 با من مهربون باش

=====================================

http://goldjar.blogfa.com

=====================================

جلد اول

( فصل اول ))

 افتاب داشت توی چشمم می زد یه نیم ساعتی بود که منتظر ایستاده بودم هوا هم دم کرده بود و گرم حتی یک نسیم هم نمی وزید داشتم کلافه میشدم گوشی رو از توی کیفم در اوردم و شماره سارا رو گرفتم هنوز زنگ دوم نخورده بود که جواب داد بدون اینکه منتظر صدای سارا بشم داد زدم : سارا خانم کجایی ؟ دیگه از علف رد کرد ه جنگل امازون زیرپام سبز شده کم مونده اینجا رو به عنوان منطقه تاریخی اعلام کنن منم به عنوان فسیل ! صدای خانم رضایی از اون سمت گوشی من میخکوب کرد به پته پته افتادم و به زور و با صدایی که از ته چاه در میومد گفتم : اه خانم رضایی شمایین ؟ شرمنده فکر کردم سارا است . تو رو خدا به دل نگیرین الان نیم ساعت است که منو توی خیابون کاشته . خانم رضایی گفت : نه عزیزم چرا ناراحت بشم مگه سارا رو نمیشناسی ناسلامتی 10 سال است که با هم دوستین عادتش رو نمیدونی ؟ گفتم : حالا خونه است ؟ گفت : نه یه ربع ساعتی میشه که اومده ولی طبق عادت گوشیش رو جا گذاشته گفتم : ببخشین که مزاحم شدم .گفت: نه عزیزم مواظب خودتون باشین . گوشی رو قطع کردم و توی دلم به خاطر اتفاقی که افتاده بود به سارا فحش میدادم دیر کردن هیچی ابروی منم پیش مامانتش رفته بود توی همین فکر ها بودم و برای سارا خط و نشون میکشیدم که چشمم به اون دست خیابون افتاد دختری داشت بالا و پایین میپرید و دست تکون میداد دختر ریز نقش با پوستی گندمی که همیشه یه کوله پسرونه روی کولش و یک کفش ورزشی پاش بود تا از خیابون رد شد صدای 10 راننده رو در اورد که خانم یواش حواست کجاست الان تصادف میکنی . ولی اون بدون توجه به حرفهای اونا عرض خیابون رو طی میکرد . وقتی به من رسید داشت نفس نفس میزد معلوم بود که با سرعت زیادی اومده رو کرد به من و قیافه مظلومی به خودش گرفت و گفت : سلام سحر جون ببخش ترافیک بود گفتم نمی دونستم از چهار تا خیابون اون ورتر اونم با پای پیاده ترافیک هست ؟ نگاهی به من کرد و گفت : معذرت دیر شد .گفتم : گوشیت کو؟ میدونی چقدر بهت زنگ زدم چرا جواب ندادی ؟ با تعجب نگام کرد و گفت : جدی ؟ من نفهمیدم .دست کرد توی کیفش تا دنبال گوشی بگرده یهو گفت : گوشیم گوشیم نیست ! حالا چی کار کنم ؟ دوباره گمش کردم .من که از حالت نگران توی چهرش خندم گرفته بود رو کردم بهش و گفتم : نخیر خانوم ! دوباره اون گوش کوب رو خونه جا گذاشتی . سرش رو از اتوی کیفش در اورد گفت : خونه ؟! تو از کجا میدونی ؟ دوباره یادم اومد که چه اتفاقی افتاده و با عصبانیت گفتم : از مامانت بپرس! با تعجب گفت: مامانم ! برای اینکه سوژه دستش ندم موضوع رو عوض کردم و گفتم: نیم ساعته منو کاشتی اینجا حالا هم که اومدی مارو بیرون نگه داشتی .انگار که یادش اومده باشه برای چی اونجاییم گفت : زود باش بریم تو . وقتی در اژانس رو باز میکردم یادم به اون روزی اومد که نقشه این مسافرت شکل گرفت و خاطره اون روز برام زنده شد . 

سرم توی پرونده ها بود و داشتم گزارشات رو مینوشتم که همراه مریض تخت 48 اومد و گفت : خانوم پرستار سرم مریض من تموم شده چی کار کنم ؟ گفتم : الان میام . رو کردم به سارا و گفتم : سارا مریض تخت 48 . انگار نه انگار که صدای منو شنیده . سرش توی یه تیکه کاغذ بود .خودم بلند شدم و دنبال همراه مریض راه افتادم . وقتی برگشتم سارا رو دیدم که گوشیش رو قطع میکرد گفتم :کی بود. اما بهم جواب نداد و داشت حساب کتاب میکرد .چهار چشمی میپایدمش . رفتم بالای سرش و گفتم : معلوم هست داری چی کار میکنی ؟ VS مریض ها رو گرفتی ؟ یهو از جاش بلند شد و رفت صدا زدم : کجا خانم رضایی؟ گفت : VS بگیرم . گفتم : زحمت نکش من خودم این کار رو کردم بیا این پرونده ها رو بنویس . اون روز تا اخر شیفت چیزی نگفت داشت فکر میکرد . توی رختکن ازش پرسیدم : معلوم هست چته ؟ کجایی از صبح تا حالا ؟ بهم نگاه کرد و گفت : سحراگر 1 ماه مرخصی بخوایم بمون میدن ؟ با نگرانی نگاش کردم و گفتم : چیزی شده ؟ گفت: من یه 45 روز طلبکارم تو چقدر مرخصی داری ؟ گفتم 48 روز برای چی میپرسی ؟ میخواستم ادامه بدم که خانوم سعیدی اومد تو . گفتم خانوم سعیدی سلام . خانوم سعیدی که تازه متوجه ما شده بود رو کرد به من و گفت : به به دو قلوها با هم کیشک بودین ؟ بخش رو که نفرستادین رو هوا . هردو خندیدیم گفتم خانوم سعیدی شما ما رو5 ساله میشناسین دیدین خرابکاری کنیم ؟ خانوم سعیدی گفت : کم نه و خندید سارا گفت : خانوم سعیدی اگر 1 ماه مرخصی بخواهیم بمون میدن ؟ خانوم سعیدی با تعجب نگاهی به سارا کرد و گفت : چیزی شده ؟ سارا گفت « نه . خانوم سعیدی گفت : پس چی ؟ شما رو که به زور باید از توی بخش بیرون کنن حلا 1 ماه مرخصی میخوای ؟ سارا گفت می خوایم بریم سفر . رو کردم به سارا و گفتم : سفر ؟ ! کدوم سفر که ناگهان یک لگد جانانه از طرف سارا نثارم شد خانم سعیدی نگاهی به هردومون کرد و گفت : هر دو با هم ؟ خیلی سخته جدول برنامه بسته نمیشه .سارا نگاهی بهش کرد و سرش رو یه ور کرد و گفت : ولی وقتی خانم سلطانی و خانم حسینی که با هم رفتن مکه که جدول بسته شد . خانوم سعیدی گفت : دارین میرین زیارت ؟ سارا گفت : نه داریم میریم سیاحت. خانوم سعیدی خندید و گفت : سوغات چی میاری ؟ سارا گفت : کیف و کفش تایلندی . خانوم سعیدی خندید و گفت : درخواستتون رو بدین ولی قول نمیدم تازه باید با بچه ها هم هماهنگ کنیین اگر همه قبول کردن من هم برنامه رو تنظیم میکنم . اما باید وسطش چند تا کیشک بزارم اونم با بچه ها هماهنگ کنیین تا جاتون بیان بعدا جبران کنیین . سارا گفت : چشم حتما .و از در اتاق زد بیرون منم گزارشات و به خانوم سعیدی دادم و رفتم . 

توی سرویس کنار سارا نشستم و گفتم : این چرندیات چی بود گفتی 1 ماه مرخصی؟ تایلند سیاحت ؟ اینا یعنی چی ؟ ! گفت : می خوایم بریم سفر مگه بده ؟ گفتم : ای بابا من بابام تا مشهدم نمی زاره من تنهایی برم دیگه چه برسه یه کشور خارجی ! گفت : پس سوریه چی بود ؟ گفتم : اون چون از طرف دانشگاه بود گذاشت بیام تازه برای اون هم یک هفته التماس کردم . گفت : خوب حالا هم التماس کن . گفتم : خوب خودت میدوزی و می بری ما هم که هیچی . گفت: وضع منم بهتر از تو نیست ولی ما دیگه بزرگ شدیم دیگه وقتش شده روی پای خودمون وایسیم بعدش هم یه مسافرت 15 روزه است چیه بده ؟ گفتم: نه خیلی خوبه ولی پولش از کجا خانوم ؟ نگاهی به من کرد و گفت : من که میدونم تو پول داری و وضعت توپه این منم که باید یه فکری بکنم . گفتم : تو که اهل این کارا نبودی یهویی چت شد ؟ گفت : حالا هستم میخوام زندگی کنم . گفتم از کی تا حالا ؟ گفت : از دیروز تا حالا .یک تیکه کاغذ از توی کیفش در اورد و به من داد. اگهی فوت بود وقتی به اسمش نگاه کردم شوکه شدم اگهی سالگرد یک از بچه های دانشگاه بود هر چند که از دور اونو میشناختم اما با دیدن اون بغض گلوم رو گرفت گفتم : چه جوری ؟ گفت : تصادف . داشته از خیابون رد میشه که یه موتوری بهش میزنه . کی میدونه ما تا کی زنده ایم ؟ نمیخواستم این بحث رو ادامه بدم حال سارا هم مثل من بود رو به بیون کردم و سعی کردم جلوی اشکم رو بگیرم اما لغزیدن اولین اشک به م فهموند که دیگه مقاومت فایده نداره پس اجازه دادم اشکم جاری بشه .

ساعت 9 شب بود که مامان سارا زنگ زد خونمون و با مامانم مشغول صحبت شد بعد 20 دقیقه مامانم گوش رو گذاشت و داد زد : سحر دوباره چی کار کردی ؟ دختر دیگه بزرگ شدی تا کی باید زنگ بزنن ازت شکایت کنن اون از مدرسه که برای شکستن پنجره دفتر با توپ زنگ زدن اونم از دانشگاه که کاریکاتور استاد ها روی تابلو می کشیدی و صداشون رو در میاوردی این اخری که روی خروس همسایه اب ریخته بود حالا هم مادر سارا اخه دختر تا کی باید از دستت بکشم سفر خارج چیه دیگه به خدا اگر بابات بفهمه قیامت میشه ! گفتم : مامان این کار من نبود به خدا من اصلا در جریان نیستم .

صدای بابا م از پشت سر هردومون اومد که میگفت : کی میخواد کجا بره ؟ گفتم سلام بابا کسی قرار نیست جایی بره . مامانم که حسابی اتیشی شده بود گفت : این اتیش پاره و سارا میخوان برن تور تایلند .بابام نگام کرد گفتم: نه به داره نه به باره . مامانم که دست به قافیه اش حرف نداشت گفت : فعلا که قالی بالای داره سارا رفته از بانک پول دراورده . چشمام چهارتا شد و گفتم : کی ؟ مامانم گفت : وقت گل نی . گفتم : خونوادش چی میگن؟ گفت : دلت خرم جونم ! اونا قبول کردن ولی من یکی نمی زارم تو بری . از کوره در رفتم و گفتم : مگه من بچه ام بابا 23 سالمه قانون منو بزرگ میدون ولی تو هنوز به من به چشم یه بچه دبستانی نگاه میکنی.صدای جر و بحث من و مامانم بالا گرفت که بابام پا در میونی کرد و گفت : برای کی هست ؟ تعجب کردم توقع داشتم عصبانی بشه ولی هون جور اروم نگاهم میکرد .گفتم : ماه اینده . مامانم پرید وسط و گفت: تو که از چیزی خبر نداشتی یهو بهت الهام شد ؟ گفتم : نه سارا یه چیزایی بهم گفته بود . دوباره صدای مامانم بالا رفت که الا و به لا تو هیچ جایی نمیری که بابام وسط حرف اون پرید و گفت : چقدر پول میخوای ؟ من و مامانم هاج و اج نگاه بابا کردیم .دوباره پرسید : چقدر پول لازم داری ؟ همون طوری که نگاش میکردم گفتم : پول دارم . گفت: پولت رو نگه دار من خودم بهت پول میدم .مامانم مونده بود چی بگه که بابام بهش گفت: شام چی داری من خیلی گرسنه ام .و به سمت اشپز خونه راه افتاد مامانم هم پشت سرش رفت .من همونطوری وسط اتاق ایستاده بودم و داشتم به قضیه فکر میکردم الان دقیقا بابا چی گفته بود ؟ خواهرم سوگند در رو باز کرد و اومد تو و گفت : چه خبره ؟ صداتون تا سر گوچه میومد من که دیگه هیچی به این صداها عادت دارم ولی رحمی به این همسایه ها بکنین میدونین تا حالا چندتاشون خونه شون رو برای فروش اونم زیر قیمت گذاشتن؟ کیفش رو روی صندلی انداخت و گفت: مردم از گرما یه لیوان اب بده .و دولاشد تا بند کفشش رو باز کنه . به سمت اشپزخونه رفتم که صدای حرف زدن بابا و مامان منو متوقف کرد . بابا داشت میگفت : اقای رضایی بهم زنگ زد و گفت تورش مطمئنه .خیالت راحت باشه ما که نمیتونیم اونا رو تا ابد زندانی کنیم بزار بره تو ذوقش نزن .یهو احساس کردم کسی پشت سرم است از ترس جیغ زد م .مامان از صدای من از تو اشپزخونه پرید بیرون .وقتی سوگند رو دید که مقنعه اش رو رو صورتش کشیده و داره ادای روح درمیاره عصبانی شد و داغ و دلی منم سر اون خالی کرد و گفت: بزرگه که این باشه وای به حال کوچیکه .یکی هم نمیاد این دوتا رو برداره ببره !دیدم سوگند خیلی جدی رفت توی اشپز خون و دوتا کیسه بزرگ اورد و یکیش رو داد دست من و خودشم رفت توی اون یکی ایستاد و گفت:چرا مامان یکی میبره فقط ماهانه رو 2 برابر کن ببین میبره یا نه ؟ بی زحمت در کیسه رو محکم ببند تا گربه پنجول نکشه .صدای خنده بابا و اداهای سوگند مامانم رو خندوند سوگند پرید وسط و گفت : اشتی ؟ پس یه بوس بده یه بوس . و به دنیال سر مامانم راه افتاد .بابام رو به من کرد و گفت : بابا مامانت حرف زدم راضیش کردم ولی به روت نیار سه شنبه هم برین بلیط بگیرین اینو گفت و برگشت توی اشپزخونه . من همون جوری سرجام ایستاده بودم که صدای سوگند بلند شد همونطور که داد میزد از توی اتاق رفت توی اشپزخونه و رو به بابا کرد و گفت : اخه چرا اینقدر بی انصافی بابا نذاشتی من با بچه ها برم شمال حالا داری میزاری سحر بره خارج ؟! ای خدا چقد رمن خوشبختم . بابا هم لپش رو گرفت و گت: بچه اخه تو مگه همسن خواهرتی تازه ترم 2 هستی تو هم بشو سن اون ببین من میزارم بری یا نه . سوگند چشماشو تنگ کرد و به من نگاه کرد و گفت : بازم مثل همیشه سحر برنده میشه .گفتم : نه این بار بابا برده . صدای خنده بابا توی اشپزخونه پیچید .

سارا گفت: حالا که کار بلیط تموم شده خیالم راحته . گفتم : مطمئنی که تورش امنه ؟ گفت : نه ولی تو همیشه دلت میخواست اونجا رو ببینی مگر نه ؟ گفتم هنوز یادته ؟ گفت : به چه جورم .و شروع کرد ادای استاد مرادی رو داوردن: (( مردم جنوب شرق اسیا همه چی میخورن به جز دوتا چیز . یکی هواپیمای توی اسمون و یکی هم کشتی توی دریا )) بعد ژستی به خودش گرفت و ادامه داد : و البته استاد ما ! هردو زدیم زیر خنده . یاد اون روز افتادم که به خاطر اون جواب یه منفی گرفتم و از اون استاد تا اخر ترم بدم میومد . 

دو هفته جوری گذشت که اصلا نفهمیدم . از بس کشیک فشرده ایستاده بودیم داشتیم میمردیم . اینجور وقتی برمیگشتیم نیازی نبود کشیک اضافه بدیم .سارا میگفت این کار یه حسن داره اونم این است که قبل از رفتی حسابی باربی میشیم .منم میگفتم مگر بخوای استخون ها مون رو آب کنی . روز قبل از حرکت سارا گفت که قرار است فردا از خونه اونا بریم فرود گاه . گفت از آژانس بهش زنگ زدن که باید 5 ساعت قبل از حرکت اونجا باشیم . بهش گفتم خودت یادت باشه دقیقه نود. گفتم : خبر نداری مامانم می خواد اش پشت پا بپزه . گفت : پس دوتا دیگ اش رشته داریم . وقتی اومدم خونه مامانم داشت سبزی خورد میکرد . سرش رو بلند کرد و گفت : اومدی خسته نباشی . گفتم : ممنون شما خسته نباشی .مدرسه چطور بود ؟ گفت : بد نبود .اخریش بود ؟ دیگه کشیک نداری ؟ گفتم : نه تموم شد . دوباره مشغول خورد کردن سبزی شد .همونجوری که سرش پایین بود گفت: چمدون رو از توی انبار در اوردم توی اتاق است . داشتم بهش نگاه میکردم رفتم پیش و بغلش کردم گفت : بچه داری چی کار میکنی ؟ چاقو دستم است .الان کثیف میشی .گفتم : نمی خوام اخه از فردا تا 20 روز دیگه نمی بینمت . چیزی نگفت اما میدونستم که نمی خواد گریه کنه برای یه ناظم خیلی دل رحم بود شاید هم به خاطر همین بود که هنوز با دانش اموزاش رابطه داشت و بهش زنگ میزدن . یواش یواش داشت بغض هردومون میشکست که سوگند اومد تو .و با دیدن این صحنه گفت : به به چه صحنه رویایی ادم یاد فیلم هندی میوفته البته نه از این جدیدها از اون صامت هاش .بزار یه عکس بگیرم . ولی بعد چشماشو کاچ کرد و گفت: نه خیر چرا باید عکس بگیرم اون که داره تنهایی میره .پرید بین من و مامان و گفت: دلت بسوزه سحر من مامانو برای 15 روز برای خودم دارم .به به چه پادشاهی بکنم من توی خونه . و ادای این رو داورد که داره به اینده فکر میکنه و ادامه داد : کاش 150 روز میرفتی مامانم گفت : برو دستت رو بشور . سوگند گفت : پس این چی ؟ این که از بیمارستان اومد ه .این خود امیب است . مامانم خندید ومنم رفتم که دست و روم رو بشورم اما قبل از اینکه برم لپش رو کشیدم و در رفتم صدای داد و قار سارا و خط و نشون هایی که برام میکشد و صدای خنده مامان توی گوشم بود . 

داشتم وسایلم رو جمع میکردم که سوگند اومد توی اتاق و یه نگاهی به من و چمدونم کرد و گفت من جمع میکنم برو یه دوش بگیر این یه مرده شدی . گفتم چیه مهربون شدی ؟جواب داد : نیست داری با هواپیما میری گفتم اگر یه وقت c-130 شدی لا اقل یه روح خو شحال باشی . زبون دراوردم و گفتم : از دعای گربه سیاه بارون نمیاد و حوله ام رو که سوگند به طرفم پرت کرد رو توی هوا گرفتم و از اتاق رفتم بیرون . وقتی برگشتم دیدم سوگند یه تیکه کاغذ دستش است داره علامت میزنه .گفتم : این چیه ؟ گفت : لیست وسایلی است که لازم داری چک کردم چیزی جا نذاشته باشی . نگاهش کردم و گفتم : ممنون . گفت : نه خیر خانوم دلت رو خوش نکن هیچی توی این دنیا مجانی نیست این کار رو کردم که نمک گیرت کنم تا یه سوغاتی توپ گیرم بیاد .گفتم حالا چی می خوای ؟ نگام کرد اما چشماش پر اشک بود . گفتم : بابا سفر اخرت که نمیرم .گفت : خیال کردی اگر سفر اخرت هم میرفتی اونقدر به روحت فاتحه میفرستادم که مجبور میشدی برای جواب دادنش برگردی و هردومون خندیدیم .صدای مامانم اومد که میگفت شام اماده است . بابا تمام مدت حرفی نزد فقط گفت که فردا نمیتونه بیاد فرودگاه چون کار داره صبح زودم داره میره جایی گفتم : پس باید امشب خداحافظی کنیم . گفت: اره . 

صبح وقتی از خواب بیدار شدم بابا رفته بود و چمدون من جلوی در خروجی بود مامانم سرش رو از توی اشپزخوننه بیرون اورد و گفت : بیدارشدی میخواستم بیام بیدارت کنم بیا صبحونه بخور باید بریم خونه سارا اینا . به زور چند قلوپ چایی خوردم بلند شدم . وقتی زنگ در خونه سارا رو زدم صدایی بچه گون از پشت در گفت کیه گفتم منم امیر منم امیر توپولو در باز کن خاله صدای سارا اومد که میگفت: نه زحمتی نه کاری راحت اومدی بردی خاله شدی و در و باز کرد و سلام کرد .سوگند گفت : این همیشه همینه .مامانم بهش یه چشم غره رفت و سوگند اروم شد و ادامه نداد .وارد خونه که شدیم از اون سمت حیاط خانم رضایی به استقبالمون اومد پشت سرش میترا خواهر بزرگتر سارا هم بود که لبخند زنان به استقبال این لشکر تازه رسیده میومد امیر حسین هم پسر اون بود که تازه 3 ساله شده بود . وقتی به من رسید گفت : پارسال دوست امسال غریبه بعد نگاهی به اسمون کرد و گفت که نه بادم که نمیاد چه جوریه که کلاه شما اینورا افتاده ؟ گفتم : شرمنده به خدا میترا جون گیر بودم . گفت : میدونم شوخی کردم ما که دیگه به معرفت شما عادت کردیم لااقل به خاطر امیر بیا از بس دنبالت گشت میخواستم با پست سفارشی بفرست دنبالت .گفتم : جدا .لطف دارین . سارا دهن کجی به من کرد و گفت : من خاله اشم اما همش سراغ تو رو میگیره . نگاهی به امیر کردم و می دونستم منتظر چیه . دست کردم و از توی کیفم یه بسته پاستیل میوه ای بهش دادم صدای ذوق امیر همه رو خندوند سارا گفت : خاله رشوه میخواستی ؟ خوب زودتر میگفتی با شکلات سیبیلت رو چرب میکردم . حرف سارا و جواب امیر که گفت من سیبیل ندارم بابا سیبیل داره همه رو از خنده منفجر کرد . 

