book

رمان بوی خوش عشق

رمان بوی خوش عشق

بوی خوش عشق

فصل اول

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

فصل دهم

معرفی دیگر رمانها و کتابها

ارائه:

http://bookmarket2012.blogfa.com

ايميل:

man.sour98@yahoo.com

يكي از روزهاي بهاري آپريل بود، وسط امتحانهاي سال پنجم. امتحانهايي كه از اواسط فوريه شروع شده بود و قرار بود تا آخر اوت طول بكشه. حتّي فكر كردن به اين كه هفت هشت ماه رو بايد فقط تو كتابخونه و با كتابها بگذرونم كلافهام ميكرد. از طرف ديگه دلم گرفته بود و خيلي احساس دلتنگي ميكردم. بهرام تنها برادر من كه در ضمن شايد نزديكترين دوستم هم بود و هميشه شيطونيهاش كلّي سر حالم ميآورد، از ژانويه براي يه كار خيلي مهم به وين رفته بود و من تنها بودم.

ما يه خانوادة خيلي متّحد و صميمي بوديم و جونمون رو براي همديگه ميداديم. گاهي فكر ميكردم كه از من خوشبختتر رو زمين خدا نيست. پدر و مادري كه دوستت داشته باشن و خواهر و برادرهايي كه هوات رو داشته باشن. محبّتي كه تو خانوادة ما موج ميزد رو كمتر جايي ميشد ديد.

داشتم ميگفتم كه يكي از روزهاي آپريل بود. صبح پرندهها توي فضاي سبز پشت خونة من غوغا راه انداخته بودن، من هم طبق معمول ساعت 6 صبح چشمهام باز بود و هواي خنك بهار ژِنِو رو تو مشامم ميريختم. بايد دوش ميگرفتم و سريع كارهام رو ميكردم و مينشستم سر درسهام. دو تا از امتحانهام رو پاس كرده بودم و راضي بودم. امتحان بعدي كه دو هفتة بعد بود پوست بود و من هيچ چي نخونده بودم. تو اين افكار بودم كه تلفن زنگ زد. كي بود اين وقت صبح؟

- الو؟

- چطوري بهار جون؟

- شيوا؟ اين چه وقت زنگ زدنه؟ صداي همسايهها در مياد!

- اي واي Sorry، يادم نبود كه اونجا مثل خونة باربي كوچيكه و صدا ميره بيرون!

- حالا چطور شده اين وقت شب ياد من كردي؟

- خوبه يادت مونده اينجا شبه! زنگ زدم كه بگم مرخصيهام رو جور كردم و هفتة اوّل جون ميام!

- بهبه! چه عجب! حسني ملاّ نرفت...

- لوس شي نميام ها!

- بابا من وسط امتحانامه، هر چي ميگم تو اون كلّة پوكت نميره، تو بياي كه من اصلاً نميتونم ببينمت! همش بايد برم كتابخونه.

- خوب چيكار كنم؟ سعي كردم زودتر بيام، نشد! در ضمن اگه بشه ميخوام با باباجون و مامانجون برم زيارت.

- خوب برو... پس نگو براي من مياي!

- بابا دلم برات تنگ شده به خدا. حالا با هم كه ميتونيم نهار و شام بخوريم. يه قلمبه كه ميخوري؟

- منظورت يه لقمه بود؟ آره بابا، OK، فهميدم. بيا خوشحال ميشم. الهي كه خاله قربون اون صورت خوشگلت بره.

- كدوم خاله؟

- همشون جز من!

- اِه؟ اگه به كتايون نگفتم!

- خوب بگو! دلش هم بخواد قربون شكل ماه تو بره!

- حالا ليستت رو حاضر كن كه يواش يواش برات خريد كنم.

- لازم نكرده! تو اون خراب شده چي پيدا ميشه؟ خودت بيا و سه چهار تا چمدونات كافيه!

- اگه بهرام هم بياد ژنو خوبه، دارم برنامه جور ميكنم چند روز برم ناپل پيش كتي، امّا اگه بخوام وين هم برم بيشتر وقتم تو هواپيما ميگذره!

- نه بابا بهرام حتماً مياد، نگران نباش.

- بهار، بابا ميگه به خاله موشه سلام برسون و روشو ببوس!

- بگو لطف دارن، خاله خرسه سلام ميرسونه!

شيوا خواهرزادة منه. خواهر بزرگم آذر زود ازدواج كرد و شيوا همسنّ منه، يعني يه ماهي هم بزرگتره و آمريكا زندگي ميكنه. وقتي بچّه بوديم پدر شيوا كه خيلي من رو دوست داشت اسمم رو گذاشته بود خاله موشه و اين اسم هنوز هم كه 22 ساله هستم روم مونده!

طبق معمول با شيوا يه ساعتي حرف زدم، بعدش دويدم طرف دوش و آماده شدم برم كتابخونه. توي كتابخونه يه جور كابينهايي هست كه درش بسته ميشه و من هميشه توي يكي از اين كابينها درس ميخونم. كتابخونه ساعت 8 صبح باز ميشه و اگه دير ميجنبيدم همة كابينها پر ميشد و براي من جا نميموند.

كتابخونة دانشكدة پزشكي ژنو از بهترين كتابخونههاي اروپاست. هم وسيعه، هم پر از كتابهاي جديد و قديم. يه طبقه فقط مخصوص مجلّههاي پزشكي سراسر دنيا داره و حدود صد تا كامپيوتر مجهّز به اينترنت و تمام تجهيزات ديگه تو قسمتهاي مختلف كتابخونه در اختيار ماست. هر سال كامپيوترهاي جديد جاي قديميها رو ميگيره و كامپيوترهاي قديمي براي كمك به دانشكدههاي پزشكي آفريقا و جهان سوّم فرستاده ميشه.

ساعت 8 صبح پشت در كتابخونه بودم. بقية سال پنجميها هم آروم آروم مياومدن. همة رنگها پريده و زير چشمها كبود كه اثر بيخوابي شبانه و البتّه خرخوني معروف دانشجوهاي پزشكيه. اينجا سال پنجم آخرين سال تحصيل در رشتة پزشكيه و كلّ درسهاي تئوري و عملي، كتبي و شفاهي تموم ميشه و بعد از اون به مدّت يك سال بايد در زمينههاي مختلف توي بخشهاي بيمارستان كارآموزي كنيم تا مدركمون رو بدن كه البتّه از اين مدّت حدّاقل يك ماهش بايد خارج از سوئيس باشه!

خلاصه شروع كردم به كتابهام رو ورق زدن و بعدش فكر كردم برم يه قهوه بگيرم و بيام. حوصلة درس خوندن نداشتم. هميشه كارم همين بود، صبح زود ميرفتم كتابخونه، امّا بجاي درس خوندن يا داشتم با موبايلم حرف ميزدم، يا دوستام مياومدن و با هم حرف ميزديم و يا تو كافه ترياي دانشگاه بودم! امّا خوب، درسهام خوب بود و بالاخره با نمرة خوب قبول ميشدم؛ پس دليلي نميديدم كه روشم رو عوض كنم! اون روز حوصلهام بدجوري سر رفته بود و نميدونستم چيكار كنم، اين بود كه رفتم پشت يه كامپيوتر و رفتم روي چند تا سايت درسي و بعدش يه سايت ايروني كه جوك و شعر و مطالب فارسي جالب داشت و نشستم به خوندن. صفحة اوّل كه باز شد ديدم يه چيزي چشمك ميزنه، دوستيابي! نفهميدم چيه، كليك كردم روش و رفتم رسيدم به يه چَت روم فارسي! اسم ميخواست، اسمم رو گذاشتم بلا! آخه داشتم نازل ميشدم سر اين بر و بچّههاي ايروني. اين اوّلين باري بود كه ميرفتم تو چت روم! اصلاً نميدونستم چي هست و چيكار ميكنه. ديدم كلّي بر و بچّههاي ايروني، دختر و پسر، پير و جوون دارن گپ ميزنن و چرند ميگن....

- سلام.

- از كجايي؟

- ژنو.

- كجا هست؟

- سوئيس .

- منم از افغانستان، كابل.

- آخِي! طالبان اذيتتون نميكنه چت كنين؟

- برو ديوونه!

اوّل نميفهميدم يعني چي! امّا بعد فهميدم كه يعني اينا فكر ميكنن من دروغ ميگم. خندهام گرفت. حالا كه اينو ميخواين باشه...

- چند سالته؟

- 33

- اِه، تو كه گفتي 22!

- حتماً دندونههاي سه رو نديدي!

- بابا اينجا كه فارسي نيست! انگليسي تايپ كردي 22.

- خوب من صفحه كليدم فارسيه لابد من دندونهشو نديدم!

خلاصه انقدر سربسر همه گذاشتم كه خودم خسته شدم. ديگه ميخواستم صفحه رو ببندم که يكي گفت سلام بلا.

- سلام.

- ميشه اسمت رو بپرسم؟

- بهار.

- منم آريا، خوشبختم.

- سلام آرياجون، تو تهراني؟

- آره.

- خوش به حالت!

- چرا؟ مگه تو كجايي؟

- من ژنو هستم، سوئيس.

- خوب پاشو بيا ايران.

- نميتونم.

- پناهندهاي؟

- من نه، پدر و مادرم بله.

- سياسي نه؟

- نه، مذهبي.

- ناراحت نباش، درست ميشه.

- اميدوارم.

- بهار چند ساله اونجايي؟

- حدود بيست سال.

- خوب فارسي حرف ميزني!

- بله خوب از بابام ياد گرفتم.

- آفرين. چيكار ميكني اونجا؟

- درس ميخونم.

- چي؟

- پزشكي.

- آفرين. خيلي خوبه.

- چيچي و خوبه؟ پوستمون كنده شده!

- خوب عوضش خانوم دكتر ميشي!

- تو سرم بخوره اون دكتري، همش امتحان دارم.

- الان هم تو امتحاناته؟

- آره.

- خوب موفّق باشي.

- ممنون. شما چيكار ميكني؟

- من درسم تموم شده، تو يه شركت كار ميکنم.

- چي خوندي؟

- مكانيك. فوق ليسانس دارم.

- چه عالي. باريكلاّ.

- بهار، يه عكست رو بفرست برام.

- بله؟ آقا كوتاه بيا!... آهسته برو با هم بريم! تاپ مدل كه نيستم عكس بدم بهت!

- اگه بودي نبايد ميدادي!... اگه عكستو ميدادي، عكسمو بهت ميدادم. حالا مهم نيست... بيا بريم ياهو.

- من بلد نيستم!

- كاري نداره. اوّل ميري رو Yahoo.com بعدش ميري رو Messenger بعدش هم ميزني رو Download، آسونه، تا آخرش ميره خودش، بعدش هم منو add ميكني!

- باشه.

- پس ID منو بنويس...

پريدم از ژيل كه بغل دستم نشسته بود يه خودكار گرفتم و رو يه تيكّه كاغذ پاره نوشتم.

- بهار يادت نره ها.

- نه، نوشتم. حالا ديگه بايد برم... Bye.

يه لحظههايي هست تو زندگي آدم كه ثبت ميشه. نه تنها تو مغز و روحت، كه در اعماق قلبت؛ هر چقدر هم كه فكر ميكني چرا اين لحظه رو اين جوري به ثبت رسوندي نميفهمي! روز 15 آپريل از اون روزها بود.

بعد از اين گپ زدن تصميم گرفتم برم يه چند صفحه درس بخونم. بالاخره بايد اينها رو ياد ميگرفتم. نشستم سر كتابهام كه تلفن زنگ زد.

- عصر شما بخير باباجون.

- اِه بابا شمايين؟ خوبين؟ چه خبر؟

- كجايي باباجون؟ خبر پدر پيرت رو نميگيري؟

- من كه ديشب با شما صحبت كردم!

- ديشب تا الان يه عمر گذشته پدرجان!

- معذرت ميخوام، اين امتحانها براي من حافظه نگذاشته.

- اشكالي نداره باباجون، فردا مياي ناهار پيش ما؟

- چشم. مامان خوبن؟ كجان؟ روشون رو از طرف من ببوسين...

دو سه ساعتي درس خوندم. سرم گرم بود و اصلاً حواسم به گذشت زمان نبود كه ديدم در كابين باز شد و بابا اومدن تو.

- پدر جان بسه، چشماتو كور كردي!

- اِه بابا جون شما اينجا چيكار ميكنين؟

- اومدم دخترم رو ببينم!

- خوب من فردا مياومدم، يا ميگفتين خودم امشب مياومدم.

- نه، تا فردا كي مرده و كي زنده؟ دلم هواتو كرده بود، اومدم ببينم درسها هلاكت كرده يا نه!

- پس بريم يه جا يه قهوه بخوريم...

پدر من از اون آدمهاييه كه براي نشون دادن احساسشون هيچ مشكلي ندارن. جلوي صد نفر آدم، قربون صدقة بچّهاش ميره. اونم از نوع آنچناني:

- الهي من قربون اون زمين برم كه پاي بچّهام روش راه ميره! خاك اون زمين رو من خودم سرمه ميكنم ميكشم به چشمهام!

مادرم بر خلاف پدرم بسيار خود داره. مثلاً سعي ميكنه ما رو لوس نكنه كه البتّه موفّق هم نميشه. مخصوصاً در مورد من كه از وقتي بهرام هم بزرگ شده، به جمع پدر و خواهرهام اضافه شده و هي منو لوس ميكنه. مامان بيچاره هم كه از دست همشون به تنگ اومده ديگه خجالت رو كنار گذاشته و علناً با من دعوا ميكنه! ميگه لوست كردن، فردا نميتوني تو اين جامعة آشغال دووم بياري، ميخورنت!

بگذريم. اون روز من و بابا كلّي گپ زديم. پدرم گفت كه يه برنامة "فرهنگ و ادب ايران زمين" هست كه بالاي Verbier تشكيل ميشه و براي من هم ثبت نام كرده.

- بابا من امتحان دارم!

- پدرجان سه روز بيشتر نيست، حيفه نري! برنامة شب شعر هست، موسيقي اصيل هست، معرّفي كتاب هست. كلّي جوون از كشورهاي ديگه ميان. درسِت رو الان بخون كه بعداً بتوني دو سه روز بگذاري براي اين كار.

- چشم.

راستش خودم هم از اين بابت خوشحال بودم. اين برنامهها هميشه با كيفيّت بالا تو سوئيس اجرا ميشه. كلّي شاعر و اديب توش شركت ميكنن و من هم عاشق ادبيّات فارسيم. عاشق كشوري كه اصلاً نميدونم چه جوري هست! البتّه از بس بابا برامون گفته و مامان توضيح داده، از نظر تئوري كلّي چيز ميدونم امّا خوب، چيز زيادي به خاطرم نيست. خيلي بچّه بودم كه با پدر و مادرم و بهرام و كتايون از ايران اومديم بيرون. حالا كه خوب فكر ميكنم ميبينم كه پدر و مادرم از ايران اومدن بيرون، ولي دلشون رو اونجا گذاشتن. از لحظهاي كه ما وارد ژنو شديم، كلاس فارسي براي بهرام و كتايون شروع شد. پدرم با جدّيت به درسهاي بچّههاش ميرسيد و مخصوصاً حسّاسيّت زيادي داشت كه ما فرانسه و فارسي رو قاطي حرف بزنيم و براي اين كار جريمة نقدي هم گذاشته بود كه از پول توجيبي هفتگيمون كه زياد هم نبود كم ميشد! من از 5 سالگي كلاس فارسي رو با پدرم شروع كردم و البتّه اون زمان بهرام 10 ساله بود و اون هم تو كلاسهاي ما شركت ميكرد. بابا يه ميز و چند تا صندلي با يه كتابخونه گذاشته بود توي ورانده . توي كتابخونه پر بود از كتابهاي سعدي و حافظ و كتابهاي شعر نو، از سياوش كسرايي تا سهراب سپهري. چند تا تابلوي خطّاطي هم به ديوار بود كه با خطّ خوش افجعي نوشته شده بود: "چون عمر به سر رسد چه بغداد و چه بلخ." "من درد تو را ز دست آسان ندهم." خلاصه اينقدر اين قسمت از خونه رو قشنگ درست كرده بود كه ناخودآگاه هر آدمي هوس ميكرد بشينه و كتاب فارسي بخونه. مامان هم يك قسمت از ميز رو قرآن و نهج البلاغه گذاشته بود و بهرام وقتي فارسيش تكميل شد با مامان عربي كار ميكرد و البتّه هميشه وسط كار شيطوني ميكرد و حواس ما رو پرت ميكرد.

بگذريم، داشتم از اتاق درس فارسيمون ميگفتم. پشت ورانده، پنجره به باغ باز ميشد كه دو تا نارون قديمي سر به آسمون كشيده بودن. منظرة قشنگي بود، مامان پشت پنجره رو با گلهاي شمعداني و كاغذي به شكل زيبايي تزيين كرده بود. مامان عاشق گل بود و بابا عاشق درخت، اينه كه گاهي سر اين مسئله با هم مشكل پيدا ميكردن! مامان تا يه جاي كوچيك تو باغ پيدا ميكرد ميخواست رُز بكاره و بابا همونجا ميخواست يه درخت ميوه نشاء كنه! مامان به باغ و درختهاي بابا ميگفت جنگل و تا سر بابا رو دور ميديد ميخواست باغبون بياره و درختها رو هرس كنه. بابا هم ميگفت اين گلها باغ رو زشت كردن! خلاصه عالمي داشتيم.

روزها به آرومي ميگذشت و ما هر سلّولي كه به بدنمون اضافه ميشد و هر ميليمتري كه قد ميكشيديم، به عشق ايران، به مردمش و به فرهنگهاي مختلفش بيشتر خو ميگرفتيم. كوچيكتر كه بودم، فكر ميكردم هر مرد ايراني اسطورة نجابت و شهامت و غيرته. مثل سهراب، مثل رستم، اصلاً انگار دنياي ما دنياي ايران باستان بود.

پدرم طوري با ما فارسي رو كار ميكرد كه جاي هيچ گونه انتقادي نبود. حتّي يك بار يك پاكت نامه برداشت و به من گفت: "پدرجان، يك نامه برام مينويسي، اين هم آدرس تهران من، تو اين پاكت ميگذاري و ميفرستي. اين هم انشاء اين هفته." اين طوري بود كه من ياد گرفتم نامة فارسي رو چطوري مينويسن، آدرس رو چطوري. "پدر عزيزم شخصاً ملاحظه فرمايند." "با گشايش مفتخرم فرمايند." خلاصه بابا از هيچ چيز كم نميگذاشت. اينقدر هم ما رو تشويق ميكرد كه هميشه كلاسهاي فارسي برامون قسمتي از خوشگذروني و تفريح بود. وقتي كه مدرسه ميرفتيم، كلاس فارسي عصرها و آخر هفتهها بود. يادم مياد كه حتّي يادداشتهاي بابا به فارسي بود كه مجبور باشيم براي اين كه بدونيم كليد كجاست فارسي بخونيم!

شايد با شنيدن اين حرف آدم به اين فكر بيفته كه بابا براي اينكه ما همدمش باشيم و زبان فرانسه بلد نبوده به ما فارسي ياد داده، امّا اين تصوّر درستي نيست. پدر من از نوجواني فرانسه رو كامل ياد گرفته بود و قبل از اين كه از ايران خارج بشه با لهجة كامل فرانسه صحبت ميكرد! بابا استعداد عجيبي در ياد گرفتن زبان داره. يك بار فقط بعد از دو ماه اقامت در هندوستان، با لهجة خود هنديها اردو صحبت ميكرد! من شخصاً زباني رو سراغ ندارم كه بابا نتونن كامل و ادبي و با لهجة درست اون رو صحبت كنن! البتّه منظورم زبانهاي زنده و معمول اروپايي و آسياييه نه مثلاً آفريقايي يا چيني!

داشتم ميگفتم كه برنامة "فرهنگ و ادب ايران" بود و پدرم براي من ثبت نام كرده بود. خيلي خوشحال بودم كه بابا از هيچ چيزي براي ما مضايقه نميكرد و محبّت رو مثل باران رحمت بر سر ما ميريخت.

خلاصه بابا رفت و من برگشتم كتابخونه. يه كمي درس خوندم، حوصلهام دوباره سر رفت و ياد صبح و اون چت روم افتادم؛ رفتم سر يه كامپيوتر نشستم و سعي كردم بفهمم چطوري ميشه Messenger رو راه انداخت. بعد از يكي دو ساعت كلنجار رفتن، بالاخره تونستم. حالا بايد آريا رو add كنم. چي بود اين ID؟ اِه كاغذش كجاست؟ گمش كردم! بعد از يه مدّت چرخيدن و گشتن توي كاغذهاي باطله، وسط آشغالها پيداش كردم! اصلاً نفهميدم چطور شده كه اين رو هم با چركنويسها دور انداختم. add كردم و آريا نبود. بهش نوشتم: "تا اينجاش رو اومدم، شما نيستي! تا بعد، بهار."فرداي اون روز يه Email از آريا برام رسيد، نوشته بود: "اون زماني كه تو اومدي 11 شب ما بود و من از سر كارم به اينترنت وصل ميشم و براي همين نبودم." جواب دادم: "اِه چه جالب، من هم از كتابخونة دانشگاه به نت وصل ميشم. من بجاي درس خوندن و شما بجاي كار كردن!" جواب اومد: "البتّه من مشكلي براي استفاده از اينترنت ندارم، خداي نكرده من اينجا مديرم!" هم خندهام گرفت، هم خيلي ازش خوشم اومد. با يه جملة ساده خواسته در ضمن يه كلاسي هم بگذاره و بگه كه مديره. براش يه ميل فرستادم كه "جناب مدير، اگه احتياج به منشي داريد لطفاً منو استخدام كنيد." جواب نيومد!!!

اين اوّلين روزي بود كه من با آريا حرف زدم. يعني اوّل از طريق Email شروع شد. اين اوّلين روز هيچ زماني از خاطرم نميره. آريا به نظرم پسر خيلي مؤدّبي مياومد و يه چيزي كه خيلي خوشحالم ميكرد اين بود كه با كسي دوست شده بودم كه توي خود ايران بود، توي كشور من، وطن عزيزم؛ و من ميتونستم راحت باهاش حرف بزنم و حرفهاش رو ميفهميدم! به خودم گفتم پس ما تافتة جدا بافته نيستيم. پس توي مردم خودمون هنوز هم ميتونيم يه جايي داشته باشيم. اون روز قشنگ بهاري آپريل، يه روزي كه براي من شروع يه عشق بود، يه خاطره، يه محبّت و يه عالمه احساس خوب، اين طوري گذشت و اين طوري ادامه پيدا كرد. اون شب وقتي به خونه برگشتم خيلي خوشحال بودم. ناخودآگاه احساس تنهاييم جاش رو به يك احساس ديگه داد. يكي هست كه باهاش حرف بزنم، ازش چيز ياد بگيرم و شايد يه روز... براش بميرم! "آريا"

آپريل ماه قشنگيه. هوا زياد گرم نيست، امّا شكوفههاي درختها رنگ ديگهاي به شهر دادن. ژنو هميشه قشنگه، امّا بهارش يه چيز ديگهايه. امسال من زياد بهار ژنو رو نميبينم. تقريباً هر روز صبح ميرم كتابخونه و هر روز بايد با آريا حرف بزنم. به محض اين كه ميرم رو Messenger، آريا اونجاست!

- سلام.

- سلام آرياجون.

روزهاي اوّل، روزهاي معرّفي و آشنايي بيشتر بود. دوست داشتم بشينم و ساعتها با آريا حرف بزنم. انگار يه دنياي مرموزه كه بايد كشفش كنم. بقدري كُند فارسي تايپ ميكنم كه حد نداره. آريا خيلي سريعه، خوب حتماً عادت داره به چت كردن!

- شما چند تا خواهر و برادرين؟

- ما 6 تا هستيم. 5 تا خواهر و يه برادر.

- ما چهارتاييم، 3 تا برادر و يه خواهر. من پسر ارشدم.

- من ته تغاري هستم.

- خواهر برادرت ازدواج كردن؟

- خواهرهام آره، برادرم نه.

- همشون اونجا هستن؟

- نه، يه خواهرم ايتالياست، ناپل، 3 تا خواهرهام آمريكا هستن.

- برادرت چي؟

- بهرام وين كار ميكنه، اتريش.

- ما هنوز هممون با هم هستيم.

- محلّ كار شما كجاست؟

- شهرك غرب.

- اين غرب تهرانه؟

- آره، امّا خونهمون شمال شهره.

(باز آريا داره كلاس ميگذاره!)

- من خيلي دوست دارم بيام ايران، امّا نميتونم. پاسپورت ايراني ندارم.

- حالا اينجا خبري هم نيست! همش بدبختي و گرفتاري و دوندگي. شما اونجا دارين زندگي ميكنين، ما اينجا فقط زندهايم!

- خوب چرا نمياي خارج از كشور؟

- راستش بر عکس اکثريّت جوونها، من دوست ندارم برم! يعني اينجا هدفهايي دارم که اگر بيام اونجا باعث ميشه زندگيم بيمعنا بشه.

دلم گرفت. يه جوون ايروني، اون هم تحصيل کرده و موفّق، از زندگي اين جوري حرف ميزنه. وضع جوونهاي ايروني رو شنيدم، امّا اين ديگه از زبون خودشونه.

- بهار اينجا زندگي سخته، کساني هستن که يک پنجم حقوق من رو ميگيرن و بايد خرج يه خانوادة پنج شش نفري رو تأمين کنن.

- چه جوري؟ مگه ميشه؟

- نميدونم چه جوري، ولي حتماً ميشه که اينها هنوز نفس ميکشن!

نميدونم چرا، امّا خودم رو يهو گناهکار ميبينم. انگار من مقصّر هستم که جوونهاي ايراني مشکل دارن! شايد هم خجالت ميکشم که زندگي به اين خوبي و راحتي دارم و باز هم گاهي ناشکري ميکنم.

- بهار اونجا Webcam داري؟

- چي؟

- دوربين.

- آره.

- بزن اون لامذهبو من ببينمت خوب!

- نه!

- يواشتر بزن تو ذوقم! چرا نميخواي عکس بفرستي؟

- دوست ندارم! در ضمن من اصلاً هم ديدن ندارم!

- براي من داري. اين که خيلي بده که آدم با يکي حرف بزنه و ازش هيچ ايدهاي نداشته باشه.

- من اينجوري ترجيح ميدم.

- بگذار من يه عکسم رو بفرستم، شايد خجالتت کم بشه و تو هم برام عکس بدي!

اوّلين عکس آريا ميرسه دستم. يه پسر سبزة نازيه، با ريش پروفسوري و موهاي فري.

- چه نازي آرياجون!

- جدّاً؟

- آره خيلي، امّا ريشهات رو دوست ندارم!

- چرا؟ من صورتم گرده، ريش پروفسوري بهم مياد.

- نه! ريش به هيچ کس نمياد! تازه اونم پروفسوري!

- آخه اينجوري صورتم کشيدهتر ميشه.

- خوب حالا چرا ميخواي کشيده بشه؟ مگه گرد چه عيبي داره؟

- اقلاّ ً حالا که عکس نميفرستي بگو چه شکلي هستي ؛)

- مثل همة دخترهاي ايروني ديگه. صورتم گرده و چشم و ابرو و موهام مشکي.

- خوب...

- همين ديگه. تو صورتم دماغم رو خيلي دوست دارم!

- [img]{SMILIES_PATH}/icon_smile.gif[/img] پس خوشگلي.

- بد نيستم. نه خيلي خوشگلم، نه زشتم. معمولي. امّا خوب خودم از قيافهام بدم نمياد. خودمم ديگه!

- IC.

روزهاي بعد من با خوشحالي تمام مينشستم جلوي کامپيوتر و با آريا حرف ميزدم. از همه چي، از ايران، از وضع مردم، از ايرانيهاي خارج از کشور، از سوئيس، از آمريکا.

- اونجا ايراني زياده؟

- سوئيس؟ نه خيلي. البتّه من زياد نميشناسم چون زياد باهاشون رفت و آمد ندارم.

- چرا؟

- يا دارن پشت سر هم حرف ميزنن، يا تو رو براي پسرشون در نظر گرفتن!

- [img]{SMILIES_PATH}/icon_smile.gif[/img]) دلت ميخواست ايران بودي؟

- دوست دارم بيام و زغال اخته و لواشک و آلبالو خشکه بخورم! بهبه.

چند روزي بود که داشتيم با هم حرف ميزديم. آريا يه کمي تعجّب ميکرد که من فارسي خوب حرف ميزنم و گاهي هم براش شعرهاي قديم و جديد مينويسم. يه بار وسط چت آريا يه حرفي زد که من خشکم زد:

- بهار يه سئوال بکنم ناراحت نميشي؟

- بستگي داره به سئوال.

- ميگم تو که اينهمه معلومات فارسي داري و اطّلاعاتت از ايران خوبه، در ضمن عکست رو هم نميخواي بفرستي... تو ايران نيستي؟

يهو فشار خونم زد بالا. اين داره به من ميگه تو دروغ ميگي! مگه من بيکارم؟

- خوب آريا جان، من به ادبيّات علاقه دارم. چه ربطي داره؟

- زغال اخته هم جزء ادبيّاته؟!

- اون هم جزء ادبيّات منه!

- [img]{SMILIES_PATH}/icon_smile.gif[/img]) پس چرا عکست رو نميدي؟:›

- آريا؟ منطقت کجا رفته؟ مثلاً اگه من تهران بودم نميتونستم بهت عکس بدم؟ تو اون شهر به اون شلوغي منو پيدا ميکردي؟

- بابا بهار يه عکس بفرست. من به اعصابم فشار مياد.

- باشه بابا ميفرستم. ولي ميترسم قيافهام رو ببيني و در بري!

- کِي؟ وعدة سر خرمن که نميدي؟ تازه، من روشنفکرتر از اين حرفها هستم که با قيافة تو در برم!

- نه. امروز بعد از ظهر ميفرستم.

اي داد! چرا بيخود قول دادم؟ حالا عکس از کجا بيارم؟ اصلاً اين پسره عکس منو ميخواد چيکار؟ خيلي حوصله داره والاّ! يادم افتاد که روي سايت دانشگاه عکس همة بچّههاي کلاس هست. عکسهايي که براي کارت شناسايي بيمارستان گرفته بوديم. اين عکس رو فرستادم براي آريا. يه عکس معموليه، براي اوّلين بار من يه کمي آرايش کردهام!

- تو کجات وحشتناکه؟ خيلي هم خوشگلي. اون گردنبند چيه گردنت؟ دهنت چرا بازه؟

- اِاِاِ چقدر ايراد ميگيري؟ اگه ميدونستم اينقدر ايراد ميگيري، اصلاً عکس نميفرستادم!

- نه بابا، چيو ايراد؟ اين انتقاد هم نيست! سئوال بود عزيزم.

شب خونة بابا اينها بودم. نشسته بوديم رو تراس و داشتيم گپ ميزديم.

- بابا، من با يه پسر ايروني چت ميکنم، ميگفت...

- چه کار ميکني پدر جان؟

- چت!

- اين چيه؟

براي بابا توضيح دادم که چت چيه و چه جوري با هم حرف ميزنيم.

- پدرجان، اين پسره تو خود ايرانه؟

- آره، تهرانه.

- ولش کن باباجون، اين به درد دوستي نميخوره.

- چرا باباجون؟ بيچاره چيکار کرده؟

- پدرجان پسرهاي ايروني معني دوستي ساده رو نميفهمن! يعني يه پسر ايروني با يه دختر نميتونه فقط دوست باشه. قورتت ميده درسته! اينا خيلي زبلن، شما اينجا عادت کردين هميشه راست بگين و همة حرفها رو راست بدونين. اينا دروغگوهاي ماهري هستن. اصلاً يه رودة راست تو شکمشون نيست. اگه ميخواي چت کني خوب يه انگليسي يا ايتاليايي پيدا کن که زبانت هم خوب بشه.

- باباجون شمام چه حرفهايي ميزنين ها! حالا از پشت کامپيوتر چه جوري ميخواد قورتم بده يا سرم رو کلاه بگذاره؟ ما فقط با هم گپ ميزنيم.

- از من گفتن پدرجان، شما دختر عزيز من هستي، دوست ندارم يه موقع باهات يه جور ديگه حرف بزنن يا يه برداشت ديگه ازت بکنن. پدرجان ميدوني که ايران چه خبره؛ اين جوونها عقدهاي شدن از بس رابطة سالم داشتن هم قدغن بوده. اينها تو رو درک نميکنن. بالاخره خودت ميفهمي و ول ميکني، امّا ميترسم اذيت بشي.

خندهام گرفت و حرف رو عوض کردم. پدر من خيلي دلش براي من ميلرزه. يادمه چند وقت پيش، يعني همين دو سال پيش که بهش گفتم ميخوام زن ديويد بشم چه کار که نکرد! رو همين تراس نشسته بوديم.

- باباجون مگه ديويد چِشه؟

- چِش نيست؟ اوّلاً که سنّ پدر تو رو داره، دوّماً چشمش نميبينه، سوّماً...

- اِه باباجون اينها که دليل بد بودن آدم نيست!

- بهار گوش بده، من ميدونم که سنّ پدربزرگ تو رو دارم و تو براي ازدواج ممکنه بخواي يه مرد مسن رو انتخاب کني که جاي پدرت رو بگيره. امّا من نميگذارم. اين پسره 37 سالشه، شما 20 سالهاي! تازه از همة اينها گذشته، چشمش نميبينه...

- باباجون، ديدن به چشم دله، نه به چشم ظاهر...

- اينها همش شعاره! تو اين جامعه، دختري مثل تو احتياج داره که شوهرش همراه و همدم و پشتيبانش باشه. ديويد نميتونه پدرجان. تا آخر عمرت تو بايد بشي عصاي دستش. نه نه نه، من نميگذارم.

بالاخره بابا قلبش گرفت و من و ديويد تصميم گرفتيم که برنامه رو عوض کنيم. ديويد دوست من بود و هست. پسر بسيار خوب و فهميدهايه. دکتراي بيوشيمي داره و پروفسور دانشگاهه. در اثر يه بيماري ژنتيکي بيناييش رو به تدريج از دست داده بود. به من گفت: "بهار من پدر تو رو درک ميکنم، لطفاً ديگه اصرار نکن." من هم گفتم باشه و کوتاه اومدم. حالا که به اون روزها فکر ميکنم ميبينم ميخواستم با دوستم ازدواج کنم... اين که عشق نبود!

- آقاي مهندس جاويدي، از کارخونه بازم زنگ زدن و سراغ اين نقشهها رو گرفتن، من بيشتر از اين نميتونم اينا رو سر بدوونم، هر جوري هست نقشهها رو امروز بفرست بره، نهايتاً بعداً Revision ميزنيم و...

منشي: آقاي مهندس خجسته، آقاي دکتر پشت خط هستن.

- ممنون... سلام آقاي دکتر... امروز فکر ميکنم بيستمين باري باشه که حال منو پرسيدين! ممنون، شما خوب هستين؟

- بله، بله... من هم خوبم، متشکّر. آقاي مهندس، يه مسئلة جديدي توي کارخونه پيش اومده راجع به فونداسيون ژنراتورها، من گفتم اطّلاعات رو براي شما Email کنن، اين رو بگذارين تو اولويّت کارِتون...

- آقاي دکتر، من اينجا بيست نفر نيرو دارم و از صبح تا حالا شما بيست و پنج تا اولويّت براي من مشخّص کردين! لااقل لطف کنين و اولويّتها رو بترتيب اولويّت بفرمايين!

- ميدونم آقاي مهندس، چاره چيه؟ من که هر بار توي هيئت مديره درخواست شما رو براي جذب نيرو مطرح ميکنم؛ تازه همين پنج نفر جديد رو استخدام کرديم، به هر حال همة اين کارها مهم و حسّاسن.

