خود را با دخترش به هم بزند و مهترها را همراه ببرد. پس به سواري در جاده اي که اولين بار از آن گذشته بود و به بالي هارا وارد شده بود، بسنده مي کردند. راهي بود که از نزديکي برج مي گذشت و از طريق رودخانه به کلبه دانيل مي رفت. پگين اوهارا ممکن است خوشش نيايد. اسکارلت با خودش فکر مي کرد پگين حتماً خوشش نمي آيد، ولي مجبور است با ما، يک جوري کنار بيايد. آرزو داشت کوچک ترين پسر دانيل يعني تيموتي اين همه در پيدا کردن همسر سستي نمي کرد. او مي توانست يک خانه کوچک داشته باشد و همسرش حسابي از جلوي پگين در آيد. اسکارلت آن رابط? آرام و ساده اي را که قبل از ازدواج پگين با خانواده اش داشت از دست داده بود.

هر بار که با شکار مي رفت از کت مي پرسيد اگر تنها بماند ناراحت نمي شود؟ پيشاني قهوه اي رنگش در بالاي چشمان پاک و سبز چين مي افتاد. مي گفت: «کي ناراحت مي شود؟» اسکارلت خيالش راحت مي شد. در ماه دسامبر براي کت توضيح داد که اين بار سفرش بيشتر از گذشته طول مي کشد، زيرا راه درازي بايد برود، با قطار. جواب کت همان بود.

اسکارلت روز سه شنبه براي شرکت در شکار باشگاه بليزر که پنج شنبه برگزار مي شد حرکت کرد. مدت ها انتظارش را مي کشيد. مي خواست قبل از شکار پنج شنبه يک روز استراحت کند، خودش و اسبش. ولي خسته نبود؛ برعکس بيشتر از آن هيجان داشت که بتواند يک جا بنشيند. با همه اين ها ميل نداشت کاري کند که شکار به مخاطره بيفتد. بايد حالش کاملاً خوب باشد. اگر در روز پنج شنبه موفق شود، جمعه و شنبه را هم خواهد ماند. آن وقت ديگر حالش واقعاً خوب خواهد بود.

در پايان روز شکار جان گراهام، پنج? روباهي را که اسکارلت برده بود به او تقديم کرد. اسکارلت زانويش را به احترام خم کرد: «متشکرم عاليجناب.» همه برايش دست زدند.

صداي دست زدن وقتي بلندتر شد که دو مستخدم، سيني پر از کلوچ? داغ گوشت را آوردند.«شرطي را که با هم بستيم براي همه تعريف کردم، خانم اوهارا. يک شوخي کوچولو هم مي خواهيم با شما بکنيم. اي کلوچه از گوشت کلاغ تهيه شده. حالا اولين لقمه را من مي خورم. بقيه هم بعد از من. درو اقع انتظار داشتم هم? اين کلوچه ها را شما بدون کمک ما بخوريد.»

اسکارلت شيرين ترين لبخندش را بر لب آورد.

«من خودم برايتان نمک مي زنم، آقا.»

روز جمعه وقتي آن مرد عقاب صورت را سوار بر اسب سياه ديد توجهش جلب شد. مرد در برابر چشمان او پرش غيرممکني را انجام داد که اسکارلت بي اختيار افسار را کشيد و به تماشا پرداخت. نزديک بود از روي زين بيفتد. آم مرد چنان بي توجه به ديگران، بدون ترس اسب مي تاخت که اسکارلت بي پروايي خود را در مقابل او بي درنگ ديد.

بعد، هنگام صرف صبحانه همه دورِ او جمع شدند، همه صحبت مي کردند و مرد کمتر سخن مي گفت. قامتش آنقدر بلند بود که اسکارلت بتواند از دور چهر? عقابي، چشمان تيره و موهاي سياهش را ببيند.

از خانمي که مي شناخت پرسيد: «اين مرد که به نظر مي رسد هميشه حوصله اش سر رفته کيست؟»

زن با هيجان جواب داد: «عزيزم، به نظرت افسون کننده نمي آيد؟» بعد آهي از روي خوشحالي کشيد. «مي گويند او بداخلاق ترين مرد انگلستان است. اسمش فنتون است.»

«فنتون چي؟»

«فقط فنتون، ارل فنتون.»

«منظورت اين است که خودش اسمي ندارد؟»

با خود انديشيد که اصلاً از اين عناوين انگليسي سر در نمي آورد.

*

اسکارلت اظهار نظري نکرد. ولي پيش خود فکر کرد بد نيست کسي پيدا شود و بادش را خالي کند.

روز شنبه بعد را خاتم? شکار فنتون اسبش را در کنار اسب اسکارلت قرار داد. اسکارلت خوشحال بود که بر هلال سوار شده، چون تقريباً هم قد او شده بود. فنتون گفت: «صبح بخير.» لب? کلاه خود را لمس کرد. «گويا ما با هم همسايه ايم، خانم اوهارا. مايل بودم دعوت بشوم و احترامات شايسته اي به جا بياورم، اگر اجازه بدهيد.»

«خوشحال مي شوم. ملک شما کجاست؟»

فنتون ابروهاي کلفت و سياهش را بالا کشيد.

«يعني نمي دانيد؟ ملک من آن طرف رودخانه بوين قرار دارد، آدامزتاون.»

اسکارلت خوشحال بود که نمي دانست. بدون شک آن مرد انتظار داشت که همه او را بشناسند. چه آدم خودخواهي.

گفت: «آدامزتاون را مي شناسم. بعضي از اوهاراها که عموزاده هاي من هستند از مستأجرين شمايند.»

فنتون لبخند زد: «واقعاً من اسم مستأجرينم را نمي دانم.» دندان هاي سفيدش ديده شد. ادامه داد. «رک گويي آمريکايي ها را از زبان شما شنيدن خيلي براي من لذت آور است. اين رک گويي در لندن هم طرفدار پيدا کرده. حتماً خودتان هم متوجه هستيد که براي هدف هاي شما بد نبوده.» شلاق را به لب? کلاهش زد و دور شد.

چه مرد بداخمي! و چه بي تربيت - حتي اسمش را هم به من نگفت. گويا مطمئن بود که من از کسي پرسيده ام. اوه، کاش اين کار را نکرده بودم!

اسکارلت مايل نبود تا دوباره به ارل فنتون وقت ملاقات بدهد. وقتي به خانه برگشت از خانم فيتز خواست سرپيشخدمت را در جريان بگذارد. در صورتي که ارل فنتون تقاضاي ملاقات کرد سرپيشخدمت بايد بگويد خانم در خانه حضور ندارد. دفع? دوم به همين ترتيب بايد عمل شود.

سپس به تزيين خانه براي ايام کريسمس پرداخت. تصميم گرفته بود امسال درخت بزرگتري را تزيين کند.

به محض اين که بسته پستي به دفترش رسيد آن را باز کرد، از آتلانتا بود، هريت کلي برايش آرد ذرت فرستاده بود، خدا خيرش بدهد. به نظرم بيشتر از آنچه که خودم بدانم برايش از ذرت حرف زدم. يک هديه براي کت از جانب بيلي. وقتي براي چاي به خانه مي آيد به او خواهم داد. آها، اينجاست، نام? خوب و مفصل. اسکارلت با يک ظرف قهوه راحت نشست و شروع به خواندن کرد. نام? هريت هميشه پر از خبرهاي تعجب آور است.

اولين نامه اي که پس از ورود با آتلانتا نوشت - نامه اي هشت صفحه اي پر از احساسات تشکرآميز - حاوي اين خبر باور نکردني بود که اينديا ويلکز يک خواستگار سمج دارد. يک يانکي، سمج تر از آن خادم کليساي متوديست (Methodist تيره اي از مسيحيان که در اجراي آداب، رسوم و قوانين مذهب تعصب فراوان دارند. اين شاخه از مسيحيت در قرن هجدهم از پروتستان جدا شد. هست? مرکزي آن توسط گروهي کوچک به رهبري شخصي به نام «جان وسلي John Wesley که در دانشگاه آکسفورد الهيات تدريس مي کرد به وجود آمد. متوديست ها در ايالات متحده آمريکا با تبليغات فراوان موفق شدند پيروان قابل توجهي پيدا کنند. مرکز آن کليساي بزرگ سن جرج واقع در فيلادلفيا بود. جان وسلي در 1707 متولد شد و در 1788 درگذشت.). حتي تصور اين ازدواج هم براي اسکارلت خالي از تفريح نبود. اينديا ويلکز - ملک? اتحادي? اخلاقي زنان آتلانتا خودش هم گرفتار شد. بگذار يک يانکي بيايد و روزها با شلوار سواري دور و بر او بپلکد. آن وقت فوراً فراموش مي کند که حتي جنگي هم اتفاق افتاده است.

اسکارلت دنبال مطالبي دربار? بيلي مي گشت. ممکن بود براي کت جالب باشد، مي خواست آن قسمت ها را براي او بخواند و بعد آنچه را که در واقع مي خواست آن قسمت ها را براي او بخواند. بعد از آنچه را که در واقع مي خواست بداند يافت. اشلي از هريت تقاضاي ازدواج کرده بود.

اين همان چيزي بود که مي خواست، نه؟ چقدر احمقانه است اگر حسادت کنم. عروسي کي انجام مي شود؟ يک هدي? عالي خواهم فرستاد. آه، خدايا، بعد از

زدن را فراموش کنم.چارلز ذوق زده گفت:«حتي اگر شلاق زدن باعث بشود که شما به ياد من بيفتيد باز هم از آن حادثه متاسفم.»

بعد مثل پسر بچه اي سرخ شد.«لعنتي ، وقتي توي پادگان هستم و به شما فکر مي کنم مثل لرد بايرون حرف مي زنم.اما وقتي در مقابل شما مي نشينم جفنگ مي گويم.شما نمي دانيد ، نمي دانيد که من به شکل ويران کننده عاشق شما هستم؟»

«بله ، مي دانم ، ناراحت نباشيد ، من از لرد بايرون خوشم مي آيد ولي از شما بيشتر خوشم مي آيد.»

«واقعا ، فرشته ي من؟مي توانم اميدوار باشم که»

«فکر نمي کنم چارلز.اين طور نااميدانه نگاهم نکن.تنها تو نيستي که ، در مورد ديگران هم اين جور نيست.»

ساندويچ هاي اسکارلت آن شب در اتاقش دست نخورده باقي ماند و کناره هايش به طرف بالا رفته بود.

«چه خوب است که دوباره توي خانه ام.من چه آدم بدي هستم هريت.وقتي اينجا نيستم همش دلم مي خواهد زودتر بيايم خانه ، مهم نيس که چقدر به من خوش مي گذرد.ولي با تو شرط مي بندم قبل از اينکه حتي يک هفته بگذرد ، دوباره هوس مهماني مي کنم ، حال بگو ، من که نبودم چه اتفاقي افتاده؟کن جان ِ بيلي را به لب نياورد؟»

«نه زياد.يک بازي تازه اختراع کردند ، اسمش را گذاشته اند «وايکينگ ها را غرق کنيد» نمي دانم اين اسم را ديگر از کجا آوردند.کت مي گفت شما مي دانيد ، خودش فقط مي تواند اسمش را به ياد بياورد.با يک نردبام طنابي مي روند بالاي برج ، بعد بيلي سنگ ها را مي برد بالا و از آنجا پرت مي کند توي رودخانه.»

اسکارلت خنديد.«اين لجباز کوچولو ، هميشه دلش ميخواست از آن برج برود بالا ، کار سخت را هم به گردن بيلي انداخته.هنوز چهار سالش تمام نشده.وقتي شش سالش بشود چه آتشي مي سوزاند.آن وقت مجبوري براي اينکه الفبا را ياد بگيرد چوبش بزني.»

«احتمالا نيازي به اين کار نيست ، در مورد الفباي توي اتاقش ، حيلي کنجکاوي نشان مي دهد.»

اسکارلت در جواب او لبخند زد و ناگهان اين فکر به ذهنش رسيد که شايد دخترش نابغه باشد.دلش مي خواست باور کند که کت زودتر وبهتر از هر بچه ديگر در تاريخ بشر ، مي تواند ياد بگيرد.

هريت با اشتياق گفت:«ممکن است يک خرده راجع به مهماني حرف بزني اسکارلت.: مسئوليت هايش باعث نشده بود که خيال پردازي هاي روياگونه اش را از دست بدهد.

اسکارلت گفت:«خيلي دوست داشتني بود.روي هم - اوه ، تقريبا دوازده نفر بوديم ، به نظرم-براي اولين بار بود که از ژنرال هاي پير و مزاحم که فقط راجع به دوک ولينگتون ( ژنرال و سياستمدار امگليسي.وقتي ناپلئون در سال 1815 دوباره به قدرت رسيد ، ولينگتون در راس ارتش انگليس در تاريخ 18 ژوئن 1815 از جانب شما ، خاک فرانسه را به کمک نيروهاي بلژيکي و هلندي مورد هجوم قرار داد که کار ناپلئون در واترلو خاتمه يافت ولينگتون در 1828 به نخست وزيري انگلستان رسيد.او يک ايرلندي بود) وراجي مي کنند خبري نبود.يک دور حسابي کروکت بازي کردم ، خيلي بازي داغي بود ، شرط بندي هم کرديم.مثل مسابقه اسب دواني.من تو تيم-»

صداي جيغي بلند شد.«خانم اوهارا!»جيغ تکرار شد.اسکارلت از جايش پريد.يکي از مستخدمين به درون آمد.نفس نفس مي زد و چهره اش برافروخته بود.«آشپزخانه...» زبانش لکنت داشت.«کت ... سوخت...» اسکارلت به سرعت از مقابل او عبور کرد ، نزديک بود او را به زمين بياندازد.

در نيمه راه آشپزخانه بود که صداي گريه کت را شنيد.هر چه قدرت داشت به کار برد تا تندتر بدود.کت که هيچ وقت گريه نمي کرد.

«نمي دانست که تاوه داغ است ... روي دستش کره ماليديم ... وقتي بلندش کرد فوري انداختش... ماما ... ماما...» همه با هم حرف مي زدند ولي اسکارلت فقط صداي کت را مي شنيد.

«ماما اينجاست ، عزيزم.کت را دوباره خوبش مي کنيم ، تو يک چشم بهم زدن.»کت را که مي گريست در آغوش گرفت و دوان دوان به طرف در رفت.خط قرمز تندي را که کف دستش ايجاد شده بود ديد.محل سوختگي به شدت ورم کرده ، انگشتانش را هم گرفته بود ، مي توانست قسم بخورد که راه دو برابر شده بود.بدون اينکه ترس از افتادن داشته باشد با آخرين توانش مي دويد.اگر دکتر دِولين در خانه نباشد ، وقتي برگردد ديگر سقفي روي سرش نخواهد بود.يک يک اثاثيه اش را بيرون مي ريزم و همين طور افراد خانواده اش را.

اما دکتر در منزل بود.«خوب ، خوب ، اصلا نياز نيست خودتان را اين طور ناراحت کنيد خانم اوهارا.مگر از اين حوادث هميشه براي بچه ها پيش نمي آيد؟بگذاريد يک نگاهي بهش بياندازم.»

وقتي دکتر دستش را فشار داد ، کت فرياد کشيد.گويي چاقويي داشت گوشت تن اسکارلت را مي دريد.

دکتر دولين گفت:«معلوم است که سوختگي بدي است.بايد چرب نگه اش داريم تا تاول ها برسند.بعد پوست را مي شکافيم و مايع را خارج مي کنيم.»

«بچه الان ناراحت است.دکتر نمي توانيد کاري بکنيد؟»اشک هاي کت روي شانه اسکارلت فرو مي ريخت.

«کره بهترين چيز است ، به تدريج سوختگي را خنک مي کند.»

«به تدريج؟» اسکارلت از مطب دکتر خارج شد و دويد.در مورد مايعي فکر مي کرد که هنگام تولد کت به خودش خورانده بودند و دردش را تسکين داده بودند.بهتر بود بچه را نزد ان پيرزنِ حکيم ببرد.

خيلي دور است - فراموش کرده بود که رودخانه و برج چقدر دور هستند.پاهايش داشتند خسته مي شدند ، که نبايد مي شدند.آن چنان مي دويد که گويي سگ هاي جهنم او را تعقيب مي کنند.هنگامي که به بيشه ها رسيد فرياد زد:«خانم بزرگ ، تو را خدا کمک کن ، کمک کن.»

پيرزن از سايه بيرون امد.به آرامي گفت:«همين جا مي نشينم.ديگر لازم نيست اين همه بدوي.» روي زمين نشست و دست هايش را دراز کرد.«بيا پيش خانم بزرگ ، دارا.کاري م کنم که ديگر درد نکشي؟»

اسکارلت کت را در آغوش پيرزن گذاشت.بعد زانو زد و اماده بود که هر وقت لازم باشد کت را از او بگيرد و دوباره بدود.به جايي که کسي را براي کمک پيدا کند.البته اگر جايي را مي شناخت و کسي را براي کمک گرفتن مي يافت.

«مي خواهم دستت را بگذاري توي دست من دارا.به زخمت دست نمي زنم.خودت دستت را بگذار تو دستم ، باز خمت حرف ميزنم و او به حرف هايم گوش مي دهد و مي رود پي کارش.»

صداي خانم بزرگ آرام و مطمئن بود.کت با چشمان سبزش به صورت پر چين و چروک و مهربان خانم بزرگ مي نگريست.پشت دستش را در دست او که در اثر جمع آوري گياهان شبيه به چرم شده بود گذاشت.

«تو يک سوختگي بزرگ و سخت داري ، دارا.مجبورم با آن حرف بزنم.يک کمي طول مي کشد ، اما به زودي حس مي کني که بهتر شده.» خانم بزرگ اهسته نفسش را به محل سوختگي دميد.يک بار ، دو بار ، سه بار ، لب هايش را نزديک کرد و با کف دست کت حرف زد.کلماتش شنيده نمي شد و صدايش مثل زمزمه لطيف برگ هاي جوان و گذر آب روان از روي سنگ ريزه ها در آفتاب بود.بعد از چند دقيقه ، نه بيشتر از سه دقيقه ، کت از گريستن باز ايستاد و اسکارلت راحت روي زمين نشست ، آرام شد و عضلاتش را رها کرد.زمزمه ادامه داشت ، اهسته ، يکنواخت و آرام بخش.سر کت خم شد و روي سينه خانم بزرگ افتاد.زمزمه باز هم ادامه يافت.اسکارلت به آرنجش تکيه کرد ، بعد سرش پايين افتاد و آرام روي زمين خزيد و به زوي به خواب رفت.

هنوز هم خانم بزرگ زمزمه خود را با محل سوختگي ادامه مي داد و تمام مدتي که اسکارلت و کت در خواب بودند ، زمزمه مي کرد.آرام آرام ورم فروکش کرد و قرمزي اش کمتر شد تا آنکه گويي اصلا نسوخته بود.خانم بزرگ سرش را بالا آورد و لب هاي خشکيده خود با زبان تر کرد.دست هاي کت را روي هم گذاشت ، او را در بازوانش فشرد ، با حرکتي آرام عقب و جلو مي رفت و زمزمه مي کرد.مدتي دراز به اين کار ادامه داد و آنگاه متوقف شد.

«دارا.» کت چشمانش را باز کرد.«وقت رفتن است.مادرت را صدا کن.خانم بزرگ خسته شده و حالا ديگر مي خواهد بخوابد.بايد مادرت را ببري خانه.»

پيرزن کمک کرد تا کت روي پايش ايستاد.بعد خودش برگشت و چهار دست و پا دور شد و در بيشه پنهان گرديد.

«ماما ، بلند شو ، بايد برويم خانه.»

«کت ؟چطور شد که من خوابم برد؟اوه ، فرشته من ، خيلي متاسفم.چه اتفاقي افتاد؟حالت چطور است کوچولو؟»

«من هم خواب بودم.دستم خوب شده ، مي توانم بروم روي برج؟»

اسکارلت نگاهي به دست او انداخت.«اوه کيتي کت ، ماما حالا به يک بوسه حسابي احتياج دارد.بيا تو بغلم ، خواهش مي کنم.» لحظه اي کت را در آغوش فشرد ، بعد رهايش کرد.همين رهايي هديه اي براي کت بود.

لب هايش را روي گونه اسکارلت فشرد.کت گفت:«فکر کنم بهتر است به جاي رفتن بالاي برج ، چاي و کيک بخورم.»اين هم هديه کت به مادرش بود.

«برويم خانه.»

***

«اوهارا را جادو کرده بودند.جادوگر و بچه عوض شده ، داشتند با زباني حرف مي زدند که هيچ کس نمي فهميد.»نل گاريتي گفت که با چشم هاي خودش ديده و آنقدر ترسيده بود که بدون توجه به رودخانه به آب زده بود و اگر آب جريان هميشگي خودش را داشت حتما غرق شده بود.

«با زبان جادويي با ابرها حرف مي زدند تا زودتر از بالاي سر ما رد بشوند.»

«مگر گاو آني مگ گينتي همان روز شيرش خشک نشد؟مگر بهترين گاو شيرده در منطقه تريم نبود؟»

«دان هوليهان ساکن ناوان پاهايش آنقدر ميخچه در آورد که ديگر نمي توانست آنها را روي زمين بگذارد.»

«بچه عوض شده سوار گرگ مي شود ، همان که روزها به صورت کره اسب در مي آيد.»

«سايه اش افتاد روي ظرف کره گيري من و ديگر کره بيرون نيامد.»

«آنهايي که مي دانند مي گويند تو تاريکي هم مي بيند ، چشم هايش دو تا گل آتش است وقتي دنبال طعمه مي گردد.«

«مگر قصه تولدش را نمي داني آقاي رايلي؟ شب عيد اولياء بود.آنقدر ستاره دنباله دار آمد که آسمان دو تکه شد...»

در تمام ان منطقه از اين گونه داستان ها دهان به دهان مي گشت.

اين خانم فيتز پاتريک بود که گربه زرد رنگ کت را پيدا کرد.اوکراس را خفه کرده بودند و دل و جگرش را بيرون کشيده بودند.خانم فيتز پاتريک آن را لاي پارچه اي پيچيد و بدون اينکه کسي ببيند ، به رودخانه انداخت.

روزالين فيتز پاتريک بدون اينکه در بزند به خانه کولوم داخل شد.کولوم سرش را بلند کرد و به صورت زن نگريست ولي از جايش تکان نخورد.

«درست همان طور که حدس ميزدم اينجاست.» و با صداي بلند ادامه داد:«نمي تواني مثل يک آدم حسابي توي ميخانه مست کني؟اينجا نشستي که چي؟خودت را قيم کردي که ضعف هايت را بپوشياني ، آن هم با اين وضع که ننگ هر آدم است.» خشم در صدايش موج مي زد ، طنيني تحقير کننده داشت.با نوک چکمه اش به پاهاي استفن اوهارا زد.استفن با دهان باز خرخر مي کرد.بوي ويسکي از لباسش و از دهانش بيرون مي زد.

کولوم با صداي ضعيفي گفت:«تنهايمان بگذار روزالين.من و پسر عمويم داريم براي مرگ اميدهاي ايرلند ، عزاداري مي کنيم.»

خانم فيتزپاتريک دست هايش را به کمر زد:«پس اميد عمو زاده هاي ديگرت چه مي شود ، کولوم اوهارا؟وقتي اسکارلت دارد براي مرگ بچه عزيزش عزاداري مي کند ، باز هم مي خواهي با يک بطري ديگر مست کني؟آيا آماده هستي با او در مرگ دختر خوانده خودت عزاداري کني؟دارم به تو مي گويم کولوم اوهارا ، جان اين بچه در خطر است.»

روزالين در مقابل صندلي او زانو زد.بازويش را گرفت و تکان داد.«به خاطر عيسي مسيح و مادر مقدس ، کولوم ، بايد يک کاري بکني.من هر کاري که به نظرم رسيده کردم ، ولي اين مردم گوش نمي دهند.شايد ديگر دير شده باشد به حرف هاي تو هم گوش ندهند.ولي تو بايد يک تکاني به خودت بدهي و سعي ات را بکني.نمي تواني اين جوري خودت را از همه دنيا مخفي کني.مردم فکر مي کنند ولشان کردي و اسکارلت هم همين جور فکر مي کند.» کولوم مِ مِن کنان گفت:«کتي کولوم اوهارا.»

روزالين با کلمات شمرده ولي سرد گفت:«خونش به گردن توست.»

***

روز بعد تا دير وقت ، کولوم از تمام خانه ها و کلبه هاي بالي هارا و آدامز تاون ديدن کرد.سري هم به ميخانه کندي زدي.اول به دفتر کار اسکارلت رفت ، او را در حال رسيدگي به حساب هيش يافت.وقتي اسکارلت او را در آستانه دفترش ديد اخم کرد و ابروهايش را درهم کشيد.اما با پيشنهاد کولوم درباره برگزاري مهماني به خاطر بازگشت استفن به ايرلند ، اخمش باز شد.

بالاخره پيشنهاد او را پذيرفت و به بهانه دعوت ، کولوم توانست به تمام خانه ها سر بزند.به دقت به حرف هاي آنان توجه کرد ، شايد نشانه اي از صحت گفته هاي روزالين بيابد ولي هر چه گشت چيزي نيافت و آرام شد.

بعد از مراسم دعاي روز يکشنبه در کليسا ، تمام روستانشينان ناحيه ميت به همراه اوهارا به بالي هارا آمدند تا به استفن خوشامد بگويند و اخبار آمريکا را بشنوند.ميزها را روي چمن کنار هم چيدند و روي انها سيني هاي پر از گوشت ، کلم ، سيب زميني پخته و سبوهاي کف بر لب آبجوي سياه گذاشتند.درهاي فرانسوي تالار رقص باز بود و همه مي توانستند داخل خانه اربابي شوند و تصوير قهرمانان خود را روي سقف آن تماشا کنند.

تقريبا جشن خوبي بود.بعد از جشن اسکارلت خودش را دلخوش مي کرد که هر کاري از دستش برآمده براي دلپذير شدن مهماني ، انجام داده است.فرصت خوبي هم داشت که با کاتلين ساعت ها صحبت کند.«چقدر دلم برايت تنگ شده بود کاتلين.از وقتي که ما را ترک کردي ديگر هيچ چيز مثل گذشته نيست.حتي حالا هم که آب رودخانه کم شده علاقه اي به ديدن پگين ندارم.»

کاتلين گفت:«اگر همه چيز همان طور باقي بماند ديگر چه دليلي دارد که آدم زحمت نفس کشيدن به خودش بدهد.» حالا کاتلين مادر يک پسر سالم بود و اميدوار که تا شش ماه ديگر برادري براي او بياورد.

اسکارلت با تاسف دريافت ، حتي دلش برايم تنگ نشده.

استفن در ايرلند بيشتر از آمريکا حرف نمي زد ولي به نظر مي آمد که بستگانش اهميتي نمي دهند.«آدم ساکتي است ، خوب اين جوري است ديگر.» اسکارلت از او حذر م کرد.براي او هنوز استفن مرموز بود.با کوله باري از اخبار جديد از راه رسيده بود.پدر بزرگ روبيلارد مرده بود و ثروتش را براي پولين و اولالي گذاشته بود.آنها با هم در خانه صورتي زندگي مي کردند و هنوز هم هر روز مدتي پياده روي مي کردند.گفته مي شد که از خواهران تلفير هم ثروتمندترند.

وقتي هنوز مهماني ادامه داشت صداي رعدي از دور دست شنيده شد.همه سکوت کردند ، دست از خوردن کشيدند و ديگر هيچ کس نخنديد ، همه نگاهشان به آسمان بود و اميد داشتند باران ببارد ، گويي آسمان آبي آنها را مسخره مي کرد.پدر فلين مراسم عشارباني را يک بار ديگر انجام داد و مردم براي باران شمع روشن کردند و دعا خواندند.

در شب نيمه تابستان ابرهايي که با باد غربي مي آمدند نه تنها پراکنده نشدند ، بلکه درهم فرو رفتند ، متراکم شدند و افق را تيره ، سنگين و پر کردند.مردان و زناني که براي افروختن آتش جمع شده بودند سرشان را در جريان باد قرار مي دادند و بوي باران را حس مي کردند.اگر واقعا باران مي باريد و محصول نجات پيدا مي کرد دليل خوبي براي جشن گرفتن پيدا مي شد.

با اغاز شب ، توفان آغاز شد.با صدايي گوش خراش و کر کننده ، برق آسماني مي جهيد و آسمان را روشن مي کرد ، مثل روز ، روشن تر از روز و به دنبال آن باران سيل آسا.مردم روي زمين مي افتادند و سرشان را با دست مي پوشاندند.تگرگ هاي بزرگي به اندازه گردو فرو مي ريخت.لحظات سکوت ميان رعد و برق را فرياد مردم پر مي کرد.

اسکارلت داشت براي شرکت در رقص و موسيقي جشن آتش افروزي از خانه اربابي خارج مي شد مجبور شد دوباره به درون خانه باز گردد ، تا مغز استخوان خيس شده بود ، از پله ها بالا رفت تا کت را بيابد.کت دست هايش را در گوش فرو برده و با چشمان سبزش از پنجره بيرون را نگاه مي کرد.هريت کلي گوشه اي خزيده بود و بيلي را در آغوش داشت.اسکارلت در کنار کت زانو زد و به طوفان خيره شد.

تگرگ نيم ساعت طول کشيد.بعد آسمان صاف شد ، ستاره ها درخشيدند و هلال ماه تابيدن گرفت.توده هاي هيزم خيس شده بود.افروختن آتش ديگر ميسَر نبود.در مزارع ، ساقه هاي گندم و در چراگاه ها علف ها شکسته بودند.قشري ضخيم از دانه هاي بي شکل تگرگ روي آنها را پوشانده بود.ناله از گلوي مردم بالي هارا خارج مي شد.انعکاس از ديوار سنگي و شيشه پنجره ها مي گذشت و به اتاق کت وارد مي شد.لرزه بر اندام اسکارلت افتاد و فرزند سبزه روي خود را تنگ در آغوش گرفت.کت آرام ناله مي کرد.دست هايش براي پوشاندن گوش ها کافي نبود.

اسکارلت گفت:«محصولمان را از دست داديم.»روي ميزي که در وسط خيابان بالي هارا قرار داشت ايستاده بود.مردم بالي هارا همگي حضور داشتند.«ولي هنوز خيلي از آنها را مي شود نجات داد.علف ها خشک مي شوند ، پس علوفه خواهيم داشت.ساقه هاي گندم هم اگر به ما دانه و آرد ندهند ، به کاه تبديل مي شوند.من همين الان دارم به تريم ناوان و دروگدا مي روم تا براي زمستان آذوقه بخرم.در بالي ها را گرسنگي نخواهد بود.اين را به شما قول مي دهم.قول اوهارا.»

اما آن شب وقتي مردم کنار اجاق هايشان نشستند از جادوگر و بچه عوض شده صحبت نمي کردند ، مي گفتند اين بچه روح لرد به دار آويخته را برانگيخته است تا از اين مردم انتقام بگيرد.

81

آسمان دوباره آبي شد و گرماي طاقت فرسا ادامه يافت.صفحه اول روزنامه تايزم به گزارش وضع هوا اختصاص داشت.در صفحات دوم و سوم اخباري مربوط به طغيان عليه زمين داران و مباشرين چاپ شده بود.

اسکارلت هر روز نگاه کوتاهي به روزنامه مي انداخت و بعد آن را کنار مي گذاشت.لااقل مجبور نبود نگران مستاجرينش باشد ، خدا را شکر.آنها مي دانستند که او هواي شان را دارد.

اما آسان هم نبود.اغلب وقتي براي خريد مايحتاج زمستاني به شهر وارد مي شد ، مي ديد موجودي غلات در بازار يا کم است يا به کلي تمام شده.در آغاز ، چانه مي زد ولي بعد که بازار با کمبود روبه رو شد هر قيمتي را که مي گفتند مي پرداخت و خوشحال بود که به هر حال چيزي گيرش آمده است ، اگرچه کالاها زياد هم مرغوب نبود.

فکر مي کرد اوضاع به همان بدي جورجياي بعد از جنگ است ، نه بدتر بود.چون آن موقع دشمني داشتيم که رو به روي مان ايستاده بود.ما با يانکي هايي که اموالمان را مي سوزاندند و غارت مي کردند ، مي جنگيديم.حالا من دارم به خاطر کساني مي جنگم که تعدادشان به مراتب بيشتر از ساکنان تاراست.حتي دشمنم را نمي شناسم.باورم نمي شود که خداوند ايرلند را نفرين کرده باشد.

با همه اينها مقدار زيادي شمع به مبلغ يکصد دلار خريد تا ساکنين بالي هارا به هنگام دعا در نمازخانه برافروزند.وقتي سوار کالسکه يا اسب بود سعي مي کرد خودش را از توده هاي سنگي که ناگهان در کنار جاده ظاهر مي شدند دور نگه دارد.نمي دانست اين سنگ ها را براي ستايش کدام يک از خدايان آنجا جمع کرده اند ولي اگر قرار بود به اين وسيله باران بيابد او تمام سعي اش را به کار مي برد تا همه سنگ هاي دوک نشين ميت را در اختيارشان بگذارد.اگر مجبور مي شد ، همه آنها را با دست هاي خودش جمع مي کرد.

اسکارلت احساس درماندگي مي کرد ، اين تجربه اي تازه و ترس آور بود.

فکر مي کرد که کار کشاورزي ر درک مي کند ، زيرا در مزرعه بزرگ شده بود.در واقع اين سال هاي خوب بالي هارا چيزي بيش از حد انتظار برايش نداشتند ، چون خودش هم سخت کار کرده بود ، پا به پاي ديگران.حالا که انگيزه کار به حد کافي وجود نداشت چه بايد مي کرد؟

دعوت به مجالس را با خوش رويي مي پذيرفت.اما اين بار در پي تفريح نبود ، مي خواست از ديگران مالکين اطلاعاتي کسب کند.

براي شرکت در مهماني خانه گيفورد (Gifford) واقع در ناحيه کيلباوني ابي (Kilbawney Abby) يک روز دير رسيد. به ليدي گيفورد گفت: «خيلي معذرت ميخواهم، فلورانس. حقش بود تلگراف ميکردم. ولي از بس براي خريد آرد و گوشت اين ور و آن ور رفتن بالاخره تاريخ را اشتباه کردم.»