موقع ناهار سر سفره داشتیم حرف میدیم که که خانم رضایی گفت : سحر جون سارا رو به خودت سپردم مواظبش باش . مامانم نگاهی بهش کرد و گفت : اعظم جون من تازه میخواستم سفرش سحر رو به سارا بکنم . خانم رضایی گفت: به سارا ! شوخی میکنی من اگر سحر باهاش توی دانشگاه نبود همون جا مقیم میشدم.تصویر خانم رضایی که توی یه چادر مسافرتی جلوی دانشگاه نشسته بود به خندم انداخت سارا اروم دم گوشم گفت: کتری و گاز پیکنیکی یادت نره مامانم بدون چایی جایی نمیره . موقع رفتن سارا اونقدر لفتش داد که جای 5 ساعت ارزو می کردیم به پرواز برسیم .مامانش گفت : دختر اخه دیروز تا حالا چی کار میکردی که حالا یادت اومده این همه وسیله جا گذاشتی ؟ امیر حسن پرید وسط و گفت : همش خواب بود تازه با منم بازی نکرد . توی سالن فرودگاه می دویدیم تا به محل تحویل بار برسیم اخرین نفرهایی بودیم که به گیت رسیده بودیم . دم گیت یه اقای منتظر ما بود تا ما رو دید اومد جلو و گفت : تا حالا کجا بودین سریع سریع برین تو . اما تازه همراهان ما یادشون اومده بود خداحافظی کنن و سفارش کنن . میترا گفت : مواظب خودتون باشی امیر گفت : خاله چی برام میاری ؟ سارا گفت : ماشین کوکی. میترا گفت : نه ماشین کوکی نمیخواد و اروم سرش رو به گوش ما نزدیک کرد و جوری که امیر نشنوه گفت : یه اقای چشم بادومی بیارین بعد خندید و ادامه داد : از فرصت استفاده کنین و حسابی چشم چرونی کنین بعد رفت عقب تر و گفت که هر چند مطمئنم عرضه اش رو ندارین . به هزار بدبختی و با داد و قال اون اقا از گروه همراه جدا شدیم . از گیت عبور کردیم .موقع رفتن برگشتم و مامانم رو نگاه کردم داشت دست تکون می داد و زیر لب چیزی میخوند و فوت میکرد . برگشتم و گفتم : رضایی جون که اون اقا برگشت و نگام کرد و خیلی محکم گفت : بله . نگاش کردم و گفتم با شما نبودم دوستم رو صدا زدم . سارا گفت : عمو این رحمانی است همون که گفتم . نگاهی به من کرد و گفت : دیگه

برنام ها یی رو که اینجا پیاده کردی توی یه کشور دیگه در نیار وگرنه از همون جا برت میگردونم . و به سمت گروه برگشت . سارا رو کنار کشیدم و گفتم : این کیه ؟ گفت پس عموی بابام است .هانیه رو یادت هست؟گفتم : گفتم اره .گفت: این بابای هانیه است . روی صندلی نشستم .داشتم به چهره مامانم توی لحظه اخر فکر میکردم که گوشیم زنگ خورد . نگاهی به شماره کردم .شماره مامانم بود .گوشی رو جواب دادم و گفتم : سلام بابا هنوز نرفتم فقط پشت شیشه ام نرفته هی زنگ بزنی وای به حال موقعی که برم میدونی چقدر پول تلفن میاد ؟ صدای مامانم اومد که می گفت : پول به درک . نگاهی به سارا کردم اونم داشت با گوشیش حرف میزد .گفتم : مامان نگران نباش همه چیز خوبه . گفت: اون لیدر گروه اشنای سارا ایناست اگر اتفاقی افتاد یا به چیزی احتیاج داشتین بهش بگین .وقتی رسیدی زنگ بزن و شماره هتل رو بده . صدای خنده سوگند و جیغ امیر حسین از پشت خط می اومد اما مامانم ساکت بود . گفتم : سوغات چی میخوای ؟ گفت : هیچی فقط برای خودت خرید کن و یه چیزی هم برای سوگند بیار .صدای سوگند از پشت خط اومد که میگفت : یه گوشی مدل بالا بیار .گفتم تو خواب .مامانم خندید .صدای بلند گو توی سالن پیچید که مسافران هر چه زودتر برای کنترل بلیط و روادید خودشون به گیت 14 مراجعه کنن. به مامانم گفتم : دیگه باید گوشیم رو خاموش کنم . گفت: دیگه سفارش نکنم مواظب خودت باش .گفتم : شما هم همین طور .گوشی رو خاموش کردم . سارا توی تمام مدت صف و حتی توی هواپیما هم داشت با گوشیش حرف میزد که مهاندار به دادش رسید و گفت : بهتر گوشیش رو خاموش کنه .به دلیل خستگی و بی خوابی شب قبل تمام طول پرواز رو خوابیدم . وقتی چشمامو باز کردم اقای رضایی رو دیدم که داشت سعی میکرد سارا رو بیدار کنه .نگاه کردم و دیدم تقریبا نصف هواپیما خالی شده بود . گفتم : رسیدیم ؟ گفت بله الان 10 دقیقه است دارم سعی می کنم بیدارتون کنم و دوباره رو به سارا کرد و گفت : بچه بلند شو مگه خونه خاله است که اینجوری خوابیدی ؟ 

این حرفش سارا رو بیدار کرد وسایلمون رو برداشتیم و از پله های هواپیما بیرون اومدیم هوای مرطوب و گرم که صورتم خورد و چراغها رو که از دور دیدم باور کردم که رسیدیم .

بعد از تحویل گرفتن بارها اقای رضایی همه رو یه جا جمع کرد و گفت : به هر نفر یه کارت داده میشه که اسم هتل و ادرسش به علاوه اسم و شماره پاسپورت شما توش نوشته شده لطفا اونا رو گم نکنین و پیش خودتون نگه دارین اگر هم خدای نکرده گم شدین اونو رو به اولین مامور پلیس که نشون بدین میاردتون دم هتل .هر جا میریم گروهی میریم پس لطفا از گروه جدا نشین .اینجا عده کمی انگلیسی میفهمن پس زیادی حسابی روش باز نکنین حواستون به هم دیگه باشه به هم احترام بزارین تا سفر خونبی هم برای شما باشه هم برای ما . الان هم یه اتوبوس بیرون منتظر است تا شما رو به هتل ببره امشب میریم هتل و تور از فردا رسما شروع میشه . همه پشت سر من بیاین لطفا کسی چیزی جا نزاره وسایلتون رو چک کنین . 

توی تمام راه از پنجره بیرون رو نگاه میکردم خیابونها شلوغ بود و پر از کلی سه چرخه و دوچرخه سوار بود که به دوچرخه هاشون تزینات قرمز و زرد اویزون کرده بودن .لباس های مردم و چهرهاشون باعث شد باور کنم دیگه واقعا به این سفر اومدم سارا دوربینش رو در اورده بود د اشت از خیابون ها فیلم میگرفت . با خنده بهش گفتم : اینجا هم باید ثابت کنی ندید پدیدی ؟ جواب داد : باور کن مامانم گفته حتی موقع خواب هم دوربین رو روشن بزار . گفتم : مگه داره سازمان جاسوسی راه میندازه ؟ نگاهی به کرد و گفت : نه اما تمام حرفهایی که گفتی همین الان ظبط شد .تازه فهمیدم چی شده گفتم : پاکش کن . دستش رو عقب کشید و گفت : نه این مدرک جرم است باید بمونه و ادامه داد سفر نامه پت و مت شب اول و دوربین رو روی مغازه ها و مردمی که توی خیابون بودن زوم کرد

((فصل دوم ))

 صبح وقتی از خواب بیدار شدم یک لحظه شوکه شدم که اینجا کجاست ؟ اما یادم اومد که توی یه کشور دیگه ام . سارا داشت خواب هفت پادشاه رو میدید مثل همیشه ملافه رو دور خودش پیچیده بود مثل گربه دور خودش جمع شده بود اوایل با دیدن خوابیدن سارا گفتم این دیونه است .بعدها گفتم حتما مشکل قلبی داره اما اخر معلوم شد عادت خوابیدنش همین جوریه. گذاشتم یه کم بیشتر بخوابه اخر عاشق خواب بود . از پشت پنجره بیرون رو نگاه میکردم خیابون شلوغ بود از جاهای خلوت بدم میومد مثل این بود که زندگی اونجاها جریان نداره اما سر و صدا و رفت و اومد ادم های بیرون پنجره نوید یه روز جدید رو میداد. خودم رو کش و قوسی دادم موهامو بستم و رفتم تا از توی سک حوله ام رو بردارم که یه نامه توش بود وقتی بازش کردم دست خط سوگند رو شناختم روی کاغذ نوشته بود : سوغاتی یادت نره ! و زیرش یک شکلک خندان کشیدن بود که داشت زبون در می اورد خندیدم و یاداشت رو تا کردم تو ساک گذاشتم .چشمم به دوربین افتاد که روی عسلی بود . اون برداشتم میخواستم فیلم دیشب رو پاک کنم و مدرکی نزارم اما دلم نیومد پس دوربین رو روشن کردم و رو به سارا گرفتم و گفتم : سفرنامه پت و مت روز دوم . 

مثل همیشه دیر به گروه رسیده بودیم همه منتظر ما بودن به خودم دیگه نباید بزاری سارا بخوابه پس اولین تصمیم سفر : خواب برای سارا ممنوع !

سوار اتوبوس شدیم .چهره شهر توی روز متفاوت بود اقای رضایی داشت یه سری توضیحات میداد و بعضی چیز هار رو گوش زد میکرد : رفتار و اداب مردم این جا با ما فرق داره پس مواظب باشین چه طوری رفتار میکنین شما نماینده مردم یه کشورین به خصوص توی جاهای دیدنی که توریست های از کشور های دیگه هم هستن اما حواس من و سارا به بیرون بود داشتیم نقشه فرا از گروه رو میکشیدیم. 

وقتی اتوبوس ایستاد اقای رضایی به سمت ما اومد و گفتع : کارتاتون چون دیر اومدین پایین حالا بهتون میدم گمش نکنین .فکر کنم خیلی به کار شما دوتا بیاد ! از گروه دور نشین اگر هم گم شدین مسیر اتوبوس رو به ذهن بسپارین که از همون مسیر برگردین دم ماشین سری تکون دادیم و اون رفت جلوی گروه تا به بقیه هم حرفهایی رو که به ما زده بود بزنه .من محو مغازه ها و جنس های توی اونا شده بودم همونطور که میرفتیم دم در یه رستوران یه مجسمه شیر تایلندی گذاشته بودن به سارا گفتم : بیا کنار این مجسمه ازم عکس بگیر و راه افتادم و کنار مجسمه ایستادم سارا روبروی من ایستاد و گفت ک اماده .1 . 2 . 3 . احساس سرما کردم چیزی داشت از روی موهام به پایین میریخت سارا داشت به من نگاه میکرد و نمیتونست جلوی خندش رو بگیره . نشسته بود و دلش رو گرفته بود هر کی رد میشد نگاهی به من میکرد و میخندید . یه مایع نارنجی و شیرین داشت از رو یموهام و بلوزام پایین میریخت .. نگاهی به بالا کردم و با عصبانیت وارد رستوران شدم . 

سارا پشت سر من راه افتاده بود و میگفت : به به الان شاهد یک جنگ تمام عیار هستیم .داشتم دنبال راه پله میگشتم . بعد از کلی گشتن راه پله رو پیدا کردم داشتم از پله ها بالا میرفتم که یه مستخدم جلوم رو گرفت و مرتب چیزهایی می گفت که قابل فهم نبود فقط سعی داشت تا جلوی بالا رفتن منو بگیره . به زور خودم رو از دستش رها کردم با سرعت هر چه تمام تر از پله ها بالا رفتم اگر جت هم پشت سرم بود با اون سرعتی که من داشتم محال بود بهم برسه چه برسه به اون مستخدم بیچاره . دوتا پله مونده بود تا به بالا برسم که صدای خنده چندا تا پسر منو میخکوب کرد . یه چند لحظه ایستادم مونده بودم برگردم یا به راهم ادامه بدم اما با یاداوری صحنه خنده مردم دوباره شعله های انتقام زبانه کشید به سرعت همون دوتا پله رو هم طی کردم به خودم گفتم اگر دستم به کسی که اون کار رو کرده برسه حقش رو میزارم کف دستش چنان بالای سرش بیارم که هر جا یه لیوان شربت دید دنبال سوراخ موش بگرده. وقتی وارد سالن شدم پشت میز وسط سالن چهار تا پس نشسته بودن و میخندیدن چند قدم اونور تر هم یکی دیگه داشت با یه قوطی خالی رو پایی میزد .رفتم جلو و لیوانی که روی سرم خالی شده بود رو روی میز کوبیدم .همشون برگشتن و نگاهی به من کردن از چهره هاشون معلوم بود که شوکه شدن .بعد چند لحظه که به من نگاه کردن سعی کردن جلوی خندشون رو بگیرن .محکم گفتم : اینجا کسی هست که بتونه انگلیسی حرف بزنه ؟ 

لحن محکم من و چهر عصبانیم باعث شد اونا خودشون رو جمع جور کنن یکی از پشت میز بلند شد و گفت : همون میتونیم .گفتم : خوبه .میشه بگین این لیوان مال کیه ؟ به هم نگاه کردن . گفتم دوباره باید سوالم رو تکرا ر کنم ؟ سارا تازه رسیده بود بالا و داشت نگاه این نمایشنامه میکرد مستخدم هم هی تکرار میکرد : famous . وقتی دید هیچ فایده ای نداره به سرعت از پله ها رفت پایین سار مسیر رفتن اون رو دنبال کرد و گفت : کارمون دراومد رفت صاحبش رو بیاره . دوباره گفتم : این لیوان مال کیه ؟ و بادست به سمت لیوان اشاره کردم . همون پسره گفت : مال من است. ارمش و خونسردی اون داشت منو دیونه میکرد اما نمیخواستم موقعیتم رو خراب کنم با هر جون کندی که بود جلوی خودم رو گرفتم و گفتم که مطمئن هستین ؟ نگاهی به لیوان کردو گفت : بله .سارا دیگه کم کم داشت التماس میکرد و گوشه استین منو میکشید اون منو میشناخت میدونست که این ارامش قبل از طوفان است .استین لباسم رو از توی دستش کشیدم و رو کردو به اون پسره و گفتم : شما اب سیب دوست ندارین ؟ گفت : اتفاقا خیلی هم به اب سیب علاقه دارم .اون جواب مثل پتک توی سرم خورد نمی خواستم توی روز دوم سفر اون توی یه کشور غریبه شر راه بندازم چشم به لیوان ابی که روی میز بود خورد اون برداشتم . ناخد اگاه پسرها خودشون رو عقب کشیدن . لیوان اب رو یه سره سر کشیدم و لیوان رو محکم رو میز کوبیدم . رو کردم به صحب لیوان و گفتم : پس چرا لیوانو از پنجره بیرون انداختین ؟ نگاهی به لیوان روی میز کرد و دوباره نگاهی به من کرد تازه فهمیده بود چه اتفاقی افتاده .بنابراین گفت : شما .. در حالی که سعی داشت جلوی خندش رو بگیره ادامه داد ریخت روی شما ؟گفتم : یعنی نمی بیننی ؟ صدای خنده ای از اون طرف میز بلند شد همون که داشت رو پایی میزد دستش رو شکمش گذاشته بود بلند بلند میخندید . کم کم بقیه اعضای دور میز هم به اون پیوستن و صدای خنده توی سالن می پیچید سارا مثل طوفان از کنارم رد شد تا اومدم بفهم چی شده پسری که رو پایی میزد پاشو گرفته بود و ناله میکرد و سارا هم مثل یه شکار چی که داره به صیدش نگاه می کنه بالای سرش ایستاده بود رو کرد به پسره و گفت : حالا بخند ! اون که حسابی درد ش اومده بود

رو کرد به سارا و گفت : چرا این کار رو کردی؟ ساراشما باید معذرت خواهی کنین . پسره گفت : حالا چرا منو میزنی ؟ سار صداش رو بالا برد و گفت : تا بفهمی بی انصافی چقدر درد داره . کار اون دوتا داشت بالا میگرفت .حالا این من بودم که داشتم به سارا التماس میکردم و استین بلوزش رو میکشیدم یک نفر از پشت سرمون داد زد: اینجا چه خبره ؟ خواهش میکنم اروم باشین . به سمت صدا برگشتم یه اقای میان سال با کت و شلوار مرتب ایستاده بود کنار اون هم همون مستخدم ایستاده بود داشت تند تند یه چیزایی به اون اقا میگفت .نا خوداگاه گفتم : سارا صاحبش اومد . رو کرد به پسرها و گفت : به خاطر اتفاقی که افتاده متاسفم . همین حالا این اوضاع رو اروم میکنم . کار اون مرد و نحوه برخوردش با ما که سعی داشت ما رو ازاونجا بیرون کنه باعث شد تا دوباره عصبانی بشم و شعله های خشم درونم شعله بکشه . بلند داد زدم : شما دارین چی کار میکنین اینا هستن که باید از ما معذرت بخوان . گفت : این مشکل رو بیرون حل میکنیم . نمی خواستم بدون اینکه اون پسر رو مجبور به عذر خواهی کنم میدون رو ترک کنم بنابراین روی یه صندلی نشستم و گفتم : تا این اقایون به خاطر رفتارشون از ما معذرت خواهی نکن از جام تکون نمی خورم .اون اقا گفت : خانوم اینجا یه رستوران معروف است . اجازه بدین این مشکل رو اروم حلش کنیم .همون پسره که یه لگد از سارا خورده بود گفت : حالا مگر چی شده ؟ فقط یه لیوان اب میوه بود .خوب پولش رو میدیم . همین حرف کافی بود تا منو به مرحله جنون بکشونه . وقتی به خودم اومدم قطره های اب پرتغال داشت از لباس اون پسره میچکید و یه لیوان خالی هم توی دست من بود . 

حرکت من همه رو شوکه کرد بود حتی خودم هم باورم می شد که همچین کاری کرده باشم .مثل مجسمه خشک شده بودم . پسره هم همینطور ایستاده بود و نگام میکرد . صاحب لیوان اب میوه به سمت پسره رفت و گفت : جونگ مین خوبی ؟ از چهره پسره که حالا معلوم بود اسمش جونگ مین است معلوم بود که اصلا حالش خوب نیست فقط نگاهی به لباسش کردو به سمت من چشم دوخت و مثل بمبی که منفجر بشه داد زد : می دونی من کی ام ؟! اصلا میدونی این لباس چقدر می ارزه دیونه؟! توی چشماش نگاه کردم و گفتم : هرکی که هستی اصلا مهم نیست .اما خیلی بی تربیتی که این جوری حرف می زنی . مگه پول این لباس چقدر است بگو تا پرداخت کنم . گفت : این لباس 2000 دلار می ارزه .باید همین حالا پولش رو بدی . احساس کردم دنیا روی سرم خراب شد .2000 دلار ؟ گفتم : سارا بدبخت شدم . حال و روز سارا هم بهتر از من نبود هاج و واج نگاهم می کرد . جونگ مین میز رو دور زد و روبروی من ایستاد و دستش رو دراز کرد و گفت : 2000 دلار لطفا . صورتش از عصبانیت مثل گوجه قرمز شده بود . نیازی نبود خودم رو توی اینه ببینم می تونستم حدس بزنم چه شکلی شده بودم .کلمه 2000دلار از جلوی چشمام می گذشت . رئیس رستوران بین ما ایستاد و گفت : خواهش می کنم اقا کافیه . اما جونگ مین دست بردار نبود و همنطوری دستش رو جلوی من دراز کرده بود و با خشم نگاهم می کرد.اون پسر اولی جلو اومد یه چیز هایی گفت که از بینش فقط جونگ مین رو فهمیدم . اما جونگ مین رو کرد و به انگلیسی بهش جواب داد : بازی تازه شروع شده هیون .دوباره به من نگاه کرد و دستش رو جلوی صورتم تکون داد و گفت : سریعتر 2000 دلار .نمی تونستم جلوش کم بیارم تازه اونا بودن که از اول شروع کرده بودن وهمون طور که نگاهش می کردم فکری به سرم زد و گفتم : باشه 2000 دلار رو از 4000 دلار کم کن .حالا شما به من 2000 دلار بدهکارین . دستم رو جلوی صورتش گرفتم و گفتم : 2000 دلار لطفا . خنده عصبی کرد و گفت: چی ؟ جواب دادم : 2000 دلار لطفا . هزینه اسیب روحی ام نمی گیرم پس فقط 2000 دلار باید بدین . سارا رو کرد به من و به فارسی گفت : سحر دیونه شدی چی داری میگی ؟ گفتم : این تنها راهه نجات است پس خوب گوش کن جوری نقش بازی کن که انگار این لباس گرونه ما بقی با من . سارا گفت : اما معلومه که این لباس گرون نیست . اگر بفهمن کارمون تموم است . گفتم : از کجا می خواد بفهمه . تازه مردم همیشه مردم اون چیزی رو که می بینن باور می کنن . پس نقشت رو خوب بازی کن . تا ما این مدت افرادی که اونجا بودن جواب های منو سارا رو گوش می کردند و مثل کسایی که دارن بازی تنیس رو تماشا می کنن و حرکت توپ رو که توی زمین حریف می خوابه رو دنبال می کنن سرشون رو از طرف من به طرف سارا می چر خوندن .اما از چهره هاشون معلوم بود که چیزی از این بحث نمی فهمن . دوباره نگاهی به جونگ مین کردم و دستم رو جلوش گرفتم و گفتم : 2000 دلار لطفا .عجله دارم . کارت قبول نمی کنم ونقد لطفا . نیش خندی زد و نگاهم کرد و گفت : فکر کردی من احمقم . منم از فرصت استفاده کردم و گفتم : نه اقای باهوش . پارچه این لباس دست بافه . کار های رو لباس هم با دست انجام شده و تازه تنها نمونه کار مدل تابستونه کارن است و جهت اطلاع شما 4000 دلار می ارزه . نگاهم کرد مثل اینکه داشت سبک سنگین می کرد که دارم راست میگم یا نه . که سارا پرید وسط و با حالتی نگران گفت : حالا چی کار کنیم این تنها نمونه بود . اونقدر قشنگ این کار رو انجام داد که خودم هم داشت باورم میشد که این لباس گرون است . همنون صاحب لیوان که حالا معلوم شده بود اسمش هیون است اومد جلو و گفت : واقعا جای تاسف داره که این لباس خراب شد خوب جونگ مین داشت با من شوخی میکرد که لیوان از دستش افتاد بیرون .من از پنجره نگاه کردم ولی کسی رو پایین ندیدم بنابراین فکر کردم اتفاقی نیفتاده . لطفا به خاطر اتفاقی که افتاده ما رو ببخشین . واقعا متاسفم . موقعیت رو عالی دیدم تا از فرصت استفاده کنم و داستان رو همین جا فیصله بدم . گفتم : اگر از اول هم همین حرف رو زده بودین کار به اینجا نمی رسید . جونگ گفت : پس پول لباس چی؟ گفتم : نه اشتباه نکنین شما هنوز هم باید 2000 دلار به من بدین . جونگ گفت : هرگز .و روش رو به سمت پنجر برگردوند . نگاهی به مدیر رستوران کردم و خیلی جدی گفتم : لطفا با اداره پلیس تماس بگیرین این مسئله باید توی اداره پلیس حل بشه . مدیر رستوران که حالا رفتارش و لحن حرف زدنش مودبانه شده بود گفت : لطفا اروم باشن خانوم اصلا نیازی به پلیس نیست من خودم مشکل رو حل میکنم . چشمم به سارا افتاد که داشت ریزریز می خندید .چشم غره ای بهش رفتم .بلافاصله حالت نگران رو به خودش گرفت . از این تغیی حالت سریعش خندم گرفت . دوباره صدای رئیس رستوران اومد : خانم باشما هستم .گفتم این موضوع به شما ربطی نداره پس لطفا خودتون رو قاطی نکنین و فقط بااداره پلیس تماس بگیرین . دوباره مدیر رستوران گفت : خانوم خواهش میکنم . هیون هم جلو اومدو گفت که ما واقعا متاسفیم اگر مشکل هزینه لباس است اون رو پرداخت میکنم . لحن اروم اون و طرز برخوردش جایی برای ادامه نمی ذاشت و البته خودم هم نمی خواستم بیشتر از این ادامه بدم پس رو به هیون کردم و گفتم : نه من به این پول نیازی ندارم .اصلا از اون لباس هم خسته شده بودم میخواستم ازش خلاص شم حالا یه دلیل دارم . اگر واقعا متاسف هستین همین کافیه . گفت : من واقعا متاسفم . گفتم : پس دیگه نیازی به ادامه نداریم من معذرت شما رو قبول میکنم . نگاهی به سارا کردم و بهش اشاره کردم که راه بیفته و جونگ مین رو که مثل اسفند روی اتیش بالا پایین میپرید راپشت سر گذاشتم و به سرعت از رستوران خارج شدم . هنوز چند قدم نرفته بودیم که صدایی از پشت سرم منو متوقف کرد . مدیر رستوران بود که داشت ما رو صدا میزد .حسابی کب کردم با خودم گفتم : کارم تمومه قضیه لو رفته . همون جا ایستادم تا بهمون برسه رو کرد به من و گفت : خانوم به خاطر اتفاقی که افتاده متاسفم . گفتم : شما مقصر نبودین . گفت که اما این اتفاق اینجا افتاده . اجازه می خوام جبران کنم . اجازه بدین شما رو به هتل برسونم . گفتم : نیازی نیست ماشین هست .من فقط می خواستم توی خیابون قدم بزنم . گفت : پس تا وقتی که اینجا هستین خوشحال میشم مهمون ویژه رستوران ما باشین .لبخندی زدم و گفتم : اگر وقتی بود. و اون رو ترک کردم . از پیچ اول که رد شدیم ایستادم تا نفسی تازه کنم .سارا اشت از خنده روده بر میشد تا همین جا هم جلوی خودش رو گرفته بود کلی هنر کرده بود . نگاش کردم داشت اشکاشو پاک می کرد .و ادای رئیس رستوران رو در می اورد : لطفا باز هم تشریف بیارین . و دوباره زد زیر خنده از صدای خنده اون منم به خنده افتادم چند دقیقه بعد هر کسی که از کنار ما رد میشد فکر میکرد ما دیونه ایم . سارا گفت : خدایش جای دانشکده پرستاری باید هنر میخوندی . گفتم : حالا جای این حرفها بیا یه مغازه پیدا کنیم تا من یه فکری به حال این سر و ریختم بکنم . گفت : نه چه عیبی داره این تنها مدل تابستونه است مدل لیوان وارو شده اب سیب . تموم اون مدت به این فکر میکردم که چهر یکی از پسره خیلی اشنا بود .به سارا هم اینو گفتم اون فقط شونه هاشو بالا انداخت و دست منو کشید و توی اولین مغازه کشید . دوتا بلوز برداشتم و ورفتم تا لباس هامو توی اتاق پرو عوض کنم . سارا پشت در ایستاده بود . گفت که حالا که فکر میکنم چهرش اشنا بود گفتم : تو هم فهمیدی ؟ گفت : اره .یادم اومد کجا دیدمش .. سرم رو از لای در بیرون کردم و گفتم : کجا ؟ منو هل داد تو و در رو بست .و ادامه دا د : میدونی کیه ؟ اخرین جنگجوی شائولین . و صدای خندش بلند شد . برای اینکه تلافی کنم گفتم : پیش رفت کردی قبلا سلی میزدی حال دیگه لگد می پرونی ؟ .گفت : باشه باشه بشکنه این پا که نمک نداره .مثلا از تو دفاع کردم . صدای اداهای رو که در می اورد میشنیدم .در باز کردم و از اتاقک اومدم بیرون . سارا نگام کردو گفت : به به جناب نمکدون شکن .بالاخره تموم شد . خندیدم و گفتم : بعله .تموم شد بریم حساب کنم . گفت : کدوم رو اون یکی که به نفع من است یا پول لباس ها رو . گفتم : پول لباس هارو . و به سمت صندوق رفتم . برگشتم ببینم سارا هم اومد یا نه .سارا تو چند قدمی من ایستاده بود رنگش پریده بود و داشت با چشم و ابرو بهم علامت میداد.بهش گفتم چی میگی ؟ این اداها چیه ؟ صندوق دار گفت : 20 دلار . به طرفش برگشتم و گفتم : چقدر ؟ صدایی از پشت سرم گفت : 2000دلار .به سمت صدا برگشتم .حالا دلیل ادا های سارا رو میفهمیدم . جونگ مین پشت سرم ایستاده بودو نیشش تا بنا گوش باز بود . خشکم زد . دوباره گفت : 2000دلار .نه صبر کن 1980 دلار باید بدین . و دستش رو جلوی من دراز کردو گفت : نقد لطفا .کارت هم قبول نمی کنم . مگه اینکه بخواین ماجرا توی اداره پلیس حل بشه نمی دونستم چی باید بگم .کنار اون دوتا پسر دیگه هم ایستاده بودن یکی از اونا همونی بود که سارا بهش اخرین جنگجوی شائولین گفته بود . رو به صندوق دار کردم تا 20 دلار رو حساب کنم .اما صندوق دار داشت تند تند حرف میزد و اخر سر هم گفت: ss501 و شروع کرد به پریدن و جیغ زدن . نگاهی بهش کردم و 20 دلار رو روی میز گذاشتم و دست سارا رو کشیدم و از مغاره اومدم بیرون . ببیرون مغازه یه ماشین شاستی بلند ایستاده بود . توی ماشین دوتا دیگه از اون پسر ها بودن . یکیک از اوناها تا نصفه از پنجره ماشین اومده بود بیرون و داشت به ما نگاه می کرد و اون یکی .صاحب لیوان اب میوه چشماشو بسته بودو به صندلی تکیه داده بود به نظر خواب میومد . صدای جونگ مین از پشت سرم اومد ک خانوما کجا؟ نمی خواین بدهی تون رو پرداخت کنین؟ دیدین که ما چقدر معروفیم .حتی این خانوم مغازه دار هم ما رو میشناخت . پس اگر بخواهیم این قضیه رو به اداره پلیس بکشونیم به ضرر شما تموم میشه . توی گوش سارا گفتم : هر وقت بهت گفتم بدو باشه .دستش رو گرفتم .دستاش خیس عرق بود.گفتم : نترس .نگاهی به جونگ مین کردم و گفتم : باشه .و دست کردم توی کیفم و بلند داد زدم : ss501 اینجان انها اینجان .و شروع کردم به بالا و پایین پریدن .جونگ مین هاج و واج بهم نگاه می کرد مونده بود اینجا چه خبره . 