- آقاي دکتر من چهل نفر نيرو درخواست کردم، شما بيست نفر بردين هيئت مديره، ده نفر تصويب شد و پنج نفر از اونهايي که من معرّفي کردم رد شدن! حالا با پنج نفر استخدام جديد که دو سه ماه طول ميکشه تا بفهمن اصلاً اينجا چه خبر هست، انتظار کار پنجاه نفر رو از ما دارين! جريان اون اصفهانيه رو شنيدين که...

- بله، متوجّهم، شما کار ديگهاي ندارين؟

- قربان شما، خيلي ممنون!

- خداحافظ... بوق... بوق.

- خانم مهندس ذکاوت، يه Email از کارخونه اومده که روي کامپيوتر من Share شده، راجع به فونداسيون ژنراتورها؛ سريع بررسي کنين و جوابش رو به من بدين. اون کار قبلي رو بدين يکي از کارآموزها انجام بده و خودتون کنترلش کنين. در ضمن اون کار تهيّة استاندارد رو فعلاً مجبوريم کنار بگذاريم تا وقتي که اگه خدا بخواد يه کم سرمون خلوتتر بشه.

- وحيدجان، اين استانداردهاي نقشههاي دفتر رو به بچّههاي جديد بده... نقشههاشون اصلاً رو حساب و کتاب نيست؛ من که نميرسم با همشون سر و کلّه بزنم. نقشهها رو Reject ميکنم، دپارتمانِت نمرة منفي ميگيره ها!

- Ok، من هم بخدا بيکار نيستم آريا جان... امان از اين سيستم شلم شوربا!

- سعيدجان، من بايد برم جلسه با بخش بازرگاني. يه سري مشکل پيش اومده راجع به خريد تجهيزات، تو بيزحمت يه جلسه با مسئولين دپارتمانهاي دفتر بگذار و موارد صورتجلسة صبح با کارفرما رو بهشون بگو و براي هر مورد، زمان و نفر ساعت لازم رو ليست کن و به من بده.

- ميخواي اگه اعصابش رو نداري من برم جلسة خريد.

- نه تو از پس اينها بر نمياي. ترجيح ميدم جلسات تر و تميزتر رو تو برگذار کني.

- باشه. در ضمن يه فکري هم براي حقّ جذب اين بچّههاي جديد بکن، حقوقشون رو خيلي پايين زدن؛ يه زمزمههايي شنيدم. نکنه از دستشون بديم!

تقريباً سه سالي ميشه که من دارم اين جوري تو اين شرکت کار ميکنم. البتّه اينجا سوّمين کار تمام وقت من محسوب ميشه و با اينکه 28 سال بيشتر ندارم و نزديک بيست سال از اين مدّت هم در حال تحصيل بودم، شش سال سابقة کار دارم و يکسالي هم هست که مدير طرّاحي اين شرکت دولتي نسبتاً بزرگ هستم. دورة فوق ليسانس رو که تقريباً اصلاً کلاس نميرفتم، چون توي يه کارخونه تو شهرستان کار ميکردم و ماهي يکبار براي ديدن بچّههاي هم دورهاي مياومدم تهران!

توي اين شش سال، تقريباً هميشه از صبح تا آخر شب سر کار بودم. به اضافة پنجشنبهها و گاهي هم جمعهها! اين اواخر يه سرگرمي جالب پيدا کرده بودم براي بعد از وقت اداري که خلوتتر ميشد و کسي مزاحم نميشد. همزمان با انجام کارم که ممکن بود انجام محاسبات يا کنترل نقشه باشه، چت ميکردم! دنياي جالبي بود، مخصوصاً توي کشور ما که ارتباطات دختر و پسر به خاطر مسائل فرهنگي خانوادهها و جامعه خيلي محدود شده، اون هم براي پسري مثل من که اگر آزادي کامل هم بود فرصتش رو نداشت! ميدونستم که خيليها هستن که آزادي رو براي خودشون ايجاد ميکنن. مخصوصاً توي اين چند ساله که ديگه قابل مقايسه با زماني که ما شور جووني داشتيم نيست؛ امّا خوب اينجا حسنش اينه که اوّلاً ايجاد ارتباط خيلي راحتتره، دوّماً آدمهاي متنوّع، از اون تيپهايي که سخت ميشه تو روابط معمول پيداشون کرد اينجا از ايجاد ارتباط اِبايي ندارن!

اوايل خوب ناشي بودم و گاهي حتّي يه پسر خودش رو دختر جا ميزد و سر کارم ميگذاشت، حتّي گاهي دوستهام با يه اسم ديگه سر به سرم ميگذاشتن. امّا خيلي زود خبرة اين کار شدم و چون ذاتاً روانشناس خوبي بودم، هم خيلي سريع قاپ طرف رو ميدزديدم و باهاش دوست ميشدم و هم اين که خيلي زود ميفهميدم که طرف از دوستهامه و يا پسره يا دختر. خيلي جالب بود برام که اکثراً، مخصوصاً دخترها، اوّل دروغ ميگن! حتّي يادمه يه دختري که خونهاش يه کوچه با شرکت ما فاصله داشت، خودش رو آمريکايي جا زده بود!!! توي فرستادن عکس هم خيلي محتاطانه عمل ميکردن و معمولاً تا وقتي بهت وابسته نميشدن از اين کارها نميکردن! تا دلتون بخواد قرارهاي چتي گذاشته بودم و معمولاً هم توي ذوقم خورده بود! خلاصه شده بودم اين کاره.

تجربه بهم ثابت کرده بود که گير دادن به دخترها باعث فراري دادنشون ميشه، بنابراين خيلي آروم باهاشون تا ميکردم تا خودشون جلو بيان. خيلي از دخترها دنبال شوهر ميگشتن که بلافاصله شناسايي و فيلتر ميشدن و بعضيها هم زود نقش خواهر رو بعهده ميگرفتن که از اين هم خوشم نمياومد! رفتن به چت روم رو اصلاً دوست نداشتم، بنظرم ميرسيد اکثراً ميان که عقدة حرف کمر به پايين زدن به جنس مخالف رو خالي کنن! گاهي اوقات اگر وقت خالي داشتم به يه چت روم ميرفتم که ايرانيها با هم انگليسي صحبت ميکردن؛ امّا ميشه گفت 99 درصد دوستهام رو جاي ديگه پيدا کرده بودم!

برنامه اين جوري بود که من صبح به صبح وارد Messenger ميشدم، يه پروفايل خوشگل هم درست کرده بودم که بر عکس خيليها همه چيزش واقعي بود. يه نقّاشي هم خودم از خودم کشيده بودم که به عنوان عکس اونجا چسبونده بودم. معمولاً دخترها با يه سري کلمة کليدي توي تهران دنبال پسرها ميگشتن و از توي اونها چند نفر رو انتخاب ميکردن که من چون اوّل اسمم الف بود و هميشه هم روشن بودم و پروفايل جالبي هم داشتم، البتّه همراه با عکس، معمولاً جزء انتخابها بودم! بعدش هم که ديگه معلومه... بِهِم PM ميدادن و من وقتي فرصت داشتم جواب ميدادم و با هم قرار ميگذاشتيم که کِي هر دو on باشيم. البتّه بعد از يکي دو جلسه صحبت تصميم ميگرفتم که با اين خانم جوان دوست بشم يا نه و چون نسبتاً آدم خاصّي هستم و مشکل پسند، بيشتر از دو سه درصد از فيلتر من رد نميشدن! البتّه فکر نکنين که دنبال دوست دختر ميگشتم، نه، امّا دنبال دوستاني ميگشتم که دختر باشن، چراش رو بايد روانشناسها بگن! امّا خداييش دوستان خيلي خوبي هم پيدا کرده بودم که حقيقتاً با هم دوست بوديم.

داشتم ميگفتم که اون روز بعد از يک روز کاري شلوغ، رفتم توي يه سايت ايراني که هر روز فال متولّدين ماههاي مختلف رو مينوشت. اونجا روي صفحة اوّل يه تبليغ جالب ديدم... دوستيابي ايراني... همسريابي! تبليغش بامزّه بود، رفتم روي سايت و يه چرخي زدم و ديدم که پوليه... ما که کارت اعتباري نداريم... Ok. داشتم ميبستمش که ديدم نوشته چت فارسي!

معمولاً من به چتهاي متفرّقه نميرفتم و فقط با Yahoo چت ميکردم. چون اوّلاً تقريباً همة ايرانيهايي که چت ميکردن يه ID ياهو داشتن و همين دايرة مخاطبين رو بيشتر ميکنه، دوّماً چون ما توي شرکت Firewall داشتيم، معمولاً به اينجور چت رومها نميتونستيم وصل بشيم. شانسي زدم روي چت و ديدم کار ميکنه. يه اسم انتخاب کن... آريبلا! واقعاً هم که توي چت بلا بودم... رفتم تو و ديدم يه مشت بچّه قرتي ريختن اونجا! با يه چند تايي صحبت کردم و حوصلهام داشت از دست اين فسقليها سر ميرفت که ديدم يه بلاي ديگه اومد!

گذاشتم يه خورده با ملّت سر و کلّه بزنه تا برم سراغش... خلاصه با يه سلام و احوالپرسي ساده شروع شد. گفت ژنوه و پزشکي ميخونه... حرف مفته، لابد يا تبريزه يا بندرعبّاس و دبيرستاني! خيلي تازه کار بود، منم حوصلهام سر رفته بود؛ بهش گفتم بيا ياهو، بلد نبود! يادش دادم و گفتم آخرش اين ID رو add کنه و رفتم. من عادت نداشتم هرکي هرچي ميگه بگم دروغه. امّا چون زياد دروغ شنيده بودم، خيلي بيشتر از راست، حواسم جمع بود که اگر کسي دروغ گفت بفهمم.

شب طبق معمول وقتي رسيدم که بابا و مامان خوابيده بودن و پسرها داشتن ماهواره تماشا ميکردن. يه لقمه شام خوردم و رفتم توي اطاقي که بهش ميگفتم سربازخونه! آخه ما سه تا برادر و يه خواهر بوديم و خونهمون سه تا اطاق خواب داشت، واسة همين ما سه تا پسر يه اتاق 4×3 داشتيم که مثل سربازخونه پر از تخت بود! يه تخت دوطبقه و يکي هم تکي. يه ميز تحرير يه گوشة اتاق بود و يه کتابخونة نسبتاً بزرگ هم يکي از ديوارها رو اشغال کرده بود. کنار تختها هر جا که جا شده بود، چمدون و ضبط و ويدئو و خلاصه جهازي که به اصرار مادرم واسة خودم تهيه کرده بودم توي کارتن بود! ديوارهاي اتاق، يادگار نوجووني من و افشين، هر کدوم يه رنگ بود. سبز، آبي، قرمز و سياه! و هر جا هم که جا بود عکس فوتباليستها و تيمهاي فوتبال خارجي و ايراني! من طرفدار سفت و سخت آرژانتين بودم و عکسهاي مارادونا رو با دقّت و وسواس جمع ميکردم و افشين طرفدار آلمان بود... بازيکن خوب که به نظر من نداشت! مثل ربات بازي ميکردن! درست شبيه اقتصاد و صنعتشون، نون نظم و انظباتشون رو تو فوتبال ميخورن!

از اتاق ميگفتم که هر جا ميشد لباس ريخته بود و کاغذها و مدارک ما سه تا! افشين يه چند سالي شهرستان دانشجو بود و اوضاع اتاق بهتر بود، امّا از وقتي درسش تموم شده توي شلوغ کردن اين بازار شام به اشکان کمک ميکنه و انصافاً هم کارش رو خيلي خوب انجام ميده. صبح با سر و صداي مدرسه رفتن اشکان بيدار شدم. تا چند ماه پيش که ماشين داشتم، خوب نازم رو ميکشيد تا از خواب بيدار بشم و برسونمش مدرسه... امّا از وقتي که براي خريدن يه آپارتمان فسقلي، البتّه با کمک پدرم، ماشين رو فروختم، خودم بايد صبح بيدار بشم!

يک ساعتي طول کشيد که توي ترافيک صبحگاهي که فقط سه ماه تابستون قابل تحمّل ميشه به شرکت رسيدم. هر روز صبح بعد از روشن کردن کامپيوتر و جواب دادن Offline ها و چک کردن Email شخصي و شرکتي که جمعاً 5 دقيقه بيشتر نميشد، سوت مسابقة دو زده ميشد و من يک نفس تا موقع ناهار ميدويدم!

عصر ساعت 6 در حالي که طبق معمول سه روز شلوغ هفته سردرد گرفته بودم، فرصت کردم پشت ميزم بنشينم. ده دوازده تا نقشه آمادة کنترل نهايي بود و بايد امشب کارشون رو تموم ميکردم. بهار، اگر اسم واقعيش اين باشه! ديشب برام Offline گذاشته بود و من هم صبح جوابش رو داده بودم. برامEmail زده بود. جواب دادم و مشغول کارم شدم. يکي از دوستهاي چتيم اومد و جريان اتّفاقي که بين دوستش و دوست پسرش افتاده بود رو تعريف کرد و گفت که اون دوستش خواسته نظر من رو بدونه!

عجب سوژهاي! ليلا يکي از دوستان قديمي چتي منه که دختر خيلي ساده و درستيه. مژده دوست صميمي ليلا و همکلاسيشه که هميشه با هم هستن. توي دانشگاه، چند تا پسر مرفّه بيدرد با هم شرط ميبندن که با اينها دوست بشن! طرف اوّل به ليلا ابراز عشق کرده بود و چون بينتيجه مونده بود، رفته بود سراغ مژده. اين دختر ساده و خنگ هم باور کرده بود! پسره عاشق و دلباختة يه دختر خانم ديگه بود که ظاهراً رابطهشون رو به هم زده بودن، ولي هميشه با هم بودن و وقتي اون خانم کلاس داشته و دانشگاه بوده دور و بر مژده پيداش نميشده! حالا اين خنگ خدا عاشق اين آقاي محترم شده! و البتّه اون آقاي نسبتاً نجيب و صد البتّه پولدار و ماکسيما سوار، ظاهراً بعد از بردن شرط، از ريخت و قيافه و هيکل اين خانم بدش نيومده و دائماً توي شرکتش، البتّه آخر وقت باهاش قرار ميگذاره و خوب معلومه ديگه... البتّه ايشون آخر وقتها به اين نتيجه ميرسيدن که عاشق اون دختر خانم اوّلي نيستن و فراموشش کردن؛ ولي حالا اتّفاقي که افتاده اينه که بعد از يه دو ماهي که آخر وقتها با مژده خانم روي پروژة درسي کار ميکردن، ديشب تشريف بردن خواستگاري عشق فراموش شده! من نميدونم توقّع داره از من چي بشنوه ولي سئوال اينه که ممکنه با اين کار خواسته باشه حرص منو در بياره و رقيب رو به رُخم بکشه تا عاشقتر بشم؟!!!

ماتم ميبره از اين همه ساده لوحي. الان دو ماهه که زير پاي ليلا نشستم که ارتباطش رو با مژده قطع کنه ولي فقط موفّق شدم کاري کنم که لااقل راجع به اين مسائل باهاش صحبت نکنه و از اون هم بخواد که از اين جريانات چيزي براش نگه. البتّه اين يکي ديگه خيلي سنگين بوده و نتونسته تنهايي هضمش کنه. اينه که حتّي نظر بنده رو هم جويا شده! واقعاً که.

چند روز بعد فرصت کردم چند ساعتي با بهار چت کنم. جدّاً که عجيبه! هنوز بهش مشکوکم، ولي تا اونجا که فعلاً از حرفهاش فهميدم دوست جالبيه. خدا کنه همة حرفهاش درست باشه. يعني ميشه من يه دوست، اون هم دختري با اين همه کمالات اون طرف داشته باشم؟ اون هم تو سوئيس! نماد دموکراسي و امنيّت و آزادي! خدا کنه.

يه چند باري تستهاي معمولم رو زدم و جواب اين بود: "صداقت بيش از حدّ متعارف!"

بعدها فهميدم که بهار اصلاً دروغ نميگه و چقدر لذّت بخشه ارتباط با چنين آدمي! البتّه اين رو هم بگم که ارتباط با بهار اونقدرهام کار آسوني نبود چون خيلي رک و راست نظرش رو ميگفت و اصلاً ملاحظة طرف رو کردن و تعارف و اين حرفها تو کارش نبود!

توصيف اين دختر نازنين کار سادهاي نيست ولي سعي ميکنم تا حدودي تشريح کنم که چطور آدميه. خوب مشخّصة اصلي رو که صداقت باشه گفتم. پدر بهار بهش ياد داده که اگر بدترين کاري که به فکرت ميرسه رو انجام بدي و بعد به من نگي يا دروغ بگي، دروغت بزرگتر، بدتر و غير قابل بخششتر از اون کاره و بهار کاملاً اين رو رعايت ميکنه. مثلاً يک بار که با يه خانمي از دوستانش به کنسرت رفته بوده، اون هم توي زوريخ که سه چهار ساعت تا ژنو راهه و تلفني به پدرش ميگفته که شب خونة بهار ميمونه، خيلي راحت گوشي رو گرفته و گفته دختر شما شب خونة من نيست و با من اومده زوريخ کنسرت!!! خوب اين شايد از نظر ما خيلي بيمعرفتي باشه ولي خوب که به قضيه نگاه کنيم ميبينيم که اين کار به نفع همه، حتّي همون دختر بوده! ميگفت به من ربطي نداشت كه به پدرش دروغ بگه، ولي داشت از من مايه ميگذاشت و پدرش با شناختي كه از من داشت قبول ميكرد. بنابراين اگر اتّفاقي ميافتاد من مسئول بودم!

بهار دو سال در مدرسه جهشي خونده و در نتيجه در 23 سالگي مدرک پزشکيش رو از دانشگاه ژنو که از بهترين دانشگاههاي پزشکي دنيا محسوب ميشه ميگيره! گرچه ورود به همة رشتهها در سوئيس بدون امتحانه (بعد از دورة راهنمايي مثل انتخاب رشتة ما نوع دبيرستان رو مشّخص ميکنن که يکي از اونها به دانشگاه ختم ميشه و دو نوع ديگه شبيه هنرستان و دورههاي فنّي و حرفهاي ما هستن و حدّاکثر تا فوق ديپلم جاي پيشرفت دارن.) ولي در پايان سال اوّل امتحان سختي گرفته ميشه که معمولاً 75 درصد وروديهاي هر سال مردود ميشن که تازه کساني بودن که استعداد و زمينه و کشش اين دروس رو در خود احساس ميکردن!

از نظر ادب و تربيت واقعاً دختر نمونهاي به حساب مياد؛ من دخترها رو خوب ميشناسم و ميدونم که غالب دخترها دايرة لغات رکيک و زشتشون بسيار وسيعه و اطّلاعات کمر به پايينشون هم بينقص! و براي ما پسرهاي بيچاره کلاس نجابت ميگذارن و از همه چيز اظهار بياطّلاعي ميکنن که البتّه به هيچ وجه ارتباطي با نجابت نداره! امّا بهار گذشته از اين که واقعاً اين لغات رو نميدونه و به کار نميبره، که امر طبيعي هم هست چون فارسي رو فقط با افراد خانواده صحبت کرده، آداب اجتماعي رو کاملاً بجا مياره که از اثرات زندگي در سوئيس که مؤدّبترين مردم دنيا رو داره هم هست.

زبانهاي اروپايي چون همه ريشة لاتين دارن تا حدودي شبيه به هم هستن، امّا اين باعث نميشه که اگر کسي، اون هم يک دختر 22 سالة ايراني، زبانهاي فرانسه، آلماني، ايتاليايي و انگليسي رو کامل بخونه، بنويسه و صحبت کنه جاي تعجّب نباشه؛ خصوصاً وقتي فارسي و عربي هم به اين ليست اضافه بشن!

امّا فارسي بهار داستان ديگهاي داره! در واقع بعد از اين که من باورم نميشد همچين کسي با من دوست بشه و حتّي من رو تحويل بگيره، مسئلهاي که باعث ميشد به بهار شک کنم زبان فارسي و فرهنگ ايراني بيعيب و نقصش بود! فارسي نوشتن و صحبت کردن بهار بينقصه. حتّي يک کلمة فرانسه توي صحبتهاش نمياره و جالبه كه ترجمة اصطلاحات پزشکي که دانشجوهاي ما به انگليسي ميخونن رو به فارسي ميدونه . من شخصاً به ادبيّات فارسي علاقه دارم و جدا از اين که در حدّ دبيرستان تستهاي کنکور ادبيّات رو 100 درصد زده بودم، مطالعة جانبي هم در اين زمينه داشته و دارم و هر چند به شعر نو علاقة چنداني نداشتم، ولي از شعراي قديم اشعار زيادي خوندهام و آدم بياطّلاعي در اين زمينه نيستم؛ ولي حقيقتاً تو اين زمينه جلوي بهار کم آوردم! مثلاً بحرهاي شعر(اگه اسمش رو درست گفته باشم!) و وزن شعرها در دبيرستان تدريس نميشه (يا لااقل نميشد) و من بلد نيستم. امّا بهار علاوه بر اين که به اينها تسلّط كامل داره، از شعرايي که من افتخار ميکنم ديوانشون رو دارم و ميشناسمشون کلّي شعر حفظه! اگر به اينها فرهنگ زغالاخته و آبگوشت و نون بربري و قورمه سبزي و فسنجون رو هم اضافه کنيم، احتمالاً تصوير قابل قبولي از فرهنگ بهار به دست مياد.

امّا من قبل از اين که شيفتة بهار بشم، شيفتة پدر و مادرش شدم! پدر بهار يک ايراني کامل بيست سال پيشه که زندگيش رو وقف تربيت اين شش فرزندش کرده و از اونجايي که هميشه کساني که در اقلّيت قرار دارن به جزئيّات بيشتر توجّه ميكنن، بچّهها رو ايرانيتر از ما که تو ايران هستيم بار آورده!

مادر بهار يک خانم آرام و دوست داشتني و فوقالعاده مذهبي و با اخلاقه. حافظ قرآن و عاشق حضرت علي(ع). يک بار از بهار شنيدم که ميگفت مامان هميشه لباسهاي خيلي ساده براي مدرسه رفتن ما تهيّه ميکرد و ميگفت اگر بچّهاي نتونه لباسهاي گرون بپوشه و تن شما ببينه و دلش بخواد گناه کردين. بعد از مدرسه هر چي خواستين ميتونين بپوشين. يا ميگفت به ما هميشه بعنوان خوراکي توي مدرسه يه سيب يا يه تيکّه نون و پنير ميداد و قضيه برعکس شده بود، يعني ما ميديديم و دلمون ميخواست! که البتّه مامان ميگفت اشکالي نداره، شما توي خونه هرچي دلتون خواسته بخورين!

امّا وضع تحصيلات خانوادة بهار هم جالب بود. خواهر بزرگتر که از مادر من چند سالي بزرگتره! جرّاح مغز، دوّمي دکتراي اقتصاد، سوّمي داراي سه دکتراي مختلف و آخري هم متخصّص قلب و عروق. بهرام تنها پسر خانواده هم که همسنّ من بود در حال گذروندن فوق دکتراي فيزيک اتمي! البتّه بهار معتقده که اونجا با اون امکانات درس خوندن کار سختي نيست و اين که من توي کنکور ايران قبول شدم و توي يکي از بهترين دانشگاهها درس خوندم شقّ القمره!

من به خاطر کارم با خارجيها زياد سر و کار دارم و خوب چند باري هم سفر رفتم و ميدونم که مثلاً اين که يک آلماني سيگار نکشه و مشروب نخوره و دوست دختر نداشته باشه چيز عجيبي نيست (البتّه به شرط اين که بالاي 50 سال داشته باشه!) امّا با توجّه به شناختي که از ايرانيها دارم و چيزهايي که از ايرانيهاي خارج از کشور و مخصوصاً لوسآنجلسيها ديده و شنيدهام باعث ميشه که حتّي نتونم تصوّر کنم بهار و بهرامي که بزرگ شدة ژنو هستن که بعد از "بوردو"ي فرانسه بهترين شرابها رو داره تا به حال لب به مشروب نزده باشن و يا نماز و روزهشون ترک نشده باشه! فکر ميکنم اعتقادي که در مسير اعتقادي جامعه نباشه محکمتره و البتّه قشنگتر و حقيقيتر.

خلاصة مطلب اين که ما براي هم موجودات جالبي بوديم و همين باعث ميشد حرف زيادي براي گفتن داشته باشيم. بهار تشنة شنيدن از ايران و فرهنگ و آداب اون بود(که اين وسط لغات و اصطلاحات جديد مثل "خفن"، "دودر"، "جواد"، "شاسگول" و... رو هم ياد ميگرفت!) و من تشنة شنيدن از اروپا و سوئيس و ايرانيان خارج و بهار بودم!

- بهار از ارتباط دختر و پسر اونجا برام بگو.

- اينجا دوستي دختر و پسر خيلي عاديّه، ما با هم مدرسه ميريم و با هم بزرگ ميشيم. وقتي به هم ميرسيم پسرها با پسرها دست ميدن ولي دخترها با دختر و پسر روبوسي ميکنن. دخترها خيلي راحت روي پاي دوستهاي پسرشون مينشينن و هيچ منظوري هم برداشت نميشه و اتّفاقي نميافته. جدا از اين، بچّهها از سنّ خيلي کم، مثلاً دوازده سيزده سالگي دوست دختر يا دوست پسر ميگيرن و خيلي راحت با هم رفت و آمد ميکنن و هيچ تعجّبي نداره که يک پسر 14 ساله دست دوست دخترش رو بگيره بياره به پدر و مادرش معرّفي کنه و ببره تو اتاقش! البتّه معمولاً با هم روابط جن 30 به اون شکل ندارن ولي به هرحال از همون سنين کمکم شروع ميکنن.

- حالا خانواده هيچ، قانون چيزي نميگه؟

- قانون ميگه روابط جن 30 يک آدم بزرگ، يعني بالاي 18 سال، با يک نفر زير 18سال ممنوعه. امّا ديگه کاري به کار بقيه نداره. تازه من مدرسه که ميرفتم يه روز معلّم ما پرسيد تو دوست پسر داري؟ گفتم نه. گفت چرا؟ منم خوب بچّه بودم، گفتم پدرم دوست نداره! پليس خبر کردن و ميخواستن سرپرستي من رو از پدرم بگيرن و تا وقتي که من نگفتم خودم نميخوام دوست پسر داشته باشم، دست از سرمون برنداشتن!

- عجب! فرهنگ سکس تو جامعه چه جوريه؟

- ما تو مدرسه درسش رو ميخونيم. مخصوصاً راجع به روشهاي جلوگيري از بيماريهاي مقا - ر - بتي که در رأسش ايدز قرار گرفته و جلوگيري از بارداري و اينجور چيزها.

- من تو محلّة "سن پائولي" تو هامبورگ ديدم در حالي که زنهاي ل - خ - ت توي ويترين مغازهها بودن، خانوادهها دست بچّهها رو ميگرفتن و خيلي عادّي از خيابون رفت و آمد ميکردن!

- محلّههاي خراب توي همة شهرها کاملاً تحت کنترله و خوب لااقل خانوادههايي مثل ما از اونجا رد نميشن. البتّه توي مجلّه فروشي هم يک قسمت مخصوص مجلاّت سکسي هست، امّا در کل در جامعه اگر کسي بخواد ميتونه بچّهاش رو کنترل کنه.

- اِه! پس تلويزيون چي ميشه؟ من کانالهاي ماهوارهاي کشورهاي اروپايي رو ديدهام!

- اوّلاً که ماهواره تو خونة ما قدغنه. کانالهاي معمولي هم برنامة 18 سال به بالا به هيچ وجه ندارن و برنامههايي كه صحنههاي سکسي دارن هم آخر شب از 11 به بعد پخش ميشه كه معمولاً بچّهها خوابيدن و جلوي تلويزيون نيستن.

- جالبه. ذهنيّت من اينه که اروپا ديگه کويته!

- نه، کويت آسياست!

- بابا اين اينجا ضرب المثله... يعني بي در و پيکر... يعني همه تو خيابون...

- توي خيابون همديگه رو ميبوسن که البتّه French kiss يه عمل سکسي به حساب مياد، امّا ممکنه يک عرب يا ايراني يا آفريقايي جلوتر هم بره، ولي يک اروپايي امکان نداره در انظار يک عمل سکسي انجام بده!

- پس اين طور که معلومه اروپا از اينجا خيلي سالمتره!

- نه، اصلاً اينطور نيست! به هرحال اينجا سکس توي جامعه تبليغ ميشه و پدر و مادر من خيلي زحمت کشيدن که بچّهها رو مطابق ميلشون سالم نگه دارن. به اين مسئله هم توجّه کن که همة دوستان ما از اينها هستن و اين براشون يک امر عادّي تلقّي ميشه، راجع بهش حرف ميزنن، شوخيهاي رکيک ميکنن... امّا توي ايران خيلي راحتتر ميشه بچّهها رو کنترل کرد.

- آره خوب قبول دارم.

- راستي آريا از بچّگيت برام بگو.

- چي بگم بهارجان، داستان دلانگيزي نيست که شنيدن داشته باشه! من يه آدم كاملاً معموليم، داستان مهيّجي براي گفتن ندارم.

- من حاضرم ساعتها گوش کنم.

- باشه، برات ميگم. پدر من کارمند شرکت نفت بود. يه آپارتمان نقلي داشت تو نارمک و يک حقوق کارمندي که اون زمانها کاملاً واسة زندگي کافي بود. پدرم اهل قم هستش و تو جريانات خرداد سال 42 جزو فعّالان بوده که البتّه اون موقع فقط20 سالش بوده. حتّي يک بار به من گفت که زمان تبعيد امام من بردمشون فرودگاه. از قبل از ان - قلاب فقط دو سه تا کارتون و سريال يادم مونده. تو ان - قلاب مامانم منو بغل ميکرده و به تظاهرات ميبرده. يادم نميره يک روز بابا و داييم وقتي اومدن خونه هر کدوم يه كمربند نارنجک به کمرشون بود و يه مسلسل دستشون! حالا کاري نداريم که بعد از يکي دو سال خودشون رو كنار كشيدن. به هرحال تا به خودمون اومديم، بابا براي اين که يه خونة بزرگتر بخره خونه رو فروخت و همزمان قيمت خونه چند برابر شد و ما شديم اجارهنشين.

- خوب چه اشکالي داره؟ اينجا فقط پولدارها و ايرانيها خيلي به فکر خونه خريدن هستن! بقية مردم اکثراً اجارهنشين هستن.

- آره ولي اوّلاً که ايرانيهاي اونجا هم از اينجا اين عادت رو بردن، بعدش هم وقتي مجبور باشي بيشتر حقوقت رو پاي اجارة يه خونة فکستني بدي، ديگه اجارهنشين خوش نشين نيستي!

خلاصه... پنج سال ابتدايي رو توي 5 تا مدرسه خوندم، تازه وسط سال جابجا ميشدم نه اوّل سال! بعدش هم که جنگ شد و همه چيز کوپني! هميشه خاطرة پفکنمکي و هانيسمَک و کيتکت و کَرة صبحونه باهام بود! دبيرستان بودم که جنگ تموم شد و خونهاي که شرکت زمينش رو به بابا داده بود هم ساخته شد. تو اين مدّت به جز غرب تهران همة محلهاي تهران رو گشته بوديم و چهارسال آخر هم پايين شهر پيش مادربزرگم زندگي ميکرديم. در واقع اصل تربيت من همون نوجواني و جنوب شهريه.

- نميگفتي هم معلوم بود!

- پس چي؟ افتخار هم ميکنم. يادم مياد توي موشك بارونهاي تهران بود كه قسط وام خونه شروع شد. ديگه نميتونستيم اجاره خونه بديم، براي همين اسبابكشي كرديم به خونة نيمهكاره! اوضاعي بود. نه زمين موزاييك شده بود، نه ديوارها سفيدكاري شده بود و نه پنجرهها شيشه داشت! آشپزخونه و دستشويي و حموم هم نداشتيم! فقط صبح تا شب همگي پا به پاي بنّا و گچكار و كاشيكار كار ميكرديم و شب ميرفتيم خونة داييم دوش ميگرفتيم و لباس ميشستيم و غذا ميخورديم. همة وسايل رو جمع كرده بوديم تو يه اتاق و همونجا ميخوابيديم. يك ماهي طول كشيد تا اوضاع سر و سامون پيدا كرد. در واقع چون ما با اين وضع نقل مكان كرده بوديم، همة استادكارها و فاميل بسيج شدن و كار چندين ماهه رو به سرعت تو يه ماه تموم كردن. فقط پنجرهها تا سه چهار ماه بعد هنوز شيشه نداشتن! نميدونم چي شده بود كه شيشه كمياب بود و بايد كلّي تو نوبت ميمونديم. چون محل كوهستاني بود، با اين كه تابستون بود باد و بارونهاي بدي داشت و طوري بود كه فرشها لوله ميشدن و گوشة اتاق جمع ميشدن و بارون ديوار سالن رو كه ده دوازده متري با پنجره فاصله داشت خيس ميكرد!

- آخ جون، چقدر جالبه اين صحنه. کاش بودم و ميديدم!

- نميدوني چه لذّتي داشت. من با اين كه سيزده چهارده ساله بودم احساس مرد شدن ميكردم و اصلاً از اين اوضاع ناراحت نبودم. حتّي كيف هم ميكردم. يادمه سال قبلش كه ميخواستيم لولهكشي ساختمون رو انجام بديم، كارگرهاي افغاني ميگفتن سه صد تومن ميگيريم، بتن هم سوراخ نميكنيم! بابا خيلي دمغ شد و من پيشنهاد كردم خودمون اين كار رو انجام بديم! خلاصه رفتيم پتك و قلم خريديم و دست به كار شديم. تقريباً نصف روز پتك ميزديم تا يه سوراخ كوچيك توي بتن سقف در بياد! شب اينقدر خسته بودم كه حتّي درد و كوفتگي بدنم رو حس نميكردم و مثل مرده ميخوابيدم. سوراخكاري يك ماه طول كشيد و من احساس مؤثّر بودن و مرد شدن ميكردم.

- نميدونم والاّ! ولي بعيد نيست که سوراخکاري به مردانگي ربط داشته باشه!

- شهرك ما نه آب لولهكشي داشت نه خيابون اسفالت شده. تنها چيزي كه بود برق بود. با تانكر برامون آب مياوردن و ميريختيم توي مخزن پشتبوم. سالها گذشت تا خيابونكشي انجام شد و آب و گاز و تلفن اومد. الان ديگه مثل وسط شهر شده و وضع همسايهها هم خوب شده. اون موقع كمتر كسي توي شهرك ماشين داشت و تاكسي و اتوبوس هم نبود و مجبور بوديم نيم ساعتي سربالايي رو پياده بيايم كه مخصوصاً بعد از مدرسه واقعاً عذاب آور بود. بعدها فهميدم كه گرچه براي ما خيلي سخت بود ولي همّت و گذشت اصلي رو مامان كرده بود كه حاضر به اين كار شد. خيلي از همسايهها بخاطر قبول نكردن خانمهاشون، زمين يا ساختمون نيمهكاره رو فروختن و هيچ وقت صاحب خونه نشدن!

- بيخود که نميگن پشت سر هر مرد موفّق يه زن هست.

- آره، از پشت محکم گرفته که جلوتر نره!:D

تا چند سال بعد از جنگ هم هنوز وضع مالي درستي نداشتيم، يعني همه همين طور بودن و وقتي کمکم اوضاع داشت خوب ميشد من ديگه خونة بابا نبودم. گرچه تهران دانشگاه قبول شدم ولي ترجيح ميدادم پيش بچّهها تو خوابگاه باشم و با دوز و کلک اتاق ميگرفتم! خلاصه از زمان دانشجويي شروع کردم به کار کردن. انواع و اقسام کار دانشجويي داشتم. مسئول مرکز کامپيوتر بودم، حلّ تمرين داشتم، مسئول آزمايشگاه بودم و از همون زمان به شاخهاي از صنعت علاقهمند شدم که تو کشور ما خيلي جديد بود و موضوع پايان نامة ليسانسم رو راجع به همون انتخاب کردم. بعد از اون هم به خاطر اين که افشين بعد از ديپلم رفته بود خدمت، معاف شدم و وارد دورة فوق ليسانس شدم.