ليدي گيفورد از ورود اسکارلت آنقدر خوشحال شده بود که ناراحتي اش را بکي فراموش کرد. ساير مهمانان وقتي فهميده بودند که اسکارلت هم در آن مهماني شرکت دارد، دعوت هاي ديگر را رد کرده بودند. آقايي که شلوار زير زانو پوشيده بود، دست اسکارلت را به شدت فشرد و گفت: «در انتظار فرصت بودم که دست شما را بفشارم، خانم جوان.» مرد پير قوي بنيه اي بود که او را مارکي تره وان (Marquess Of Trevwanne) ميخواندند. ريش پر پشت سفيد و بيني قرمز بزرگ داشت.

اسکارلت گفت: «متشکرم، جناب.»

متعجب بود که چرا اين پيرمرد در اشتياق ملاقات با او بوده است. چرا؟

مارکي صداي بلندي داشت. گويي با يک آدم کر سخن ميگفت. حرف هاي او را همه شنيدند، چه ميخواستند، چه نميخواستند. صدايش را ميشد از زمين چمن بازي کروکت هم شنيد.

به اسکارلت به خاطر نجات بالي هارا تبريک گفت. خودش به آرتور (Arthur) گفته بود که ديوانگي نکند، پولش را براي خريد کشتي از آن دزدهايي که او را چپاول ميکردند از بين نبرد. اما آرتور حرفش را گوش نکرده بود. تصميم گرفته بود خودش را بدبخت کند. هشتاد هزار پوند داد، بيشتر از نصف ميراثش را، با اين پول ميشد تمام ناحيه ميت را خريد. او ديوانه اي بيش نبود، چيزي جز حماقت از او سر نميزد، مردي بود که اصلا احساسي نداشت. حتي وقتي بچه بودند و با هم به مدرسه ميرفتند. از همان موقع او را ميشناخت. اما، لعنتي، آرتور را مثل برادرش دوست داشت، گرچه ميدانست ديوانه است. هيچ کس مثل آرتور برايش دوست واقعي نبود. او گريست، بله مادام، وقتي آرتور خودش را حلق آويز کرد واقعا گريست. پيرمرد ميدانست که او کارهاي احمقانه اي ميکند ولي باورنميکرد تا اين حد احمق باشد که خودش را دار بزند. آرتور بالي هارا را دوست داشت. قلبش را به آن سپرده بود و عاقبت هم زندگي اش را فداي آن کرده بود. در واقع کنستانس (Constanec) با رها کردن آنجا جنايتي بزرگ مرتکب شده بود. بايد آنجا را به ياد آرتور حفظ ميکرد.

مارکي از اسکارلت به خاطر آنچه که کرده بود تشکر کرد، معتقد بود که بيوه آرتور از انجام وظايف خود طفره رفته است.

***

«مايلم دوباره دستتان را بفشارم خانم اوهارا.» اسکارلت مانع اين کار نشد. دستش را در دست او گذاشت. اين پيرمرد چه ميگفت؟ لرد جوان بالي هارا خودش را حلق آويز نکرده بود، بلکه شخصي او را به برج کشيده بود و به دارش آويخته بود. کولوم اين طور گفته بود. مارکي اشتباه ميکند. پيرها معمولا خاطرات مغشوشي دارند و همه چيز را قاطي ميکنند ... يا شايد کولوم اشتباه ميکند. مثل بچه ميماند، هر چه مردم گفته اند باور کرده، آن زمان حتي در بالي هارا هم نبوده، خانواده اش در آدامز تاون زندگي ميکردند ... مارکي هم در بالي هارا نبود، او هم فقط آنچه را که مردم گفته بودند ميدانست. ماجراي خيلي پيچيده اي است.

براي اسکارلت چنين بود که گويي صد سال است که او را ناديده، چيزهاي زيادي اتفاق افتاده بود. اسکارلت درست نميدانست که از کجا بايد شروع کند، گفت: «ميدانم که به چي علاقه داري، بارت. يکي از ماديان هايي که تو برايم خريدي بهتر از هلال ميپرد. اسمش کومت است. يک روز سرش را گرفت بالا، مثل اين بود که به خودش ميگفت، پريدن کار نيست، تفريح است ...» به گوشه ساکتي رفتند تا با هم حرف بزنند. اسکارلت به زودي فهميد که بارت ديگر خيري از رت ندارد. بعد چيزهاي ديگري فهميد، بيش از آنچه که ميخواست بداند. درباره اينکه کره ها به طور سر و ته در رحم مادرشان قرار دارند. ولي مهم نبود، بارت در نظر او مطلوب ترين شخصي بود که ميشناخت و ر آينده هم مطلوب مي ماند.

گفت و گوها درباره اوضاع جوي بود. در تاريخ ايرلند هرگز چنين خشک سالي ثبت نشده بود. و اين روزهاي پياپي آفتابي را چه بايد مي ناميدند؟ حتي يک گوشه کوچک از آن منطقه هم نبود که احتياج به بارا ن نداشته باشد. وقتي در ماه سپتامبر موعد پرداخت اجاره ها برسد دردسرها هم شروع ميشود.

در اين مورد فکر نکرده بود. قلب اسکارلت مثل سرب سنگين شد و پاين افتاد. مطمئن بود که زارعين هم قادر به پرداخت اجاره خود نيستند. پس چگنه انتظار دريافت اجاره از ساکنين خانه هاي بالي هارا داشت؟ مغازه ها و ميخانه ها، حتي دکتر، درآمدشان از پولي بود که کشاورزان خرج ميکردند. در اين صورت او هم درآمدي نخواهد داشت.

برايش مشکل اين بود که چهره شادمانه خود را حفظ کند، ولي مجبور بود. چه خوب بود اگر اين تعطيلي آخر هفته زودتر تمام ميشد.

آخرين روز مهماني مصادف با چهاردهم جولاي بود، روز باستيل (.Bastille : زندان معروف پاريس که با تسخير آن توسط مردم، انقلاب کبير فرانسه آغاز شد. اينجا در واقع يک قلعه نظامي بود که بين سال هاي 1370 و 1382 ميلادي ساخته شد. هانري چهارم از آن به عنوان خزانه جواهرات دربار استفاده ميکرد. تسخير اين زندان هنگام سلطنت لويي شانزدهم، در چهاردهم جولاي 1789 اتفاق افتاد.) مهمانان با خود لباس هاي عجيب و غريب آورده بودند. اسکارلت لباس محلي اش را که از گال وي خريده بود پوشيد، زير دامني و دامن هاي رنگي، در آن هواي گرم جوراب هاي راه راه پاهايش را به خارش انداخت ولي به هيجانش مي ارزيد.

ليدي گيفورد به صداي بلند گفت: «اصلا فکر نميکردم زير لباس هاي کثيف شان، لباس هاي به اين قشنگي بپوشند. من هم خيال دارم بخرم. ميخواهم سال آينده تو لندن بپوشم. حتما مردم تا اسم خياط را به آنها نگويم ولم نميکنند.»

اسکارلت فکر کرد، عجب زن احمقي است. خدا را شکر که شب آخر است. بعد از صرف چاشت، چارلز راگلند براي رقص رسيد. مستقيما از مهماني ديگري مي آمد که همان روز صبح به پايان رسيده بود. «دشتم برميگشتم خانه، وقتي شنيدم شما همين نزديکي ها هستيد، نتوانستم نيايم.»

«همين نزديکي ها؟ پنجاه مايل فاصله.»

«اگر صد مايل هم بود فرقي نميکرد.»

يادداشتي را که حاکي از پشيماني چارلز بود و نيمه شب به اتاقش انداخته بود پاره کرد و صبح آنقدر زود به راه افتاد که نيازي به خداحافظي نداشته باشد.

وقتي به خانه رسيد فورا دنبال کت گشت. برايش تعجبي نداشت که او و بيلي به برج رفته بودند. آنجا تنها مکان خنک بالي هارا بود. تعجب اين بود که کولوم و خانم فيتزپاتريک زير درخت کهن سال پشت خانه منتظرش بودند، بساط چاي روي ميز پهن بود.

اسکارلت خوشحال شد. مدت ها بود که کولوم مثل غريبه ها شده بود و از آمدن به خانه اربابي هم خودداري ميکرد. براي اسکارلت چه خوب بود که برادرش دوباره برگشته.

اسکارلت گفت: «داستان عجيبي ميخواهم برايت بکويم، وقتي شنيدم تقريبا داشتم ديوانه ميشدم. نظرت چيست کولوم، اين امکان دارد که لرد جوان واقعا خودش را تو برج دار زده باشد؟» اسکارلت گفته هاي مارکي تره وان را زيرکانه و با خنده تعريف کرد و در عين حال حرکات او را نيز تقليد ميکرد.

کولوم فنجان چاي را روي ميز گذاشت و حالت جدي خودش را حفظ کرد. گفت: «من نظري ندارم، اسکارلت عزيزم.» با لحني آميخته با خنه ولي آرام اين جملات را ادا کرد، همان لحن هميشگي که اسکارلت همواره به ياد داشت. «همه چيز در ايرلند امکان دارد، ما هم مثل بقيه دنيا از نيش مارها در امان نيستي.» لبخند زد و برخاست. «حالا بايد بروم. کارهاي روزانه ام را ول کردم تا بيايم صورت خوشگلت را ببينم و اگر اين زن به تو گفت که من با چايي، زياد کيک خوردم باور نکن.»

آنچنان با سرعت دور شد که اسکارلت فرصت نکرد مقداري کيک در دستمال سفره بپيچد و به او بدهد.

خانم فيتز گفت: «الان برميگردم.» و با عجله دنبال کولوم رفت.

اسکارلت گفت: «باشد.» در فاصله دوري، هريت کلي را ديد. در آغوش چمن هاي قهوه اي رنگ، برايش دست تکان داد. داد زد: «بيا چاي بخور.» هنوز مقدار زيادي چاي باقي بود.

روزالين فيتزپاتريک دامنش را بالا کشيد و دويد تا در جاده کالسکه رو به کولوم برسد. آنقدر کنارش راه رفت تا بالاخره نفسش جا آمد و توانست سخن بگويد. پرسيد: «حالا ديگر چه شده؟ ميخواهي بروي سراغ بطري، درست است؟»

کولوم ايستاد، به طرف او برگشت. «ديگر هيچي درست نيست، همين است که قلبم را به درد مي آورد. مگر نشنيدي؟ دروغ هاي آن انگليسي را باور کرده بود. درست مثل ده وي و ديگران که دروغ هاي قشنگ و انگليسي پارنل را باور کردند. ديگر نميتوانستم بمانم، روزالين، ميترسيدم فنجان هاي قشنگ انگليسي اش را بشکنم و مثل سگ زنجير شده زوزه بکشم.»

روزالين رنج و درد را در نگاه کولوم ديد و باعث شد چهره او هم در هم شود. مدت درازي بود که با روح زخم خورده او همدردي کرده بود، اين همدردي فايده اي نداشت. کولوم از احساس شکست و مشاهده خيانت آزار ميديد. پس از بيست سال کوشش براي آزادي ايرلند، بعد از موفقيت در انجام مأموريت ها، بعد از پر کردن انبار کليساي پروتستان بالي هارا از سلاح، به او ميگفتند که فايده اي ندارد. فعاليت هاي سياسي پارنل تأثير بيشتري داشت. کولوم هميشه حاضر بوده که به خاطر وطنش بميرد؛ هرگز نميتوانست بدون اينکه کاري براي يرلند بکند، زنده بماند.

روزالين فيتزپاتريک با نظر کولوم درباره پارنل موافق بود؛ احساس او را درباره اينکه رهبران فنيان ميگفتند کارهايش مردود و بي مورد است، درک ميکرد. اما روزالين هميشه ميتوانست براي اجراي اصول و نظم، احساس خود را نديده بگيرد. تعهدش همپايه تعهد کولوم بود، شايد هم بزرگ تر، زيرا قبل از اينکه خواستار عدالت باشد، خواستار انتقام بود.

حالا روزالين وفاداري اش را نسبت به فنيانيسم (Fenianism) کنار گذاشته بود. رنج کولوم بيش از رنج ايرلند برايش معني پيدا کرده بود، زيرا به شکلي او را دوست داشت که هيچ زني به خود اجازه نميداد کشيشي را دوست داشته باشد و نميتوانست اجازه دهد که او خود را با ترديد و خشم از ميان ببرد.

با خشونت پرسيد: «پس تو چه جور ايرلندي هستي، کولوم اوهارا؟ ميتواني اجازه بدهي که ده وي و ديگران اين جور تصميم هاي غلط بگيرند؟ حتما شنيده اي چه اتفاقاتي مي افتد؟ مردم خودشان دارند ميجنگند، چون رهبري ندارند، تاوان وحشتناکي ميدهند. آنها پارنل را نميخواهند، درست مثل تو. تو آنچه را که يک ارتش نياز دارد فراهم کردي. پس چرا به جاي اينکه بنشيني و تا حد مرگ مشروب بخوري نميروي اين ارتش را راه بياندازي؟»

کولوم به چهره روزالين نگريست و سپس به دور دست ها خيره شد، اميد به آرامي نگاهش را پر ميکرد.

روزالين به زمين خيره شد. نميتوانست اجازه دهد که کولوم احساس عشق و هيجان را از نگاه او دريابد.

هاريت کلي گفت: «نميدانم شما چطور ميتوانيد اين گرما را تحمل کنيد.» زير آن چتر آفتابي، روي صورت شيرينش درخشندگي عرق ديده ميشد.

اسکارلت گفت: «خيلي خوشم مي آيد، درست مثل وطنم است. تا حالا از جنوب برايت تعريف کردم، هريت؟»

هريت گفت که تا به حال چيزي از او نشنيده.

اسکارلت گفت: «تابستان براي من بهترين فصل بود. گرما وروزهاي خشک همان چيزهايي بود که ميخواستم. آنجا خيلي قشنگ بود. بوته هاي پنبه سبز بودند، منظم و پشت سرهم، چيزي نمانده که غوزه ها بترکند، تا آن که چشم کار ميکرد پنبه بود. کارگران وقتي علف هاي هرز را ميکندند، آواز ميخواندند، صداي موسيقي از دور شنيده ميشد. صداي تام تام هميشه بلند بود.» صداي خود را ميشنيد، وحشت کرده بود. چي داشت ميگفت؟ «وطن؟» حالا ايرلند وطنش بود.

نگاه هريت پر از رؤيا بود، گفت: «چه قشنگ.»

اسکارلت از روي بيزاري نگاهي به او انداخت، بعد اين بيزاري متوجه خودش شد. اين رؤياهاي بيهوده هريت کلي را به دردسر انداخته بود. آنطور که نميدانست چه بايد بکند، حالا هم نميداند، به نظر نميرسيد از آن موقع تا به حال، چيزهاي زيادي ياد گرفته باشد.

ولي من ياد گرفته ام. خودم جنوب را ترک نکردم، ژنرال شرمن مرا مجبورکرد و حالا اينکه وانمود کنم هرگز چنين حادثه اي اتفاق نيفتاده، خيلي پير هستم.

نميدانم مرا چه ميشود. حسابي قاطي کرده ام. شايد از گرما باشد، شايد هوش و حواسم را از دست داده ام.

اسکارلت گفت: «ميروم يک کمي به حساب ها رسيدگي کنم، هريت.» ستون هاي منظم اعداد هميشه او را آرام ميکرد، چنان حسي داشت که گويي ميخواست از پوست خود بيرون بپرد.

دفاتر حساب وضع بسيار نگران کننده اي داشتند. تنها درآمدي که در ستون بستانکاران درج شده بود، پولي بود که از محل خانه سازي در حاشيه شهر آتلانتا به دست مي آمد. حالا اقلا ديگر اين پول به حساب جنبش انقلابي که کولوم عضويت آن را داشت واريز نميشد. ميتوانست کمي کمک باشد ـ نه، خيلي، واقعا خيلي، اما کافي نبود. پول زيادي خرج خانه خود و بالي هارا کرده بود. همين طور در دوبلين. باورش نميشد اين طور در دوبلين ولخرجي کرده باشد. ستون هاي دفاتر هيچ ترديدي براي اين خرج هاي بي مورد نميگذاشت.

اگر جو کولتون کمي از هزينه هاي خانه سازي ميکاست خيلي خوب ميشد، درآمدم افزايش مي يافت، خانه ها هنوز هم خوب فروش ميروند. نميخواست الوار ارزان تري بخرد. اصلا تمام آن برنامه خانه سازي به خاطر خريد الوار از اشلي بود. مسلما غير از اين، چيزهاي ديگري هم بود که ميشد در آنها صرفه جويي کرد. پي ها ... دودکش ها ... آجرها هم لازم نيست از بهترين نوع باشد. از روي بي قراري سرش را تکان داد. جو کولتون هرگز حاضر نميشد چنين کارهايي بکند. او هم درست مثل اشلي بود، شرافتمند و مشحون از ايده آل، پر از معنويت، چيزي که اصلا در تجارت مفهومي نداشت. آن گاه مذاکرات خود را با جو کولتون به ياد آورد. آنها هر دو مثل هم بودند، اسکارلت تعجب نميکرد اگر آنها را ميان چانه زدن بر سر قيمت، صحبت خود را رها ميکردند و درباره کتاب احمقانه اي حرف ميزدند که به تازگي خوانده بودند.

چشمان اسکارلت حالتي متفکرانه به خود گرفت.

بايد هريت کلي را به آتلانتا بفرستد.

براي اشلي همسر مناسبي خواهد شد. هر دو مثل همند، در کتاب ها زندگي ميکنند و هر دو به واقع درمانده اند. هريت در موارد بسيار ناتوان مينمود ولي در انجام وظايفش کوشا بود ـ حداقل با آن شوهر نامناسب ده سال زندگيکرده بود و زيرکي مخصوص خودش را داشت. چه راه درازي را در آن بيابان شن با کفش هاي پاره طي کرده بود تا براي زندگي داني کلي به آن افسر انگليسي التماس کند. اشلي پشت سر خود به چنين فولادي احتياج داشت. به کسي احتياج دارد که از او مواظبت کند. اينکه اينديا و عمه پتي دائما دور و بر او بچرخند اصلا برايش خوب نيست. براي بو هم همين طور، آه اين افکار چه آزار دهنده است. بيل کلي ميتواند بو را هم راه بياندازد. اسکارلت لبخند زد. بهتر است همراه بيل کلي يک جمبه نمک معطر براي عمه پتي بفرستد.

لبخندش ناپديد شد. نه اين کار ممکن نيست. اگر بيلي برود قلب کت خواهد شکست. بعد از اين که اوکراس فرار کرد يک هفته مريض شد، و براي او اين بچه گربه به اندازه يک دهم بيلي هم ارزش نداشت.

به علاوه هريت طاقت گرما را هم ندارد.

نه اين کار عملي نيست، اصلا عملي نيست. اسکارلت دوباره روي دفترهايش خم شد.

با خشم دفترهاي حساب را مقابل چشمان خانم فيتزپاتريک تکان داد و گفت: «بايد از اين همه ولخرجي دست برداريم. چه احتياجي به يک قشون مستخدم داريم، مگر نميبينيد فقط خريد آرد براي نان چقدر تمام ميشود؟ خودش يک ثروت است. حداقل نيمي از آنها را بايد بيرون کنيم. به چه دردمان ميخورند؟ و باز هم آن اهنگ قديمي را شروع نکنيد که خامه را بايد زد تا کره به دست بيايد، توليد کره اين روزها خيلي خرج بر ميدارد، در صورتي که يک پوندش را حتي نيم پني نميخرند.»

خانم فيتزپاتريک صبر کرد تا حرف اسکارلت تمام شود. بعد به آرامي دفترها را از او گرفت و روي ميز گذاشت. «ميخواهيد پرتشان کنيد توي خيابان؟ آن وقت شما هم مثل ديگران ميشويد. در سراسر ايرلند، مالکين ديگر هم همين کار را کردند. هر روز تعدادي از اين بدبختي ها پشت در آشپزخانه جمع ميشوند و يک بشقاب سوپ گدايي ميکنند، نکند دلتان ميخواهد تعدادشان زيادتر بشود؟»

اسکارلت با بي صبري کنار پنجره رفت. «نه، البته که نه، حرف هاي احمقانه نزنيد. ولي بالاخره بايد راهي براي کم کردن هزينه ها وجود داشته باشد.»

«هزينه اسب ها بيشتر از هزينه مستخدم هاست.» خانم فيتزپاتريک با سردي سخن ميگفت.

اسکارلت به طرف او برگشت. با خشم گفت: «براي امروز ديگر بس است، تنهايم بگذاريد.» دفترها را برداشت و به طرف ميز تحرير رفت. بيش از آن عصبي بود که بتواند به کارش ادامه دهد. اين خانم فيتز چطور ميتواند تا اين حد بدجنس باشد؟ خودش خوب ميداند که من از شکار بيشتر از هر چيز ديگر خوشم مي آيد. تنها چيزي که مرا در اين تابستان وحشتناک اميدوار نگه ميدارد اين است که ميدانم بالاخره پاييز فرا ميرسيد و فصل شکار آغاز ميشود.

اسکارلت چشمانش را بست و سعي کرد خاطراتش خوشي را که روحش از آن خنک و تازه ميشد به ياد آورد، صبحگاهان دلپذير و فرح بخش، انبوه مه سحرگاهي که از يخ آب هاي شبانه بر ميخاست و شيپورهايي که آغاز فصل شکار را اعلام ميکردند. عضلات کوچک صورتش بي اختيار لرزيد، فک هايش را به هم فشار داد. قدرتش در تخيل نبود، قدرتش در انجام کار بود، قدرتش را هنگام عمل نشان ميداد.

چشمانش را گشود و با دقت به کار دفترها پرداخت. بدون محصولي براي فروش و بدون دريافت اجاره امسال پولي گيرش نمي آمد، مجبور بود از موجودي اش خرج کند. اين او را سخت مي آزرد. تا اين لحظه کسب و کارش سود آور بود اما با اين تغيير ناگهاني تحمل ضرر و زيان برايش کار ساده اي نبود.

اما اسکارلت در دنيايي بزرگ شده بود که امکان تغييرآب و هوا و خشک سالي و محصول بد هميشه وجود داشت. ميدانست که سال ديگر اوضاع تغيير ميکند و به مراتب بهتر خواهد شد. خشک سالي و تگرگ ناگهاني تقصير او نبود. مثل الوار فروشي يا فروشگاه نبود که اگر زياني پيش مي آمد، مسئوليتش مستقيما متوجه او ميشد.

به علاوه، اين ضررها به ثروتش صدمه اي نميزد. ميتوانست تا پايان عمرش همان طور به ولخرجي ادامه دهد و محصول بالي هارا سال ديگر بهتر خواهد شد و باز هم پول فراوان به جيبش سرازير ميشود.

بي اختيار آهي کشيد. ساليان دراز کار کرده بود، صرفه جويي کرده بود، پس انداز کرده بود و فکر ميکرد اگر پول فراوان داشته باشد، خوشبخت است. حالا پول فراوان داشت، خدا پدر رت را بيامرزد، اما حالا اين پول زياد برايش مفهومي نداشت. ديگر کاري نبود که برايش زحمت بکشد، نقشه بريزد و گرسنگي بخورد.

هرگز تا اين حد احمق نبود که بخواهد دوباره فقير و نااميد باشد. اما نياز داشت که دوباره مبارزه کند. ذهن فعالش را به کار بياندازد و بر مشکلات پيروز شود. دلش ميخواست مانعي داشته باشد که بتواند از روي آن بپرد، با شوق تمام به پرچين ها و گودال ها فکر ميکرد. به زماني مي انديشيد که سوار بر اسبي قدرتمند از آنها بگذرد، اسبي که به اراده او گردن نهد.

وقتي حساب و کتابش پايان گرفت، نگاهش را به طرف کوهي از نامه هاي خصوصي خودش که هنوز بدون جواب مانده بود انداخت. از نامه نگاري متنفر بود. تقريبا ميدانست که مضمون آنها چيست. بسياري از آنها دعوت نامه بود. همه را همان جا روي ميز گذاشت، همان طورکه بود، هريت ميتوانست به هر کدام از آنها جواب شايسته و مؤدبانه اي بدهد. هيچ کس نميفهمد که آنها را خودش ننوشته. هريت هم از اينکه ميتواند مفيد باشد خوشحال خواهد شد.

در بين نامه ها دو پيشنهاد هم بود، پيشنهاد ازدواج، هر هفته لااقل يکي دريافت ميکرد. در صورت ظاهر آنها نامه هاي عاشقانه بودند ولي او ميدانست که اگر بيوه ثروتمند نبود هرگز چنين نامه هايي برايش نميرسيد. اغلب آنها همين طور بود.

پيشنهاد اول را با جمله هايي مثل اين پاسخ داد. «از بذل توجه شما بسيار مفتخرم.» و «قادر نيستم لطف شما را آن طور که سزاوار است پاسخ دهم.» و «بيش از اينها براي دوستي شما ارزش قائلم.» لازم ميدانست تمام اصول ادب را در نوشتن رعايت کند.

جواب پيشنهاد دوم زياد آسان نبود. اين پشنهاد از جانب چار لز راگلند مطرح شده بود. چارلز در نظر او شايسته ترين مردي بود که در سراسر ايرلند مي شناخت. علاقه اوقانع کننده بود، با وراجي مردهاي ديگري که در دوروبرش پرسه مي زدند تفاوت داشت. دنبال پول او نبود و اسکار لت ازاين بابت اطمينان داشت. منسو ب به خانواده اي ثروتمند بود، خانواده اش از اعيان و ما لکين بزرگ انگلستان بودند.کوچک ترين پسر خانواده بود و به جاي کليسا، ارتش را انتخاب کرده بود. اما حتمأ خودش هم پول زيادي داشت. اگر اسکار لت تمام لباس هاي مهماني خود را روي هم مي گذاشت باز هم به اندازه اونيفورم او نمي ارز يد، مطمئن بود.

‏عقلش مي گفت: هيچ وقت رت ر انخواهي داشت.

‏و فرياد درد آلود قلبش بر مي خاست: فکر مي کني نمي دانم؟ فکر مي کني مي توانم همه چيز را به کلي فراموشي کنم؟ فکر مي کني وقتي کت را مي بينم، ياد رت وجودم را تخسير نمي کند؟ .مي بيني که هر وقت تصميم مي گيرک زندگي ام مال خودم باشه ياد رت، نمي دانم ازکجا، تمام خاطرم را اشغال مي کند.

‏با احتياط جواب نامه را داد، دنبال کلمات مناسبي مي گشت که پيشنهاد ازدواج چارلز را ردکنه. اما چار لز هرگز درک نخواهدکردکه اسکار لت واقعأ از او خوشش مي آ يد و شايد هم به خاطر اينکه چار لز را دوست دارد، گوشه کوچکي از دلش را به او اختصاص دهد، ولي همين احساس است که مانع اين ازدواج مي شود از جانب زن که براي هميشه به مرد ديگري تعلق دارد، بر ايش آرزوي روزهاي خوبي کرد.

***

‏آخرين مهماني آن سال در نزديکي کيلي برايد(Klibride) بر گزار مي شد. کيل برايد هم زياد از تريم دور نبود. تصميم گرفته بود به جاي اينکه رنج قطار را تحمل کند، با کالسکه برود. صبح زود، وقتي که هوا هنور خنک بود، حرکت کرد. اسب ما از گرما ناراحت بودند، اگرچه روزي چهار دفعه بدنشان با اسفنج مرطوب مي شد در آن وقت صبح اسکار لت هم احساس گرما مي کرد. شب وقتي سعي مي کرد بخوابد، بدنش ازکرما خيس شده بود. خدا را شکر که در ماه آگوست بودند. تابستان تقريبأ تمام شده بود، فقط اگر گرما اجازه مي داد.

‏اسمان هنوز خاکستري به نظر مي آمد، در دوردست ها مي شدگرمايي مه آلود را حس کرد. اسکار لت اميدوار بودکه زمان سفرش رادرست محاسبه کرده باشد. مي خواست قبل از اينکه خورشيد کاملأ بالا أمده باشد خود و اسب هايش به مقصد رسيده باشند.

ن‏مي دانم نان سات کليف (Nan Sat Chffe) از خواب بيدار شده يا نه؟ هرگز به نظرم زن سحرخيزي نيامده. بدم نمي آيد قبل از اينکه پيش مهمانان بروم يک دوش آب سرد بگيرم و لباسم را عوض کنم. اميدوارم مستخدمه اي براي کمک به من باشد، نه مثل مستخدمه احمق خانه گيفورد با آن دست هاي چاقش. وقتي ميخواست لباسم را آويزان کند چيزي نمانده بود آستين هايش را بکند. شايد حق با خانم فيتز باشد. معمولأ همين طور است. ولي من دوست ندارم مستخدم خصوصي داشته باشم که هر لحظه، هر کجا مي روم دور وبر من بچرخد. پگي کوپن هر کاري داشته باشم همان جا توي خانه برايم انجام خواهد داد و اگر مردم مي خواهند من به خانه هايشان بروم، پس بايد يک مستخدم در اختيارم بگذارند. خودم هم بايد يک مهماني بدهم، و جبران اين دعوت ها را بکنم. همه با من مهربان بوده اند... ولي هنوز موقعش نرسيده. تابستان آينده اين کار! مي کنم. مي توانم بگويم که امسال هوا خيلي گرم بود، به علاوه من نگراني کشاورزان بودم...

***

از سايه کنار جاده دو مرد بيرون آمدند. يکي ازآ نها دهانه اسب را گرفت. ديگري تفنگي را قراول رفته بود. ذهن اسکارلت به کار افتاد، قلبش هم تپش آمد. چرا با خود يک تپانچه نياورده بود؟ اگر به آنها قول بدهم که هرگز به کسي نمي گويم آنها را ديده ام شايد بگذارند بروم، اکر چمدان هايم را به آنها بدهم شايد بگذارند تا تريم پياده بروم. احمق ها، چرا اقلأ آن طور که توي روزنامه ها نوشته اند ماسک به صورت ندارند؟ به خاطر خدا! أنها اونيفورم پوشيده بودند، ولي ازگروه پسرهاي سفيد نبودند.

‏«لعنت به شما، از ترس نزديک بود بميرم.» هنوز هم نمي تو انست خوب انها را ببينئ. اونيفورم سبزشان نشان مي داد عضو نيروي انتظامي سلطنتي اير لند(Rpyal Irish Constabulary) هستند که پشت به بوته اي مخفي شده اند.

‏مردي که دهنه اسب را گرفته بود گفت : «مجبورم از شما خواهش کنم خودتان را معرفي کنيد مادام.کوين(Kevin) تو هم نگاهي به پشت کالسکه بياندان.»

«حق نداريد به چيزهاي من دست بزنيد. اصلأ شما کي هستيد؟ من خانم اوهارا ساکن بالي هارا هستم. دارم مي روم خانه آقاي ساتکليف. مي دانيد که او يک قاضي است، ترتيبي ميدهد که شما محاکمه بشويد.» البته نمي دانست که آقاي ارنست ساتکليف آيا واقعأ قاضي است يا نه، اما سبيل قرمزرنگش او را شبيه قاضي ها جلوه مي داد.

‏کوين که قرار بود کالسکه را بازرسي کند پيش آمد و کلاه از سر برداشت «شما خانم اوهاراهستيد؟ در پادگان حرف هايي درباره شما شنيدم، مادام. دوهفته

‏پيش بود که به اين جاني(Johnny) گفتم بيا برويم يک سلامي خدمتشان عرض کنيم.» اسکار لت ناباورا نه به آنها خيره شد. گفت: «چطور مگر؟»

«مي گويند شما از آمريکا آمده ايد، خانم اوهارا، بعد از اينکه صداي شما را شنيدم فهميدم درست مي گويند. شنيدم شما اهل ايالت بزرگ جورجيا هستيد. ما دو نفر آنجا را خيلي دوست داريم، مي دانيد، ما دو نفر آنجا جنگيديم از سال 1863‏به بعد.»

‏اسکار لت لبخند زد. «اوه، واقعأ؟» فکرش را بکن، توي جاده کيل برايد، به دو ‏نفر هموطنت برخورد کرده اي. «کجا بوديد، در کدام قسمت جورجيا؟ جزو قشون ژنرال هود (افسر ارتش کنفدراسيون جنوب در جنگ هاي اتفصال. هنگ سواران تگزارس را تشکيل داد و به نيروهاي جنوب پيوست. چندي بعد به درجه ژنرالي ارتقا يافت و در شمال آنتاليا راه را بر سربازان ژنرال شرمن بست، ولي به سختي شکست خورد و به اسارت در امد بعد از جنگ به کارهاي تجارتي پرداخت.) بوديد؟»

«نه مادام. من يکي ازافراد شرمن بودم. جاني جزو قشون هود بود. اون طرف کنفدراسيون بود، به او مي گفتند جاني ياغي.»

‏اسکار لت بالاخره گفت: «من اصلأ سر در نمي آورم. شما دو تا پانزده مال پيش مي خواستيد همديگر را بکشيد و حالا با هم دوست هستيد. دو مرد هر دو ايرلندي، حالا بهترين دوست. با خاطره هاي جالبي از آن جنگ وحشيانه. هيچ وقت هم با هم بحث نمي کنيد که حق با کدام طرف بود، ها؟»

‏جاني ياغي خنديد.

«براي يک سرباز چه فرقي مي کند که حق با کسيت؟ فقط بايد بجنگکد، اين چيزي است که دوست دارد. تا وقتي که خوب مي جنگي، مهم نيست که با کي داري مي جنگي.»

‏وقتي اسکار لت به محض ورود به خانه ساتکليف خواست که برايش همراه با قهوه براندي هم بياورند،سرپيشخدمت نزديک بود از تعجب شاخ در بياورد. آن چنان گيج شده بود که قادر نبود بر خود مسلط شود.

‏بعداز اينکه حمام کر‏د و لباس تازه پوشيد واز پله ها پايين آمد احساس آرامش بيشتري مي کرد. آرامشش تا وقتي که چار لز راکلند را ديد ادامه داشت. او نبا يد در اين مهماني باشد! اسکار لت آن چنان رفتارکرد که گويي اصلأ او را نديده است. نان، چقدر خوشگل شدي. چه خانه خوشگلي، اتاق من آن قدرقشنگ است که شايد هميشه همين جا بمانم.