مردمی که اطراف ما بودن تازه پی به ماهیت این گروه سه نفره برده بودن به سمت ما هجوم اوردن .دست سارا رو کشیدم و گفتم : بدو . و شروع کردم به دویدن. و سارا رو هم پشت سر خودم میکشیدم . صدای جونگ مین از پشت سرم میشنیدم که داد می زد : وایسا .همون جا وایسا . برگشتم به پشت سرم نگاه کردم اونا رو دیدم که سعی داشتن از دست جمعیت خلاص بشن و سوار ماشین بشن. 

وقتی ایستادم نمی تونستم نفس بکشم . قفسه سینه ام درد می کرد . تمام بدنم خیس عرق شدم . نگاهی به سارا کردم داشت نفس نفس میزد . نگاهی به اطراف کردو گفت : گفت نمی تونم نفس بکشم .نگاهی به اطراف کردو گفت : کجاییم ؟ گفتم : مگه تو نفهمیدی از کجا ها اومدیم ؟ گفت : من که پشت سر تو می اومدم فکر کردم تو میدونی از کجا ها اومدیم . حالا ترس هم به بقیه اضافه شده بود . نمی دونستم کجاییم . گم شده بودیم . فکر اینکه توی یه کشور غریبه گم بشیم داشت منو دیونه می کرد . توی خیابونها به امید یه مغازه اشنا میگشتیم ولی فایده ای نداشت هر چی بیشتر می گشتیم کمتر پیدا می کردیم . دیگه هوا هم داشت تاریک میشد. ادرسی از هتل نداشتیم و و تنها چیزی که میدونستیم اسم هتل بود . dragonهتل .که یه اژدهای طلایی شرقی روی سقف ش بود . اما اینم برای پیدا کردن هتل کافی نبود . نگاهی به خیابون کردم که پر از دوچرخه و سه چرخه هایی بود که مردم رو جابه جا میکردن. این تنها راه بود .جلوی یکی از سه چرخه ها رو گرفتم و گفتم :dragon هتل .راننده اون ایستاد و با لهجه ای که چیزی نمی فهمیدم شروع کرد به حرف زدن و اخر سرهم با دست اش عدد 4 رو نشون داد و به لهجه مسخره ای گفت : دلار . نمی خواستم مخالفت کنم در واقع حال مخالفت رو هم نداشتم . سری به نشانه توافق تکون دادم و سوار شدیم . تمام طول مسیر نگران این بودم که نکنه یه وقت ادم ناتویی باشه اما وقتی جلوی در هتل ایستاد و منظره اشنای در ورودی هتل رو دیدم خیالم راحت شد. وقتی وارد هتل شدیم اقای رضایی توی لابی ایستاده بود و داشت با تلفن صحبت می کرد به نظر خیلی نگران میومد . تا چشمش به ما افتاد گوشی رو قطع کرد به طرف ما حمله ور شد . طوفان نصیحت بود که به سرو صورت ما میخورد و جوابی هم نداشتیم که در قبال اون پس بدیم . فقط سرمون رو پایین انداخته بودیم و گوش میدادیم . بالاخره اقای رضایی تصمیم گرفت از منبر نصیحت پایین بیاد . . در ادامه گفت : مگه ادرس هتل رو نداشتین که این قدر دیر کردین ؟ گفتم : نه . گفت: پس کارتی که بهتون دادم چی شد ؟ تازه یادم اومد . دست کردم توی کیفم و شروع کردم به گشتن . فایده ای نداشت از کارت خبری نبود . اقای رضایی گفت : حدس میزدم . یه کارت دیگه بهتون میدم ولی این یکی رو بند کن بنداز گردنت گم نکنی . حالا هم برین رستوران شامتون رو بخورین . 

سر میز نشسته بودیم . با اینکه تمام روز رو بدن غذا سر کرده بودیم .میلی به خوردن نداشتیم بنابراین رستوران رو ترک کردیم و به اتاقمون رفتیم . سارا کیفش رو یه گوشه ای پرت کرد و نشست یه گوشه و دوربین در اورد و مشغول کار کردن با اون شد. صدای خنده سارا منو از دنیایی که توش بودم بیرون اورده بود داشت به یه چیزی نگاه می کرد و میخندید .کنجکاوی باعث شد تا به سمت اون برم و ببینم داره به چی میخنده . وقتی چشمم به چهری خودم که داشت ازش اب میوه میچکید و چند تا یخ روی سرم بود افتاد نتونستم جلوی خودم رو بگیرم شروع کردم به بلند خندیدن . وقتی اوضاع اروم تر شد .به سارا گفتم واقعا اینقدر خنده دار شده بودم .سارا گفت: جالب اینجا بود که با همین سر و ضع به جنگ اونا رفتی . عین دون کیشوت .گفتم : پس توهم همون یار با وفا ش هستی .پانچوی خر سوار. خندید و گفت : خیلی شانس اوردیم . ولی پاهام داره از درد قطع میشه . گفتم : اگر بخوابی بهتر میشی . رو تخت دراز کشید .بعد چند دقیقه گفت : اون ss501 چی بود که گفتی ؟ گفتم : نمی دونم ولی فکر کنم اسم اونا باشه اخه وقتی مغازه داره اونا رو دید با این اسم صداشون زد . چند دقیقه بعد چشم سنگین شده بودن وتمام اتفاقات اون روز داشت از یادم میرفت . 

صبح توی لابی هتل مثل همیشه همه منتظر ما بودن.اقای رضایی یه کارت مثل همون قبلی به من داد و گفت: این یکی رو گم نکن . و رو کرد به گروه و گفت : همگی سوار ماشین بشن . وقتی از هتل اومدیم بیرون . چشمم به اتوبوس افتاد و خشکم زد . استین سارا رو که کنارم بود کشیدم و گفتم : اونجا رو نگاه کن . سارا نگاهی به اتوبوس کرد و بعد چند دقیقه عین صاعقه زده ها تگام کرد . روی اتوبوس تبلیغ گروه ss501 بود و همراه اون عکس اعضای گروه . تا حالا به اتوبوس دقت نکرده بودم . کنار در ورودی اتوبوس عکس اخرین جنگجوی شائولین بود که داشت دست تکون میداد و زیر عکس نوشته بود کیم هیونگ جون . نگاهی به بقیه عکسها کردم و زیرنویس عکس ها رو میخوندم .حالا فهمیدم چرا بین همه چهره هیونگ از همه اشنا تر بود . وقتی سوار اتوبوس شدیم به سارا گفتم : راجب این قضیه به هیچ کس حرفی نزن . گفت : مگه میتونمم حرفی هم بزنم . تمام طول روز رو از گروه جدا نشدیم دیگه جرات نداشتیم این کار رو انجام بدیم .بعد از اتفاقات دیروز تصمیم گرفته بودم همه چیز رو فراموش کنم و ماجراجویی رو بذارم کنار. 

((فصل سوم ))

 تازه از توی رستوران هتل بیرون اومده بودیم .من و سارا حسابی دلی از غذا در اورده بودیم و تلافی دیروز رو در اورده بودیم . سارا که داشت شکمش رو می مالید گفت : باید جلوی خودمون رو بگیریم و گرنه موقع برگشتن باید یه هواپیما کرایه کنیم تا این دوتا توپ رو برگردونه . داشتم به حرفهای سارا میخندیدم که اقای رضایی جلومون سبز شد همون جوری که نگاهم می کرد به سارا گفت : اگر به خاطر بابات نبود ... ولی حرفش رو ادامه نداد . چهرش و لحن کلامش خبر از یک اتفاق خوب نمی داد .جلوی ما راه افتاد و گفت : دنبالم بیاین . توی راه داشتم فکر می کردم امروز که ما کاری نکردیم و اتفاقی نیفتاده بود .ما حتی برای یک لحظه هم از گروه جدا نشده بود یم . گفتم : اقای رضایی اتفاقی افتاده . ؟ گفت : شما دوتا نمی تونین برای یک لحظه هم که شده یه دست گل اب ندین ؟ توی تمام این سالها این اولین بار است که یه همچین اتفاقی افتاده . نمیدونستیم چه اتفاقی افتاده . فقط مثل یه عروسک کوکی دنبال سرش راه افتاده بودیم . به لابی که رسیدیم دوتا مامور رو دیدیم که ایستادن .اقای رضایی اشاره ای به مامورها کردو گفت : با شما کار دارن . در واقع با شما خانم رحمانی . نگاهی بهش کردم و گفتم : چی . با من ؟ چرا ؟ گفت : چرا از خودشون نمی پرسین ؟ رو کرد و به مامورها کرد و چیزهایی گفت که حتی اگر هم میخواستم ازش سر در بیارم فایده ای نداشت . برگشت و رو به من کرد و گفت : میگن شاکی خصوصی داری. گفتم : چی ؟ چی دارم ؟ شاکی خصوصی ! من که .... ادامه حرفم توی دهنم خشکید . دیگه لازم نبود ادامه بدم .چون از توی تاریکی گوشه سالن یک لبخند شیطانی مشخص شده بود و صاحب اونم داشت به ما نگاه می کرد .یاد داستان الیس در سر زمین عجایب افتادم . جونگ مین و قتی دید که ما داریم به سمت اون نگاه می کنیم از توی تاریکی اومد بیرون اومد .داشت توی دستش یه کارت زرد رنگ رو تکون میداد و به سمت ما می اومد . نمی دونستم فرار کنم یا همون جا سر جام بمونم . اقای رضایی هنوز با مامور ها در گیر بود . باورم نمیشد چه جوری ما رو پیدا کرده بود ؟ جواب توی دستش بود . کارت هتل . همونی بود که گم کرده بودم .روبروی ما ایستاد و گفت : 1980 دلار . نمیدونستم چی بگم . اقای رضایی که تازه اونو دیده بود دست از سر مامورها برداشت و به سمت ما اومد . می خواست چیزی بگه اما همین که چشمش به جونگ مین افتاد .با چشمهایی که از تعجب کاملا باز شده بود به اون نگاه می کرد .جونگ مین نگاهی بهش کرد و ادامه داد یا ترجیح میدی توی اداره پلیس حل بشه .احساس کردم یه سطل اب یخ روی سرم ریختن . به سارا نگاه کردم تا از اون کمک بگیرم اما وضع اونم چندان تعریفی نداشت . اقای رضایی با تعجب جهت نگاهش از روی من به سمت جونگ مین در حرکت بود . با خودم گفتم : نه دارم خواب می بینم ولی چرا اینقدر واقعی بود ؟ ! جونگ مین رو به مامورها کرد و با دستش به سمت ما اشاره کرد .مامورها هم به سمت ما اومدن . اقای رضایی خودش رو بین ما و مامور ها قرار داد و رو به جونگ کرد و گفت : چند لحظه صبر کنین .بزارین ببینیم این جا چه خبر است . مامورها عقب ایستادن . اقای رضایی روبروی جونگ مین ایستاد و گفت : ممکن است که شما پارک جونگ مین باشین؟ جونگ نگاهی به اون کرد و گفت : خوب پس یکی پیدا شد که ما رو بشناسه .چشماشو تنگ کرد و به ما نگاه کرد و گفت : شاید هم از اول ما رو میشناختین و ما رو سرکار گذاشته بودین ؟ برای همین هم این کار رو کردین؟! اقای رضایی پیش دستی کرد و گفت : نخیر فکر نمی کنم که این خانومها شما رو بشناسن .ولی دلیل رفتار شما رو نمی فهم . جونگ مین نیش خندی زد و یک پاکت رو دست اقای رضایی داد . گوشیش رو جلوی اقای رضایی گرفت . چهره اقای رضایی با دیدن گوشی تغییر می کرد .گاهی تعجب می کردو گاهی هم عصبانی می شد . بعد از اینکه جونگ مین گوشیش رو پس گرفت اقای رضایی نگاهی به ما کرد و دوباره توی پاکت رو نگاه کرد. از چهرش نمی شد چیزی فهمید .رو کرد به جونگ مین کرد و گفت : حالا می خواین چی کار کنین ؟ جونگ مین خیلی جدی گفت : باید جریمه رو بدن . رضایی گفت ک چقدر ؟ جونگ جواب دا د : 2000دلار .نا خود اگاه وسط حرف اونا پریدم گفتم : نه 1980 دلار. از نگاه اقای رضایی و خنده جونگ مین سرم رو انداختم پایین . اقای رضایی گفت من این مبلغ رو پرداخت میکنم . جونگ نگاهی به اقای رضایی کرد و گفت : چرا شما ؟ مگه نصبتی با این دوتا دارین ؟ نکنه .. شما پدرشون هستین ؟ اقای رضایی گفت : چه فرقی می کنه من هزینه رو پرداخت می کنم . جونگ مین سرش رو تکون داد و گفت که نه .این خانوم ها باید پول رو پرداخت کنن . و اگر هم الان این پول رو ندارن میتونن توی اداره پلیس صبر کنن . گفتم که این موضوع بین منو شما است پس دیگه پای اونو وسط نکش . جونگ مین نگاهی به سارا کرد که داشت با اخم نگاهش می کرد و مثل یه هواپیمای که جنگنده ردیابش روی هدف قفل شده باشه و اماده پرتاب موشک باشه به جونگ مین نگاه می کرد می دونستم چه حالی داره . جونگ مین دستی روی پاش کشید و گفت : نه . اونم باید بیاد . و در برابر سارا حالت دفاعی گرفته بود و هر لحظه منتظر بود که سارا به سمتش یورش ببره . اقای رضایی گفت : کسی جایی نمی ره . این خانوم ها تا فردا صبح پول شما رو برمیگردونن . جونگ مین نگاهی به اقای رضایی کرد و در حالی که چشم از سارا بر نمی داشت .گفت : چه تضمینی هست که فرار نکن . اونا توی فرار کردن استاد هستن . اقای رضایی گفت : من قول میدم . جونگ مین گفت : پس این دوتا مامورها اینجا می مونن . البته برای اطمینان .و ادامه داد فقط تا فردا صبح وقت دارین .نه بیشتر. اقای رضایی با سر به ما علامت داد که به اتاقمون برگردیم و گفت : راجب این موضوع بعدا حرف میزنیم . خیلی دلم میخواست بمونم و توضیح بدم اما لحن امری اقای رضایی اجازه این کار رو نمی داد . سارا همونطور که به جونگ مین نگاه می کرد مشتش رو گره کرده بود و دندون هاشو به هم میفشرد . بی سرو صدا به اتاقمون برگشتیم و منتظر اتفاقات بعدی شدیم . 

توی اتاق سکوت بود وتنها صدای که شنیده میشد صدای نفس زدن ما بود . که صدای تق تق در بلند شد از جام بلند شدم و خودم رو برای نصحیت اقای رضایی اماده کرده بودم .

وقتی در رو باز کردم یه مستخدم پشت در ایستاده بود نفس راحتی کشیدم پس هنوز نبود اقای رضایی نرسیده بود . اون یادداشتی رو به من داد و رفت. نگاهی به یادداشت انداختم با یک دست خط بد انگلیسی نوشته بود ((لطفا به در خروجی پشت هتل بیاین.)) روبروی سارا نشستم و یادداشت رو بهش نشون دادم . نگاهی به یادداشت کرد واز سر جاش بلند شد . گفتم : کجا داری میری؟ جواب داد : مگه یادداشت رو ندیدی ؟ دارم میرم همون جایی که این یادداشت گفته . اگر میخوای بیا اگر هم نه همین جا بمون . بدون اینکه مننتظر من بشه از در اتاق رفت بیرون . به سرعت از سرجام بلند شدم و دنبال اون راه افتادم . تا راهروی خروجی هیچکدام حرف نزدیم اما وقتی به در رسیدیم ٬ سارا ایستاد . بهش گفتم : میخوای برگردیم . بدون اینکه چیزی بگه تغییر مسیر داد و به سمت لابی راه افتاد . گفتم : دیگه کجا ؟ گفت : بهتر است با اقای رضایی بیایم دارم میرم دنبال اون . صدایی از پشت سرمون گفت : سلام .به سمت صدا برگشتم . به قول سارا اخرین جنگجوی شائولین بود .که حالا به اسم واقعی اش اونو میشناختم به اسم هیونگ جون . اما تنها نبود کنار در یه پسری داشت نگهبانی می داد . اون شناختم . همونی بود که دفعه قبل از شیشه ماشین اویزون بود به لطف اگهی روی ماشین اسمهاشون رو میدونستم . اما توی تاریکی هم یک نفر دیگه ایستاده بود پاشو به دیوار زده بود و به اون تکیه داده بود و داشت با گوشیش ور می رفت . فورا اون رو شناختم .صاحب لیوان اب سیب ٬ همونی که تمام این ماجرا ها به خاطر لیوان اب میوه اون رخ داده بود . جناب هیون ٬ کیم هیون جونگ ٬ لیدر گروه . پسری که دم در ایستاده بود کیو بود وقتی متوجه شد داریم نگاهش میکنیم دستس تکون داد نگاهم رو به هیونگ دوختم .گفت : حتما تعجب کردین وقتی اون یادداشت رو دیدین .راستش میخواستم زیرش اسمم رو بنویسم اما ترسیدم نیاین . الان هم فکر نمی کردم که بیایین اما هیون مطمئن بود که شما میایین . نگاهی به هیون کردم که بی خیال به حرفهایی که زده میشد هنوز درگیر گوشیش بود .دلم میخواست بدونم داره چی کار میکنه . گفتم : جدا . اون گفته .؟سارا گفت : دوستتون بهاندازه کافی ما رو غافلگیر کرد .دیگه نیاز نبود شما هم زحمت بکشین. هیونگ نگاهی بهش کرد و گفت : متاسفم تا حالا اینجوری نبوده .نمی دونم مشکلش چیه ؟ سار گفت : مشکلش چیه ؟ اون خود مشکل است . هیونگ خنده ای کرد و گفت : شاید اگر ازش معذرت بخواهین شما رو ببخشه و ماجرا همین جا تموم بشه .اینبار نوبت من بود که جواب حرف هیونگ رو بدم . سعی کردم خودم رو کنترل کنم .جواب دادم : ما باید معذرت خواهی کنیم ؟!مگه ما گناهکاریم ؟شما اول شروع کردین. اون جواب داد : خوب شما تمومش کنین . شما هم چندان بی تقصیر نیستین . و به سارا چشم دوخت .سارا نگاه اون رو با نگاه جدی تری پاسخ داد .هیونگ اهی کشید و گفت : در هر صورت نگران نباشین شما به ادارهپلیس نمی رین . گفتم : ولی دوستت نظر دیگه ای داره . کیو که حالا پست نگهبانی رو ترک کرده بود و خودش رو به این جمع رسونده بود گفت : ما هیچوقت دوتا دبیرستانی رو به اداره پلیس نمی فرستیم . هیونگ نگاهی بهش کرد و گفت : تو اینجا چی کار میکنی پس کی جلوی در است ؟ کیو جواب داد : یونگ سنگ . هیونگ گفت : پس کی تو ماشین است ؟ .سارا اجازه نداد این بحث بین اون دوتا ادامه پیدا کنه .با اینکه قد بلندی نداشت توی صورت کیو ایستاد .از چشماش اتیش می بارید .گفت : دبیرستانی ! دبیرستانی ؟! منظورت از بچه دبیرستانی کی بود ؟.دلم می خواست بدونم داره چی کار میکنه . گفتم : جدا . اون گفته .؟سارا گفت : دوستتون به اندازه کافی ما رو سکته داده . کیو میخواست چیزی بگه که هیونگ گفت:می خواهی همه بفهمن ما اینجاییم کیو . کیو گفت : اخه نگاه کن این خاله ریزه چی میگه ؟ سارا گفت : من خاله ریزه نیستم تو عین ساقه لوبیا قد کشیدی .مواظب باش سرت به سقف نخوره . این حرف سار و لحن عصبانی اون باعث شد که کیو دست از خندیدن بکشه اما معلوم بود که حاضر نیست کنار بیاد . هیونگ گفت : ما هیچوقت دختر ها رو نمی فرستیم اداره پلیس اون دوتا .. کیوپرید وسط حرفش و گفت : اگر شما دبیرستانی نیستین پس چی هستین ؟ گفتم : نه خیر ما دبیرستانی نیستیم . ما یکساله که دانشگاه رو هم تموم کردیم . با تعجب نگاهی به ما کرد و گفت : مگه شما چند سالتون است ؟ گفتم : فکر نمی کنین خیلی بی ادبی باشه که از یه خانوم سنش رو بپرسن ؟ هیونگ با تعجب نگاهی به ما کرد و گفت: شوخی میکنی ؟ 1 ساله که دانشگاه رو تموم کردی ؟ ادامه دادم و دارم کار میکنم . کیو گفت : باورم نمیشه ! سارا گفت : خوب حالا یه چیزی میگم که دیگه حسابی باور کنی . کوچولو .ما 23 سالمون است . کیو داشت با انگشتش چیزی رو میشمرد . هیونگ گفت : جونگ مین فکر شما دبیرستانی هستین . میخواست بهتون یه درسی داده باشه . کیو گفت : یعنی شما دوتا 1 سال هم از ما برگترین ؟! از عصبانیت خنده بلندی کردم و گفتم : مثل اینکه نقشه های دوستت به ریخته . اینجور که معلوم است ما از شما هم بزرگتریم . سارا گفت : خوب حالا چی صدات کنم کوچولو ؟کیو گفت : مگه تو هم همسن این خانوم هستی ؟ سارا نیش خندی زد و گفت :3 ماه هم ازش بزرگترم . ادامه داد : اگر کنجکاوی شما درمورد ما و سنمون تموم شده ما باید برگردیم .اخه از فردا قراره تو زندان بخوابیم البته اینم به لطف دوست شماست. صدایی از پشت سر کیو بلند شد : اونا واقعی نیستن . نگاهی به سمت صدا کردم هیون بود که بالاخره دست از سر گوشییش برداشته بود و به ما نگاه می کرد .گفت : مامورا اونو رو میگم واقعی نیستن .پول گرفتن تا نقش بازی کنن . جونگ مین میخواست شما رو بترسونه . سارا گفت : چندان هم موفق نبوده . هیون شونه هاشو بالا انداخت و دوباره با گوشیش مشغول شد . داشتم فکر میکردم این ادم مشکلش چیه . هیونگ گفت : هر چند مامورها واقعی نیستن اما فیلمی که توی اینترنت پخش شده واقعی است . شاید هم دلیل کار های جونگ مین همین باشه . نگاهش کردم : کدوم فیلم ؟ گفت : همون فیلمی که تو روش اب پرتغال ریختی و دوستت هم بهش لگد زد . با تعجب گفتم : چه جوری ؟! اونجا که جز ما کسی نبود . گفت : مثل اینکه یکی از خدمه های اشپزخونه از طریق پنجره رابط فیلم گرفته و اخر سر هم این فیلم سر از اینترنت در اورده . با خودم گفتم این سری دیگه حتما می میرم . اون سری فقط یه شربت بود و اون برخورد رو داشت وای به حالا . نگاهی به سارا کردم . از چهرش نمی شد بفهمی داره به چی فکر میکنه . رو کرد به هیونگ گفت : اینجا فروشگاه شبانه روزی داره ؟ 