- خيلي خوب بوده پس. راستي ميدوني اينجا خدمت چطوريه؟

- نه امّا شنيدم که سوئيس تنها کشوريه که ارتش نداره!

- ارتش که چرا داريم، اتّفاقاً ارتش سوئيس خيلي هم مجهّزه. امّا خيلي بزرگ نيست. آخه سوئيس هميشه تو جنگ بيطرف بوده. در ضمن اينجا کشور خيلي کوچيکيه!

- ياد ليختنشتاين افتادم! [img]{SMILIES_PATH}/icon_smile.gif[/img]) شنيدم که به هيتلر پيغام دادن که ما تسليم نميشيم و باهاتون وارد جنگ ميشيم، امّا هيتلر به خودش زحمت نداده و کشورشون رو دور زده!

- آره، اون که ديگه خيلي کوچيکه! چند سال پيش ارتش سوئيس يه سري هواپيماي مافوق صوت خريد. همه اعتراض كردن، چون از هر جا كه اين هواپيماها بلند بشن، تا بخوان به سرعت صوت برسن وارد مرز يه كشور ديگه ميشن! اينجا خدمت سه ماه بيشتر نيست؛ بعد از اون هر سال سه هفته براي دوره بايد بري تا چهل سالگي.

- چه سيستم جالبي. ميگفتم؛ همون زمان يه فرصت شغلي خوب راجع به رشتة مورد علاقهام تو شهرستان پيدا شد و من هم جلاي وطن کردم و تمام وقت (کاملاً تمام وقت، حتّي جمعهها) مشغول کار شدم. خيلي شانس آوردم که از دانشگاه اخراج نشدم چون هر ترم فقط يک هفته براي امتحانات تهران مياومدم!

ميدوني، شخصيّت من چند دورة متناقض داشت. تا آخر دورة راهنمايي هميشه شاگرد اوّل درسها بودم و شاگرد آخر انضباط! خيلي شيطون بودم! درعين حال که ريزنقش و به ظاهر مظلوم بودم، ولي هم قوي و دعوايي بودم و هم حسّ رهبري داشتم. يادمه اوّل راهنمايي که بودم، يک سري بچّههاي سال سوّمي که ظاهرشون کاملاً مردونه شده بود و ريش و سبيل حسابي داشتن، به بچّههاي کوچيک زور ميگفتن و خوراکيهاشون رو ميگرفتن. من هم رابين هود شدم و ميرفتم خوراکيها رو ازشون قاپ ميزدم و به صاحبش برميگردوندم و الفرار! بعد از يک ربع ميگرفتنم و يک کتک مفصّل نوش جان ميکردم! بعد از دو سه هفته که کارم همين بود، بچّههاي ديگه هم اومدن و ازم دفاع کردن و حالا ديگه ما 50 تا آدم فسقلي بوديم و از پس اون 5-6 تا گردن کلفت بر مياومديم. خلاصه اسم گروهمون رو گذاشتيم "خشم" كه "خ" از اوّل اسم فاميل من بود و "ش" و "م" اوّل اسم شاهرسايي و ممقاني. ما سه تا، هستة مرکزي رو تشكيل داديم و کلّي سازماندهي براي گروه خشم درست كرديم. تا آخر دورة راهنمايي تعدادمون از 100 نفر گذشته بود. طوري شده بود که بچّههاي مدرسههاي ديگه هم ازمون حساب ميبردن و تو کلّ ميدون" شاهپور" و" اعدام" و "مولوي" واسة خودمون قلمرو درست کرده بوديم!

- اصلاً بهت نمياد آريا! اينقدر شَر بودي تو؟!

- بيشتر از اين! بايد ميديدي. امّا دبيرستان که اومدم، 180 درجه چرخيدم. بقدري رفتم تو خودم و آروم شدم که حتّي يه دوست صميمي که هيچ، دوست معمولي هم نداشتم! طوري شده بود که همکلاسيهام باور نميکردن من تو عمرم حتّي يک بار هم دعوا کرده باشم! مني که هر روز حدّاقل با يکي گردگيري ميکردم و هميشه مامان از دست لباسهاي پارة من به عذاب بود! جالبه که درسم هم افت کرد و ديگه شاگرد اوّل نبودم! البتّه هنوز جزو شاگرد زرنگها بودم. توي دانشگاه دوباره شروع کردم به اجتماعي شدن و دوست شدن با همدورهايها ولي در محيط کار، شکوفا شدم.

- باز خوبه الان شِکُفتهاي! اگه اين هيکل تازه ميخواست بشکفه چي ميشد!

- يکي از ويژگيهاي من (اگه تعريف از خود نباشه) سريع الانتقال بودنه. بدون استثناء توي امتحانات نفر اوّل بلند ميشدم و حتّي توي کنکور هم وقت زياد آوردم! يکي ديگه اين بود که گرچه تو همة کارها خيلي پشتکار ندارم، امّا به هر کاري که به قول معروف گير ميدادم توش آخر پشتکار ميشدم. براي پايان نامة ليسانسم که برنامه نويسي بود 6 ماه تمام روزي 18 ساعت برنامه مينوشتم و حتّي شام و نهارم رو پشت کامپيوتر و وقتي برنامه در حال کامپايل شدن بود ميخوردم! همين ويژگيها به اضافة روابط اجتماعي که تازه کسب کرده بودم و اقتداري که در کارم نشون ميدادم، باعث شد که خيلي زود پيشرفت کنم و البتّه تمام زندگيم رو وقف کارم کرده بودم. بعد از يک سال به تهران اومدم و در يک شرکت خصوصي مشغول به کار شدم و همونجا مدرک فوق ليسانسم رو گرفتم. تا اين که استاد پروژة فوق ليسانسم که با کارم آشنا بود و خيلي ازش خوشش اومده بود، مدير ارشد اين شرکت شد و از من هم دعوت کرد به اينجا بيام.

- اِه! من فکر ميکردم تو بدون پارتي به اينجا رسيدي و مدير شدي!

- نه، پارتي داشتم. پارتيم پشتکار و تلاشم بود! ديدن خوب حمّالي ميکنم، کشفم کردن! از روزي که اين دفتر طرّاحي با اومدن من تشکيل شد تا امروز که يک دفتر طرّاحي بزرگ و قوي با سه نفر پرسنل دکترا، بيست و دو نفر فوق ليسانس و هجده نفر ليسانس، حسّاسترين بخش شرکت محسوب ميشه، من درست به چشم يک فرزند بهش نگاه کردهام و با اشتياق بزرگ شدنش رو نظاره ميکنم. اوّلين کسي که استخدام کردم سعيد بود. من و سعيد تو دانشگاه همدورهاي بوديم و روز اوّل بعد از ديدن اسممون توي روزنامه به دانشگاه رفتيم و با هم آشنا شديم. تمام مدّت 4 سال ما هم اتاقي بوديم و مثل برادر شده بوديم. سعيد پسر بسيار مؤدّب، آرام و مهرباني بود که چون قصد رفتن به خارج از کشور رو داشته بعد از دبيرستان به خدمت سربازي رفته بود و همون موقع مادرش به رحمت خدا رفته بود و چون پدرش هم چند سال پيش فوت کرده بود و دو خواهر و يک برادرش هم خارج از کشور زندگي ميکردن، تصميم گرفته بود براي رسيدگي به داراييهاي خانواده ايران بمونه و به خاطر همين سربازي رفتن حدود دوسال از من بزرگتر بود. سعيد از خانوادة فرهنگي و در عين حال متموّلي بود و ضمن اين که پدر و مادرش هر دو استاد دانشگاه بودن و اون هم از همين سهميه براي ورود به دانشگاه استفاده کرده بود، تعداد زيادي ملک و املاک و مغازه در تهران و اطراف تهران داشتن که اوّلاً درآمد خوبي براي سعيد داشت، ثانياً فروش همة اونها کار دشواري بود. سعيد هم با اين که ساکن تهران بود با استفاده از شناسنامة صادره از شهرستان تونسته بود تهران خوابگاه بگيره و آخر هفتهها به خونة خودش ميرفت و زندگي در خوابگاه رو (البتّه به خاطر نزديکي به دانشگاه و جمع بچّهها!) ترجيح ميداد.

- چه جالب، من فکر ميکردم شما با هم توي شرکت آشنا شدين! پس خيلي وقته سعيد رو ميشناسي نه؟

- دقيقاً يازده ساله. چون رشتة ما نيمة دوّم سال شروع ميشد، حدود 6 ماهي قبل از شروع کلاسها وقت داشتيم. من در اين مدّت به بازار تهران ميرفتم و نزدِ يکي از آشنايان که تو زمينة موادّ غذايي كار ميكرد سرگرم بودم. سعيد هم به امور ملک و املاک رسيدگي ميکرد. ولي بچّههاي ديگه تو کلاسهاي زبان و کامپيوتر دانشگاه ثبت نام کرده بودن. همين مسئله باعث شد که من و سعيد در زمينة کامپيوتر احساس عقب افتادگي کنيم! من شخصاً از رشتههاي پزشکي بيزار بودم، خصوصاً که براي طرح کاد به آزمايشگاه رفته بودم و کاملاً متنفّر شده بودم. به همين دليل وقتي پدرم پيشنهاد کرد که سال آخر دبيرستان به رشتة تجربي تغيير رشته بدم شديداً مخالفت کردم. کامپيوتر براي من کاملاً نا آشنا بود ولي اين نظر رو پسنديده بودم که بهتره آدم توي يه رشته تخصّص داشته باشه و از کامپيوتر به عنوان يه ابزار استفاده كنه تا تخصّص صرف در خود کامپيوتر داشته باشه و بنابراين وارد رشتة مورد علاقهام، مهندسي مکانيک شده بودم. اون زمان، کامپيوتر مثل الان همهگير نشده بود و من براي اوّلين بار تو مرکز کامپيوتر دانشکده کامپيوتر ديدم! اونهم مدل386-SX. من و سعيد با هم قرار گذاشتيم که عقب افتادگيمون رو جبران کنيم و به زودي خيلي هم علاقهمند شديم. هم مطالعه ميکرديم و هم تمرين. سعيد خيلي باهوش بود و درست مثل من گير داده بود!

روده درازي نکنم، من 4 ترم تقريباً هيچ کلاسي رو نرفتم! فقط کلاسهاي رسم فنّي رو شرکت ميکردم. استادهايي که به حضور و غياب حسّاس بودن هم يا بچّهها حاضري ميزدن، يا آخر کلاس ميرفتم. خلاصه شده بودم دانشجوي کامپيوتر! در عرض 4 ترم به اندازة يه مهندس کامپيوتر اون موقع اطّلاعات داشتيم! انواع زبانهاي برنامه نويسي، سطح پايين، سطح بالا، فرترن، C، اسمبلي، C++ که تازه اومده بود، هوش مصنوعي، کامپايلرنويسي، گرافيک... شده بوديم يک پا هَکِر ! بازي ميسوزونديم، قفل باز ميکرديم، قفل ميگذاشتيم... از همون ترم دوّم شديم مسئول مرکز کامپيوتر. يعني درخواست داديم و مخالفت کردن، گفتن سال بالاييها مسئول مرکز ميشن نه ترم دوّميها! ما هم انقدر خرابکاري کرديم تا فرستادن دنبالمون و گفتن اين بچّهها وقت ندارن، شما بياين کمکشون! هر روز صبح ساعت 8 تا شب ساعت 10 تو مرکز بوديم و کار ميکرديم.

- من از اين چيزهايي که گفتي سر در نميارم! فقط بلدم کامپيوتر رو روشن و خاموش کنم و برنامههايي که لازم دارم رو اجرا کنم!

- من از ترم پنجم شروع کردم به درس خوندن که نه، کلاس رفتن! امّا سعيد ادامه داد. بعد از دانشگاه هم سعيد فوق قبول نشد و رفت دنبال کار کامپيوتر! بنابراين وقتي اومد شرکت ما تازهکار بود. من در عرض 6 ماه تقريباً همة تجارب چهار سالهام رو به سعيد منتقل کردم و بعداً توي چارت سازماني سعيد قائم مقام من شد. در واقع دست راستم بود. من سعيد رو مثل برادر خودم دوست داشتم. حالا ديگه خانواده تشکيل داده بود و يه پسر کوچولو هم داشت. با اين که از نظر مالي نيازي به کار کردن نداشت، آدم مسئوليّت پذيري بود و حتّي اگر لازم بود روزهاي جمعه هم سر کار مياومد.

دوّمين کسي که استخدام کردم وحيد بود. وحيد هم از هم دورهايهاي ما بود و چون تهران زندگي ميکرد خوابگاهي نبود و در نتيجه به جز مواقعي که به مرکز کامپيوتر مياومد نميديدمش! بعدها زماني که براي نوشتن برنامة کامپيوتري پاياننامه احتياج به کمک داشت بيشتر با هم آشنا شديم و در همون زمان يه پروژة تحقيقاتي پارهوقت گرفت که با هم انجام داديم و به اين ترتيب، هم همکار شديم و هم رفت و آمد پيدا کرديم؛ چون بايد کار رو تو خونه انجام ميداديم. البتّه محمّد هم در اين تيم شرکت داشت که از دوستان خوبمون بود و الان در انگليس کار و زندگي ميکنه. وحيد در حال حاضر مسئول سه دپارتمان از هفت دپارتمان دفتر طرّاحيه و بخشهاي ديگه رو هر کدوم يک نفر اداره ميکنن. ميشه گفت وحيد دست چپ من محسوب ميشه.

- اين محمّد همون نيست که توي Orkut برات انگليسي خورد کرده؟

- خودشه. پدر وحيد حدود بيست سال پيش تو يه حادثة رانندگي فوت کرد و با مادر و برادر کوچکترش زندگي ميکرد. البتّه دو سال پيش ازدواج کرد و به زودي دختردار هم ميشن. يک برادر و يک خواهر بزرگتر هم داره که بيشتر از بيست ساله که آلمان زندگي ميکنن. وحيد هم دوست صميمي و کاملاً مورد اعتماد منه. حُسن کار ما اينه که هر کدوم دقيقاً جاي خودمون قرار گرفتيم و هيچ گونه رقابت ناسالمي تو دفتر وجود نداره! در واقع چون ما سه نفر که هستة اصلي دفتر رو تشکيل ميديم روابط دوستانهاي داريم، نفرات بعدي هم وارد همين جَو ميشن و من تقريباً از همگي شنيدم که محيط کاري ما سالمترين و دوستانهترين محيطي بوده که ديدهاند! البتّه فشار کاري خيلي زياده ولي من همة تلاشم رو کردهام که فشارهاي رواني و درگيريهاي خارج از محدودة دفتر رو خودم برعهده بگيرم و دغدغههاي بچّههاي دفتر فقط فنّي و تکنيکي باشه که تا حدود زيادي هم موفّق شدهام. در ضمن اگرچه سلسله مراتب و نظم و انضباط بخوبي رعايت ميشه، ولي تا حدّ امکان فاصلهام رو با بچّهها کم کرده و خصوصاً به تازه واردها توجّه خاصّي ميکنم و اين باعث شده که اگر کسي از بيرون وارد دفتر بشه از روي هيچ علامتي متوجّه نشه مدير دفتر چه کسيه و احتمالاً فکر ميکنه مدير از دفتر خارج شده!!!

نيمههاي شب بود. داشتيم با بابا صحبت ميکرديم که تلفن زنگ زد! اين موقع شب تو سوئيس؟ حتماً از آمريکاست. امّا پرستار خانم "باور" (Bauer) بود. گفت" خانم لطفاً بياين اينجا، مادام داره ميميره." دويدم طرف در که بابا گفت "بچّه وايستا منم بيام..."

با هم رفتيم اونجا. خونة مادام باور. خانم 92 سالهاي که از دو سال پيش که من باهاش توي خانة سالمندان آشنا شدم، همدم و مونس من بوده و در اثر بيماري آلزايمر حافظهاش رو به تدريج از دست داده بود بطوري که در اين روزهاي آخر حتّي من رو نميشناخت، فقط گاهي به سگم رکس ميگفت "اِه! تويي؟"

بابا نشست تو آشپزخونه که در طبقة همکف بود و من رفتم بالا تو اتاق خواب. مادام باور ساعت 3 صبح چشمهاش رو براي هميشه بست. دلم گرفت؛ يادش تو ذهنم بود. يادم اومد يه بار که امتحان داشتم و دلم شور ميزد بهم گفت:

- بهار کِي امتحان داري؟

- تو رو خدا اسم امتحان رو نيارين که تنم ميلرزه. پنجشنبه صبح، هيچ چي هم بلد نيستم!

- نگران نباش. چهارشنبه عصر بيا پيش من، يه کاري ميکنم که خدا برات شانس بفرسته!

چهارشنبه طبق قولم رفتم اونجا. خونة درندشت و زيبايي بود. مادام داشت توي حياط با گربههاش بازي ميکرد. تا منو ديد با خنده گفت:

- بهار بيا ببين چي برات دارم. اين رو من براي کريسمس سفارش داده بودم، امّا چون حاضر نشده بود، ميخواستم امسال بهت بدم؛ امّا حالا فکر کنم بيشتر لازمت ميشه.

يه قوطي کوچولو گذاشت تو دستم. بازش کردم، يه انگشتر طلاي سفيد به شکل نعل اسب با برليانهايي که توش کاشته شده بود. انگشتر رو يه جاي معتبري سفارش داده بود و ميدونستم خيلي گرون تموم شده بود.

- مرسي، امّا من نميتونم اين رو قبول کنم!

- چرا؟ آدم هدية دوستش رو رد نميکنه.

- نه اين خيلي گرونه!

- خوب باشه، ميترسي بگن رفته پيرزنه رو تيغ زده؟ خوب بگن! من و تو که ميدونيم اينجوري نبوده. اينو هر وقت احتياج به شانس داري دستت کن، برات شانس مياره. اگه من زنده نبودم هر موقع اين رو دستت کردي ميفهمم به من احتياج داري و ميام کمکت.

- خيلي ممنون، من نميدونم چه جوري تشکّر کنم.

- بيا يه ماچ از اون لپهاي گلت به من بده. اين بهترين تشکّره...

حالا مادام باور جلوي چشم من به عالم بالا ميره. دستهاش تو دستم بود. زن بزرگي بود، خانم، فهميده و باکلاس بود. خدا رحمتش کنه.

صبح که شد زنگ زدم به بچّههاش که بيان. 6 تا بچّه داشت که هيچ کدوم رو من نديده بودم! اصلاً يه سر نميزدن ببينن مادرشون زنده است يا نه! به آريا نوشتم "ديشب تا صبح نخوابيدم. يه خانم پيري داشت ميمرد و من بالاي سرش بودم."

با وجود اينکه دلتنگ بودم، امّا يه دلخوشي داشتم. آخر هفته روز مادر بود و بهرام و کتايون قرار بود بيان ژنو. از زماني که ما بچّه بوديم، بابا با اهمّيت زيادي که براي اين روز قائل ميشد ما رو عادت داده بود به اين که روز مادر رو خيلي مفصّل جشن بگيريم. بهرام جمعه صبح رسيد و کتي عصر. من هم آخر هفته رفتم خونة بابا اينا. بهرام مسخرهبازي در مياورد و از ديوار راست ميرفت بالا!

- کتي چه انگشترت خوشگله!

- دوست داريش؟ بيا مال تو.

- باباجون اين انگشتر به من مياد؟

- پدرجان اين انگشتر بايد افتخار کنه که دختر من سرش منّت گذاشته و دستش کرده.

مامان- دختر اينقدر چشم سفيدي نکن! انگشتر کتي رو بده بهش، شوهرش براي سالگرد ازدواجش براش گرفته!

کتي- مامانجون اشکال نداره. شوهر من وقتي اين رو ميداد به من گفت ببين بهار ازش خوشش مياد؟!

- خوب مادرجون زشته! شوهر تو آقاست هيچ چي نميگه ولي آخه پررويي هم حدّي داره! يعني چي اينقدر لوسش ميکنين؟

- خوب مامان وقتي بهار اينو دستش ميکنه و کيف ميکنه من بيشتر لذّت ميبرم تا خودم دستم کنم.

- انقدر لوسش کنين تا فکر کنه هر چي ميخواد بايد بشه!

بهرام و بابا با هم- مگه قراره غير از اين باشه؟

- گل بود به زينت چمن آراسته شد! پدرش کم بود، برادرش هم اضافه شده. اين جور که شما اين رو لوس ميکنين، فردا ميگه شورت بهرام به من خيلي مياد، يالاّ درش بيار بده به من!

بهرام- مامانجون تو رو خدا حرفهاي سکسي نزنين من خجالت ميکشم!

شنبه صبح بهرام رفت سراغ کامپيوتر و تا روشنش کرد آريا حاضر و آماده پشت خط بود!

- سلام بهار جان.

بهرام اوّلش ميخواست سر به سرش بگذاره ولي دلش نيومد.

- سلام آرياجان. من بهرام هستم، برادر بهار. الان صداش ميکنم.

- سلام بهرامجان. ميبخشي مزاحم شدم.

- نه اصلاً... اومد.

- سلام آريجونم.

- بهارجان از طرف من عذرخواهي کن.

- از کي؟

- از برادرت.

- چرا؟

- مزاحم شدم.

از خنده روده بر شدم. آريا خيلي ايرونيه!

- نه آرياجان، من و بهرام اين حرفها رو نداريم، نگران نباش.

ظهر با بهرام رفتيم نهار بيرون. اوّلش که پوست منو کند که چاق شدي، اصلاً به خودت نميرسي؛ شدي مثل اين زنهاي اندروني دورة قاجار! بعدش هم من و آريا رو دست گرفت:

- ببينم شما غير از چت کردن کار ديگهاي هم دارين؟ نکنه اين پسره داره حقوق ميگيره که چت کنه؟

- چرند نگو قاسم!

- اِه! جون تو نيم ثانيه هم نشد کامپيوتر رو روشن کردم که پريد وسط!

- اشکالي داره؟

- نه ولي آدم سر کار که نميتونه اين همه هواي اين چيزها رو داشته باشه! باور کن اين

حقوق ميگيره که چت کنه!

تو ساعتي چند ميگيري؟ ازش بپرس ببين تفاوت درآمد تو سوئيس با اونجا چقدره. راستي سرت کلاه نگذارن کم بدن بهت!

عصري رفتم کتابخونه پيش آريا!

- راستي بهار تا حالا يادم نبود بپرسم، شما اصليتتون مال کجاست؟

- اهل کاشانم. روزگارم بد نيست...

- اِاِاِ. آقاجووووون، دردت به جونُم بخوره. بهبه چه دوستهايي هستيم ما! دوستيمون خيلي روحانيه. تو مال دارالمؤمنين و من مال واتيکان اسلام! امّا ما زورمون بيشتره. راستي تو خون ببيني بيهوش ميشي؟ کاشي که دکتر نميشه! بايد چشم پزشک بشي فقط! چون از دندون هم گاهي خون مياد!

- اتّفاقاً دقيقاً ميخوام همين کار رو بکنم! امّا نخيرم! چيزهايي که ما تو سالن تشريح ميبينيم، تو اگه ببيني بيهوش ميشي آقاي قمي!

- راستي گفتي بهرام کارش چيه؟

- داره وين رو يه پروژه کار ميکنه که توي فيزيک اتميPost PHD بگيره.

- که اون وقت چي بشه؟ دکتر پستخونه ميشه يعني؟ با اتمهاي نامهها سر و کار داره؟ عجب رشتة سختيه! لابد مواظبه ملّت با پست واسه هم بمب اتمي نفرستن! کارش يه کمي هم پليسيه... مثل تو فيلمها!

- چرا چرند ميگي آريا؟ يعني بعد از پروفسورا يه مدرکي ميگيره که بتونه خودش رو سوژة تحقيقات کارکنه.

- ميدونم بابا! اينجام همينه ديگه! آخرش ميشه استاد دانشگاه. اينجا ديپلمهها معلّم ميشن، ليسانسهها اگه دختر باشن منشي، اگه پسر باشن معلّم دبيرستان؛ از اون بالاتر هم به درد استاد دانشگاه شدن ميخوره! خيلي آسونه، ميري سر کلاس جوک ميگي و آخر ترم يه امتحان ميگيري که پدر بچّهها در بياد، هر چي بيشتر بندازي، کلاسِت بالاتر ميره!

- پس چرا تو استاد نشدي؟

- خوب من رشتهام مهمّه! اينا که گفتم مال رشتههاي الکي مثل رشتة بهرام بود!

- اون ايرانه که رشتهها ردهبندي دارن و هر سري يه رشته مُد ميشه و همه به ترتيب زرنگي ميرن تو اين رشتهها! اينجا اين جوري نيست. خيليها هستن که پزشکي رو ول ميکنن ميرن ادبيّات ميخونن! يا همين ناليني همکلاسي من. تئاتر خونده، حالا اومده دکتر شده! البتّه سطح درآمدها با هم فرق ميکنن، امّا اونم به سختي کار برميگرده. انتخاب رشته اينجا از روي علاقه است بيشتر. البتّه يه استثناء هم داره و اون هم ايرانيهاي اينجان که ميخوان بچّههاشون يا دکتر بشن يا مهندس!

- اِه! پس تو هم داري حسرت پدرجان رو ور مياري؟

- هم آره، هم نه! يعني بابا به رشتة ما کاري نداشت، امّا من هم از روي علاقه نيومدم پزشکي. يعني مسئله اينه که من به حقوق علاقه داشتم، ولي اينجا قانون تو هر ايالت و هر کشور فرق ميکنه و در نتيجه نه کشور ديگهاي ميتوني بري، نه شهر ديگه. پابند همين دو سه تا شهري. اينه که منصرف شدم و بعد از اون ديدم باز به پزشکي بيشتر علاقه دارم. هرچند که واقعاً مثل تو رشتهمو دوست ندارم!

- بهرام چي؟ اون خودش انتخاب کرده؟ قاعدتاً بايد رشتهشو دوست داشته باشه که همسنّ منه ولي داره "دکتر پست" ميشه!

- بهرام خيلي باهوشه. خيلي هم زبله. کارش رو خوب پيش ميبره، عاشق رشتهاش هم هست. تو دبيرستان چند سال رو پريد!

- منظورت اينه که جهشي خوند؟ باريکلاّ.

- امشب بابا ميخواد ما رو ببره رستوران برزيلي. جات خالي.

- بهبه!

- يه گارسونهاي خوشگلي دارن!

- منم ميخوام!

- بفرمايين.

- بهرام به جاي ما! حالا کِي بايد بري؟

- ساعت 7 بهرام مياد دنبالم.

- بهار؟

- بله؟

- مامان رو خيلي تحويل بگير لطفاً. برو شيک و پيک کن!

- چشم!

- آفرين دختر گلم.

پدر من هر سال براي روز مادر، 6 تا رز قرمز و يه دونه سفيد ميخره. اون 6 تا براي ما بچّههاش و يه دونه هم براي خودش. شب قشنگي بود. شبي که من کنار کساني که انقدر دوستشون داشتم نشسته بودم و دلم پر از اميد بود. هنوز هم وقتي به اون شب فکر ميکنم، گرماي عشق و محبّت خانواده رو کنار خودم حس ميکنم. پدرم با لذّت ما 3 تا رو نگاه ميکرد. مامان هم که عاشق يه دونه پسرشه فقط داشت قربون صدقة بهرام ميرفت. کتي به بابا گفت "يه برنامه بگذاريم امسال تابستون بعد از امتحانهاي بهار همه خانوادگي بريم يه جايي. مثل اون سفر هاوايي که اونقدر خوش گذشت." بابا گفت "فکر خوبيه، بايد با آمريکاييها هم يه تماسي بگيريم ببينيم کِي ميتونيم برنامه بريزيم. کجا بريم حالا؟ يونان چطوره؟"

- نه بريم برزيل. دختراش خوشگلترن!

- پدر سوخته! تو ميخواي ديد بزني همة خانواده هم بايد دنبالت بيان؟ ما حوصلهمون سر ميره که!

- خوب شما هم عينک تيره بزنين که مامان متوجّه نشه، شما هم ديد بزنين!

- من يه تار موي مادرتون رو نميدم دنيا رو وردارم.

- امّا يکيشو بيزحمت بدين، يه دختر خوشگل واسه من بگيرين! معاملة خوبيه به خدا!

- باز تو شروع کردي؟

مامان با خنده- پسرم راست ميگه خوب!

مامان هميشه بهرام رو به چشم ديگهاي نگاه کرده. يعني اصلاً براي پنهون کردن احساسش تلاشي نميکنه. همة ما يه طرف، بهرام يه طرف ديگه! امّا خوب ما هم از اين مسئله ناراحت نيستيم. بهرام نه تنها پسر خوبي براي بابا و مامانه، که هميشه برادر خوبي هم براي ما بوده. به قدري حواسش به همة جزئيّات زندگي من بوده که هيچ زماني احساس کمبود نکردم.

از بچّگي ما دو تا خيلي زياد به هم نزديک بوديم. همة حرفهامون رو به هم ميزديم و موضوعي نبوده که احساس کنم نميتونم به بهرام بگم. شايد هم بخاطر اينه که اينجا واقعاً جز همديگه کسي رو نداشتيم!

يکشنبه بهرام و کتي برميگردن سر کار و زندگيشون. من ميمونم تنها. تو فرودگاه انقدر اشک ريختم که بهرام کلافه شد.

- بهارجون تو رو خدا بس کن. مگه من کجام؟ يک ساعت پروازه!

همين طوري نگاهش کردم!

- اصلاً آخر هفتة ديگه بيا پيش من. بيا بريم همينجا بليط بگيريم.

بهرام طاقت ديدن اشک منو نداره. براي جمعه بليط گرفتيم.

- مرسي بهرام، دلم داشت ميترکيد.

- الهي که قربون اون چشمات برم خواهرم. ديگه نبينم اشک بريزي. من هرجا باشم تو

اراده کني فوراً ميام.

اون روزها حتّي نميتونستم فکرش رو بکنم که يه روزي بشه که يک ماه حتّي با بهرام حرف هم نزنم! اگر دو سه هفته يه بار بهرام رو نميديدم زندگيم تاريک بود. تازه اگه روزي دو بار صداش رو نميشنيدم روزم شب نميشد. برادر دلسوخته و دلشکستهام! از روزي که گيسو رفته، بهرام فقط منو داره. هر بار که خونة بابا اينا هستيم، ميبينم که نشسته تو اتاق و داره فکر ميکنه. لابد به اون روزهاي قشنگي که همه با هم تو اون خونه داشتيم...

بهرام رفت و من رفتم کتابخونه با آريا حرف بزنم. گذاشته بود رفته بود!

- خدمت رسيديم، تشريف نداشتيد! يه بار هم که ما شما رو لازم داشتيم نبوديد.

فرداش برام Email داده بود که:

- من از کجا بدونم شما نصفه شب ما رو لازم داريد؟

- لوس نشو، دوستي روز و شب نداره!

- اين عکس کجاست که فرستادي؟ چه خوشگله!

- يه قصره تو وين ، خيلي قشنگه!

- اين بهرامه؟ اين يکي هم اندروني، نه؟ عکسها رو آوردي که يادت بياد کجا ميخواي بري؟

- آره. اون يکي هم مجسّمة يادبود موزارته. چون معلوم نيست قبرش کجاست اينو ساختن.

- خوش به حالت. چقدر جاهاي ديدني دنيا رو گشتي. من عاشق مسافرتم. اونم از نوع خارجيش!

- نه بابا، منم چند تا کشور بيشتر نرفتم. تو چي؟

- منم چند تا کشور، خيلي کم. امارات، ترکيه، اوکراين و آلمان.

- خيلي خوبه که! من بيشتر اروپاي غربي رو ديدهام. يعني خوب همسايههاي سوئيس ديگه. اتريش، آلمان، ايتاليا و هلند. اينجا بچّهها رو از طرف مدرسه اردو ميبرن اينجور جاها! هند و مراکش هم رفتم. آمريکا هم که فاميل داريم. استراليا و مصر هم رفتهام.

- اوووه! همش که تو مسافرت بودي! چين نرفتي؟

- نه از اين کشورهاي خاور دور زياد خوشم نمياد.

- وقتي آدم ويزا نخواد و خرج سفر هم به نسبت درآمدش خوب باشه سفر رفتن خيلي آسونه. براي من اين خرجها خيلي سنگينه؛ بيشتر سفرهام مأموريّت شرکتي بوده.

- خوب بيا من دعوتت ميکنم بريم ايتاليا، خواهرم اونجاست و پول هتل هم نداريم.

- زير قولت نزني ها!

- نه چرا؟ خوشحال ميشم.

- راستي آريا تو سيگار ميکشي؟ تو عکست يه چيزايي ديدم!

- آره!

- چند تا؟

- زياد! روزي يه بسته.

- چي ميکشي؟

- بهمن.

- ايرانيه؟

- نه عزيز جان! اصل سوئيسيه!

- خيلي بده که. من خيلي بدم مياد. نکش مريض ميشي.

- آره سيامک دوستم که دانشجوي پزشکيه مثل تو هي برام از مضرّاتش ميگه، امّا من سيگار رو دوست دارم! درضمن هرکاري ميکنم نميتونم ترکش کنم.

- اينجا يه برچسبهاي نيکوتين هست که ميزني به پوستت. باعث ميشه نيکوتين به خونت برسه و هوس سيگار کشيدن نکني. تو ايران هست؟

- نه، يعني من نديدم. فکر نکنم... بايد چيز جالبي باشه!

- آخه آريا جان نيکوتين خيلي چيز بدي نيست، دود سيگاره که وقتي ميره تو ريه همة کارها رو خراب ميکنه. فكر نكن سيگار فقط سرطان ريه مياره، تحقيقات نشون داده سيگار در بروز خيلي از سرطانهاي ديگه مثل مري، معده و مثّانه هم مهمّي داره و علاوه بر اينها باعث ميشه همة رگهاي خوني تا حدّي بسته بشه. بعد هم مشکل قلبي پيدا ميکني هم احتمال سکتة مغزي زياد ميشه. خلاصه آدم رو داغون ميکنه.

- نميتونم ترک کنم خوب!

- آخه من نميفهمم يه پسر تحصيل کرده و باهوشي مثل تو چطوري ميتونه سيگار بکشه؟

- چه ربطي داره؟! سخته خوب!

- يعني دلت ميخواد ترک کني؟

- آره خوب معلومه. اگه اين دفعه نکنم، ديگه نميکنم (ترک)

- تو پرانتز هم نمينوشتي ميفهميدم!

- خيلي زبلي!

- ميخواي من برات از اين برچسبها بگيرم؟

- اگه باعث شي اين دفعه بکنم يه عمر ممنونتم!

- پس آدرست رو بده. درضمن گفتم تو پرانتز ننويس، نگفتم اصلاً ننويس!

اون روز انقدر خوشحال بودم که انگار دنيا رو دادن به من. نميدونم چرا، امّا حيفم مياومد آريا سيگار بکشه. مخصوصاً از وقتي پزشکي ميخونم و هر روز توي بيمارستان با مريضهايي برخورد ميکنم که زندگيشون رو واسه خاطر اين آشغال به باد فنا دادن! توي خانوادة ما کسي سيگاري نبود. عموهام از جووني سيگار ميکشيدن تا زماني که يکي از عموهام سرطان ريه گرفت و به رحمت خدا رفت. از اون روز اون دو تاي ديگه سيگار رو بوسيدن و گذاشتن کنار. هر وقت مريضهاي سيگاري رو ميبينم ياد عموم ميفتم و به خودم ميگم يکي از بزرگترين ثوابهايي که آدم ميتونه بکنه اينه که باعث بشه يکي سيگارش رو ترک کنه.