« هيچ چيزي ازا ين بيشتر من را خوشحال نمي کند، اسکار لت. جان گراهام را مي شناسي ، نه؟»

«فقط اسمشان را شنيدم. مدت هاست که دارم نقشه مي کشم که با ايشان أشنا بشوم. حالتان چطور است آقاي گراهام؟»

‏جان گراهام مرد لاغر انه ام بلند قامتي بود که با ورزش کردن هميشه سلامت به نظر مي رسيد.ا‏و مربي سگ هاي شکاري گال وي بليزر(Galway Blazer) مشهورترين باشگاه شکار ايرلند بود. تمام علاقمندان به شکار روباه در انگلستان اميدوار بودند که

‏روزي بتوانند در يکي ازبرنامه هاي شکار باشگاه بليزر شرکت کنند.گراهام اين را مي دانست و اسکارلت هم مي دانست که او مي داند نياري به خجالت کشيدن نبود.

‏«آقاي گراهام، مي شود به شم رشوه داد؟»چرا اين چار لز دست از نگاه کردن من بر نمي دارد؟اصلأ اواينجا چه مي کند؟

‏جان گراهام سر خاکستري خود را به عقب پرت کرد و خنديد. وقتي به اسکار لت نگريست، چشمانش درخشش داشت. «هميشه شنيده بودم که شما آمريکا يي ها فوري مي دويد سر اصل مطلب، خانم اوهارا. حالا مي بينم که حقيقت دارد. حالا بگوييأ دقيقأ منظورتان چي بود؟»

«چه کاري از يک دست و يک پا بر مي أيد؟ من با يک پا روي زين يک طرفه مي نشينم. اين بهترين و شايد تنها امتياز اين زين هاست- براي گرفتن افسار هم يک دست بيشتر نمي خواهم.»

‏مربي سگ ها خنديد: «خوب اين يک کار خيلي غير معمولي است، البته شنيده بودم که آمريکا يي ها کار خيلي غير معمولي را دوست دارند.»

‏اسکار لت اززبان بازي خسته شده بود و حضور چار لزهم او را عصبي مي کرد. «چپزي که ممکن است نشنيده باشيد آقاي گراهام اين است که أ مريکا يي ما از روي نرده مي پرند، در صورتي که ايرلندي ما از دروازه عبور مي کنند و انگليسي ها بر مي گرد ند خانه شان. اگر اجازه بدهيد در يکي از شکارهاي بليزر شرکت کنم شايد يک پنجه روباه گيرم بيايد و اگر اجازه ندهيد يک کله کلاغ را جلوي شمأ درسته مي خورم - آن هم بدون نمک.»

‏«پناه بر خدا، مادام. با اين روشي که شما دار يد البته، هميشه خوش أمديد، هر وقت دلتان مي خواهد.»

‏اسکار لت لبخند زد:«خبرتان مي کنم، قول داديد.»کف دستش تف اند اخت، گر اهام هم همراه خنده گشادي،کف دستش تف کرد. صداي ضربه دست آنها در آن سرسراي در ازطنين افکند.

‏بعد اسکار لت نزد چار لز راکلند رفت. «در نامه اي که به تو نوشتم چار لز، خواسته بودم که به اين مهماني نيايي، ولي تو آمدي. کار خوبي نکردي.»

« اينجا نيامدم که تو را ناراحت کنم اسکار لت. مي خواستم خودم به تو بگويم. با نامه نمي شد. لازم نيست نگران شوي، نمي خواهم زياد مزاحمت بشوم. خودم مي فهمم که نه يعني نه. هنگ ما هفته آ ينده به دو‏نه گال(Donegal) منتقل مي شود؛ اين آخرين فرصت بود که حرف هايم را بزنم. قول مي دهم که ديگر يواشکي به تو نگاه نکنم.» دستپاچه لبخندي زد ادامه داد: «اين سخنراني را خيلي تمرين کرده بودم، چطور بود؟»

«خپلي خوب بود، در دونه گال چه خبر است؟»

‏«دردسر پسرهاي سفيد. آنها ظاهرأ در آنجا خيلي بيشتر از مناطق ديگر فعاليت دارند.»

‏«وسط راه دو نفر مأمور جلويم راگرفتند و مي خو استند اثاثيه و چمدان هايم ‏را بگردند.»

‏«تمام نيروها در آماده باش اند. همين روزها زمان پرداخت اجاره بها مي رسد. ‏‏ولي من نمي خواهم تو را با مسائل نظامي ناراحت کنم. به جاف گراهام چي گفتي؟ سال ها بود نده پودم اين طور بخندد.»

‏«تو او را مي شناسي؟»

‏«خيلي خوب، او شوهر عمه من است. »

‏اسکار لت آنقدر خنديد که پهلوهايش درد گرفت. «شمأ انگليسي ها. اين همان چيزي است که متفاوت معني ميد هد؟ شما واقعأ متفاوتيد. اقلأ کاش يک کمي پز داده بودي چار لز، مي توانستي من را ازدردسر نجات بدهي. سعي داشتم توي يکي از شکارهاي بليزرشرکت کنم ولي کسي را نمي شناختم.»

«عمه لتيشيا (Letitia) هماني است که تو مي خواهي. جان را تو سواري عقب مي گذارد و پشت سرشي را هم نگاه نمي کند. بيأ، تو را به او معرفي مي کنم.»

‏اگرچه صداي رعد به گوشي رسيد ولي باران نيامد. هنگام ظهر هوا خفه کننده شد. ارنست ساتکليف زنگ ناهار را به صدا در أورد تا همه را خبر کند. او و ‏زنش براي بعد از ظهر برنامه مخصوص داشتند. با دستپاچگي گفت: «کرو کت طبق معمول هست، تيراندازي با کمان هم همين طور،ديگر؟ کتابخانه، بيليارد ديگر؟ خلاصه هرچه بشود اسمش را سرگرمي گذاشمت. خوب ديگر چي؟»‏زنش گفت: «اصل مطلب را بگو ارنست»

‏ارنست با من ومن فراوان، ولکنت زياد و خلاصه با بدبختي بسيار، مطلب راگفت. هرکي که دلش بخواهد لباس شنا برإيش آماده و برإي ماجراجو ياني که بخواهند در آب هاي تند شناکنند طناب هم کشيده شده است

‏زنش گفته او را اصلاح کرد: «آب تند هم که نه. يک جريان تقريبأ ملايم مستخدمين هم با شامپاني حا ضرند.»

‏اسکار لت از اولين کساني بودکه ازاين برنأمه خوشش آمد.گويا قرار بود آن بعد ازظهر گرم را در وان آب سرد بگذرانند

‏واقعأ هم بهتر از وان آب سرد بود. اگرچه آب گرم تر از آن بود که انتظار مي رفت ولي اسکار لت لذت فراوان برد. کم کم در امتداد طناب جلو رفت و به منطقه عميق تر رسيد. جريان آب او را حرکت داد. آب در آنجا سردتر از ساحل رودخانه بود. موهاي تنش از سردي آب سيخ شد. جريان آب تند بود. به طناب چسبيد و پاهأيش را بلند کرد. زندگي اش به آن طناب بستگي داشت. حرکت پاهايش ديگر دست خودثي نبود. جريان آب به اندامش فشار وارد مي کرد ناگهان مي خواست خود را به انديشه اي اغواگر بسپارد و طناب را رهاکند، تا آب او را هرجا مي خواست ببرد. زميني زير پاپيش نبود. آزاد اززمين زير پايش، آزاد، رها از ديوارها و جاده ها و هر چيز ديگري که او را در تسلط داشتند يا او بر آنها مسلط بود. براي مدتي طولاني که فقط صداي تپش قلبش را مي شنيد، انديشيدکه تن رأ رهاکند و خود را به آب بسپارد. فقط بسپارد

‏تقلا مي کرد خود را به طناب بچسباند، اندا مش بار ديگر به لرزه افتاد. آهسته و با تمرکز تمام، مصمم به حرکت درآمد، دست هايش بالا و پايين مي رفت، تا آنکه عاقبت خود را از جريان تند آزاد کرد. رويش را از ديگران که در آب دست و پا مي زدند و فرياد مي کشيدند برگرداند، و گريست، نميدانست چرا.

‏در آب هاي گرم نزديک ساحلگرداب هاي کوچکي وجود داشت. اسکار لت بازي آنها را حس کرد، شوخ بودند ولطيف. خودش را به آن جريان هاي کوچک سپرد.

83

"رفتم تا به هنگ ملحق شوم. براي هميشه دوستت دارم. فدايت. چارلز"

‏اسکار لت نامه را به دقت تا کرد و در جعبه جواهراتش زير مرواريدهل گذاشت. فقط اگر...

‏در قلبش جاي زيادي براي مردي د يگر پيدا نميشد. رت تمام آن را اشغال کرده بود. به او مي خنديد او را به مبارزه مي خواند، مجابش مي کرد، غافلگيرشي مي کرد، بر او فرمان مي راند، پناهش مي داد.

‏با سايه هاي تيره زير چشم که حاصل شبي غم اگيز بود و باگريه پايان يافته بود. از پله ها پايين آمد تا سرميز صبحانه حاضر شود. درآن لباس سبزکتادن، سرد و بي حالت به نظر مي آمد. حس مي کرد در توده اي يخ به دام افتاده است.

‏مجبور بود لبخند بزند، صحبت کند، گوش بدهد، و با صداي بلند بخندد. مهماندن بايد وظايف خود را انجام مي دادند و مهماني راگرم مي کردند. به کساني که به رديف پشت ميز صبحانه نشسته بودند نگأه کرد. لبخند مي زدند، صحبت مي کردند، گوش مي دادند وبه صداي بلند مي خنديدنذ. از خود مي پرسيدکدام يک از آنها مثل او زخم هاي دروني دارند؟ چندنفر از ايشان حس مي کنند مرده اند باز از حس خود خوشدلند؟ مردم چه شجاعند.

پيشخدمت بشقابي آماده در دست داشت، اسکارلت سر تکان داد. با اشاره اوسرپوش سيني هاي بزرگ يکي پس از ديگري برداشته شد و به انتظار تصميم او ماند. ميل داشت چند تکه گوشت سرخ شده، يک قاشق نمک و تکه اي خاکينه

‏تخم مرغ بخورد. «بله، يک دانه گوجه فرنگي کبابي. غذاي سرد نمي خواخم.»

گوشت گوساله، گوشت غاز، تخم بلدرچين، ماهيچه گاو با ادويه، ماهي دودي، بستني، ميوه، پنير، نان، مربا، سس. شراب، قهوه، آب سيب. هيچ کدام. گفت: چاي مي خورم.

‏مطمئن بود که مي تواند چنل جرعه چاي بنوشد. بعد مي خواست به اتاقش باز گردد. خوشبختا نه مهماني بزرگ بود و سرگرمي اصلي آن تيراندازي بود. بيشتر مردان مايل بودند با تفنگ هايشان بيرون باشند. ظهر قرار بود باط ناهار را هم داخل خانه بچينند و هم خارج خانه،جايي که مردات تيراندازي مي کردند. چاي را هم در هر دو جا مي شد خورد. هر کسي مي توانست سرگرمي مورد علاقه خود را انتخاب کند. هيچ کس مجبور نبود تا هنگام ناهار، در وقت به خصوصي، در جاي به خصوصي باشد.کارت مهمانان که در اتاق او هم گذاشته شده بود، يادآوري مي کرد که زنگ شام در ساعت هفت و چهل و پنج دقيقه به صدا در مي آيد. صرف شام ساعت هشت بود.

‏اسکار لت جاي نشست خود را کنار خانمي انتخاب کرد که تابه حال ند يده بود. مستخدم سيني کوچکي را که در آن سرويس يک نفره جاي قرار داشت روي ميز گذاشت. بعد صندلي را عقب کشيد،اسکار لت نشست، مستخدم دستمال سفره را گشود و روي دامنش پهن کرد. اسکار لت شرش را به جانب آن زن خم کرد. «صبح بخير. من اسکار لت اوهارا هستم.»

‏زن لبخندي زيبا و دلچسب داشت. «صبح بخير. خيلي دلم مي خواست با شما آشنا شوم. دختر عموي من لوسي فين(Lucy Faine) گفت که در خانه بارت مور لند با شما آشنا شده. آن روزي که پارنل آنجا بود. به من بگوييد اين جالب نيست که آدم آشوبگرانه اعلام کند که از خودمختاري حمايت مي کند؟ راستي من مي تا پلو(may Taplow) هستم.»

‏اسکار لت کفت: «يکي از پسرعموماي من مطمئن است که اگر پارنلي مردي ‏چاق وگنده بود و يک خال گوشتي توي صورت داشت باز مم من نمي تو انستم موافق خود مختاري باشم.»

‏وقتي مي تاپلو خنديد، اسکارلت براي خود چاي مي ريخت. اسکار لت مي دانست که او « ليدي مي تاپلو» است. پدر مي دوک بود و شهرش پسر يک ويکونت. چه خنده دار است که وقتي مهماني دارد تمام مي نود آدم اين چيزها را مي فهمد. باز خنده دار تر اينکه يک دختر دهاتي اهلي جورجيا عادت کرده در مورد اين فکر کند که فلاني چکأر کرد يا فلاني چکار نکرد. حتمأ بايد بگويم «توو-ماه-توو(toe - mah - toeهمان tomato به معناي گوجه فرنگي است) تا مستخدم بفهمدکه من چه مي خواهم. با سياه ها هم همين طور بود، اگر بادام زميني مي خواستي، بايد مي گفتي گوبر(Goober گويش سياهان آمريکايي به جاي کلمه(Peanui) به معناي بادام زميني. اصل اين کلمه از قاره آفريقا آمده اين کلمه متعلق به سياهان گنگو و ريشه ان نگوبا Neguba است) مي خواهم.

‏مي آهسته گفت: «براي اين پسرعموي شما مستأسفم ، اگر راست بگويد حتمأ ‏جانش را از دست مي دهد. از وقتي ديدم برتي(Bertie؟ اين جوري چاق شده، اشتياقم را براي خوردن از دست دادم!»

‏حالا نوبت اسکار لت بودکه آهسته بگويد. «من که نمي دانم برتي کيست.» «آه، چقدر من احمقم، البته که نمي دانيد. در مهماني هاي لندن شرکت نکرديد،کرديد؟ لوسي مي گفت شمااملاکتان را خودتان اداره مي کنيد. به نظر من خيلي جالب است. باعث مي شود نصفي از مردها يي که نمي توانند بدون مباشر اين کار را بکنند، ببينند که چطور بي عرضه هستند. برتي شاهزاده ويلز(Prince Of Wales) است. خيلي دوست داشتني است ، مثل پسربچه هاست، شاد و شيطان. از زنش الکساندرا(Alexandra) حتمأ خوشتان مي أيد. کاملأ کر است، اصلأ نمي شنود. اگر مئلأ ‏بخواهيد رازي به او بگوييأ چاره اي نداريد جز اينکه برايثر بنويسيد، ولي زيبا يي اثي بي نظير است. شيرين و خوشگل.»

‏اسکار لت خنديد: «مي اگر مي دانستي که من الآن توي چه فکري هستم از

خنده روده بر مي شدي. تو جايي که من بزرگ شدم مهم ترين حرفي که مردم مي زدند دربار? مردي بود که به تازگي خط آهني در آن منطقه تأسيس کرده بود. مردم از همديگر سؤال مي کردند اصلاً اين مرتيکه از کي ياد گرفته کفش پايش کند؟ حالا باورم نمي شود که اينجا نشستم و دارم راجع به پادشاه انگلستان وراجي مي کنم.»

«لوسي گفت که من ديوان? شما مي شوم، و کاملاً راست مي گفت. قول بدهيد هر وقت به لندن آمديد، پيش ما اقامت کنيد. راستي آن يارو راه آهني بالاخره چي شد؟ چه جور کفشي مي پوشيد؟ وقتي راه مي رفت مي لنگيد؟ مطمئنم که از آمريکا خيلي خوشم مي آيد.»

اسکارلت با تعجب ديد که تمام صبحانه اش را خورده و هنوز هم گرسنه است. دستش را بلند کرد، مستخدمي که پشت صندلي ايستاده بود جلو آمد. «ببخشيد. مي خواهم خواهش کنم باز هم برايم بياوريد. يک کم کِجِري (Kedgree نوعي غذاي اروپايي که از برنج آب پز، ماهي سرد و تخم مرغ درست مي کنند.) لطفاً، قهوه با خام? زياد.»

زندگي ادامه دارد، يک زندگي خيلي خوب. تصميم داشتم خوشبخت باشم. و حالا فکر مي کنم که خستم. فقط بايد مواظب اين خوشبختي باشم. به چهره دوست تاز? خود لبخند زد. «يارو راه آهني چون يک کِراکر بود.»

نگاه بي حالتي داشت که معلوم بود معني اين کلمه را نفهميده است.

«اوه بله، ما به سفيد پوست هايي که هيچ وقت کفش پايشان نمي کردند، مي گفتيم کِراکر. البته نمي شود گفت سفيد پوست هاي فقير...» اسکارلت دختر دوک را مجذوب خود کرده بود.

غروب، هنگام صرف شام باران باريد. همه مهمان ها بيرون دويدند و شادي کردند. بالاخره اين تابستان سخت، داشت تمام مي شد.

اسکارلت در وسط روز به سوي خانه حرکت کرد. هوا خنک بود.

پرچين هاي پر خاک تميز و شسته شده بودند. و فصل شکار به زودي آغاز مي شد. گال وي بليزرا حتماً سوار اسب خودم مي شوم. مجبورم اسب ها را با قطار بفرستم بهترين کار است که آنها را در تريم به راه آهن بسپارم که از طريق دوبلين به گال وي بروند. اگر زميني برود، راه درازي است. از راه مولينگار و از آن جا با قطار به گال وي، وسط راه حتماً بايد استراحت کنند، همان راه اول بهتر است. نمي دانم علوفه هم بايد بفرستم؟ بايد وضع اصطبل آنها را بدانم. فردا نامه اي به جان گرهام مي نويسم...

نفهميد چطور به خانه رسيد.

«خبرهاي خوب، اسکارلت.» هريت را هرگز تا اين حد هيجان زده نديده بود. تا به حال او را اينقدر زيبا نديده بودم. با اين لباس هاي مناسب.

«وقتي شما نبوديد نامه اي از پسر عمويم از انگلستان رسيد. برايتان نگفته بودم که در مورد وضع خودم و محبت هاي شما برايش نوشتم؟ اسم پسر عمويم رجينالد پارسون ولي همه رجي صدايش مي کنند. او ترتيبي داده که بيلي به مدرس? پسرش برود. اسم پسرش-»

«يک دقيقه صبر کن هريت. راجع به چي حرف مي زني؟ من فکر مي کردم بيلي در بالي هارا به مدرسه مي رود.»

«خوب بله، اگر نمي شد فکر ديگري برايش کرد. من از رجي خواستم.»

اسکارلت دندانهايش را به هم فشرد. «خوب چه عيبي دارد. اگر بيلي همين جا به مدرسه برود، مي خواهم بدانم.»

«البته عيبي ندارد اسکارلت. اينجا مدرسه خوبي دارد، يک مدرس? ايرلندي خوب. ولي من براي بيلي بيشتر از اين ها مي خواهم. مطمئنم که درک مي کني.»

«البته من اين جور چيزها را خوب درک مي کنم.» آمادگي نداشت تا از مدرس? بالي هارا، مدرسه هاي ايرلند، خودِ ايرلند و بالاتر از همه خواست? خودش دفاع کند. بعد با مهرباني به چهر? ساده و بي پناه هريت کلي نگاهي انداخت. ديگر در آن، سادگي سابق را مشاهده نکرد، ضعفي هم نديد. چشمان خاکستري هريت اکنون از شوق روياها درخشان مي نمود؛ حالا آن چشم ها چون پولاد به نظر مي رسيد. آماده بود با هر کسي بجنگد، به خاطر پسرش. اسکارلت چنين چيزي را هم قبلاً ديده بود. بره اي که شير مي شد و آن موقعي بود که ملاني ويلکز بر سر آنچه که مي دانست درست است مي ايستاد.

«پس کت چه مي شود؟ بدون بيلي خيلي تنهاست.»

«متأسفم اسکارلت، ولي من محبورم بهترين راه را براي بيلي انتخاب کنم.»

اسکارلت با حرکت سر تصديق کرد. «دلم مي خواهد حالا يک راهي هم من پيشنهاد کنم، هريت. ما هر دو مي دانيم که بيلي در انگلستان هميشه يک ايرلندي و پسر يک مهتر به حساب مي آيد. اما در آمريکا او مي تواند هر چي که تو آرزو داري بشود...»

در اوائل ماه سپتامبر وقتي کشتي بيلي و مادرش، ايرلند را به مقصد کينگزناون در آمريکا ترک مي کرد، اسکارلت و کت براي بدرقه آمده بودند. اسکارلت کت غمگين و ساکت را در آغوش مي فشرد. چهره هريت از اميد نوراني شده بود. چشمانش از روياها به رنگ ابرها بود. اسکارلت خوشحال بود که حداقل قسمتي از روياهايش به حقيقت مي پيوندد. نامه اي به اشلي و عمو هنري هميلتون نوشته بود و از آنها خواسته بود که مواظب هريت باشند و در يک مدرسه کاري برايش پيدا کنند. مطمئن بود که آنها اين کار را خواهند کرد. بقيه اش با خود هريت و محيط تازه زندگي اش بود.

«بيا برويم باغ وحش کيتي کت. زرافه، شير، خرس و يک فيل خيلي خيلي بزرگ.»

«کت شيرها را بيشتر دوست دارد.»

«وقتي بچه خرس ها را ببيني نظرت عوض مي شود.»

آنها يک هفته در دوبلين ماندند، هر روز به باغ وحش مي رفتند و بعد در کافه بيولي قهوه و نان خامه اي مي خوردند و آخر سر هم به هتل شلبورن مي رفتند و چاي مي نوشيدند، سيني هاي بزرگ نقره اي پر از ساندويچ آماده بود. در همين گشت و گذارها بود که اسکارلت فهميد دخترش هرگز خسته نمي شود و دستگاه گوارشش هم خوب کار مي کند.

بعد از بازگشت به بالي هارا، اسکارلت کمک کرد تا کت برج را به صورت مکان اختصاصي خودش در آورد، مکاني که کسي نمي توانست بدون دعوت به آنجا وارد شود. کت ابتدا همه جا را جارو کرد، تارهاي عنکبوت را پاک کرد و باقيماند? قرون گذشته را بيرون ريخت. بعد اسکارلت پشت سر هم سطل ها را از آب رودخانه پر مي کرد و بالاي برج مي برد. همراه با دخترش زمين و ديوارها را شست و تميز کرد. کت مي خنديد و آب و حباب هاي صابون را به اطراف مي پراکند. اسکارلت يادش آمد وقتي کت بچه بود چطور هر دو در حمام آب بازي مي کردند. اصلاً مهم نبود که تميز کردن برج يک هفته طول مي کشد. باز اصلاً مهم نبود که آن پلکان سنگي که به طبقه بالا مي رفت، خراب شده بود. کت ميل داشت آن برج را از بالا تا پايين تميز کند.

تميز کردن برج هنگامي تمام شد که قرار بود مثل هر سال جشن محصول برگزار شود. کولوم به او اخطار کرده بود که مبادا در صدد برگزاري جشن برآيد چون محصولي نبود که برايش جشن بگيرند. کمک مي کرد تا محموله هاي آرد، نمک و شکر، سيب زميني و کلم را که با گاري هاي بزرگ از شهر مي رسيد، بين مردم تقسيم شود.

وقتي کار تقسيم پايان گرفت، اسکارلت با تلخي گفت: «حتي يک تشکر خشک و خالي هم نکردند. اگر هم مي کردند، مسلماً قصدشان تشکر نبود. بايد بدانند که من هم از خشکسالي ناراحتم. گندم و علوفه من هم مثل مال آنها از بين رفت. به علاوه اجاره هم نمي توانم بگيرم و همه اين چيزها را هم خريدم.»

نمي توانست آنچه که او را آزار مي داد بر زبان آورد. زمين، زمين اوهارا، و مردم، مردم بالي هارا بر عليه او برخاسته بودند.

هم? توان خود را صرف برج کت مي کرد. زني که تا به حال حتي نگاهي هم از پنجره به بيرون نينداخته بود تا ببيند خانه اش را چطور تعمير مي کنند، حالا ساعت ها وقتش را صرف اين مي کرد که تمام اثاثيه، فرش، پتو و بالش را از بهترين ها انتخاب کند. البته انتخاب نهايي با کت بود. به آنچه که مادرش انتخاب کرده بود نگاه کرد وآخر سر يک حصير گلدار، سه پتوي چهل تکه و براي قلم موهايش يک گلدان ساده انتخاب کرد. حصير را در يکي از سوراخ هاي ديوار پهن برج، پنهان کرد. گفت: براي خواب بعد از ظهرش بعد چندين بار بين خانه و برج رفت و آمد کرد تا کتاب هاي عکس دار، جعبه رنگ، کلکسيون برگ و جعبه اي پر از خرده کيک را که خيلي دوست داشت به آنجا بياورد. تصميم داشت پرندگان و حيوانات ديگر را به مهماني کيک دعوت کند.

اسکارلت به نقشه هاي کت گوش مي داد و او را در حال فعاليت و کاري پر شود و شوق مي ديد. اينکه مي خواست بدون بيلي براي خودش دنيايي بسازد. چه غرورانگيز مي نمود. غمناک انديشيد که چه بسيار مي تواند از اين دختر چهار ساله بياموزد. در روز عيد اوليا جشن تولدي براي کت گرفت که خودش همه چيز را ترتيب داده بود. چهار کيک کوچک، هرکدام با چهار شمع يکي را در اتاق کت در برج خوردند، ديگري را به خانم بزرگ دادند و در خوردن آن نيز شريک شدند و بعد به خانه رفتند و دو کيکي ديگر را براي پرندگان و حيوانات گذاشتند.

روز بعد کت گزارش داد که کيکي باقي نمانده، حتي يک تکه کوچک. مادرش را براي ديدن دعوت نکرد، برج حالا مال خودش بود.

مثل ديگر اهالي ايرلند، اسکارلت روزنامه ها را با نگراني هايي که بعد تبديل به خشم شد مي خواند اين نگراني براي اسکارلت از گزارش هايي که درباره خلع يد از کشاورزان منتشر مي گرديد، ناشي مي شد. تا آنجايي که به او مربوط مي شد مبارز? کشاورزان و دهقانان را درک مي کرد. حمله به مباشر يک پليس با مشت و چنگک طبيعي ترين عکس العمل انساني بود و اسکارلت متأسف بود که چرا اين حوادث موجبات توقف آزار و اذيت زارعين را فراهم نمي کند. اگر محصول از ميان رفته بود دهقان نوشته مي شد؟ اسکارلت اين چيزها را خيلي خوب مي دانست.

در مهماني هاي شکار که در آن اطراف برگزار مي شد باز هم صحبت ها در حول و حوش همين مسايل دور مي زد و ديگر مالکين مثل اسکارلت شکيبايي و اغماض نشان نمي دادند آنان از مقاومت دهقانان به شدت نگران بودند. «لعنتي ها، ديگر چه انتظاري دارند؟ اگر نتوانند اجاره هايشان را بدهند، خوب خانه هايشان را از دست مي دهند. خودشان که اين را مي دانند، هميشه همين جور بوده. لعنتي ها، فقط دلشان مي خواهد شلوغ کنند...»

اما وقتي دسته پسرهاي سفيد در اين ماجرا دخالت کرد، اسکارلت هم به ناچار عکس العملي شبيه همسايگان خود نشان داد. در طول تابستان حوادث پراکنده اي اتفاق افتاده بود. پسرهاي سفيد حالا تشکيلات بهتري داشتند و خشونت بيشتري. هر شب انبارها و ذخاير علوفه را به آتش مي کشيدند. گله هاي گاو و گوسفند را مي کشتند و خوک ها را گردن مي زدند. پاي يابوها و الاغ ها را مي شکستند يا عصب پشت پايشان را قطع مي کردند. شيش? مغازه ها را مي شکستند و فروشگاه ها را غارت مي کردند و سپس آتش مي زدند. و همچنان که تابستان رو به پايان مي رفت و پاييز آغاز مي گشت آنها حملات خود را متوجه نظاميان مي کردند، اين حمله شامل ميليشياي ايرلند، سربازان انگليسي، پليس ايرلند و اشراف که با درشکه و کالسکه آمد و شد مي کردند، مي شد. اسکارلت وقتي مي خواست به مهماني برود حتماً دو تن از مهتران خود را همراه مي برد.

براي کت خيلي نگران شده بود. اسکارلت به نظرش رسيد نگراني بي مورد است و او زياد از رفتن بيل ناراحت نيست. کت هيچ وقت ادا در نمي آورد و ناله نمي کرد. هميشه سرش به کاري مشغول بود و خود را با بازي ها اختراعي اش سرگرم مي کرد. اما او فقط چهار سال داشت و چيزي که اسکارلت را بيش از حد ناراحت مي کرد اين بود که اغلب اوقاتش را در تنهايي سر مي کرد. همان طور که تصميم گرفته بود او را در قفس نمي گذاشت. پايش را نمي بست، مانع آزادي اش نمي شد اما حالا احساس مي کرد دلش مي خواهد کت کمتر زرنگ باشد، کمتر مستقل باشد و کمتر نترس باشد. کت دائماً به اصطبل ها، انبارها، محل نگهداري مواد غذايي و لبنيات، باغ ها و گل خانه ها سر ميزد. چنان در جنگل و علفزار گردش مي کرد که گويي جانوري است که به آن مناطق تعلق دارد و خانه برايش سرزمين فرصت هاي مناسب بود که در اتاق ها بازي کند، اتاق هايي که تميز بودند ولي بي استفاده رها شده بودند. زير شيرواني پر بود از جعبه ها، چمدان ها و در زيرزمين ها که جاي بشکه هاي شراب بود، بشکه هاي مواد غذايي و جاي مستخدمين، جاي نقره ها، جاي شير، کره، پنير، يخ، جاي آهنگري، لباس شويي، دوخت و دوز، نجاري، تعمير چکمه، جاي تمامي آنچه که در يک خانه بزرگ به کار مي آيد.

اصلاً موردي نداشت که دنبال کت بگردد. بالاخره در يکي از همين جاها بود.

هميشه براي غذا و حمام سر وقت مي آمد. اسکارلت هيچ وقت نمي توانست درک کند که کت چطور مي فهمد وقت غذا رسيده است. هيچ وقت دير نمي آمد.

مادر و دختر بعد از صبحانه به سواري مي رفتند. اما ترس اسکارلت از سواري در جاده ها به خاطر پسرهاي سفيد بيشتر شده بود. ولي نمي خواست خلوت خود را با دخترش به هم بزند و مهترها را همراه ببرد. پس به سواري در جاده اي که اولين بار از آن گذشته بود و به بالي هارا وارد شده بود، بسنده مي کردند. راهي بود که از نزديکي برج مي گذشت و از طريق رودخانه به کلبه دانيل مي رفت. پگين اوهارا ممکن است خوشش نيايد. اسکارلت با خودش فکر مي کرد پگين حتماً خوشش نمي آيد، ولي مجبور است با ما، يک جوري کنار بيايد. آرزو داشت کوچک ترين پسر دانيل يعني تيموتي اين همه در پيدا کردن همسر سستي نمي کرد. او مي توانست يک خانه کوچک داشته باشد و همسرش حسابي از جلوي پگين در آيد. اسکارلت آن رابط? آرام و ساده اي را که قبل از ازدواج پگين با خانواده اش داشت از دست داده بود.

هر بار که با شکار مي رفت از کت مي پرسيد اگر تنها بماند ناراحت نمي شود؟ پيشاني قهوه اي رنگش در بالاي چشمان پاک و سبز چين مي افتاد. مي گفت: «کي ناراحت مي شود؟» اسکارلت خيالش راحت مي شد. در ماه دسامبر براي کت توضيح داد که اين بار سفرش بيشتر از گذشته طول مي کشد، زيرا راه درازي بايد برود، با قطار. جواب کت همان بود.

اسکارلت روز سه شنبه براي شرکت در شکار باشگاه بليزر که پنج شنبه برگزار مي شد حرکت کرد. مدت ها انتظارش را مي کشيد. مي خواست قبل از شکار پنج شنبه يک روز استراحت کند، خودش و اسبش. ولي خسته نبود؛ برعکس بيشتر از آن هيجان داشت که بتواند يک جا بنشيند. با همه اين ها ميل نداشت کاري کند که شکار به مخاطره بيفتد. بايد حالش کاملاً خوب باشد. اگر در روز پنج شنبه موفق شود، جمعه و شنبه را هم خواهد ماند. آن وقت ديگر حالش واقعاً خوب خواهد بود.

در پايان روز شکار جان گراهام، پنج? روباهي را که اسکارلت برده بود به او تقديم کرد. اسکارلت زانويش را به احترام خم کرد: «متشکرم عاليجناب.» همه برايش دست زدند.

صداي دست زدن وقتي بلندتر شد که دو مستخدم، سيني پر از کلوچ? داغ گوشت را آوردند.«شرطي را که با هم بستيم براي همه تعريف کردم، خانم اوهارا. يک شوخي کوچولو هم مي خواهيم با شما بکنيم. اي کلوچه از گوشت کلاغ تهيه شده. حالا اولين لقمه را من مي خورم. بقيه هم بعد از من. درو اقع انتظار داشتم هم? اين کلوچه ها را شما بدون کمک ما بخوريد.»

اسکارلت شيرين ترين لبخندش را بر لب آورد.

«من خودم برايتان نمک مي زنم، آقا.»

روز جمعه وقتي آن مرد عقاب صورت را سوار بر اسب سياه ديد توجهش جلب شد. مرد در برابر چشمان او پرش غيرممکني را انجام داد که اسکارلت بي اختيار افسار را کشيد و به تماشا پرداخت. نزديک بود از روي زين بيفتد. آم مرد چنان بي توجه به ديگران، بدون ترس اسب مي تاخت که اسکارلت بي پروايي خود را در مقابل او بي درنگ ديد.

بعد، هنگام صرف صبحانه همه دورِ او جمع شدند، همه صحبت مي کردند و مرد کمتر سخن مي گفت. قامتش آنقدر بلند بود که اسکارلت بتواند از دور چهر? عقابي، چشمان تيره و موهاي سياهش را ببيند.