هیونگ نگاهی به سارا انداخت و گفت : برای چی می پرسی؟ اما کیو ذهن سارا رو خونده بود . گفت : اره هست .اما اگر بشه اون راضی کرد . این کار چندان هم اسون نیست . چون اون رو طرفداراش برای روز تولدش بهش داده بودن. سارا گفت : خیلی خوب ما هم بهش کادو می دیم ولی نه با اون قیمت . رو کرد و به من گفت : برو سریع وسایلت رو بردار و بیا . گفتم : چی کار میخوای بکنی ؟ گفت : فقط زود برو . با عجله از پله ها بالا اومدم. اما همین که به در اتاق رسیدم اقای رضایی رو دیدم که پشت در اتاق ایستاده بود .جرات نداشتم نزدیک تر برم از اونطرف راه چاره دیگری هم نبود.نگاهی به من کرد و گفت : معلوم هست کجایی؟ بیرون چی کار می کنی ؟ سارا کو ؟ به اندازه کافی دردسر درست نکردین . حق داشت . در رو باز کردم و گفتم : باید جایی بریم . گفت : کجا ؟ اونم این موقع شب و با اون دوتا مامور پایین. ما جرا رو براش توضیح دادم . حرفی نزد و فقط پشت سر من راه افتاد . وقتی به راهرو رسیدم سارا اومد جلو تا چیزی بگه اما تا چشمش به اقای رضایی افتاد ساکت شد. اقای رضایی نگاهی به سارا کرد و گفت : امیدوارم بابات وقتی از این ماجرا با خبر میشه زیاد عصبانی نشه. .سارا فقط گوش میداد . حرفی نمیزد.حضور سرد اقای رضایی و چهره جدی اون باعث شد تا پسر ها خیلی مرتب وایستن . حتی هیون هم به اونا ملحق شده بود و اروم ایستاده بود . اقایرضایی نگاهی به هیونگ کرد و گفت : فکر میکنی جواب بده . هیونگ گفت : امیدوارم .اقای رضایی گفت : میدونین استفاده از مامور قلابی و بعلاوه کارت های قلابی جرم است . اگر ما از شما شکایت کنیم به همین راحتی نمی تونین ازش خلاص شین . اما اگر بتونین دوستتون رو راضی کنین که ما جرا رو همین جا فیصله بده ما هم این ماجرا رو ندیده میگریم . هیونگ گفت : حالا شما فروشگاهی بلد هستین ؟ اقای رضایی گفت : البته . ولی دوست شما حاظر هست با ما بیاد ؟ کیو گفت : ما اونو میاریم . اقای رضایی گفت :خوب پس پشت سر ماشین ما حرکت کنیین .

توی ماشین اقای رضایی حرفی نزد فقط به راننده چیزهایی گفت . 15 دقیقه بعد راننده ماشین رو جلوی یک فروشگاه بزرگ نگه داشت . از ماشین پیداه شدیم . اقای رضایی نگاهی به ما کرد و گفت : این داستان همین امشب باید تموم بشه . امیدوارم که خوب تموم بشه . و وارد فروشگاه شد . چند دقیقه بعد جونگ مین و اعضای گروه هم وارد مغازه شدن . جالب بود که جونگ هنوز اون پاکتی که مدرک جرم توش بود رو همراه داشت . کیو که ما رو دیده بود به بهونه لباس های قفسه کناری ما به سمت ما اومد . جونگ مین که تازه متوجه حضور ما شده بود . نگاهی به ما کرد و در حالی که مدرک رو از توی پاکت در می اورد اونو رو روی تیشرتی که تنش بود پوشید و به سمت ما اومد . وقتی به ما رسید گفت : مثل اینکه هر جا میرم شما هم اونجا هستین . چه جوری از جلوی مامورها رد شدین ؟ می دونین فرار جرمتون رو سنگین تر میکنه . گفتم : فرار از مامور واقعی . اما شما هم باید بدونین ساختن حکم جعلی جرم داره . با تعجب نگاهی به من و سارا انداخت و رو به هیونگ کرد و گفت : تو به این ها حرفی زدی ؟ هیونگ داشت سوت میزد و بالا رو نگاه می کرد . این حرکت اون منو یاد مواقعی انداخت که خرابکاری میکردم . کیو هم خودش رو با لباس های توی قفسه مشغول کرده بود . به جونگ مین گفتم : خوب بالاخره می خوای چه کار کنی ؟ می خوای از ما شکایت کنی و ما رو به اداره پلیس بفرستی ؟ گفت: فکر نمی کردین اینجوری گیرتون بندازم . سارا گفت : خوب عیبی نداره . ما هم از تو به جرم ساختن مامور دروغی شکایت می کنیم اونوقت با هم هم سلولی میشیم . اینجوری برای تو هم خیلی خوب است . و شروع کرد به پاهاش نرمش دادن . جونگ مین چند قدم عقب تر رفت . ادامه دادم : مگر اینکه بخوای ماجرا رو همین جا تموم کنیم . گفت : پس لباس من چی میشه ؟ گفتم : خوب ما یکی دیگه برات میخریم . اما نه با اون قیمتی که تو میگی . میتونی از همین حالا از توی لباسهای این فروشگاه یکی رو انتخاب کنی . باورش نمیشد که اینجوری رو دست خورده باشه . هیونگ که محل جرم رو ترک کرده بود . کیو هم داشت به قفسه بعدی لباس ها می رفت . گفتم : خوب میخوای چه کار کنی ؟ انتخاب میکنی یا با هم سلولی میشی ؟ نگاهی به سارا کرد که حالا داشت دستاشو نرمش میداد . گفت : مگه راه دیگه ای هم دارم . اما خودم انتخاب میکنم و قیمتش هرچقدر بود شما باید پرداخت کنیین . سارا گفت :باشه مشکلی نیست . اما بدون لباس های این فروشگاه از 60 دلار بالاتر نیست . پس هر کدوم رو خواستی انتخاب کن . اینو گفت و رفت تا لباس های قفسه بعدی رو ببینه . نگاهی به جونگ مین کردم که همون جوری اونجا ایستاده بود و گفتم : واقعا فیلم پخش شده ؟ گوشی رو دراورد و جلوی صورتم گرفت . راست میگفت .تمام اون اتفاقها رو ظبط کرده بودن . گفتم : خیلی بد شد . به خصوص که فردا کنسرت هم دارین امیدوارم زیاد رو اون اثر نزاره . نگاهی به من کرد و گفت : اینم اونا گفتن ؟ گفتم : نه اگهی کنسرت رو اتوبوس هتل بود .از اونجا فهمیدم . شونه هاشو بالا انداخت و یک تی شرت رو از توی قفسه بیرون کشید . اما با دیدن اون خندش گرفت . نگاهی به تیشرت کردم که روش شکل یه خرگوش بود که رو ی گوشش یه پاپیون داشت . خندم گرفت .گفتم : اون بزار سر جاش البته اگر انتخابت این نیست . از توی قفسه کناری یه تیشرت بیرون کشیدم .. یه تیشرت سیاه بود که با نوشته های خاکستری شکسته روش نوشته بودن . اسمان ابی . اونو دادم دستش و گفتم اینو امتحان کن فکر کنم بهتر از اون خرگوشه باشه .البته اگر اون خرگوش رو دوست داری همونو می خرم . سارا با چند تا پیراهن مردونه برگشت . در حالی که داشت قیمت لباس ها رو چک می کرد اونا رو بالا پایین می کرد تا مبادا خراب باشن . جونگ مین نگاهی به سارا کردو گفت : تو خودت همینجوری به سلاح قدرتمندی .دیگه نیازی به طناب دار نداری . سارا اصلا جوابش رو نداد انگار اصلا اونجا جونگ مینی نیست . جونگ مین خندید و گفت : برای یه دختر کوچولو خیلی خوب بلدی حرص ادم رو در بیاری . باز هم سکوت . توقع داشت سارا عصبانی بشه و اون سر جاش بشونه اما اینکار رو نکرد . فقط بلوز ها رو جلوی من گرفت . گفت : این یکی خوبه . کیو که از قفسه کناری شاهد این بحث بود جواب جونگ مین رو داد و. گفت : اونا 1 سال هم از ما بزرگترهستن . حرف کیو جونگ مین رو شوکه کرد نگاهی به ما کرد و باتعجب پرسید : جدا .این راست میگه ؟! هر دوتون از ما بزرگترین ؟! کیو جواب داد : تازه دوستش 3 ماه هم از این یکی بزرگتر است. جونگ مین نمی تونست باور کنه . سارا هنوز پیراهن دستش بود و اون جلوی من تکون میداد .گفتم : میله دار ابی بهتر است . یکی هم برای من بردار. جونگ که هنوز اونجا ایستاده بود . گفتم :نمی خوای امتحانش کنی ؟ نکنه همون یکی رو میخوای ؟ میخواست حرفی بزنه اما تغییر عقیده داد و رفت . داشتم نگاهی به لباس هاس توی قفسه ها می نداختم که جونگ مین برگشت. گفت : خوب چطوره . نگاهی به اون کردم تیشرت خیلی بهش می اومد . میخواستم همین حرف رو بزنم اما پشیمون شدم و گفتم : بد نیست . به نظر می اومد اون حرف توی ذهن منو رو خونده بود . خندید و گفت : برای نظر اصلی ممنون . نگاهی به قیمت اتیکت لباس انداخت و گفت : همش 20دلار . می خوام یکی دیگه هم بردارم . گفتم : نه ما یک لباس خراب کردیم .پس فقط یکی می خری .سارا برگشت . در حالی که دوتا بلوز میله دار آبی دستش بود . اون به من داد و گفت : همین بود دیگه . یه نگاهی بهش بنداز خراب نباشه . بلوز رو ازش گرفتم و شروع کردم به بررسی کردن لباس . جونگ نگاهی به بلوز مردونه کرد و گفت : این مردونه است .و ادامه داد : خیلی ممنون . ولی من همین یکی رو برمی دارم . نگاهی بهش انداختم و دوباره به کارخودم مشغول شدم و گفتم : برای تو نیست .برای کی دیگه است . جونگ مین با شک پرسید : برای کیه ؟ اومدم جوابش رو بدم که سارا گفت : برای شوهرمون .و اون جلوی جونگ مین گرفت و گفت : خب اون از تو قد بلندتر و چهار شونه تر است . پس باید یه سایز بزرگتر بگیرم . تازه هنوز برای پسرم هم خرید نکردم . نگاه جونگ مین رو ی لباس قفل شده بود . با جمله اخر سارا نگاهی به اون کرد . گفت : مگه تو بچه هم داری ؟ سارا خیلی جدی گفت : یه پسر دارم . از حرکت سارا خندم گرفت و از اینکه جونگ مین حرف اون باور کرده بود حتی کیو هم با تعجب نگاهمون می کرد . رو به سارا کردم و گفتم : اخه بچه چرا دروغ میگی ؟ گفت : اینجوری بهتر است . گفتم حالا می خوای برای پسرت چی بخری ؟ گفت : ماشین کوکی . .و به سمت صندوق رفت . منم هم دنبالش راه افتادم . سارا تا راه صندوق چند بار ایستاده بود و بلوز ها رو عوض کرد.. وقتی به صندوق رسیدیم پای صندوق کیو و هیون هم ایستاده بودن. کیو گفت : شما واقعا ازدواج کردین ؟ گفتم : چه طور ؟ گفت اخه اصلا ... اما حرفش رو ادامه نداد و با هیون از فرو شگاه بیرون رفت. داشتم پول لباس های رو که خریده بودیم حساب می کردم که جونگ مین اومد پشت سرم ایستاد. برگشتم نگاهش کردم و گفتم : چیه ؟ نکنه چیز دیگری هم میخوای ؟ حرفی نزد .نگاهی به پشت سرش کردم و گفتم : اقای رضایی هم داره میاد . گفت : هنوز تموم نشده . این حرف رو زد و فروشگاه رو ترک کرد . هیونگ و کیو موقع رفتن دست تکون دادن . اما هیون حتی توجهی هم به ما نکرد انگار ما اصلا اونجا نبودیم . گفتم : اسمم سحر نیست اگر تو یکی رو سر جات نشونم . انگار از دماغ فیل افتاده . اما یاد اوری اتفاقاتی که افتاده بود منو از ادامه حرفم پشیمون کرد .

وقتی به هتل برگشتیم خبری از مامورها نبود. اقای رضایی نگاهی به ما کرد و گفت : الان دیگه خیلی دیر است اما فردا یه توضیح کامل می خوام . نگاهی به ساعتی که توی لابی بود انداختم .عقربه های ساعت عدد 1 بامداد رو نشون میداد ..

((فصل چهارم ))

وسایلی که خریده بودیم رو تخت و اطراف پخش بود . من و سارا مشغول حساب و کتاب بودیم وی این دو روز کلی خرید کرده بودیم نگاهی به سارا کردم که داشت اتیکت بلوز توی دستش رو نگاه می کرد و زیر لب غرغر می کرد .گفتم : حالا اینقدر نگاهش نکن . گفت : کاشکی این یکی رو نگرفته بودم . گفتم : اما خیلی بهت میاد بعدش مگه ما چند بار توی عمرمون میتونیم این طوری خرید کنیم . 

نگاهی به ساکی که نخریده پر از وسیله شده بود و کنار اتاق افتاده بود انداخت و گفت : می ترسم اگر همین طور پیش بریم مجبور بشیم یه هواپیما برای بردن این همه وسیله کرایه کنیم . نگاهی به ساک انداختم .هنوز کلی وسیله هم روی زمین مونده بود . گفتم : اره باید بیشتر مراقب باشم چه جوری پول خرج می کنیم .سارا دوباره مشغول حساب و کتاب شد . اتاق ما با بازار های افسانه ای بغداد که توی افسانه ها اومده بود فرقی نداشت . توی اون شلوغی اگر میگفتن شتر با بارش گم شده تعجب نمی کردم . مشغول جمع و جور کردن وسایل شدم که صدای در توجه ام رو جلب کرد نگاهی به سارا کردم و در رو باز کردم . اقای رضایی پشت در بود .وقتی وضعیت اتاق رو دید خندید و گفت : فکر کنم تمام بازارها یی رو که رفتیم بشه بصورت mp3 توی اتاق شما دید . سارا گفت : میشه با مدیر هتل حرف بزنین ؟ اقای رضایی با تعجب نگاهی به سارا کرد . سارا ادامه داد : ببینین میشه یه غرفه خرید به ما بده . تازه با شما اون هم نصف قیمت حساب می کنیم . لحن جدی سارا باعث شد اقایی رضایی بلند بخنده . اقای رضایی بعد از این که نفس جا اومد گفت : جایی که فردا می خوایم بریم کمی دور است برای همین ساعت 4 صبح توی لابی باشین . گفتم : یعنی اینقدر دور است ؟ گفت : نه ٬ ولی دیدن اینجا توی صبح زود قشنگ است . سارا گفت : حالا کجا هست ؟ اقای رضایی گفت :یه معبد است که بالای یه کوه است .یکم سخته ولی به دیدنش می ارزه . شما که با ساعتش مشکلی ندارین ؟ گفتم : من نه ولی سارا رو نمی دونم . اقای رضایی گفت : پس من ساعت 3:30 میام که بیدارتون کنم . بعد نگاهی به اطراف اتاق انداخت و ادامه داد : اگر مرتب کردن این وسایل تا اون موقع طول نکشه . وقتی کارمون تموم شد عقربه های ساعت عدد 12:15 رو نشون میدادن .همون جوری روی تخت خوابیدم . با صدای رد از خواب بیدار شدم . صدای اقای رضایی از پشت در می اومد و گفت : خانوم ها بیدارین ؟ با صدایی گرفته جواب دادم : بله بیداریم . به زحمت بدن خسته ام رو از توی تخت بیرون کشیدم . با صدایی خواب الود به سارا گفتم : سارا بیداری ؟ با دستش عدد 5 رو نشون داد میدونستم منظورش اینه که 5 دقیقه دیگر بزار بخوابم . از فرصت استفاده کردم و دست و صورتم رو شستم . اب خنکی که از شیر اب می اومد حسابی منو سر حال اورد هرچند هنوز احساس خستگی می کردم اما کاملا بیدار شده بودم . دوبار به سمت سارا رفتم و گفتم : سارا پاشو ساعت 4 است خواب موندیم . سارا عین فنر از جاش بیرون پرید و گفت : این بار دیگه رضایی پوستمون رو می کنه . داشت سعی می کرد لنگه کفش رو که از شب قبل زیر تخت مونده بود رو بیرون بیاره .خندیدم و گفتم : نترس هنوز 20 دقیقه دیگه وقت داری. هرچند این برات 2 دقیقه هم حساب نمی شه . چیزی نگفت اما لنگه کش رو به سمت من پرت کرد جا خالی دادم و لنگه کفش به اینه خورد و صدای بدی داد 

وقتی از پله ها پایین می اومدیم سارا داشت خمیازه می کشید . گفتم : اگر وقت کردی جلوی پات رو هم یه نگاهی بنداز یه وقت پرت نشی پایین . گفت : اخه وقتی اسانسور رو اختراع کردن دیگه چرا باید از پله بریم خوب بیچاره اون همه زحمت کشیده تا این رو اختراع کرده خدایش گناه داره ما اینقدر به این اختراع مهم بی احترامی کنیم و از پله بریم پایین . گفتم : 3 دلیل داره . 1. تو از خواب بیدار شی 2. یه ورزش هم هست . گفت : خوب سومی چیه ؟ گفتم : ورزش خودش دوتا حساب میشه . گفت : خیلی با مزه بود . مواظب باش کوه نمک ! وقتی به لابی رسیدیم بقیه گروه هم جمع شده بودن با یک نگاه به چهره اونا فهمیدم که اونا هم دست کمی از سارا ندارن . بعضی هاشون داشتن خمیازه می کشیدن و بقیه هم داشتن چشماشون رو می مالیدن یه دو سه نفری هم توی همون حالت ایستاده چشم هاشون رو بسته بودن . اقای رضایی گفت : به به اینبار فقط 3 دقیقه تاخیر . یادم باشه بهتون یه جایزه بدم . سارا گفت :مال من پنبه ای باشه . اقای رضایی گفت : چی پنبه ای باشه ؟ سارا گفت همون بالشتی که بعنوان جایزه قرار است بهم بدین . اقای رضایی گفت : من موندم تو چه جوری کشیک شب میدی ؟ سارا گفت : با بدبختی . اقای رضایی گفت : برین سوار شین . نگاهی به من کرد و گفت :مواظب دوست هم باش یه وقت با سر نره تو در . وفتی از هتل بیرون اومدم چشمم به تبلیغ رو اتوبوس افتاد چهره های انها رو میشد توی گرگ و میش صبح هم تشخیص داد . با دیدن اون عکس روی اتبوس نا خود اگاه به یاد حرف جونگ مین افتادم (( هنوز تموم نشده .)) با خودم گفتم : توی این دو روز که خبری نشده .تا حالا حتما برگشتن کشورشون . سارا هنوز داشت خمیازه می کشید و عین یه زامبی به سمت ماشین می رفت .

سارا تمام را ه رو رو ی شونه من خوابیده بود .وقتی اتوبوس اخرین پیچ رو رد کرد اشعه خورشید تو یچشمام زد منظره زیبایی بود زیر پامون مه بود که می شد از بین اون کوهپایه های پر از جنگل رو دید . مثل این بود که به یک تابلوی نقاشی نگاه می کنی . سارا رو صدا زدم اما فایده ای نداشت . پس دوربین رو روشن کردم و گفتم : سفر نامه پت و مت روز پنجم . >

از کنار ماشین تا معبد رو باید 15 دقیقه پیاده روی می کردیم .جاده قشنگی بود حتی سارا هم ا خواب بیدار شده و بود دیگه خمیازه نمی کشید . بهش گفتم : خوب خوابیدی ؟ گفت: چی من که بیدار بودم تو خوابیده بودی . گفتم : دیوار حاشا بلند است . خوب هنوز اثار سر جنابعالی روی شونه من هست نگاه کن شونه ام عین گوژپشت نوتردام شده . ادا ی دراوردم و سارا خندید . 