فرداي اون روز برچسبها رو گرفتم و با دو سه تا کارت ژنو و يه کمي شکلات فرستادم. براي اوّلين بار کيف کردم که ميتونم آدرس رو به فارسي بنويسم. حالا قدر زحمتهاي بابا رو ميدونم.

آخر هفته وقتي به ديدن بهرام رفتم، حال خوش و قشنگي داشتم. وين بسيار زيباست. شهر موسيقي، شهر موزارت، شهر معماري... اصلاً اين شهر پر از زيباييه! در ضمن بهرام اونجاست.

شبي كه رسيدم، بهرام برنامه گذاشته بود با دو تا از دوستهاي اتريشيش رفتيم بيرون و كلّي خوش گذرونديم. يادمه ساعت 3-4 صبح بود، داشتيم بر ميگشتيم خونه كه بهرام هوس كرد با ماشين وسط خيابون قر بده! چند تا ويراژ داده بود كه صداي آژير پليس در اومد.

- بيامو بزن كنار.

بهرام هم ماشين رو پارك كرد و وقتي مأمور پليس شروع كرد باهاش آلماني حرف زدن، خودش رو كاملاً زد به كوچة علي چپ!

- چي؟ بنده ايراني. فارسي بلدين؟ Do you speak English? بابا انگليش يا فارسي بلدي؟!

يارو ازش خواست تو بالن مخصوص تست الكل فوت كنه. بهرام كه تو عمرش مشروب نخورده با حالت مستي گفت:

- من اصلاً فوت نكرد، من ميخوام خوابيد.

پليس بيچاره كلافه شده بود! خلاصه با هزار بدبختي تست گرفت؛ جواب منفي بود، گفت نخير، شما مشكوكين؛ بايد بياين دفتر پليس من آزمايش خون بگيرم. خلاصه يه ساعتي معطّل شديم تا ديدن درجة الكل خونش صفره! وقتي بالاخره گفت ميتونين برين، بهرام يه نگاهي بهش انداخت و با لهجة غليظ آلماني گفت:

- ميبخشين، ما گشنمون شده... حالا كه ما رو اينقدر معطّل كردين، يا يه صبحانه به ما بدين، يا بگين كجا ميتونيم يه صبحانة ناب بخوريم!

يارو چشماش گرد شد و قبل از اين كه گير بده، ما از در زديم بيرون... خلاصه با بهرام بودن براي من كلّي كيف داشت.

دو شبي که اونجا بودم انقدر با بهرام حرف زديم که تقريباً نخوابيديم! يهو به خودم اومدم و ديدم سرم رو پاي برادر عزيزمه و خوابم برده و بهرام نشسته رو کاناپه چرت ميزنه.

اي دوست بيا تا غم فردا نخـوريم وين يک دم عمر را غنيمت شمريم

فردا که از اين دير کهن درگذريم با هفـت هـزار سالـگان سربسـريـم

يه روز قشنگ و آفتابي بود. يه روز پر از شکوفه. وقتي وارد باغ خونه شدم، چشمم به بابا افتاد که داشت با يکي از درختهاش کلنجار ميرفت.

- بهبه! دختر گل بابا. چه عجب از اين طرفها پدرجان؟

پدرم رو بوسيدم. دلم براش يه ذرّه شده بود. اگه روزي ده بار هم پدرم رو ميديدم، باز هم انگار کم بود. اين روزها که امتحان داشتم فرصت سر خاروندن نداشتم، چه برسه به اين که برم اينور اونور. بيشتر مواقع بابا يا مامان مياومدن يه سر ميزدن و ميرفتن. مامان طفلي همش يخچال خونهمو پر از غذا ميکرد، امّا من هميشه کتابخونه بودم و اين غذاها که مامان با زحمت زياد تهيه کرده بود و بابا به خونهام رسونده بود رو به باد فنا ميدادم! يعني کپک ميزد و ميريختم دور! نشستم روي يک صندلي چوبي توي باغ خونة بابا اينا. بابا و مامان حياط و باغ خونه رو خيلي با سليقه درست کرده بودن و با وجود اين که مرتّب در حال مسافرت بودن، امّا هميشه برنامهشون رو طوري تنظيم ميکردن که باغ خونه به همون قشنگي بمونه. سگ کپل و خوشگلم پريد رو سرم. دلم براش تنگ شده بود! حدود دوازده سال پيش روز تولّدم بابا با يه توله سگ لابرادور خوشگل اومد خونه. من از بچّگي عاشق همه نوع حيووني بودم، امّا اگه ازم ميپرسيدن چه حيووني رو خيلي دوست داري و ترجيح ميدي، ميگفتم گوريل! بچّه که بودم و هنوز عقلم نميرسيد که نميشه گوريل رو تو خونه نگه داشت، هر روز گريه ميکردم و بهانه ميگرفتم که من يه گوريل ميخوام! بالاخره اون روز بابا با يه توله سگ کپل اومد خونه و گفت "دخترم، اين اسمش رِکسِه! براي تو خريدم چون سياهه و شبيه گوريل!" رکس حالا دوازده ساله بود و هر وقت منو ميديد از سر و کولم بالا ميرفت.

رکس از نژاد سگهاي خيلي باهوشي بود که براي هدايت نابيناها تربيت ميکردن و اتّفاقاً بابا اون رو از يکي از موسّساتي که سگها رو تربيت ميکنن خريده بود. يعني اين مراکز تولههاي اضافي و سگهايي که درست جواب نداده بودن رو ميفروشن. البتّه توي آمريكا اونهايي که خطرناک تشخيص داده بشن يا فروش نرن کشته ميشن! ولي اين كار اينجا جرم به حساب مياد. مثلاً يکي از دوستهام يکي از سگهاي تربيت شده رو خريده بود که تنها ايرادش اين بود که از گربه نميتونست بگذره! و خوب اين سگها بايد خيلي فرمانبردار باشن و نميشه مثلاً وقتي داره يه نابينا رو از پلّهها پايين ميبره بدوه دنبال يه گربه!

رفتم تو خونه و يه راست رفتم آشپزخونه که ديدم از غذاي ظهر يه کمي مونده و تا تونستم خوردم! دلم لک زده بود براي پلو خورشت پر زعفرون مامان. بابا با خنده اومد تو آشپزخونه.

- پدر جان خودت رو خفه نکن، شام نميتوني بخوري!

- اووم... دلم داشت ضعف ميرفت. همين طور که لپهام پر از غذا بود، مامان اومد تو.

- بچّهجون، اوّل لقمهات رو قورت بده بعد حرف بزن... اِه، مادرجون يه بشقاب بگذار زير دستت اين چه وضعيه مثل قوم مغول حمله کردي؟ کي ميخواي ياد بگيري مثل بچّة آدم غذا بخوري؟

- ولش کن دخترم رو خانم. گشنشه خوب! بچّهام دق کرد از بس اين غذاهاي آشغال بيرون رو خورد. پدرجان رنگت يه هوا پريده و چشمهات گود رفته.

- فصل امتحان همينه ديگه باباجون. همش دارم خرخوني ميکنم!

- اشکالي نداره باباجون، گاو رو پوست کندي رسوندي به دمش. تموم شد ديگه خانم دکتر گل خودم.

- مامان ميشه شام رو تو باغ بخوريم لطفاً؟

- هوا هنوز خنکه مادر... ولي امتحان ميکنيم، ضرر نداره.

خونة پدري ما يه خونة قديمي بزرگ بود. اين دوّمين خونهاي بود که ما بعد از ورودمون به سوئيس گرفتيم و تو همين موندگار شديم. دور تا دور خونه رو يه باغ قشنگي گرفته بود و زمان کودکيمون يه تاب توش بسته بوديم. يه ميز پينگپنگ هم داشتيم که مامان برش داشته بود و جاش رو با گلهاي رُز پرکرده بود. تو بهار خونة ما غرق گل و شکوفه بود. امّا من انگار با سالهاي ديگه خيلي فرق کرده بودم. نميدونم از امتحانها بود، يا از اين که تازه با اصرار زياد مامان و بابا راضي شده بودم که يه آپارتمان بگيرم و مستقل شده بودم و از تنهايي يا شايد هم دلتنگي آريا بود که اين قشنگيها تو حال من تأثيري نداشت. يه نگاهي به خونه انداختم. بدون بهرام و کتي چقدر اين خونه خالي بود! با خودم گفتم حالا که من هم نيستم مامان و بابا تو اين خونه چيکار ميکنن؟

بعد از شام بابا رفت تو اتاق کارش و مامان هم چايي رو برد کنار دستش گذاشت. من هم که طبق معمول دنبال فرصت ميگشتم که خودم رو براي بابام لوس کنم، پريدم نشستم رو پاش!

- باباجون، من يه سئوال فارسي دارم!

بابا عينکش رو برداشت و با خنده گفت: ابليس کي گذاشت ما بندگي کنيم... بپرس پدرجان!

- ميشه بگين اتوپسي به فارسي چي ميشه؟

- ميشه کالبد شکافي حالا چي شده ياد اين افتادي؟

- آخه ديروز اتوپسي داشتيم، ميخواستم به آريا بگم نميدونستم فارسيش چي ميشه!

- به کي؟

- آريا!

- آهان اين همون پسره است که تهرانه و شما باهاش چت ميکنين؟

- بله!

- هنوز کوتاه نيومدي پدر جان؟

- پسر خوبيه بابا، خيلي مؤدّبه. من هم دوست دارم از وضع ايران و جوونهاش و اين چيزها بدونم.

- چيکار ميکنه؟ چند سالشه؟

- مهندس مکانيکه. بيست و هشت نه سالشه. توي يه شرکت کار ميکنه.

- تا حالا صداش رو شنيدي؟

- اِه نه! راست گفتين، فردا شمارهاش رو ميگيرم.

- پدرجان من سئوال کردم! در همين حد کافيه نميخواد تلفن بزني!

يهو اين ايده که بتونم به آريا زنگ بزنم اومد تو فکرم. فردا ازش شمارهاش رو ميگيرم.

بابا با يه لبخند گوشة لبش نگاهم ميکرد. خوب که نگاهش کردم، ديدم پدرم با اون سنّ و سال و موهاي يکدست سفيد چقدر خوش قيافه است. هميشه عمّههام به من ميگفتن که شباهت زيادي به پدرم دارم، هر چند که خالههام معتقد بودن من شبيه دايي کوچکم هستم! امّا متأسّفانه من کوتاه قد بودم و پدرم بسيار رشيد. چشمهاي عسلي بابا هميشه با محبّت به تکتک ما نگاه ميکرد و من عاشق اين نگاهها بودم. عاشق اين دستها که ما رو نوازش کرده بودن. تو اين فکرها بودم که پدرم گفت:

- پدرجان يه مسئلة جدّي هست که اگه وقتش رو داري بايد دربارهاش مشورت کنيم.

- البتّه باباجون. چي شده؟

- پس فردا وصيّتنامة مادام باوِر رو ميخونن. وکيلش زنگ زده بود و ميگفت شما هم بايد بري اونجا!

- من؟ من براي چي بايد برم؟ بچّههاش هستن، وکيلش هم هست. من که نه سر پيازم نه ته پياز!

- نميدونم. براي همين ميگم بايد مشورت کنيم. اگه تو رو خواستن حتما اسمت تو وصيّتنامه ذکر شده!

- اسم من؟ مگه ميشه؟

- حالا که شده پدرجان!

يه آن رفتم تو فکر. يعني مادام باوِر براي چي اسم من رو تو وصيّتنامهاش آورده؟ ميدونستم که مادام زن بسيار ثروتمندي بود، امّا اينم ميدونستم که از زندگي ما خبر داشت و ميدونست من هيچ نوع احتياج مالي ندارم.

- حالا چيکار کنم باباجون؟

- من فکر ميکنم شما برو. امّا اگه چيزي رو به شما بخشيده بود، همون جا در حضور بچّههاش و وکيلش بده به بچّههاش. پدر جان براي خودت دشمن نتراش! اين پولها به کسي وفا نکرده.

- باشه باباجون. البتّه شايد هم تابلوهاي نقاشيش رو براي من گذاشته. آخه اونهايي که خودش تو پاريس کشيده بود رو من خيلي دوست داشتم. اونها رو که ميتونم نگه دارم؟

- همهاش رو نگه نداري بهتره. اگه اين بود يکي دوتاش رو يادگاري نگه دار.

- چشم بابا جون. امّا نميشه شما هم بياين؟

- نه دخترم زشته! تو دختر بزرگي هستي، بچّه که نيستي. من منتظر تلفنت هستم ببينم جريان چيه.

- چشم!

مامان که داشت به حرفهاي ما گوش ميکرد گفت:

- بهار گوش کن مادر، اين بچّههايي که من ميشناسم يک سِنت از پول مادرشون بره جاي ديگه سکته ميکنن! اين همه مدّت که يه بار هم نيومدن مادرشون رو ببينن، تازه به پرستار هم گفتن اينقدر بهش نرسين!

- چي؟ مگه ميشه؟ شما از کجا ميدونين؟

- اون آخر هفتهاي که نبودي پرستارش زنگ زد. با تو کار داشت. ميگفت مادام غذا نميخوره، بايد با اصرار بهش بديم. به بچّههاش هم که ميگم، ميگن اگه نميخواد غذا بخوره راحتش بگذارين! حتماً وقتشه که از دنيا بره!!!

- عجب! اينها ديگه چه جور بچّههايي هستن؟

- چشمشون فقط به اموال اين بنده خدا بوده. اگه تو نبودي همون موقع به زور ميگذاشتنش خونة سالمندان بمونه.

ياد چند سال قبل افتادم. گاهي مامان غذا يا شيريني درست ميکرد و من تنها يا با هم ميبرديم خانة سالمندان براي افراد مسنّي که تنها بودن و هيچ کسي براي ديدنشون نمياومد. تو يکي از اين دفعات بود که من مادام رو اونجا ديدم. تنها نشسته بود رو يه صندلي چرخدار. نشستم پهلوش و شروع کردم به گپ زدن. زن بسيار زيبايي بود. با وجود اين که 90 سال سن داشت، صورتش هنوز قشنگ مونده بود. يه لباس خيلي شيک تنش بود و يه رديف مرواريد گردنش کرده بود. ازش پرسيدم:

- تازه اومدين اينجا؟

- نه، يعني تازه اومدم ولي براي موقّته... چند وقت پيش از پلّه افتادم، پام ضربه ديد و ساق پام از دو جا شکست. از بيمارستان اومدم اينجا چيز... دورة نقاهتم رو بگذرونم.

ديدم موقع حرف زدن دنبال کلمات ميگرده. انگار حافظهاش خيلي خوب کار نميکرد. ازش پرسيدم که مشکل حافظه داره؟ گفت که آلزايمر داره ولي فعلاً هنوز ميتونه از پس زندگيش بربياد.

مادام باوِر دو ماه تو اون خانة سالمندان موند. من هر دفعه که ميرفتم باهاش گرم گفتگو و تبادل نظر ميشدم. برام از بچّگيهاش ميگفت. از خانوادة بسيار ثروتمندي بود. مادرش رو در کودکي از دست داده بود. ميگفت جوونيهاش اومده پاريس کلاس نقّاشي و هنرهاي زيبا. بعدش هم اونجا با شوهرش آشنا شده و ازدواج کردهان. شوهرش از خانوادههاي آريستوکرات سوئيس بوده و يه مدّت طولاني هم وزير بوده.

يکي از اون روزهايي که مادام ديگه کمکم بايد برميگشت خونه، رفته بودم يه سري به اونجا بزنم که ديدم با قيافة ماتم گرفته توي باغ نشسته. رفتم پهلوش و سر حرف رو باز کردم...

- چي شده مادام؟ چرا ناراحتين؟

اشک تو چشمهاي قشنگ و آبي مادام حلقه زد و گفت:

- ميخوام برم خونه!

- خوب شما که قراره آخر اين هفته برين! طاقتتون تموم شده؟

- نه بهارجان. بچّههام معتقدن که بايد اينجا بمونم. ميگن اون خونه خيلي بزرگه. يعني راست هم ميگن و ميگن که داشتن پرستار و پيشخدمت خرج زيادي برميداره!

- خوب چه اشکالي داره؟ شما که وضع ماليتون خوبه! اين پولها به درد همين روزها ميخوره ديگه!

- آخه ميدوني، شوهر من وصيّت کرده بود که تا من زنده هستم بايد به بهترين وجه از من نگهداري بشه و بعد از مرگ من هر چي از اموال موند رو من تصميم بگيرم که چکار کنم و به کي ارث برسه. حالا بچّهها اومدن ميگن انصاف نيست! ميگن شما يه عمر راحت بودي و حالا اگه چند سال ديگه زندگي کني که چيزي به ما نميرسه!

- خوب نرسه! اونها که وضعشون خوبه! اين همه از مادربزرگ و پدربزرگشون ارث بردن. خودشون هم درآمد خوبي دارن! محتاج اين چيزها نيستن. اين ديگه اسمش احتياج نيست، اين ميشه طمع و آز! ميشه پرروگري و دريدگي! مادام باوِر شما بايد به بهترين وجه زندگي کنين، همون طور که شوهرتون وصيّت کرده. اون يه عمر زحمت نکشيده که شما بياين تو يه اتاق 12 متري! اين کار يعني روح اون خدابيامرز رو آزرده کردن. شما از بچّگي راحت زندگي کردين، اينجا دوام نميارين. من ميدونم.

نگاه مادام به صورت من خيره موند. "خوشا بحال پدر و مادر تو که همچه بچّهاي دارن."

- نه، ما هم يه اشکالهايي داريم ولي تو فرهنگ ايراني افراد مسن برکت خانواده هستن، همه دوستشون دارن، دورشون جمع ميشن و ازشون پرستاري ميکنن. تو فرهنگ شما اين طوري نيست، پس حدّاقل خودتون از خودتون حمايت کنين. نگذارين نسل جوون حقّتون رو بخوره.

- راست ميگي. من هنوز هم ميتونم خودم تصميم بگيرم. من برميگردم خونة خودم. شصت سال تو اون خونه زندگي کردم و ميخوام همونجا بميرم.

- حق دارين. کار خوبي هم ميکنين. من هم قول ميدم مرتّب بيام بهتون سربزنم.

از اون به بعد من هفتهاي دو بار به ديدن اين زن نازنين ميرفتم. عجيب بود که با وجود اين که معمولاً بيماري آلزايمر زود خودش رو نشون ميده و خيلي آروم پيشرفت ميکنه، مادام باور در نود سالگي اين بيماري رو نشون داده و خيلي هم سريع پيشرفت کرده بود. طوري که سال بعدش گاهي اسم من رو فراموش ميکرد.

پس فرداي اون روز در دفتر وکيل مادام باور که چندين بار تو خونهاش ملاقاتش کرده بودم جمع بوديم. فرزندان خلف! و من که اصلاً نميدونستم چرا بايد اونجا باشم. از نگاه بچّههاش ميفهميدم که نگرانن. خندهام گرفت. ياد حرف بابا افتادم. من که در هر حال درجا همه چي رو به خودشون ميدادم.

وکيل شروع به خوندن وصيّتنامه کرد. همه چي از زمين و جواهر و وسايل عتيقه بايد فروخته ميشد و به مبلغ پولي که در بانک بود اضافه ميشد و اين پول بطور مساوي بين بچّهها تقسيم ميشد. وقتي به اين قسمت از وصيّتنامه رسيد، پسر يکي يکدونة مادام که حدود شصت سال سن داشت پرسيد: "پس خونه چي؟ اون رو نبايد بفروشيم؟" وکيل با صبر تمام جواب داد: "عجله نکنين، به اون هم ميرسيم." وقتي به خونه رسيد، من باورم نميشد. مادام باوِر وصيّت کرده بود که اين خونه با تمام زمينهاي دورش که حدود بيست ميليون دلار قيمت داشت به يه موسّسة خيريّه، مخصوصاً اگر شد پرورشگاه تعلّق بگيره و در اين مورد هم تصميم با من بود! يعني من، دختر 22 ساله، بايد ميگفتم بيست ميليون دلار ثروت به کجا بره و چطور استفاده بشه! يه آن واموندم چي بگم. اين ديگه مال من نبود که بخوام درجا بدم به خودشون! اين پول وقف خيريّه شده بود، با سرپرستي من! يه مرتبه تو دفتر وکيل غوغا شد! پسر مادام که جاي پدر من بود يا حتّي مسنتر، من رو متّهم به دزدي و گول زدن افراد مسن کرد. کم مونده بود اشکم در بياد که وکيل به دادم رسيد:

- توجّه کنيد، شما اگه اعتراضي داريد ميتونين به دادگاه شکايت کنين. اينجا با دعوا و مرافعه کار کسي راه نميافته!

از دفتر وکيل که اومدم بيرون، گيج و منگ بودم. فوراً زنگ زدم به بابا و باهاش قرار گذاشتم.

- پدرجان، اين خانم ديوانگي کرده و شما رو هم انداخته تو دردسر! خوب باباجان اين خونه رو مستقيم ميبخشيد به يک موسّسة خيريّه! اين چه کاري بود کرده؟!

- نميدونم. آخه يه بار حرف اين بود که من گفتم دلم ميخواد چند تا بچّه بگيرم و بزرگ کنم. گفتم شرايط پرورشگاهها حتّي تو سوئيس که کشور ثروتمنديه خيلي جالب نيست. براش يه خورده از اين جريانات گفتم. شايد خواسته با کمک من يه سر و ساموني به وضع بچّههاي بيسرپرست بده!

- آخه شما هنوز خيلي جووني پدرجان، اين مسئوليّت براي شما سنگينه. هنوز بايد درسِت رو بخوني. اين بچّههايي که من ميبينم الان صد تا شکايت نوشتن فرستادن دادگاه.

- حالا من چه کار کنم؟

- بگذار ببينم روش حملهشون چيه، ما هم جواب ميديم، نگران نباش.

بابا رو بوسيدم. پدرم در بدترين و سختترين شرايط براي ما تکيهگاه و پشتيبان بزرگي بود.

- سلام بهارجان:)

- سلام. چطوري؟

- من خوبم، مرسي. امتحان چطور بود؟

- 6 گرفتم.

- [img]{SMILIES_PATH}/icon_surprised.gif[/img] از چند؟ از 10؟!

- نه بابا, از 6.

- ترسيدم بابا! گفتم تو به قيافت نميخوره شاگرد تنبل باشي! اين چه سيستميه شما دارين؟ نه به اونا که از صد نمره ميدن... نه به شما! خوب مثل آدم بيان همه از بيست حساب کنن ديگه!:q

- چشم, حتماً اوامرتون اجرا ميشه.

- از چند قبول ميشين؟ 3؟

- نه, نمرة قبولي چهاره. حدّاقلّ نمره هم 1, يعني اگر بري سر امتحان و هيچ چي ننويسي يک ميگيري.

- بعد مشروطي دارين مثل ما يا معدّل کل حساب ميشه؟

- نه ديگه, معدّل هر سال بايد 4 باشه. در ضمن سه تا نمرة 3 بيشتر اگه بياري تو هر سال, بايد سال بعد دوباره همة امتحانها رو بدي. تو دانشکدة پزشکي اگر يه دونه نمرة يک هم بگيري, از دانشگاه ميندازنت بيرون!

- [img]{SMILIES_PATH}/icon_surprised.gif[/img] نه بابا! خيلي بده که.

- آره ديگه, واسة همين اگه هيچ چي بلد نباشي بهتره نري سر امتحان و گواهي دکتر بياري که مريض بودي.

- از اين کارا بچّههاي ما هم زياد ميکردن. راستي ببينم, فرانسهاي که شما حرف ميزنين با خود فرانسه خيلي فرق داره؟

- نه, فقط يه کمي لهجة ما آرومتره. توي فرانسه تندتر صحبت ميکنن. به علاوة اين که تو سوئيس خيلي مؤدّبتر صحبت ميکنن و اين خيلي به چشم مياد.

- من فکر ميکردم سوئيس مثل سوئد يه زبان مخصوص داره؛ نميدونستم فرانسه صحبت ميکنن.

- ما تو بخش فرانسه زبان سوئيس هستيم؛ اينجا دو تا بخش ديگه هم داره که يکي آلماني زبانه که برن پايتخت سوئيس هم تو همين بخشه و يه قسمت هم ايتاليايي زبانه که خيلي کوچيکه. آلماني اينجا با آلمان يه کمي فرق داره, امّا بخش ايتاليايي کاملاً مثل ايتاليا صحبت ميکنن, فقط يه کم کندتر. توي سيسيل و جنوا که اصلاً نميشه فهميد چي دارن ميگن!

- جالبه! کشور فسقلي سه زبانه! راستي بهار تصميم گرفتم موتور بخرم، نظرت چيه؟:)

- خيلي خوبه. من خيلي موتور دوست دارم.

- تو ترافيک خيلي عاليه. درضمن ارزونتر هم هست. امّا دو تا مشکل داره، يکي اين که خطرناکه، دوّم اين که تو برف و بارون بدرد نميخوره.

- خوب همينه ديگه. تازه اينجا خيليها با دوچرخه ميرن سر کار! امّا خوب اينجا فاصلهها با دوچرخه حدّاکثر نيم ساعته!

- تازه من يه مشکل سوّمم دارم! ديشب که به بابا اينا گفتم، بابا خيلي ناراحت شد! گفت بيا با ماشين من برو سر کار! آخه ميدوني، من وسيله که نداشته باشم حدود يه ساعت بيشتر تو راهم. چون با تاکسي بايد از تو شهر برم امّا با وسيله مسيرم همش بزرگراهه. بابا ميگه هم خطر داره، هم زشته مدير با موتور بره سر کار!

- چه حرفها! خوب آريا جان بايد کلاه سرت بگذاري و خيلي مواظب باشي. اينجا خيلي از استادهاي دانشگاه و پروفسورها هستن که با دوچرخه و موتور ميان سر کار!

- آخه من عاشق موتورم. يه بار با موتور داييم خوردم زمين و ماهيچة ساق پام ترکيد! خيلي وحشتناک بود! بابا هم ظاهراً جوونيهاش موتور داشته و پاش شکسته.

- ميدوني... تو چون تو سنّ کم مدير شدي کسي فکر نميکنه که تو جووني! انتظار دارن که تيپّت سنگين و رنگين باشه!

- بگذريم. تو چطوري؟

- من اين روزها مشغول تحقيق و جستجو هستم براي خونة مادام باوِر.

- ببين عزيز من! اين کاري که من ميگم بکن؛ با بچّههاي اين خانم تماس بگير، بگو يک ميليون دلار بدين، من تو دادگاه اعلام ميکنم ايشون موقع نوشتن وصيّتنامه وضع رواني مناسبي نداشتن! اون وقت قانوناً وصيّتنامه باطل ميشه. بعد هر چند درصد که کرمت بود به عنوان حقّ مشاوره بده به من! سعي کن 50% باشه! اين جوري مشكل من هم حل ميشه و با اِلِگانس ميرم سر كار!

- حتماً! دست وردار از اين مسخره بازيها! تو حاضري از اين پولها بدي به زن و بچّهات؟

- نه! ميدم دخترهاي مردم بخورن! حالا از شوخي گذشته، ميخواي چيکارش کني؟

- يه موسّسه هست، بچّههايي رو که ناراحتي قلبي دارن از آفريقا ميارن اينجا، عملشون ميکنن و بعد از يکي دو ماه ميفرستنشون پيش خانوادهشون. امّا مسئله اينه که اين بچّهها قبل و بعد از عمل يعني بعد از بستري شدن تو بيمارستان بايد يه جايي داشته باشن. معمولاً ميبرنشون تو خانوادههاي مختلف که قبولشون ميکنن. يه خونه هم هست تو يه شهر ديگه که خيلي دوره. فکر کردم اگه بتونيم چند تا آدم خيّر پيدا کنيم، شايد بشه اينجا رو به اين کار تخصيص داد.

- خيلي خوبه. راستي يه کم برام از مادام باوِر بگو. چيکاره بوده؟ چطور انقدر پولدار شده؟

- تا اونجايي که من ميدونم مادام سال 1908 تو يکي از شهرهاي کوچک سوئيس بدنيا اومده. پدرش يکي از آريستوکراتهاي اينجا بوده و مادرش دختر يه کنت فرانسوي. مادرش بعد از به دنيا آوردن خواهرش از دنيا ميره و در واقع پدرش تنها سرپرست اون و خواهرش بوده و چون زنش رو خيلي دوست داشته ديگه ازدواج نميکنه. پدر مادام از ذوق هنري برخوردار بوده و در واقع آرشيتکت بوده. خودش از بچّگي عاشق نقّاشي بوده و پدرش خيلي اميدوار بوده که ازش نقّاش بزرگي بسازه. به خاطر همين دخترش رو در سنّ 14 سالگي به پاريس ميفرسته که کلاسهاي نقّاشي رو اونجا دنبال کنه. آريا تو پاريس رفتي؟

- نه! گفتم که من فقط چند تا کشور رفتم، اونم بيشتر واسه کار.

- بايد بري، پاريس خيلي ديدنيه.

- تو رفتي؟

- والاّ تا اينجا راهي نيست، سه چهار ساعت با ماشين يا قطار راهه. من هم رفتم امّا کوچيک بودم. دوست دارم دوباره برم و با چشم يه آدم عاقل و بالغ دوباره همة آثار باستاني رو ببينم!

- خوب پس هنوز چند سالي مونده تا بتوني بري!

- خيلي هم عاقلم! اصلاً به پر عقلي من آدم سراغ داري؟

- حالا جوش نيار، ادامة داستان رو بگو!

- کجا بوديم؟ آهان، بيشتر تابلوهاي مادام از مناظر طبيعت و ساختمونهاي پاريس بود. ده سالي اونجا ميمونه و همونجا بوده که با آقاي باور آشنا ميشه. من که نديدمش چون بعد از فوتش با مادام آشنا شدم، امّا يه مرد قد بلند و خوش تيپي بوده و بر عکس مادام که صورت بسيار زيبايي داشت، اون اصلاً چهرة قشنگي نداشته. امّا مادام ميگفت در همون دفعة اوّلي که توCafe de Paris ديدمش، فهميدم زنش ميشم!

- من هيچ وقت همچين احساسي رو تجربه نکردم! [img]{SMILIES_PATH}/icon_smile.gif[/img])

- آقاي باور هم از خانوادههاي سطح بالاي سوئيس بود و بعد از ازدواج با مادام چندين سال عضو هيئت فدرال بود و سمت وزير امور خارجه رو داشت. اون جوري که مادام ميگفت به همين دليل خيلي مسافرت رفته بودن. آريا بايد آلبومشون رو ميديدي! مادام خيلي باذوق بود. از هر کشوري چند تا کارت پستال و عکس و اينها تو آلبومش داشت.

يادم رفت بهت بگم که مادام چون تو رشتة هنر تحصيل کرده بود و مخصوصاً دکوراسيون، طرّاحي داخلي دو تا از بزرگترين موزههاي سوئيس رو به اون سپردن و خيلي هم قشنگ از پسش بر اومده بود.

- گفتي جک و جونور خيلي دوست داشت، نه؟

- آره، عاشق حيوونا بود. با اين همه وضع مالي حسابي، حتّي يه دونه پالتو پوست هم نداشت! چند تا موسّسة حمايت از حيوانات بودن که باهاشون همکاري ميکرد. يکيشون رو خودش پايهگذاري کرده بود.

- شما تو سوئيس خيلي حيوانات وحشي دارين؟

- اي، کم و بيش. امّا کميابترين حيوانات تو آفريقا هستن. اگر تجارت پوست و عاج و اين چيزها ممنوع نبود که الان حيوون تو آفريقا باقي نمونده بود! البتّه بازار سياه تو همة زمينهها هست.

- اينجا که نيست!

- مادام ميگفت تو زندگيش از سه تا مرحله خيلي راضي بوده. يکي شوهر کردنش، يکي افتتاح اون موسّسه و يکي هم آشنايي با من!

- اين بيچاره کاملاً مشکل رواني داشته ها!

- برو... حالا تو از آشنايي با من خوشحال نيستي، فکر کردي همه مثل خودتن؟

- من عادت ندارم از کسي جلوي خودش تعريف کنم!

- چرا؟ ميترسي لوس بشه يا خودش رو برات بگيره؟

- نه! امّا به نظرم خيلي مسخره است که بيام بگم "بهار تو چه دختر خوبي هستي!" که چي بشه؟

- خوب چند تا چيز مهم. اوّل اين که من ميفهمم تو راجع به من چي فکر ميکني. دوّم اين که حرفت خوشحالم ميکنه، چون ميدونم پسر صادقي هستي. سوّمم اين که ميگم يالاّ حالا که خوبم بيا عقدم کن!

- حالا که همچين فکري نميکنم! خدا رو شکر که فکر منحرف نکردم ها! دختر قحطه مگه؟! [img]{SMILIES_PATH}/icon_biggrin.gif[/img]

- نه، دختر خوب قحطه! ميدوني چيش جالب بود؟ اين که مادام از به دنيا اومدن بچّههاش به عنوان مرحلة قشنگ زندگيش اسم نبرد!

- اين بچّهها که من شنيدم! مزّة تولّدشون رو از دماغ بيچاره درآوردن! بهارجون! دکتر صدام ميکنه، من بايد برم.

- قربانت. Bisous

bisous ... ميبوسمت ... به رسم خداحافظي

همش تقصير چشماشه! چشم که نيست، اندازة يه کف دسته! مثل دريا ميمونه، ميبينم و توش غرق ميشم!

بدون اين که بفهمم اشک از چشمام ميريزه! آريا عاشقه، تنهاست و دلتنگه. همة حرفهاش گله است از دنيا و از بيوفايي و بيمهري غزال!

- من دور و برم دختر زياده بهار. نميدونم چرا اين جوري شدم. با اين همه دخترهاي خوبي که کافيه فقط بهشون اشاره کنم، ببين به چه روزي افتادم! اونم بخاطر يه دختري که يه روز دوست پدرم به ما معرّفيش کرد.

- خوب آريا جون، دوست داشتن که به اين چيزها نيست. دل آدم منطقپذير نيست، امّا تو اگه ميخواي با اين دختر يه آينده بسازي، خيلي مهمّه که حرفت رو بزني، بگي چي ميخواي و ببيني اون چي ميخواد.

آريا کلافه است.

- باور کن از سه سال پيش که من با غزال آشنا شدم يه آب خوش از گلوم پايين نرفته. اينقدر اذيت شدم! يه بار تو بدترين شرايط، پونزده روز تموم منو بيخبر گذاشت، هرچي هم زنگ ميزدم جواب نميداد. بعدش گفت "داشتم خودم رو امتحان ميکردم ببينم ميتونم بي تو بمونم يا نه!"

- آريا، تو فکر ميکني اين دوستت داره؟!

- نميدونم! خودش ميگه يه چيزايي رو تو من دوست نداره، ولي منو دوست داره!

با خودم فکر ميکنم... مگه ميشه آدم يه کسي رو دوست داشته باشه ولي يه چيزاييش رو دوست نداشته باشه؟! نميدونم تصوّر اين بچّههاي ايروني از عشق چيه! به نظرم مياد معناي عشق و برداشتي که هر آدمي از عشق داره بنا به فرهنگهاي مختلف متفاوته. آدم وقتي عاشقه، دنيا براش عشقشه. آيا واقعاً عشق کوره؟ يا اين که عشق واقعي اينه که ببيني و بگي اين بديها رو داره، ولي حتّي بديهاش هم برام دلنشين و قشنگه؟ نميدونم!

آريا ازم پرسيد: "تو تا حالا عاشق بودي؟"

زدم زير آواز:

- پرسيدي از عشق اوّل، همش از رو بچّگي بود.

چي بگم از عشق دوّم، اونم از رو سادگي بود.

دلم عادت غريبي به هواي عاشقي داشت.

عشق سوّم اومد از راه، رو هوا زد دلمو برد.

عشق بعد از سر لج بود، چند صباحي بود و بس بود.

تا كه از سرم به در شد، رفع صد بلا و شر بود.

- طفره نرو جوابم رو بده!