از خانمي که مي شناخت پرسيد: «اين مرد که به نظر مي رسد هميشه حوصله اش سر رفته کيست؟»

زن با هيجان جواب داد: «عزيزم، به نظرت افسون کننده نمي آيد؟» بعد آهي از روي خوشحالي کشيد. «مي گويند او بداخلاق ترين مرد انگلستان است. اسمش فنتون است.»

«فنتون چي؟»

«فقط فنتون، ارل فنتون.»

«منظورت اين است که خودش اسمي ندارد؟»

با خود انديشيد که اصلاً از اين عناوين انگليسي سر در نمي آورد.

*

اسکارلت اظهار نظري نکرد. ولي پيش خود فکر کرد بد نيست کسي پيدا شود و بادش را خالي کند.

روز شنبه بعد را خاتم? شکار فنتون اسبش را در کنار اسب اسکارلت قرار داد. اسکارلت خوشحال بود که بر هلال سوار شده، چون تقريباً هم قد او شده بود. فنتون گفت: «صبح بخير.» لب? کلاه خود را لمس کرد. «گويا ما با هم همسايه ايم، خانم اوهارا. مايل بودم دعوت بشوم و احترامات شايسته اي به جا بياورم، اگر اجازه بدهيد.»

«خوشحال مي شوم. ملک شما کجاست؟»

فنتون ابروهاي کلفت و سياهش را بالا کشيد.

«يعني نمي دانيد؟ ملک من آن طرف رودخانه بوين قرار دارد، آدامزتاون.»

اسکارلت خوشحال بود که نمي دانست. بدون شک آن مرد انتظار داشت که همه او را بشناسند. چه آدم خودخواهي.

گفت: «آدامزتاون را مي شناسم. بعضي از اوهاراها که عموزاده هاي من هستند از مستأجرين شمايند.»

فنتون لبخند زد: «واقعاً من اسم مستأجرينم را نمي دانم.» دندان هاي سفيدش ديده شد. ادامه داد. «رک گويي آمريکايي ها را از زبان شما شنيدن خيلي براي من لذت آور است. اين رک گويي در لندن هم طرفدار پيدا کرده. حتماً خودتان هم متوجه هستيد که براي هدف هاي شما بد نبوده.» شلاق را به لب? کلاهش زد و دور شد.

چه مرد بداخمي! و چه بي تربيت - حتي اسمش را هم به من نگفت. گويا مطمئن بود که من از کسي پرسيده ام. اوه، کاش اين کار را نکرده بودم!

اسکارلت مايل نبود تا دوباره به ارل فنتون وقت ملاقات بدهد. وقتي به خانه برگشت از خانم فيتز خواست سرپيشخدمت را در جريان بگذارد. در صورتي که ارل فنتون تقاضاي ملاقات کرد سرپيشخدمت بايد بگويد خانم در خانه حضور ندارد. دفع? دوم به همين ترتيب بايد عمل شود.

سپس به تزيين خانه براي ايام کريسمس پرداخت. تصميم گرفته بود امسال درخت بزرگتري را تزيين کند.

به محض اين که بسته پستي به دفترش رسيد آن را باز کرد، از آتلانتا بود، هريت کلي برايش آرد ذرت فرستاده بود، خدا خيرش بدهد. به نظرم بيشتر از آنچه که خودم بدانم برايش از ذرت حرف زدم. يک هديه براي کت از جانب بيلي. وقتي براي چاي به خانه مي آيد به او خواهم داد. آها، اينجاست، نام? خوب و مفصل. اسکارلت با يک ظرف قهوه راحت نشست و شروع به خواندن کرد. نام? هريت هميشه پر از خبرهاي تعجب آور است.

اولين نامه اي که پس از ورود با آتلانتا نوشت - نامه اي هشت صفحه اي پر از احساسات تشکرآميز - حاوي اين خبر باور نکردني بود که اينديا ويلکز يک خواستگار سمج دارد. يک يانکي، سمج تر از آن خادم کليساي متوديست (Methodist تيره اي از مسيحيان که در اجراي آداب، رسوم و قوانين مذهب تعصب فراوان دارند. اين شاخه از مسيحيت در قرن هجدهم از پروتستان جدا شد. هست? مرکزي آن توسط گروهي کوچک به رهبري شخصي به نام «جان وسلي John Wesley که در دانشگاه آکسفورد الهيات تدريس مي کرد به وجود آمد. متوديست ها در ايالات متحده آمريکا با تبليغات فراوان موفق شدند پيروان قابل توجهي پيدا کنند. مرکز آن کليساي بزرگ سن جرج واقع در فيلادلفيا بود. جان وسلي در 1707 متولد شد و در 1788 درگذشت.). حتي تصور اين ازدواج هم براي اسکارلت خالي از تفريح نبود. اينديا ويلکز - ملک? اتحادي? اخلاقي زنان آتلانتا خودش هم گرفتار شد. بگذار يک يانکي بيايد و روزها با شلوار سواري دور و بر او بپلکد. آن وقت فوراً فراموش مي کند که حتي جنگي هم اتفاق افتاده است.

اسکارلت دنبال مطالبي دربار? بيلي مي گشت. ممکن بود براي کت جالب باشد، مي خواست آن قسمت ها را براي او بخواند و بعد آنچه را که در واقع مي خواست آن قسمت ها را براي او بخواند. بعد از آنچه را که در واقع مي خواست بداند يافت. اشلي از هريت تقاضاي ازدواج کرده بود.

اين همان چيزي بود که مي خواست، نه؟ چقدر احمقانه است اگر حسادت کنم. عروسي کي انجام مي شود؟ يک هدي? عالي خواهم فرستاد. آه، خدايا، بعد از

ازدواج اينديا عمه پيتي که نميتواند با اشلي در يک جا زندگي کند.اصلاً مناسب نيست.اصلاً نميتوانم باور کنم. نه باور نميکنم.عمه پيتي مسلماً غش خواهد کرد.مردم چه ميگويند؟ اين پيرترين باکره ي جهان ، چطور ميتواند با يک مرد مجرد ، تنها زندگي کند. چه بهتر که ازدواج هريت زودتر انجام گيرد.بي شک ازدواج اشلي از روي عشق نيست اما من مطمئنم که هريت با تخيل خود ميتواند بوي عطر گل سرخ و تور عروسي را بعنوان شروع رويايي عاشقانه بپذيرد.

چقدر بد است که عروسي در ماه فوريه انجام ميشود.دلم ميخواهد بروم ولي جشن هاي دوبلين را چه کنم؟

مجلس رقص قصر نايب السلطنه چه ميشود؟ نميدانم چرا هميشه فکر ميکردم که آتلانتا شهر بزرگي است.بايد ببينم کت حاضر است بعد از تعطيلات سال نو با من به دوبلين بيايد يا نه.خانم سيمز گفت که پرو لباس فقط صبح ها وقتم را ميگيرد.نميدانم در زمستان با آن حيوانات بيچار? باغ وحش چه ميکنند؟

«هنوز هم قهوه داريد ، خانوم اوهارا؟ تا اينجا روي اسب آمدم سردم شده.»

اسکارلت با تعجب و دهان باز به ارل فنتون خيره شد.اوه خداي من ، قيافه ام حتماً خيلي ديدني است. کاش موهايم را امروز صبح شانه کرده بودم. بي اراده گفت:« به سر پيشخدمت گفته بودم که بگويد من نيستم.»

فنتون لبخند زد:«ولي من از در پشت آمدم.ميتوانم بنشينم؟»

«تعجب است که منتظر اجازه هستيد.بفرمائيد.اول زنگ را بزنيد.فقط يک فنجان دارم، آخر منتظر کسي نبودم.»

فنتون طناب زنگ را کشيد و روي صندلي کنار اسکارلت نشست. « اگر اشکالي نداشته باشد از همين فنجان شما استفاده ميکنم.يک هفته طول ميکشد تا يک فنجان ديگر بياورند.»

اسکارلت باز هم بي اراده گفت:«البته که اشکال دارد ، همين است که هست.» و بعد ناگهان به خنده افتاد.

«بيست سال بود که نگفته بودم «همين است که هست»تعجبم چرا زبانم را برايتان در نياوردم.شما خيلي بي حوصله هستيد ميلورد.»

«لوک.»

«اسکارلت.»

«حالا ميتوانم قهوه بخورم؟»

«ظرف خالي است...همين است که هست.»

فنتون وقتي خنديد کمتر بي حوصله به نظر آمد.

84

اسکارلت همان روز بعد از ظهر به ديدار دختر عمويش مالي رفت و مورد استقبال شديد آن زن اجتماعي قرار گرفت.درميان همين تعارف ها بود که چند سوال درباره ارل فنتون کرد ولي تعجب مالي را موجب نشد. ملاقاتشان کوتاه بود.مالي چيز زيادي نميدانست ، فقط ميدانست که تصميم ارل براي اقامت در آمادمز تاون خدمه و مباشرش را حيرت زده کرده است. البته آنها خانه و اصطبل را هميشه آماده نگه ميداشتند ولي فکر نميکردند ارل تصميم بگيرد آنجا زندگي کند ، اين اولين باري بود که پس از پنج سال ارل به آنجا مي آمد.

مالي گفت: که خدمه حالا مشغول آماده کردن خانه براي برگزاري يک مهماني هستند . دفعه گذشته که ارل مهماني داد چهل نفر مهمان داشت ، بعلاوه مستخدمين خصوصي آنها و اسب هايشان.سگ هاي شکاري ارل هم همراه با مربيانشان آمده بودند.يک شکار دو هفته اي و يک مجلس رقص برگزار شد.

در کلبه دانيل ، مردان اوهارا از ورود ارل به تلخي استقبال کردند.گفتند که فنتون موقع مناسبي را براي مهماني شکار انتخاب نکرده است.مزارع خشک بودند و زير سم اسب شکارچيان صدمه مي ديدند و ويران ميشدند ، مثل دفعه گذشته.

خشکسالي قبل از فنتون و دوستان ، دمار از روزگار کشاورزان درآورده بود.

اسکارلت به بالي هارا بازگشت ، بدون انکه چيز زيادي به اطلاعاتش افزوده شود. فنتون درباره شکار صحبتي نکرده بود و يا درباره مجلس مهماني رقص حرفي نزده بود. اگر اين مهماني بر پا شود و از او دعوتي به عمل نيايد مثل اين است که سيلي خورده باشد . بعد از شام به دوستاني که در دوبلين پيدا کرده بود نامه نوشت. توضيح داد :«اين اطراف همه هيجان دارند ، زيرا لرد فنتون تصميم گرفته در اين نزديکي ها زندگي کند.چند سال بود که نيامده بود ، حتي مغازه داران هم که معمولاً از همه چيز خبر دارند نمي دانستند کجاست و چرا نيامده.»

وقتي نامه ها را امضا ميکرد لبخند ميزد.اگر اين کار مرده هايش را جلوي چشمش نياورد ، ديگر نميدانم چکار بايد کرد.

صبح روز بعد يکي از آن لباس هايي را که در دوبلين مي پوشيد و از مهماناننش در هتل پذيرايي ميکرد پوشيد و خود را به دقت آراست.اصلاً برايم مهم نيست که به چشم اين مرد بي حوصله زيبا جلوه کنم ولي نميتوانم آماده نباشم ، شايد دوباره دزدکي وارد شود.

قهوه سرد شد.

همان روز بعد از ظهر فنتون او را يافت.اسکارلت سوار بر کومت در علفزار سواري ميکرد.لباس محلي ايرلندي به تن داشت و روي زين مردانه نشسته بود.

«چه کار عاقلانه اي ميکني اسکارلت من هميشه گفتم که زين يک طرفه يک اسب خوب را خراب ميکند ، و اين اسب هم خيل يخوب به نظر ميرسد.دلت ميخواهد با مال من يک مسابقه کوچولو بدهي؟»

اسکارلت گفت:«خوشحال ميشوم.» لبخند شيريني زد. «ولي خشکسالي همه جا را خشک کرده. ميترسم از گرد و خاک پشت سر من خفه بشوي.»

فنتون ابروهايش را بالا کشيد «براي اينکه گرد و خاک گلويمان را پاک کنيم ، بازنده شامپاني ميدهد.»

«قبول است ، تا تريم.»

«تا تريم.» فنتون اين را گفت و اسبش را فوراً برگرداند و قبل از اينکه اسکارلت بفهمد چه روي داده شلاق کشيد و از جا کند . وقتي به او رسيد گرد و خاک سراپايش را پوشانده بود ، سوار بر کومت دوش به دوش اسب فنتون پيش مي آمد، وقتي اسب ها در کنار هم با صداي رعد آسايي از روي پل ميگذشتند ،

اسکارلت سرفه ميکرد.هر دو با هم رسيدند.

در چمنزار مقابل قلعه افسار کشيدند.

فنتون گفت:«شما يک گيلاس شامپاني به من بدهکاريد.»

«چرند نگو ، با هم رسيديم.»

«بسيار خوب پس من به شما بدهکارم.شما يکي براي من ميخريد من هم يکي براي شما. يا شايد دلتان ميخواهد دوباره تجديد کنيم؟»

اسکارلت با پا ضربه اي به پهولي کومت زد و به تاخت دور شد.صداي خند? لوک را مي شنيد.

مسابقه در حياط خان? اربابي تجديد شد.اسکارلت مسابقه را برد ولي به زحمت. خوشحال بود ،براي خودش ، براي کومت و براي لوک که باعث شده بود تفريح کند. لبخند ميزد.

لوک با شلاق خاک کلاهش را گرفت و گفت:«براي شام شامپاتي را مي آورم.ساعت هشت منتظرم باشيد.» بعد به تاخت دور شد.

اسکارلت نگاهش کرد.مرد بي حوصله ، چه خوش خيال.کومت حرکتي کرد ، سرش را به يک طرف چرخاند. اسکارلت متوجه شد که افسار از دستش رها شده.افسار را گرفت و دستي به گردن عرق آلود کومت زد. «درست است ، بايد خنک بشوي يک غشوي حسابي لازم داري. خوب برويم . فکر ميکنم خوب توانستم از پسش بر بيايم.» خنده را سر داد.

کت پرسيد:«اينها چيه؟» با جذبه اي خاص به مادرش که داشت گوشوار? الماس به گوشش مي آويخت نگاه کرد.

«براي قشنگي.» بعد اسکارلت سرش را چرخاند انعکاس الماس ها روي صورتش ديده شد.

کت گفت:«مثل درخت کريسمس.»

اسکارلت خنديد.«آره ، يک همچين چيزي. تا حالا خودم به اين فکر نيفتاده بودم.»

«من را هم براي کريسمس قشنگ ميکني؟»

«وقتي بزرگ شدي ، کيتي کت.دختراي کوچولو فقط گردنبند مرواريد ريز آويزان ميکنند يا دستبند کوچولوي طلايي ، ولي الماس مال خانم هاي بزرگ است. دلت ميخواهد براي کريسمس از اين چيزها هديه بگيري؟»

«نه از آنهايي که مال دختر کوچولو هاست. چرا داري خودت را قشنگ ميکني؟ هنوز که به کريسمس خيلي مانده.»

اسکارلت تازه فهميد که کت هرگز او را قبلاً در لباس شب نديده است. وقتي با هم در دوبلين بودند ، شامشان را در اتاق هتل ميخوردند. «قرار است امشب شام مهمان بيايد.يک مهمان خوش لباس.» اين اولين مهماني از اين نوع در بالي هارا بود. خانم فيتر هميشه حق داشت . بايد زودتر اين کار را ميکردم.چه خوب است که آدم مهمان داشته باشد و لباس عوض کند.

ارل فنتون مهماني خوش سخن و مودب بود. اسکارلت دريافت که بيش از آنچه قصد داشت - سخن گفته است - درباره شکار و يادگرفتن سواري در کودکي. درباره جرالد اوهارا و عشق ايرلندي اش به اسب ها. فنتون مردي بود که ميشد راحت با او حرف زد.

آنقدر شنونده خوبي بود که اسکارلت فراموش کرد تا بعد از شام آنچه را که ميخواست بداند بپرسد. وقتي دسر سرو شد ، اسکارلت گفت:«مهمانانتان لابد ديگر به همين زودي ها مي آيند.»

لوک گيلاسش را بلند و به دقت به رنگ شامپاني نگريست. «کدام مهمان ها ؟»

«مهمان هاي شکار.»

فنتون جرعه اي نوشيد و مزمزه کرد و بعد سرش را به علامت رضايت به جانب سر پيشخدمت تکان داد. «از کجا به اين فکر افتاديد؟ نه شکاري در کار است و نه مهماني.»

«پس توي آدامزتاون چکار ميکنيد؟ شنيدم هيچوقت اينجا نمي آئيد.»

گيلاس هر دوي آنها پر بود. لوک گيلاس خود را به سلامتي اسکارلت بلند کرد. گفت:«به سلامتي خودمان بخوريم؟»

اسکارلت حس کرد رنگش قرمز شده.تقريباً اطمينان داشت که قصد لوک نوشيدن شامپاني به سلامتي اوست. گيلاسش را بلند کرد:«به سلامتي کسي ميخوريم که بازنده خوب اين شامپاني خوب است» لبخندي به لب آورد ، زير چشمي او را مي نگريست.

وقتي داشت براي خوابيدن آماده ميشد. کلمات لوک را بارها در ذهنش کاويد. آيا يه آدامزتاون آمده بود فقط براي اينکه او را ببيند ؟ قصد داشت او را بفريبد ؟ اگر چنين قصدي داشت پس شگفت انگيز ترين چيز زندگي اش را هم ميديد.

85

دوباره مسابقه دادند ، اين بار تا پـايک کورنـر. فنتون برد . بعد به آدامز تاون رفتند و يک بار ديگر مسابقه دادند ، فنتون دوباره برنده شد.اسکارلت ميخواست اسب تازه نفسي بردارد و يک بار ديگر بخت خود را بيازمايد ولي فنتون با خنده پيشنهادش را رد کرد. «با اين لجبازي که ميکني ممکن است گردنت بشکند ، آن وقت بردم را از کي بگيرم؟»

«کدام برد؟ ما که اين دفعه شرط نبسته بوديم.»

فنتون لبخند زد و ديگر چيزي نگفت و با نگاه اندام او را برانداز کرد.

«لرد فنتون شما غير قابل تحمليد!»

«ابن را قبلاً هم شنيدم.ولي نه اينطور بي پروا.هم? زن هاي آمريکايي اين طور آتشي مزاجند؟»

اسکارلت ميخواست بگويد ، تو نميتواني مرا بشناسي ولي همان طور که افسار اسبش را مي کشيد جلوي زبانش را هم نگه داشت.

اشتباه بزرگي بود که گذاشت فنتون او را عصباني کند ، اما بيشتر از دست خودش عصباني شده بود ، خوب ميدانم. رت هميشه کاري ميکرد که من از کوره در بروم بعد بر من مسلط ميشد.

... رت ... اسکارلت به موهاي سياه ، چشمان تيره و تمسخر آميز و لباس خوش دوخت فنتون نگاه کرد. تعجبي نداشت که چشمان او در آن ميدان اسبدواني پر ازدحام باشگاه بليزر توجهش را جلب کرده بود. تا حد زيادي شبيه رت بود.ولي فقط در نگاه اول. چيزي در او بود که تفاوت زيادي با رت داشت ، ولي نميدانست چيست؟

گفت:«براي سواري متشکرم لوک.با اينکه اين دفعه نبردم.حالا بايد بروم ، کار دارم.»

در چهر? فنتون براي لحظه اي حالتي از شگفتي ظاهر شد . بعد لبخند زد.«دلم ميخواست صبحانه را با هم بخوريم.»

اسکارلت هم لبخندي در جواب لبخند او تحويلش داد.ميدانم که دلت ميخواست و به راه افتاد.

ميدانست که لوک دارد نگاهش ميکند. اسکارلت ، وقتي مهتري با يک دسته گل وارد شد و دعوتنامه لوک را براي شام در آدامز تاون آورد شگفت زده شد.

در کمال ادب نامه اي در جواب او نوشت و دعوتش را رد کرد.

بعد در حاليکه مي خنديد از پله ها پايين دويد ، لباس سواري اش را عوض کرد و مشغول گذاشتن گلها در گلدان شد ، ناگهان لوک با قدم هاي بلند وارد سالن شد.

«اگر اشتباه نکنم دلت ميخواهد يک دفعه ديگر تا پايک کورنر مسابقه بدهيم.»

خند? اسکارلت را فقط ميشد در چشمانش ديد.گفت:«اشتباه ميکني.»

?

در ميکد? کندي ، کولوم روي بار ايستاد.«بس کنيد اين عربده ها را ، همه تان را ميگويم ، ديگر کافيست. اين زن بيچاره ديگر بايد چکار ميکرد ، از شما ميپرسم؟ آيا اجاره تان را بخشيد تا نبخشيد؟ آيا زمستان به شما غذا نداد؟ مگر گندم و غلات انبار نکرد تا اگر ذخيره تان تمام شد برويد و از انبارش بگيريد؟ من به جاي شما از خودم خجالت ميکشم وقتي مي بينم شما مردهاي گنده مثل بچه ها رفتار ميکنيد. براي يک گيلاس بيشتر التماس ميکنيد ، مثل بچه گريه ميکنيد. اي بيچاره ها حالم از شما بهم ميخورد. اگر دلتان ميخواهد تا خرخره مشروب بخوريد – اين حق هر مردي است که معده اش را با اين کثافت ها مسموم کند و مغز خودش را ضايع کند- ولي ضعف خودتان را به پاي اوهارا نگذاريد.»

سکوت ناگهاني ميتوانست عواقب بدي داشته باشد . کولوم پاهايش را از هم گشود ، مشت هايش را بالا آورد و آماده براي مشت زدن شد.

پيرترين دهقان گفت:«آره کولوم ، حالا که مثل شهر هاي ديگر ، بهانه اي براي آتش زدن و خراب کردن نداريم چرا اين طوري ساکت نشستيم ، از آنجا بيا پايين و برو طبلت را بردار بيا من هم فلوت دارم ، کندي هم ويولن . بياييد همگي با هم مثل مردهاي خوب فنيان آوازي درباره مبارزه مان بخوانيم.»

کولوم از روي بار پايين جست تا جمعيت را آرام سازد.آواز ميخواند و پا بر زمين ميکوبيد.

ولي چرا آن روزهايي که نمي آيد ، من حال درستي ندارم؟

نميتوانست جواب قانع کننده اي بيابد.دوباره آنچه را که دوستان در جواب نامه هايش راجع به فنتون نوشته بودند در ذهنش مرور کرد. همه ميگفتند:« ارل فنتون آدم بد نامي است. يکي از ثروتمند ترين مردان بريتانياست.علاوه بر ايرلند ، املاک وسيعي در انگلستان و اسکاتلند دارد . از نزديکان و ملازمان شاهزاد? ويلز به شمار مي آيد . خانه اش در لندن به يک شهر شبيه است ، شايع است که علاوه بر مهماني هاي خصوصي و آن چناني ، به طور مرتب اشراف به خان? او رفت و آمد ميکنند ، خيلي ها دلشان ميخواهد به اين مهماني ها دعوت شوند. بيست سال قبل وقتي هيجده سال بيشتر نداشت صاحب عنوان خود شد و وارث ثروتي بي حساب گرديد و به اين ترتيب به صورت هدفي براي خانواده هايي که دختران دم بخت داشتند در آمد. ولي تا به حال هيچ کس موفق نشده او را به دام اندازد ، حتي خانم هاي زيبايي که خود از خانواده هايي سرشناس برخاسته بودند. شايعاتي هم بر سر زبان هاست ، درباره قلب هاي شکسته و رسوايي هاي شرم آور و حتي خودکشي بعضي از زنان. چند نفري از مردان هم به خاطر حفظ شرفشان او را به دوئل دعوت کرده بودند . ميگويند مردي است بي اعتنا به اصول اخلاقي ، خطرناک و حتي شيطان صفت ، البته به همين دلايل يکي از مرموز ترين و فريبکارترين مردان جهان شناخته ميشود.

اسکارلت پيش خود مجسم کرد که چه جنجالي به پا ميشود اگر يک بيوه ايرلندي –آمريکايي که بيش از سي سال دارد در اين مورد که زيباترين زنان ثروتمند و صاحب عنوان ، شکست خورده اند موفق شود. لبانش ميخواست به لبخندي باز شود ولي نشد. لبخندي پنهاني که فوراً ناپديد گرديد.

هر دو با هم راه ميرفتند . کت راه خانه را نشان ميداد.فنتون سعي ميکرد قدم هاي بلندش را با پاهاي کوچک او هماهنگ کند. کت گفت:« من قبلاً صبحانه خوردم.ولي دوباره گرسنه ام شده. بنابراين دوباره صبحانه ميخورم.»

لوک گفت:«من فکر ميکنم کار خوبي ميکني.» در لحنش اصلاً حالت تمسخر وجود نداشت. اسکارلت به دنبال آن دو مي آمد.هنوز از هولي که کت به او داده بود حالش جا نيامده بود و هنوز هم اشتياقي را که در وجودش از بوس? لوک بوجود آمده بود ، احساس ميکرد.گيج و سردر گم مي نمود. اسکارلت فکر کرد فنتون آخرين مردي است که ميتواند علاقه اي به بچه ها داشته باشد ، ولي انگار مفتون شده بود.چقدر خوب با او رفتار ميکرد ، او را جدي ميگرفت ، به دليل کوچکي کت هرگز نشان نميداد که بيهوده ميخواهد به او مهرباني کند. کت به کساني که مثل بچه ها با او رفتار ميکردند ، علاقه اي نشان نميداد. چنين مي نمود که لوک اين را ميداند و به خواست او احترام ميگذارد.

اسکارلت حس کرد که چشمانش پر از اشک شده ، اوه بله ، مي توانست عاشق اين مرد باشد. براي بچه عزيزش چه پدري ميتواند باشد. به شدت چشمانش را به هم زد. حالا موقع خيال پردازي هاي شورانگيز نبود.به خاطر کت و همين طور به خاطر خودش مجبور است قوي باشد و عاقلانه فکر کند.

به موهاي سياه و صاف فنتون نگاه کرد.سرش را براي صحبت کردن با کت پايين آورده بود.خيلي بلند قامت ، چهار شانه و قوي مي نمود.تسخير نا پذير.

درونش لرزيد ، بعد ترس را از خود راند.بايد برنده شود.مجبور بود ، حالا. او را ميخواست براي خودش ، براي کت.

نزديک بود از کار کت و لوک خنده اش بگيرد.کت داشت سر تخم مرغ آب پز را ميشکست و پوست آن را برميداشت.دقت ميکرد ترک برندارد.فنتون هم با توجه کامل به او مي نگريست.

ناگهان و بدون اخطار ، اندوهي آمد و شادماني اش را کنار زد.اين چشمان سياه که کت را مي نگريست بايد از آن ِ رت باشد ، نه لوک! فقط رت است که بايد مجذوب دخترش باشد ، رت بايد شريک اين صبحانه باشد.رت بايد کنار او راه برود و قدم هايش را با گامهاي او هماهنگ کند.

درد اشتياق در درون سينه اش پخش شد ، جايي که قلبش بود ، و رنج – که آن روز موفق شده بود جلويش را بگيرد – ناگهان جاري شد و آن را پر کرد.دلش براي حضور رت پر ميزد.براي صدايش ، براي عشقش.

فقط اگر قبل از اينکه دير ميشد درباره کت به او ميگفتم... فقط اگر در چارلز تون مانده بودم.فقط اگر...

کت آستين اسکارلت را کشيد:«تخم مرغت را ميخوري ماما؟ برايت مي شکنم.»

اسکارلت گفت:«متشکرم عزيزم.» احمق نباش. به خودش نهيب زد.به کت خنديد ، و به ارل فنتون. گذشته ها گذشته ، بايد به آينده فکر کرد.«فکر ميکنم بايد يک زرد? ديگر هم بخوري لوک.» و خنديد.

بعد از صبحانه کت خداحافظي کرد و از در بيرون رفت ، اما فنتون ماند. بدون اينکه نگاه کند ، به مستخدمه که آنجا ايستاده بود دستور داد ، «باز هم قهوه بياور.»

بعد خطاب به اسکارلت گفت:«درباره دخترت بگو.»

اسکارلت لبخندي به لب آورد تا نگراني اش را بپوشاند ، گفت:«فقط سفيد? تخم مرغ را دوست دارد .» راجع به پدر کت چه بايد بگويم؟ اگر سوال کرد که مثلاً کي بوده و کي مرده.

اما فنتون فقط راجع به کت مي پرسيد:«اين دختر استثنايي تو چند سالش است؟ اسکارلت.»

از اينکه کت تازه چهار سالش تمام شده بود تعجب کرد ، و پرسيد آيا هميشه اين طور حضور ذهن داشته است ، اگر بگوييم زود رشد کرده بهتر است. شور و شوق زياد...اسکارلت با ميل تمام به سوالات او پاسخ داد و آنقدر در مورد کت اوهارا حرف زد که گلويش گرفت.«بايد وقتي سوار کُره اش ميشود ببينيش لوک ، از من بهتر سواري ميکند-و از تو... و مثل ميمون از همه چيز بالا ميرود. نقاش ها هميشه او را ميگرفتند و از نردبام پايين مي آوردند.بهتر از هر روباهي بيشه ها را مي شناسد... بايد تو خودش يک قطب نما داشته باشد که هيچ وقت گم نميشود... « خيلي شلوغه؟» اصلاً خيلي هم آرام است. آنقدر نترس است که من گاهي وحشت ميکنم .اگر ضربه اي به او بخورد يا بيفتد زمين ، هيچوقت گريه نميکند. حتي وقتي بچه بود کمتر گريه ميکرد. وقتي راه رفتن را شروع کرد از زمين خوردن ناراحت نميشد فقط با تعجب اطرافش را نگاه ميکرد و دوباره بلند ميشد... البته ، کاملاً سلامت است! نديدي چقدر راست و قوي است؟ مثل يک اسب ميخورد و هرگز مريض نميشود و نميتواني باور کني که چند تا نان خامه اي ميخورد ، تو يک چشم به هم زدن...»

اسکارلت وقتي صدايش گرفت به ساعت نگاه کرد:«خداي من چقدر حرف زدم. همش تقصير توست لوک که من را وادار کردي.بايد جلويم را مي گرفتي.»

«اصلأ ناراحت نشو، برايم خپلي جالب بود.»

«‏مواظب باش. من خيلي حسودم. جوري رفتار مي کني که انگار عاشق دخترم شدي.»

‏فنتون ابروهايش را بالا اند اخت. «عشق به درد بقال ها و قصه هاييک پولي مي خورد. دختر تو بچه جالبي است.» برخاست و خم شد، دست اسکار لت را گرفت و بوسه اي سريع بر آن نهاد «فردا صبح مي روم لندن بنابراين، حالا مجبورم بروم.»

اسکارلت هم برخاست، به او نزديک شد. «براي مسابقه دلم تنگ مي شود.» روي هر کلمه تاکيد مي کرد، جدي مي گفت. «زود بر مي گردي؟»

‏«وقتي برگشتم سري به تو و کت مي زنم.»

‏وقتي رفت، اسکار لت فکرکرد، خوب ! حتي سعي نکرد مرا براي خدآحافظي ببوسد. اسکار لت نمي دانست که اين کار او توهين است يا تحسين. بعد اين طور فکرکردکه حتمأ از اينکه دفعه قبل به آن شکل مرا بوسيده ناراحت است. حدس مي زنم کنترلش را از دست داده بود. مطمئنأ از کلمه «عشق» مي ترسد. به اين نتيجه رسيد که لوک حرکات مردي را نشان داده که عاشق شده ولي در برابر آن مقاومت مي کند. اين فکر او را خيلي خوشحال کرد. پدر بي نظيري براي کت خواهد شد... اسکار لت لب هاي خود را که گويي منتظر بوسه بودند بأ مر

‏انگشتانش لمس کرد. چه مرد پر هيجاني بود.

86

‏در هفته هاي بعد فکر لوک دائمأ ذهن اسکارلت را اشغال کرده بود. بي قرار مي نمود و در صبح هاي روشن، در راه هايي که قبلأ هر دو سواري کرده بو دند مي تاخت. وقتي به همراه کت درخت کريسمس را تزيين مي کرد به ياد مي آورد که چه شادمانه در شبي که او براي شام به بالي هارا آمد، خود را اراسته بود. هنگامي که جناغ غاز کريسمس را باکت شکست آرزو کرد که او هرچه زود تر از لندن بازگردد.

گاهي چشم هايش را مي بست و مجسم مي کرد که چطور لوک او را در آغوش گرفته ولي هر بار خشم سراپايش را ميگرفت، زيرا چهره رت، آ غوش رت، و خنده رت فورأ برايس زنده مرشد. شايد به اين علت بودکه فقط مدت کوتاهي بود که لوک را مي شناخت، بأ خودش اين طور استدلال مي کرد. به موقع خودش خاطره رت را هم فراموش خواهد کرد؛ اين خيلي منطقي است.

‏شب سال نو ناگهان جنجالي به پا شدو وکولوم درحالي که طبل مي نواخت به همراه ويولون زن و خانم فيتزپاتريک که دقک مي زد وارد شد. اسکارلت جيغي از خوشحألي کشيد و به طرف او دويد و به گردنش آويخت. «ديگر اميدي نداشتم بيايي کولوم. حالا شرط مي بندم که امسال، سال خوبي است، با اين شروعي که داشته» کت را از خواب بيدار کرد و همه با هم اولين لحظات سال 1880 ‏را با موسيقي و عشق گذراندند.

‏اولين روز سال نو با خنده أغاز شد.وقتي کيک به ديوارخورد، تکه هايش به اطراف پاشيد و روي سر کت که مي رقصيد ريخت، کت دهانش را باز نگه داشته بود ومتتظر تکه هاي کيک بود. بعد ابرها آمدند و آسمان تره شد، باد سردي شال اسکار لت را به شدت تکات مي داد، اسکار لت مي رفت که به خانه ها و شهرش سر بزند و براي ساکنانش آرزوي سعادت کند. کولوم در هر يک . از خاته ها مي نوشيد. چاي نه، ليکور و يا مردها درباره سياست حرف مي زد و آنقدر ادامه مي داد که اسکار لت مي خواست جيغ بزند.