زیبایی معبد نفس گیر بود با خودم فکر کردم یک انسان چه قدرتی میتونه داشته باشه . کنار بالکن یک مجسمه بودای بزرگ بود که چهار زانو نشسته بود و دستش رو به علامت صبر بالا اورده بود . به طرف مجسمه رفتم . همین طور که محو زیبایی مجسمه شده بودم احساس کردم چیزی کنار پام تکون می خوره . نگاهی به پایین انداختم . یه مار بود که داشت تکون می خورد. نمی دونستم باید چی کار کنم . تا اونجایی که نفس داشتم جیغ زدم . اونقدر جیغ زدم که احساس می کردم نمیتونم نفس بکشم . صدای جیغ من و داد سارا همه گروه رو به سمت ما کشوند. اقای رضایی داشت به سمت ما می دوید . سارا همون جا ایستاده بود و داد میزد . صدای خنده ای بلند شد و یک نفر از پشت مجسمه روی زمین ول شده بود و به دور خودش می پیچید و می خندید و نگاهی به اون کردم هنوز داشتم داد می زدم .و در خواست کمک می کردم . رضایی به من رسید و در حالی که نفس نفس می زد بدون توجه به خطر لگدی به مار زد و اون به گوشه ای پرت کرد . دیگه پا هام قدرت تحمل وزنم رو نداشتن . روی زمین نشسته بودم .احساس می کردم قلبم ضربان ندارد شاید اونقدر هم ضربان تندی داشت که احساس نمیشد . نمی تونستم جواب سوال اقا رضایی که مدام از می پرسید حالم خوبه را بدم. دهنم خشک شده بود . خون به مغزم نمی رسید سعی کردم با سر به سوال اقای رضایی جواب بدم اما فایده ای نداشت اصالا توی بدنم حسی وجود نداشت . سارا کنار من رسیده بود داشت شونه هامو ماساژ می داد . اقای رضایی لیوانی رو روبروی من گرفته بود حتی توانایی حرکت دستم رو هم نداشتم . سارا لیوان رو از اقای رضایی گرفت و نزدیک دهنم اورد سعی کردم اروم اروم کمی از محتویات توی لیوان رو بخورم . اول متوجه نبودم که چی می خورم اما بعد از چند دقیقه احساس شیرینی توی دهنم حس کردم . هر چی که بود شیرین بود . کمی هم گرم بود . اروم اروم داشتم به موقعیت اطرافم پی می بردم . اقای رضایی سعی داشت جمعیتی رو که اطراف ما بودن رو پراکنده کنه . نگاهی به سارا انداختم .رنگ به صورت نداشت . نمیدونستم خودم چه وضعیتی دارم اما سعی کردم با صدایی که انگار از ته چاه بلند میشه بهش بفهمونم که خوبم . با صدای من اقای رضایی به سمت ما برگشت . کنار من زانو زد و صورتش رو جلوی روم گرفت و با نگاهی پدرانه گفت : خوبی دخترم . سری تکون دادم و به زحمت گفتم : خوبم . نگاهی به سمت اقای رضایی کردم که بلند شد وبه سمت مجسمه رفت و بعد صدای سیلی که توی هوا پیچید . اول متوجه نشدم که چه کسی سیلی خورده اما با دیدن چهره جونگ مین که دستش رو رو ی صورتش گذاشته بود و به اقای رضایی نگاه می کرد . منو شوکه کرد . سارا هم داشت به همین صحنه نگاه می کرد . صدایی گفت :خوبی ؟ به سمت صدا برگشتم هیونگ بود که دولا شده بود به من نگاه می کرد . می خواستم از جام بلند شم اما توی پاهام هیچ قدرتی احساس نمی کردم . سارا بهم کمک کرد تا بلند شم رو تخته سنگی که چند قدم اون طرفتر بود بشینم .تمام بدنم می لرزید . هیونگ هنوز دنبال ما بود و همون سوال رو تکرار می کرد . چیزی نگفتم .به اقای رضایی نگاه می کردم که مثل یه شمشیر باز دستش رو توی هوا جلوی صورت جونگ مین تکون میم داد . حالت تهوع داشتم . هیونگ دست بردار نبود . مثل این بود که روی همون سوال تکراری سوزن شکونده باشد . سارا جوابش رو داد و گفت : فکر کنم اره .اما به زمان احتیاج داره . سرم بنگ بنگ می کرد چشم رو بستم و سرم رو روی شونه سارا گذاشتم . صدایی گفت : اینو بخور . چشمم رو باز کردم هیون روبروم ایستاده بود و لیوانی رو به سمتم دراز کرده بود از لیوان بخار بلند میشد . به سمت اقای رضایی نگاه کردم حالا کیو هم در مقابل اقای رضایی قرار گرفته بود . هیون دوباره لیوان رو جلوی صورتم تکون داد . لیوان رو از دستش گرفتم .اما دستم به شدت می لرزید .احساس سرما می کردم .و نمی تونستم جلوی لرزشم رو بگیرم . هوای اونجا سرد نبود اما من مثل یک تیکه یخ سرد بودم . حتی گرمای لیوان توی دستم هم فایده ای نداشت . هیون پتوی دست سارا داد . سارا گفت : این از کجا اومده ؟ هیون گفت : از تو ماشین اوردم . مجبورش کن همه لیوان رو بخوره . به من نگاه کردو گفت : همش رو سر بکش گرمت میکنه . حرفهای اونا رو می شنیدم اما جهت دیدم به سمت اقای رضایی بود که داشت به سمت ما می اومد . .وقتی به ما رسید با عصبانیت نگاهی به اون جمع سه نفره کرد و گفت : بهتر است اقایون همگی از اینجا برن . یونگ سنگ گفت : ولی .اما نگاه جدی اقای رضایی اون رو ساکت کرد . اون گروه سه نفر رو وادارکرد تا ما رو ترک کنن . سرم روی شونه سارا بود . اقای رضایی گفت : خوبی . گفتم : بهترم . ادامه داد مگه تا حالا مار پلاستیکی ندید ی که که اینقدر ترسیدی ؟ سرم رو از روی شونه سارا برداشتم و با تعجب نگاهی به اقای رضایی کردم . سارا با تعجب گفت : پلاستیکی؟! چی پلاستیکی؟! اقای رضای گفت : یعنی نفهمیدی مار ساختگی بود ؟! سارا گفت : به نظرتون اگر فهمیده بود اینجوری می ترسید . حالا دلیل حضور جونگ مین رو فهمیدم .جمله اخرش یادم اومد ((هنوز تموم نشده )) . سارا گفت : حالا اونا اینجا چی کار می کردن ؟ جوابش رو دادم : برای انتقام . اقای رضایی گفت اگر حالت خوب نیست برگرد تو ماشین . می تونی راه بری . گفتم : فقط یکم ترسیدم بهتر میشم . اقای رضایی گفت : هر جور که راحتی . این لیوان هم بخور گرمت میکنه . این حرف رو زد و به سمت گروه رفت که مثل یک گله بی چوپان هر کدوم به یه سمت رفته بودن . 

10 دقیقه بعد با سارا توی معبد می گشتم . هر چند دیگه نمی لرزیدم اما هنوز احساس سرما می کردم . وقتی اخرین اتاقک معبد رو دور زدیم کیو و هیونگ به سمت ما اومدن .سارا گفت : فکر می کنی بتونی سریعتر راه بیای ؟ گفتم : باید وسایلشون رو بهشون برگردونم . وقتی به ما رسیدن پتو رو از دورم باز کردم و با لیوان جلوی هیونگ گرفتم . گفت : خوبی . جوابش رو ندادم .فقط وسایل رو جلوی روش تکون دادم .گفت : اینها مال من نیست برگردون به صاحبش . نگاهش کردم .گفت : مال هیون است . دور بر رو نگاه می کردم تا اون رو پیدا کنم .کیوگفت : توی ماشین ٬پایین معبد است . چیزی نگفتم . به سمت اقای رضایی رفتم . اقای رضایی با دیدن من به سمتمون اومد و گفت : بهتری ؟ گفتم : می خوام برگردم توی ماشین . یکم سردم است . اقای رضایی گفت : باشه .ما هم تا نیم ساعته دیگر میایم . . رو کرد به سارا و ادامه داد : حواست بهش باشه . توی مسیر جاده به اون مار پلاستیکی فکر می کردم و به اینکه واقعا باید این کار رو انجام میداد ؟ صدای غر غر سارا منو به خودم اورد .داشت می گفت : باید ازش شکایت کنیم .اگر بلایی سرت می اومد چی .اگر دستم بهش برسه پوستش رو می کنم و پر کاه می کنم و برای طرفدارهاش می فرستم . . نگاهی به چهره سارا انداختم . از عصبانیت سرخ شده بود . همونطور که راه می رفت برای جونگ مین و بقیه خط و نشون می کشید. نگاهی به من کرد .خندیدم . گفتم : می تونیم یه جا بشینیم ؟ . نگاهی به اطاف انداخت .با دست به تنه درختی که کنار جاده بود اشاره کردم . روی تنه درخت نشستم و پاهامو دراز کردم . به پاهام نگاه می کردم که سایه ای روی پاهام افتاد .سرم رو بالا گرفتم .اما نور خورشید توی چشمم زد و دوباره نگاه رو به پایین دوختم . این بار روبروم ایستاد . سارا گفت : چیه ؟ دوباره می خوای چی کار کنی ؟ مار پلاستیکی کم نبود ؟ هیونگ به من نگاه می کرد .دوباره همون سوالی رو پرسید که از صبح می پرسد . کیو گفت : ما هم خبر نداشتیم .نگاهش کردم . گفتم : واقعا ؟ هیونگ گفت : پس فقط به من جواب نمیدی ؟ ! . گفتم : من با شما کاری ندارم لطفا برین . توقع داشتم که راهش رو بگیره بره .اما روبروی من روی زمین نشست . کیو هم بعد چند لحظه همین کار رو کرد . حرفی نزدم و از جام بلند شدم و راه افتادم . توی تمام راه نه من حرفی زدم نه سارا .فقط به سمت پایین جاده حرکت می کردیم .توی طول مسیر هیونگ و کیو هم به فاصله چند قدم از ما حرکت پشت سرمون می اومدن . 

وقتی به انتها ی جاده رسیدیم هیون رو دیدم که به یه ماشین بزرگ سفید تکیه داد بود و داشت به سنگ ریزه هایی که جلوی پاش بود ضربه میزد. وقتی بهش رسیدم سرش رو بالا گرفت و نگاهم کرد . پتو و لیوان رو جلوش گرفتم و گفتم : ممنون . به وسایلی که توی دستم بود نگاهی انداخت و گفت : خوبی ؟ جوابی بهش ندادم و دستم رو همون جوری جلوش نگه داشتم . گفت : بذارش تو ماشین . از کنارش رد شدم و در ماشین رو باز کردم . وسایل رو رو ی صندلی گذاشتم اما نگاهم به صندلی پشتی افتاد .جونگ مین روی صندلی دراز کشیده بود و دستش رو روی چشمش گذاشته بود .بدون اینکه حرفی بزنم در ماشین رو بستم . سارا که کنار من ایستاده بود و جونگ مین رو دیده بود برگشت تا در ماشین رو باز کنه . می دونستم بعدش چی میشه . جلوش رو گرفتم و گفتم : ولش کن .ارزش نداره . گفت : ارزش نداره ؟! ارزش نداره ! حتما باید میمردی که بفهمی اون بالا چه حالی داشتی . کم مونده بود جسدت رو برگردونم . گفتم : بیا بریم .ولش کن . گفت : نه اینجوری نه . دستش رو کشیدم و به سمت اتوبوس کشوندم . وقتی سوار اتوبوس شدم کنار پنجره نشستم . و سرم رو رو ی شونه سارا تکیه دادم . و چشمم رو بستم . چیزی به شیشه خورد . سارا گفت : چه قدر رو دارین شما دیگه بابا ما کم اوردیم . بدون اینکه چشمم رو باز کنم با دستم گوشه پرده رو گرفتم و اون کشیدم و سرم رو به شیشه تکیه دادم .دیگه صدایی نیومد . هیچی .فقط سکوت بود .نمی خواستم بدونم کی به شیشه زده و یا اینکه چه دلیلی برا یاین کارش داره . فقط دلم میخواست بخوابم . 

از حرکت ماشین بیدار شدم . ماشین در حال طی کردن مسیری بود که اومده بود . دیگه اون منظره برام زیبا نبود بلکه مثل یک مار بود که دهنش رو باز کرده بود تا ماشین رو با مسافرهای توش یک جا ببلعه . سار گفت : بیدارشدی ؟ سرم رو روی شیشه گذاشتم و چشمم رو بستم . اجازه دادم تا خنکی شیشه به عمق وجودم نفوذ کنه .شاید اینجوری میتونست منو از فکر اینکه چه اتفاقی افتاده بیرون بیاره . 

توی لابی اقای رضایی جلومون رو گرفت و گفت : امروز عصر برنامه خرید است .اما فکر کنم بهتر باشه خانم رحمانی توی هتل بمونه . سارا بلافاصله گفت : اره بهترین درمان استراحت است . گفتم : نه بهترین درمان برای یه خانوم خرید کردن است . هیچی مثل یه خرید درست و حسابی حالم رو جا نمی یاره . اقای رضایی با تردید نگاهم کرد و گفت : مطمئنی که میتونی بیای؟ گفتم : البته .حالا خودتون می بینید . 

پیش بینی من درست از اب دراومد . شب وقتی به هتل برگشتیم احساس خوبی داشتم . و سارا رو به خاطر کفشی که خریده بود اذیت می کردم . اقای رضایی از اینکه می دید من حالم خوبه حسابی خوشحال بود . رو کرد به من و گفت : واقعا خرید معجزه میکنه . گفتم : بهترین درمان است . ادامه داد : وسایلتون رو بزارین توی اتاق و بیاین پایین . و به سمت رستوران هتل رفت . سارا که داشت سعی می کرد کیسه های سنگین خرید رو توی دستش نگه داره گفت : بیچاره امروز تا پای گور رفت . گفتم : جدا ؟! گفت : باید میدیش چه جوری رنگش پریده بود . بنده خدا به فکر هزینه های فرستادن یه جسد به خونه بود . نگاهی بهش کردم .یکی از کیسه ها رو جلوی روم گرفت و گفت : ننه پیر شی الهی این بارهای خودت رو خودت بیار بالا . بعد هم کیسه های خرید رو جلوی پای من گذاشت و به سمت اسانسور رفت . 

وقتی در اتاق رو باز کردم یادداشتی از لای در به پایین افتاد . اون رو از روی زمین برداشتم .باز هم همون دست خط بد انگلیسی بود . نوشته بود ( ( باید شما رو ببینیم )) بدون اینکه مابقی یادداشت رو بخونم اون رو پاره کردم و توی سطل انداختم و به سارا گفتم : زودباش دیر بجنبی یکی دیگه توی گوش غذات زده . سارا بلافاصله وسایل روی زمین رها کرد و مثل باد از کنار من رد شد . 

وقتی از رستوران به اتاق برگشتیم روی تخت ولو شدم و شکمم رو مالیدم . گفتم : دارم میترکم . سارا گفت : اره دیگه باید هم بترکی همچین عین بختک رو ی غذای من افتادی که بیا ببین . عین داروغه رابین هود هم سر به زنگ ها می رسی . بابا گفتن مفته است ولی کاه دون که مال خودت بود . خندیدم و گفتم : نمی تونستم جلوی خودم رو بگیرم . گفت : معلوم بود که از قحطی برگشتی . می خواست حرفش رو ادامه بده که صدای در بلند شد . سارا نگاهی به من کرد و به سمت در رفت . مستخدمی یادداشتی به سارا داد و رفت .سارا نگاهی به یادداشت انداخت و اون دست من داد .بدون اینکه یادداشت رو باز کنم انو رو پاره کردم . سارا گفت : اهوی چی کار می کنی . چرا اونو پاره کردی . گفتم : مگه چی بود ؟ گفت : جواب رضایی رو خودت میدی . الاغ ژتون غذای فردا بود . حالا چی کار کنیم ؟ گفتم : من که سیرم . گفت : بله باید هم سیر باشی . منم جای تو بودم ترکیده بودم . حالا خودت باید بری از رضایی ژتون بگیری . رو ی پهلو چرخیدم و نگاهی به سارا کردم و گفتم : من مریضم مگه نمی بینی؟ گفت : خوبه مریض بودی اونجوری خوردی وای به حال اون روزی که مریض نباشی . خودم رو لوس کردم .و گفتم : خودت برو ازش ژتون بگیر . گفت : اصلا خودت رو لوس نکن به من چه .؟ مگه من پارشون کردم . گفتم : خواهش می کنم . من که اینقدر دوست دارم .برو دیگه .جان من . برو . سارا نرم شده بود . گفت : بسه دیگه این همه هندونه رو نمیشه تنهایی بردارم . هم دم اوردم و هم گوش های مخملی . اخه یکی نیست به این رضایی بگه ما که الان پایین بودیم خوب چرا اون موقع ژتون ها رو ندادی . بعد هم خودش جواب داد . البته با اون طرز خوردن تو بیچاره فکر کرده همین الان ژتون ها رو میدیم و غذا میگریم . هرچند فرقی هم نکرد الان باید دوتا ژتون اضافه تر بده . این رو گفت . به سمت در رفت . لحظه اخر برگشت و گفت : غصه نخور الیور تویست برات ژتون می گیرم . گفتم : حال تو برو ننه تناردیه تا بعد . گفت: اگر ننه تناردیه مثل من بود که نقش کوزت بیچاره رو سیندرلا بازی می کرد . صدای خنده سارا هنوز از پشت در می اومد . 

چد دقیقه بیشتر نگذشته بود که صدای در بلند شد . داد زدم: سارا دوباره کلید رو جا گذاشتی ؟ بلند شدم و به سمت در رفتم . وقتی در رو باز کردم چهره ای که پشت در بود سارا نبود . صاحب همون مار پلاستیکی بود . اما این بار برخالف همیشه لبخند نمیزد .بلافاصله در رو بستم . دوباره صدای در بلند شد . به در تکیه داده بودم . صدای جونگ مین از پشت در می اومد : باید حرف بزنیم .به سمت تخت رفتم و به دون توجه به صدای در زدن مداوم جونگ مین و اسرار او روی تخت دزار کشیدم و چشمم رو بستم . بعد از چند دقیقه صدای در قطع شد . اون رفته بود . دوباره همون حس عصبانیت برگشته بود . داشتم موضوع رو فراموش می کردم اما حضور دوباره جونگ مین باعث شده بود موضوع برام یاد اوری بشه . شاید اصلا موضوع رو فراموش نکرده بودم . اما هرچی که بود دیدن دوباره اون ارامش من رو بهم زده بود . صدای چرخش کلید توی در اتاق به من فهموند که سارا برگشته . نمی خواستم که موضوع رو به اون هم بگم میدونستم که اون هم از شنیدن این موضوع ناراحت میشه . همونطور که چشم بسته بود گفتم : چه کردی دلاور . تونستی ژتون بگیری یا نه ؟ سارا خیلی جدی گفت : بهتر است بلند شی . چشمم رو باز کردم اقای رضایی توی چارچوب در ایستاده بود . مثل فنر از جام پریدم . اقای رضایی وارد اتاق شد . اما تنها نبود پشت سر اون سه نفر دیگر هم وارد اتاق شدن . نگاهی به اون جمع سه نفره انداختم . هیونگ و کیو و جونگ مین هم پشت سرش بودن .با دیدن اونها از جام بلند شدم و با عصبانیت گفتم : اینا اینجا چی می خوان؟ اقای رضایی گفت : فکرکنم باید با هم حرف بزنیم . با صدای بلند گفتم : من حرفی ندارم که به اینا بزنم . و از اتاق خارج شدم . از شدت عصبانیت نمی تونستم نفس بکشم . بدون اینکه بدونم کجا میرم به مسیرم ادامه دادم . وقتی به خودم اومدم توی لابی نشسته بودم و به میز روبرو خیره شده بودم . صحنه جالبی بود یه خانوم و اقای پیر نشسته بودن و با هم حرف میزدن و می خندیدن. رفتار پر از محبت اون دوتا باعث شد منو یاد مامان و بابا و خونه بندازه . الان چی کار می کردن ؟ توی همین فکر ها بودم که سارا روبروم نشست . گفتم : رفتن ؟ گفت : نه . منتظر تو هستن . نگاهم رو از میز روبرو گرفتم و به سارا چشم دوختم و گفتم : تو هم داری طرف اونا رو میگیری؟! . برخلاف من خیلی اروم جواب من رو داد و گفت : نه . ولی خیلی دلم میخواد بدونم اون فکر مسخره چه جوری به ذهنش رسیده و اصلا چرا یه همچین کاری کرده . می خوام خیلی محکم تو روش وایسم و بگم تو بی خود کردی مار پلاستیکی میندازی جلوی پای مردم . خوشت می اد من سوسکش رو بندازم تو یقه لباست . نگاهش می کردم . توقع داشت با حرف اخرش بخندم .اما تلاشش بی فایده بود . ادامه داد : سحر تو با اونا فرق داری . بیا بالا و مثل بچه ادم حرفت رو بزن .تو از این جور ادم ها نبودی که فرار کنی و از حق ات دفاع نکنی . عین یه موش فرارنکن . به حرفش فکر کردم . راست میگفت . من هیچ وقت عقب نمی کشیدم و تا زمانی که حرفم رو به کرسی نمی شوندم اروم نمی گرفتم حتی اگر به ضررم تموم میشد . از سر جام بلند شدم .سارا گفت : دیگه کجا ؟ گفتم : میرم میدون جنگ . اگر دوست داری تو هم بیا . 

وقتی وارد اتاق شدم . همه از سر جاشون بلند شدن . بدون اینکه حرفی بزنم روبروشون نشستم . توی اتاق سکوت بود وهیچ کسی حرفی نمیزد . برای اینکه اون جو سرد رو بشکنم نگاهی به اونا کردم و گفتم : چیزی می خورین؟ هیونگ به من نگاه کرد و گفت : برای خوردن نیامدیم . . به خاطر اتفاقاتی که توی این چند وقت افتاده ... اما وقتی دید من هیچ توجهی به حرفهای اون نمی کنم ادامه نداد و گفت : نمی خوای راجبش حرف بزنی . گفتم : نه . نگاهم به سمت جونگ مین بود که سرش پایین بود و داشت با دستش بازی می کرد .با این که اون مقصر تمامی این اتفاقات بود اما دیدن این حالت اون دلم رو به رحم اورد . گفتم : ازش راضی هستی ؟ سرش رو بالا اورد . گفتم : تیشرتی که خریدی راحت بود ؟ جواب حرفم رو نداد و در عوض حرفش رو با نگاهش زد .یه چیزی توی نگاهش بود چیزی مثل تاسف ٬ خواهش و یا حتی التماس . هر چی که بود کار خودش رو کرده بود . دوباره سرش رو پایین انداخت . خیلی جدی بلند شدم و جلوش ایستادم و گفتم : 1980 دلار . همین قدر بود مگه نه . اصلا می خوای مابقی مشکل رو تو اداره پلیس حل کنیم . . هیونگ گفت : اگر با این کار خیالتون راحت میشه ما حرفی نداریم . بدون اینکه نگاهی به هیونگ بندازم گفتم : میدونی من توی دنیا از چی بیشتر از همه میترسم ؟ گفت : مار . گفتم : خوبه پس این موضوع رو میدونستی . گفت : خوب بیشتر دختر ها .. اما حرفش رو ادامه نداد . حرکت دستش تند تر شده بود و حالا حرکت پا هم به اون اضافه شده بود . گفتم : فکر مار مال خودت بود ؟ جوابی نداد . ادامه دادم : لیوان اب میوه چی ؟ باز هم سکوت . گفتم : دزدیدن کارت اطلاعاتی من و اوردن مامور تقلبی چی ؟ گفت : کارت روی زمین افتاده بود . حدس زدم مال تو باشه . حتی صدات هم زدم و اما تو نایستادی و دویدی. اقا رضایی که تا اون لحظه ساکت بود گفت : خانوم رحمانی ما برای نبش قبر نیومدیم . هیونگ گفت : ما فقط اومدیم راجب این موضوع ها حرف بزنیم . گفتم : مگه نمی خواستین حرف بزنین . خوب الان هم داریم حرف میزنیم . دستم رو جلوی صورت جونگ مین گرفتم و گفتم : 1980 دلار . نقد لطفا . سرش رو بالا نگرفت . اما دتش رو دیدم که به سمت کیفش می رفت. صدای خنده من همه رو میخکوب کرد . برگشتم و سر جام نشستم . جونگ مین هواج و واج با دهانی نیمه باز نگاهم می کرد و دستش روی کیفش مونده بود . بقیه هم مثل اون ایستاده بودن و به من نگاه می کردن. گفتم : پولت رو نگه دار. سارا گفت : این یعنی چی ؟ یعنی بخشیدیش .به همین راحتی ! سرم رو به نشانه اره تکون دادم . گفت : یعنی به همین راحتی ! اخه ... حرفش رو قطع کردم و گفتم : فراموشش کن . نمی خوام این ماجرا بیشتر از این کش پیدا کنه . اقای رضایی نگاهم میکرد .معلوم بود که از کار من راضی است . > 

هیونگ گفت : حالا که ما رو بخشیدین میشه مهمونتون کنیم ؟ کیو گفت" از صبح تا حالا چیزی نخوردیم . نگاهی به اقای رضایی انداختم . سرش رو به نشانه موافقت تکون داد . سارا که حسابی از کوره در رفته بود گفت: فکر نمیکنین یه چیزی یادتون رفته ؟ کیو گفت : چی ؟ سارا گفت : من چی ؟ از من هم باید دلجویی بشه منم ترسیدم . کیو گفت: خوب میتونی یه لگد به جونگ مین بزنی ولی جوری نزن که دیگه نتونه راه بره . این حرف کیو باعث شد همه بخندند . سارا نگاهی به جونگ مین کرد و گفت : باشه به وقتش .جونگ مین پاهاشو جمع کرد و عقب تر نشست . 