- بچّه که بودم هفتهاي يه بار عاشق ميشدم! امّا حالا ديگه نه، خيلي وقته که دلم نلرزيده.

- چه جالب!

- انگار بچّه که بودم، بيشتر احساساتم رو ميتونستم پرورش بدم تا حالا.

- عاشقي سخته بهار! برو خدا رو شکر کن. اگه بدوني چند وقته يه آب خوش از گلوم پايين نرفته! اگه بدوني چند وقته که لبخند شادي رو لبهام ننشسته! زندگيم شده غزال! کار ميکنم هست، غذا ميخورم هست، خوابم هست، کتاب ميخونم هست... حتّي يه لحظه نميتونم ذهنم رو ازش دور کنم. اينقدر اين عشق براي من دور از دسترس شده که فقط حسرتش برام مونده.

- آريا ميشه ازت يه سئوال بکنم؟

- بفرمايين.

- ميشه بگي از چي اين دختر خوشت اومده؟

- نميدونم! نميتونم برات توضيح بدم. از همه چيزش.

- مگه ميشه؟! خوب ميدونم که از قيافه و ظاهرش خوشت مياد، ولي از نظر اخلاقي، سليقه، طرز فکر، ايدهها و افکار... در اين موارد چي ازش ميدوني؟

- ميدوني، کنارش آرامش لذّت بخشي بهم دست ميده. تو همة زمينهها و شرايط حرفها و ايدههاش دقيقاً همونيه که من دوست دارم باشه. امّا خوب کلاّ ً ما خيلي کم با هم حرف ميزنيم. من از ديدنش لذّت ميبرم و حاضرم ساعتها فقط نگاهش کنم. اونم لبخند ميزنه و هيچ اعتراضي نداره!

- فکر نميکني چون بهت گفته "نه" حريص شدي و دنبالش ميري؟

- نه بابا، عقدهاي که نيستم! بهار اينقدر دلم گرفته. خيلي هم تنهام. يعني ميدوني، کسي که بتونم باهاش راحت حرف دلم رو بزنم نيست. فقط گاهي با سعيد و وحيد درد دل ميکنم.

- مامانت اينا چي ميگن؟

- هيچ چي. مامان طفلک خيلي لطف کرد. چند بار بهم گفت پاشو دوباره بريم خونهشون يه صحبتي بکنيم، من زنگ زدم، امّا غزال گفت نياين بدتر ميشه.

- چي بدتر ميشه؟ شترسواري که دولاّ دولاّ نميشه! اين دختره يا تو رو ميخواد يا نه! اگر ميخوادت که بالاخره بايد يکي بره با خانوادهاش صحبت کنه، اگر هم نميخواد که چرا تو رو اين جوري معطّل ميکنه؟

- نميدونم، امّا ميترسم اگه يه چيزي بگم از ايني که هست بدتر بشه!

- يعني چي بدتر بشه؟ ميترسي از دست بديش؟!

- مدّتهاست که اين کابوس ولم نميکنه، ولي ترجيح ميدم بلاتکليف باشم تا اين که فکر کنم غزال هيچ وقت با من نباشه!

اشکم سرازير شد. يه مرتبه احساس کردم چقدر دوستش دارم. يه دوستي که هيچ وقت نديدم! از اون به بعد هيچ وقت نفهميدم چي شد که مثل يه بچّه شدم! گاهي دلم ميخواست دستمو دراز کنم و اين ستارة خيالي رو براي آريا بچينم و بدم بهش. دلم ميخواست بار دلش رو سبک کنم. امّا آريا دلش پرتر از اين حرفها بود. اصلاً هرچي ميگفتم نميشنيد! هر کاري که ميگفتم به نظرش خطرناک مياومد.

- آريا ميخواي من زنگ بزنم و باهاشون حرف بزنم؟

- عمراً!

- چرا؟ ميترسي زيرابت رو بزنم؟

- نه! ميترسم از اين که هست خرابتر بشه!

- کاري از من برنمياومد جز گوش دادن به درد دلهاي آريا. گاهي هم از دستش حسابي عصباني ميشدم.

- آريا يعني چي؟ مگه تو آدم نيستي؟ اين کارها چيه ميکني؟ چرا اجازه ميدي هر رفتاري که دلش ميخواد باهات بکنه؟

- اتّفاقاً دوست بابام همين رو ميگفت! ميگفت "ما مرديم، غرور داريم اگه اينو بدي ديگه هيچ چي نداري!" چه ميدونم! به من ميگه تو هيچ کاري نميکني! گفتم من که اومدم خواستگاريت، ده دفعه هم که چه اونجا چه بيرون تلفني با پدرت صحبت کردم، ديگه چيکار کنم؟ ميدوني چيه بهار؟ نميدونم چرا اين دختر حرف نميزنه. بخدا اگه يک بار بگه نميخوامت يا دوستت ندارم، از زندگيش ميرم بيرون. ولي انگار منو که ميبينه نظرش عوض ميشه! يه مدّت زيادي بينمون تموم شده بود. دفعة اوّل من رفتم سراغش، يعني يه خانمي از دوستام رو فرستادم باهاش صحبت کرد، امّا اين بار من فقط تولّدش براش گل فرستادم. اون هم بدون اسم. دوباره شروع کرد به تلفن زدن!

- آريا مگه تو آدم نيستي آخه؟ قراره بشيني که ايشون هر وقت ميخوان بيان سراغ شما؟ اين يه مدّت رفته دنبال کارش، ديده مثل تو کسي رو پيدا نميکنه که همه چيز رو قبول کنه، دوباره اومده سر وقت تو. منم اگه ميديدم طرف اين همه مدّت پام وايستاده همين رفتار رو باهاش ميکردم. حالا اين دفعه حدّاقل حرف دلت رو بزن، ببينم اصلاً تو حاضري زنت هنرپيشه باشه؟

- به خودش هم گفتم، اگه به زندگيم ضرر نزنه برام مهم نيست.

- يعني چي اين؟ روزي که بچّهدار شدي مادر بچّهات هر شب بايد بره تئاتر يا چه ميدونم سريال يا فيلم! تو ميموني و بچّهات! اينها رو بايد از الان بسنجي. آرياجون صحبت يه عمره، حالا امروز عاشق چشم و ابروشي! ببينم اصلاً تو حاضري همچين آدمي مادر بچّهات باشه؟

- من به اين چيزا فکر نميکنم. اصلاً هيچ ايدهاي از زندگي آيندهام ندارم. ولي ميدونم اگه غزال زن من نباشه من ديگه حاضر نيستم ازدواج کنم. اصلاً زندگي برام بيمفهوم ميشه!

با خودم فکر ميکنم، به عالم عشق... آخه عشق به چشم و ابرو و عشوه؟! آريا هيچ ايدهاي از غزال نداره. نه ميدونه احساس طرف چيه، نه شخصيتش رو ميشناسه! براي من عاشق چشم و ابروي کسي شدن عشق نيست. يا عادته يا هوس!

- اين هوس نيست، چون من هيچ وقت به اين که با غزال اين نوع رابطه رو برقرار کنم فکر نکردم. عادت هم نيست چون در اين صورت تا حالا تموم شده بود. من عاشقم، عاشقشم!

- خوب باش! فکر ميکني با اين خوشبخت ميشي؟

- تا خوشبختي رو چي معني کني. گاهي فکر ميکنم اين ازدواج شايد فقط 6 ماه دووم بياره، ولي من ميميرم واسه اون 6 ماه!

- تو خودت رو آدم حساب نميکني آريا! آدم بايد در درجة اوّل براي خودش ارزش قائل باشه، اگه اينجوري نباشي ديگران برات تره هم خورد نميکنن! اگه اين دختره تو رو دوست داشت حدّاقل بايد ميگفت.

- يه شب رفتم با پدرش صحبت کنم. از اوّل تا آخر غزال حتّي يک کلمه هم حرف نزد! فقط وقتي داشتم ميرفتم اومد تا جلوي پلّهها همراهيم کرد و يه کم اشک ريخت!

- حالا چطور شده که دوباره اومده سراغت؟

- نميدونم. امّا خودش ميگه به دو دليل: "اوّل اين که ميدونه من چقدر دوستش دارم، دوّم اين که از خدا ميترسه!!!

خندهام گرفت. چه آدمهايي تو دنيا پيدا ميشن! چطوري ميشه يه آدم که خودش رو باشعور ميدونه با يه آدم ديگه اين جوري برخورد کنه؟ من اومدم چون تو منو دوست داري! من علاقهاي به ديدن ريخت تو هم ندارم امّا چه کنم که از خدا ميترسم! رفتم تو فکر، اين جور آدمها چه زندگي راحتي دارن. بقيه رو ميندازن تو آتيش و ميکنن بازيچة دست خودشون و روزگار، تازه باز هم کمه! بايد باز با زبونشون هم زخم بزنن. بايد به طرف بفهمونن که از سرش هم زيادن. که اگه ترس از خدا نبود امکان نداشت همچين آدمي رو تحويل بگيرن چه برسه که به فکرشون خطور کنه باهاش ازدواج کنن!

اين روزها همش تو فکر آريام و عشقش! ميخوام يه راه پيدا کنم و نميشه. بهش گفتم:

- تو موقعي که رفتي خواستگاري غزال مدير بودي؟

- نه!

- خونه داشتي؟

- نه! حتّي فکرش رو هم نميکردم که بتونم بخرم.

- خوب فکر نميکني حالا که وضع ماليت خوب شده اين دوباره اومده سراغت؟ دلت ميخواد تو رو براي پولت بخواد؟

آريا اصلاً براش مهم نيست که براي چي بخوانش. فقط همين قدر که طرف يه گوشه چشم لطفي بهش بندازه براش کافيه!

وسط امتحانها بود و فکر آريا به قدري فکرم رو مشغول کرده بود که فرصت فکر کردن به چيز ديگهاي رو نداشتم. هر بار با هم حرف ميزديم به يه ترتيبي حرف رو ميکشيد به غزال و سختي روزگار...

يادمه يکي از اين روزها، وقتي داشتم تو شهر با دوستم راه ميرفتم، هوس کردم يه چيزي براي آريا بگيرم که از من براش يادگاري بمونه. يادگار يه دوستي. شايد هم دوست داشتم بهش بگم آدمهايي تو دنيا هستن که يادشن. که براشون مهم نيست که آريا مديره يا دربون شرکت. که دوستيش براشون ارزش داره. خلاصه رفتم تو يه فروشگاه بزرگ.

عسل- باز تو داري کادو ميخري؟ اينا ديگه مال کيه؟

- براي خواهرزادهام ميخوام... تولّدشه.

- زِر نزن! اون الان يه رولِکس دستشه. راستشو بگو اينو براي کي ميخواي؟

- چرا حرف مفت ميزني؟ پسر 16 ساله رولکسش کجا بود؟ حالا بيا کمک کن انتخاب کنيم.

بالاخره يه ساعت سوئيسي سادة قشنگ پيدا کردم. يه ادوکلن که دوست داشتم هم خريدم.

- آريا چي ميخواي که با اينا برات بفرستم؟

- بهارجان تو رو خدا از اين کارها نکن. من نميتونم جبران کنم ناراحت ميشم!

- چرا بايد تلافي کني؟ اگه من ميخواستم اين کار رو برام تلافي کني که اصلاً نميکردم! تازه تو اين همه به من محبّت داري براي جبران اين چيزها کافيه.

- به هر حال ممنون. من چيزي لازم ندارم. اينجا همه چيز هست. ببخشيد تلفن.

ساعت حدود 11 صبح بود. من هم که طبق معمول براي ديدن آريا اومده بودم، نه درس خوندن! نشستم تا حرفش تموم بشه و بياد. دوستام يکي يکي مياومدن رد ميشدن و هرکدوم يه متلک حسابي بارم ميکردن.

- بهار پدرت در اومد بسه ديگه انقدر خوندي!

- ببينم ايران چه خبره؟ هنوز تو سر ضعيفههايي مثل تو ميزنن؟ واقعاً که حقّتون همينه!

- بهار چيه جلوي اين کامپيوتر چرت ميزني؟ خوابت مياد برو خونه خوب!

ناليني رسيد و گفت "بهار جون پاشو بريم نهار، بسّه ديگه چيه نشستي منتظر؟"

ساعت 12 شده بود! آريا هنوز نيومده بود! براش نوشتم:

- من با اجازهات ميرم.

يهو جواب اومد: "اگه گفتي کيه؟"

- غزالجون!

- آره. بعدش هم علامت اشک ريختن برام زد.

تنم گُر گرفت. اعصابم ريخت به هم. چطور يه آدمي که خودش رو تحصيل کرده و باشخصيّت ميدونه ميتونه با يه دوست اين طوري رفتار کنه؟ من درست يه ساعته نشستم پاي کامپيوتر، اين يه کلمه نگفت تو برو! من سرم شلوغه. اون هم واسة يه دختري که هيچ وقت آدم حسابش نکرده!

- من ميرم آريا. کار و زندگيم رو ول کردم نشستم اينجا، شما يه ساعته منو معطّل کردي عين خيالت هم نيست.

- شرمنده ولي نرو... همش که غزال نبود، پشت سر هم تلفن داشتم. اين آخري اون بود که اومده بود من فالش رو از روي اينترنت ببينم!

انگار قلبمو چنگ زدن! حالم از اين همه بيمعرفتي به هم خورد. من اينجا نشستم پاي حرف و اشک و آهش، اين رفته داره فال ميگيره! صفحه رو بستم و رفتم. به قدري ناراحت بودم که حد نداشت. از بچّگي به ما ياد دادن که براي ديگران ارزش قائل باشيم. پدرم هميشه ميگفت که حتّي اگه يه بچّة کوچيک داره باهاتون حرف ميزنه، اين بياحترامي رو نکنين که وسط حرفش با يکي ديگه حرف بزنين. هر آدمي شخصيّتش محترمه. اگه ميخواين شخصيت خودتون حفظ بشه، بايد به ديگران احترام بگذارين.

چطوري يه آدم که خودش رو دوست تو ميدونه ، ميتونه اينجوري تو رو زير پاش بگذاره! کافي بود يک کلمه ميگفت من کار دارم! منم ميرفتم دنبال کارم. دلم سوخت. امّا بعدش به خودم گفتم تقصير خودته. تو اين جامعهاي که دخترهاش مثل غزال با پسرها رفتار ميکنن، من اينقدر با احترام با آريا برخورد ميکنم که فکر ميکنه هر کاري دلش بخواد ميتونه با من بکنه. بعدش رفتم تو فکر. از وقتي بهرام رفته و من تنها شدم، حدّ خودم رو گم کردم. نبايد انقدر با آريا حرف ميزدم و اينقدر پاي اين کامپيوتر مينشستم که ديگه خودم و وقتم براش بيارزش بشه. از کتابخونه رفتم بيرون و بيهدف راه ميرفتم. يه پارک نزديک کتابخونه بود که تقريباً هيچ وقت اونجا نرفته بودم. رفتم نشستم رو يه نيمکت پهلوي يه خانم پيري که با سگش نشسته بود. بهم گفت "چرا تو فکري دخترم؟" اشکم سرازير شد.

- روزگار به تو دختر جوون و خوشگل هم سخت گرفته؟

- نه! راستش از بيمعرفتي دوستم دلم پره.

- دوست؟ کمتر کسي تو اين دوره زمونه دوسته مادرجان! اگه پيدا کردي سلام منم برسون!

- خوب فکر ميکردم پيدا کردم! حتّي مسئله اين هم نيست. حالا فرض کنيم طرف اصلاً

دوست هم نيست، يه آشنا. چرا بايد انقدر بياحترامي کنه؟

جريان رو براش تعريفکردم، يه نگاه عاقل اندر سفيه بهم انداخت!

- تو چي فکر ميکني دختر جون؟ آقايون همهشون همينطورن. اگه خودت رو براشون بکشي، يه "مادّه" بياد براشون يه عشوه بياد، تو رو اگه لازم باشه خفه ميکنن و ميدون طرف اون مادّه!

- مسئله پسر يا دختر نيست، ما با هم دوست بوديم، دلم خيلي شکسته.

- بيخود دلت شکسته، بندازش دور! همچه آدمي لياقت نداره که دوست خوب داشته باشه. از من بشنو، اگه اينو همين طور لوسش کني و تحويلش بگيري ضرر ميکني. اين همه آدم تو اين شهر هست، برو يکي رو پيدا کن که برات ارزش قائل بشه. البتّه اينم بهت بگم، اون جوري که تو ميگي هستي، کمتر کسي ميتونه دوست تو باشه! تو از اون آدمهايي هستي که دوست بقيه هستن!

عصر بالاخره با خودم کنار اومدم. تصميم گرفتم اين رابطة احمقانه رو تموم کنم. امّا من هم از اون آدمهايي نبودم که بدون اين که حرفم رو بزنم سرم رو بندازم پايين و برم. عصر رفتم يه mail فرستادم به آريا:

"سلام،

خواستم فقط برات بنويسم کاري که تو امروز کردي قشنگ نبود. ما با هم دوست بوديم. من اينقدر احترامت رو داشتم، تو که ميدونستي تلفن داري و قراره طول بکشه، يه کمي هم به من توجّه ميکردي و ميگفتي من کار دارم، بعداً همديگه رو ميديديم. اين قشنگ نبود که منو درست يه ساعت بنشوني جلوي اين کامپيوتر کوفتي توي اين کتابخونه، که بري براي دوستت فال بگيري!

البتّه خوب که فکر ميکنم، تقصير خودمه. من از وقتي بهرام و خواهرم رفتن، خيلي تنها شدم. اينه که حدّ خودم رو گم کردم. ديگه سعي ميکنم کمتر مزاحمت بشم.

نگفتي چي ميخواي، من اين بسته رو امروز پست ميکنم."

بعد رفتم پستخونه و برگشتم خونه. به قدري کلافه بودم که اصلاً يه جا قرار نداشتم. تا حالا کسي با من اينجوري برخورد نکرده بود! به خودم گفتم چي ميخواي بهار؟ اينها ايران هستن. محيطشون، طرز فکرشون، همه چيزشون با تو فرق داره. اين آقا الان فکر ميکنه خداي زمين و زمانه. چرا انقدر آدمها رو بيخود تحويل ميگيري؟ به تو چه که اون عاشقه و دلش پره؟ غلط ميکني که براش دل ميسوزوني!

تصميم خودم رو گرفته بودم. فردا ميرم همةmail ها رو پاک ميکنم. اصلاً اگه بشه اين آدرس رو ميبندم تموم شه بره! منم خودم رو مسخره کردم با اين دوست پيدا کردنم! اگه به جاي اين کارها نشسته بودم سر يه کار ديگه الان کلّي چيز ياد گرفته بودم و از وقتم استفاده ميکردم.

هواي گرم ماه مي بود. آفتاب داشت غروب ميکرد و من نشسته بودم روي نيمکت توي اتاقم دم پنجره. به صداي پرندهها گوش ميدادم و به روزهايي فکر ميکردم که من و بهرام و گيسو و مَگَلي با هم داشتيم. روزهايي که دوستهاي واقعي دور و برم رو گرفته بودن! اگه خم به ابروم مياومد، گيسو ميپريد بغلم و ميپرسيد "چي شده؟" با اون لهجة فرانسوي وقتي فارسي حرف ميزد، دل آدم آب ميشد.

- بهرام، بگو بهار چرا ناراحته؟

- نميدونم! حتماً کشتيهاش تو درياي هند غرق شده!

- درياي هند کجاست؟ مگه کشتي داشته؟

طبق معمول همه از حرفهاي گيسو ميخنديديم. گيسو دوست من بود؛ و دوست بهرام. از بچّگي با ما بوده. قبلاً خيلي به هم نزديکتر بوديم، امّا حالا يه خونه خريدن طرف مرز فرانسه و يه کم کمتر همديگه رو ميبينيم. مگلي هم دوست سوئيسي ما بود. يه دختر ناز و نمکي. ما چهار تا تقريباً با هم بزرگ شديم. پدر گيسو ايراني بود و مادرش فرانسوي، امّا هم گيسو و هم مامانش و هم برادرش خيلي خوب فارسي حرف ميزدن. يه اشکالهايي داشت امّا بانمک بود و شيرين. مثلاً وقتي ميخواست بگه بچّهها تو خيابون نرين خطرناکه، ميگفت "بهرام تو جادّه نرو، ماشين هست!" بهرام عاشق گيسو بود و ما همه به چشم يه عضو خانواده بهش نگاه ميکرديم. گاهي بهرام سربسر گيسو ميگذاشت:

- اذيتم کني نميگيرمت ها!

چشمهاي سياه گيسو تنگ ميشد- يعني چي نميگيرمت؟

- برو از بابات بپرس!

- بابا، نميگيرمت يعني چي؟

- باباجون سگهاي هار وقتي آدم رو گاز ميگيرن، ميگن ميگيره! اگه نميگيره پس هار نيست!

- بهرام تو هار نيستي؟

- قبلاً بودم، چطور؟

- آخه نميگيري ديگه! حالا هار چي هست؟

- مادرزن!

- مادرزنِ کي بودي قبلاً؟

- بيخيال شو بابا غلط کردم!

پدر من با تمام احساسش گيسو رو بغل ميکرد و ميبوسيد. چقدر من خوشبخت بودم اون روزهايي که گيسو هنوز بود. همة ما اين دختر زيبا و عميق و درعين حال ساده رو عروس خودمون ميدونستيم. به قدري بامحبّت بود که تو چشماش محبّت ميدرخشيد. تا اين که يه غروب جمعه گيسو به بهرام تلفن کرد...

- بهرام، ما قراره بريم اسکي. من نميخوام برم، امّا مامانم مجبورم کرده! تو بيا به مامان بگو که من نميخوام برم.

- اِه! ميخواي منو با مادرزن درگير کني؟

- لوس نشو تو رو خدا. من ميخوام با تو و بهار بيام کنسرت.

- باشه من الان زنگ ميزنم به مامانت. برو عزيزم خيالت راحت که ناجي افسانهاي اينجاست!

- فلورانس، تو رو خدا بگذار گيسو با ما بياد. آخه من خيلي دلم ميگيره گيسو نباشه!

- بهرامجان، بعد از مدّتها ما يه برنامه جور کرديم که خانوادگي بريم يه جايي! ميدوني که پدر گيسو اکثراً نيست. حالا هم گيسو ادا در مياره ميگه نميام. قشنگ نيست، دل پدرش ميشکنه.

- آخه گيسو ميگه دوست نداره بره اسکي!

- ميدونم. امّا گاهي لازمه آدم به خودش زحمت بده و به خاطر خانواده يه چيزهايي رو قبول کنه.

- درست ميگين، من باهاش حرف ميزنم.

گيسو گريه ميکرد...

- بهرام من نميخوام برم!

- گيسوجان، تو که دختر لوسي نبودي عزيز دلم. پدرت بعد از مدّتها مرخصي گرفتن. قشنگ نيست. اگه ميخواي من دو روز ميام همون جا اسکي. اصلاً بهار و مگلي رو هم ميارم که تو تنها نباشي.

- قول ميدي؟ قول شَرَق؟

- قول شرف! باشه قول ميدم.

- باشه پس من رسيدم بهت زنگ ميزنم.

اين آخرين باري بود که ما گيسو رو ديديم. بهرام گيسو رو بغل کرد و گفت "خودم ميام از چنگ ديو نجاتت ميدم!"

- ديو چيه؟

- مامانت... نري بگي!

گيسو رفت و ما همه پشت در، ماشين رو نگاه ميکرديم که دور ميشد.

يکشنبه غروب، بهرام داشت بار و بنديل ما رو آماده ميکرد بريم اسکي که تلفن زنگ زد...

- بهرام کاش حرفت رو گوش داده بودم... صداي جيغهاي فلورانس به گوش همه ميرسيد!

- بيا عروستو ببر بهرام!

من از بيرون که اومدم خونه، به نظرم اومد از در و ديوارش غم ميباره. چرا امروز خونه اين جوريه؟ بهرام اومد جلو و من رو گرفت تو بغلش. به پهناي صورتش اشک ميباريد.

- چي شده بهرام؟ چي شده؟

- گيسو...

- گيسو چي شده؟

- تو اسکي چوب اسکيش شکسته و پرت شده پايين.

- حالا کجاست؟ کدوم بيمارستانه؟ يالاّ بريم ديگه، معطّل چي هستين؟

- تموم شد! رفت! منو گذاشت و رفت! ما رو گذاشت و رفت بهار...

ديوانه شدم. غم گيسو کمر همة خانوادة ما رو شکست. پدرم خميده شد. مامان از قبل اخموتر!

- حالا ديگه بيوه شدم. زود بود بيوه بشم بهار.

دو سالي از اون ماجرا ميگذره. وقتي به خودم اومدم، ساعت از نيمه شب گذشته بود و من حتّي چراغ رو روشن نکرده بودم! به ياد گيسو يه کم دعا خوندم. روحت شاد که چه دختر نازنيني بودي. کاش من به جاي تو رفته بودم و تو پيش بهرام ميموندي. کسي چشم انتظار من نبود.

فردا صبح با ارادة تمام رفتم کتابخونه و مثل آدم نشستم سر درسم! ساعت 11 صبح رفتم که همة mail ها رو پاک کنم. احمقانه است، امّا نميخواستم اينها اصلاً وجود داشته باشن! همه رو پاک کرده بودم که آريا اومد.

- سلام.

دلم نميخواست جواب بدم. حرصم گرفته بود. امّا من اين جوري تربيت نشده بودم. نميتونستم بياعتنايي کنم!

- سلام.

- بهارجان، مِيلت رو گرفتم، جواب ندادم که اينجا جواب بدم.

- خوب بده.

- تو حق داري ناراحت بشي، تقصير من بود. امّا همون يه تلفن که نبود. داشتم با اين خط حرف ميزدم، يکي مياومد پشت اون يکي خط؛ اين آخري غزال بود...

- براي من فرقي نميکنه. من درست يک ساعت منتظر تو موندم! کار قشنگي نبود.

- من معذرت ميخوام. قول ميدم تکرار نشه. تو که حال منو ميدوني. اگه بخواي من ساعت 4 به بعد سرم خلوتتره و احتمال اينها کمتر!

- آريا من به تو توهين و بياحترامي نميکنم. تو رو دوست خودم ميدونستم. اين کارت براي من خيلي سنگينه. من عادت ندارم که آخري باشم، ميفهمي؟ اگه نميتوني، همين جا تمومش ميکنيم. به اعصاب دوتامون فشار مياد خوب!

- نه ميتونم. من تو رو دوست خودم ميدونم، امّا منم اينجا سر کارم خوب! قصد بياحترامي نداشتم، حالا هم که معذرت خواستم.

بابا هميشه ميگه: وقتي کسي معذرت خواهي ميکنه، شرط انصاف نيست که باز قضيه رو به رخش بکشيد! فراموش کنيد، ببخشيد!

من هم همين کار رو کردم، تموم شد. اين اوّلين باري بود تو زندگيم که يه تصميمي گرفتم و عملي نکردم. چرا؟ نميدونم! شايد چون دل خودم هم پر بود و احتياج داشتم با يکي حرف بزنم. شايد ميخواستم براي يکي مفيد باشم. شايد هم سرنوشت ميخواد منو به اونجايي بکشه که "عرب ني انداخت!"

دوباره بعد از مدّت کوتاهي روابط عادّي شد و شد مثل سابق. يه روز عصر زنگ زدم به آريا، امّا انقدر دور و برش شلوغ بود که نتونست حرف بزنه. حتّي نتونستم خودم رو معرّفي کنم! رفتم سر يه کامپيوتر نشستم و براش نوشتم:

- تو چقدر شُلي!

- من شُلم؟

- آره خيلي! اين چه وضع حرف زدنه؟

- تو بودي زنگ زدي؟! شمارهات رو بده، من شب زنگ ميزنم.

منم شمارهمو دادم. هنوز غروب نشده بود که زنگ زد.

- قراره با غزال بريم فرحزاد!

- کجا؟

- فرحزاد. صبح زود قرار گذاشتيم که اوّل بريم بدويم و بعدش هم بريم يه دوري بزنيم.

آريا تو آسمونها بود! يه آن براش خوشحال شدم. به نظرم رسيد که داره کارها و برنامهها جور ميشه. بعدش دلم گرفت! دلم ميخواست تهران بودم و من هم ميرفتم فرحزاد! بعدش خندهام گرفت! چه فکرهايي ميکنم من! اين همه جاهاي قشنگ واسه گردش اينجا هست، حالا من هوس فرحزاد کردم که اصلاً نميدونم کجا هست و چه جور جاييه! يه مرتبه انگار يه چيزي قلبم رو فشرد. فرحزاد آريا بود و ژنو... من تنها بودم!

سعي کردم اين افکار رو از خودم دور کنم. آدم از يکي خوشش بياد که نديدتش! تازه يه دوسته و به علاوه عاشق يکي ديگه!!! اونم اين طوري پر و پا قرص!

فرداي اون شب تقريباً تمام مدّت من دلشوره داشتم. دستم به کتاب نميرفت. دلم ميخواست با يکي حرف بزنم ولي خوب که فکر ميکردم ميديدم خودم هم نميدونم چِم شده! ساعت 2 زنگ زدم به آريا.

- سلام... چطوري؟ خواب بودي؟

- آره! صبح زود رفتم بيرون، خستهام.

- خوش گذشت؟

- بد نبود، جاي شما خالي! کلّي با هم حرف زديم!

- خوب غزال چي ميگفت؟ ازش چيزي پرسيدي يا باز لالموني گرفتي؟

- ميگفت باباش يه کمي راضي شده و از اين حرفها. امّا يه چيز عجيبي گفت بهار... البتّه منم قبول کردم!

- چي؟

- ميگه بيا بريم پيش يه مشاور... براي حلّ مشکلاتمون!

- مگه شما با هم مشکل دارين؟

- نميدونم! بهش گفتم مشاور به درد زماني ميخوره که دو نفر با هم مشکل دارن و نميتونن بگن يا حلّش بکنن! ما که با يه نفر ديگه مشکل داريم بريم چي بگيم؟ گفت آريا تو آدم تحصيل کردهاي هستي، نبايد از مشاور بترسي! گفتم من حرفي ندارم. من از اين بيشتر براي به سرانجام رسوندن عشقم حاضرم کار کنم، اين که چيزي نيست. اگه تو ميگي خوبه، خوب ميريم!

- که چي آخه؟ وقتي مشکل ندارين برين به مشاور چي بگين؟

- لابد يه حرفهايي رو ميخواد به من بزنه روش نميشه!

- ممکنه!

- امروز بالاخره بعد از سالها راز و نياز عاشقانه هم کرديم! ميگفت يه کمي بايد ابروهات رو بردارم، يه ريمل هم به مژههات بزنم خوشگل ميشي!!!

- گوشواره و رُژلب و اينها چي؟

قهقهة آريا به آسمون رفت. از ته دل ميخنديد... خوش به حالش!

- نه ديگه... گفت همونها کافيه!

نميدونم چرا يه مرتبه احساس کردم که دلم ميخواست اونجا بودم و دستم رو ميکشيدم رو مژههاي آريا! آروم پرندة روياهام رو پر دادم به سمت تهران. بشينه تو يه پارکي که دو تا عاشق نشستن و حرف ميزنن. بعد دستم رو آروم، يه طوري که هيچ کدوم متوجّه نشن، کشيدم رو مژههاي آريا... قلبم تير کشيد.

آره من عاشق بودم! از موقعي که يادم مياد عاشق بودم. هميشه عاشق عاشق شدن بودم و بعدها... جامعه زمان نوجواني و جواني ما بستهتر از حالا بود. نه که کسي دوست دختر نداشت؛ داشتن، ولي به قول يکي از دوستهام که خيلي تو اين خطها بود ميگفت ما20 سالمون بود، حدّاکثر قرار ميگذاشتيم سر يه ساعتي يه تک زنگ خونة دوست دخترمون ميزديم يا اون ميزد و قند تو دلمون آب ميشد! الان بچّههاي 14 ساله هر کاري بگي کردن! امّا من تيپ ديگهاي بودم، من فکر ميکردم اوّلين دختري که وارد زندگي خصوصيم بشه، همسر آيندهام خواهد بود! براي همين هم تا موقعي که احساس نکردم ميتونم تشکيل خانواده بدم با هيچ دختري ارتباط برقرار نکردم!

تا اين که بالاخره قسمت من هم پيدا شد و تو يه مرخصي که از همون کارخونة تو شهرستان گرفتم، اواخر فوقليسانسم بود که با "سوسن" آشنا شدم. دختر يکي از همکارهاي قديمي بابا بود. ميشناختمش! آخرين باري که ديده بودمش 11 سالش بود و به مامان من ميگفت مادرشوهر! با يه تور از طرف شرکت بابا رفته بوديم آهار، طرفهاي اوشون فشم که اونهام خانوادگي توي تور بودن. بچّه که بود زياد ازش خوشم نمياومد ولي الان يه چيز ديگه بود. واسه خودش خانمي شده بود و در عين شيطنت، نجابت و معصوميّت ازش ميباريد.

خلاصه بزرگترها يه جا اطراق کردن و ما جوونها رفتيم بالاي کوه. ازش خوشم اومده بود. يه جا که بالا رفتن خيلي سخت بود، رفتم بالا و دستم رو دراز کردم طرفش! يه کم نگاهم کرد و دستمو گرفت، تو نگاهش گير افتاده بودم و چند ثانيهاي طول کشيد تا يادم افتاد بايد کمکش کنم بياد بالا! از اون روز انگار زندگيم که سياه و سفيد بود يه دفعه رنگي شد! چند روز بعد دل رو به دريا زدم و به بهانة يه CD که قولش رو داده بود بهش زنگ زدم. تقريباً 2 ساعت با هم صحبت کرديم! آخرش هم گفت "آريا، من خوشحال ميشم بهم زنگ بزني!" واضح و روشن! خيلي خوشم اومد، معمولاً دخترها اين کار رو نميکنن و پا پيش نميگذارن! وقت تصميم گرفتن بود و من هم تصميمم رو گرفتم. حالا ديگه هم آمادگي رواني و مادّي ازدواج رو داشتم و هم سوسن رو!

کمکم تلفني وارد زندگي هم شديم. ديگه اومده بودم تهران و هر چند کار خيلي سنگيني داشتم، شبي يه ساعت رو با هم حرف ميزديم. يه روز جمعه يادمه از وقتي بيدار شدم تا وقتي خوابيدم پاي تلفن بودم! سوسن خيلي کم سن و سال بود ولي افکار و عقايدش مثل يه دختر 30 ساله بود! تلهپاتي عجيبي با هم داشتيم، طوري که وقتي با هم حرف ميزديم، احساس ميکردم ذهنم لخت و عوره و هيچ چيزي از ديد اون دور نميمونه! يه بار که داشتم اين رو براي دوستم تو شرکت ميگفتم، خنديد و گفت زيادي پر و بال ميدي به قضيه! گفتم کيوان تا حالا تو ديدي اين زنگ بزنه اينجا؟ گفت نه! گفتم صبر کن تا 5 دقيقة ديگه زنگ ميزنه! سوسن شمارة شرکت رو داشت، امّا اينجا شرکت خصوصي بود و نميشد نشست با تلفن حرف زد! ميدونست که من سختمه. نشستم تمرکز کردم و ازش خواستم بهم زنگ بزنه! هنوز يه دقيقه هم نشده بود که صدام کردن! تلفن داري!!!

- سلام سوسن! تويي؟!

- آره آرياجون. حالت خوبه؟

- من خوبم مرسي. مگه مامانت نگفته بود سر کار آريا بهش زنگ نزن؟! چي شده؟ اتّفاقي افتاده؟

- نه هيچ چي! فقط يه دفعه دلشوره گرفتم و احساس کردم بايد بهت زنگ بزنم!

قيافة بهتزدة کيوان ديدني بود! من خودم خيلي به اين چيزها اعتقاد نداشتم، ولي خوب اين ديگه يه شاهد عيني بود!