«‏دلت نمي خواست برويم به ميخانه يک لبي ترک کنيم و به سلامتي سال نو و به خاطر اميدهاي خوب براي ايرلندگيلاسي بزنيم؟ هأ، اسکار لت عزيزم؟»

‏بوي ويکسي از تمام هيکل کولوم به مشام مي رسيد و أسکار لت را مي آزرد«نه خسته ام، سردم است، مي خواهم بروم خانه. تو هم با من بيا، کنار آتش ‏مي نشينيم و يک کمي در سکوت استراحت مي کنيم.»

«استر أحت و سکوت همأن چيزي است که من إزش فرارمي کنم، اسکار لت آر ون. سکوت و سکون روح آدم را به طرف تاريکي و تيرگي مي برد.» فورأ به طرف ميخانه کندي به راه افتاد و أسکار لت نيز به أرامي درشکه اش را به سوي خانه اربايي راند، شالش راکاملأ دورش پيچيده بود. در نور خاکستري وسرد، دامن قرمز و جوراب هاي راه راه زرد و آبي اش ، رنگ پريده مي نمودند.

‏در ورودي سنگين را هل داد و با خودش عهد کردکه يک حمام داغ بگيرد و يک فنجان قو ه داغ بنوشد. صداي خنده کودکانه اي در سرسرا شنيد. اين بايد کت باشد. قايم موشک بازي مي کند، وانمود کرد چيزي نشنيده است. در را پشت سرش بست و شالش را روي صندلي اند اخت و بعد دور و برش را نگاه کرد

‏«سال نو مبارک، اوهارا. يا شايدم ماري آنتوانت، ها؟ اين همان مدل محلي نيست که همه خياط هاي مشهور اندن دارندبراي جشن هاي امسال آماده مي کنند؟» در پايين پلکان ايستاده بود.

‏إسکار لت به او خيره شد. او برگشته بود. چرا اجازه داده بود که اين طور غافلگير شود؟ دلش نمي خواست اين طور بشود. ولي مسئله اي نود، اهميت نداشت. لوک برگشته بود و چه زود و اسکار لت ديگر احساس خستگي نمي کرد در جوابش گفت: «سال نو مبارک.» و مبارک بود.

‏فنتون کنار رفت، کت پشت سر اوروي پله ها ايستاده بود. کت با هر دو دست مي کوشيد تاج کوچک جواهرنشاني را روي سر خود گه دارد. از پله ها پايين آمد و به طرفه اسکأرلت رفت لبخندي در چشمان سبزش ديده مي شد. لب هاي ‏خود را جمع کرد تا از خنده خودداري کند. پشت سر ردايي بلند و پهن از مخمل سرخ را مي کشيد که حاشيه اي پهن از پوست خز داشت.

لوک گفت: «کت خلعت شما را به تن کرده اسکارلت. من آمدم که ترتيب عروسي مان را بدهم.»

‏زانو هاي اسکار لت سست شد. روي زمين مرمرين در دايره اي قرمز نشست. زيرپوش سبز و آبي اش بيرون افتاد. لرزشي تکان دهنده پيروزي با جنبشي از خشم مخلوط شئ. اين حقيقت داشت. خپلي ساده و آسان به نظر مي رسيد. هيجان همه چيز را از بين مي برد.

‏لوک گفت: «به نظر مي ا‏يد که موفق شديم غافلگيرش کنيم، کت.»رشته هاي سنگين ابريشمي را ازگردنشر برداشت و تاج را از دستش گرفت.

«تو حالا ديگر برو. مي خواهم با مادرت صحبت کنم.»

‏«مي توانم هديه هايم را بازکنم؟»

«البته، تو اتاقت است.»

‏کت به اسکار لت نگاهي اند اخت و لبخند زد، آن گاه خنده کودکانه اي کرد واز پله ها بالا دويد. لوک رداي مخملي را روي دستش اند اخت، تاج را در دست چپ گرفت و پيش آمد، کنار اسکارلت ايستاد. قدبلند و بزرگ به نظر مي رسيد. اسکار لت دستش را به او داد و بلند شد.

‏فنتون گفت: «مي روم به کتا بخانه، آتشروشن است و شامپاني آماده. يک جرعه مي خو ريم و قرارداد را مهر مي کنيم. »‏اسکار لت اجازه داد که او جلو برود. فنتون مي خواست با او ازدواج کند. باور نمي کرد! غافگير شده بود، نمي تو انست صحبت کند، کرخت شده بود. کنار آتش، أسکار لت خود راگرم حس مي کرد. لوک داشت شامپاني مي ريخت. گيلاسي به اسکار لت داد. اسکار لت آن را گرفت. ذهنش به کارا فتاد تا دريابد چه خبر است. صداي خودش را شنيد: «چراگفتي "قرارداد" لوک؟! چرا نگفت که او را دوست دارد و از او مي خو أهدکه به همسري اش در آ يد؟»

‏فنتون لبه گيلاسش را به گيلاس اسکار لت زد. «مگر ازدواج خودش يک قرا ردانيست، اسکار لت؟ وکلاي محترم ما قرارداد ها را تنظيم خواهد کرد. ولي اين فقط براي رعايت ظاهر است. حتمأ مي داني که چه چيزي درانتظار توست.

‏تو يک دختر جوان نيستي، معصوم هم نيستي.»‏اسکار لت گيلاسش را با احتياط روي ميزگذاشت. بعد خودش را به آرامي در صندلي بالا کشيد. در اين ميان چيزي به طرز ترس آوري اشتباه بود. در چهره اش نشانه اي از گرمي وجود نداشت و همين طور درکلامش. حتي به اسکار لت نگاه هم نمي کرد. اسکار لت به آرامي گفت: ‏«مي خواهم خواهش کنم بگويي که چه چيز در انتظارم است.»

‏فنتون فورأ شانه هايش را بالا انداخت« بسيار خوب. حالا مي بيني که من چقدر سخاو تمندم. تصور مي کنم اين نکته بيش از هر چيز ديگري بر ايت اهميت دارد.» برايشگفت که يکي از ثروتمند ترين مردان انگلستان است، به تصور او اسکار لت هم قطعأ اين را مي دانست. ادامه داد که صميمانه موفقيت او را در محافل اجتماعي تحسين مي کند. اسکار لت مي تواند پولش را براي خودش نگه ‏دارد. طبيعتأ درباره لباس، کالسکه، جواهرات، مستخدمين و غيره دربرابر اسکار لت متعهد خواهد بود. انتظار دارد که همسرش اعتبار، احترام و مقام او را حفظ کند، به نظر او، قدرت اين کار را دارد.

‏بالي هارا را هم مي تواند براي هميشه نگه دارد. به نظر مي رسيد که اين فکر اسکار لت را شادمان کرده است. اگر دلش مي خواهد گاهي چکمه هايش گلي شود مي تواند به أدامزتاون بيايد و در امور آنجا نيز دخالت کند. بعد از مرگ اسکار لت بالي هارا به پسرشان خواهد داد، همان طور بعد از مرگ لوک آدامزتاون نيز جزو املاک او خواهد شد. پيوند املاک با هم هميشه يکي از دلايل اصلي ازدواج ها بوده است

‏«يکي از نکات مهم اين قرارداد اين است که تو براي من وارثي مي آوري من آخرين فرد خانوادن خودم هستم و وظيفه دارم نسل خانوادگي را ادامه بدهم. وقتي که از تو پسري به وجود آمد، ديگر وظيفه ات تمام شده و زندگي ات به خودت تعلق دارد. البته به روال معمول، البته ظاهر بايد حفظ بشود.»

‏دوباره گيلاسش را پرکرد و سرکشيد. لوک گفت اسکار لت بايد براي تاجش ازکت تشکرکند. «قبلأ هرگز فکر نکرده بودم که نو راکنتس فنتون کنم. تو از آن دست زن هايي هستي که من دوست دارم با آنها بازي کنم. هر چقدر قدرت روحي طرف زياد باشد سکستنش برايم لذتدبخش تر است، خيلي لذت مي برم از اينکه اراده تو را بشکنم، لذت زيادي دارد. ولي به اندا زه دخترت جالب نيست. دلم مي خواهد پسرم مثل او باشد.نترس، سالم و مقاوم. به علت ازدواج هاي فاميلي خون فنتون ها ضعيف شده. نيروي روستايي و حياتي تو آن را اصلاح مي کند. اوهارإهايي که اجاره دار من هستند، خويشان تو را مي گويم ، عمر زيادي دارند. پس تو مالک باارزشي هستي، اسکار لت. تو يک وارث برايم مي آوري که مي توانم به آن افتخار کنم، وکاري نمي کني که نام او يا من در بين مردم ننگين بشود.»

‏اسکار لت همانند حيواني به او مي نگريست که توسط يک افعي هيپنوتيزم شده باشد. و حالا طلسم را مي شکست. کيلاسش را از روي ميز برداشت. فر ياد کشيد: «وقتي اين کار را مي کنم که جهنم يخ بزند.» کيلاسش را به سوي آ تش پرتاب کرد. الکل با صدايي مهيب به شعله مبدل شد. «اين هم آن جرعه گوارا يي که مي خواستي قرارداد را با آن مهرکني، لرد فنتون، از خانه من برو بيرون، از تو چندشم مي شود.»

‏فنتون خنديد. اسکار لت آماده بود که به سويش يورش برد و سيلي محکمي به صورت خندان او بزند. فنتون دماغش را بالاکشيد و گفت: «فکر مي کردم به فکر بچه ات هستي، حتمأ اشتباه کردم.»کلامش اسکار لت را سر جايش نشاند

«تو مرا نااميد مي کني اسکار لت. واقعأ نااميدم مي کني. فکر مي کردم بيشتر از آنچه که نشان مي دهي باهوشي. خودخواهي شکسته بسته خودت را فراموشي کن و به چيزها يي فکرکن که درانتظارت است. براي خودت و دخترت، موقعيت هاي خوب اجتماعي، آنطورکه تصورش را هم نمي کني. البته گفتنش مورد ندارد. ولي من قادرم اگر دلم بخواهد، حتي قوانين را هم عوض کني. موافقت نامه اي تنظيم مي کنم وکت ليدي کا ترين خواهد شد. البته «کتي» اسم درستي نيست، بيشتر به درد کلفت هاي آشپزخانه مي خورد. به عنوان دختر من هرچي که بخواهدبدون

‏ترديد دريافت مي کند، و ترديد نيست که بهترينش را. حق دارد دوستانش و به خصوص شوهرش را خودش انتخاب کند. من هرگز او را در فشار نمي گذارم. به عنوان الگوي پسر آينده ام براي من خيلي ارزشم ر دارد. مي تواني همه اين چيزها را از او دريغ کني، آن هم فقط به اين دليل که اشتياق تو براي داشتن يک عشق رؤيايي براورده نمي شود؟ اشتياقي که متعلق به يک طبقه پايين تر است؟ باورم نمي شود. »

«کت هرگز نياري به عنوان با ارزشي و اشرافي شما ندارد، همين طور بهترين هاي شما را هم نمي خواهد ميلورد، من هم نم خواهم. بدون کمک شما تا حالا به ‏خوبي گذرانديم بعدش هم به بهترين وجهي مي گذرد.»

«تا کي، اسکار لت. زياد به موفقيت خودت در دو بلين متکي نباش. تو آنجا يک شخصيت تازه اي بودي و دوره هيات چيز هاي تازه خيلي کوتاه است، دو بلين يک محيط شهرستاني است. يک ميمون هم اگر خوب لباس بپوشد مي تواند آنجا موفقيت داشت باشد. تو يک دفعه ديگر يا حداکثر دو دفعه ديگر فرصت داري، بعد فراموشي مي شوي.کت به مواظبت احتياج دارد و به پدر. من از معدود کساني هستم که مي توانم ننگ حرام زاد گي را از دامن يک بچه پاک کنم. استدلا لت را براي خودت نگهدار، براي من اصلآ مهم نيست. اگر مي تو انستي در آمريکا زندگي کني هرگز در اين گوشه ايرلند که خدا هم آن را فراموشي کرده، قايم ‏نمي شدي. ديگر کافي است، حوصله ام دارد سر مي رود، دارم ناراحت مي شوم. هر وقت تصميت راگرفتي خبرم کن، اسکار لت. مي دانم که با قرارداد موافقت مي کني. من هميشه چيزي راکه مي خواهم به دست مرآورم .»

‏فنتون به طرف در رفت.

‏اسکار لت أو را متوقف کرد. يک چيز بودکه دلش مي خواست بداند.«با زور نمي تواني هرچه که مي خوا هي به دست بياوري، فنتون. هيچ فکر کردي که اين ماديان اصلاح نژاد به جاي پسر ممکن است بر ايت دختر بياورئ؟»

‏فنتون برگشت و به چهره اسکار لت نگاه کرد. «تو زن قوي و سالمي هستي. بالاخره پسري برايم به دنيا مي آوري. اما اگر فقط دختر باشد، مي توانم برايش مردي را پيدا کنم که سم خودش را رها کند و اشم او را رو خودش بگذارد. آنوقت يک فنتون وارث ميراث من مي شود و نسل ما ادامه پيدا مي کند. تعهد من براي اين کار کافي است. »

‏سردي لحن اسکار لت درست مثل اين بود. گفت: «فکر همه چيز را کردي نه؟ اگر نازا باشم چي؟ يا تو نتواني بچه دار بشوي؟»

‏فنتون لبخند زد. «آن حرام زاده هايي که از من در سراسر شهر هاي اروپا باقي مانده مردانگي من را ثابت مي کند، بنابراين اين توهين تو اصلاکارگر نيست و در مورد تو. وجود کت کافي است.»

‏حالتي از غافلگيري در چهره اش بود، آن چنان با سرعت به طرف اسکار لت رفت که اشکارا بر خود لرز يد.

« بيا اسکار لت. دست از بازي بردار. مگر به تو نگفتم که فقط با معشوقه هايم به خشونت رفتار مي کنم نه با همسرم. حالا هيچ اشتياقي براي دست زدن به تو ندارم. داشتم تاج را فراموش مي کردم. تا وقت ازدواج بايد در جاي مطمئني باشد. اين گنجينه خانوادگي است. به موقعثي سرت مي گزاري. وقتي آماده بودي به من خبر بده. حالا دارم مي روم به دوبلين تا خانه ام را براي فصل مهماني ها تعمير کنم. نامه را به آدرس مريسون اسکويز بنويس.»

‏جلوي او خم شد و احترام گذاشت ولي وقتي از در بيرون مي رفت خنديد. به محض اينکه اسکار لت صداي بسته شدن در جلو را شنيد، سرش را مغر ورانه بالا اند اخت. آنگاه دويد تا در کتابخانه را قفل کند. دور از چشم هاي مستخدمين خودش را روي فرش ضخيم اند اخت و با صداي بلند گريست، چطور در مورد همه چيز اين همه اشتباه مي کرد؟ چطور به خودش گفته بود که مي تواند به مردي که عشقي در وجودش نيست ، عشق بياموزد؟ و حالا بايد چکار مي کرد؟ ذهنش از تصوير کت پر شده بود که بالاي پله ايشتاذه بود و تاج بر سر گذاشته و شادمانه مي خنديد. چه بايد مي کرد؟ اسکار لت بريده بريده فرياد زد: «رت، رت ما خيلي به تو احتياج داريم.»

‏اسکارلت اجازه نمي داد نشانه اي از شرم در چهره اش ديده شود. و در دل به خاطراحساسي که به لوک داشت، خودش رابه شدت ملامت مي کرد.هروقت تنها مي شد آن خاطره قديمي را دوباره پيش مي کشيد و چون زخم کهنه اي که کمي بهبود يافته، دوباره خراشي مي داد و با دردي که به وجود آمده خود را تنبيه مي کرد.

چه احمق بود که بعد آن صبحانه سه نفره، که کت تخم مرغ ها را نصف مي کرد رؤياي يک زندگي شيرين خانوادگي را درذهنش ساخته بود. چه رؤياي مسخره اي بود، اينکه فکر مي کرد مي تواند آن مرد را وادارکند که دوستش داشته باشد. اگر برملا مي شد همه دنيا او را مسخره مي کردند.

‏رؤياي انتقام در او بيدار شد: مي تو انست به همه مردم ايرلند بگويدکه آن مرد از او تقاضاي ازدواج کرده ولي ناکام مانده؛ مي تو انيت موضوع را براي رت بنويسد تا اوبيا يد و آن مرد را به خاطر اينکه فرزندش را حرام زاده خوانده بکشد. مي تو انست در محر اب کليسأبايستد و بگويدکه قادر نيست ديگر فرزندي به دنيا آورد، آنيپ وقت از اينک او را به همسري خود در آورده، ديوانه شود! مي تو انست به شام دعوتش کند و در غذايش زه بريزد...

‏کينه قلبش را مي لرزاند، و أن کينه را نسبت به همه انگليسي ها احساس کرد، و ‏عاجز انه خودش را به دامن تشکيلاتي که به تازگي توسط برادران فنيآن به وجود آورده بود اند اخت.

‏«در حال حاضر نمي توانيم پول تو را خرج کنيم اسکار لت عزيزم، يعني جاي مصرفش را نداريم.»کولوم ادامه داد: «حالا داريم روي تشکيلات اتحاديه زمين کارمي کنيم. تو صحبت ما را در شب سال نو شنيدي، يادت مي آ يد؟»

‏«دوباره بگوکو لوم. راهي بايد باشد که من بتوانم کمک کنم.»

‏راهي نبود. اتحاديأ زمين فقط به روي دهقانان اجاره نشين باز بود و قرار نبود قبل از بهار اقدامي صورت گيرد. در هر يک از املاک فقط يک زارع اجاره خود را مي پرداخت و بقيه از دادن اجاره امتناع مي کردند و اگر مالک در صدد خلع يد از آنان بر مي آ مد همگي به کلبه کشاورزي که اجاره خود را داده بود مي آمدند.

‏اسکار لت اين کار را بي فايده مي دانست. مالک مي تو انشت ملک خود را فورأ به کسي أيکري اجاره دهد.

‏کولرم در جوابش گفت نه، اينجاست که اتحاديه دخالت مي کند. ترتيبي خواهد داد که هيچ کس حاضر نشود املاک را اجاره کند و مالک نه تنها اجاره اي گيرش نمي آ يد بلکه محصولي هم نخواهد داشت. اين يک برنامه عالي و بي نظير بود وکولوم از اين ناراحت بودک چرا خودش باني آن نبوده و آنرا پايه گزاري نکرده است.

‏اسکار لت نزد پسرعموهاي خود رفت و آنها را تشويق کرد که به اتحاديه زمين ملحق شوند. اگر هم آدنها را بيرون کردند مي توانند در خانه هاي بالي هارا ساکن شوند.

‏بدون استثناء همه اوهاراها اين پيشنهاد را رد کردند. اسکار لت به تلخي ازرفتار آنان نزدکولوم شکايت کرد.

‏«اسکارلت عزيزم، خودت را از ناداني ديگران ناراحت نکن. تو هر کاري که ازدستت بر مي آمده براي جلو گيري از سقوط آنها کردي. مگر تو اوهارا نيستي و اعتبار اين نام را حفظ نکردي؟ در تمام خانه هاي بالي هارا و نصف خانه هاي تريم بريده روزنامه هاي دوبلين رانگهداري مي کنند، در آن روزنامه ها نوشته شده که اوهارا بانوي اول قصر نايب السلطنه شده، مگر نه؟ آنها اين بريده ها را در لاي انجيل حفظ مي کننديعني، جايي که دعاها و تصويرهاي مقدسين را مي گذارند.»

‏در روز بريجيد مقدس، باران کمي باريد. اسکار لت با چنان خلوص دعا کرد که هيچ کس تابه حال دعا نکرده بود. وقتي اولين بيل را در خاک فرو مي کرد اشک از چشمانش سرازير شده بود. پدر فلين زمين را با آب مقدس برکت داده بعد ظرف آب تبرک شده ، دست به دست گشت و همه از آن نوشيدند، کشاورزان بعد ازاين مراسم سرشان را پايين انداختند ورفتند. فقط خداوند مي توانست آنها را نجات دهد. اگر قرار بود آمسال هم مثل پارسال باشد هيچ کسدوام نمي آورد.

‏اسکار لت به خانه بازگشت و چکمه هاي گلي را در آورد. بعد از کت خواست که براي خوردن کاکائو به ا تاق او بيايد و خو د به تهيه مقدمات سفر به دوبلين پرداخت. هنوز تا وقت سفر، يک هفته مانده بود. دلش نمي خواست برود، لوک آنجا بود، چطور مي تو انست با او روبه رو شود. سرش را بالا گرفت، کار ديگري نمي تو انست بکند. مردم انتظار داشتند که او حتمأ در جشن هاي ‏دو بلين شرکت کند..

***

‏اين بار حضور اسکار لت در دو بلين موفقيت آميز تر از دفعه اول بود. در هتل شلبورن دعوت نامه هايي براي تمام مراسم قصر در انتظارش بود، به علاوه پنج مجلس خصوصي رقص و دو شام دير وقت در آپارتمان هاي مخصوص نايب السطنه. دعوت نامه هاي ديگري هم بود که خيلي او را خوشحال کرد: کالسکه او اجازه داشت که از در مخصوص پشت قلعه استفاده کند. به اين ترتيب از صف طولاني خيابان دام راحت مي شد. ساعت ها مي بايد در اين صف مي ايستاد. هر بارکه در قصر باز مي شد، فقط چهار کالکه اجازه داشتند عبور کند و جلوي پلکان، مهمانان خود را پياده کنند.

دعوت نامه هاي ديگري هم دريافت کرده بود، براي شرکت در مهماني هاي شام خصوصي اشراف، که روي هم رفته مشغول کننده تر از مراسم قصر بود. اسکارلت از ته دل خنديد. آ يا او ميموني در لباس زيبا بود؟ نه، نب.د، انبوه دعوت نامه ما اين را ثابت مي کرد. اوهارا از بالي هارا بود، ايرلندي بود و به آن افتخار مي کرد. او اصليت داشت. حضور لوک در دوبلين برايش مسئله اي نبود. بگذار هرچه مي خواهد دماغش را بالا بکشد. مي تو انست بدون ترس و يا احساس ترس در چشم هاي او بنگرد و چون خاري در آنها فرو رود .

‏دعوت نامه ها را دوباره نگاه کرد وازميان آنها تعدادي را برگزيد،کمي هيجان در قلبش احساس کرد. چه خوب که مورد توجه قرار گرفته بود، چه خوب بود که لباس هاي قثنک مي پوشيه و در سالن هاي قشنگ مي رقصيد. چه اهميت داشت که اجتماح اشرافه دو بلين را همه انگليسي ها تشکيل مي دادند؟ اکنون به همه چيز واقف بود و رسوم را به خوبي مي د انست، لبخندها، ترشرويي ها، اخم ها، منت ها و آداب اجتماعي را مي شناخت و قادر بود تحسين ها، ملامت ها، پيروزي ها و شکست ها را درست تفسير کند. تمامي اينها بازي هاي بودند که در خارج از مهماني ها و سالن هاي رقص اصلأ مفهومي نداشتند. ولي بازي ها براي بازي کردن بودند و اسکار لت بازيکن خوبي بود. به هر حال از اينکه به دو بلين امده بود خوشحال بود. دوست داست برنده شود.

اسکارلت دريافت که حضور ارل فنتون در دو بلين موجي از شايعات پر هيجان را به وجود آورده است.

‏مي تاپلوگفت: «عزيزم، حتي در لندن مردم از چيز ديگري صحبت نمي کنند. همه مي ئانند که فنتون، دو بلين را فقط به عنوان يک شهر درجه سه به حساب مي آورد. سالهاست که خانه خودش را در دو بلين بسته. حالا براي چي آمده اينجا؟» اسکار لت جواب داد: «من هم نمي دانم! » فکرکرد که اگر حقيقت را بگويد چه خواهد شد، عکس العمل مي برايش خالي ا‏ز تفريح نبود.

‏به نظر مي رسيد که هر کجا مي رفت، فنتون هم حاضر مي شد. اسکارلت به سردي ولي مودبانه به او احترام مي گذاشت و به آن حس اعتماد مغرور انه اي که ‏از چشمانش مي خواند بي اعتنا باقي مي ماند. بعد از اولين ملاقات وقتي نگاهشان با هم تلاقي کرد ديگر حتي خشمگين هم نشد. فنتون ديگر قادر نبود او را آزار دهد.

‏فنتون فقط خودش را آزار مي داد. اما هر بارکه از پشت مردي بلند قامت را با ا‏ن مخمل زردوزي و موهاي سياه مي ديد و مي فهميد که فنتون است، درد را در وجود خود احساس مي کرد. همه جا دنبال رت مي گشت. سال قبل در قصر بود. چرا آمسال نيست... امشب... در اين اتاق؟

‏اما همه جا فنتون را مي د يد. همه جا بود، هرجا که نگاه مي کرد، همه از او سخن مي گفتند، حتي در متون روزنامه ها هم حضور داشت. اسکارلت لاآقل از اين بابت خوشحال بود ، فنتون توجه زيادي به او نمي کند وگرنه او هم بر هر زبان ها مي افتاد. با همه اينها آرزو مي کرد که کاش نام فنتون هم اين همه بر سر زبان ما نبود.

‏به تدريج شايعات به دو نظريه منجر شد، او خانه اي را که مدت ها از آن استفاده نمي کرد براي بازديد غيررسمي و اقامت شاهزاده ويلز آماده مي کند! يا اينکه در دام عشق ليدي مونيا "دادلي" گرفتار شده. نام او در لندن بر سر زبان بود و اکنون فنتون به خاطر او به دو بلين آمده ، همان داستان قديمي_ مردي شاخ هايش را تيز مي کند و در مقابل مکر و حيله زنان مقاومت نشان مي دهد تا اينکه، بنگ!.وقتي به چهل سالگي مي رسد، عقل و قلبش را در مقابل زبيايي و پاکي مي بازد.

‏ليدي سوفيا دادلي هفده سال داشت. گيسواني طلايي به رنگ ساقه رسيده گندم،چشماني به رنگ اسمان تابستان وپوستي صورتي رنگ داشت که ظريف ترين ظروف چيني را نيز شرمنده مي کرد. مي گفتند اين تفسيردر ترانه هايي که به خاطر او سر داده اند و حالا آنهارا به قيمت يک پني در کوي و برزن مي فر وشند، آمده است.

‏او در حقيقت دختري زيبا و خجالتي بود که تحت مراقبت شديد مادرش قرار داست و از توجهي که به او مي شد، شرم زيبا يي در چهره اش مي نشست. اسکار لت او را ديده بود. اتاق خصوصي سوفيا، کنار اتاق او بود. از نظر اثاثيه ‏مد از اتاق اسکارلت بهترين بود، به رنگ سبز باغ هاي سن استفن. مردم ا‏غلب در انتظار اجازه ملاقات ساعت ها منتظر مي ماندنذ. اما اسکارلت هم مشتاقان خود را داشت؛ بيوه اي ثروتمند و آداب دان با چشمان سبز و اغواکي هميشه طرفداران فراوان داشت.

‏اسکار لت فکر مي کرد، چرا بايد تعجب کنم. من دو برابر سن او را دارم و سال گذشته هم از من سخن مي گفتند. اما گاهي نمي تو انست جلوي زبانش را نگه دارد. وقتي سوفيا را با لوک مربوط مي کردند، بر ايش مشکل بود ساکت بماند. همه مي گفتندکه يک دوک از سوفيا خواستگاري کرده، اما معتقد بودند که فنتون براي همسري او مناسب تر است. اگرچه دوک از ارل، عنوان مهم توي بود ولي فنتون چهل برابر دوک پول داشت و صد برابر از او جذاب تر بود.

‏اسکارلت دلش مي خو إست بگويد: «آه، اگر من بخواهم ، او مال من خواهد بود. حالا چه کي در اين باره ترانه خواهد سرود؟»

‏به خاطر اين کوته نظري ها خود را ملامت کرد. به خودش گفت چقدر احمق است که انديشه حرف فنتون که گفته بود محبوبيتش يکي دو سال بيشتر نخواهد پاييد، اين همه خود را ناراحت مي کند. کوشيد به چين هاي کوچکي که درکنار چشمش ظاهر شده اند. توجه نکند.

‏اسکار لت براي ملاقات هفتگي يکشنبه با اجاره داران اش به بالي هارا بازگشت، خوشحال بودکه ازدو بلين دور شده. هفته آخر جشن ها به نظرش ابدي مي آمد.

‏چه خوب بود که خود را در خانه مي ديد، چه خوب پود که به جاي فکر کردن به لباس براي مجلس رقص بعدي، مي تو انست به مسئله واقعي تري مثل رسيدگي به درخواست پدي اوفائو پلن براي دريافت ذغال سنگ بيشتر رسيدگي کند. وقتي هنگام ورودش کت دست هاي کوچک و قوي خود را دورکردن او حلقه کرد و فشار داد احساس کرد در بهشتي واقعي سيرمي کند.

‏وقتي به آخرين دعوا رسيدگي کرد و اختلاف را فيصله داد و تقاضاي آخر را نيز پذيرفت، به همراه کت براي نوشيدن چاي به اتاق صبحانه رفت.

‏کت گفت: «نصفأ تورا نگه داشتم!» دهانش شکلاتي شده بود. شکلات ها را اسکارلت از دوبلين بر ايش آورده بود.

«مسخره است کيتي کت. اما من گرسنه نيستم؛ باز هم مي خواهي؟»

«بله، متشکرم.»

«بله، متشکر.. مي توانم باز هم بخورم؟» «البته که مي تواني، خوک کوچولوي من.»

‏نان خامه اي قبل از اينکه اسکارلت چايش را بنوشد، تمام شد. کت وقتي به

‏نان خامه اي مي رسيد، نمي توانست خودش را نگه دارد. اسکارلت پرسيد: «براي قدم زدن کجا مي رويم؟»

کت گفت که ميل دارد به سراغ خانم بزرگ بروند.

«از تو خوشش مي آ يد، خانم بزرگ، مرا دوست دارد، ولي تو را ‏خيلي دوست دارد.»

‏اسکار لت گفت.: «چه خوب.» خوشحال بو.که به برج برود. برج به اوآرامش

‏مي داد و چقدر به آرامش احتياج داشت.

***

‏اسکار لت نردبام فتابي را با دست کشيد و از استحکامش مطمئن شد. نردبام از باران و گرد وخاک کثيف به نظر مي آمد اما هنوز محکم بود. اسکار لت تصميم گرفت نردبامي با طناب نو به جاي آم آويزان کند. اگر پاره شود کت سقوط ‏مي کند.حتي طاقت تصورش را هم نداشت. خيلي دلش مي خواست کت اورا يه اتاق خودش دربرج دعوت کند. دوباره نردبام را با دست امتحان کرد.

«خانم بزرگ منتظرمان است ماما.ديگر خيلي داريم شلوغ مي کنيم.»

‏«خيلي خوب عزيزم، دارم مي آيم.»

‏زم حکيم پيرتر نشده بود. هيچ فرقي يا دفعه اؤلي که اسکار لت او را ديده بود نکرده بود. شرط مي بندم که اين شال ها هم ، همان است که روز اول پوشيده بود. اسکار لت دراين افکار بود.کت خودش را در آن کلبه کوچک و تاريک انداخت. ازگنجه فنجان برداشت. روي اجاق کتري دودزده اي آويزان بود. بوي ذغال سنگ به مشمام مي رسيد. آنجا را مثل خانه خودش مي دانست. « مي روم سر چشمه آب ‏بياورم.» أين را گفت وکتري را برداشت و خارج شد. خانم بزرگ با نگأهي پر از محبت به او نگاه کرد. گفت: «دارا اغلب به ديدن من مي آيد. مي داند که من تنهام، با من خيلي مهرباني مي کند. دلم نمي آيد از اينجا دورش کنم. براي اينکه حس مي کند که حق دارد اين کار را بکند. آدم هاي تنها، همديگر را مي شناسند.»

‏اسکار لت براق شد. «خودش دلش مي خوا خد تنها باشد، مجبور نيست. چند دفعه به اوگفتم اگر دلش مي خوا هد مي تو اند با بچه هاي ديکر بازي کنه ، هميشه مي گويد نه!»

‏«بچه باهوشي است. بچه هاي ديگر سعي مي کنند به طرفش سنگ پرت کنند و دارا از انها تندتر مي دود.»

ا‏سکار لت نمي دانست چيزي را که شنيده حقيقت دارد يا نه؟ «آنها چکار مي کنند؟» خانم بزرگ برايش تعريف کرد که بچه هاي بالي هارا او را در بيشه ها تعقيب کردند، مثل اينکه مي خو استند حيواني را شکارکنند. قبل از اينکه به او برسند صداي آنها را شنيد. غقط يک بار آنها که بزرگ تر بودند توانستند به او نزديک شوند و به سويش سنگ پرتاب کنند. بأ وجود اين دارا از دستشان فرار کرد. هميشه مي داند چطور بايد فرار کند. آنها جرات نمي کنند او را تا برج تعقيب کنند، از آن مي ترسند. فکر مي کنند أنجا توسط روح لرد جوان تسخير شده است .

‏امکار لت وحشت زده شده بود. بچه هاي بالي هارا کت شيرين او را اذيت مي کردند. همه آنها را با دست هاي خودش شلاق خواهذ زد، والدين آ نها را بيرون مي اندارد و اثاثيه شان را خرد خواهد کرد! از روي صندلي برخاست.

‏خانم بزرگ گفت: «دلت مي خواهد اين بچه باعث خرابي بالي هارا بشود؟ بنشين، زن. همه شان همين طورند. آنها از هر چيزي که مثل خودشان باشد مي ترسند و سعي مي کنند از بين ببرندش!»

‏اسکار لت بر جاي نشست. مي دانست که پيرزن حق دارد. خودش هم تاوان متفاوت بودن را پرداخته برد. بارها و بارها. سنگ هايي که به طرف او پرتاب شده بود عبارت بود از، سردي، انتقاد و تحقير. ولي خودش موجبات آن را فراهم کرده بود. کت دختر کوچکي بيش نبود. گناهي نداشت. خطر تهديدش مي کرد! اسکأرلت فرياد زد: «هيچ کاري نمي توانم بکنم! تحملش خيلي مشکل است. بايد جلوي شان را بگيرم.»

‏«أخ، جلوي جهل را نمي شود گرفت. دارا خودش راهش را پيدا کرده و همين برايش بس است. اين سنگ ها نمي تواند صدمه اي به روحش بزنند. ‏جايش در برج خودش امن است.»