توی لابی نشسته بودیم و لیوان بستنی جلوی روم روی میز بود .سارا نامردی نکرده بود و هرچیز گرانی توی منو بود سفارش داده بود. ظرفها رو جلو کشیده بود و یکی یکی اونها رو از محتویات توش خالی می کرد . اقای رضایی از سر میز بلند شد .نگاهی بهش کردم و گفتم : دارین میرین ؟ سارا گفت : اما چیزی نخوردین ؟ اقای رضایی نگاهی به من و سارا انداخت و گفت : نه .من خیلی خسته ام . میرم بخوابم . شما هم زودتر برین بخوابین .فردا کلی جا هست که باید بریم . این رو گفت و رفت . پسرها به احترامش از سر میز بلند شده بودن . اقای رضایی با علامت دست بهشون گفت که بشینن . بعد از رفتن اقای رضایی هیونگ گفت : لیدر گروهتون ادم جدی است . جونگ مین در حالی که داشت صورتش رو مالش میداد گفت : دست سنگینی هم داره . حدس زدم محلی رو که می مالید باید جای سیلی اقای رضایی باشه . کیو مشغول نگاه کردن به سارا بود . گفت : ارومتر بخور . بازهم هست .سارا چشم غره ای بهش رفت و ظرف اقای رضایی هم که دست نخورده بود جلو کشید . جونگ مین گفت : شما واقعا از ما بزرگترین ؟ گفتم : باور نمی کنی خوب چرا تا اقای رضایی بود ازش نخواستی تا پاسپورتمون رو ببینی . گفت . یعنی چند سالتون است ؟ گفتم : باز هم همون سوال . باشه این بار رو فقط جواب میدم . 23 سال . نگاهی به من کرد . و بعد به سارا و گفت : واین 3 ماه از شما بزرگتر است ؟ گفتم : اره . ما هردو متولد سال 65 هستیم البته به میلادی میشه 86 . کیو گفت: پس با این حساب هم سن یونگ سنگ و هیون هستین . گفتم : جدا ؟ یعنی اونها هم سن ما هستن ؟ پس شما چی ؟ گفت : من از این دوتا بزرگترم از همه ما هم کوچکتر هیونگ است . نگاهی به هیونگ کردم و گفتم : واقعا . من فکر کردم تو از اینها بزرگتر هستی . با تعجب گفت : چرا ؟ گفتم : اخر تو همیشه با منطق تر از این دوتا برخورد می کنی . سارا منوی غذا ها رو جلوی من گرفت و گفت : سحر ببین دسر فرانسوی هم بود . جونگ مین گفت : میخوای سفارش بدیم ؟ سارا گفت : نه زحمت نکش .تموم کرده بود . کیو گفت : فکر کردم باید از دانشگاه تربیت بدنی فارق التحصیل شده باشی . سارا نگاهش کرد و گفت : چرا ؟ جونگ مین گفت : خوب با سرعتت توی دویدن و قدرت لگدت بعید نبود اما حالا با شناسایی نوع دسر ها و سلیقه انتخاب غذات فکر کنم کارشناس غذا باشی . سارا می خواست جواب بده اما صدای پیانوی که توی لابی به صورت زنده اجرا میشد باعث شد به سمت صدا برگردیم . همون خانوم و اقای پیر پشت پیانو نشسته بودن و ماندی مور رو اجرا می کردن . چشمم رو بستم و گفتم : این قطعه رو میشناسی ؟ سارا گفت :ماندی مور – اهنگ only hope. هیونگ گفت : حال باید به دانشکده هنر فکر کنیم . چشمم رو باز کردم .جونگ مین حالت متفکرانه ای به خودش گرفت و گفت : البته با بازی زیبایی که توی رستوران٬ روز اول ارائه دادین بعید نیست . سارا نگاهش رو به جونگ مین دوخته بود . جونگ مین که متوجه سارا شده بود خودش رو کمی جا به جا کرد و عقب تر نشست . گفتم : نه ما هنر نخوندیم .کارشناس غذا هم نیستیم . سارا گفت : از دانشکده تربیت بدنی هم بیرون نیومدیم هرچند امادگی دفاعی رو بلد هستیم . هیونگ گفت : پس دیگر چیزی به ذهنم نمیرسه . کیو گفت : خوب . گفتم : خوب چی ؟ گفت : بگین رشته تون چی بود ؟ خندیدم . سارا هم شونه هاشو بالا انداخت و گفت : من دیگه نمیتونم بخورم . کیو گفت : بعد از این همه خوردن جای بعدی که باید بری بیمارستان است . سارا گفت : خودم میدونم باید چی کار کنم . نیازی نیست تو نگران باشی . جونگ گفت : میدونی؟! سارا گفت : درمانش دویدن است . کیو خندید و گفت : معلوم است تجربه داری بیچاره همسرت . سارا با شنیدن این حرف شوکه شد . تازه یادش اومد که قبلا به اونا چی گفته بود . جوابی نداد . جونگ مین نگاهی به سارا انداخت و گفت : راستی اون رو کجا دیدی ؟ چه جوری شد این یکی رو نزدی ؟ بعد هم خندید . سارا به من نگاه می کرد و سعی داشت راه فراری پیدا کنه .برای این که موضوع بحث رو عوض کنم گفتم : هیون رو ندیدم . هیونگ گفت : خواب بود اون همیشه این جور مواقع خواب رو ترجیح میده .گفتم : خوب یونگ سنگ چی ؟ گفت : اونم پیشش موند . نگاهی به ساعتم انداختم و گفتم : دیگه دیر شده بهتر است شما هم برگردین . به هر حال برای برگشتن به انرژی نیاز دارین . راستس مگه قرا نبود شما بعد از کنسرت برگردین ؟ هیونگ گفت : برنامه عوض شده .قرارا است بیشتر بمونیم . جونگ مین گفت : می خوایم جاهای دیدنی رو بگردیم . می خواست بگم با مارپلاستیکی اما دیدم درست نیست . از پشت میز بلند شدم و گفتم : خوب از دیدنتون خوشبخت شدم .سارا که به دنبال من از پشت میز بلند شده بود ادامه داد : اما امیدورام دیگه سر راه هم قرار نگیریم . همونطور که از میز دور می شدم برگشتم و نگاهی به اونها انداختم .کیو داشت ظرفهایی رو که سارا خورده بود می شمرد. وقتی به اتاق برگشتم به سارا گفتم : مگه از قحط برگشته بودی ؟ گفت : ببین تو رو خدا دیگ به دیگ میگه روت سیاه .سر شام کی همه غذای منم خورد . جوابی ندادم . جاش رو تخت دراز کشیدم . 5 دقیقه بعد صدای نفس های ارام و ممتد سارا به من فهموند که خوابش برده . بلند شدم و چراغ خاموش کردم و سر جام برگشتم . و چند دقیقه بعد پلک هام سنگین شد و لیوان اب میوه و مار پلاستیکی از ذهنم پاک شد و جای اون رو یک خواب شیرین گرفت .

((فصل پنجم ))

اقای رضایی طبق هرروز مشغول توضیح دادن حرفهای همیشگی بود . گفتم : خسته نمی شه هر روز این حرفها رو تکرار می کنه ؟ سارا گفت : مگر روی ما هم اثر می کنه . گفتم : نه . ولی عذاب وجدان میاره . گفت : بمیرم برای اون عذاب وجدان تو یکی . دوربین رو روشن کرد و ادامه داد : سفرنامه پت و مت روز ششم . گفتم : اصلا حواست هست یک هفته گذشته که ما اینجایم . گفت : ما حساب کتابمون دقیق بود اگر تو به همش نمی زدی می خواستم جواب بدم که اقای رضایی با صدای بلند رو به ما کرد و داد زد : همه رفتن . چرا دوباره شما جا موندین . 

از لابی که بیرون اومدیم چشمم به اتوبوس افتاد اگهی کنسرت رو برداشته بودن جاش تبلیغ گوشی جدید LG بود به سارا گفتم : میدونی سوگند برای سوغات چی می خواد ؟ گفت : چی ؟ گفتم : یک دونه از این گوشیها . خندید و گفت : چه کم اشتها . داشتم سر سوغات سوگند با سارا بحث می کردم که اقای رضایی به من و سارا گفت : برین از در عقب سوار شین . صدای مردم در اومد از بس گفتنه چرا همش این دوتا جلو می شینن . هر دو به اقای رضایی خیره شده بودیم . اقای رضایی گفت : چیه . چرا هنوز ایستادین برین دیگه .دیر شد . سارا گفت : ولی ما همیشه جلو می نشستیم . تازه اگر بریم عقب که صداتون نمی یاد . اقای رضایی جواب داد : نه اینکه تو یکی خیلی هم گوش میدی . زود باشین ملت معطل شما دوتاست . حرفی نزدیم و به سمت دراخر اتوبوس رفتیم . همونطور که در مورد خرید گوشی با سارا حرف میزدم . سوار اتوبوس شدم سارا برا ی چند لحظه ایستاد و نگاهش به روبرو بود . گفت : دوباره نه ! جهت نگاه سارا رو دنبال کردم . جونگ مین برعکس روی صندلی نشسته بود و نیشش تا بنا گوش باز بود . یه قدم به عقب رفتم و گفتم : تو ! اینجا ! کسی که کنارش نشسته بود سرک کشید و گفت : دیر کردین . نگاهی به اون کردم کیو بود . صندلی کناری اون دو تا هم هیونگ و یونگ سنگ نشسته بودند . چهار چشمی و بادوتا شاخ مونده بودم که اینها اینجا چی کار می کنن. که پام به چیزی گیر کرد . وقتی برگشتم دیدم یک نفر رو ی صندلی خوابیده و پاهاشو از اون اویزون کرده بود . یه کت هم روی سرش انداخته بود . پاشو از روی صندلی پایین انداختم و گفتم : ببخشید اقا مردم می خوان رد بشن . سرش رو از زیر کت بیرون اورد و با چشماهای نیمه باز نگاهی به من کرد و گفت :MOYA . نگاهش کردم .هیون بود که خوابیده بود . نگاهی به من کرد و دوباره کت رو روش کشید . اقای رضایی به سمت ما اومد و گفت : هنوز که ایستادین . استخاره می کنین ؟ سارا گفت : اینها اینجا چی میخوان ؟ اقای رضایی جواب داد : همونی که شما می خواین . شما اینجا چی کار می کنین . البته بدون دردسر های شما . گفتم : ولی ما ما این تور هستیم . اقای رضایی گفت : خوب اونها هم عضو تور ما هستن . گفتم : چرا گروه ما ؟ گفت : نکیر و منکر می پرسی . از خودشون بپرس . البته تقصیر شما هم هست . سارا گفت : ما ؟! ما دیگه چرا ؟ اقای رضایی داشت به سمت جلوی اتوبوس نگاه می کرد . بدون اینکه جواب سارا رو بده به سرعت به سمت جلوی اتوبوس حرکت کرد . معلوم بود اون جلو سر صندلی اول بحث پیش اومده . منو سارا روی صندلی جلوی جونگ مین نشستیم . سارا خودش خودش رو میخورد و دندون هاشو به هم فشار میداد . برگشتم و به اونها نگاه کردم و گفتم : شما چرا اینجایین ؟ جونگ مین گفت : می خوام جاهای دیدنی رو بگردیم . سارا به فارسی گفت : اره جون خودت . منم که گوشم مخملی است دیگه . حالیم نمیشه . . به انگلیسی ادامه داد : شما که خودتون ماشین دارین . چرا با تور ما اومدین ؟ کیو گفت : با تور بهتر است بیشتر خوش میگذره. سارا فارسی ادامه داد : این یارو کمرش می خاره . همچین کاری کنم که بهت خوش بگذره که نفهمی از کجا خوردی . جونگ مین ادامه داد : حالا که با ما هستین دیگه فارسی حرف نزنین تا ما هم متوجه بشیم . سارا گفت : می خواستی یه تور دیگه انتخاب کنی . هیونگ گفت : خوب گروه شما یک کاور عالی است برای ما . اینجوری بدون مزاحمت عکاس ها و خبر نگار ها راحت همه جا رو می گردیم . سار از عصبانیت محکم به صندلی تکیه داد . چند دقیقه بعد کله جونگ مین بین صندلی پیدا شد . گفت :چیزی ندارین ما بخوریم ؟ گفتم : مگه صبحونه نخوردین؟ گفت : نه زود اومدیم به صبحونه نرسیدیم . سارا گفت : ما که رسیدیم و الان هم سیر هستیم . این مشکل شماست . کیو نگاهی به سارا کرد و گفت : بعد از دیشب مگه جای صبحونه هم داشتی ! سارا همونطور که پشت به صندلی نشسته بود دست مشت کرده اش رو به کیو نشان داد این حرکت اصلا نیازی به ترجمه نداشت . اون یک حرکت بین المللی بود و معنای کتک خوردن رو میداد . کیو خودش رو عقب کشید . رو به جونگ مین کردم و گفتم: فقط تو گرسنه ای . کیو گفت : تا دو دقیق دیگه صبر کنی میفهمی چند نفر گرسنه هستن . گفتم :چطور ؟ کیو گفت : صدای شکم ها رو بشمار اونوقت میفهمی . به سارا نگه کردم داشت با چشم و ابرو به من میفهموند که هیچی به اونها ندم . اما از اونجایی که اذوقه مشترکمون دست من بود . این حرکات فایده ای نداشت . دوتا سیب و جعبه بسکویتی که توی کیف بود رو به اونها داده بودم .سارا روش رو به پنجره کرد و با صدای بلند و به فارسی گفت : خوبه دیگه .اعیال وار هم شدیم تو کم بودی باید خرج اینها رو هم بدم . گفتم : کوتاه بیا بابا فقط دوتا سیب بود دیگه . لبخندی زد وبه من نگاه کرد و گفت :دارم با لبخند باهات حرف میزنم تا این دار و دسته قحطی زده نفهمن دارم چی میگم اما سحر خوب اون گوشاتو باز کن . اگر بخوای با اینها خوب باشی یا طرف اونها رو بگیری بین من و اونا باید یکی رو انتخاب کنی جدی میگم . گفتم : من همیشه طرف تو هستم . ولی باید یاد بگیری که با پنبه سر ببری . گفت : چی ! گفتم : بعدا میفهمی . نگاهی به پشت سرم انداختم . اون عقب جنگ بود . 4تا پسر ها سر غنائم جنگی که از من گرفته بودن بحث می کردن . اما هیون وسط اون همه سر و صدا هنوز خواب بود . شخصیت پر رازی داشت . جونگ مین گازی به سیب هیونگ زد و بسکویتش رو از اون قایم کرد . هیونگ هم سعی داشت تا مابقی سیب رو که حالا چشم کیو هم دنبالش بود برای خودش نگه داره . سارا هم دوربین رو روی منظره بیرون پنجره زوم کرده بود و فیلم میگرفت . داشتم به این موضوع فکر می کردم که بعدا که برگشتیم سر و صدای توی فیلم رو چطوری باید توضیح بدیم . تصویر من و سارا که مثل نظامی ها ایستاده بودیم و داشتیم دادگاهی می شدیم منو به خنده انداخت . از منظره پشت سرم و جنگی که به نظر به نفع جونگ مین و کیو تموم شده بود چشم بررداشتم و به منظره بیرون خیره شدم . 

اولین جایی که برای بازدید در نظر گرفته شده بود یک کلیسای قدیمی بود جای قشنگی بود پر از نقاشی های دیواری و شیشه های رنگی ٬ زمانی که نور از انها عبور میکرد و به داخل کلیسا می تابید منظره ای رویایی رو به وجود می اورد . مرکزیت کلیسا مجسمه مریم بود و نوزادی که در اغوش داشت . گفته می شد این کلیسا و نقاشی های اون به زمانی برمیگرد که انگلیسی ها به اون کشور پا گذاشته بودند. همونطور که به توضیحات اقای رضایی گوش می دادم از توی مانیتور دوربین به نقاشی ها نگاه می کردم که صورت یک نفر تمام مانیتور دوربین رو گرفت . داد زدم : برو کنار . اما اون شخص کوتاه بیا نبود . جونگ مین مشغول شکلک در اوردن جلوی دوربین بود و داد و فریاد من هم فایده ای نداشت . کیو هم به اون پیوسته بود و یک گروه نمایش دو نفره تشکیل داده بودند . خلاصی از دست اون دوتا محال بود . دوربین رو به هر سمتی می چرخوندم فایده ای نداشت . به نا چار دوربین رو خاموش کردم . رو به اون گروه نمایش دونفره کردم و گفتم : بزارین فیلم بگیرم . بعدا از نمایش شما هم فیلم میگیرم . اصلا چرا مثل بقیه نمیرین از مناظر لذت ببرین . مگه نمی خواستین جاهای دیدنی رو ببینین . کیو گفت : چرا . می خواستیم . سارا پشت سرش قرار گرفت و گفت : خوب پس برین پی کارتون و بزارین ما هم کارمون رو انجام بدیم . جونگ مین با خنده گفت : مثلا چه کاری ؟ سارا گفت : فیلم گرفتن برای همسرمون . این حرف سارا باعث شد که خنده از رو ی لب جونگ مین محو بشه . کیو گفت : پس مثل اینکه یه دردسر درست حسابی راه انداختیم . به سمت هیونگ رفت که داشت به نقاشی ها نگاه می کرد . جونگ مین هم بعد چند لحظه به سمت اون دوتا رفت . نگاهی اقای رضایی کردم . معلوم بود یونگ سنگ با سوال اون رو کلافه کرده . . سارا گفت : من می رم از منظره بیرون هم فیلم بگیرم . فکر کنم این دوتا تا اخر روز دیگه کاری به ما نداشته باشن . البته اگر حافظه شون قد ماهی گلی 10 ثانیه ای نباشه . نگاهی به هیونگ انداختم . اون دوتا بازیگر دردسر ساز همون برنامه قبلی رو سر هیونگ هم پیدا کرده بودن. جونگ مین هر از چند گاهی دستش رو جلوی دوربین هیونگ می گرفت و کیو هم ناگهان سرش رو جلوی دوربین می اورد . 

ربع ساعت بعد تصمیم گرفتم سری هم به بیرون بزنم . کلیسا با اونکه قدیمی بود اما خیلی قشنگ بود . مثل یک کوه سفید بود که توی یه دریایی از سبزی غرق شده باشه . همونطور که مشغول فیلم گرفتن بودم چشمم به چیزی افتاد . یک نفر روبروی کلیسا روی یه نیمکت نشسته بود و با یک تیکه کاغذ و مداد مشغول بود . ناخود اگاه دوربین رو روی اون زوم کردم . هیون بود . صدایی از پشت سرم گفت : نمی دونم چش شده . معمولا این جوری نیست . خیلی شلوغ است . اما حالا ... هیونگ بود که داشت به هیون نگاه می کرد و این کلمات رو میگفت . می خواستم بگم شاید مشکلش ما هستیم اما صدای داد و فریاد سارا باعث شد تا هر دو به سمت اون برگردیم . سارا داشت سر جونگ مین و کیو داد می زد و اون دوتا هم داشتن می خندیدن . گفتم : این دوتا نمی خوان اروم بگیرن؟ هیونگ هم که داشت به اون منظره نگاه می کرد گفت : نه . گفتم :خوب چرا اینقدر به سارا گیر دادن . اونا که میدون اون از این موضوع متنفره . نگاهی به من کرد و گفت : دلیلش همین است .نگاهی به سارا کردم داشت دستش رو توی هوا تکون می داد و مشتش رو جلوی صورت اون دوتا گرفته بود . هیونگ گفت : بهتره برم تا این بحث جدی نشده . با نگاه مسیر رفتن هیونگ رو دنبال کردم . وقتی به سمت هیون برگشتم مستقیم به من نگاه می کرد . معولا معذب نمی شدم اما اون لحظه ترجیح می دادم در دیدرس اون نباشم . نمی تونستم فکرش رو بخونم و یا اینکه از رفتارش سر در بیارم . به همین دلیل هم ازش میترسیدم . تصمیم گرفتم به هیونگ کمک کنم که وسط اون جمع سه نفره قرار گرفته بود و سعی داشت اون بحث رو خاتمه بده . 

برای ناهار به هتل برگشتیم . وقتی داشتم از اتوبوس پیداه می شدم جونگ مین جلوی من رو گرفت و گفت : غذای اینجا چطور است ؟ گفتم : چرا می پرسی ؟ کیو که از روی شونه جونگ مین اویزون بود گفت: می خوایم غذا رو اینجا بخوریم . گفتم : خوب چرا نمی رین هتل خودتون . کیو گفت : چون به گردش عصر نمیرسیم . گفتم : عصر دیگه گردش نیست . می ریم بازار برای خرید . جونگ مین گفت : اصل کار مسافرت همین بازار است . میگم جنس های اینجا گرون است ؟ چقدر میشه روی یک جنسی سود به دست بیا ری ؟ سارا که پشت سرش ایستاده بود گفت : اگر نمی خواین پیاده بشین مشکلی نیست اما بقیه میخوان پیداه بشن . با صدای سارا جونگ مین و کیو بلافاصله از اتوبوس پیداه شدن . بعد از خط و نشون و تهدیدی که سارا امروز صبح انجام داده بود به نظر نمی اومد که تصمیم داشته باشن از دستوراتش سر پیچی کنن و یا اینکه سر به سرش بزارن . سارا مسیر درورودی هتل رو در پیش گرفت . من هم دنبالش رفتم . صدای جونگ مین از پشت سرم بلند شد : سر کدوم میز میشنین ؟ گفتم : بهتره برای خودت یه میز دیگه پیدا کنی . گفت :پس پول غذا رو کی میده ؟ گفتم : کیف پول خودت . و پشت سر سارا وارد هتل شدم 

توی رستوران سارا یه میز چهار نفره رو انتخاب کرد که دوتا خانم دیگه هم نشستهخ بودن . اینجوری راه برای هر جور مزاحمتی از سمت پسر ها بسته بود . مشغول خورده غذا شده بودیم . سارا روبروی میز پسر ها بود و موقعیت من دقیقا پشت به میز اونها بود . سارا گفت : نگاه کن تو رو خدا دختر ها چطوری از سر و کله سون بالا میرن . گفتم : کی؟ گفت : همون دسته لک لک های اواره رو میگم . برگشتم و به سمت اونا نگاه انداختم . سه تا دختر سعی داشتن تا با اونها عکس بگیرن . به نظر جونگ مین موافقت کرده بود چون وسط دختر ها ایستاده بود . هیون هم از سر جاش بلند شد و به سمت اونها رفت . .برگشتم و به خوردن ادامه دادم و گفتم : ولشون کن غذاتو بخور . گفت : پس این یارو فقط با ما مشکل داره نگاه کن . نیشش هم تا بنا گوش بازه . نخند مسواک گرون شد . نگاهی به سارا کردم که مشغول ادا دراوردن بود . گفتم : بچه داری در باره کی حرف میزنی . گفت : همون عمو یادگار که مثل اصحاب کهف همیشه خواب است همون دیازپام رو میگم . بدون اینکه سرم رو از توی ظرف غذا بلند کنم گفتم : برو خدا رو شکر کن که فقط باید توی گردش تحملشون کنیم اگر هتلشون با ما یکی بود که بیچاره بودم . باور نمی کنی پس ببین تا نیم ساعته دیگر این هتل پر از دختر میشه . اتفاقا پیش بینی من درست از اب د راومد . 