سوسن يک سال از افسانه خواهرم بزرگتر بود و با هم خيلي صميمي شده بودن که بعداً فهميدم خيلي به ضرر من بوده! برخلاف رشد فکري سريع، سوسن تو درسهاش زياد موفّق نبود. سال آخر هم بود و بايد براي کنکور آماده ميشد. اين بود که من اضافه کاريم رو قطع کردم و هر روز بعد از وقت اداري ميرفتم خونهشون و باهاش کار ميکردم. يک ماهي به همين ترتيب گذشت و افسانه حسابي حسّاس شده بود. احساس ميکرد منو ازش دزديدن! تو خانوادة ما ابراز محبّت صفره و ما همه به اين عادت کرديم! پدرم عاشق بچّههاشه، ولي تو خودش! هيچ وقت به زبون نمياره و من تازه ميفهمم که پدرم ما رو دوست داشته و داره! رابطة من و افسانه هم خيلي عادّيه، گرچه خيلي همديگه رو دوست داريم. امّا اون دختر بود و بعدها به بهار گفته بود هر وقت يکي از برادرهام با يه دختري صميمي ميشن، احساس ميکنم برادرم رو ازم دزديدن و اين مسئله خيلي ناراحتم ميکنه؛ امّا در مورد آريا اصلاً نميتونم تحمّل کنم!

خلاصه شيطنت افسانه به جايي رسيد که يه روز سوسن زنگ زد و گفت بهتره ارتباطمون قطع بشه! سوسن واقعاً منو دوست داشت، من هم دوستش داشتم. حيف بود اين جوري بشه! درجا زنگ زدم به مامانش و نفهميدم چه جوري ازش خواستگاري کردم! درست روزهاي قبل از عيد بود! دوباره وقتي فهميد من واقعاً دوستش دارم و ميخوام بهش برسم کوتاه اومد. همون يکي دو ساعت بعد از تحويل سال اومدن خونة ما! ديگه داشتيم فاميل ميشديم! قشنگترين عيد من همون سال بود!

ارديبهشت بود که براي دفاع پروژه دوستان و آشنايان رو دعوت کردم و همون موقع افسانه يه جنجال جديد به پا کرد! موضوع بر ميگشت به يه سري خبر رساني به يکي از دوستان مشترکمون که پدر خانواده از همکاران قديم پدر من بود و همين مسئلة ساده زندگي من رو به هم ريخت! دفاع پروژه آخرين ديدار من و سوسن بود! مامان و افسانه فردا صبح براي حلّ مسائل رفتن خونة سوسن اينا، يه کم دخترها با هم جيغ و داد کردن و چيزي حل نشد و برگشتن!

من زنگ زدم به مامان سوسن و گفتم به هرحال اين مسائل حل ميشه، ما ارتباطمون عميقتر از اونه که با اين چيزها سست بشه!

- نه آرياجان! من فکر ميکنم اون مسئله هم منتفيه با اين اوضاع!

- اين چه حرفيه که ميزنين؟ با اين که شما رو خيلي دوست دارم، امّا بايد بگم اين طرز فکرتون رو اصلاً نميپسندم!

- به هرحال خانوادهها نقش اساسي دارن! نميشه که ما با هم مشکل داشته باشيم و شما با هم ازدواج کنين!

- خيلي ممنون! شما به من خيلي لطف دارين، ولي اين مسئله به من و سوسن مربوط ميشه و خودمون راجع بهش تصميم ميگيريم، لطفاً بهش بگين حالش که بهتر شد به من زنگ بزنه.

تمام تنم ميلرزيد! اصلاً نميتونستم بفهمم چرا اين جوريه! اين روزگار چرا نميتونه شادي و خوشبختي منو ببينه؟ امّا خوب در هر ارتباطي اون هم بين دو تا خانواده طبيعتاً تنش پيش مياد. من مطمئنّم سوسن دختر فهميدهايه و با احساسات و آيندة خودش و من به اين راحتي بازي نميکنه.

عصر من و افشين تو خونه تنها بوديم که يکي از خانمهاي فاميل که نزديک خونة ما زندگي ميکرد و کليدش رو گم کرده بود با دختر ده سالهاش اومدن خونة ما. بار اوّلي بود که اونجا مياومدن. همين که نشستن سوسن زنگ زد! مجبور شدم برم بالاي پشتبوم تا کسي صدام رو نشنوه. سوسن اين جوري شروع کرد:

آريا، من هر روز دعا ميکردم افسانه زودتر ازدواج کنه، امّا حالا ميبينم که اينجوري هم مشکل من حل نميشه! ما نميتونيم با هم خوشبخت باشيم!!!

- سوسن اين چه حرفيه که ميزني؟ اصلاً از تو انتظار نداشتم. يعني زندگي ما بايد بازيچة دست يه دختربچّه بشه؟

- خوب منم بچّهام! مگه من چقدر از افسانه بزرگترم؟

- امّا به نظر من نظرات و عقايد و رفتارهاي تو خيلي بزرگتر از سنّت مياومد!!! مسئلهاي نيست، تو يک ماه ديگه کنکور داري، نميخوام اعصابت رو به هم بريزم. من اين مدّت راحتت ميگذارم که به درسهات برسي هر چند که واقعاً دوست داشتم کمکت کنم، امّا مطمئنّم حالا که پاية درسيت قوي شده از پسش برمياي! بعد از کنکور وقت داري که راجع به اين مسئله فکر کني، اون وقت با هم تصميم ميگيريم!

- نه آريا ديگه همه چيز تمومه.

بيشتر از يک ساعت اشک ميريختم، التماس ميکردم که نرو! امّا رفت! آخرين حرفش اين بود:

- آريا من عاشقتم! هر جا و با هر کس که باشي بدون که من ديوانهوار دوستت دارم. توي اون دنيا ميام سراغت! اونجا به هم ميرسيم. خداحافظ!

حالم داشت به هم ميخورد! اين از وعدة سر خرمن هم بدتر بود! مادر سوسن صبح گفته بود "آرياجان، تو بلد نيستي چطور بايد يه دختر رو نگه داري!"

بد کردم که عشقم رو حتّي يک بار بدون حضور خانوادهاش نديدم؟ چيکار بايد ميکردم؟ بهش کادو ميدادم و براش گل ميگرفتم؟ يعني اينها انقدر مهم بود و من نميدونستم؟! پس سوسن بهونه آورده بود و منو نميخواست؟

تو خونه با همه قهر بودم. احساس ميکردم ندونم کاري خانواده زندگي منو جهنّم کرده. از در و ديوار شرکت حالم به هم ميخورد، چون اينجا جايي بود که من سوسن رو هميشه کنارم احساس ميکردم و حالا نبود! همون موقع بود که استاد پروژهام تماس گرفت و گفت تو يه شرکت عظيم دولتي مدير ارشد شده و از من هم خواست برم پيشش! رئيس شرکت خيلي از دستم ناراحت شد. يک ماه موندم و کارهاي نيمهتمام رو تموم کردم و تحويل يک نفر جديد که خودم استخدامش کرده بودم دادم و اين محيط نفرتانگيز رو ترک کردم! چند ماهي گذشت و غم و غصّة من کم نشد! از سوسن هم خبري نشد! نميخواستم بشه! تو اين مدّت همة افراد خانواده پا به پاي من غمگين بودن! با يه اشاره منفجر ميشدم و بهمين دليل هيچ کس جرأت نزديک شدن به من رو نداشت. مرتّب برام دختر درنظر ميگرفتن و با داد و فرياد من مواجه ميشدن!

بالاخره يک روز به خودم اومدم و ديدم افسرده شدم! ديگه دل و دماغ هيچ کاري رو ندارم. موها و ريشهام بلند شده بود، شده بودم فتوکپي وليد !!!

ديدم ديگه آريا نيستم. برق چشمهام رفته، ديگه خودم نبودم! به خودم يک ماه فرصت دادم که درست بشم! بايد زندگيم رو از نو ميساختم. ريشهامو تراشيدم و موهام رو کوتاه کردم. سعي کردم هيچ جا تنها نمونم. تو شرکت مرتّب سر به سر وحيد و سعيد ميگذاشتم. شده بودم دايرةالمعارف جوک! هر جا ميرفتم مجلس رو رو سرم ميگذاشتم و بالاخره موفّق شدم. شدم آريا!

يک ماه که گذشت احساس کردم کسي که طعم شيرين همدم زندگي رو چشيده نميتونه و نبايد تنها بمونه! بعد از جريان سوسن چند نفري بهم ابراز علاقه کرده بودن. دخترهايي که نسبت به من متمايل بودن و ميدونستن که دلم جاي ديگه است حالا ميخواستن شانس خودشون رو امتحان کنن. مخصوصاً تو شرايط جديد اين يک ماه که من مرتّب با دوستها، فاميلها و همکارها برنامة کوه و جنگل و سينما و تئاتر چيده بودم و فرصت مناسب زياد بود! امّا هيچ کدوم به نظرم همسرم نيومدن! ميدونستم که نبايد مقايسه کرد و نميکردم ولي دوست با عشق فرق ميکنه و اين رو خوب ميفهميدم! از همه معذرت خواهي کردم و براشون توضيح دادم که نميتونم قبول کنم و اگر هم بکنم تنها نتيجهاش از دست رفتن دوستيمون خواهد بود!

دلم ميخواست معجزه بشه و زن زندگيم پيدا بشه! اهل دوست شدن با كسي كه نميشناختم نبودم. تا اين كه يه روز بابا گفت:

- آريا بالاخره من به اين دوستم چي بگم؟ اين دختر رو ميخواي يا نه؟

- سوسن رو ميگي بابا؟ نه! مگه باز خبري شده؟

- دِه! تو که هنوز فکرت دنبال اونه! اصلاً نشنيدي چي بهت گفتم؟

-کِي؟

- تا حالا سه بار گفتم، بازم ميگم. همساية يکي از همکارهامون. دختر خيلي باوقار و خوبيه. خيلي هم زيباست. باباش ميخواد ازدواج کنه که منتقل بشه تهران! تعطيلات تموم بشه ميرهها!

- باباجان دختري که تازه پدرش ميخواد به خاطر تهران اومدن شوهرش بده به نظرت آمادة ازدواجه؟!

- نه! خوب حتماً خودش اين دليل رو واسه ازدواج نداره!

- نه بابا من دوست ندارم با خواستگاري رفتن ازدواج کنم! دلم ميخواد طرف رو بشناسم، ازش خوشم بياد بعد باهاش ازدواج کنم. اين جوري که به قصد ازدواج ميري جلو چهرة واقعيش رو نشونت نميده و تازه با يه ربع تو اتاق حرف زدن هم نميشه کسي رو شناخت! ازدواج سنّتي فرصت شناخت طرف رو به آدم نميده و براي قديمها خوب بود که همه همديگه رو خوب ميشناختن و فقط ميرفتن خواستگاري تا سر مهريه و شيربها چونه بزنن!

افسانه- شيربها ديگه ور افتاده آريا خان!

- چه ميدونم!

- حالا کي گفت بري خواستگاري؟ اين دوست من ميگه شما بياين خونة ما، من هماهنگ ميکنم غزال بياد يه کاسه آش بياره و آريا ببيندش! اگه خوشش اومد بعداً قرار ميگذارن همديگه رو ميبينن و آشنا ميشن! خانوادة روشنفکري هستن. راستي يادم رفت، پدر غزال هنرپيشة قديميه، حتماً ميشناسيش! خودش هم وقتي تهرانه يه کارهايي ميکنه. واسة همين دوست داره بياد تهران!

- فرض کنيم اين خانم سوفيالورِن بود! من اصلاً به قيافه اهمّيت نميدم بابا! يکي از دوستهام يه بار ازم پرسيد سوسن خوشگله؟ کلّي فکر کردم و آخرش هم گفتم به چشم من که آره! امّا نميدونم! تا حالا با اين ديد بهش نگاه نکردم! من ميخوام طرف رو بشناسم. تازه هنرپيشهها با اين چيزهايي که ازشون ميگن...

- هنرپيشهها مشکلي ندارن، فقط همه تو زندگيشون فضولي ميکنن!

نميدونم چي شد که گفتم حالا ببينيم چي ميشه! خلاصه قرار گذاشتن. رفتيم خونة همکار بابا که تا اون موقع نديده بودمش! ادارة بابا درست روبروي درب اصلي دانشگاه ما بود و من زياد رفته بودم! باعث تعجّبم بود که اين آقا رو نديده بودم! نيم ساعتي نشسته بوديم که زنگ زدن! حتماً آش آورده بودن! غزال و پدر و مادر و برادر کوچکترش، کلّ خانوادة چهار نفره با کلّي تيپ مهموني اومده بودن يه طبقه پايينتر! آش هم نياورده بودن! پدر غزال از اون تيپ هنرپيشههايي بود که کسي زياد اسمش رو نميدونه ولي تا ببيني ميشناسيش! چهرهاش دوست داشتني بود و نوراني.

خلاصه شروع کرديم به صحبت از همه طرف. غزال به نظرم خيلي عادّي بود. حدّاقل از "عشق در نگاه اوّل" خبري نبود. معلوم بود که غزال و مادرش از بذله گوييهاي من که متخصّصش بودم خيلي خوششون اومده بود. اين رو از نگاههايي که رد و بدل ميکردن و خندههاشون ميشد فهميد، ولي پدرش ظاهراً زياد گرم نميگرفت!

افسانه- باباش چقدر عصا قورت داده بود و رسمي حرف ميزد!

مامان- هنرپيشهها همين جورين ديگه! تو زندگي معموليشون هم فيلم بازي ميکنن!

اتّفاق خاصّي نيفتاده بود. دختر آروم و باوقاري بود. پيش خودم فکر کردم، هموني که ميگفتم، عشق فقط يک بار به سراغ آدم مياد! دو روز بعد مادرش زنگ زد و آخر هفته دعوتمون کرد خونهشون؛ همون که ميترسيدم! يعني خواستگاريه و بعدش توي اتاق چهار کلمه حرف و بعد بايد جواب داد؟ نه! همين الان ميگم نه!

- حالا پاشو بريم مامان، تو که از دختره بدت نيومد! اومد؟

- نه مامان! ولي من خواستگاري نميرم! نميخوام اين جوري زن بگيرم بابا! اين آش رو شما پختين! آخرش هم يه قاشق آش بهمون ندادن!

- ما هم که خواستگاري نميريم! مهمونيه ديگه!

- خودشون رو که ديديم! خونهشونو قراره بپسنديم؟ نکنه فروشيه؟ پس فقط يه جعبه شيريني ميگيريم، گل بي گل!

آخر هفته با يه تيپ معمولي رفتم خونهشون! کراوات که نزده بودم بماند، کت و شلوار هم نپوشيدم! مهمونيه ديگه! من کلاّ ً از کت و شلوار متنفّرم. به نظرم ساختگي مياد و معذّبم! بابا من اين تيپّي نيستم ديگه! نميخوام که خودم رو قالب کنم!

پدرش با همون لحن لفظ قلم گفت:

- اين زندگي دوتا جوونه، ما ميتونيم کمکشون کنيم و نظرمون رو بگيم، امّا تصميم به عهدة خودشونه! جناب آقاي آريا ميتونن تشريف بيارن منزل ما، غزال هم بياد خونة شما و يا با هم برن بيرون. آشنا بشن و تصميم بگيرن. من دخالتي نميکنم و خواهش ميکنم شما هم اجازه بدين خودشون تصميم بگيرن.

واقعاً لذّت بردم. چه خانوادة روشنفکري! من هميشه فکر ميکردم هنرپيشهها شايد نقش آدمهاي فهميده رو خوب بازي کنن ولي خودشون خيلي آدمهاي تحصيلکرده و بافرهنگي نيستن و همش دنبال اينن که ببينن کدوم همکار زنش رو طلاق ميده تا برن باهاش ازدواج کنن! اين فرصتي که به من داده شد دقيقاً همون چيزي بود که ميخواستم. خدايا متشکّرم که دوباره به من نظر لطف كردي!

دو روز بعد با غزال قرار گذاشتم و رفتم دنبالش. با هم رفتيم پارک جمشيديّه. من عاشق اين پارکم. از چند سال پيش که اين پارک بعد از مدّتها مجدّداً عمومي شد، کمتر کسي اين موضوع رو ميدونست و چون نزديک خونة ما بود مثل حياط خونهمون شده بود! وقتي با دوستها و فاميلهامون ميرفتيم اونجا تقريباً به جز ما کسي توي پارک نبود! حالا ديگه خيلي شلوغ شده بود، مخصوصاً که خيلي بهش رسيده بودن و مسير کُلَکچال هم از اونجا ميگذشت که پاتوق جوونهاي کمي ورزشکار شده بود! ولي من هنوز دوستش داشتم. يک ربع اوّل ساکت بوديم. من رانندگي ميکردم و اون هم معذّب بود. بالاخره به حرف اومد و گفت:

- چه سکوتي!

- آره! خيلي طولاني شد!

غزال با مانتو و روسري بانمکتر شده بود. يکي دو ساعتي با هم حرف زديم. رفتيم يه جا قهوه خورديم و برگشتيم که برسونمش خونه.

- آريا يه چيزي ميخواستم بهت بگم...

- بفرماييد.

- ميدوني، بابا زياد موافق ادامة ارتباط ما نبود. من خودم خواستم و مسئوليّتش رو قبول کردم!

تا خونه داشتم فکر ميکردم. غزال به من گفته بود که رابطهاش با پدرش خيلي خيلي صميميه. جالب اين که ميگفت شما خيلي به هم شبيه هستين! هر دو متولّد اسفند هم بوديم!!! برادرش با مادرش صميميتر بود و اين دو تا با هم. خوب حالا اوّلين باره که رو در رو قرار گرفتن! به خونه که رسيدم زنگ زدم به غزال:

- ببين غزال خانم، من به حرفهاي شما فکر کردم، شما با پدرتون خيلي صميمي هستين و اين مسئله خيلي ميتونه به ارتباط شما لطمه بزنه! ما که با هم آشنايي نداريم، علاقهاي هم بينمون ايجاد نشده، بهتره همين جا خداحافظي کنيم!

- من فقط اينها رو گفتم چون فکر ميکردم بهتره شما بدونين! من خودم شخصاً مسئوليّتش رو قبول کردم و با بابا مشکلي ندارم!

- آخه ببينين، اگر ما بعداً ازدواج کنيم، شما پايگاهتون رو پيش بابا از دست دادين و خداي نکرده هر مشکلي پيش بياد ميگن خودت خواستي و اصلاً ممکنه به همين دليل نتونين چيزي بگين و تنها بمونين...

من خيلي جدّي نبودم و فقط به نظرم رسيده بود که اين جوري راحتتره! گاهي خدا تو زندگي آدمها راه درست رو نشون ميده ولي ما هستيم که نميتونيم اين نشانهها رو درک کنيم. خلاصه صحبت چرخيد و نميدونم چي شد که قرار بعدي رو گذاشتيم!

کمکم من و غزال به هم علاقه پيدا کرديم. غزال آتيش تندتري داشت و خيلي هم رومانتيک بود. من از وجودش لذّت ميبردم و کمکم عاشق ميشدم! يک بار ديگه من معلّم شدم! غزال که توي يکي از دانشگاههاي تهران مهمان شده بود، واحد کامپيوتر داشت و چون هيچ چي بلد نبود ميخواست حذفش کنه! من بهش گفتم نميشه تو دوست آدمي مثل من باشي و همچين درس سادهاي رو حذف کني! زبان برنامهنويسي که گفته بودن پاسکال بود و من تا بحال با اين زبان برنامهنويسي نکرده بودم! هميشه هم با نيما دوستم کُري داشتيم، اون از پاسکال تعريف ميکرد و من و سعيد معتقد بوديم پاسکال در برابر C حرفي براي گفتن نداره! به هر حال زبانهاي برنامهنويسي تفاوت زيادي با هم ندارن و مهم نفس برنامه نوشتنه که بايد بلد باشي. حدود دو هفته هر شب به خونة غزال اينها ميرفتم و برنامهنويسي درس ميدادم. حقّاً که خوب هم جواب استاد رو داد و بيست گرفت! پدر غزال با من مثل مهمون غريبه برخورد ميکرد. ميرفت تو اتاقش و خيلي مرتّب و مؤدّب سر ميز شام حاضر ميشد! من رو "جناب آقاي آريا خان" صدا ميکرد و هيچ وقت هم اين همه پسوند و پيشوند رو فراموش نميکرد!

من توجّه زيادي نداشتم. برنامه همين بود که من و غزال همديگه رو بشناسيم و تصميم بگيريم. پدر غزال هم اين اجازه رو به ما داده بود، بنابراين ميتونستم با خيال راحت بعد از ازدواج، ايشون رو قانع کنم که گرچه ظاهراً خيلي به هم شبيه هستيم، ولي من هنرپيشه نيستم و استعدادش رو هم ندارم! آخه ظاهراً ايشون اميدوار بودن که غزال بعد از مدّت کوتاهي خواهد فهميد که اشتباه ميکنه و ارتباطش رو با من قطع ميکنه! بنابراين بعد از اين که متوجّه علاقهمند شدن ما به هم شده بود به غزال ميگفت که اين براي تو نقش بازي ميکنه! و چهرة واقعيش رو به تو نشون نميده! البتّه من وقتي اين مسائل رو فهميدم که ديگه کار از کار گذشته بود!

من عاشق غزال شده بودم و با خونسردي خاصّ خودم منتظر ادامة زيباي داستان بودم! در واقع من غزال رو همسر خودم ميدونستم و مشکلي احساس نميکردم. مشکلي که پدرم به راحتي حس کرده بود. چند بار پدرم به من گفته بود:

- آرياجان، شما به اندازة کافي شناخت پيدا کردين و ظاهراً هم که تصميم خودتون رو گرفتين، بنابراين غزال بايد قضيه رو به پدرش گفته باشه، که حتماً گفته. اگر عکسالعملي نشون ندادن معناي بدي داره. تو بايد از غزال بخواي که به پدرش بگه جواب خودش رو به ما اعلام کنه. الان 6 ماه از آشنايي شما ميگذره و ارتباط شما هم کم نبوده. اين مدّت براي تصميمگيري کافيه.

- بابا شما چقدر عجله دارين! بهتر! هر چي ديرتر بشه من آمادهتر ميشم!

يک روز پدر غزال خواست با من صحبت کنه. با خوشحالي رفتم که قرار عقد و عروسي رو بگذارم!

- خوب آقاي آريا خان، ميشه بپرسم شما چقدر پسانداز دارين؟

- والاّ من خيلي وقت نيست که کار ميکنم. حدود دو ميليون تومن پسانداز دارم.

- الان خرج يه مجلس عروسي با خريد و اين حرفها حدود ده ميليون ميشه نه؟

- چقدر؟ شوخي ميکنين؟ الان عروسيهاي معمولي با دو سه ميليون برگزار ميشه! حالا البتّه من نميخوام مجلس ساده بگيرم، بستگي به نظر شما و غزالجان داره... خوب اگر کم داشتم ميتونم يه مقدار ديگه هم تا اون موقع جمع وجور کنم. هرچند که نظر شخصيم اينه که مجلس پول دور ريختنه! البتّه به شرطي که کسي وضع مالي خوبي نداشته باشه. به هرحال ما به نظر شما احترام ميگذاريم.

- از شرکتتون بگين.

- شرکت خوبيه. نسبتاً هم درآمد خوبي دارم. يعني فکر ميکنم توي هم سنّ و سالهاي خودم، بجز اونهايي که پدرشون بهشون کار و سرمايه داده من بهترين درآمدها رو دارم!

- تعاوني مسکن چي؟ داره؟

- والاّ نميدونم! من تازه اومدم تو اين شرکت! احتمالاً داره ولي قاعدتاً اگر هم داشته باشه حالا حالاها نوبت به من نميرسه!

- خوب شما فکر ميکنين با اين وضع ميتونين کاري کنين که حدّاقل دختر من امکاناتي که توي خونة پدرش داشته رو داشته باشه؟

- من فکر ميکنم ميتونم يک زندگي تشکيل بدم و همة تلاشم رو خواهم کرد که غزال خوب و راحت زندگي کنه. غزال به من گفته بود شايد شما شرايطي داشته باشين و من هم گفتم در حدّ توانم سعي ميکنم، البتّه اگر شرايط شما خونه و ماشين و زندگي مثل خونة شما باشه، خوب درحدّ توان من نيست! ميتونم يه سوالي بپرسم؟... شما وقتي ازدواج کردين همين وضع زندگي رو داشتين؟ ميدونم که نداشتين و با کمک همسرتون اون رو ساختين، ولي اگر داشتين به اين معنيه که اصلاً در ساختن زندگي موفّق نبودين!

- سفسطه ميکنين آقاي آريا خان! شايد ما ناموفّق بوديم، دليل نميشه که دخترم هم ناموفّق باشه! به هرحال من ميخواستم از اوضاع مالي شما باخبر بشم، متشکّرم که تشريف آوردين. حالا بفرماييد سر ميز که شام سرد ميشه.

با خودم فکر کردم ايشون ميخواستن دخترشون بياد تهران که بدون شوهرکردن و با استفاده از يکي دو جلسه برخورد با رئيس دانشگاه و معروفيّت، اين نتيجه به دست اومده و صورت مسئله پاک شده!

نزديکيهاي عيد بود. پدرم با اون همکارش که همساية غزال اينها بود درد دل کرده بود که اينها پسر من رو بلاتکليف گذاشتن و جوابش رو نميدن! خانم ايشون هم اين مسئلة مهم رو به اطّلاع مادر غزال رسوندن. مادرش روز 28 اسفند، آخرين روز کاري سال به من زنگ زد و راجع به اين مسئله باهام صحبت کرد. من معذرتخواهي کردم و توضيح دادم که به هر حال پدر من با دوستش درد دل کرده و دليلي نداشته که شما از اون مطّلع بشين. در ضمن اين نظر پدر منه و من مشکلي ندارم و ميتونم صبر کنم. يکي دو ساعت بعد مجدّداً تماس گرفت و براي غروب تو يه کافيشاپ نزديک ميدون ونک با من قرار گذاشت! نميدونستم راجع به حرفي که خوب يا بد، پدرم زده بود، من چه دفاعي داشتم که به خاطرش بايد ملاقات حضوري ميکرديم! خلاصه دل تو دلم نبود تا اين که مادر و برادر غزال اومدن.

- آرياجان، با توجّه به مسائلي که پيش اومده ما تصميم گرفتيم مطابق ميل پدرت جوابمون رو بديم. پدر غزال گفت"نه!"

خشکم زده بود. باور نميکردم! يه ربعي بود که داشتن حرف ميزدن و دلداريم ميدادن، امّا من نشنيده بودم! از جايي که حواسم سرجاش اومد شنيدم که:

- ببين آرياجان، من قبل از اين که با پدر غزال ازدواج کنم، عاشق يه آقايي بودم. اون هم عاشق من بود و قرار ازدواج داشتيم. امّا اين آقا زماني که داشت ميرفت آمريکا، مادرم مريض شد و رفت بيمارستان. من نميتونستم برم و اون آقا هم نميتونست بمونه، به همين دليل همديگه رو فراموش کرديم!!!

تو دلم گفتم واقعاً که! اسم همچين رابطهاي رو خيلي راحت ميگذارن عشق! تازه تونستم خودم رو جمع و جور کنم و اعتراض کنم امّا جوابم همون کلمهاي بود که هنوز تو گوشم زنگ ميزد: نه نه نه...

- آرياجان، من تو رو مثل پسرم دوست دارم. غزال به درد تو نميخوره پسرم! شانس آوردي که باباش ميگه نه!

- من اين شانس رو نخوام کيو بايد ببينم؟!

اونا رفتن. رفتن و من تو اون همه شلوغي تنها بودم. تنهاي تنها! ميتونستم گريه کنم. امّا نه، از اشک خبري نبود، بهت زده بودم، ماتم برده بود! سبک بودم، انگار رو پاهاي خودم نبودم. فکر نميکردم. نميدونم، انگار خواب بودم. راه افتادم. از کنار بزرگراههاي مدرّس و صدر! جايي که اصلاً پيادهرو نداشت! خيلي جاهاش رو از لابهلاي درختها و نردههاي کنار بزرگراه ميرفتم. بعداً که از روي کنجکاوي با ماشين اندازه گرفتم حدود 15 کيلومتر راه رفته بودم! به غزال زنگ نزدم! دليلي نميديدم. اون حتّي خودش نيومد که يک بار ديگه منو ببينه! تا صبح سوگواري ميکردم. سوگواري عشقم رو!

صبح ديدم نميتونم اين طوري دل بكنم؛ شايد اتّفاقي افتاده بود كه من بيخبر بودم. كمال بيمعرفتي بود كه عشقم رو تنها بگذارم. به پدرش زنگ زدم و رفتم خونهشون. پدر غزال عصبي بود. گفت خانمها حرف نزنن، ما ميخوايم مردونه با هم صحبت کنيم.

- شما روز اوّل فرمودين دخالتي نميکنين و من و غزال هستيم که بايد تصميم بگيريم. ميخوام بدونم آيا اين تصميم غزال بوده؟

- ببين آقاي آريا خان، امروز 80% ازدواجها تو مملکت ما منجر به طلاق ميشه. چرا بايد يه کاري که همچين عاقبتي داره انجام بشه؟!!!

- اوّلاً که اين جواب سئوال من نبود! دوّم اين که آمار اشتباه به اطّلاعتون رسوندن و من فکر نميکنم آمار طلاق بالاتر از 10- 5% باشه! قرار هم نيست ما جزو اين درصد باشيم! اگر اين فکر رو ميکردين اصلاً به دخترتون اجازه نميدادين به ازدواج فکر کنه! بعد هم اگر بخوايم فکر کنيم اگه ازدواج کنيم، ممکنه طلاق بگيريم، پس از خونه نبايد بيرون بريم چون به خيليها ماشين ميزنه و کشته ميشن! به هر حال من نه قانع شدم و نه جوابم رو گرفتم!

- چه فرقي داره؟ به هر حال جواب شما منفيه. من به اندازة شما در صحبت کردن مهارت ندارم که بتونم جوابتون رو بدم، ولي چه تصميم غزال باشه و چه تصميم من، جواب شما همينه.

- آخه عزيز من، اگر تصميم، تصميم غزاله من ميرم به درد خودم ميسوزم. ولي اگه تصميم شماست که بر خلاف حرف روز اوّلتون بوده، بازم به روي چشم. حدّاقل به من دليلتون رو بگين من بدونم به چه جرمي دارم محکوم ميشم!

- مسئله جرم نيست عزيز من. در ضمن من نميتونم دليلم رو به شما بگم!

- شما دارين با زندگي من بازي ميکنين يعني چي نميتونين دليلتون رو بگين؟

- شما به هم نميخورين. چرا ميخواي خودت رو بندازي تو چاه؟ شما به عنوان يک جوان تحصيلکرده که قصد تشکيل خانواده دارين براي من قابل احترامين.

- ما خودمون فکر ميکنيم که به هم ميخوريم؛ غير از اينه غزال؟

غزال فقط سر تکون داد!

- به هر حال من حرف ديگهاي ندارم!

- ببينين، اگه موضوع صحبتهاي بابا بوده قابل حلّه. در ضمن پدر من به شما توهيني نکرده. ميتونيم صحبت کنيم.

- نه اون اصلاً مهم نيست. مسئلة اصلي اينه که من با اين ازدواج مخالفم.

ديگه نه حرف زدن فايده داره نه من ميتونم حرفي بزنم! خداحافظي کردم و رفتم بيرون. غزال دنبالم اومد بيرون. يه کم اشک ريخت و گفت رسيدي بهت زنگ ميزنم و وقتي زنگ زد، من مثل روزهاي اوّل خيلي رسمي و با واژههاي "شما" و "پدرتون" باهاش صحبت ميکردم!

- وا! چرا اين جوري حرف ميزني آريا؟ پدر من عصبانيه، بايد بازم باهاش صحبت کني. درست ميشه!

روز اوّل عيد دوباره با عيدي غزال و شيريني رفتم خونهشون. پدرش نبود. يه کمي با مادرش صحبت کردم كه خواهرزادة مامان غزال، پسرخالة غزال براي عيد ديدني با خانمش اومد. با خونسردي من رو پسرعمّة غزال معرّفي كردن! داشتم شاخ در مياوردم! مگه ميشه؟ من پسرخالة دسته ديزي شوهرخالههام رو هم ميشناسم!!! روز بعد تلفني از پدرش خواستم خصوصي با هم صحبت کنيم.

- من حرف ديگهاي ندارم امّا اگر شما ميخواين باشه. ساعت 2 بياين پارک نزديک منزل ما.

وقتي اومد سر قرار ظاهر آشفتهاي داشت. لباس نامرتّب و سيگارهاي پشت سر هم نشون دهندة حالت عصبيش بود. يه چيزهايي از بلاهايي که تو محيط کار سرش اومده بود برام تعريف کرد که نفهميدم چه ارتباطي داشت! راجع به ازدواج خودش هم برام صحبت کرد.

- من اشتباه کردم. شما اشتباه من رو تکرار نکن.

- آخه عزيز من شما شهرستاني بودي و عاشق يه دختر شاهزاده و از اين حرفها شدي! ما که مثل هميم! خدا رو شکر شما هم که موفّق بودين.

همة انرژي باقيموندهام رو درست مثل لحظة مرگ به کار گرفتم و به عضلههاي فک و زبان و سلّولهاي خاکستري مغزم دادم. حدود دو ساعت داشتم با حرف ميپيچوندمش بلکه يه چيزي ازش دستگيرم بشه. آخرش گفت:

- اصلاً دختر من به درد تو نميخوره. من که نميگم تو ايرادي داري، دختر من ايراد داره!

- چه ايراديه که من نفهميدم؟ دندونش مصنوعيه؟ چشمش نميبينه؟ سرش کچله و پوستيژ ميگذاره سرش؟

- من که نميام ايراد دخترم رو به شما بگم!

- شايد شما فکر ميکنيد اتّفاقي نيفتاده! درسته که ما زن و شوهر نشديم، ولي باور کنيد اين قضيه از نظر عاطفي براي من دقيقاً مثل طلاقه! تازه بدتر! طلاق با توافقه ولي ما همديگه رو دوست داريم!

- براي من هم همين طوره پسرم!

همين! اين هم از آخرين حرف. از ناراحتيهايي که کشيدم بهتره چيزي نگم. حدود 5 کيلو فقط تو تعطيلات عيد وزن کم کردم! از خونه که پام رو بيرون نگذاشتم. فقط تا طبقة پايين، ديدن مادربزرگم رفتم! تنها دلخوشيم اين بود که هفتهاي يک بار غزال يه تلفن چند دقيقهاي ميزد! خوب که فکر ميکنم ميبينم با اين که خيلي دردناک بود ولي به قول معروف "مرگ يک بار، شيون يک بار." اگر همون جا قضيه تموم ميشد چقدر عالي بود!

فقط يک سال از بهترين عيدي که داشتم ميگذشت و بدترين سال نوي زندگيم رو تجربه ميکردم! اي کاش غزال همون موقع تسليم پدرش شده بود و همه چيز تمام بود! امّا غزال مرتّب با من تماس ميگرفت. اين ماية دلگرمي بود و من هم فکر ميکردم اگر پسر و دختر واقعاً تصميم به ازدواج گرفته باشن به هدفشون ميرسن و فقط بايد مشکلاتي رو در اين راه تحمّل کنن که من کاملاً آماده بودم. چيزي که خلاف اين دلگرمي بود، غزال بود. براي غزال هيچ چيزي عوض نشده بود. سرگرم ديد و بازديدهاي عيد بود و حتّي کسي متوجّه ناراحتي اين دختر هم نميشد! خوب شايد حُسن هنرپيشگي باشه! شايد هم ناراحت نيست. خداي من!