‏«اين کافي نيست. اگر سنگ به او بخورد چي؟ اگر زخمي شود چي؟ چر ا به من نگفتع بود که تنهاست؟ نمي توانم تحمل کنم که خوشحال نباشد.»

«‏به حرف هاي منِ پيرزن، گوش بده اوهارا، با همه قلبت گوش بده. آنجا سرزميني ست که مردانش فقط ترانه هاي سي چين را بلدند. اسم اين سرزمين تير نا ن اوگ است. زير اين تپه ها قرار گرفته. مرداني دارد و زناني که به آن سرزمين وارد شده اند و ديگر هرگز کسي آنها را نديده.

در تير نان اوگ نه مرگ هست، نه زوال، نه غم، نه درد، نه کينه، نه گرسنگي. همه در صلح با هم زندگي مي کنند، همه جا فراواني هست. بدون زحمت و رنج. »

‏«شايد بگويي که اينجا براي فرزندم مناسب است،اما خوب گوشي بده، در تير نان اوگ چون غم نيست. شادي هم نيست.»

«معني ترانه سي چين را درک مي کني؟» اسکارلت سرش را تکان داد.

‏خانم بزرگ آه کشيد. «پس نمي توانم دلت را آرام کنم. دارا باهوش تر است. او را به حال خودش بگذار.» کت در آستانه در ظاهر سد، گويي خانم بزرگ او را صدا کرذه بود. تمام حواسش به کتري پر آب بود، به مادر و خانم بزرگ توجهي نداشت. وقتي کتري را به قلاب آويزان کرد و آتش را دم داد، هر دو به او خيره شده بودند.

‏اسکار لت رويش را برگرداند. اگر پشت او را مي نگريست نمي تو انست جلوي خودش را بگيرد، از جا مي پريد و او را سخت در آغوشي مي فشرد تا از خطرها حفظ کند. کت از بغل کردن بدش مي آ مد. ممکن است او را بترسانم. شايد هم حس کند که من خيلي مي ترسم.

‏کت گفت: «نيگاهم کن، ماما.» باکمال دقت داشت ، آب جوش را توي قوري چيني قديمي و سياه مي ريخت. بوي خوشي از بخار آ ب بر مي خاست، کت لبخند مي زد.گفت: « ‏برگ هاي خوبي تويش ريختم.» مغرور و خوشحال به نظر مي رسيد.

‏اسکار لت شال پيرزن را چنگ زد. «به من بگو چکا رکنم؟»

‏«هر وظيفه اي که داري انجام بده. خداوند از دارا مواظبت مي کند!»

‏اصلأ نمي فهمم چه مي گويد، اسکارلت فکر مي کرد که چيزي از حرف هاي او نمي فهمد. ولي ترسش از ميان رفته بود. جوشانده اي را که کت دم کرده بود در سکوت و گرماي کلبه تاريک، آکنده از عطر برگ هاي خوشبو، نوشيد و خوشحال بود که کت جايي براي آمدن داشت، برج قبل از اينکه به دوبلين برود دستور داد نردبام طنابي تازه اي براي آن آماده کنند.

اسکارلت براي تماشاي مسابقه اسب دواني به پانچستاون رفت. از جانب ارل کلون مل که به ارلي شهرت داشت بيه بيشاپزکورت دعوت شده بود. سِرجان مورلند در ميان مهمانان بود. و براي اينکه شهامتش را از دست بدهد ارل فنتون هم آمده بود.

اسکارلت با شتاب به سوي مورلند رفت. «بارت! حالت چطوره؟ تو بزرگ ترين خانه نشيني هستي که من در عمرم ديدم. خيلي دنبالت گشتم و تو هيچ جا نيستي.»

شادي در چهره مورلند انعکاس يافته بود. با صداي بلند، مفصل انگشتانش را به صدا در آورد.

«خيلي سرم شلوغ بود اما لذت مي بردم اسکارلت. توي اين مسابقه حتما برنده مي شوم. مطمئنم. بالاخره بعد از اين همه سال.»

قبلا هم مثل اين صحبت کرده بود. بارت به اسب هايش عشق مي ورزيد و هميشه کلمه «مطمئنم» را براي مسابقه بعد مي گفت. اسکارلت دلش مي خواست به گردن او بياويزد. هميشه جان را دوست مي داشت حتي اگر خبري هم از رت برايش نداشت.

‏«... اسمش را گذاشتم ديانا ، سبک پا و هر چيز ديگري که تو درباره يک اسب خوب مي داني، به علاوه خودم، جان. فکرش را بکن، اگر از جنبه بيولوژي ان بگذريم تقريبآ من پدرش هستم. وقتي اسم کن و اسم او را با هم جمع کنيم مي شود ديژون. خردل، با خودم فکر کردم نه، بر اي يک اسب اين أسم اصلأ مناسب نيست. يک کلمه لعنتي فرانسوي براي يک اسب ايرلندي. اما دوباره فکر کردم. تند و فلفلي، مئل اينکه مي گفت «از سر راهم برو کنار، من دارم مي آ يم» همين. به اين ترتيب اسمش شد ديژون. مي خواهد مرا ثروتمند کند. بيا يک به پنج رويش شرط ببند اسکار لت. اسب مطمئني است»

‏اسکارلت دنبال راهي مي گشت که صحبت را به رت بکشاند. «ده پوند

‏رويشي شرط مي بندم.» اول نفهميد جان مورلند چه مي گويد.

«‏... اگر اين دفعه هم اشتباه کنم و برنده نشوم بيچاره مي شوم. اجاره دارانم اعتصاب کردند. کاري را مي کنند که اتحاديه زمين برايشان خواب ديده. حتي ديگر پول جو هم ندارم. يک مرتبه از خودم پرسيد. که چرا اين همه به چار لز پارنل علاقمند بودم.. هرگز فکر نمي کردم يک روزي با اين فنيآن هاي وحشي همدست بشود.

‏اسکار لت به شدت ناراحت شد، حتي ترسيد. در خواب هم نمي د يد که

‏اتحاديه زمين عليه آدمي مثل بارت کاري بکند.

‏«باورم نمي شود، بارت. حالا مي خواهي چکار کني؟»

‏«اگر اسب من برنده بشود يا حتي دوم يا سوم هم بشود، ناچارم در مسابقه گال وي هم شرکت کنم و بعد در فينيکس پارک. شايدم در مسابقات کوچک تر ماه مه يا ژوئن، مجبورم اسب را سرحال نگه دارم، نبايد فراموشي کند که من چه ‏چيزي از او مي خواهم.»

«نه بارت، من راجع به ديژون حرف نمي زنم، راجع به اعتصاب مستأجرينت

‏مي خواهي چکارکني؟»

‏ناگهان درخششي که در چهره مورلند بود از ميان رفت. «نمي دانم. تنها

‏درآمدم همين پول اجاره هاست. هيچ وقت کسي را بيرون نکردم، حتي فکرش را هم نکردم. ولي حالا چاره اي جز بيرون کردن آنها نمانده. ممکن است مجبور به ‏اين کار بشوم. اين کار ننگ آور است. ولي چه کنم؟»

ا‏سکارلت درباره بالي هارا فکر مي کرد. لااقل او از هر دردسري در امان بود. اجاره ها را تا وقتي که دوباره محصولي به دست آ يد بخشيده بود.

«مي گويم اسکار لت، اصلآ يادم رفت به تو بگويم، خبرهاي خوبي از دوست مان رت باتلر دارم.»

‏قلب اسکار لت به هيجان آمد. «مي آيد اينجا؟»

«نه، منتظرش بودم، راجع به ديژون برايش نوشتم، ولي جواب دادکه نمي تواند بيايد. در ماه ژوئن پدر مي شود. اين روزها خيلي مواظبند. الآن ماه هاست که ‏نمي گذارد زنش از تختخواب پايين بيايد. نکند اتفاق دفعه پيش تکرار بشود. تا حالا همه چي خوب بوده، رت مي گويد او مثل يک چکاوک خوشحال و سرزنده هست. او هم البته همين طور. در زندگي ام هيچ کس را مثل رت نديدم که تا اين ‏حد از پدر شدن احساس غرورکند.»

‏اسکار لت ناچار به صندلي تکيه کردکه نيفتد. از آن رؤياها و اميدهاي پوچ و غير واقعي، حالا ديگر چيزي باقي نمانده بود.

***

‏ارل براي مهمان هايش در جايگاه مخصوص که به رنگ سفيد در آمده بود صندلي هايي را پيش خريد کرده بود. اسکار لت هم مثل ديگران ايستاده بود، در حالي که دوربين کوچکي به چشم داشت. مير مسابقه انعکاس سبز و روشن داشت و در قسمت وسط آنکه به شکل بيضي بود فقط جنب و جوشي و رنگ ديده مي شد. مردم روي گاري ها ايستاده بودند و يا روي سقف کالسکه هايشان نشسته بودند، تنها يا دسته جمعي پرسه مي زدند وکنار نرده ها مي ايستادند .

‏بارشباران آغاز شد. اسکار لت خوشحال بود که سقني بالاي سرشي است. بارت مورلند گفت: «نمايش خوبي است، ديژون حسابي باگِل وشُل آشناست.» صداي آرامي در گوشش گفت: «تو روي کي شرط مي بندي، اسکارلتـ ارل

‏فتتون بود.

«هنوز تصميم نگرفتم لوک.»

‏وقتي سوار کاران به خط شروع آ مدنند، اسکار لت هم مانند ديگران فرياد کشيد و دست زد. لااقل بيست دفعه حرف جان مور لند را تصديق کرد، حتي با چشم غير مسلح هم مي شد تشخيص داد که ديژون اسبي سر حال و زيباست. اما در همين حال هم مواظب بودکه ذهنش را فعال نگه دارد و لبخند هم بزند و ‏دقايق زندگي خودش را بدون فکر از دست ندهد. ازدواج با بوک فنتون کار شرافتمندانه اي نبود. او بچه مي خواست و اسکار لت نمي تو انت خواسته اش را برآورده کند. فتط اين وسط با اين کار، آينده کت تامين مي شد. ديگر کسي از او نمي پرسيد که پدر واقعي اين بچه کيست. البته مردم هم زياد تعجب نمي کردند، فرقي هم نمي کرد. خودش هم اوهارا بود از بالي هارأ و با اين ازدواج، کنتس فنتون مي سد

‏لوک چه نوع شرافتي از من انتظار دارد؟ لوک خودش هم کسي نيست، شرافتي ندارد، حالا چطور از من شرافت مي خواهد؟

‏ديژون برنده شد. جان مور لند در آسمان ها سير مي کرد، همه دورش جمع شده بودند و دست به شانه هايشمي زدند.

‏در ميان اين ازدحام، اسکار لت به طرف لوک فنتون برگشت.«به وکيلت بگو براي قرارداد با وکيل من تماس بگيرد. در آخر سپتامبر من آماده ازدواج مي کنم، بعد از جشن محصول!»

‏اسکار لت گفت: «کولوم من مي خو اهم با ارل فنتون ازدواج کنک.»

‏«من هم با ليليت * ازدواج مي کنم، يک عروسي ممفصل راه مي اندازم، لژيون شياطين هم در اين عروس شرکت مي کنند.»

* اسطوره هاي سامي . بيشتر در ميان يهوديان رواج دارد. روحي خبيثي است که شيطان شب نام گرفته است. در اسطوره هاي قوم يهود او زني است که نفس تاريکي است و بر ارواح خبيث فرمان مي راند، در واقع شيطان مونث است. در اين اسطوره ها چنين آمده که ليليت براي کودکان و نوزادان بسيار خطرناک است. بعضي اسطوره هاي ديگر او را همسر آدم دانسته اند. اين اعتقادات اسطوره اي به گونه شگفتي در ادبيات غرب تجلي يافته، از آن حمله در نمايشنامه فاومت اثر گرته.

«شوخي نمي کنم کولوم.»

خنده کولوم محو شد. گويي تيغ به رويش کشيده اند، به صورت مصمم ولي رنگ پريده اسکار لت نگريست و فرياد زد: «من چنين اجازه اي نمي دهم، اين مرتيکه يک شيطان است، يک انگليسي است.»

گونه هاي اسکار لت گل انداخت.«تو .. چنين... تو... اجازه نداري.»بعد آرام شد و ادمه داد: «تو... اجازه... نمي دهي؟ فکر مي کني کي هستي کول.م؟ خدا؟» به طرف او رفت و چشمان مصمم خود را بر او دوخت. «به من گوش بده کولوم اوهارا، و خوب هم گوش بده. نه تو و نه کس ديگري نمي تواند با من اين طوري حرف بزند، اجازه نمي دهم!»

‏نگاه خشم ألود کولوم به چشمان او دوخته شد. براي لحظه اي طولاني مثل سنگ درمقابل هم ايستأدند. بعدکو لوم سرش را به يک طرف خم کرد و لبخند زد « آه، اسکار لت عزيزم. اين خشم اوهارا يي ماست که من و تو را اين طور در مقابل ه قرار داده، حرف هايي مي زنيم که هيچ کدام منظور خاصي از آنها نداريم. دلم مي خواهد من را ببخشي. حالا؛ ييا همين جا تمامش کنيم.»

‏اسکار لت يک قدم عقب رفت. «من را گول نزن کولوم. من حرف هايت را باور نمي کنم. آمده بودم تا با دوست صميمي خودم حرف بزنم، ولي او اينجا نيست. شايد هيچ وقت نبوده.».

‏«اين جور نيست، اسکارلت عزيزم، اين جور نيست.»

‏اسکار لت با اسفردگي حرکت کوتاهي به شانه هايش داد: «ديگر برايم مهم نيست. تصميم خودم راگرفتم، مي روم که زن فنتون بشوم و در لندن زندگي کنم، در سپتامبر.»

‏«اين براي مردم تو، يک رسوايي است، اسکار لت اوهارا.» صدايش چون فولاد سخت مي نمود.

‏اسکار لت با صداي ضعيف گفت: «اين دروغ است ، برو اين را به دانيل بگو که الآن توي سرزمين اوهارا دفن شده، سرزميني که صدها سال است ازبين رفته، گم شده. يا به انجمن محترم فنيآن بگو که در تمام اين مدت از من سوءاستفاده کرده. نگران نباش کولوم. قصد ندارم به شماها خيانت کنم. بالي هارا سر جايش مي ماند، همين طور که الآن هست، با همين مهمانخانه براي فراري ها و همين ‏ميخانه براي تو که هست کني و بر عليه انگليسي ها حرف بزني. تو را به عنوان مباشر خودم تعيين مي کنم و خانم فيتزپاتريک هم خانه اربابي را همان جور که الآن هست اداره مي کند. اين چيزي است که تو درواقع نگرانش هستي، نه من.»

‏فريادي از دهان کولوم برآمد «نه! آه. اسکارلت،کاملأاشتباه مرکني. تو غرور مني و شادي مني، و کتي کولوم با دست هاي ک.چولويش قلب من را نگه داشته. اما روح من، ايرلند است، بالاتر از همه چيز.» دست هايش را به طرفه اسکار لت ‏درازکرد،گو يي التماس مي کرد، «بگو که حرفم را باور مي کني، دارم حقيقت را به تو مي گويم.»

‏اسکار لت سعي کرد لبخند بزند. «باور مي کنم و تو هم بايد حرف مرا باور کني. آنپ يرزن حکيم به من گفت: «هر وظيفه اي که داري انجام بده.» تو هم بايد در زندگي ات همين کار را بکني، من هم همين کار را مي کنم.»

‏اسکار لت با قدم هاي سنگين به سوي خانه اربابي رفت. گويي سنگيني قلب او به پاهايش منتقل شده. برخورد با کووم او را سخت آزرده بود، زخمي در دلش گذاشته بود. قبل از هر کس به سراغ او رفته بود، انتظار تفاهم و همدلي داشت، اميدوار بود راه ديگري غير از آ نچه که خود برگزيده بود، جلوي پايش بگذارد. اماکولوم او را رانده بود و حالااحساستنهايي مي کرد. مي ترسيد به کت بگويدکه مي خوا هد ازدواح کند. مي ترسيد بگويد که مجبورند بيشه هاي بالي هارا را ترک کنند،کت بيشه ها را دوست داشت و برج را، که متعلق به خودش بود.

‏عکس العمل کت برايش آرام بخش بود. «من شهرها را دوست دارم. براي اينکه باغ وحش دارد.»

‏اسکار لت فکر کرد، کاردرستي دارم مي کنم. حالا هيچ شکي ندارم. سفارش داد تا از دو بلين عکس هاي لندن را برايش بفرستند و به خانم سيمز نامه اي نوشت و قرار ملاقات گذشت. بايد لباس عروس سفارش مي داد.

‏چند روز بعد پيام آوري از جانب فنتون آمد، يک نامه و يک بسته آورد. در نامه متذکر شده بودکه درست يک هفته قبل اق عروس در لندن خواهد بود. خبر عروس تا بعد از فصل جشن هاي لندن اعلام نخواهد شد. اسکار لت بايد لباسي سفارش دهد که متناسب با جواهرات ارسالي باشد، پيام آور جعبه جواهرات را ‏همراه اين نامه تقديم مي کند. اسکار لت هنوز سه ماه ديگر وقت داشت. هيچ کس تا قبل از اعلام خبر نامزدي از او سؤالي نمي کرد يا دعوت نامه نمي خواست.

‏درون بسته جعبه اي يافت از چرم قرمز گاو که با استادي تمام طلا کاري شده بود. به آرامي درش را بازکرد و به تندي نفسش را بيرون داد. جعبه با مخمل خاکستري آستر شده بود. روي مخمل يک سينه ريز دو دستبند و يک جفت گوشواره ديده مي شد.

‏اين مجموعه از طلايي پر عيار و سنگين، به رنگ برنج ساخت شده بود. جواهرات همه ياقوت قرمز، به اندازه ناخن شست اسکار لت بود. گوشواره از ياقوت هاي بيضي شکل، به گونه اي استادانه طراحي شده بود. دستبندها هرکدام دوازده ياقوت داشت و سينه ريز شامل دو رديف ياقوت به شکل زنجير بود. براي اولين بار اسکار لت تفاوت جواهرات را با يکديگر درک مي کرد. هيچ کس نمي توانست آنها را زينت بخواند. آنها خيلي استثنايي و خيلي گران بها بودن بدون شک،جواهر ات واقعي آنها بودند. سينه ريز را خود نتوانست به تنهايي به گردن آويزد. مجبور شد پگي کوين را به کمک بخواند. وقتي خود را در آينه ديد نفس بلند و عميقي کشيد. پوستش در زير آن سنگ هاي باشکوه و قرمزرنگ چون مرمر سفيدي مي درخشيد. گيسوانش به گونه اي سياه تر و براق تر مي نمود. سعي کرد که پيش خود مجسم کند که تاج چه شکلي داشت. آن هم از ياقوت درست شده بود. وقتي به ملکه انگلستان معرفي شود؛ خودش هم چون ملکه اي خواهد بود. چشمان سبزش به تدريج تنگ شدند. لندن حتمأ عرصه مبارزه جويي گسترده تري از دوبلين بود. حتي ممکن بود از لندن خيلي خوشش بيايد.

‏پگي کوين وقت را تلف نکرد و ماجرا را براي ديگر خدمتکاران و خانواده اش در بالي هارا تعريف کرد. آن رداي باشکوه با حاشيه خز، و قهوه هاي صبح زود فقط مي تو انست يک معني داشته باشد. اوهارا مي خواست به همسري پليد ترين مالکين و اجاره داران در آ يد، به همسري ارل فنتون.

‏و چه بر سر ما مي آ يد؟ اين پرسش و نگراني هاي پي آمد آن، همچون آتشي در جنگل، در تمام ناحيه پخش مي شد.

در ماه آوريل اسکار لت و کت به همراه يکديگر در مزارع گندم، اسب مي تاختند.

بچه دماغش را از بوي کودي که به تازگي پراکنده کرده بودند جمع کرد. کود اصطبل ها و انبارها هرگز چنين بويي نداشت. آنها را هر روز تميز مي کردند. اسکار لت خنديد، «هيچ وقت صورتت را از زمين کود داده در هم نکش کت اوهارا. براي دهقان مثل بوي عطر است و تو در رگهايت فقط خون هقانان را داري. دلم نمي خواهد هيچ وقت ا ين را فراموش کني.»

‏با غرور فراوان به گتسردگي سرزميني نگريست که به زودي در آن گندم مي روييد. اينجا سرزمين من است. من خود، دوباره به آن حيأت دادم. مي دانست که دلش براي اين زندگي تنگ خواهد شد، به خصوص وقتي که به لندن برود. اما هميشه خاطره آن را نگه خوا هد داشت و همين برايش کافي خواهد بود. در قلبش، هميشه اوهارا بود. مي دانست که روزي کت به اينجا باز خواهد گشت، وقتي حسابي بزرگ شد و تو انست از خودش محافظت کند، دوباره به اين سرزمين باز مي گردد و بعد عنوان اوهارا را به دست خواهد آورد.

‏به دخترش گفت:«هرگز فرامر ش نکن که از کجا آمده اي. به آنچه هستي افتخارکن.»

اسکارلت به خانم سيمز گفت: «به انجيل قسم بخور يدکه به کسي نمي گوييد.» اين برجسته ترين خياط دو بلين سرد ترين نگاه خود را ‏بر اسکار لت انداخت. «هيچ کس تا حالا بهانه اش براي ترديد در رازداري من پيدا نکرده، خانم اوهارا»

«من دارم ازدواج مي کنم خانم سيمز، از شما مي خواهم لباس عروسي را بدوزيد.» جعبه جواهرات را جلوي اوگذاشت ودرش را بازکرد. «‏اينها را هم در روز عروسي استفاده مي کنم.»

‏خانم سيمز شگفت زده شد، گويي چشم و دهانش هر دو مي گفتند، «اووو» اسکار لت احساس کرد تمام رنج هايي را که براي پرو لباس هايش متحمل شده و ساعت هاي طولاني از ايستا دن درمقابل خانم سيمزدرد کشيده، جبران شده است.

با اين تکاني که اين زن خورد بايد ده سال از زندگي اش را از دست داده باشه.

‏اسکار لت همان طور که بي حرکت ايستاده بود گفت: «تاجهم هست. دلم مي خواهد دنباله لباسم از پوست خز باشد »

خانم سيمز سرش را با قدرت تکان داد. «ولي اين کار امکان پذير نيست خانم اوهارا، تاج و پوست خز مخصوص بزرگ ترين مراسم دربار است. به خصوص پوست خز. به احتمال قوي از ازدواج علياحضرت ملکه تابه حال کي پوست ‏خز نپوشيده.»

‏چشمان اسکار لت برق زد. «اما من اصلأ اين چيزها را نمي دانم. مي دانم خانم ‏سيمز؟ من فقط يک آمريکا يي نادان هستم که مي خواهم يک شب کنتس بشوم. مردم فقط دست مي زنند و سرهايشان را تکان مي دهند. مي خوا مند ببينند من ‏چه جوري ام. من کاري را که دلم بخواهد مي کنم، راهي را که دلم بخواهد مي روم!»اندوه قلبي اش انعکاسي ملکه وار در صدايش داشت.

‏حتي از فروتني به خانم سيمز دست داد. ذهن جوينده اش به کار افتاد و شايعات را از نظر گذراند، تا شايد از ميان آنها بتواند شوهر آينده اسکار لت را حدس بزند. با خود فکرکرد، حتمأ خيلي به هم مي آيند، زوج نابي را تشکيل مي دهند. رسوم کهنه را دور بريز و کمي شجاعت نشان بده. چه چيز دنيا را داشت عوض مي کرد؟ زني مي خواست راه خود را در آن باز کند، و مردم تا سال ها از آن ازدواج صحبت مي کردند. چنان لباسي خواهد دوخت که هرگز کسي نظيرش را نديده باشد. بايد يک شاهکار باشد.

‏يقين هميشگي و مغرررانه خانم سيمز بازگشت.گفت:«فقط يک لباس براي پوست خز و اين جواهرات مناسب است، مخمل سفيد با گل هاي توري، مال گال وي بهترين است. چقدر وقت دارم؟ تورها را بالا بدهيم ببافند، بعد بدوزيم روي مخمل. برگ ها وگل ها بايد مليله دوزي بشود. اين وقت مي گيرد.»

«‏پنج ماه به؟»

خانم سيمز انگشت هاي خود را که به دقت مانيکور شده بود در موهاي

‏سياهش فرو برد. «خيلي کم ست... بگذاريد ببينم... بأيد دو تا زن سوزن دوز استخدام کنم... شايد راهبه ها بتوانند اين کار را بکنند. اين پر سر و صدا ترين عروس ايرلند است، و انگلستان... به هر حال بايد دوخته بشود، مهم نيست چه جوري.» يک مرتبه به خود آمد و ديدکه دارد بلند بلند حرف مي زند، دستش را روي دهانش گذاشت. ولي براي اين کار خيلي دير بود.

‏اسکار لت دلش به حال او سوخت. از جا برخاست و دستش را به طرف او

دراز کرد. «من همه چيز را به سليقه شما مي سپارم، خانم سيمز. من خيلي به شما اعتماد دارم. لطفأ براي پرو اول خبرم کنيد تا به دو بلين بيايم.»

‏خانم سيمز دست او راگرفت و فشرد. « اوه، من مي أيم، خانم اوهارا. اگر به من بگوييد ديزي بيشتر خوشحال مي شوم.»

***

روزهاي آفتابي دوک نشين ميت کسي را خوشحال نمي کرد. کشاورزان نگران بودند که شايد آمسال هم مثل سال گذشته باشد. در بالي هارا همه سرشان را تکان ‏مي دادند و پبش بيني هاي بدي مي کردند.

‏مگر مولي کينان خودش آن بچه عوض شده را نديده بود که از خانه جادوگر بيرون مي آمد. مگر پدي کونروي هم همين را نديده بود، اگرچه ممکن بود زير شکنجه هم اقرار نکند که خودش أنجا چه مي کرد؟

‏در پا يک کورنر هم، جغدي صدا کرده بود و گاو خانم مک گرودر شبانه، بدون علت مرده بود. وقتي روز بعد هم با ران باريد، از قوت شايعات کم نشد.

‏در ماه مه اسکار لت و کولرم با هم به بازار دروگدا رفتند تا کارگر استخدام کنند. گندم ها خوب رشد مي کردند، علفزار تقريبأ آماده درو بود، و در مزارع سيب زميني، بوته ها مرتب و سالم به نظر مي آمدند. هر دوي آنها به شکلي غير عادي ساکت بودند و هرکدام نگران و گرفتار افکار خود. نگراني کولوم اين بود که افراد ميليشيا و پليس ايرلند، در سراسر دوک نشين ميت افزايش يافته بود، و خبرچين هايش گزارش داده بودند که يک هنگ کامل به ناوان نزديک مي شود. فعاليت اتحاديه زمين خوب بود؛ او مي خواست آخرين نفري باشد که کاهش چشم گير اجاره بها را انکار مي کند. ولي اعتصاب در پرداخت اجاره ، مالکين را خشمگين کرده بود. حالا ديگر تخليه مستأجرين بدون اخطار قبلي صورت مي گرفت و تا کشاورزان مي خو استند به خودشان بيايند. کلبه هايشان خراب

مي شد و اثاثيه شان در وسط خيابان بود. گفته مي شد که کودکان را داغ مي کردند، آنقدر که مي مردند. روز بعد دو سرباز زخمي شدند. سه تن از اعضاي انجمن ‏برادران فنيآن در مو لينگار بازداشت شدند، يکي از آنها جيم ديلي بود. اتهام ا‏و اقدام به خشونت بود، اگرچه تمام هفته در ميکده خود مشغول پذيرا يي از مشتريان بود.

‏اسکار لت به يک دليل، بازار دروگدا را خوب به ياد داشت. سال گزشته رت را به همراه جان مور لند در آنجا ديده بود. وقتي کولوم پيشنهاد کرد که گردشي در بازاربکنند، اسکارئت اصلأ به اسب ها توجهي نکرد و سرکو لوم دادکشيدکه نه، مي خواهد به خانه بازگردد. بعد از اينکه اسکار لت گفته بود تصميم دارد با فنتون ازدواج کند فاصله اي ميان أن دو افتاده بود. آن موقع کولوم حتي يک کلمه خشن هم بر زمان نياورده بود، البته مجبور هم نبود، آ تش خشم و اعتراض در نگاهش د يده مي شد ‏خانم فيتزهم همين طور بود. آنها مگرکي بودند که اين طوردرمورد اسکار لت قضاوت مي کردند؟ درباره اندوه و ترس او چه مي دانستند؟ آ يا برايشان کافي نبود که بعد از رفتن او، بالي هارا براي آنها مي ماند؟ اين تنها چيزي بود که آنها مي خوا ستند. نه، اين منصفانه نبود. کولرم تقريبأ برادرش بود وخانم فيتز پاتريک دوستش. به همين دليل بايد با او همدلي بيشتري داشته باشد. اين منصفانه نبود. اسکار لت احساس مي کرد که ديگر محبوبتي ندارد، حتي نزد مغازه داران بالي هارا و حتي در اين روزهاي بي برکت قبل از برداشت محصول. به خودش مي گفت، ديوانه نباش، اينها خيال پردازي است، زيرا خودت هم در مورد کاري که مي خواهي انجام دهي مطمئن نيستي. اين کار درستي است، واقعا درست است. براي کت ، براي خودم. به کسي هم مربوط نيست که من چه مي خواهم بکنم. به جز کت با همه بداخلاقي مي کرد، کت را هم خيلي کم مي ديد. يک بار هم چند پله ازنردبام طنابي با لارفت ولي دوباره منصرف شد و بازگشت. من زن کم سن و سالي نيستم. نمي توانم براي رهايي از غم و غصه به دامن يک بچه کوچک پناه ببرم. روزهاي بعد را در علفزار کار مي کرد، خوشحال بود که سرش

گرم است و از دردي که در بازوها و پاهايش بعد از کار احساس مي کرد لذت ‏مي برد و بالاتر از آن، از محصول فراوان آن سال لذت مي برد. ترس او درباره يک قحطي ديگر به تدريج از ميان رفت.

‏بيست و چهارم ژوئن. جشن نيمه تابستان آرامش او را تکميل کرد. آتش إز هر سال بزرگ تر وبيشتر بود. موسيقي و رقص تنها چيزهايي بودند که به اعصاب او آرامشي مي دادند و روحش را تقويت مي کردند. وقتي صداي «به سلامتي اوهارا» در تمام مزارع بالي هارا طنين افکند، اسکار لت احساس کرد که يک بار د يگر همه چيز در اين جهان نظم سابق خرد را يافته است. هنوز ته دلش ازاينکه همه مهماني هاي تابستاني را رد کرده بود احساس تأسف مي کرد. مجبور بود رد کند، به خاطر کت مي ترسيد. تنها هم بود و وقت زيادي براي کار کردن داشت، براي فکر کردن و نگران شدن. وقتي تلگراف خانم سيمز را که حاکي از نگراني او بود دريافت کرد تقريبأ خوشحال شد. خانم سيمز خبر داده بود که تور ها هنوز ازگال وي نرسيده و فروشندگان به نامه ها و تلگراف هايش هم جواب نداده اند.

‏هنگامي که با درشکه به طرف ايستگاه راه آهن تريم مي رفت، لبخند مي زد. تجربه زيادي براي اين نوع جنگ ها داشت، هنوز جدالش را با مادر مقدس به ياد داشت، حالا هم خوشحال بود که دليل خوبي براي جنگ دارد.

به اندازه کافي وقت داشت که صبح را در کارگاه خانم سيمز بگذارند و او را آرام کند. اندازه ها و طرح ها و نمونه سفارشات را برداشت و به سرعت به ايستگاه رفت تا به قطار گال وي برسد. وقتي راحت در قطار نشست، روزنامه را بازکرد.

خئاي من، اينجاست. روزنامه آ يريش تايمز در صفحه اول، اخبار مربوط به مجالس عروس را چاپ کرده است. اسکار لت نگاهي به مسا فران د يگر انداخت مي خواست ببين آ يا آ نها هم روزنامه مي خوانند يا نه. مردي که ورزشکار به نظر مي آمد و پيراهني نخي پوشيده بود، داشت يک مجله ورزشي مي خواند، مادري

خوش لباس با پسرش ورق بازي مي کرد. مطلبي را که درباره خودش نوشته شده بود، دوباره خواند. تايمزدرباره هر يک از خبرها تفسيري نيز اضافه کرده بود. اسکار لت مطلب را خواند و لبخندي بر لب آورد. «اوهارا صاحب املاک ‏بالي مارا نقل مجالس و اجتماع اشراف و دربار نايب السلطنه.» و «يک سوارکار جسور و بي نظير.»

‏براي سفر به دو بلين و گال وي با خود فقط يک چمدان کوچک برداشته بود، بنابراين تنها به يک باربر نياز داشت تا چمدانش را به نزديک ترين هتل انتقال دهد. سالن انتظار متل از جمعيت موج مي زد. اسکار لت گفت: «لعنت بر شيطان.» باربرگفت: «مسابقه اسبدواني است. تا حالا همچي ديوانگي نکرده بوديدکه توي اين فصل به گال ويي بيايد نه؟ اينجا اتاقي براي خوابيدن پيدا نمي شود. » ‏

اسکار لت در دل گفت، مرتيکه پررو، صبر کن تا ببيني. «همين جا صبر کن.» اين را گفت و راهش را از ميان جمعيت به طرف ميز پذيرشي گشود. «مي خواهم با مدير صحبت کنم.»

‏منشي هتل که سرش خيلي شلوغ بود سراپاي اسکارلت را برانداز کرد. « ‏بله. البته مادام، يک دقيقه صبرکنيد.» بعد پشت شيشه مات ناپديد شد. وقتي برگشت مردي با موهاي کم، شلوار راه راه و فراک مشکي همراهش بود.

‏«شکايتي داريد مادام؟ متاسفم که سرويس ما دچار عيب و نقص شده، آه، مي توانيم بگوييم تا حالا بي نقص بوده، وقتي اينجا مسابقه اسبدواني برگزار مي شود يک خرده مشکل پيش مي آ يد. حالا براي شما چه ناراحتي..»

‏اسکار لت حرف او را قطع کرد. «من هم يادم ميآيد که سرويس شما هميشه بي نقص بوده.» پيروزمندانه لبخند زد و ادامه داد: «مشکلي اين آست که من مي خواهم تو متل ايستگاه راه آهن بمانم. اتاقي براي امشب مي خواهم. من خانم اوهارا، از بالي هارا هستم.»