توی اتاقمون بودیم . سارا گفت : اگر وضع همین جوری ادامه پیدا کنه بابا م باید خونه اش رو بفروشه . گفتم : چرا . ؟ گفت : تا پول خون اینها رو بده . تازه فهمیدم منظورش چی بود . ادامه داد : اگر این دوتا حاجی لک لک یک باره دیگه توی دست و پای من بپیچن جامعه هنری کشورشون سیاه پوش میشه . تصمیم گرفتم حرفی رو که اون روز صبح از هیونگ شنیده بودم به سارا بگم . 

سارا از عصبانیت سرخ شده بود گفت : ای نامردها دیگه از من آتو می گیرن . حسابشون با عزرائیل افتاد. گفتم : مگر قرار نشد اروم باشی . من این حرف رو نزدم که دوباره شر راه بندازی .سار امیخواست جواب من رو بده که صدای در باعث شد ساکت بمونه . به سمت در رفتم و در رو باز کردم پسرها مثل طوفان وارد شدن . هیونگ گفت : در رو ببند . سارا عین بهت زده ها نگاشون می کرد . گفت : چه خبر است ؟ چی شده ؟ چرا همینطوری ریختین تو اتاق ما ؟! هیونگ گفت : ساکت . از توی راهرو صدای چند تا دختر می اومد . در ور باز کردم و نگاهی به راهرو انداختم حدود 20 تایی دختر بودن که داشتن اطراف رو به دنبال چیزی یا بهتر بگم کسایی می گشتند . یکی از اونها به طرف من اومد و یه چیزی گفت که من نفهمیدم . هیون که پشت در ایستاده بود دستش رو به علامت سکوت رو لبش گذاشت . شونه هامو بالا انداختم و در رو بستم . هیون داشت می خندید . نگاهم بهش موند تا خنده اش تمام شد . سارا مثل همیشه مشغول غر زدن بود و اینکه الان خودش در رو باز میکنه و جای اونها رو لو میده . بعد از اینکه صدا های توی راهرو ساکت شد سارا که تا اون موقع خیلی جلوی خودش رو گرفته بود مثل بمب منفجر شد و گفت : میشه یکی بگه شما اینجا چی کار می کنین ؟ هیون به سمت اون رفت و گفت : واقعا متاسفم که استراحتت رو به هم زدیم اما را دیگه ای نداشتیم . لحن مودبانه و اروم هیون باعث شد سارا هم کمی اروم بگیره . هیون نگاهی من انداخت و گفت : میشه ببینی اوضاع بیرون اروم است . نگاهی به بیرون انداختم توی راهرو کسی نبود . برگشتم و گفتم : اوضاع امنه . هیون از لای در نگاهی به بیرون انداخت و گفت : اینجا راه خروج دیگری هم داره ؟ گفتم راهرو ی پشتی . جونگ مین گفت : اصلا چرا باید بریم ما که تا 1 ساعت دیگه باید برگردیم تازه از کجا معلوم اونها هتل رو محاصره نکرده باشن . همین یک حرف کافی بود تا دوباره سارا رو اتیشی کنه . سارا می خواست شروع کنه که هیون پیش دستی کرد و گفت : اینجا اتاق خانم هاست . تا همین جا هم لطف کردن . حتی اگر انها هنوز هم بیرون باشن ما باید بریم . نگاهی به من کردو گفت : برای مزاحمتی که ایجاد کردیم متاسفم . . با لبخند ادامه داد به خاطر کمکتون هم ممنون . چیزی نگفتم . رو کرد به بقیه و گفت : زود باشین . جونگ مین همونجوری که می رفت زیر لب غر میزد . وقتی در رو پشت سرشون بستم . سارا گفت : نامردم اگر ایندفعه یه لگد نثار این پسره نکنم . عین مغول ریختن تو اتاق تازه می خواست هم بمونه تو هم که فقط ایستادی نگاه کردی . چته تو . اوهوی با تو ام . کجا سیر می کنی . چشمم رو بستم و روی تخت دراز کشیدم و گفتم : بهتر از این یک ساعت استفاده کنی چون اینجور که معلوم است خیلی بهش احتیاج داری . حرفی نزد و کنار من دراز کشید . گفتم : مگه خودت تخت نداری ؟! محکم تنه ای به من زد و گفت : برو اونور تر تا منم جا بشم . خندیدم و خودم رو کنار کشیدم . 

توی بازار مردم زیادی بودن و سر و صدای سه چرخه ها هم زیاد بود برای ما بازار محلی رو درنظر گرفته بودند . شبیه بازار های دم عید خودمون بود که دست فروش ها بساتشون رو پهن می کردند و برای پیدا کردن مشتری و فروش جنس هاشون فریاد می زدند. همه چی پیدا میشد از شیر مرغ بگیر تا به قول سارا لنگه کفش های میرزا . تا چشم کار می کرد دست فروش بود و مردم برای اینکه مسیر خودشون رو باز کنن به همدیگه تنه می زدند .برای من و سارا اونجا مثل بهشت بود مثل این بود که عیدی رو از 1 ماه جلوتر گرفته باشیم . توی بازار راه می رفتیم و از این بساط به اون بساط سرک می کشیدیم . توی تمام مسیر پسرها با ما بودن البته سارا مورد استفاده ای هم برای اونا پیدا کرده بود دو انها رو مجبور کرده بود تا خرید های ما رو برامون بیارن . البته اولی که اونها رو دیدم کلی بهشون خندیدم . نفری یه کلاه سر شون گذاشته بودن و عینک به چشم زده بودند . سارا گفت : عجب تغییر قیافه ای خدایش دست شرلوک هلمز رو از پشت بستن . 

من و سارا مشغول چونه زدن سر قیمت یک بلوز با فروشنده بودیم سارا با انگشت عدد 3 رو نشون میداد و فروشنده عدد 5 رو . کیو پرید وسط و عدد 4 رو نشون داد. فروشنده هم که منتظر فرصت بود موافقت کرد . سارا برای اینکه تلافی این کار رو سر کیو خالی کنه با کیف پولش محکم به سر کیو کوبید و گفت : اخه به تو چه . تو که تجارت بلد نیستی برای چی دخالت می کنی . بلوز رو گذاشت و رفت .دلم برای کیو سوخت . بلوز رو برداشتم وپولش رو با فروشنده حساب کردم . وقتی برگشتم تا بلوز رو به سارا بدم هیچکس اونجا نبود . نمی دونستم باید چی کار کنم . حتی بلد نبودم چطوری به سمت اتوبوس برگردم . حالا باید چی کار می کردم . این بار فاجعه بود. سعی کردم از بین مردم راهم رو باز کنم . اما فایده ای نداشت .خسته شدم و همون جا ایستادم و به دور برم نگاه کردم .مونده بودم باید از کدوم طرف برگردم که یک نفر کیفم رو کشید کیفم رو محکم گرفتم و به سمت اون برگشتم . هیون بود که از توی اون عینک قلب مشکی به من خیره شده بود نفس راحتی کشیدم و گفتم : گم شدم . حرفی نزد و گوشیش رو دراورد شماره گرفت و بعد از چند دقیقه گفت : دنبالم بیا . و راه افتاد توی شلوغی گاهی جا می موندم اما اون منتظرم می موند تابهش برسم . یکی دوبار هم نزدیک بود دوباره جا بمونم و گم بشم که به خیر گذشت . 

از دور که اتوبوس رو دیدم دیگه منتظر هیون نشدم و به سرعت به سمت اتوبو س رفتم . سارا با بقیه و همراه کیسه های خرید پیش اتوبوس ایستاده بودن . سارا تا منو دید جلو پرید و گفت : تا حالا کجا بودی . بلوزی رو که خریده بودم به دستش دادم و گفتم : خریدهات جا نمی زاری ولی ادم به این بزرگی رو یادت میره . به فارسی گفت : وقتی یه کدو تنبل باهات باشه و دم ودقیقه توی کارت دخالت کنه و غر بزنه بهتر از این هم نمیشه . اشاره ای به کیو و جونگ مین کرد و گفت : تا جلوی قل زدن اینها رو میگرفتم دیگه جایی برای تو نمونده بود . خوب شد این پیدات کرد. خیلی نگران شده بودم . گفتم : اقای رضایی هم فهمید ؟ گفت : چی میگی کی باید خود اون رو پیدا کنه . به گمونم خیاط افتاده تو کوزه . و خندید .ادامه داد حالا که پیدا شدی بیا بریم بازم بگردیم . دنبال سارا راه افتادم . هیونگ گفت : کجا ؟ گفتم : خرید . گفت: مگه تموم نشده ؟! سارا گفت : تازه شروع شده . هیونگ اشاره ای به کیسه های خرید کرد و گفت : یعنی اینها کافی نیست !سارا گفت : وقتی برای دوتا خانوده خرید کنی همین هم میشه . جونگ مین گفت : من که نمی یام . مردم از بس اینها رو اینور واونور بردم . تازه به باربرها هم پول میدن وتو نمی خوای یه چیزی بخری بخوریم . مردم از گرسنگی . نگاهی به کیسه ها و اون جمع انداختم خیلی خسته به نظر می اومدن . رو به سارا کردم و گفتم : میترسم دوباره گم بشیم . تا همین جا کافیه . تازه اینها هم خسته شدن .کیو گفت : وگرسنه . گفتم : وگرسنه . کیو و جونگ مین که منتظر این فرصت بودن به دست فروشی که روبر ی ماشین بود اشاره کردن و گفتن : این کلوچه گوشت داره . گفتم : ما چیزی نمی خوریم اما اگر شما دوست دارین باشه برین یه چیزی بخرین و بخورین . جونگ مین مثل همیشه دنبال این بود که کی پولش رو حساب میکنه . سارا پول خرید اونها رو حساب کرد . جونگ مین و کیو با دوتا پلاستیک که از توی اونها بخار بلند میشد برگشتن . پلاستیک رو جلوی من گرفتن . گفتم : من سیرم . سارا گفت : منم نمیخورم . ولی این به خاطر کمکی است که امروز کردین . از فردا از این خبرها نیست . هیون گفت: ولی من باید دو برابر مزد بگیرم . چون من دوستت رو هم پیدا کردم . سارا نگاهی به اون انداخت و به فارسی گفت : به به بچه زبون باز کرده توی راه براش تخم کفتر خریدی . کم بود جن و پری اینم از دریچه پرید . هیون که از حرفهای سارا سر در نیاورده بود گفت : چیه می خوای زیرش بزنی ؟ سارا گفت : خیر . هیون خندید . با خودم گفتم شاید ازاول هم مشکلش ما نبودیم وگرنه الان با ما راحت نبود . هرچی که بود به نظر خوشحال می اومد . بین تمام چیزهایی که خریده بودند دوتا کلوچه گوشت بود که بوی خوبی نمی داد . گفتم : این دوتا رو نخورین . به نظر فاسد شدن . اما جونگ مین که تازه چشمش به اون دوتا کلوچه افتاده بود به سمتش حمله کرد یکی دیگر هم نسیب کیو شد . سارا که با پلاستیک ها خرید سرگرم بود گفت : ولش کن . ما گفتیم . خودشون گوش ندادن . اینا تا سرشون به سنگ نخوره ول نمی کنن . امشب تا صبح مردن . شونه هامو بالا انداختم و هندزفری گوشیم رو تو ی گوشم گذاشتم . 

توی اتاق مثل همیشه وسایلی که خریده بودیم پهن بود و هرکدوم از کیسه های خرید یه سمتی افتاده بود . داشتیم یکی یکی کیسه های خرید رو چک می کردیم و تو ی ساک میذاشتیم که صدای در زدن محکم و پشت سر هم هردوی ما رو شوکه کرد سمت در رفتم و در رو باز کردم جونگ مین مثل برق از کنارم رد شد و از روی وسایلی که روی زمین ریخته بودن گذشت و به سمت دستشویی یورش برد .چیزی نگذشته بود که کیو هم مسیر جونگ مین رو دنبال کرد . نگاهی به سارا کردم که به سمت دستشویی می رفت . صدای اوق زدن مداوم به گوش می رسید . حالا سه نفر دیگه هم رسیده بودن اما انها به نظر سالم می اومدن . به سمت سارا رفتم که بالای سر کیو و جونگ مین ایستاده بود . رنگ هردوی اونا پریده بود و عرق سردی کرده بودن .نگاهی به جمع سه نفره کردم و گفتم : شما ها خوبین . هیونگ که با نگرانی نگاهی به اون دوتا می کرد گفت : فقط این دوتا حالشون بد است . سارا با نگرانی به اون دوتا چشم دوخته بود . پرسید غیر از اون کلوچه ها چیز دیگری هم خوردین ؟ لحن نگران سارا باعث شد تا همه به سمت اون برگردن یونگ سنگ جواب داد : نه فقط همونها . هیونگ گفت : ولی فقط این دوتا مریض شدن . گفتم : مال همون دوتا کلوچه است . سارا گفت : خوب چرا نمیرین بیمارستان . هیون نگاهی به سارا کرد و گفت : چون این دوتا راضی نمیشن . سارا گفت : بهتر است برین بیمارستان شاید جدی باشه . 

هرچی اصرارکردیم فایده ای نداشت . جونگ مین بین اوق زدنش مداوم میگفت که نه نمی خواد . سارا گفت : تو سرت به کار خودت باشه . اما دوتا حاضر نبودن از جاشون تکون بخورن . اگر هم میخواستن دیگه توانایی این کار ور نداشتن . تا اینجا هم چه جوری دوام اورده بودن معلوم نبود . وقتی اصرارهای ما به جایی نرسید سارا به سمت تلفن رفت و شماره اقای رضایی رو گرفت . چند دقیقه بعد اقای رضایی هم به منظره ای که ما نگاه می کردیم خیره شده بود .هر دوی اونها کناردستشویی روی زمین ولو شده بودن .اقای رضایی گفت : اگر نمی خوان برن بیمارستان کاریش نمیشه کرد . سارا نگاهی به اقا یی رضایی کرد و گفت اینجا دارو هم میفروشن . اقای رضایی گفت : اینجا همه چیز فروشی است . سارا لیستی نوشت و دست اقای رضایی داد . اقای رضایی از اتاق بیرون رفت . و تا 1 ساعت بعد برنگشت. توی اون 1 ساعت رفت و امد جونگ مین و کیو از اتاق به سمت دستشویی و بلالعکس ادامه داشت . سارا گفت : اخی دلم خنک شد تا شما باشین دیگه به حرف ما گوش کنین . تا دفعه بعد جلوی شکمت رو بگیری . با اینکه این حرفها رو میزد با یک حوله خیس صورت جونگ مین و کیو رو پاک می کرد می دونستم که این حرفها رو از رو ی نگرانی میزنه . اقای رضایی کیسه دارو ها رو به دست ما داد و خودش عقب ایستاد . سارا بلافاصله داروها رو از توی کیسه در اورد و مشغول اماده کردن سرم شد . جونگ مین تا چشمش به سرم ها افتاد گفت : اینها چیه؟ سارا گفت : دوای درد تو . جونگ مین با اینکه حالش بد بود گفت : لطفا یه لیوان هم بده نمیتونم همه رو یکجا سر بکشم . و دوباره به دست شویی برگشت . با صدای بلند گفتم : اگر می خوای خوب بشی و بیمارستان هم نری این تنها راهه .کیو گفت : من به شما اطمینان ندارم اگر بخواین حساب ما رو برسین چی ؟ سرا گفت : خود دانی ولی تا صبح دوام نمیاری . هیونگ گفت :اینا چیه ؟ 0

سارا گفت : دارو . کمک کن اون دوتا رو بی یار بخوابون روی تخت . بعد رو کرد به هیون و گفت : اون جا رختی هم بزار بین این دوتا تخت . هیونگ نگاهی به من کرد . گفتم : نگران نباش میدونیم داریم چی کار می کنیم . هیون جا رختی بین دوتا تخت گذاشت و به سمت یونگ سنگ رفت که سعی داشت تا کیو رو از روی زمین بلند کنه . هیونگ هم داشت جونگ مین رو که برا ی بلند شدن از روی زمین مقاومت می کرد رو بلند کنه .وقتی هردو روی تخت دراز کشیدن کیو رو به سارا کرد و گفت : حالا می خوای با اینها چی کار کنی ؟ سارا گفت : اگر میخوای رودت رو بالا نیاری ساکت باش. دست جونگ مین رو به سمت خودش کشید و سرپوش نیدل انژیوکت رو بیرون کشید . جونگ مین با دیدن سوزن دستش رو عقب کشید و گفت : چی کار مکنی ؟ مگه تو دکتری. اقای رضایی که شاهد این نبرد بین سارا و جونگ مین بود جواب داد: اینها پرستار هستن . کنار کیو نشستم که با تعجب به من نگاه می کرد گفتم : دستت رو نکش . کیو صورتش رو به سمت مخالف چرخوند . وقتی خون قرمز رنگ توی نیدل مشخص شد فهمیدم که مندرای انژیوکت درست سر جاش قرار گرفته . انژیوکت رو فیکس کردم و اجازه دادم تا دارو با قطرات سرم وارد بدن کیو بشه . سارا هنوز با جونگ مین درگیر بود این بار هیون دست جونگ مین رو نگه داشته بود.به هزار بدبختی بالاخره جونگ مین هم رضایت داد . سارا گفت : تا 1 ساعت دیگه بهتر میشی و تا فردا هم کاملا خوب میشی خیلی شانس اوردی که همه غذا رو بالا اوردی . رو کرد به هیون و گفت : سرم که توم شد ببرشون هتل خودتون . باید استراحت کنن . اقای رضای که تا اون موقع ایستاده بود گفت : وقت شام است . میرم سری به گروه بزنم . غذای شما رو هم میفرستم بالا . این رو گفت و به سمت در رفت و از اتاق خارج شد . نگاهی به بیمارهایی که داشتیم انداختم . جونگ مین بعد از نبردی که با سارا و هیون داشت خسته شده بود و چشم هاشو بسته بود .کیو هم هراز چند گاهی ناله ای می کرد . اما تا 1 ساعت دیگه حالشون بهتر میشد .حادقل امیدوار بودم .کنار سارا که بین دوتا تخت روی زمین نشسته بود و به سرم ها نگاه می کرد نشستم . سارا گفت : فکر میکنی دفعه بعد دیگه ازین کلوچه ها نمی خورن ؟ گفتم : خودت چی فکر میکنی ؟ گفت : فکر میکنم از این اتفاق درس نگرفتن . و بعد هم سکوت کرد . هیون سکوت رو شکست و گفت : شما پرستار هستین ؟ برگشتم و نگاهش کردم و گفتم : اره . هیونگ لبخندی زد و گفت : این یکی هیچوقت به ذهنمون نمیرسید .یونگ سنگ گفت : اینجا چی کار می کردین . سارا گفت : برای تعطیلات اومده بودیم اما مثل اینکه توی تعطیلات هم ارامش نداریم . و ازبین دوتا تخت بلند شد . یونگ سنگ گفت : خوب میشن ؟ سارا گفت : اگر بتون جلوی خوردنشون رو بگیرن اره خوب میشن . صدای در اتاق بلند شد .>

مستخدمی با گاری غذا پشت در ایستاده بود .سارا گاری رو از مستخدم گرفت و در روی مستخدم بست . وقتی دید پسر ها بهش خیره شدن برای توضیح کارش گفت : می خواستین بزارم بیاد تو تا شما رو ببینه . اگر ناراحتین در رو باز کنم . با گفتن این حرف به سمت در رفت .هیون گفت : نه کارتون درست بود . سارا گاری غذا رو به سمت جلو هل داد و خودش جلوی اون نشست . نگاهی به من انداخت و گفت : نمی خوری ؟ با چشم به اطراف اشاره کردم . سارا نگاهی به اونها انداخت و گفت : زیاد است به همه میرسه .شما هم بخورین . وقتی یونگ سنگ موقعیتش رو به نفع غذا ترک کرد بقیه هم به تبعیت از اون به سمت گار ی غذا رفتن . هنوز همونطور بین دوتا تخت نشسته بودم و به گروه چهر نفری که گاری غذا حمله برده بودن نگاه می کردم .سارا گفت : استخاره میکنی . خوب بیا دیگه . گفتم : سیرم .به سمت بیماراهام برگشتم . به نظر حالشون بهتر بود .فقط 3/1 سرم باقی مونده بود . قطرات سرم رو میشمردم و با فرمول محاسبه می کردم که بیشتر از سرعت لازم نباشن . هیون در حالی که یه بشقاب غذا دستش بود کنار من روی زمین نشست . بشقاب رو به دست من داد و گفت : یه چیزی بخور . به همه میرسه .نگاهی به پشت سرش انداخت و گفت : البته امیدوارم . لبخندی زدم و بشقاب رو از دستش گرفتم . سنگینی نگاهش رو احساس می کردم .با خودم گفتم : اونوقت ها که نگاهم نمی کرد و با من حرف نمی زد بهتر بود. برای اینکه بهانه ای دست و پا کنم تا بره گفتم : مگر غذا نخوردی ؟ گفت : چرا خوردم . گفتم : پس چرا چشمت به بشقاب من است ؟ فکر کردم با این حرف بلند بشه و بره اما چهره کنجکاوی به خودش گرفت و نگاهی به بشقاب من انداخت و گفت : به نظر مال تو فرق داره . توی بشقاب دست برد و سیب زمینی سرخ کرده ای که کنار بشقاب بود رو برداشت و خورد . بعد گفت : اره فرق داره . مال تو خوشمزه تر بود . گفتم : مگر خودت نیاوردی ؟ یا اینکه این یکی رو توی یه دیگه پختن ؟ خندید . وقتی دیدم این کار جواب نداد به بهانه سرم ها از جام بلند شدم و به سمت مریض هام رفتم . نگاهی به کیو انداختم بعد از گذشت 1ساعت و نیم بهتر شده بود . تکونی خورد و چشمش رو باز کرد . گفتم : بهتر ی ؟ نگاهی به جونگ مین انداخت که هنوز خواب بو د . گفت : اره . ولی اون چی ؟ گفتم : اونم خوبه . تکونی خورد و به زحمت از سر جاش بلند شد و به بالش تکیه داد . با حرکت کیو پسرها به سمت اون رفتن و هر کدوم حرفی میزد که من اصلا نمی فهمیدم . نگاهی به جونگ مین انداختم . چشماش باز بود و به جمعیت نگران کیو خیره شده بود . گفتم : بیدار شدی الان بهتری ؟ نگاهی به من کرد و گفت : هیچوقت به دوستانت اطمینان نکن . با شنیدن صدای جونگ مین جمعیت به سرعت به سمت اون رفت . سارابالای سرش رسیده بود . گفت : بالاخره زیبای خفته بیدار شد . جونگ مین نگاهی به سارا کرد و گفت : بالاخره اعتراف کردی . سارا با تعجب گفت : به چی ؟! جونگ مین گفت : به این که من قشنگم . سارا نگاهش کرد و چشمش رو چپ کرد . جونگ مین از حرکت سارا خندید . سارا نگاهی به سرم ها کرد و گفت : بالاخره تموم شد . و بلافاصله انژیوکت سرم جونگ مین رو کشید . در سمت مقابل من هم با انژیوکت کیو مشغول بودم . سارا نگاهی به جونگ مین کرد و گفت : حالا که سرم تموم شده و تو هم حالت بهتر است . باید بلند شی بری خونه تون . جونگ مین نگاهی به سارا کرد و گفت : ولی هنوز سرگیجه دارم . سارا گفت : اگر بری توی تخت خودت بخوابی بهتر میشی . و با دستش ادای خمیازه رو دراورد . این حرکت سارا به همه فهموند وقت رفتن است . پسرها به جونگ مین و کیو کمک کردن تا بلند بشن . خداحافظی کردن و رفتن . نگاهی به سارا کردم و گفتم : حالا لازم بود این حرکت رو انجام بدی ؟ سارابا تعجب نگاهی به من کرد و گفت : نکنه میخواستی شب رو هم همینجا نگه هشون دارم .اصلا می خوای بگم برگردن شب رو همین اینجا بخوابن ؟چطوره اینجوری خوشت میاد ؟ گفتم : منظورم این نبود .خیلی جدی نگاهم کرد و گفت : سحر ما ایرانی هستیم . هیچی این رو تغییر نمیده . ما هم باور هایی داریم . حتی اگر اونا بهترین پسر های روی زمین باشن . باز هم پسر هستن این درست نیست که تا هرچیزی شد راهشون رو کج کنن بیان اینجا . حرفش درست بود منم هم قبول داشتم .دیگه حرفی نزدم . به سمت تختم رفتم . یک بشقاب غذا روی تخت بود که فقط چدتا سیب زمینی سرخ کرده کم داشت . نگاهی به ظرف انداختم .احساس دل پیچه می کردم . مثل این بود که حالا من مریض شده باشم . غذا رو سر جاش برگردوندم .و گفتم : زنگ بزن بیان این رو ببرن .سارا گفت : سحر ... نگاهی به چشماش کردم . ادامه نداد . چند دقیقه بعد مستخدم گاری غذا رو از رد بیرون برد و من هم تا اخرین لحظه چشمم به ظرف غذا بود . روی تخت دراز کشیدم و به اتفاقاتی که برام افتاده بود فکر می کردم . هر بار چهره هیون رو به یاد می اوردم احساس نگرانی و اظطراب می کردم . احساس می کردم مثل کسی هستم که امتحان مهمی داره ولی هیچی یادش نمی یاد . حس دل پیچه و حالت تهوع داشتم . دستم رو رو ی چشمم گذاشتم و سعی کردم خودم رو اروم کنم . 