بعد از تعطيلات، عصر اوّلين روز کاري غزال به من تلفن زد و وقتي پرسيدم کجايي؟ گفت روبروي شرکت شما! از خوشحالي نه مرخصي گرفتم و نه با کسي خداحافظي کردم! ماشين نداشتيم و پياده راه افتاديم. همون جا تصميم گرفتم پساندازم رو براي پول پيش ماشين بدم و حالا که فعلاً خرج عروسي ندارم دست کم عشقم رو پياده جايي نبرم! غزال کلّي دلداريم داد. وقتي بهش گفتم اون شب چقدر راه رو پياده رفتم، يه نگاهي بهم انداخت که انگار تازه فهميده بود من دوستش دارم! غزال به من گفت جوابي که شنيدي، جواب پدرم بوده و من هنوز ميخوام با تو ازدواج کنم. اگر تو هم منو دوست داري با من بمون.

- اين چه حرفيه غزال؟ من اگه لازم باشه ده سال، بيست سال، سي سال منتظر تو ميمونم! تو عشق مني، ولي چون ديدم اون روز حرفي نزدي فکر کردم اين تصميم تو هم هست. از امروز ديگه ناراحت نيستم. ما به هدفمون ميرسيم و آينده مال ماست. قول ميدم هر سختي و ناراحتي که لازم باشه بکشم. تو هم قول بده با من بموني.

- قول ميدم عزيزم. آريا تو بايد پدر من رو راضي کني!

- من سعيم رو ميکنم غزال. اميدوارم برخورد بدي نبينم، ولي هر چقدر لازم باشه با پدرت صحبت ميکنم و هر چيزي که بخواد قبول ميکنم و انجام ميدم. متأسّفانه پدر تو حرفش رو به من نميزنه غزال. اگر ميگفت تو فلان چيز رو نداري، ميرفتم و بدستش مياوردم ولي پدرت به من ميگه تو ايراد داري، به تو هم ميگه من فيلم بازي ميکنم! غزال خواهش ميکنم. تو بايد اصرار کني و با پدرت صحبت کني. بايد بفهمي چه دليلي داره و به من بگي. سعي کن دعوا نکني. حرف منطقي بزن و راه حلّ منطقي پيدا کن.

- تو که تو خونة ما نيستي آريا. من تقريباً هر روز با پدرم صحبت ميکنم و کلّي اشک ميريزم!

- متأسّفم که باعث ناراحتيت شدم عزيزم!

- نه، اصلاً، پدر من باعث اين ناراحتيها شده. البتّه خانوادة تو هم بيتقصير نبودن!

- شايد. به هر حال بايد محکم باشيم. بخاطر آيندة روشنمون محکم باش غزال جان، محکم باش. در ضمن من دوست ندارم نقش مزاحم تلفني رو بازي کنم. قشنگ نيست بعد از اون جوابي که به من دادن زنگ بزنم خونهتون و بخوام با تو صحبت کنم. موبايل هم که هميشه پيش تو نيست. اصلاً هم دوست ندارم اگر کس ديگهاي تلفن رو جواب داد حرف نزنم! پس لطفاً تو با من تماس بگير. چه شرکت و چه خونه. کاملاً راحت باش. خانوادة من متوجّه اين موضوع هستن.

چندين بار ديگه با پدر غزال صحبت کردم. ديگه تمايلي به صحبت کردن با من نداشت. گرچه بياحترامي نميکرد ولي به روشني از صحبت با من پرهيز ميکرد. يکي از دوستان قديم خانوادگيشون رو از طريقي پيدا کردم و براي به اصطلاح پا در ميوني فرستادم. پدرش حاضر نشد حتّي باهاشون ملاقات کنه و مادرش گفته بود که اون مسئله تموم شده! تو اين شش ماه، غزال تقريباً همة دوستان و آشنايان و فاميل من رو ديده بود و تو ميهمانيها و مراسم مختلف باهاشون برخورد داشت. ولي من حتّي يک نفر به جز اين خانوادة چهار نفري رو نديده بودم! فکر ميکردم طبيعيه و چيزي که هنوز مشّخص نيست اون هم براي يه دختر بهتره که زياد علني نشه؛ ولي الان احساس ميکنم با قطع دو تا تلفن که به نوعي براي من قطع هم شده بودن، همة ارتباط من با غزال قطع ميشد و به قول معروف نه خاني اومده و نه خاني رفته! هر ايدهاي هم که ميدادم بلافاصله رد ميشد!

- غزال، ميخواي دوتايي بريم با يکي از بزرگترهاي فاميلتون صحبت کنيم که بره پيش بابا؟

- نه نه آرياجان! اصلاً. هيچ کدوم از فاميل جريان ما رو نميدونن!

- خوب ندونن! درک ميکنن که چرا نگفتين! مثلاً عموي بزرگ يا عمّة بزرگت... چطوره؟

- وحشتناکه آريا! ما اصلاً ارتباط خوبي با خانوادة بابا نداريم. فقط موضوع رو برامون دست ميگيرن و آبرو برامون نميگذارن!

- واقعاً خوشبختم که ماية آبروريزي شما هستم! خوب تو خانوادة مادري چطور؟ خاله، دايي، شوهر خاله؟ يه کسي که بابا حرفش رو بخره و روش رو زمين نندازه.

- بابا از هيچ کس حساب نميبره! يه فکر ديگه کن آريا! اين اصلاً عملي نيست.

تو اين مدّت حرف مادر سوسن هميشه آويزة گوشم بود و به مناسبتهاي مختلف ايراني و خارجي براي غزال هديه ميگرفتم. هميشه هم با يه شاخه گل رُز به ديدنش ميرفتم. ولي بعد از اين جريان تقريباً هر بار يه هديه به غزال ميدادم، تا جايي که بهم گفت "اينقدر من رو شرمنده نکن، هيچ دليلي نداره تو براي من اينقدر هديه بگيري!" نميخواستم باز هم با ندونم کاري عشقم رو از دست بدم و واقعاً هم با عشق و علاقه هديه ميگرفتم. روي هر هديهاي کلّي فکر ميکردم که هم مناسب باشه و هم باعث دردسر نشه! امّا نميفهميدم چرا باز هم عذاب ميکشيدم! اگر من عاشق بودم و غزال هم عاشق، نبايد اين مسائل اينقدر برام آزاردهنده ميبود! الان ميدونم که ته قلبم ميدونستم غزال عاشق من نيست! همين بود که زجرم ميداد! تلفنهاي غزال متناوب بود. يک روز دوبار تماس ميگرفت و من از خوشحالي تو عرش سير ميکردم و گاهي دو سه روز خبري نبود و زندگي من جهنّم بود. يک بار بيخبري طولاني شد. مثل مرغ پرکنده شده بودم. با همه درگير ميشدم و فقط غروب با سعيد درد دل ميکردم.

سعيد هم مشکل داشت. زيبا زن سعيد قبل از ازدواج کارهاي مهاجرت به کانادا رو انجام داده بود و سعيد هم اگر اقدام ميکرد بدون مشکل ميتونست بره. امّا از همون اوّل ازدواج، اين اختلاف نظر باعث درگيري بود. حالا هم زيبا قهر کرده بود و رفته بود منزل پدرش.

- آريا تو ميدوني که من موقع ازدواج شرط کرده بودم که از ايران نميرم!

- خوب با هم صحبت کنيد، زيبا زن تحصيل کرده و با منطقيه. تو اصلاً حرفهاش رو شنيدي يا تا زبون باز کرده داد و فرياد کردي؟

- ميدوني، اين از اوّل به خاطر وضع مالي من باهام ازدواج کرده! پيش خودش فکر کرده که حالا يه چيزي ميگه، من با خودم ميبرمش!

- اين چه حرفيه؟ وضع مالي پدر زيبا از تو خيلي بهتره! ميخواي من برم باهاش صحبت کنم ببينم مشکلش چيه؟

- تو با اين اوضاعت؟ تازه چه حرفي؟ ما تنها راه حلّمون جداييه! عجب غلطي کردم مهرية معادل سال تولّد رو قبول کردم! خوبه تعداد پيامبرها نيست!

- اراجيف نباف سعيد! شما خانوادة خوشبختي هستين. اصلاً همين الان منو جلوي خونهشون پياده کن، برم باهاش صحبت کنم ببينم چي ميگه.

سعيد تقريباً هر شب من رو با ماشين ميرسوند خونه. با اين که خونة خودش يه طرف ديگة شهر بود، امّا هر چي من اصرار ميکردم بگوشش نميرفت و ميگفت تو اينجا تنها برادر مني! به خاطر همين هر شب فرصت کوتاهي براي درد دل داشتيم.

- زيباجان، تو دختر خانم و فهميدهاي هستي. سعيد رو هم که من مثل کف دستم ميشناسمش و ميدونم که آدم بيمنطقي نيست. آخه اين چه راهيه که شما پيش گرفتين؟

- آريا تو که غريبه نيستي، ميدوني چيه؟ سعيد بد دل شده. انگار به من شک داره. هميشه مجبورم تو خونه تنها باشم. مخالف رفت و آمد با خانوادمه! سر کار که نميگذاره برم! آخه اينم شد زندگي؟ خودش هم که اينجا کسي رو نداره که باهاش رفت و آمد کنيم. دو تا دوست داره، تو که مجرّدي، نازنين زن وحيدم که بارداره. حدّاقل اگه خارج بوديم ميگفتيم غم غربت داريم! اينجا وسط شهر خودم شدم يه پا غريب!

- سعيد فکر ميکنه تو ميخواي بري خارج! بايد حرفت رو بزني زيبا! آخه نميشه که زن و شوهر به هم اعتماد نداشته باشن. من با سعيد صحبت ميکنم، تو هم بيا و به خاطر من برگرد سر زندگيت...

- سعيد تو خجالت نميکشي که حرف شريک زندگيت رو بخواي از زبون من بشنوي؟ مگه اين بيچاره اسير تو شده که پاش رو بستي تو خونه؟

- آخه هر دفعه مادرش رو ميبينه بهانة خارج از کشور ميگيره!

- خوب بگو راجع به اين مسئله ما تصميم گرفتيم و ديگه نه با من، نه با کس ديگه راجع بهش صحبت نکن؛ نگو نرو خونة پدرت که!

فرداي اون روز سعيد زيبا رو برگردوند خونه. خوش به حالش! مشکلش حل شد! پونزده روز بود که از غزال خبري نبود. ديگه نميتونستم تحمّل کنم. به افسانه گفتم زنگ زد خونهشون. مادرش تلفن رو جواب داد و افسانه گفت از دوستان غزاله. وقتي غزال گوشي رو برداشت، من پشت خط بودم!

- ميدوني چند روزه ازت خبر ندارم؟ پونزده روزه غزال، پونزده روز!

- خيلي ناراحت شدي نه؟ از صدات معلومه. ببخشيد.

- آخه چرا غزال؟ اتّفاقي افتاده؟

- نه چيزي نيست.

- من دلم هزار راه رفت غزال، ديوانه شدم. حالا تو هيچ توضيحي نداري براي اين کارت؟!

- راستش ميخواستم خودم رو امتحان کنم ببينم ميتونم بدون تو بمونم يا نه!

حتّي نپرسيدم نتيجهاش چي بود! حتماً مثبت بوده که زنگ نزده! امّا به جاي اين که ناراحت بشم و يا عصباني، دلم براش سوخت! به قدري براش ناراحت شدم که اون شب تا صبح گريه ميکردم. آخه چرا يه دختر مثل غزال بايد اين قدر سختي بکشه؟

يک هفته بعد غزال به من زنگ زد. ساعت حدود يک نيمهشب بود!

- چي شده عزيزم؟ اتّفاقي افتاده؟ چرا گريه ميکني عزيز دلم؟

- امشب با بابا حرفم شد آريا. بهش گفتم چه شما بخواين، چه نخواين من زن آريا ميشم! بابا قلبش گرفت! الان از بيمارستان برگشتيم. بابا بستريه. از خودم بدم مياد، اگه بميره چي؟

- اين حرفها چيه غزال؟ پدر تو سابقه داشته، عصبي شده. يه گرفتگي کوچيکه، نگران نباش.

- من خيلي خودخواهم. بخاطر يه مسئلة جزئي، بابام رو انداختم گوشة بيمارستان!

زندگي دو تا جوون شده بود يه مسئلة جزئي! فردا پدر غزال از بيمارستان مرخص شد و روز بعدش غزال، غزل خداحافظي رو اين جوري خوند:

- من خيلي وقته که ميخوام يه چيزي رو بهت بگم!

- بگو عزيزم، هر چي دلت ميخواد بگو.

- من از اين بلاتکليفي خسته شدم!

در حالي که ليوان آبميوه دستم بود، سر جام خشک شدم. ديگه هرگز به اون آبميوه فروشي مورد علاقهام نرفتم! انگار افتادم تو خلاء. هيچ حرفي نتونستم بزنم. از چيزي که ميترسيدم برام اتّفاق افتاده بود. چقدر هم راحت! اصلاً نفهميدم چطور رسوندمش خونه.

آن دوست كه عهد دوستداران بشكست ميرفت و منـش گرفته دامـن در دست

ميگفت كه بعـد از اين به خوابـم بينـي پنداشت كه بعد از اين مرا خوابي هست

حتّي يک قطره اشک هم نريختم. بهت زدهبودم. سه روز طول کشيد تا بتونم گريه کنم و يک هفتة تمام فقط گريه ميکردم. هيچ چيز ديگه برام اهمّيت نداشت. به سعيد گفته بودم به دکتر بگه فعلاً سر کار نميام. صبح ميرفتم يه جاي خلوت توي کوه و شب تو رختخواب، فقط گريه ميکردم. به حال زار خودم اشک ميريختم. غزال منو دوست نداشت! عشق من يه سراب بود. ديگه بهش نميرسم! بعد از يه هفته چشمة اشکم خشک شد و دوباره بهت زده شدم. صبح ميرفتم شرکت و نيمه شب برميگشتم. به حدّي غير قابل تحمّل شده بودم که حتّي خودم از خودم متنفّر بودم! روزها و شبها به بيخوابي و بداخلاقي ميگذشت و کوه غم من سبکتر نميشد. افکار مختلفي به سرم ميزد. برم به پاش بيفتم و ازش بخوام دوستم داشته باشه! نه، اون حق داره. غزال منو دوست داره، به خاطر پدرش اين کار رو کرده!

به هر حال چيزي از عشق من به غزال کم نشد! کمکم دفتر شلوغتر شده بود و به حال بچّهها افسوس ميخوردم که چنين رئيسي دارن! سعي ميکردم خودم رو غرق کار بکنم و به همين خاطر کار ده نفر رو انجام ميدادم؛ ولي تا به خودم مياومدم، بغض کرده بودم و اشکم سرازير ميشد! هر ترانة غمباري که ميشنيدم، وصف حال خودم ميديدم و بغض ميکردم.

ندانم نداني كجايم، كجايي، كجايي.

گمونم به كام تو هم ريخته زهر جدايي.

بگو سر به بستر تو هر شب به غربت ميگذاري.

بگو كه تو هم مثل من همزبوني نداري.

بگو كه تو هم روزها را بهر مردن ميشماري.

ميدونم تو هم هيچ اميدي به ديدار ديگر نداري.

مثل مردن ميمونه از همه كس دل بريدن.

حتّي بدتر ز مردن، عزيزا رو نديدن.

نديدن، نديدن، نديدن دل بريدن.

از بس كه غم به سينة من بسته راه را،

ديگر مجال آمد و شد نيست آه را.

هرچند كه نام من ز لبت محو گشت و مرد.

ياد مرا چگونه فراموش ميكني؟

آغوش من به روي اجل باز مانده است.

اي يار بگو تو با كه دست در آغوش ميكني؟

[SIZE=2]مگذار که دور از رُخَت، اي يار بميرم.

يک دم بگذر بر من و بگذار بميرم.

هر مشکلي آسان شود از مستي و ترسم،

ساغر بشود خالي و هُشيار بميرم.

فکر غزال، عشق غزال دست بردارم نبود! بيشتر از پنج ماه گذشته بود و زخم من هنوز کهنه نشده بود. گاهي نيمهشب نزديک خونهشون تو ماشين ساعتها اشک ميريختم. دنياي من فقط چند متري با من فاصله داشت و دست من بهش نميرسيد!

با خودم فکر ميکردم که غزال منو دوست داره! فقط خسته شده بود! اين مدّت براي رفع خستگي کافي بوده و شايد اون هم از دوري من بيتابه ولي نميتونه جلو بياد! بايد شانسم رو امتحان ميکردم. به شيرين تلفن کردم و باهاش قرار گذاشتم تو يه کافيشاپ. شيرين دوست و همکار قديم من بود و توي چند تا مهموني و کوهنوردي غزال رو ديده بود

روزهاي بهار پشت سر هم ميگذشتن. مثل روزهاي ديگة زندگي. خوب يا بد داشتيم به تابستون نزديک ميشديم. امتحانها هم ميگذشت و هر دفعه که من با نمرة خوب قبول ميشدم، آريا يه mail ميزد و کلّي تشويقم ميکرد. موضوع اينجا بود که من اصلاً عادت نداشتم درس بخونم! يعني وقت هر کاري رو داشتم بجز اين! يا نه، ديگه هيچ وقتي برام نمونده بود. فقط آريا بود و دردها و غمهاي زندگيش. گاهي شبها خوابم نميبرد. تا صبح به اين مسئله فکر ميکردم و دنبال راه حل ميگشتم! اگه آريا وضع ماليش خوب بشه، اين دختره با کلّه زنش ميشه! چطوره يه شرکت راه بندازيم و... نه، اين که نميشه! به آريا بگم يه شرکت تأسيس کنه، من براش از بانک وام ميگيرم! نه اصلاً ولش کن، کسي که قراره براي پول زن آريا بشه، همون نشه بهتره! امّا غزال که ميخواد، پدرش راضي نيست! اگه پول باشه، پدره هم راضي ميشه!

تو يکي از همين روزها که البتّه موضوع مادام باور حسابي سر زبون خانواده بود و مرتّب نامههاي وکيلها مياومد و ميرفت، يهو ياد انگشتر نعل مادام افتادم! اين شانس مياره، اينو بدم آريا بده به غزال، شايد يه راهي جلوي پاشون باز بشه.... به آريا گفتم، گفت نميدونم، هر جور صلاح ميدوني. من هم انگشتري رو که فقط موقع امتحان دستم کرده بودم با يه مسافر فرستادم ايران. جالب اينجا بود که يهو به نظرم اومد که کارها داره جور ميشه. طبق گفتة آريا غزال حالا ديگه هر روز زنگ ميزد و مرتّب آريا رو ميديد.

دلم يه هوا گرفت. مخصوصاً که از وقتي غزال با آريا سر لطف اومده بود، من تقريباً ديگه نميديدمش. يه حالت مخصوصي بود، انگار که فقط موقع غم و غصّه و درد دل کردن من لازم بودم و در غير اين صورت، مثل يه شيئي بيمصرف بايد کنار گذاشته ميشدم! خوب باشه. اگه ايشون اين طوري راحت هستن، باشن. من آدمي نبودم که برم گدايي محبّت. پدرم هميشه ميگفت من درياي محبّت رو ميريزم به پاي بچّههام که محتاج قطره چکون محبّت بقيه نباشن، امّا دلم گرفته بود. اصلاً باورم نميشد! هر دفعه که زنگ ميزدم آريا يا کار داشت يا نبود يا بايد ميرفت! فقط اينقدر وقت داشت که وقايع و صحبتهاش رو با غزال براي من تعريف کنه و بار دلش رو سبک کنه. در نتيجه تو روزهايي که شاد و شنگول بود من جايي نداشتم! براي من فرصتي نميموند! بيشتر شبها خواب به چشمم نمياومد. صبحهاي زود ميرفتم قدم ميزدم. اصلاً روحيهام بکلّي عوض شده بود. کتايون ميگفت که موقع اين امتحانهاي آخر، خيليها اوضاع روحيشون بهم ميريزه. از امتحان بود؟ يا من مشکل ديگهاي داشتم؟ نميدونم. فقط ميدونم که خيلي خيلي عوض شده بودم!

يکي از روزهايي که آريا جواب هيچ کدوم از ميلهام رو نداد، زنگ زدم بهش و داشتم حرف ميزدم؛ نميدونم چي شد که تونستم بگم دوستش دارم! خودم هم بعدش که فکر کردم ديوونه شدم! اين چه کاري بود؟ من همون کسي بودم که سرم ميرفت، غرورم نميرفت! وقتي اينو گفتم فرياد آريا به آسمون رفت:

- من نميتونم بهار. اِه... لوس نشو. من دلم پيش يکي ديگه است. تو که خوب ميدوني. از من اين توقّع رو نداشته باش.

اشکم در اومد! چي گفتم؟ چرا گفتم؟ حتماً زده به سرم! بايد برم پيش روانپزشک. فکر کنم بيماري رواني گرفتم. ما که با هم دوست بوديم. دوستي به اين قشنگي رو خرابش کردم. شروع کردم به گريه کردن. به آريا گفتم ديدي چيکار کردم؟ دوستي ما قشنگ بود. من خرابش کردم.

- الان هم قشنگه. ناراحت نباش، مشکلي نيست.

- چرا. من نبايد اين حرفها رو ميزدم.

- ولش کن. من فراموش کردم. اصلاً تو حرفي نزدي.

به قدري از دست خودم عصباني بودم که حد نداشت. دلم ميخواست سرمو ميکوبيدم به ديوار. اون شب رفتم پارک و تا صبح رو يه نيمکت نشستم. من بودم، دختر نازپروردة پدرم. لوس و ننر برادرم؛ که اينجا، روي اين نيمکت نشسته بودم. تنهاي تنها. تقريباً زده بود به سرم. بارون گرفت و من حتّي حس نکردم دارم خيس ميشم! صبح برگشتم خونه و بعد از ساعتها تفکّر يه نامه نوشتم به آريا؛ و چون نميتونستم پستش کنم، نامه رو پاي تلفن براش خوندم:

"سلام،

امروز هر چي زنگ زدم نتونستم پيدات کنم بنابراين مجبورم همة چيزهايي که مياد به ذهنم رو بنويسم. نميدونم چرا حدّاقل موبايلت رو برنداشتي. شايد از دست من ديگه به تنگ اومدي و ميخواي شرّم رو بکني. البتّه من بهت حق ميدم. خداييش حق داري. اين خُل و چِلي که من شدم ديگه دوستي برام نميمونه. ديشب من تمام شب رو توي پارک بودم، بارون ميومد ولي من حتّي بارون رو حس نميکردم. خيلي فکر کردم. به اين روزها، به حرفهايي که زدم، به چيزهايي که به تو و بقيه گفتم. بعد آروم آروم همه چي تو مغزم جا افتاد و فلسفة خيلي چيزها برام روشن شد. نميدونم چيزهاي به اين واضحي رو من شايد به علّت اين که اوضاع روحي خرابي دارم نميديدم.

اوّل اين که محبّت من به تو، اون طوري که بود و هست يه نوع علاقة خاصّه. از نوع نابي که من هميشه آرزوش رو داشتم که يه روز دلم اين طوري براي يکي پر بزنه. عشق زميني نبود، آرزوم نبود که مثلاً تو بشي همسرم، اصلاً تو اين فکر نبودم. باور کن راست ميگم. يه نوع علاقه بود از نوع خودش. دوستي هم نبود، دوستي با زمان جا ميفته. اين نوع مخصوص رو فقط من درک ميکردم. دلم ميخواست اگه با مردن من تو به اون چيزهايي که ميخواي ميرسي، من بميرم. ولي خدا شاهده اين نوع رو خودم هم سراغ نداشتم. نميخواستم دو طرفه باشه. برام مهم نبود. تو برام اون کسي بودي که آفريده شده بودي براي اين. وقتي حرف ميزدي، وقتي غصّه داشتي، دلم ميخواست غصّهات ميرفت تو وجود من و تو خلاص ميشدي. با تمام اين تفاصيل، اين يه نوع محبّت آسموني بود. اين اون علاقهاي که تو به غزال داري نبود. اون علاقهاي که من يه روز به ديويد داشتم هم نبود.

بعد تمام حرفهاي اطرافيان شروع شد. اين همه اظهار نظر. اينهايي که نميفهميدن من چي ميگم محبّت منو تبديل کردن به يه عشق پيش پا افتادة زميني. از همين نوعي که همه دارن. هر کس يه حرفي زد. اينقدر گفتن و گفتن که من يه چيزي رو که هيچ زماني تو وجودم حس نکرده بودم حس کردم! حسادت. که خداي من شاهده در زندگيم نچشيده بودم که اين چيه و اصلاً دليلي نداشت که من به اونهايي که با تو هستن حسودي کنم! اين يکشنبة کذايي هفتة پيش منو انداخت. همة فلسفة زندگيم رفت زير سئوال. خودم با دست خودم شدم اون چيزي که نه تو ميخواستي و نه من. همون چيزي که توي يکي از ميلهات نوشته بودي که "اگه خوب فکر کني ميفهمي احساست واقعي نيست و اين احساس رو برات ساختن." و من ديشب تا صبح فکر کردم و به اين نتيجه رسيدم که تو حق داشتي. اون از بابا که گفت "خاک تو سرش." يا بهرام که گفت "اگه خبري هست من جور ديگه برم جلو." ولي به خدا قسم آرياجون به جون خودت قسم، کلاهم رو که قاضي ميکنم، ميبينم که همة حرفهايي که به تو زدم از روي صداقت بود.

حتّي راجع به غزال نخواستم جوري قضاوت کنم که با وجدان خودم درگير بشم. هر چي که گفتم، هر نظري که دادم، فقط و فقط براي اين بود که آرزو داشتم تو خوشبخت بشي، که من هيچ وقت غصّة تو رو نبينم. دلم ميخواست اون چيزي که برات خوبه رو بدست بياري. وقتي ديدم که نميشه، گفتم پس من ميشم سنگ صبور تو. تو حرف بزن و من جاي تو راجع بهش فکر ميکنم. اگه اون سي صفحهاي که من به فرانسه نوشته بودم رو ميخوندي، ميديدي که همة فکرم و نقطه ضعفم تو بودي. دلم گنجايش اين همه محبّت رو نداشت. داشت ميترکيد. حالا فکرش رو بکن با اين حالتهاي من، که سعي ميکردم برات راه حل پيدا کنم، که چارهاي کنم چاره ساز، که دوستت باشم، چطوري تو اين امتحان خدا سُر خوردم و با سر خوردم زمين! يادم رفت هدف از دوستي ما چي بود. عقلم از کار افتاد. دلم ديگه بهم جهت نداد. فکر ميکنم شايد اين همه با هم بعلاوة امتحانهاي سال آخر جمع شد و من رو از حال عادّي خارج کرد. ديوانه شدم؛ به سرم زد، ولي همون موقع ميدونستم که داره ميزنه به سرم! آرياجون، اينها رو نوشتم که بدوني، چون ميدونم که نميدوني چقدر برام عزيزي! خدا شاهده قصد خريد دوستيت رو نداشتم. همه جا يادت بودم، تو هر لحظه، تو لحظات شاد زندگيم ميخواستم تو هم بودي و خوشحال ميشدي. حتّي بعد از اين که اينترنت شما رو قطع کردن، من هر دفعه که رفتم رو اينترنت يادت رو کردم که کاش تو جاي من بودي!

با اين اوضاع و احوال، حالا ميخوام چند تا چيز ديگه رو بهت بگم. ميدوني كه من خيلي دلم ميخواد تو رو ببينم. امّا فکر ميکنم الان وقتش نيست. الان غزال کمي به تو نزديک شده. بايد از اين فرصت استفاده کني شايد بتوني اين مشکل سه ساله رو حل کني و من دعا ميکنم که به نفع تو حل شه. اگه خوشبختي تو در اينه که اين همسرت باشه، بشه و اگر قراره غبار غم به دلت بشينه، تموم شه! حالا بعد از اين اگه درست شد، خودم يه دعوتنامه براي تو و غزال ميفرستم بياين يه دوري بزنين و من هم تو رو ببينم که واقعاً آرزومه و اگه نشد هم که تو بيا و با هم ميريم چند تا کشور رو ميبينيم. اگه بدوني که چقدر متأسّفم که اين طوري اين شادي جمعة تو رو از گلوت در آوردم!

اين نقش دوست نبود! رسم معرفت هم نبود! اين اوني نبود که من ميخواستم! من بايد با شادي تو پرواز ميکردم! ولي يک قول بهت ميدم، و من تا به حال تا زماني که وضع روحي خوبي داشتم، هر قولي که دادم بهش عمل کردم. قول ميدم که دوست خوبي برات باشم و ديگه اصلاً ناراحتت نکنم و هر کاري که از دستم بر بياد براي اون چيزي که تو ميخواي بکنم. هر چيزي که تو ميخواي و نه اون چيزي که برام درسته! در ضمن اينو بهت بگم که بدوني خيلي عزيزي و خيلي خوبي. پس محبّت کن من رو اون روز فراموش کن! فکر کن اون روز اصلاً وجود نداشت! واقعاً معذرت ميخوام که اين کار رو کردم. اين راه و رسم وفاداري و امانتداري نبود. در ضمن ادامه بده به همون طوري حرف زدن، من هنوز دوستت هستم. از اين به بعد سعي ميکنم يه گوشم در باشه و يکي ديگهاش دروازه براي حرفهاي بقيه، که اين طوري احساس من رو عوض نکنن. يه نويسندة فرانسوي ميگه "فاصلة بين عشق و نفرت از مو هم نازکتره." من فکر ميکنم شايد فاصلة بين محبّت من، که اسمي روش نميشه گذاشت با اين اراجيف هم کم بود. قربان تو، بهار"

- سبک شدي؟

- آره!

- حالا برو سر درست بهارجان! من تو رو از زندگي انداختم. برو خانومي که امتحان داري.

از اون لحظه به بعد سعي کردم که هر کاري از دستم برمياد بکنم تا آريا به غزالش برسه! بايد اين کار رو ميکردم. اين پسر به حدّ کافي زجر کشيده بود. همين رو کم داشت که من هم اضافه بشم به درگيريهاي روزانهاش! داشتم چه دسته گلي به آب ميدادم!

همين روزها بود که شيوا رسيد ژنو. دلم براش يه ذرّه شده بود. امّا حتّي موقع نهار که قرار بود من و شيوا با هم غذا بخوريم، من پاي تلفن بودم و داشتم با آريا گپ ميزدم! حتّي خونه هم نميرفتم! از کابين دانشگاه زنگ ميزدم و پرچونگي ميکردم. هرچي پول داشتم ميرفت پاي کارت تلفن. امّا برام مهم نبود! دلم ميخواست آريا حرف بزنه، دلم ميخواست به آرزوش برسه. از طرفي ميديدم که همش کوتاه مياد و اين به ضررشه!

- آريا جون، حرفت رو بزن. بگو دوستش داري، امّا يه چيزهايي هست که بايد حل بشه. مسائل و مشکلات بين دو تا خانواده تا ابد ميمونه. اگه الان حلّش نکني بايد همديگه رو فراموش کنين!

- راجع به دوست داشتن که زياد گفتم! اون روزهاي بعد از مخالفت پدرش روزي دو سه بار زنگ ميزدم و ميگفتم ميخوام يادآوري کنم که دوستت دارم! امّا آخه مشکل خانوادهها به من ربطي نداره! مثلاً ميگه پدرت خونة دوست مشترکمون همش با دوستش حرف ميزده و با اين کارش ما رو بي ارزش کرده! خانوادة من هر چي که گفتن من آرومشون کردم ولي جواب اينها رو که من نميتونم بدم!

- مشکلاتي که تو گفتي خاله زنک بازيه! من اصلاً نميفهمم، اگه همديگه رو دوست دارين نبايد بگذارين اين حرفها زده بشه! وجودتون واسه هم بايد کافي باشه.

- نه بهارجان! تو ايران همة برخوردها و رفتارها مهمّه! از کنار اين مسائل به اين راحتي نميگذرن!

- به نظر من مشکل عشق شما اينه که به اطرافيان و ديگران بستگي داره! شما که نسل امروزين اين حرفها رو بگذارين کنار.

- ميدوني ديروز چي ميگفت؟ ميگفت که من دوست دارم مشهور بشم! ببين حتّي ثروتمندترين آدم دنيا اينقدر مشهور نيست که يه هنرپيشة خوب هست! گفتم مشهور بشي که چي؟ گفت که همه نگاهم کنن و بهم احترام بگذارن! گفتم پس تو دوست داري همه نگات کنن؟! گفت معلومه!!! پس فکر ميکني اين دخترهايي که خودشون رو ميکشن و هزار جور آرايش ميکنن و لباس اين مدل و اون مدل ميپوشن براي چيه؟ که همه نگاهشون کنن و اونهام از نگاه ديگران لذّت ببرن! وقتي هنرپيشة مشهوري شدي احتياج به اين چيزها نداري. خود بخود همه نگاهت ميکنن!

- آريا اين حرفها که خيلي سطح پايينه. اين دختره بچّه مونده يا خيلي احمقه؟

- هيچ کدوم! اکثر دخترهاي ايروني همين طوري هستن!

باورم نميشد. مگه ميشه يه آدم سالم با عقل سالم اين جوري فکر کنه؟ من هم دوست داشتم که ديگران با احترام بهم نگاه کنن ولي اين احترام و شخصيّت قائل شدن براي کسي، هيچ ارتباطي به اون چيزي که غزال گفته بود نداشت! من دلم ميخواست طوري رفتار کنم که احترام برانگيز باشه. قيافهاي که جلب توجّه کنه براي من مثل ماشين خوشگليه که آدم نگاهش ميکنه. ربطي به انسانيّت نداره! شبها اين فکر انقدر مشغولم ميکرد که خوابم نميبرد. آريا، اينو از کجا پيدا کردي؟ شايد خود آريا هم همين طوريه خوب! اگر نه که عاشق چشم و ابروي طرف نميشد و نميگذاشت يه الف بچّه مسخره و دست آويزش کنه! ولي نه، دل که به زنجير باشه اين حرفها تو مغز آدم نميره!

"در عشق توام نصيحت و پند چه سود؟

زهرآب چشيدهام مرا قند چه سود؟

گويند مرا که پاش بر بند نهيد

ديوانه دل است، پام بر بند چه سود؟"

شيوا براي چند روز رفته بود ناپل و من هم طبق برنامة هر روزه کتابخونه بودم. آريا قرار بود با غزال بره پيش مشاور و من هم تند و تند نظرم رو براش مينوشتم:

- آريا اين مشاور رو کي انتخاب کرده؟

- غزال!

- پس يعني قبل از اين که شما دو تا برين، مشاور از تمام جريان باخبره؟

- غزال ميگه چيزي بهش نگفته!

- الکي ميگه! هواي خودت رو داشته باش لطفاً. رفتي اونجا، حرفت رو بزن، ولي اين رو هم بدون که مشاور همين الان هم يه عقايدي در مورد تو داره و فقط ميخواد اثباتشون کنه، بنابراين اگه چيزي ميگه يا جوابي به حرفت ميده، بيطرف نيست!

- حالا ببينم چي ميشه.

- نبايد قبول ميکردي بري!

- چرا؟ بگذار برم شايد بالاخره اين قضيه حل بشه. من که هر چي با اين دختر حرف ميزنم، لام تا کام جواب نميده! اين اوّلين باره ميبينم يکي حتّي جواب سئوال رو با لبخند ميده!

- پس خبرش رو به من بده لطفاً. دلم برات شور ميزنه. بعد از مشاوره هم بلافاصله با هم راجع به چيزهايي که گفتين و شنيدين حرف نزنين. به خودتون فرصت فکر کردن بدين!

- باشه. مرسي که نگران مني!