‏رفتار مؤدبأنه مدير متل ناگهان از بين رفت و مثل شبنم ماه آگوست بخار شد «يک اتاق براي امشب؟ کاملأ خارج از ...» ‏منشي هتل بازويش را گرفت و تکان داد. مدير با خشم به او نگريست. منشي چيزي در گوشش زمزمه کرد و بازگشت به روزنامه تايمزکه روي ميز بود اشاره کرد.

مدير هتل به اسکار لت تعظيم کرد. لبخندش نشان مي داد که کي خواهد خود ‏را خوشحال نشان دهد. «چه افتخار بزرگي خانم اوهارا. اطمينان دارم سويت مخصوص ما را مي پسنديد. زيبا ترين سويت گال وي، به عنوان مهمان مديريت هتل، چمدان دار يد؟ برايتان مي برند بالا.»

‏اسکار لت به باربر اشاره کرد. ازدواج با يک ارل مسلمأ حرف هاي زيادي در

‏پي داشت.

«چمدان را به اتاقم بفرستيد. بعدأ بر مي گردم.»

«همين الآن خانم اوهارا.»

درواقع اسکار لت فکر نمي کرد به اتاق احتياج داشته باشد.اميدوار بود بتواند

‏قطار بعداز ظهر به دئبلين باز گردد، حتي شايد با اولين قطار بعدازظهر، آن وقت مي تو انست شب نه به تريم برگردد، خدا را شکر که روزها بلند بود. در صورت لزوم تا ساعت ده هم وقت دارم. حالا برويم ببينيم، همان طور که مدير هتل به ارل فنتون علاقه دارد، راهبه ها هم به او علاقمندند. چقدر بد که فنتون پروتستان است. شايد نبايد ديزي سيمز را براي رازداري قسم مي دادم.

اسکار لت سر طرف دري رفت که به ميدان باز مي شد. پيف، چه بوي گندي، اين مردم چه بوي بدي مي دهند. مثل اينکه در ميدان مسابقه باران آمده. اسکار لت از ميان دو مرد که صورت سرخي داشتند عبور کرد. بوي بد عرق از بدنشان به مشام مي رسيد. درواقع با سر جان مور لند برخورد کرده بود. به زحمت او را شناخت. مثل اين بود که به شدت مريض است. چهره صورتي رنگش اکنون ديگر حالت قديم را نداشت، چشم هايش نيز به کلي تغيير حالت داده بود. «بارت، عزيزم، حالت خوب است؟»

‏به نظر مي رسيد تشخيص چهره اسکالت براي اومشکل است. «اوه معذرت مي خواهم اسکار لت. زيادحالم خوب نيست، يک کمي زياد خوردم، از اين چيز هاي قاطي.»

‏اين وقت روز، اصلأ مناسب جان مورلنه نيست که هر وقت دلش بخواهد

‏بنوشد، به خصوص قبل از ناهار. بأزويش را محکم گرفت.

‏«بيا برويم بارت. مي رويم با هم يک قهوه مي خو ريم و شايدم يک چيزي براي ناهار.» اسکار لت او را به طرف سالن غذا خوري متل برد. قدم هاي مورلند ‏نا مرتب بود. با خودش فکر کرد، حدس مي زنم که امشب به اين اتاق احتياج دارم، بارت مهم تر از دويدن دنبال تور است. اصلا برايش چه آتفاق افتاده؟

 رمان اسکارلت ( قسمت آخر)

بعد از اينکه قهوه مفصلي به او داد. ماجرا را فهميد. وقتي داستان را براي اسکار لت تعريف کرد از پاي در آمد وگريست

‏«آنها اصطبلي هايم را آ تش زدند اسکارلت. د يژون را براو مسابقه تجارتي برده بودم به بالبريگان البته مسابقه مهمي نبود فقط فکرکردم بد نيست يک کمي هم دويدن روي شن ها را ياد بگيرد، وقتي برگشتيم خانه، اسطبل ها به خرابه هاي سياهي تبديل شده بودند. خداي من چه بوي بدي! خداي من! تو خواب شيهه اسب ها را مي شنو وهر وقت خواب نيستم تو سرم پر مي شوداز شيهه و فريادشان.»

‏اسک رلت حس کرد حال تهوع به او دست داده. فنجانش را پايين گذاشت. اين نمي تو انست حقيقت داشته باشد. نه، هچ کس چنين کار وحشتناکي نمي کرد. حتمأ يک حادثه بوده است.

‏«مي داني، کار مستأجرينم است. به خاطر اجاره. چطور مي توانند اين همه از من متنفر باشند؟ هميشه سعي کردم مالک خوبي باشم، هميشه سعي کردم. چرا نتوانستند خانه راآتش بزنند؟ خانه ادموند بارو را آ تش زدند، مي توانستند مرا هم بسوزانند،اصلآ اهميت نمي دادم. کاش اسب ها را نمي سوزاندند. خداي من، اسکار لت آن اسب هاي بيچاره چه تقصيري داشتند، با آنها چکارکرده بودند؟»

‏اسکار لت چيزي نداشت بگويد. تمام قلب بارت در اسطبل هايش بود...

صبر کن،هنوز ديژون را داشت. ديژون براي او به معناي غرور و افتخار بود.

« بارت تو هنوز ديژون را داري. مي تواني دوباره شروع کني، مي تواني نسل جديدي از او به وجود بياوري. اسب خيلي خوبي است، زيبا ترين اسبي است که تا حالا ديدم. مي تواني از اصطبل هاي بالي هارا استفاده کني. يادت نيست؟ گفتي بيشتر شبيه کليساست. يک ارگ هم در آن مي گزاريم. مي تواني براي کره ها باخ بزني. بارت نبايد بگذاري چيزي آزارت بدهد، بايد ادامه بدهي. مي فهمم، من هم يک روزي مثل تو بودم، به خاک سياه نشسته بودم. نبايد دست برداري. نبايد.»

‏چشمان جان مور لند به رنگ خاکستر سرد بود. «ا مشب باکشتي ساعت هشت به انگلستان مي روم. ديگر نمي خواهم حتي يک صورت ايرلندي ببينم و صداي ايرلندي بشنوم. ديژون را به طور موقت يک جايي گذاشتم، تا هرچي دارم ‏بفروشم. امروز بعد از ظهر تو يک مسابقه تجارتي شرکت مي کند. بعدکه مسابقه تمام شذ، ايرلند هم براي من تمام مي شود.» چشمان اندوه بارش عاقبت حالتي ثابت پيدا کرد و خشک شد. اسکار لت آرزو مي کرد که کاش جان ، دوباره مي گريست. اقلأ گريه در آنها احساسي به وجود مي آورد. اکنون نگاهش آن چنان بود که گويي هرگز قادر نيست چيزي را احساس کند. بارت، مرده به نظر مي رسيد.

‏بعد ديد که حالتش عوض شد. جناب جان مور لند بارونت، با قدرت اراده ، دوباره زنده شد. شانه هايش رإست شد و لبانش را به لبخندي گشود. در نگاهش شکلي از خنده مشاهده مي شد. «طفلک اسار لت، باعث ناراحتي توهم شدم. کار بدي کردم. خواهش مي کنم مرا ببخش. سعي ميکنم تحمل کنم، مگه چاره ديگه اي مم هست؟ قهوه ات را تمام کن. دختر خوبي باش و با من به ميدان مسابقه بيا. مي خواهم به نام تو يک به پنج روي ديژون شرط ببندم. وقتي بقيه سوارکاران حتي به گردش هم نرسيدند، آنوقت مي تواني شامپاني بنوشي.»

‏اسکارلت تا به حأل به کسي به اندازه بارت، در آن لحظه، احترام نگذاشته بود. در جواب او لبخندي زد. «من هم پنج تا مي آيم روي پنج تاي تو، و شامپاني را با هم مي خو ريم. باشد؟»

‏کف دستش تف انداخت و مور لند هم تف اند اخت و دست ها به هم خوردند.

گفت: «دختر خوب. »

‏در راه رفتن به ميدان مسابقه، اسکارلت آنچه را که درباره مسابقه تجارتي، شنيده بود به ياد آورد. تمام اسب هايي که در آن مسابقه حرکت مي کردند براي فروشي بودند، قيمت ها توسط صاحبان آنها تعيين مي شد، صاحب اسب موظف بود اسبش را به همان قيمتي که تعيين کرده بود بفروشد. برخلاف ديگر بازارهاي خريد و فروشي اسب در ايرلند، اينجا چانه زدن مرسوم نبود. اسب هايي که خريداري نداشت در تملک صاحبش باقي مي ماند.

‏اسکار لت ترديد نداشت که اسب هأ را قبل از شروع سابقه هم مي توان خريد، رسم و رسوم هرچه بودند باشند همين که رسيدند از بارت شماره ديژون را پرسيد و گفت که مي خواهد دستي به سر وگوشش بکشد. وقتي که بارت دور شد، اسکار لت به يکي از نگهبان ها مراجعه کرد و محل دفتر معاملات را پرسيد.

اميدوار بود بارت براي فروشي ديژون قيمتي معين کرده باشد، قصد داشت ديژون را بخرد و بعد از آنکه بارت در انگلستان مستقر شد برايش بفرستد.

«يعني چه، منظورتان اين است که براي ديژون پيشنهاد خريد ثبت کرد يد؟ فکر مي کردم. خريدها بعد از مسابقه انجام مي شود.»

‏مردي که کلاه رسمي به سر داشت سعي مي کرد لبخند نزد. «شما اولين کسي نيستيد که قبل از مسابقه اين کار را مي کنيد. اين هم مثل اينکه از ويژگي آمريکا يي بودن است. اقايي که پيشنهادش ثبت شده مثل شما آمريکاس است.»

«من دو وابر مي دهم.»

«عملي نيست، خانم اوهارا .»

‏«فرض کنيد من قبل از مسابقه ديژون را از بارونت خريده باشم.»

«ممکن نيشت.»

‏اسکار لت نااميد شده بود. بايد امشب اسب بارت را مي خريد.

«پيشنهادي دارم ..»

‏«بله خواهش مي کنم. چکار مي توانم بکنم؟ اين براي من خيلي مهم آست.»

«مي توانيد از صاحب تازه اش سؤال کنيد. شايد خيال فروش داشته باشد.» «بله، اين کار را مي کنم. »

‏تصميم داشت به اندازه گنجينه يک پادشاه به ‏صاحب جديد ديژون پول بپردازد. مأمور دفتر فروش گفت ، آمريکا يي. خوب در آمريکا فقط پول است که حرف مي زند. «ممکن است به من نشانش بدهيد؟» مرد کلاه به سر فهرستش را نگاه کرد. «مي تو انيد او را توي هتل ژوري پيدا کنيد. آدرسش را اينجا اين جوري نوشت. اسمش هست آقاي باتلر.»

‏اسکار لت که در حال رفتن بود به زحمت تو انست تعادل خود را حفظ کند. وقتي سخن گفت صدايش بيش از حد ضعيف به نظر مي رسيد. «ممکن است آقاي رت باتلو باشد؟»

‏مرد دوباره اوراق را ورق زد، به نظر اسکار لت اين کارش تا ابد طول کشيد بالاخره جواب داد« بله اسمش همين است.»

‏رت! اينجا! بارت بايد در مورد اسطبل هايش و فروش ديژون برايش نوشته

باشد. اوهم حتمأ همان کاري راکه من مي خواهم بکنم کرده است. اين همه راه را ‏از آمريکا آمئه تا به دوستش کمک کند. ‏يا مي خوا هد يک اسب برنده براي مسابقه آينده چارلزتون بخرد. فرقي نمي کند. بارت هم ديگر اهميتي ندارد، خدايا مرا ببخش. هيچ کسي نمي فهميدکه قلبش چطوربه حرکت درآمده. مي فهميد؟ درمحل تماشاگران، دو پله بالا رفت. در ميدان مسابقه دوازده سو ارکار که پيراهن هاي روشن به تن داشتند شلاق مي کشيدند و به طرف خط پايان پيش مي رفتند. مردم همه فرياد مي زدند و اسب هاي مورد علاقه خود را تشويق مي کردند. اسکار لت هيچ چيز نمي شنيد. رت داشت با دوربين مسابقه را تماشا مي کرد. از فاصله ده پايي هم مي شد بوي ويسکي را شنيد. روي پايش بند نبود. مست است؟ نه، رت که مست نمي کرد. يعني بدبختي بارت اين همه روي او اثر گذاشته؟

‏از ته قلب آرزو کرد، به من نگاه کن. دوربين را پايين بياور و به من نگاه کن. بگذار وقتي اسم من را صدا مي کني چشم هايت را ببينم. بگذار يک چيزي براي خودم توي چشم هايت پيدا کنم. يک وقتي مرا دوست داشتي.

‏غريوي که برخاست نشان مي داد مسابقه تمام شده. رت با دست هاي لرزان ‏دوربين را پايين آورد. «لعنتي بارت، اين چهار مين دفعه است که مي بازم.» خنديد. اسکار لت گفت: «سلام رت.»

رت سرش را برگرداند، اسکار لت چشمان سياهش را ديد. در آن چشم ها چيزي براي اسکار لت نبود، هيچ چيز به جز خشم. «خوب سلام، کنتس.» او را از سر تا پا ورانداز کرد. از چکمه پوست بز تا پر قرقاول کلاهش. «شما کاملأ. گران قيمت به نظر مي آيد.» فورأ به طرف جان مور لند برگشت. «تو مي بايد به من مي گفتي بارت. مي تو انستم توي بار منتطر بشوم. برو کنار ببينم.» چنان تند به مور لند تنه زد که خودش هم تلوتلو خورد، از مقابل اسکار لت رد شد و خودش را از لژ شماره هشت بيرون اند اخت.

‏چشمان اسکار لت نااميدانه او را مي پايد تا اينکه در ميان جمعيت کم شد. بعد اشک هايش سرازير شد.

‏جان مور لند به آرامي روي شانه اسکار لت زد.

«ايکارلت، من از طرف رت عذر مي خواهم ، او يک کمي زيادي زده. خوب ديگر اين هم شانس تو بود. که امروز گير ما دوتا افتادي، برايت زياد هم تفريح نداشت»

‏«نه نداشت.» بارت چي گفت؟ نه «زياد تفريح نداشت.» وقتي آدم را لگد مي کنند ديگر چه تفريحي دارد؟ من چيز زيادي از اونخواستم. فقط سلام کردم و خواستم اسمم را صدا کند. چه چيزي به رت حق مي دهد که اين طرر عصباني شود و توهين کند؟ وقتي مرا مثل آشغال دور اند اخت، حق ندارم ازدواج کنم؟ لعنت به او کاش مستقيم برود به جهنم. چطور براي او خيلي خوب است که مرا طلاق بدهد و با يک دختر شريف چارلزتوني ازدواج کند و بچه هاي شريف چار لزتوني به وجود آورد و با رسم و رسوم چارلزتوني هاي شريف تربيتشان کند، ولي ازدواج دوباره براي من خيلي زشت و بد و توهين آميز است، تازه بايد به دخترش هم همه چيزم را بدهم وکارهايي بکنم که درواقع وظيفه اوست.

‏به جان مور لند گفت: «اميدوارم بيفتد و پاهايش بشکند.»

‏«از رت عصباني نباش. بهارگذشته مصيبتي برايش پيش آمده. وقتي مي بينم آدم هايي هستند مثل رت، که چه غم هاي بزرگي دارند، از اينکه براي اسب هام غصه مي خورم خجالت مي کشم. راجع به بچه اش برات گفته بود، نه؟ بدبختانه مصيبت بزرگ تري پيش آمده. زنش سر زا رفت و بچه اش فقط چهار روز زنده بود.»

‏اسکار لت بازوي مور لند را چنان تکان دادکه کلاه از سر او افتاد. «چي؟ چي؟ دوباره بگو.»

‏مور لند با ناراحتي به اسکار لت نگريست، تقريبأ ترسيده بود. چيزي وحشيانه در وجود اسکار لت مي ديد، چيزي قوي تر از آنچه که سراغ داشت. برايش تکرار کردکه همسر و فرزند رت هر دو مرده انه.

‏اسکارلت فرياد زد: « کجا رفت؟ بارت، تو بايد بداني، بايد بداني که رت کجا

‏ممکن است رفته باشد؟»

«من نمي دانم اسکار لت. به بار-به هتل- به همه بارحا، همه جا، چه مي دانم.»

«او هم با تو امشب به انگلستان مي آ يد؟»

«نه،گفت دوستاني دارد که مي خواهد سري به آنها بزند. او واقعأ آدم عجيبي

‏است. همه جا دوساني دارد. مي دانستي که با نايب السلطنه يک دفعه به سافاري(عنوان کلي مسافرت هايي است که با هدف شکار به قاره آفريقا انجام مي شد) رفته؟ مهمان يک مهاراجه بودند. بايد بگويم خيلي تعجب کردم وقتي ديدم مست کرده. اصلأ يادم نمي آيد با من درشت حرف زده باشد. ديشب مرا به هتل برد تو رختخواب خوا باند. چه صبح خوبي بود تا صبح سرم روي بازويش بود. وقتي پايين آمدم، مستخدم گفت رت منتظر است، يک فنجان قهوه و يک روزنامه سفارش داده بود. اما يک دفعه از جأ پريد و رفت بيرون، حتي پول ميز را هم نداده بود. به بار رفتم ومنتظرش ماندم.اسکارلت چي شده؟ امروز حال تو را درک نمي کنم. براي چي گريه مي کني؟ من کار بدي کردم ، حرف بدي زدم؟»

‏اشک چون سيل از چشمان اسکار لت فرو مي ريخت. «نه، نه، نه ، عزيزم، جان مور لند بارت، اصلأ حرف بدي نزدي. مرا دوست دارد، مرا دوست دارد، اين قشنگ ترين حرفي بودکه تا حالا شنيدم.»

‏رت به دنبالم آمد. علت آمدنش به ايرلند همين بود. نه به خاطر اسب بارت. اين کار را از همان جا هم مي تو انست انجام دهد، اسب ها را بر ايش مي فرستادند. وقتي دوباره آزاد شده به دنبال من آمده. مرا مي خواهد، بيشتر از آنچه که من اورا مي خواهم، بايد به خانه بروم. نمي دانم کجا بايد او را پيدا کنم ولي او مي تواند مرا بيابد. خبر ازدواج من، او را به کلي از پا انداخته و من خوشحالم. اما آرام نمي نشيند. هيچ چيز نمي تواند او را از رفتن به دنبال آنچه مي خواهد، باز دارد. رت باتلر هرگز از عنا وين، پوست خز و تاج نمي ترسد. مرا مي خواهد و مي آيد که به دستم آورد. مي دانم مي دانستم دوستم دارد، هميشه حق با من بود. مي دانم که به بالي هارا خواهد آمد. بايد وقتي مي آيد آنجا باشم.

‏گفت: «خداحافظ، بارت. من بأيد بروم، همين حالا.»

‏«نمي خواهي پيروزي ديژون را ببيني؟ پس شرطمان چي؟»

جأن مور لند سرش را تکان داد. او رفته بود. آمريکا يي ها! چه موجودات جالبي، ولي بارت هرگز آنها را درک نکي کرد.

ده دقيقه به قطار دوبلين رسيد. قطار بعد ساعت چهار حرکت کند.

‏اسکار لت از خشم لب هايش راگاز مي گرفت. «قطار بعدي به طرف شرق، کي حرکت مي کند، هرجا باشد مهم نيست.» مردي که پشت کيشه نشسته بود به شکل ديوانه کننده اي کُند بود.

‏«مي تو انيد برويد به اِنيس اگر عجله دار يد. از آنجا به آتزمي مي رود و بعد به جنوب. دو تا واگن نو دارد. خيلي قشنگ است، خانم ها اين جوري مي گويند يکي د يگر هم هست، به کيلدار مي رود، ولي به آن نمي رسيد، سوت حرکت را همين الآن زدند. قطار توآم هم هست، فاصله اش زياد نيست ولي بيشتر به شمال مي خورد تا به شرق. لکوموتيوش بهترين لکوموتيو خط گريت وستون ‏است... مادام؟»

‏اشک هاي اسکار لت روي اونيفورم مأموري که راه را بسته بود ريخت. « همين دو دقيقه پيش تلگرافي به دستم رسيده. شوهرم را يک گاري شير، زير گرفته. بايد حتمأ به قطارکيلدار برسم!» بيش از نيمي از راه تريم به بالي هارا را با اين قطار طي مي کرد. بقيه راه را اگر مجبور مي شد پياده طي مي کرد.

‏هر توقفي بر ايش عذاب آور بود. چرا عجله نمي کنند؟ عجله کن، عجله، عجله. درذهنش دائمأ تکرار مي کرد وطنينش با صداي چرخ هاي قطار همآهنگ مي شد. چمدانش در بهترين هتل راه آهن گال وي مانده و در صومعه، راهبه ها با چشم هاي ورم کرده آخرين سوزن ها را به گل هاي تور مي زدند. هيچ کدام أز آنها مهم نبود. حالا بايد به خانه برگردد و منتظر باشد، تا رت بيا يد. اگر جان مور لند گفتن آن ماجرا را اين قدر طول نمي داد، الآن در قطار دو بلين نشسته بود. احتمالش خيلي بود که رت هم در آن قطار باشد. از وقتي لژ مخصوص بارت را در ميان مسابقه ترک کرد مي تو انست همه جا رفته باشد. سه ساعت و نيم طول کشيد تا قطار اسکارلت به موآت رسيد. آنجا بايد پياده مي شد. حالا ساعت از چهار هم گذشته بود. ولي حداقل در ميانه راه بود، اگر در گال وي مانده بود قطار تازه مي خواست حرکت کند. از رييس ايستگاه پرسيد: «کجا مي توانم يک اسب

خوب بخرم؟ قيمتش مهم نيست. فقط کافي است زين و دهنه داشته باشد و تند برود.» تقريبآ پنجاه مايل راه در پيش داشت.

‏صاحب اسب مي خواست چانه بزند. چانه زدن مگر خودش نصف معامله نيست؟ اين را صاحب اسب مي گفت،خوب بخرم؟ قيمتش مهم نيست. فقط کافي است زين و دهنه داشته باشد و تند برود، تقريبا پنجاه مايل راه در پيش داشت.

صاحب اسب مي خواست چانه بزند. چانه زدن مگر خودش نصف معامله نيست؟ اين را صاحب اسب مي گفت، در ميخانه کينگزکوچ به خاطر اين معامله ي خوب دوستانش را به آبجوي سياه دعوت کرده بود. زن ديوانه سکه هاي طلا را به طرف او پرت کرده بود و آن چنان تاخته بود که گويي شيطان دنبالش کرده. آن هم با زين مردانه. براي آنها تعريف نکرد که چقدر از زير پوش او را ديده و چطور پاهايش را با آن جوراب هاي ابريشمي نازدک ديد زده، و آن چکمه ها، آنقدر نازک بود که نمي شد با آنها راه بروي، چه رسد به اينکه سواري کني.

هنوز ساعت هفت نشده بود که اسکارلت با اسب لنگش از روي پل گذشت و به مولينگار وارد شد. در اصطبل اسب هاي کرايه اي، افسار را به دست مهتر داد. «لنگ نيست، فقط نفسش ديگر در نمي آيد، احتمالا ريه هايش ضعيف است. آرام آرام خنکش کن آن وقت مثل اولش مي شود. البته هيچ وقت اسب خوبي نبوده. اگر يکي از اسب هاي شکاري تان را که براي افسرها نگه مي داريد به ام بدي، اين اسب را مي گذارم براي تو. نگو که نداري. من با بعضي از اين افسرها به شکار رفتم و من خودم خوب مي دانم که آنها اسب هايشان را کرياه هم مي دهند. زنيش را هم عوض کن، پنج دقيقه بيشتر طول نکشد، يک انعام حسابي داري.» ده دقيقه از هفت گذشته بود که دوباره شلاق مي کشيد و در جاده مي تاخت، بيست و شش مايل ديگر، اگر به جاي اينکه از جاده برود از ميان روستاها عبور مي کرد راهش کوتاه تر مي شد.

در ساعت نه، از مقابل قلعه ي تريم گذشت و وارد جاده ي بالي هارا شد. تمام ماهيچه هاي بدنش درد مي کرد. استخوان هايش گويي همگي ضرب ديده بود. اما فقط سه مايل تا خانه فاصله داشت و

گرگ و ميش مه آلود مقابلش چه لطيف با چشم و پوستش برخورد مي کرد. نم نم باران آغاز شده بود. اسکارلت به جلو خم شد گردن اسب را نوازش کرد. «بهترين غشو و بهترين علوفه ميت در انتظارت است، در انتظار تو که نمي دانم اسمت چيست. مثل يک قهرمان مي پري. حالا ديگر داريم مي رسيم خانه. استراحت حقت است.» چشمانش را بست و اجازه داد سرش کمي پايين بيفتد. امشب راحت خواهد خوابيد، آن چنان خوابي که مثل آن در گذشته سراغ نداشته باشد. به سختي باورش مي شد که امروز صبح در دوبلين بوده و دو بار سرتاسر ايرلند را طي کرده.

روي رودخانه ي نايتز بروک يک پل چوبي قرار داشت. از اين پل که رد شوم در بالي هارا خواهم بود. فقط يک مايل ديگر و به چهارراه که رسيد، نيم مايل ديگر. ديگر تقريبا رسيدم. پنج دقيقه، نبايد بيشتر باشد. روي زين راست نشست، زبانش را در ميان دندان ها گرفت و صدايي درآورد تا اسب را بيشتر ترغيب کند.

حتما اتفاقي افتاده. بالي هارا در مقابلم قرار دارد، ولي حتي يک پنجره هم روشن نيست. معمولا در ايت ساعت ميخانه مثل ماه مي درخشيد. با چکمه هاي ظريفش به پهلوس اسب زد. قبل از ديدن مرداني که راه اصلي خانه ي اربابي را بسته بودند، از مقابل پنج خانه ي تاريک گذشت. کت قرمزها. ميليشيا. اينها در شهر او چه مي کردند؟ قبلا که به آنها گفته بود حاضر نيست آنها را بپذيرد. آن هم امشب که نزديک بود از خستگي از اسب بيفتد. به همين دليل است که همه جا تاريک است. مردم حاضر نيستند حتي يک آبجو به انگليسي ها بدهند. الآن از شرشان خلاص مي شويم و همه چيز به حالت عادي باز مي گردد. کاش اقلاً اينقدر ژوليده نبودم. مشکل است با زيرپوش آويزان به کسي فرمان بدهي. بهتر است پياده شوم. اقلا دامنم از روي پاهايم کنار نمي رود.

وقتي پياده شد به زحمت توانست از درد آه نکشد. سربازي را مي ديد ـ نه افسر بود ـ از دسته جدا شد و به طرف او آمد. خوب، خيلي خوب، مي تواند کمي حالش را جا بياورد، براي اين کار آمادگي داشت. سربازان تحت فرماندهي اين افسر در شهر او بودند. راهش را بسته بودند و اجازه نمي دادند به خانه اش برود. افسر در مقابل اداره ي پست ايستاد. اقلا مي توانست آنقدر با ادب باشد که خودش نزد اسکارلت بيايد. اسکارلت به ارامي در وسط آن خيابان پهن شهر خودش راه مي رفت.

«هي تو، تو که اسب داري. بايست، وگرنه شليک مي کنم.» اسکارلت فوراً ايستاد. نه به خاطر فرمان افسر، بلکه به خاطر صدايش؛ اين صدا را مي شناخت. خداي بزرگ، اين صدايي بود که ديگر نمي خواست براي بقيه ي عمر بشنود. شايد اشتباه مي کرد، خيلي خسته بود، بله همين طور است، خسته بود و خيال مي کرد صدا را مي شناسد. کابوسي بود که براي خودش ساخته بود.

«بقيه شان در خانه ها قايم شده اند. اگر کشيش کولوم اوهارا را بفرستيد بيرون کسي صدمه نمي بيند. دستور دارم توقيفش کنم. اگر خودش را تسليم کند هيچ کس طوري نمي شود.»

يک حس ديوانه وار در ذهنش جريان يافت، مي خواست بخندد. چنين اتفاق نمي بايد بيفتد. درست شنيده بود، صدا را مي شناخت. دفعه آخر همين صدا کلماتي عاشقانه را برايش زمزمه کرده بود. چارلز راگلند بود يک بار، تنها يک بار در تمام زندگي اش با مردي به بستر رفته بود که همسرش نبود و حالا از آن سوي ايرلند آمده بود تا پسرعمويش را بازداشت کند. چه احمقانه، پوچ و غيرممکن. خوب، اقلا از يک چيز مطمئن بودـ اگر وقتي به صورت او نگاه مي کرد از خجالت نمي مرد، چارلز راگلند تنها افسر تمام ارتش انگلستان بود که هر چه او مي خواست انجام مي داد. برو، از اينجا دور شو، او و پسرعمو و شهرش را تنها بگذارد.

افسار اسب را رها کرد و قدم جلو گذاشت.

«چارلز؟»

چارلز راگلند به محض اينکه نام خود را شنيد فرياد زد: «تکان نخور.»

تپانهچ اش را به آسمان شليک کرد.

اسکارلت لرزيد. فرياد زد: «چارلز راگلند، ديوانه شدي؟» شليک ديگري برخاست و طنين صداي اسکارلت را پوشاند، راگلند به هوا بلند شد و در حالي که دست و پا مي زد سقوط کرد. اسکارلت دويد. «چارلز، چارلز!» صداي شليک هاي ديگري بلند شد و فريادهايي که برايش ناشناس بود.

شنيد کسي نامش را مي خواند: «اسکارلت» از جهت ديگر، باز: «اسکارلت.» و ضعيف تر: «اسکارلت» از دهان چارلز، وقتي که کنارش زانو زده بود.

«اسکارلت عزيزم، بنشين، اسکارلت آرون.» صداي کولوم از همان نزديکي ها مي آمد اما حالا وقت نداشت که دنبالش بگردد.

«چارلز، اوه چارلز. بايد يک دکتر بياورم. خانم بزرگ را مي آورم، مي تواند به تو کمک کند.» چارلز دستش را بلند کرد، اسکارلت آن را گرفت. اشک را روي صورتش حس کرد ولي توانايي فرياد زدن نداشت. نبايد بميرد، چارلز نبايد بميرد، خيلي عزيز و دوست داشتي بود، به او خيلي محبت مي کرد. نبايد بميرد، مردخوبي بود، مرد آرامي بود.

از همه جا صداهاي وحشتناک بر مي خاست. چيزي از کنار سرش کمانه کرد. خداي من چه خبر است؟ اينها گلوله است، داشتند تيراندازي مي کردند، انگليسي ها مي خواستند مردمش را بکشند. او چنين اجازه اي نمي داد. بايد کمکي براي چارلز بيايد، چکمه هايي بودند که در اطرافش مي دويدند و کولوم فرياد مي زد. اوه خدايا کمک کن، چکار کنم که اين اوضاع خاتمه پيدا کند، خدايا، دست چارلز داشت سرد مي شد. «چارلز! چارلز! نمير!»

يک نفر داد زد: «کشيش آنجاست.» گلوله هاي آتشين از پنجر? خانه هاي بالي هارا شليک مي شد سربازي چرخيد و افتاد.

بازوي دور اسکارلت حلقه شد. اسکارلت دست و پا مي زد و مي خواست در برابر اين دشمن ناديده از خود دفاع کند. «باشد براي بعد عزيزم، حالا وقت مقاومت نيست.» صداي رت بود.

«نمي خواهم قبل از به دست آوردن چيزي که به خاطرش آمدم تير بخورم.» اسکارلت مي توانست خنده را در صداي او احساس کند. «اسکارلت، بيا از اينجا برويم.»

اسکارلت دست او را گرفت و به کوچه اي تاريک که بين دو خانه قرار داشت پيچيد. «دنبالم بيا، اين راه مي رسد به يک کوچه باغ، وقتي برويم توي کوچه ديگر کسي ما را نمي بيند.»

رت گفت: «برو جلو.» دستش را از دست اسکارلت در آورد و آرام هُلش داد. اسکارلت دلش مي خواست دست او را بگيرد و نگذارد برود. ولي شليک، سنگين و نزديک بود. دوان دوان به طرف علفزار رفت. پرچين ها بلند و ضخيم بودند. به محض اينکه اسکارلت و رت چهار قدم در کوچه باغ پيش رفتند صداي شليک نامرتب تر و خفه تر به گوش مي رسيد. اسکارلت ايستاد تا نفسي تازه کند و نگاهي به رت بياندازد، تا مطمئن شود که بالاخره يکديگر را يافته اند. قلبش از خوشبختي آکنده بود.

اما ظاهراً صداي شليک او را وادار مي کرد که به آنچه مي گذرد توجه کند و حوادث را به ياد آورد. چارلز راگلند مرده بود. سربازي را ديده بود که به زمين درغلتيد، شايد تا حالا مرده باشد. افراد ميليشيا در پي کولوم بودند و داشتند مردم شهرش را به گلوله مي بستند، يا شايد مي کشتند. ممکن بود تير بخورد. رت هم همين طور.

اسکارلت گفت: «بايد برويم توي خانه، آنجا در امانيم. بايد بروم به مستخدم ها بگويم که از خانه بيرون نيايند تا اين ماجرا تمام بشود. عجله کن رت. بايد عجله کنيم.»

رت بازويش را گرفت و نگذاشت حرکت کند. «صبر کن، اسکارلت. شايد بهتر باشد به خانه نروي. من همين الان از آنجا مي آيم. تاريک و خالي است عزيزم. هم? درها هم باز است. مستخدم ها همه رفته اند.»

ااسکارلت بازويش را از آغوش او رها کرد. با وحشت ناله اي کرد، دامنش را بالا کشيد و دويد، يادش نمي آمد که تا به حال در تمام طول عمرش اين طور تند دويده باشد. کت، کت کجا بود؟

رت داشت حرف مي زد ولي او اصلاً توجهي نمي کرد. بايد کت را مي يافت.

آن سوي کوچه باغ در خيابان پهن بالي هارا اجساد پنج مرد قرمز پوش و سه دهقان که لباس هاي زمختي داشتند افتاده بود. کتاب فروش ميان پنجر? شکست? خان? خودش افتاده بود و در حالي که از دهانش خون و کف بيرون مي ريخت دعا مي خواند. کولوم اوهارا هم با او دعا مي کرد، بعد روي پيشانيش صليب کشيد. مرد جان داد. در شيشه هاي شکست? پنجره نور ماه که تازه داشت از گوش? آسمان تاريک بالا مي امد انعکاس يافته بود. باران ايستاده بود.

کولوم با سه قدم بلند از اتاق گذشت. جاروي کوتاه را از ديوار برداشت و در اجاق فرو برد، صداي ترق ترق شنيده شد و سپس آتش گرفت.

وقتي به خيابان دويد باراني از جرقه هاي آتشين روي لباس تيره اش مي ريخت. موهاي روشنش، روشن تر از ماه مي نمود و هنگامي که به طرف کليسا پروتستان مي دويد فرياد مي زد:

«دنبالم بياييد، قصاب هاي انگليسي، همه با هم براي آزادي ايرلند خواهيم مرد.»

دو گلوله سين? پهنش را دريد و به زانو در آورد. اما دوباره برخاست و بر پا ايستاد و هفت قدم پيش رفت، آن قدر که گلوله هاي ديگر به قامتش اصابت کرد و او را به راست خم کرد، و به چپ و بعد دوباره به راست، و عاقبت به زمين درغلتيد.

اسکارلت از پله هاي سرسراي تاريک بالا رفت، رت پشت سرش مي آمد. «کت!» جيغ مي کشيد: «کت!» صدايش روي پله هاي سنگي و کف مرمرين طنين يافت. «کت!» رت بازويش را چنگ زد. فقط صورت رنگ پريده و چشمان بي رنگش در تاريکي ديده مي شد. رت فرياد زد: «اسکارلت! اسکارلت خودت را کنترل کن، با من بيا. بايد از اينجا برويم. شايد مستخدم ها بدانند، خانه جاي امني نيست.»

«کت!»

رت تکانش داد. «بس است ديگر، گربه که اين قدر مهم نيست. اصطبل کجاست اسکارلت؟ اسب لازم داريم.»

اسکارلت گفت: «اوه ديوانه.» در لحن محکمش احساسي از دلسوزي عاشقانه موج مي زد. «تو نمي داني چي داري مي گويي. بگذار بروم. بايد کت را پيدا کنم. کتي اوهارا. بهش مي گوييم کت. او دخترت است.»

دست هاي رت بازوي اسکارلت را بيشتر فشار داد. «تو لعنتي راجع به چي حرف مي زني؟» سرش را کمي پايين آوردن و به صورت اسکارلت نگاه کرد ولي در تاريکي نتوانست چيزي از آن بفهمد. «جواب بده اسکارلت.» تقاضا مي کرد و او را تکان مي داد.

«لعنتي ولم کن، حالا که موقع اين حرف ها نيست، کت بايد همين جاها باشد، تاريک است، او تنهاست، بيا برويم. سؤالت را بگذار براي بعد. حالا چيزهاي ديگر مهم تر است.» اسکارلت سعي کرد خودش را آزاد کند، ولي رت خيلي قوي بود. «براي من اين خيلي مهم است.» صداي خشنش حاکي از بي صبري بود. «خيلي خوب، خيلي خوب، مربوط به وقتي است که با هم رفتيم قايق سواري و توفان شد. حتماً يادت هست. در ساوانا فهميدم که حامله ام ولي تو دنبالم نيامدي و من عصباني بودم. به همين دليل به تو نگفتم. از کجا مي دانستم که تو مي خواهي با آن ازدواج کني وگرنه يک جوري به تو مي گفتم.»

رت ناله کرد.«اوه خداي مهربان.» اسکارلت را رها کرد. «کجاست؟ بايد پيدايش کنيم.»

«پيدايش مي کنيم. رت. يک چراغ روي ميز هست، کنار در. يک کبريت بزن تا روشنش کنيم.»

شعل? زرد يک چوب کبريت براي افروختن چراغ کافي بود. رت آن را به دست گرفت. «اول کجا را بايد بگرديم؟»

«همه جا مي تواند باشد. بيا شروع کنيم.»

با قدم هاي سريع او را اول به اتاق ناهارخوري و تاق صبحانه برد. «کت.» صدايش کرد. «کيتي کت، کجايي؟» صدايش قوي بود و ديگر اثري از ترس و ضعف در آن ديده نمي شد. اسکارلت با خود فکر کرد که صدايش کت را نمي ترساند. «کت...»

روزالين فيتزپاتريک جيغ زد. «کولوم.» خود را از ميخانه کندي بيرون انداخت و به وسط سربازان بريتانيايي رفت آنها را کنار زد و پيش رفت. بعد در وسط خيابان پهن، جايي که جسد کولوم افتاده بود بر زمين افتاد.

افسر از ميان سربازان فرياد زد. «تيراندازي نکنيد، يک زن است.»

روزالين به زانو درآمد و به زخم هاي کولوم دست ماليد. «او چون» ناله مي کرد. خودش را به چپ و راست تکان مي داد و مويه مي کرد. تيراندازي قطع شد؛ مويه هاي او، احترام مردان را برانگيخت، همه نگاهشان را به جاي ديگري دوختند.

با انگشتاني آغشته به خون کولوم چشمان بازش را بست و به زبان گاليک با او وداع گفت. آنگاه جاروي مشتعل را از دست او در آورد روي پا ايستاد. آن را دور سرش چرخاند تا دوباره شعله ور شود. چهره اش در نور آتش ترسناک مي نمود. آن چنان با سرعت دويد که وقتي تير اول شليک شد او به درِ کليسا رسيده بود. پيروزمندانه فرياد زد: «به خاطر ايرلند و شهيدش، کولوم اوهارا.» به دورن کليسا رفت. جاروي مشتعل را همچنان مي چرخاند. لحظه اي سکوت برقرار شد. بعد ديوارهاي سنگي کليسا منفجر شد و به خيابان ريخت و ستوني از آتش با صداي کر کننده اي به آسمان برخاست.

آسمان از روز هم روشن تر شد. «خداي من!» نفس اسکارلت بند آمد. گوش هايش را با دست پوشاند و دويد، کت را صدا مي کرد، انفجار پشت انفجار، و باز انفجار و انفجار. شهر بالي هارا در آتش مي سوخت.

به همراه رت به طبقه بالا رفت، از راهرو گذشت و به اتاق کت وارد شد. دوباره و دوباره صدايش کرد. «کت.» سعي کرد ترس را از صداي خود براند. «کت.» تصاوير حيوانات روي ديوار با رنگ هاي نارنجي و قرمز نمايان شد. سرويس چايخوري روي ميز بود. روميزي را به تازگي اتو کرده بودند. تختخواب کت دست نخورده بود.

اسکارلت گفت: «آشپزخانه. آشپزخانه را خيلي دوست دارد. بايد برويم پايين.» بار ديگر از راهروي طولاني گذشتند. رت در کنارش بود. در اتاق نشيمن ليست غذا، دفاتر حساب و فهرست مهماناني که مي خواست براي ازدواج خودش دعوت کند ديده مي شد. به سرسرايي که به اتاق خانم فيتزپاتريک مي رسيد وارد شدند. اسکارلت در وسط سرسرا ايستاد، و روي نرده هاي خم شد. با صداي آرامي کرد، «کيتي، کت خواهش مي کنم اگر آن پاييني به ماما بگو. خيلي مهم است عزيزم.» آرامش در صدايش حفظ کرد.

نور نارنجي چراغ روي طرف هايي که به ديوار و کنار اجاق آويزان بود افتاد ذغال سنگ هاي سرخ در اجاق ديده مي شدند. آشپزخان? بزرگ خاموش و غرق در سايه بود. اسکارلت گوش ها و چشم هايش را تيز کرد. مي خواست بازگردد ولي صداي ضعيفي شنيد. «گوش هاي کت اوخ شده.» اوه، خدا رو شکر، شادمان شد، سعي کرد خودش را آرام و مسلط نشان دهد.

«مي دانم کوچولو، صداي وحشتناکي بود. گوش ها تو محکم نگهدار، دارم مي آيم پايين. همان جا مي ماني؟» آن چنان حرف مي زد که انگار اتفاقي نيفتاده. نرده ها را در پنجه هايش فشرد و مي لرزيد.

«آره.»

اسکارلت اشاره کرد. رت به سرعت دنبالش راه افتاد و از درِ سرسرا خارج شد. اسکارلت در را با احتياط بست. بعد به شدت لرزيد. «خيلي ترسيده بودم. مي ترسيدم نکنه برده باشندش يا اذيتش کرده باشند.»

رت گفت: «ببين اسکارلت، بايد عجله کنيم.» از پنجره هاي طرف خيابان تعداد زيادي مشعل ديده مي شد که به سوي خانه پيش مي آمدند.

اسکارلت گفت : «بدو! چهر? رت را در نور نارنجي آسمان پر آتش ديد. حالا مي توانست تماشايش کند، به او تکيه بدهد، کت سلامت بود. رت دستش را روي بازوي اسکارلت گذاشت و حتي وقتي در راه رفتن عجله مي کردند او را محافظت مي کرد.

وقتي به طبق? پايين رسيدند به سالن رقص رفتند. تصوير قهرمانان تارا بالاي سرشان جاي گرفته بودند. راهرو سرپوشيده اي که به طرف آشپزخانه مي رفت روشن بود. از دور صداهايي شنيده مي شد، فريادهايي از روي خشم. اسکارلت پشت سرشان درِ آشپزخانه را بست. با نفس بريده گفت: «کمکم کن تا پشتش را بياندازم. رت ميل? آهني را گرفت و سرِ جايش قرار داد.

کت از تاريکي کنار اجاق بيرون آمد و پرسيد:

«اسمت چيست؟»

«رت.» بغض در گلويش بود.

اسکارلت گفت: «شما دو تا بعداً هم مي توانيد با هم دوست شويد، حالا بايد برويم به اصطبل. درِ آشپزخانه به باغ باز مي شود. ولي ديوارش خيلي بلند است. ديگر نمي دانم که درِ ديگري باشد. کت تو مي داني؟»

«داريم فرار مي کنيم؟»

«بله، کيتي کت. مردمي که دارند صداهاي وحشتناک از خودشان در مي آوردند مي خواهند ما را اذيت کنند.»

«آنها سنگ دارند؟»

«سنگ هاي بزرگ.»

رت در باغ را يافت. بيرون را نگاه کرد. «مي تواني بروي روي شان? من اسکارلت، از آنجا هم روي ديوار. کت را هم مي تواني بالا بکشي.»

«خوب است، ولي شايد در ديگري باشد. کف، ما بايد عجله کنيم. اينجا ها درِ ديگري هست؟»

«آره.»

«خوب دستت را بده به ماما، بزن بريم.»

«مي ريم به اصطبل؟»

«آره بريم کت.»

«اما از تونل زودتر مي رسيم.»

«کدام تونل؟» نگران بود. رت هم آمد و دستش را روي شان? او گذاشت.

«تونل مي رود به قسمت مستخدم ها. وقتي ما صبحانه مي خوريم آنها از آنجا ما را نگاه مي کردند.»

اسکارلت گفت: «اين خيلي وحشتناک است، اگر مي دانستم...»

رت گفت: «من و مادرت را به تونل ببر، کت. خودت مي تواني بيايي يا بغلت کنم؟»

«اگر عجله داريد بهتر است کولم کني. نمي توانم مثل شما تند بيايم.»

رت زانو زد و دستهايش را گشود، دخترش با اعتماد کامل به آغوشش آمد. در آن مدت کوتاه که او را در آغوش داشت سعي داشت زياد او را به خود فشار ندهد. «برو رو پشت من کت، دستهايت را بنداز دور گردنم. بگو از کدام طرف برويم.»

«آن طرف اجاق در، آنجاست. باز است. ظرفشويي هم آنجاست. درِ تونل هم باز است. خودم باز گذاشتم شايد مجبور بشوم فرار کنم. آخر ماما به دوبلين رفته بود.»

«بيا اسکارلت، گريه باشد براي بعد، کت مي خواهد ما را نجات بدهد، گرچه لياقتش را نداريم.»

تونل پنجره هاي آهني بزرگي داشت. نور کمي داشت. ولي رت به سرعت حرکت مي کرد، حتي يک لحظه هم نايستاد. با دست هايش پاهاي کت را گرفته بود و گردنش در اختيار او قرار داشت. او را روي پشتش بالا و پايين انداخت و کت شادمانه مي خنديد.

خداي من، زندگي ما حسابي در خطر است و اين مرد دارد اسب بازي مي کند. اسکارلت نمي دانست گريه کند يا بخندد. آيا در تاريخ اين دنيا مردي بوده که مثل رت باتلر ديوان? بچه ها باشد؟ از قسمت مستخدمين، کت آنها را به محوط? اصطبل راهنمايي کرد. اسب ها که از ترس ديوانه شده بودند رم مي کردند، شيهه مي کشيدند و به درِ اصطبل لگد مي زدند. اسکارلت بي صبرانه گفت: «کت را محکم نگه دار. من اسب ها را مي آورم بيرون.» ماجراي جان مورلند در ذهنش زنده شد.

رت کت را در آغوش اسکارلت گذاشت. «تو بگيرش، من اين کار را مي کنم.»

اسکارلت کت را به گوشه اي برد. «کت مي تواني يک کم اينجا بماني تا ماما به اسب ها کمک کند؟»

«آره، يک خرده. دلم نمي خواهد ري اذيت بشود.»

«دارم مي فرستمش به يک چراگاه خوب. تو هم دختر خوبي هستي.»

«آره.»

اسکارلت کنار رت آمد. همه اسب ها را آزاد کردند. به جر کومت و هلال.

اسکارلت گفت: بدون زين سوار مي شويم. من کت را خودم مي گيرم.» حالا مشعل ها را مي ديدند که داخل خانه شده بودند. ناگهان آتش در يکي از پرده ها مشتعل شد. اسکارلت به طرف کت رفت. وقتي با او برگشت، رت بر پشت کومت نشسته بود و با يک دست هلال را گرفته بود. رت گفت: «کت را بده به من.» اسکارلت دختر رت را به او داد و از چهار پايه اي بالا رفت و پشت هلال قرار گرفت.

«کت تو راه رودخانه را نشان بده، ميرويم به کلبه پگين. يادت هست؟ راهي که هميشه مي رويم. بعد از جاده آدامزتاون مي رويم به تريم، زياد دور نيست. در هتل چاي و کيک منتظرمان است. وقت را تلف نکن. راه را به رت نشان بده، من هم دنبالتان مي آيم. يالا ديگر برويد.»

کنار برج توقف کردند. رت با صدايي حاکي از اعتماد به نفس گفت: «کت مي گويد که ما را به اتاقش دعوت مي کند.» از روي خط شانه هاي پهنش آن سوي آسمان را مي ديد که لهيب آتش در دل آن بالا مي رفت. آدامزتاون هم در آتش مي سوخت. فرارشان همين جا به پايان رسيده بود. اسکارلت از اسب به زير آمد.

گفت: «زياد از اينجا دور نيستند.» حالا کاملاً محکم و استوار به نظر مي رسيد. خطري که نزديک مي شد براي آشفتگي دوبار? او کافي بود. بپر پايين کت، از نردبام طنابي برو بالا.» او و رت اسب ها را آزاد کردند. اسب ها به تاخت در ساحل رودخانه دور شدند. آن دو نيز به دنبال کت رفتند.

اسکارلت گفت: «نردبام را بکش بالا، نمي توانند دنبالمان بيايند بالا»

رت گفت: «ولي آنها مي دانند ما اينجاييم، مي توانم جلوي هر کس را که بخواهد بيايد بالا بگيرم. ساکت، صدايشان را مي شنوم.»

اسکارلت به اتاقک خزيد و دختر کوچکش را به آغوش کشيد.

کت گفت: «کت نمي ترسد.»

«هيس، خوشگلم، ماما خيلي مي ترسد.»

کت دستش را روي دهانش گذاشت تا جلوي خند? کودکانه اش را بگيرد.

صداها و مشعل ها نزديک تر مي شدند. اسکارلت حالا مي توانست عربده هاي جو دانيل آهنگر را بشنود. «نگفتم اگر اين انگليسي ها جرأت کنند پايشان را توي بالي هارا بگذارند همه شان را مي کشيم؟ ديدي؟ صورتش را ديدي؟ وقتي دستم را بردم بالا، به او گفتم، اگر خدا را مي شناسي، که ترديد دارم، به درگاهش دعا کن، بعد سيخ را فرو کردم توي شکمش، مثل يک خوک پروار.»

اسکارلت دو دستش را روي گوش هاي کت گذاشته بود. بايد خيلي ترسيده باشد، کت کوچولوي شجاع من تا حالا اين طور در آغوشم نبوده. لبانش را روي گردن او گذاشت و آهسته گفت: آروم، آروم، . آرام او را تکان داد. دستهايش گويي گهواره اي محکم بود.

صداهاي ديگر، صداي اونيل را پوشاند. «اوهارا رفته بود طرف انگليسي ها، اين را مدت ها پيش به شما تذکر ندادم؟» ... «آي، تو بودي گفتي برندام، ولي چقدر احمق بودن که با تو جر و بحث مي کردم.» ... «ديدي چه جوري کنار آن کت قرمز زانو زده بود؟» ... «گلوله زود راحتش مي کند. من مي گويم دارش بزنيم.» ... «بهتره بسوزانيمش، سوزاندن همان چيزي است که همه مي خواهند» ... «آن بچه را بايد سوزاند، همان سبزه رويي که بدبختي برايمان آورد، من مي گويم اوهارا را هم جادو کرده... مزرعه ها را جادو کرده... باران را جادو کرد... آن بچه ... بچ? عوض شده بچ? عوض شده...»

اسکارلت نفسش را نگه داشت صداها خيلي نزديک و خيلي غيرانساني بودند، به زوز? حيوانات وحشي مي ماندند. رت نزديک ورودي برج نشسته بود، اسکارلت، در تاريکي به خطوط اندام او نگاه کرد. اعتماد به نفس و هوشياري او را حس مي کرد. قادر بود هر کس را که از طناب بالا بيايد بکشد. ولي اگر خودش را نشان مي داد، چطور قادر بود جلوي گلوله را بگيرد؟ اوه، رت، مواظب باش. اسکارلت حس کرد موجي از خوشبختي سراپايش را فرا گرفته. رت برگشته بود. رت او را دوست مي داشت.

جمعيت به برج رسيد و ايستاد. «برج... توي برجند.» صدايش غريو سگ هاي شکاري در کنار جسد يک روباره بود. اسکارلت ضربان قلب خود را در گوش هايش مي شنيد. بعد صداي اونيل صداهاي ديگر را پوشاند.

«... نه اينجا نيستند. نمي بيني طناب هنوز آويزان است؟» ... اوهارا خيلي باهوش است با اين کارش خواسته ما را گول بزند.» چند نفر ديگر هم دخالت کردند ولي عاقبت به توافق رسيدند. «دني، تو برو بالا ببين چه خبر است. تو خودت اين نردبام را ساختي، از استحکامش خبر داري» ... «تو خودت برو، ديو کندي، اين فکر تو بود» ... «همه مي گويند آن بچه مي آيد اين جا و با ارواح حرف مي زند.» ... «هنوزم آنجا آويزان است چشم هاي بازش مثل چاقو تو بدن آدم فرو مي رود» ... «مادر پير من خودش در شب عيد پاگان او را ديده بود، داشت راه مي رفت و طنابش روي زمين کشيده مي شد. به هر چي مي رسيد، آتش مي گرفت» .... «پشت من يخ کرده، مي خواهم از اين مکان طلسم شده دور بشوم.» ... «ولي آنها آن بالا هستند. اوهارا و بچ? عوض شده. ما بايد براي بلاهايي که سرمان آوردند آنها را بکشيم» ... «بگذار همان بالا از گرسنگي بميرند، فرقي با دار زدن ندارد. مشعلت را بگير به طناب. اگر بخواهند بيرون بيايند گردنشان مي شکند.»

اسکارلت بوي سوختن طناب را احساس کرد. مي خواست از خوشحالي فرياد بزند. نجات يافته بودند. حالا ديگر کسي نمي توانست بالا بيايد. فردا يا پتويي که رويش نشسته بودند طنابي درست مي کنند. تمام شد. وقتي صبح شود بالاخره خود را به تريم خواهند رساند. در امان بودند. لب هايش را گاز گرفت تا جلوي خنده و گريه اش را بگيرد، تا نام رت را که اينک در گلويش آماده شده بود بر زبان نياورد، دلش مي خواست طنين نام رت را در هوا بشنود. دلش حرف دل او را بشنود. و انعکاس صدايش را احساس کند و خنده اش وقتي نام اسکارلت را بر زبان مي آورد.

زمان درازي طول کشيد که هياهو تمام شد و صداي آزار دهند? چکمه ها به پايان آمد. حتي بعد از آن هم رت چيزي نگفت. به طرف اسکارلت و کت آمد و با دست هاي قدرتمند خود آنها را در آغوش گرفت. همين کافي بود. اسکارلت سرش را به او تکيه داد و اين همان چيزي بود که او مي خواست.

مدت ها بعد وقتي سستي و سنگيني کت نشان داد که در خوابي عميق فرو رفته او را روي زمين گذاشت و رويش را پوشاند.

رت خنديد. آهسته از هم جدا شدند. رت گفت: «بيا برويم آن طرف، بايد حرف بزنيم.»

صداي آرام رت کت را از خواب بيدار نکرد . ادامه داد : «برويم آنجا اسکارلت » به طرف پنجره رفت . اسکارلت حس مي کرد که حالا مي تواند تا آخر دنيا با او برود . نامش را بر زبان آورده بود . تا به حال هيچ کس نامش را به لطافت رت بر زبان نياورده بود .

وقتي کنارش ايستاد با اعتماد گفت :«بايد از اينجا برويم . يک راه پنهاني پشت خانه جادوگر هست.»

«کي؟»

« البته او واقعا جادوگر نيست. لااقل من اين طور فکر مي کنم ؛ به هر حال فرقي نمي کند . خودش راه را به ما نشان مي دهد . کت هم بي راهه ها را بلد است . همش توي جنگل ها گردش کرده .»

«چيزي هست که کت نداند ؟»

« بله . نمي داند که تو پدرش هستي.» اسکارلت احساس کرد عضلات آرواره هاي رت فشرده شد .

«يک روزي آن قدر مي زنمت که سياه و کبود بشوي ، چون راجع به او چيزي به من نگفتي.»

اسکارلت با حرارت گفت :« مي خواستم بگويم ، ولي تو طوري راه ها را بسته بودي که نتوانستم . مرا طلاق دادي. آن هم وقتي که فکر نمي کردم اين کار امکان دارد . و بعد قبل از اينکه بتوانم تو را برگردانم رفتي و ازدواج کردي. چکار بايد مي کردم ؟ بچه ام را در شالم مي پيچيدم و مثل دخترهاي فريب خورده جلوي خانه ات پرسه مي زدم ؟ چطور توانستي اين کار را بکني ؟ کار تو خيلي ناجوانمردانه بود . »

« ناجوانمردانه ؟ آن هم بعد از اينکه بي سر و صدا گذاشتي و رفتي و به هيچ کس هم هيچي نگفتي؟ مادرم از ناراحتي مريض شد . واقعا حالش بد بود . تا اينکه بلاخره خاله اولالي به او گفت که تو رفتي به ساوانا .»

«ولي من برايت يادداشت گذاشتم . هيچ وقت نخواستم مادرت را ناراحت کنم . من ميس النور را دوست دارم .»

تمام شب حرف زدند. دست در دست کنار هم روي زمين سرد نشسته بودند . رت هنوز نتوانسته بود چيز زيادي درباره کت بداند . اسکارلت خوشحال که در اين باره سخن مي گويد، خوشحال بود از ديدن غرور او ، که به خوبي مي شناخت . رت گفت :« سعي خودم را مي کنم تا کاري کنم که من را بيشتر از تو دوست داشته باشد.»

اسکارلت با اعتماد گفت :« در اين مورد شانسي نداري. ما همديگر را خوب مي فهميم . کت و من ، اصلا دوست ندارد مثل بچه ها با او رفتار بشود .»

«زينت آلات برايش مي خرم.»

« آه به آه هم عادت دارد . هميشه از من مي گيرد.»

«خواهيم ديد. همه مي گويند من خوب بلدم با زن ها رفتار بکنم.»

«او هم خوب بلد است با مردها کنار بيايد . يک هفته طول نمي کشد . چنان بلايي به سرت مي آورد که هر وقت اراده کند از وسط حلقه مي پري . يک پسر کوچولويي بود به اسم بيلي کلي ـ اوه ، راستي رت ، حدس بزن چي شده ؟ اشلي ازدواج کرده . من واسطه شدم . من بيلي و مادرش را فرستادم به آتلانتا ...» داستان هريت کلي به آنجا کشيد که اينديا ويلکز بلاخره شوهري پيدا کرد و بعد حرف رزماري پيش آمد که هنوز شوهر نکرده بود . رت ادامه داد :« و احتمالا بي شوهر خواهد ماند . در دانمورلاندينگ زندگي مي کند پولش را دارد خرج مزارع برنج ميکند و هر روز بيشتر شبيه جوليا اشلي مي شود .»

«خوشبخت است ؟»

«صورتش از خوشبختي مي درخشد . لوازم من را خودش بست . شايد اين جوري سفرم را جلو بيندازد.»

در نگاه اسکارلت پرسشي مشاهده مي شد . رت گفت :« بله ، چارلزتون را ترک کرده ، اصلا تا حالا اشتباه مي کرده که در آنجا از زندگي خودش راضي بوده است . بر مي گردم . چارلزتون هيچ وقت از ياد کسي که خون چارلزتوني توي بدنش است نمي رود . اما فقط گاهي سري مي زنم . نه براي ماندن .» سعي کرده بود به خودش بگويد که دنبال استحکام زندگي خانوادگي و رسم و رسوم آن است . بلاخره وقتي پر و بالش ريخت احساس درد کرد . نمي تواست پرواز کند . وابسته شده بود ، به زمين ، به اجدادش ، به سن سيسيليا ، به چارلزتون . چارلزتون را دوست داشت . خدا مي داند چقدر زيبايي اش را ، نسيم نمک آلودش را و شهامتش را براي زيستن ، علي رغم شکست و ويراني ، ولي اين کافي نبود . او به ماجراجويي احتياج داشت . به خطر . به چيزي احتياج داشت که او را وادار به دويدن کند .

اسکارلت آهي کشيد . آرام . از چارلزتون بدش مي آمد . و مطمئن بود که کت هم همين طور است . خدا را شکر که رت تصميم نداشت آنها را به آنجا برگرداند .

با صدايي ملايم درباره «آن» سوال کرد . رت براي مدتي که طولاني به نظر آمد ساکت بود . بعد سخن گفت . با صدايي سنگين و غمبار . «لياقتش از من بيشتر بود . بيشتر از آنچه زندگي به او داد . «آن» شجاعت خاموشي داشت، قدرتي که هر به اصطلاح قهرماني را خجالت زده مي کرد ... من آن موقع ديوانه شده بودم . تو رفته بودي و هيچ کس نمي دانست به کجا . فکر مي کردم داري مرا تنبيه مي کني . بنابر اين براي اينکه من هم تو را تنبيه کنم و براي اينکه ثابت کنم از رفتنت اصلا متاسف نيستم ، طلاقت دادم . قطع عضو کردم .»

رت به فضاي خالي خيره شد . اسکارلت منتظر بود . گفت : دعا کرده که موجب آزار آن نشده باشد . خطراتش را زير و رو کرده بود ولي چيز آزار دهنده اي نيافته بود . «آن» خيلي جوان بود و او را خيلي دوست مي داشت ولي درک نمي کرد که ازدواجش با «آن» تا چه حد قابل سرزنش است . «آن» زن خوشبختي بوده . يکي از بي عدالتي هاي دنيا اين بود که بي گناهان و مهربانان را با خوشبختي هاي کوچک سرگرم مي کرد .

اسکارلت سرش را روي شانه رت گذاشت :« خوشبخت کردن يک نفر کار بزرگي است. من اين را تا قبل از تولد کت نمي دانستم . خيلي چيزها را نمي دانستم . بعضي چيزها را از کت ياد گرفتم .»

رت گونه اش را به سر اسکارلت چسباند.

«توعوض شدي، اسکارلت. بزرگ شدي. مجبورم تو را دوباره بشناسم.»

«من اول بايد با تو آشنا شوم . در گذشته ، حتي وقتي با هم بوديم، عرز اين کار را نکردم. اين دفعه بهتر عمل کي نم. قول مي دهم.»

«زياد سخت نگير اسکارلت . ممکن است که من خسته بشوم.» رت خنديد و پيشاني اسکارلت را بوسيد.

« به من نخند رت باتلر ـ نه اصلا بخند . خنده ات را دوست دارم ؛ حتي وقتي که ديوانه ام مي کند.» هوا را بو کشيد . « باران مي آيد. آتش ها را خاموش مي کند . وقتي آفتاب در بيايد مي توانيم هر چه را باقي مانده ببينيم . بايد يک کمي بخوابيم . چند ساعت ديگر خيلي کار داريم .» سرش را در گودي ردن رت فرو برد و خميازه کشيد .

وقتي خوابيد ، رت او را بغل کرد و روي زمين نشست . همان طور که اسکارلت کت را بغل کرده بود او را بغل کرد . باران لطيف ايرلندي پرده اي از سکوت لطيف در اطراف آن برج سنگي قديمي فرو فکند .

خورشيد که درآمد اسکارلت تکاني خورد و بيدار شد . وقتي چشمانش را گشود اولين چيزي که ديد صورت نتراشيده و چمان گود افتاده رت بود . با رضايت لبخند زد . آرام دست و پاي خود را کشيد و با شکايت گفت :« همه بدنم درد مي کند.» ابروهايش را در هم کشيد . «از گرسنگي دارم مي ميرم.»

رت غرغر کرد :« طاقت بياور.مثلا تو زني، بلند شو عشق من . داري پايم را مي شکني.»

با احتياط به پناهگاه کت داخل شدند . تاريک بود صداي خرخر آرامش به گوش مي رسيد . اسکارلت گفت :« وقتي به پشت مي خوابد دهنش باز مي ماند.»

رت گفت :« بچه اي با استعداد فراوان.»

اسکارلت جلوي خنده اش را گرفت . دست راست رت به طرف پنجره رفت . منظره اي اندوهناک جلوي چشمانش بود . ده ها ستون دود از هر طرف به آسمان مي رفت . و در آسمان سحر ، با رنگ لطيف ارغواني لکه هاي زشت بر جاي مي گذاشت . چشمان اسکارلت از اشک پر شد .

رت دستش را دور شانه اسکارلت انداخت .« همه را دوباره مي سازيم عزيزم.»

اسکارلت چشمانش را پاک کرد . « نه رت. ديگر نمي خواهم . کت در بالي ها امنيت ندارد . و حدس مي زنم ، من هم ندارم . اما اينجا را نمي فروشم .اين سرزمين اوهاراست . نمي خواهم به دست کس ديگري بيفتد . ولي ديگر خانه اربابي نمي خواهم شهر ديگري هم نمي خواهم . پسرعموهايم مي توانند به کار مزرعه ها رسيدگي کنند. دهقانان تازه اي بياورند مهم نست چقدر به آن تير اندازي شده يا سوخته ، يک ايرلندي هميشه زمين خودش را دوست دارد . پاپا هميشه مي گفت براي ايرلندي ، زمين مثل مادر مي ماند.»

« اما من به اينجا تعلق ندارم . ديگر نه . شايد هيچ وقت نداشتم ، اصلا ديگر دلم نمي خواهد به دوبلين بروم . نمي خواهم ديگر به مهماني يا به شکار بروم .... من اصلا نمي دانم به کجا تعلق دارم رت . حتي وقتي به تارا مي روم. اصلا حس نمي کنم که تو خانه خودم هستم .»

اسکارلت از خنده رت تعجب کرد . و خنده او از شادي سرشار بود . « تو به من تعلق داري اسکارلت ، تا حالا اين را نفهميدي ؟ همه دنيا به من تعلق دارد . ما آدم هايي نيستيم که به يک خانه دلخوش باشيم و کنار اجاق بنشينيم . ما ، ماجراجوييم . دزدان دريايي هستيم. دونده هايي هستيم که بايد هميشه از روي مانع بپريم . بدون مبارزه تنها نيمي از وجود ما زنده است . آزادايم که همه جا برويم ، و يا وقتي با هم هستيم ، دنيا مال ماست ، اما پيشي من ، ما مال دنيا نيستيم . اين کار مردمان ديگر است ، کار ما نيست .»

سرش را پايين آورد و به اسکارلت نگريست . در گوشه لبهايش لبخند ظاهر شد . « حالا اين در ، اين اولين صبحي که ما با هم دوباره زندگي تازه اي را شروع کرده ايم . حقيقت را به من بگو . آيا واقعا مرا دوست داري ؟ با همه قلبت ؟ يا فقط به اين خاطر مرا مي خواهي که تا به حال نتوانسته بودي مرا به دست بياوري ؟»

« اوه رت چطور مي تواني اين جور نفرت انگيز صحبت کني ؟ تو را با همه قلبم دوست دارم و هميشه هم دوست خواهم داشت.»

اسکارلت سوال رت را فورا جواب داد و ترديدي باقي نگذاشت . رت سرش را عقب برد و خنده بلندي کرد و گفت :« عزيزم ، از حالا مي توانم ببينم که زندگي مان ديگر هيچ وقت ملال آور نمي شود . به زحمت مي توانم براي شروع اين زندگي صبر کنم.»

دست کوچک و کثيفي شلوار رت را گرفت و کشيد . رت به پايين نگاه کرد . دخترش گفت :« کت هم با تو مي آيد.»

رت او را بلند کرد و روي شانه گذاشت . چشمانش از هيجان برق مي زد . از اسکارلت پرسيد :« شما حاضريد خانم باتلر ؟ موانع منتظر ما هستند .»

کت با شادي خنديد . به چشمان اسکارلت نگاه کرد. چشماني روشن که نشانگر محبت ، پيوند و رازهاي مشترک بود . « نردبام کهنه زير پتوي من است ماما. خانم بزرگ گفت ، بهتر است نگهش دارم. به دردم مي خورد.»

پايان

=========================

رمان اسکارلت

=========================

 ساخت کتاب : فريد 

http://goldjar.blogfa.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

1- از طريق ارسال  SMS   به شماره 09391315486

2- ارسال پيام PM   بهID   ياهو  iraaanbook