هواي ژنو شديداً گرم شده بود. اوّلين بار بود که ماه ژوئن انقدر گرم شده بود. حتّي با کولر هم خنک نميشدي! البتّه چون هواي سوئيس هيچ وقت خيلي گرم نميشه، کمتر خونهاي پيدا ميشه که به کولر يا پنکه مجهّز باشه! فقط کتابخونة دانشگاه هست که يه سيستم خنک کنندة عالي داره و به همين دليل حتّي بچّههاي رشتههاي ديگه امسال اومده بودن کتابخونة پزشکي و جاي سوزن انداختن نبود. شب قرار بود مامان و بابا بيان خونة من. وقتي رسيدم ديدم مامان شام رو آماده کرده و داره ميز ميچينه. شروع کردم به گپ زدن با بابا و سر به سر مامان گذاشتن! تازه شام خورده بوديم که موبايلم زنگ زد، ولي صدا نمياومد. فهميدم آرياست. به بابا و مامان گفتم من بايد برم بيرون و دويدم طرف يه کابين و شمارة آريا رو گرفتم.

- آرياجون؟

- بهار هر کاري ميکردم نميگرفت!

- آره فهميدم. چه خبر؟

- هيچ چي. رفتيم پيش مشاور. تو حق داشتي. کاملاً معلوم بود که طرف در جريان همه چيز هست! به من ميگه خانوادة شما متعصّب هستن؟ گفتم نه! گفت يعني غزال ميتونه همين طوري که الان لباس ميپوشه، بعد از ازدواج هم باشه؟ گفتم معلومه، مشکلي نيست.

- غزال چي گفت؟ بالاخره حرف زد يا نه؟

- فرصت نشد! قرار شد هفتة ديگه بريم. امّا کلّي دلش از خانوادة من پُر بود! ميگفت پدر آريا گفته تصميم بگيرين، اگه نميخواين ما بريم براي بچّهمون جاي ديگه خواستگاري!

- خوب حرف بدي نزده که!

- مشاور هم همين رو گفت! گفت خوب بابا اينا که مسخرة شما نيستن.

- کلاّ ً چطور بود؟

- نميدونم. فقط فهميدم غزال پشت سر خانوادة من خيلي يارو رو پُر کرده بود. انگار منتظر بود مثلاً يه آدم متعصّب بيسواد ببينه! خيلي تعجّب کردم بهار. اين فکر ميکنه خانوادة من خيلي دست پايين هستن!

- مرده شور. حالا خودشون چه تحفهاي هستن؟!

- چه ميدونم! خودشون رو خيلي روشنفکر و سطح بالا ميدونن!

- روشنفکر يعني چي؟ ديگه کجا ميتونه يکي رو پيدا کنه که مثل تو شرايطش رو قبول کنه؟ اگه فکرت بسته بود که از اوّل هنرپيشه نميپسنديدي!

- شرايط؟ از من خرتر پيدا نميشه! يه بار گفت ميشه بعد از ازدواج هر مسئلهاي که پيش اومد من تصميم بگيرم؟! منم گفتم خوب اگه اينجوري دوست داري، باشه! بعد براي اين که من ناراحت نشم گفت راجع به مسائل بزرگ من تصميم ميگيرم، راجع به مسائل کوچيک تو!

- حقّته با همين ازدواج کني به خدا!

- بعد از اين که بيرون اومديم گفتم ترجيح ميدم امشب راجع به مسائلي که پيش اومد حرفي نزنيم! رفتيم پارک، يه بچّه داشت بازي ميکرد. خيلي ناز بود. گفتم غزال، من از اينا ميخوام! گفت اووه! من اگر هم بخوام بچّهدار بشم بعد از سي سالگيه. الان که عجله ندارم! ميخوام موقعيت شغليم رو درست کنم و مشهور بشم!

- آرياجون! تو که ميگفتي ازدواج کردن رو بيشتر به خاطر بچّهدار شدن دوست داري!

- آره خوب! از همين حرصم گرفت!

- پس چرا تا حالا راجع بهش صحبت نکرده بودين؟ تو اين سه سال!

- لزومي نديدم خوب! مثل اين که بري هتل و بگي قبل از اين که پول بدم ميخوام مطمئن بشم تو اتاقم تخت هست يا نه!

- حالا بيخيال. بهتر که همين الان حرفتون رو زدين. منم برم خونه. بابا اونجا بود که تو زنگ زدي. حالا يه جرّ و بحث حسابي داريم!

- واي ببخشيد.

- مهم نيست آريا. قربانت.

تمام راه تو فکر آريا بودم و مشاور. نميدونم چرا برام قابل درک نبود که چرا غزال ميخواست مشاور ببينه. چي ميخواست بگه که مستقيم نميشد بگه؟ وقتي رسيدم خونه ديدم بابا غضبناک نشسته!

- کجا بودي پدر جان؟

- رفتم تلفن بزنم به دوستم.

- از همينجا نميشد؟

- نه آخه يه مسائل خصوصي آريا هست که من نميتونستم اينجا بگم، براي همين رفتم بيرون.

بابا عصباني شد. از نگاهش فهميدم که سعي ميکنه خودش رو کنترل کنه.

- مگه شما SOS Urgence هستي؟ به تو چه؟ اين کارت خيلي سبک بود بهار. خوشم نيومد باباجون.

- اِه! باباجون هميشه که نيست. يه مرتبه دوستم به من احتياج داشته، من وظيفه داشتم زنگ بزنم.

- پدر جان هميشه نيست؟! سيصد و هشتاد فرانک پول تلفن ثابت ماه قبلت بوده. همش رو هم زنگ زده بودي ايران! با کارتهاي اعتباريت هم کلّي از بيرون تلفن زدي!

- خوب من که خودم پول همهاش رو ميدم!

- مسئله اين نيست بهارجان! خودت رو به اون راه نزن! چقدر تو با اين پسره حرف داري؟ اگه دلش تنگه يا ناراحته بره پيش روانپزشک!

- خوب من روانپزشکم ديگه!

- تا حالا نديدم دکتر پول نسخة مريض رو بده!

- بابا شما که براتون پول مطرح نبود!

- حالا هم نيست. صد برابر اين پول فداي يک تار موت. امّا اين کار صحيح نيست! از پايه غلطه! اصلاً تقصير من بوده که تو رو زود مستقل کردم...

ياد دو سال پيش افتادم. يه روز به خاطر دوري راه و کشيکهاي شبانه، صبح پشت فرمون خوابم برد و تصادف بدي کردم. تابستون همون سال وقتي از ناپل برگشتم، ديدم بابا و مامان و بهرام يه خونه نزديک دانشگاه برام گرفتن و مبله کردن!

- بابا من نميخوام برم تو اين سوراخ موش! منو دارين از خونه بيرون ميکنين؟!

- پدرجان، من نميتونم ببينم جگرگوشهام بعد از يک کشيک شبانه به رحمت خدا بره! وقتي کشيک نيستي شب بيا خونه و تو اتاق خودت بخواب. اون موقعي هم که خسته هستي برو خونة خودت.

شبهاي اوّل از دلتنگي و دلشوره خوابم نميبرد. مامان و بابا به نوبت مياومدن پيشم ميموندن تا عادت کردم. حالا بابا روبروم نشسته و از کارش پشيمون بود!

- تو رو خدا پدرجون! اين چه حرفيه ميزنين؟ حالا که من رو پاي خودم ميايستم و خرج خودم رو در ميارم، تازه يادتون افتاده زود بوده من مستقل بشم؟

- کجا رو پاهاي خودت هستي؟ اگه به اميد کارتهاي اعتباري من نبود، جرأت نميکردي اين جوري ولخرجي کني!

- اصلاً اين طور نيست. وقتي جايي لازمه آدم خرج کنه، ميکنه!

- لطف کن کارتهاي من رو پس بده.

- بفرمايين!

- پاره کن!

يه قيچي آوردم و کارتهايي که پدرم برام گرفته بود رو پاره کردم!

- حالا ببينم بازم ميتوني اين طوري پول دور بريزي يا نه!

- بابا؟ مگه من تا به حال پول دور ريختم؟ چرا شما با من اين طوري حرف ميزنين؟

- اين کارِت غلطه بهار! اگه دوستت ناراحته، بايد خودش تلفن بزنه. من دوست ندارم يه تک زنگ به شما بزنن، شما مثل سگ پاسوخته بري بيرون!

ديگه نتونستم حرف بزنم. اشکم سرازير شد. بابا هيچ زماني غير از ناز و نوازش و قربون صدقه به من چيزي نگفته بود. خوب که نگاهش کردم ديدم ما چقدر به هم شبيه هستيم! به قول بهرام "کپي برابر اصل". منتها تا به حال اين شباهت باعث شده بود که خيلي به هم نزديک باشيم و امروز داشت ما رو از هم دور ميکرد.

مامان با رنگ پريده به ما نگاه ميکرد. به بابا گفت: بهت گفتم لوسش نکن، گفتي من لوسش نکنم مجبور ميشه بره يکي رو پيدا کنه که لوسش کنه. گفتم فعلاً زوده مستقل بشه، گفتي دلم ميلرزه بچّهام تصادف کنه. حالا نميتوني بعد از اين همه کار بياي و به اين بچّه بگي" نکن!" تا به حال بهش "نه" نگفتي، تو کِي به اين گفتي ولخرجي نکن؟ الان ديگه ديره. دخترم رو زجر نده لطفاً. طرز تربيت رو تو بيست و دو سالگي نميتوني عوض کني!

- به قول فرانسويها "دير بهتر از هيچ وقته!"

مامان و بابا رفتن و من موندم و يه عالم علامت سئوال، يه عالم علامت تعجّب! بابا از چي ميترسيد؟ آريا هم يه دوستِ من، مثل بقيه. چي شده بود که نميخواست من تلفن بزنم؟ مطمئن بودم مسئلة مالي نبود! از طرفي از فرداي اون روز بايد ميرفتم دنبال کار. تا اون روز اجارة خونه و خرج زندگيم با خودم بود، ولي بابا پول بيمه و کتاب و مسافرتم رو ميداد که البتّه کم نبود! من عادت به صرفهجويي نداشتم. البتّه هميشه خرجهام حساب داشت و بيهوا پول دور نميريختم. امّا حالا ديگه بايد عزمم رو جزم ميکردم و مواظب خرجهام ميبودم. از طرفي کارتهام کلّي منفي بود و بايد همة پولش رو يکجا ميدادم چون بابا ميخواست حسابم رو ببنده.

با خودم گفتم "فردا هم روزي خواهد بود..." فرداي اون روز زنگ زدم به ديويد:

- ديويد، من پنج هزار فرانک پول لازم دارم، ميتوني بهم قرض بدي؟

قهقهة ديويد به آسمون رفت!

- بهبه! دختر لوس و نُنُر بابا چي شده که پول کم آورده؟ مطمئنّم با پدرت قهر کردي!

- نخيرم! اصلاً هم قهر نيستم. فقط بابا ميخواد حساب کارتهاي منو ببنده، بايد هرچي منفي هست رو بدم.

- اگه قهر نيستي چرا خودش نميده؟ منو خر نکن بهار، بگو چه خبره؟!

صداي مگلي از پشت تلفن ميومد که فرياد ميزد:

- بهار بهش نگو. خودم بهت پول ميدم. اين آقا ميخواد اطّلاعات بخره و بابتش پول بده!

خندهام گرفت. چند ماه پيش بود که يه mail از ديويد برام اومد:

"بهار جون،

يه خبر خوب دارم! ميخوام از مگلي بخوام زنم بشه! نظرت چيه؟ مطمئنّم که موافقي. اگه ممکنه يه قرار بگذار با هم بريم حلقه بخريم. لطفاً چيزي بهش نگو تا خودم ازش درخواست ازدواج کنم. ميبوسمت، ديويد."

فرداي اون روز من و ديويد رفتيم حلقة برليان مگلي رو بخريم.

- اين کوچيکه! برليانش چند روز که بگذره ناپديد ميشه!

- تو ميخواي منو ورشکست کني ها! اين خيلي گرونه!

- وقتي ميخواي زن به اين خوبي بگيري مجبوري خرج کني. خسيس بازي در نيار تو که وضع ماليت خوبه!

- آخه اين همه پول براي يه قيراط برليان ناقابل؟!

خلاصه مجبورش کردم يه حلقة طلاي سفيد با تک برليان قشنگ بخره، بيست هزار فرانک هم از جيبش يا شايد جونش مايه بگذاره! من و مگلي روزهاي شاد و غمگين زيادي رو با هم گذرونده بوديم. وقتي مگلي رو به ديويد معرّفي کردم بهش گفتم که بايد خيلي مواظبش باشه. گوهر گرانبهايي بود. حالا اين دو تا ميخواستن با هم ازدواج کنن. چند وقتي بود که با هم زندگي ميکردن و من حدس ميزدم که اين ارتباط پايان خوشي داشته باشه... خلاصه مگلي گوشي تلفن رو گرفت:

- بهار، دلم برات تنگ شده. اگه ناراحتي الان بيام اونجا.

- نه عزيز دلم، ناراحت چرا؟ پول کم دارم. اين ديويد هم تا ته و توي قضيه رو درنياره دستش تو جيبش نميره!

- بيخود کرده! خودم همين امروز ميريزم به حسابت!

- مرسي عزيزم. راستي عروسي چي شد؟

- صبر ميکنيم تا امتحانهاي تو تموم بشه. بايد براي ما سنگ تموم بگذاري، الان که نميتوني!

- حتماً. با کمال ميل. يه بلايي سر داماد بيارم با اون خسيس بازيش که تو قصّهها بنويسن!

- نترس بابا، با هم آدمش ميکنيم! اون روز داشت جريان حلقه خريدنتون رو برام ميگفت، مرده بودم از خنده! خوب بلايي سرش آوردي! اين اگه به خودش بود يه حلقة پلاستيکي برام ميخريد!

- صبر کن سر بقية چيزهام همين بلا رو سرش ميارم! نگران نباش!

وقتي که ازدواج من و ديويد به هم خورد، خيلي نگرانش بودم. البتّه ميدونستم که پسر محکميه و بيدي نيست که با اين بادها بلرزه! امّا خوب سخته که آدم براي آيندهاش برنامهريزي کنه و بعدش همه چيز رو پوچ شده ببينه! بعد از يه مدّتي بهش گفتم که مگلي خيلي دختر خوبيه. اگه ميخواي چند بار قرار بگذاريم دسته جمعي بريم بيرون. تور زدنش با خودت! همين شد که اين دو تا به هم رسيدن و دو تاشون حامي خوبي بودن براي من! مخصوصاً مگلي که مثل خواهرم بود و بينهايت دوستش داشتم.

فرداي اون روز پول رو به حساب کارتها ريختم و يه دفتر ديگه از زندگيم بسته شد. ديگه کاملاً مستقل شدم. کشيکهاي شبانه توي بيمارستان هم شروع شد.

اون روز صبح قرار بود شيوا از ناپل برسه. منم رفته بودم فرودگاه پيشوازش. پرواز تأخير داشت و من هم از فرصت استفاده کردم و با لذّت مشغول گوش دادن به برنامة يه گروه موزيک بودم که براي جشن موزيک ژنو توي فرودگاه برنامه گذاشته بودن.

- شاگرد نمونة من چطوره؟

- سلام استاد. شما اينجا چيکار ميکنين؟

- براي يه کنفرانس رفته بودم تورنتو. دارم برميگردم. ديدم اينجايي گفتم احوالت رو بپرسم. وقت داري بريم يه قهوه بخوريم؟ دلم براي قهوههاي اينجا لک زده!

- با کمال ميل.

نشستيم و مشغول گپ زدن شديم. مينگيزيني پروفسور من بود. دکتر روانشناس بود و البتّه تو دنيا مشهور. هميشه با هم بحثهاي گرمي داشتيم. يادم مياد وقتي بهش گفتم که ميخوام براي تخصّص برم روانشناسي، گفت نه! به درد تو نميخوره! تو خيلي حسّاسي. نميتوني بين خودت و مريضت فاصله بگذاري. مريضهاي رواني ناراحتي زياد دارن. رو زندگيت تأثير خوبي نميگذاره. اون روز من فرصت رو غنيمت شمردم و در مورد آريا و غزال و خودم سئوال کردم. استاد به دقّت گوش ميکرد. بعد گفت: اين دوست شما تو يه راهي افتاده که مشکل ميبينم برگرده. من فکر ميکنم اين با دوستش ميره و بعد پشيمون ميشه. ولي گاهي اوقات لازمه که آدم اشتباه کنه و سرش به سنگ بخوره تا ياد بگيره!

- استاد، من نميدونم اين وسط چه کاره هستم! اين دوستي ديگه چه نوعيه؟ عشقه يا محبّت؟

- من فکر ميکنم اين يه نوعي از عشقه. خيلي هم زيباست، خيلي هم عميقه. نگهش دار تو خودت. هر آدمي نميتونه اين جوري به کسي عشق بورزه.

شيوا اومد و برگشتيم خونه. تو راه جريانهاي اتّفاق افتاده رو براش تعريف کردم. با دهن باز نگاهم ميکرد:

- تو و باباجون بحث کردين؟ دعواتون شد؟ من که باورم نميشه! امکان نداره!

- حالا که شده. اصلاً حال حرف زدن در اين مورد رو هم ندارم.

- تو کِي حال حرف زدن داشتي؟!

وقتي رسيديم خونه، ديدم عسل دوستم برام پيغام گذاشته که من از ايران اومدم، دو سه تا پسر خوشگل هم باهام اومدن! بدوين که تموم شد، بشتابيد که دير شد! عصر باهاشون قرار گذاشتيم. شب قبلش من کشيک بودم و درست نخوابيده بودم. شيواي خوابآلو حاضر نبود از جاش تکون بخوره.

- پاشو ديگه دير شد. بيا اين حوله رو بگير و برو زير دوش.

- اِه! بگذار از تخت پياده بشم!

- پياده بشم نه! بيام پايين.

- چقدر ايراد ميگيري! چه فرقي داره؟ بهار يه لباس خريدم براي تارا خيلي خوشگله!

- چه مدليه؟

- صورتي ساده، جلوش دکمههاي قشنگي داره... از اين حيوونهايي هستن که قرمزن، بعد روشون نخود نخود سياه دارن!!!

- اوّلاً حيوون نه و حشره! بعدش هم کفشدوزک! نخود نخود هم نه و نقطه نقطه!

کفرش در اومد و رفت زير دوش. من عاشق حرف زدن شيوا بودم، مثل اسمش شيوا سخنراني ميکرد! به قدري اين دختر ساده و بيتکلّف بود که حد نداشت. در ضمن فارسيش افتضاح بود و هميشه پدر و مادرش رو مقصّر ميدونست!

- به ما ياد ندادن، اصرار نکردن. اگه باباجون اصرار نميکرد تو فارسي ياد ميگرفتي؟

- معلومه که نه! ولي الان که ديگه بچّه نيستي شيواجون، ميتوني ياد بگيري!

- حالا ديگه ديره.

شب تو يه بار قرار داشتيم. من خيلي خسته بودم. چشمهام داشت بسته ميشد! عسل و خواهرش و سه تا پسر ايروني هم با ما بودن. يکيشون خيلي بانمک بود. فقط يادمه همه داشتن ميخنديدن و من چُرت ميزدم و منتظر بودم برگرديم خونه!

- شيواجون بريم؟

- نه بابا کجا؟ زوده هنوز!

فهميدم چشمش يکي از پسرها رو گرفته!

- من خستهام. چشمام داره از خواب بسته ميشه.

- ok، بريم.

دو تا از آقايون ما رو با ماشين رسوندن خونه!

- بهارجان؟

- بله؟

- ميتونم يه خواهشي ازتون بکنم؟

- بفرمايين، خواهش ميکنم. اگه کاري از دستم بر بياد خوشحال ميشم.

- ميتونم فردا شب شام در خدمتتون باشم؟

- متأسّفم. من وسط امتحانها هستم. واقعاً فرصت بيرون رفتن ندارم. باشه يه موقعيت ديگه!

شيوا چشم غرّة جانانهاي بهم رفت. فهميدم حرصش گرفته و فقط منتظره تنها بشيم!

- بهار واقعاً الاغي!

- خودتي! چي شده مگه؟

- پسر به اين جيگري! آخه بيانصاف، آدم به اين ميگه نه؟!

- خوشگل بود؟!

- مگه کور بودي نديديش؟

- بابا من از خواب داشتم ميمردم! حواسم به اين چيزها نبود!

- بعضي وقتها فکر ميکنم تو خيلي خنگي! آخه مگه ميشه آدم متوجّه همچين کسي نشه؟ من اگه در حال مرگ بودم، زنده ميشدم که نظاره کنم!

- خيلي لوسي واقعاً. تحفه که نبودن. منم حوصلة اين کارها رو ندارم.

- دقيقاً بود! خاک تو سرت که آخرش دست رو ميزني تو ...

حوصلة حرف زدن نداشتم. شيوا هنوز داشت غُر ميزد که خوابم برد!

فرداي اون روز رفتم کتابخونه. يادمه که جمعه بود و ظهر من به خونة آريا زنگ زدم. داشتم گپ و چپ ميزدم که موبايلم زنگ زد.

- بهار؟

- چيه شيوا؟

- بيا خونه. اينجا گُل بارون شده! من ديگه جا ندارم. اين آخري رو گذاشتم تو وان!

- چي؟ گُل کجا بود؟

- مازيار فرستاده برات. آخرين کارتش هم نوشته تا شام با من نياي، همين طوري گُل ميفرستم!

- از کجا مياد؟

- گُل فروشي هيلتون.

- زنگ بزن بگو ديگه نيارن. الاغ جان جاي اين که به من زنگ بزني، زنگ بزن گُل فروشي، بگو ما ديگه گل قبول نميکنيم!

- خودت بيا بهار! باباجون بياد خونه رو ببينه ناجور ميشه!

اجباراً با آريا خداحافظي کردم و رفتم خونه. اوّل يه زنگ زدم گُل فروشي، بعد هم با شيوا همة گُلها رو ريختيم تو نايلون آشغال!

- بهار حيفه! اين دسته گُل رو نگه دار.

- بيخود! بريز دور.

- اقلاّ ً ببر بده به همسايهها. بابا گناه داره، آخه اين گُلها جون دارن.

- داشته باشن!

کارمون که تموم شد زنگ زدم هيلتون و مازيار رو پيدا کردم.

- ميشه لطفاً بگين اين کارها چيه؟

- خوب من يه خواهشي کردم شما گفتين نه! گفتم شايد اگه اصرار کنم قبول کنين!

- اين اصرار نيست، مزاحمته! لطف کنين ديگه از اين کارها نکنين.

- چشم. حالا دعوت من رو قبول ميکنين؟

- نه!

- اِي بابا! آخه بهارجان يه شام چيه که من رو اين جوري خيط ميکنين؟ من با دوستهام شرط بستم که راضيت ميکنم.

- پس اين جوريه؟ دخترهاي مردم بازيچة شرطبندي شما ميشن؟ حالا يه دفعه شرط رو ببازين طوري نميشه!

- من فکر ميکردم همة آدمها از کارهاي رومانتيک خوششون مياد!

- شايد! امّا از غلوّ کردن نه! با يه شاخه گُل هم ميشه کار رومانتيک کرد! بعد هم بستگي داره اين کار از طرف کي باشه!

- ميبخشيد، قصد ناراحت کردنتون رو نداشتم. واقعاً متأسّفم!

- اشکالي نداره. مهم نيست. با اجازة شما، من بايد برم.

نميدونم چرا اينقدر حرصم گرفته بود! اين آقا ميخواست پولش رو به رُخ من بکشه يا من رو با اين کارها جلب کنه؟ اين مدل ايروني بود. ميدونستم که دخترهاي ايروني از اين کار شايد خيلي خوشحال ميشدن. امّا من، اگه يکي با محبّت تمام و بدون هيچ ادّعا يه دسته گُل ساده از سوپرمارکت برام ميخريد خوشحالتر ميشدم. بعدها فهميدم که در مورد مازيار اشتباه ميکردم؛ امّا اون لحظه به قدري بدم اومده بود که حاضر نبودم حتّي نگاهش کنم، چه برسه به اين که برم يه ساعت بشينم باهاش شام بخورم! فرداي اون روز بابا تلفن زد:

- دخترم؟

- بله باباجون؟

- پدرجان اين پسره مازيار اومده بود اينجا.

- کجا؟ براي چي؟

- اومده بود با من صحبت کنه. دخترم، يه آدم باشخصيّت اينطوري براي يه شام نه نميگه!

- چرا نميگه؟ من ازش خوشم نيومد!

- پسر خوبي بود. خيلي مؤدّب و باشخصيّت بود. شما حتماً دقّت نکردين. حواستون به ايران بوده، حوالي قُم!!!

- باباجون سر به سر من نگذارين. من حوصلة شام رفتن رو ندارم.

- خود داني پدرجان. من بچّه اين طوري تربيت نکردم!

زنگ زدم به آريا.

- من نميخوام برم. زور ميگن.

- بهارجان، به خاطر پدرت برو. يه شامه ديگه. چي ميشه مگه؟

- اشکالي نداره؟ بعداً فکر نميکنه من ازش خوشم مياد؟

- فکر کنه! تو که کاري نکردي که اون اين طوري فکر کنه. احترام پدرت رو نگه دار، يه ساعته برو و برگرد.

- باشه. دربارهاش فکر ميکنم.

- يه بار نشد تو به من يه چشم بگي! بابا يه دفعه بگو چشم دلم خوش باشه حرفم رو ميخري و زمين نميندازي!

- چشم!

- چه عجب! خيلي ممنون.

- آرياجون، من خيلي از حرفهاي تو رو گوش ميدم. اگه بلافاصله نميگم چشم، واسه اينه که ميترسم نتونم اون کار رو انجام بدم و خجالتش برام بمونه.

- ديوونة مرامتم!

- شما لطف دارين.

فرداي اون شب با مازيار شام رفتيم بيرون. پسر خوبي بود. خيلي مؤدّب و راحت بود. امّا من که تقريباً به اجبار رفته بودم سعي ميکردم خودم رو کنترل کنم و گاهي هم يه لبخند ناقابل بزنم! مازيار اصلاً به روي خودش نياورد. خيلي راحت حرف ميزد. از کاشان، از تهران، از زندگي قديم، از پدربزرگ و مادربزرگش. منم گوش ميدادم و گاهي يه سئوالهاي پيش پا افتاده ميکردم! کاشان تا تهران چقدر راهه؟

فرداي اون شب آريا دوباره مشاوره داشت. اين دفعه کلاّ ً با غزال دعواش شده بود و خيلي دلتنگ بود.

- من به مشاور گفتم که کار غزال اگه به زندگيمون لطمه نزنه از نظر من اشکال نداره. گفت حرفتون رو بشکافين. گفتم يعني من برام مهمّه که خانوادهام متّحد باشن. نميتونم به بچّهام بگم مادرت 6 ماه فيلمبرداري داره شهرستان! غزال عصباني شد و گفت من اين همه خواستگارهام رو رد کردم چون فکر ميکردم تو با شغل من مخالف نيستي! حالا اينا رو داري ميگي؟! گفتم پس کِي بايد ميگفتم؟ بقول ايشون نشکافتم ولي همون شب اوّل دقيقاً همين جمله رو گفته بودم! تازه اگر به خاطر من بود که اصلاً بيخود قبول ميکردي کسي بياد خواستگاريت! خيلي حالم گرفته شد بهار. اصلاً شده بود يه آدم ديگه! همچين بهم ميپريد که بيا و ببين!

- آريا ديگه زنگ نزن بهش. بگذار يه کم به اشتباهات خودش فکر کنه!

- باشه. تا نصف شب با هم بوديم. مامانش زنگ زد و گفت پسر منو اذيت نکني ها! جيگرم کبابه بهار! نميدوني چي ديدم من. ازش پرسيدم تو يادته که من گفتم به شرطي با کارت موافقم که به زندگيم لطمه نزنه يا نه؟ گفت آره. گفتم دوست دارم بدونم چه برداشتي از اين حرف من کردي! طفره ميرفت. بالاخره دل رو به دريا زدم، گفتم احتمالاً برداشتت اين نبوده که منظور من اينه که به شرطي که به من خيانت نکني؟ گفت چرا! خشکم زد بهار. اين کسي که پدرش هنرپيشه بوده و هست، دقيقاً از محيط هنرپيشگي همون برداشتي رو داره که عوام دارن و منِ روشنفکر به زعمِ خودم سعي ميکردم نداشته باشم! اين به جهنّم! ببين اين دختر چقدر کوتاه فکره که فکر ميکنه من ازش همچين چيزي رو به عنوان شرط خواستم!!!

يادمه مدير عامل شرکت قبليمون که انسان واقعاً فرهيختهاي بود، وقتي ميخواست بگه يه مسئله خيلي واضحه، ميگفت مثل اين ميمونه که از همسرت بخواي بهت وفادار باشه! من در نقش آدم احمقي قرار داشتم که سه سال اين رو از همسر آيندهاش خواسته!

تازه فقط اين نبود. غزال عصباني بود، نه از اين که من رو از دست ميده، از اين که هنرپيشهها نميتونن ازدواج کنن! از اين که يه شوهر احمق بيزبون رو از دست داده ناراحت بود! من اگر هر کسي بودم، هر ذات و شخصيّت و تربيتي داشتم مهم نبود! فقط دو نکتة مثبت داشتم، حرفي نميزدم و مخالفت نميکردم و با کارش هم مشکلي نداشتم! شايد همون نکتة به زعم ايشون مثبت اوّل بود که دوّمي رو هم باعث ميشد! چقدر من احمقم بهار!

- فکرش رو نکن آريا! اين جوري يأس فلسفي ميگيري! فلسفة زندگيت از نظر خودت ميره زير سئوال؛ امّا اين طوري نيست. تو هيچ اشکالي نداري. مسئله اينه که يا اين دختر ظرفيت شناخت تو رو نداشته، يا تو نتونستي خودت رو بشناسوني که به نظر من اشکال غزال بوده نه تو!

- ياد اون روزي افتادم که از من پرسيد چرا ميخواي با من ازدواج کني؟ گفتم من اين تصميم رو وقتي گرفتم که عاشقت شدم و ميگن براي دو چيز به دنبال دليل نباشيد، خدا و عشق. بعد پرسيدم دليل تو چيه؟ گفت خوب من اصلاً دوست نداشتم با يه هنرمند ازدواج کنم! از شوهر پزشک هم خوشم نمياومد! بنابراين ميخواستم شوهرم مهندس باشه!!! براي همين خواستگاري که مهندس نباشه رو نميخواستم. خوب بعدش از تو خوشم اومد!

- دقيقاً مثل يه نفر که ميخواد ماشين بخره ايشون ميخواستن شوهر انتخاب کنن!

دو روز گذشت. آريا نگران و دلواپس بود، امّا خبري از غزال نبود. يه شب، خوب يادمه، شبي بود که فرداش شيوا برميگشت آمريکا. داشتم ميرفتم خونه که موبايلم زنگ زد. آريا بود، ساعت يک نصفه شب ايران!

- چي شده آريا جون؟

- حدس بزن!

- باز با غزال دعوات شده؟

- نه! تموم!

- بگذار من برم تو يه کابين بهت زنگ بزنم.

با اوّلين زنگ گوشي رو برداشت!

- امشب زنگ زدم بهش...

- قرار بود زنگ نزني! براي چي اين کار رو کردي؟

- ناراحتش کرده بودم خوب! زنگ زدم احوالش رو بپرسم. عصباني بود. کلّي جيغ و داد کرد. گفت تو منو مسخره کردي! من اين همه خواستگار دکتر و مهندس داشتم! گفتم تو که ردشون نکردي! اونها نموندن! به خاطر شرايط حرفة شريفت! گفت حالا هرچي! اين مسخرهبازيها رو براي چي درمياري؟ يه چند دقيقهاي حرف نزديم. بعدش بهش گفتم يعني اين آخر خطّه؟ دوباره صداش بلند شد! اين حرفهاي بيمعني چيه ميزني؟ اوّل خط کدومه؟ آخر خط کدومه؟ دوباره يه ده دقيقه يه ربعي هيچ کدوم حرف نزديم و بعدش من بهش گفتم... خداحافظ!

آريا داشت حرف ميزد و من اشکم سرازير بود. دلم گرفته بود. خدايا اين پسر چقدر زجر کشيده بود...

- آرياجون، ميخواي من زنگ بزنم باهاش حرف بزنم؟

- نه! ولش کن! ارزشش رو نداشت. سه سال زندگيم رو حروم کردم بخاطر يه همچين کسي... دلم براي روزهاي از دست رفته ميسوزه.

- آريا؟ دلت تنگه؟ خيلي ناراحتي؟

- نه... تموم شد... هرچي بود، گذشت...

- کاش من بودم ميومدم پيشت.

- تو لطف داري بهار! همين قدر هم که اين مدّت همراه من بودي خيلي خيلي لطف کردي. اگه تو نبودي من رو پام نبودم، شکسته بودم، باور کن.

- خوب پس دوست به چه دردي ميخوره؟ براي همين روزهاست ديگه... آريا؟

- بله؟

- اگه دلت تنگ بود، ناراحت بودي يا حتّي فقط ميخواستي حرف بزني، هر ساعتي که بود زنگ بزن به من. مهم نيست، من عادت دارم، بيخواب نميشم.

- مرسي بهار جون.

وقتي رسيدم خونه، شيوا مثلاً مشغول جمع کردن چمدونش بود. تمام اتاق پر بود از لباسهاش و خودش صداي MTV رو زياد کرده بود و مشغول رقصيدن بود! چه حوصلهاي داشت!

يه کاست گذاشتم و سعي کردم دل خودم رو آروم کنم. صداي "ناظري" بلند شد:

"برمن در وصل بسته ميدارد دوست.

دل را به جفا شکسته ميدارد دوست.

زين پس من و دلشکستگي در ره دوست،

چون دوست دل شکـسته مـيدارد دوست.

انـدر دل بـيوفـا غـم و ماتـم بـاد.

آن را که وفا نيست ز عالم کم بـاد.

ديدي که مرا هيچ کسي ياد نکرد؟

جز غم که هزار آفريـن بر غم بـاد.

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد،

بيچاره دلم، بيچاره دلم در غم بسيار افتاد.

بسيار فِتاده بود هم در ره عشق؛

امّا نه چنين زار که اين بار افتاد."

اون شب احساس ميکردم درد آريا تو قلب منه! دل منم با آريا شکسته بود! کاش اينجا بود و ميگرفتم تو بغلم و آرومش ميکردم! ولي افسوس... خيلي خيلي دور بود!

دانلود کتاب دنیای sms2012 (جاوا- آندرویدوتبلت)

دانلود دنیای مردان و زنان (جاوا)

دانلود مجله ی رنگارنگ (جاوا و آندروید)

دانلود رمان زندگی ،من،او( جاوا و آندروید)

دانلود رمان چشمان تو عشق من(جاوا و آندروید)

دانلود رمان غزل عاشقی(جاوا)

دانلود رمان بوی خوش عشق(جاوا)

دانلود رمان هدیه ی شاهزاده(جاوا)

دانلود رمان گندم معروفترین اثر م.مودب پور(جاوا،آندروید تبلت وpdf)

دانلود مجله ی گامی برای خوشبختی(جاوا و آندروید)

دانلود رمان آن 5دقیقه(جاوا و آندروید)

دانلود رمان محبت عشق( جاوا ، آندرویدوpdf)

دانلود رمان من +تو(جاوا و آندروید)

دانلود رمان عشق بی درو پیکر(جاوا و آندروید)

دانلود مجله ی دانستنی های جنسی 1(جاواو آندروید)

دانلود رمان نگین (جاواو آندروید)

دانلود مجله ی دانستنی های جنسی 2(جاواو آندروید)

دانلود رمان چگونه بازگردم (جاوا ،آندروید و pdf)

دانلود رمان خواهش دل (جاوا ،آندروید و pdf)

دانلود رمان عشق برنامه ریزی شده(جاوا ،آندرویدوpdf)

دانلود کتاب جاودانه ها(جاوا،آندرویدو pdf)

دانلود رمان پریچهر(جاوا ،آندروید،تبلت وpdf)

دانلودرمان قصه ی عشق ترگل(جاوا ،آندروید،تبلت وpdf)

دانلود کتاب کوتاه از دوست داشتن تا عشق

ارائه:

http://bookmarket2012.blogfa.com