با صدای داد و قار سارا از خواب پریدم . زمان رو گم کرده بودم . روی تخت نشستم به به دور بر م نگاهی انداختم . چند لحظه بعد به خودم اومدم . اروم از سر جام بلند شدم و به سمت سارا رفتم که کنار در ایستاده بود و اون رو محکم گرفته بود . هیونگ و جونگ مین با لباس راحتی و دوتا مسواک پشت در ایستاده بودن .دیدن این صحنه کافی بود تا خواب رو از سرم بپرونه . سارا نگاهم کرد و گفت : تحویل بگیر خانوم . حالا خر بیار رو باقالی بار کن . ببین این اقایون چی میگن . نگاهی به هیونگ کردم و گفتم : دوباره چه خبره ؟ با این سر و ضع اینجا چی کار میکنی؟ گفت : سیستم اب اتاقمون مشکل داره . جونگ مین گفت : فقط یه مسواک میزنم و میرم . نگاهی به جونگ مین کردم و گفتم : سیستم اتاقتون مشکل داره . خوب چرا اومدین اینجا ؟ اصلا تو چرا از جات بلند شدی همین چند ساعت پیش داشتی میمردی . خنده ای کرد و گفت : الان خیلی بهترم . حالا یونگ سنگ و کیو هم به این جمع اضافه شده بودن اونها هم لباس راحتی به تن داشتن . و یه لیوان و مسواک دستشون بود . گفتم : اصلا معلوم هست اینجا چه خبره ؟ هیونگ دوباره گفت : سیستم اب اتاق مشکل داره ؟ سارا گفت : خوب به ما چه . چرا اومدین هتل ما ؟ کیو گفت : هتل شما هتل ما هم هست .سارا از عصبانیت موهاش سیخ شده بود . گفت : چی ؟! هتل شما ! کیو گفت : اره . سارا از این جواب عصبانی تر شد و گفت : مگر جا قحط بود . جونگ مین گفت : اینجوری دیگه لازم نیست هر روز این همه راه رو بیایم اینجا تا با گروه شما بریم گردش . گفتم : این نظر مال کیه . همه به سمت جونگ مین نگاه کردن . گفتم : خوب حالا برای چی اینجا ایستادین ؟ سارا که از عصبانیت سرخ شده بود گفت : مگه نفهمیدی . سیتم اب اتاقشون خراب است . می خوان از دستشویی ما استفاده کنن . این دیگه اخرش است . محاله بزارم بیان تو . اصلا مگه ما تعمیر کار هستیم که این موقع شب اومدن اینجا . برن دفتر هتل به ما چه . نگاهش کردم و گفتم اروم باش بزار ببینم چه خبر است نفس بکش تا خفه نشدی . رو به هیونگ کردم و گفتم : خوب حالا که چی . کیو گفت : می خوایم مسواک بزنیم . گفتم : خوب چرا به مدیر هتل نمی گی بیان درستش کنن . گفت : اخه از اول هم میدونستیم که این اتاق سیستم اب خرابی داره . با تعجب نگاهی به کیو کردم و گفتم : خوب چرا این اتاق رو برداشتین ؟ ! جونگ مین گفت : تنها اتاق خالی این طبقه بود تازه به خاطر اینکه خراب بود به کسی اجاره نداده بودن . سارا به مرز جنون رسیده بود . گفت : حرف زدن با شما فایده ای نداره . منو کنار کشید و در رو بست . رو به من کرد و گفت : در رو باز کردی خودت هم از اتاق می ری بیرون . فهمیدی . و به سمت تختش رفت . از پشت سر نگاهش می کردم . وقتی راه می رفت موهای بلند و لخت مشکی به این سمت و اون سمت می رفت و از شدت عصبانیت دستاش رو محکم کنا بدنش تکان میداد . مونده بودم با این وضع چکار باید انجام بدم از یه طرف اون بیچاره ها پشت در مونده بودن و از طرف دیگه سارا اتمام حجت کرده بود . می خواستم برم که دوباره صدای در بلند شد . سارا گفت : سند مرگت رو امضا کردی اگر اون در رو باز کنی . گفتم : حداقل بزار ببینم چی میگن . گفت : اونا اصلا حرف حساب حالیشون نمیشه . تو هم از اونا بدتر . در رو باز کردم .هیون پشت در ایستاده بود . یه شلوار ورزشی خاکستری پاش بود و یه تیشرت سفید گشاد تنش بود . دستش رو توی جیب شلوارش کرده بود و ایستاده بود . نا خود اگاه پشت در رفتم و با دستم موهام رو صاف کردم و برگشتم . نگاهی به هیون انداختم و گفتم : دوباره چی شده؟ گفت : میشه یه چند بطری اب بهمون بدین ؟ گفتم : یعنی اب اشامیدنی هم ندارین ! شونه هاشو بالا انداخت و گفت : تا فردا که تعمیر بشه نه .گفتم : خوب چرا همون جای قبلی نموندین اونجا که بهتر بود . گفت : اینجوری راحتر بود حداقل اینجا خبری از خبرنگار نیست تازه طرفدارها مون هم نیستن . گفتم :پس جواب طرفدارهاتون رو اینجوری میدین ؟ گفت : نه ولی ما هم گاهی نیاز به استراحت داریم . حالا به ما چند تا بطری اب میدین ؟ گفتم : چند دقیه صبر کن . رفتم و با 3 تا بطری اب برگشتم . بطری ها رو گرفت . اما هنوز همون جا ایستاده بود . گفتم : چیز دیگه ای هم میخوای ؟جواب نداد . گفتم : چیزی دیگه ای مونده ؟ سری تکون داد و گفت : نه . شب بخیر . با نگاهم مسیرش رو دنبال کردم . اتاقشون دوتا پایین تر از ما بود . در رو بستم و برگشتم .سارا چپ چپ نگاهم می کرد .گفتم : چیه . می خوای کربلا راه بندازی؟ من یزید تو هم شمر . گفت : به به چه یزید دل نازکی ! سرم رو تکون دادم . گفت : اگر از همون اول جدی برخورد کرده بودی حالا پسر خاله نشده بودن . اااا پسره با کمال پرو رویی تو چشمام نگاه کرد و گفت همین اتاق توی این طبقه خالی بود . بعد دستش رو به صورت شمشیر خیالی توی هوا تکون داد و به دشمن فرضی ضربه زد . ادامه داد : اگر به اقای رضایی بگم کلکشون رو میکنه . گفتم : مثل اینکه خود همین رضایی جونت اینها رو اورده اینجا . سارا گفت : این مرده هم معلوم نیست چشه ؟ یه بار تو گوشش میزنه . یه بار میاردش توی گروه . اخه این چه معنی میده .گفتم : بهتره بخوابی که گاومون زائیده . گفت : نه کی گفته . اگر از فردا با اینها حرف بزنی خودم خفت میکنم و جسدت رو هم میزارم توی گونی میفرستم خونه . از فردا هر کی به راه خودش . اگر رضایی هم جرات کرد اعتراض کنه . اخی بیچاره بابا ی خوش خیال من ببین ما رو دست کی سپرده . می خوام بدونم اگر هانیه هم بود اینقدر بی خیال بود . نه به خدا الان اینجا کربلا راه انداخته بود اونوقت میفهمیدی شمر کیه . حرفش رو قطع کردم و گفتم : اگر وقت کردی یه نفسی هم بکش . مگه رادیو پیام هستی که یه سره حرف میزنی . گفت : باشه . ولی حرف من کاملا جدی بود . ملافه رو رو ی سرش کشید و پشتش رو به من کرد و خوابید . با شناختی که از اون داشتم میدونستم شوخی نمی کنه . این بار قضیه خیلی جدی بود . می خواستم یک راه حل پیدا کنم اما ذهنم هنگ کرده بود . فقط چهره هیون توی ذهنم بود . به خودم گفتم : معلوم هست چته . در نهایت به این نتیجه رسیدم که به حرف سارا عمل کنم اینجوری بهتر بود . چراغ رو خاموش کردم و خوابیدم

((فصل ششم ))

با تکه نون تستی که توی بشقابم بود بازی می کردم . سارا گفت : چته . بخورش دیگه .گفتم : سیر شدم . نگاهی به من کرد و گفت : از غذا یا ازمن ؟ چشم هامو تنگ کردم و گفتم : هردو . ادای دراورد و گفت : حالا چی کار کنم ؟دیگه این زندگی فایده ای ندارد . بعد با ته چاقو به قلبش ضربه ای زد و روی میزولو شد . بلند خندیدیم .توی همون حالت چشم هاشو باز کرد و نگاهی به من انداخت و گفت : پس خندیدن یادت نرفته . خوبه کم کم داشتم نگران میشدم الزایمر گرفته باشی . حالا که خندیدی پرده دوم نمایش هم اجرا میشه . از روی میز بلند شد و دستش رو بالا برد . با لبخند می خواست ادامه بده که نگاهش به سمت روبرو افتاد و سریع دستش رو پایین اورد و خودش رو پشت گلدون گلی که کنارمون بود قایم کرد . خندیدم و گفتم : پرده دوم نمایشت قایم موشک بازیه ؟. یکی از پشت سرمون گفت : صبح بخیر . برگشتم و به پشت سرم نگاه انداختم جونگ مین و کیو ایستاده بودن . کیو که کنجکاو شده بود نگاهی به سارا انداخت و گفت : اون زیر چیزی گم کردی ؟ سارا از پشت گلدون بیرون اومد . جونگ مین گفت : منتظر ما بودی ؟ دیدم بلند شدی دست تکون دادی . بعد نگاهی به میز انداخت و گفت : اها چون همه غذا ها رو تنهایی خوردی ما رو صدا کردی . کیو به تخم مرغ اپز سارا حمله کرد . سارا نگاهی به من کرد و گفت : بعد این سفر میرم امام رضا مقیم میشم بلکه خدا از سر تقصیراتم بگذره و اینجوری منو تنبیه نکنه . بعد رو به کیو کرد و گفت : خوشمزه بود ؟ جونگ مین یکی از صندلی ها رو کنار کشید و نشست . سارا گفت : چرا اینجا نشستی ؟ جونگ مین گفت :برای اینکه صبحونه بخورم . سارا گفت : خوب چرا نمیری سر میز خودت ؟ جونگ مین گفت : این میز صبحونه همه است کیو که خیلی راحت و بی پروا کنار من نشسته بود گفت : از اونجایی که ما هم جزو گروه هستیم پس میتونیم اینجا بشینیم .سارا با این جواب کیو حرفی برای گفتن نداشت . از جاش بلند شد که میز رو ترک کنه اما همون لحظه پاش به پایه صندلی گیر کرد و افتاد . صدای خنده جونگ مین فضا رو پر کرد . هیونگ که تازه رسیده بود دستش رو رو به سارا دراز کرد و گفت : بلند شو . اسیب که ندیدی؟ سارا تلافی کیو رو سر هیونگ خالی کرد و گفت : من نیازی به کمک تو ندارم اگر دیدی از دره هم افتادم پایین به من کمک نکن . این حرف رو زد با اینکه مشخص بود از درد داره به خودش میپیچه از جاش بلند شد . وقتی روی پاش ایستاد با دندان لبش رو گاز گرفت . معلوم بود ضربه بدی بوده اما با این حال حاضر نبود که ضعف نشون بده . از سر میز بلند شدم و کنار سارا قرار گرفتم. نگاهم به جونگ مین بود . که هنوز مشغول ریسه رفتن بود . سارا با اینکه درد داشت اما با سرعت نور حرکت می کرد . پشت سرش را ه افتادم تا صحنه رو قبل از اومدن هیون خالی کنم . 

تمام طول راه دعا می کردم که به هیون برخورد نکنم. خوشبختانه به خیر گذشت . سارا خیلی زودتر از من به اتاق رسیده بود و گوشی تلفن توی دستش بود . بعد از چند دقیقه گوشی تلفن رو سر جاش گذاشت و گفت : حتما توی لابی است . وسایلش رو برداشت و مثل فرفره از در بیرون زد .صداش رو میشندیم که بلند می گفت : وسایلت رو بردار بیا . باید این داستان امروز تموم بشه . توی دلم ارزو می کردم سارا منتظر مونده بود تا باهم می رفتیم .می ترسیدم با هیون روبرو بشم . دوباره همون حس دلپیچه برگشته بود . اروم در رو باز کردم و نگاهی به راهرو انداختم . هیچکسی توی راهرو نبود . فرصت رو غنیمت شمردم و با نوک پا به سمت اسانسور حرکت کردم .دکمه اسانسور رو تند تند فشار میدادم و به سمت اتاق اونها نگاه می کردم . حس دزدی رو داشتم که داره از صحنه جرم فرار می کنه و هر لحظه است که توسط پلیس دستگیر بشه . به محض اینکه در اتاق اونها باز شد دیگه منتظر اسانسور نشدم حتی به پشت سرم هم نگاه نکردم . مستقیم به سمت راه پله می دویدم . پله ها رو دوتا یکی می کردم . می خواستم فرارا کنم . اما خودم هم نمی دونستم چرا . وقتی به پایین پله ها رسیدم نفس نفس میزدم . چند لحظه ایستادم تا نفسی تازه کنم .از در راه پله که بیرون زدم .مستقیم به سمت لابی حرکت کردم . مستقیم نگاه می کردم و تند تند حرکت می کردم . سارا توی لابی نبود . نمیخواستم منتظرش بمونم . حتی کوچکترین ریسک هم قابل قبول نبود . به سرعت از در هتل بیرون زدم . کنار اتوبوس چشمم به سارا افتاد که با اقای رضایی مشغول صحبت بود از چهره هردوشون معلوم بود حال خوبی ندارن .به سمتشون رفتم . سارا داشت به اقای رضایی می گفت : حالا که نمیشه . باشه . ماهم راضی به ضرر شما نیستیم که . فقط دیگه اخر ماشین نمیشینیم .اقای رضایی گفت : خوب پس بقیه چی ؟ سارا گفت : مگه این ماشین دوتا در نداره خوب چه فرقی داره کی کجا نشسته باشه . اقای رضایی میخواست حرفی بزنه که سارا توی حرف اون پرید و گفت : دیگه نداره . تازه خدا رو شکر این روزها برای در قسمت اخر ماشین خوب کاربردی پیدا کردین . تازه وقتی با اون ماسماسک هم توضیح میدین صداتون تا اخر ماشین هم میرسه . اگر نوبتی هم باشه دیگه این بار نوبت ماست جلو بشینیم . و منتظر جواب اقای رضایی نشد و دست من رو کشید و سوار اتوبوس شد . روی صندلی ردیف اول نشست و من هم کنار خودش نشوند .گفتم : معلوم هست چته ؟ با عصبانیت نگام کرد و گفت : چرا ؟ گفتم : چرا داری اینجوری میکنی اون از صبح اینم از حالا . گفت : اگر میخوای با اونها باشی هیچ عیبی نداره من جلوتو نمی گیرم بفرما . ولی نامردم اگر حتی یه قدم هم دنبالت بیام . و یا اینکه ازت دلگیر بشم . از سر جاش بلند شد و گفت : بیا برو . استینش رو کشیدم و نشوندمش و گفتم : کی میخواد بره . برای چی این همه حرص میخوری .میگم چرا داری با رضایی دعوا میکنی ؟به صندلی تکیه داد و گفت : ولش کن . اعضایی گروه کم کم سوار میشدن و سر جای خودشون مینشستن .چند دقیقه بعد اقایی که عضو گروه بود سوار اتوبوس شد . قبلا اون رو توی لابی دیده بودم . ادم ساکتی به نظر می اومد جلوی موهاش خالی بود و شکم بزرگی داشت .به خاطر بالا اومدن از پله ها نفس نفس میزد . کنار صندلی ما ایستاد و گفت : ببخشید اینجا جای من است . سارا نگاهی به اون انداخت و گفت : بله ؟ اون دوباره گفت : عرض کردم اینجا جای من است . سارا گفت : وقتی نشستم اسمی ندیدم .اون اقا گفت : ولی من از اول سفر همین اینجا نشسته بودم . سارا گفت : خوب حالا یه جای دیگه بشینین . اون اقا نگاهی به اخر ماشین اداخت و گفت : ولی تا نصفه ماشین پر شده . سارا گفت : خوب که چی . اخر ماشین بشینین . یکم پیاده روی هم براتون مفید است . سارا عصبانیتش رو سر اون خالی کرد . بیچاره سرش رو پایین انداخت و به سمت اخر ماشین حرکت کرد . صدای خنده ای از پشت سرمون شنیده میشد . سارا برگشت و نگاهی به صندلی پشتی انداخت خانومی نشسته بود وبه حرف سارا که به اون اقا زده بود می خندید . سارا روی به اون خانوم کرد و گفت : برای شما هم بد نیست تجربه کنین .دو ردیف اونورتر خالیه . خانومه نگاهی به سارا کرد و گفت : وا . سارا بلافاصله جواب داد : والا . و برگشته و به صندلی تکیه داد .اروم کنار گوشش گفتم :چرا به مردم گیر میدی مگه با اونها هم دعوا داری . نگاهی به من کرد و گفت : تو یکی ساکت که هرچی میکشم ازدست تو است . لپاش از عصبانیت سرخ شده بود نمی خواستم به پشت سرم نگاه کنم اما چشمم بدون اینکه به دستور من توجهی کنه از اتوی اینه اتوبوس به دنبال چهره اشنا می گشت .

اقای رضایی به محض اینکه سوار شد نگاهی به ما انداخت سری تکون داد اما هیچی نگفت . سارا هم خودش رو با دوربین سرگرم کرده بود . با خودم گفتم : حالا رو در رفتی بعدا میخوای چی کار کنی .تا اخر سفر که نمیتونی عین جنایت کار ها فرار کنی . صدای سارا رو شنیدم که گفت : سفر نامه پت و مت روز هفتم. 

اتوبوس جلوی یه ساختمون قدیمی و بزرگ ایستاد .. اقای رضایی گفت : اینجا موزه تاریخی تایلند است . لطفا فیلم نگیرین . دنبال من از اتوبوس پیداه شین .بعد نگاهی به ما انداخت و گفت : کسی هم از گروه جدا نشه . سعی می کردم دقیقا نفر پشت سر اقا ی رضایی باشم . قدم ها مو با اون تنظیم کرده بودم . سعی داشتم خودم رو توی شلوغی گم کنم . دلیلش برام روشن نبود اما میدونستم که باید این کار رو انجا بدم . سارا هم مثل من بود و توی شلوغی گروه می موند و هر جا که اقای رضایی میرفت . دنبالش بود .اصلا نگاهی به اطراف نمی کردم و به سرعت از کنار قفسه های شیشه ای رد می شدم. صدای اقای رضایی برام نامفهوم بود و هر از چند گاهی از بین کلماتی که میگفت متوجه اعدادی میشدم که به زبون می اورد . این دیگه چه جورش بود . عرق کرده بودم و دلپیچه داشتم . احساس میکردم جای صبحونه یه گربه رو قورت دادم و حالا برای انتقام اون گربه داره شکمم رو با پنجه هاش پاره میکنه تا بیرون بیاد . دستام که عرق کرده بود رو با لباسم خشک کردم . سارا نگاهم کرد و گفت : خوبی . مثل اینکه جن دیده باشم از جام پریدم و گفتم :چی ؟ گفت : میگم خوبی ؟ عرق کردی . رنگت هم پریده . گفتم :گرمم است . شیشه ابی از توی کوله اش در اورد و به من داد و گفت : بخور . خنکه . شیشه اب رو از دستش گرفتم . اما نمیتونستم اب بخورم .با هر قولوپ که میخوردم حالت تهوع پیدا می کردم . شیشه اب رو تو ی کیفم گذاشتم . سارا از من جدا شد و به سمت مقابل ما رفت . داشت با همون اقایی که صبح بحث کرده بود صحبت می کرد . اخر سر هم اون اقا سری تکون داد و لبخند زد . سارا به سمت من برگشت .گفتم :تو که دلت گنجیشک است چرا زبون مار داری ؟ خندید و گفت :عجب ترکیبی . میشه یه موجود افسانه ای . مشغول بحث در مورد این موجود افسانه ای بودیم که هیون و یونگ سنگ به سمت ما اومدن . میخواستم از اونجا فرار کنم . یا اینکه بگم اونها رو ندیدم . اما دیگه دیر شده بود .درست روبروی ما قرار گرفته بودن . بند کیفم رو توی دستم فشردم و به پایین خیره شدم . مثل دونده ای بودم که منتظر شنیدن فرمان حرکت است . حالت تهوع و دلپیچه ای که از صبح داشتم به اوج رسیده بود . حالا اظطراب و ترس و ضعف هم بهش اضافه شده بود . هیون گفت : سلام . برای صبحونه ندیدمتون. تو ماشین هم جلو نشسته بودین . صبح دیدم از پله ها پایین اومدی اگر یکم دیگه صبر کردی بودی به اسانسور میرسیدی . کلمات توی ذهنم گم شده بود . به زحمت گفتم :عجله داشتم . همونطور که به پایین نگاه می کردم به فکر راهی برای فرار بودم . نگاهی به سمت اقای رضایی انداختم . گفتم : مثل اینکه اقای رضایی کارم داره . و بدون اینکه منتظر بمونم از جمع جدا شدم و به سمت اقای رضایی رفتم . و کنارش ایستادم چند تا سوال الکی در مورد موزه پرسیدم اما اصلا به جواب های اون توجه نمی کردم . تمام حواسم به سمتی بود که سارا با پسر ها ایستاده بودن. سارا خیلی جدی به نظر می رسید . حتی هیون هم دوباره جدی شده بود و به حرفهای سارا گوش می داد . بعد از چند دقیقه سری تکون داد و از سارا جدا شد و با یونگ سنگ به سمت دیگه سالن رفت . جونگ مین که به دنبال سارا می گشت . میخواست به سمت اون بیاد که هیون جلوش رو گرفت . سارا به من رسیده بود اقای رضایی یه چند دقیقه ای می شد که من رو تنها گذاشته بود . سارا گفت : رضایی چی کارت داشت ؟ بدون اینکه جوابش رو بدم پرسیدم : بهش چی گفتی ؟گفت : به کی ؟ گفتم : خودت میدونی .گفت : حرف حساب . گفتم : چه حرف حسابی ؟ گفت : هیچی .فقط بهش گفتم شما ها معروف هستین . دم به ساعت یه عکاس یا خبرنگاریا یه طرفدار دنبالتون است و داره ازتون عکس میگیره .اگر یکی از ما با شما عکس بگیره و توی اینترنت بزاره چی .نه شما دوست دارین براتون شایعه بسازن نه ما دوست داریم که عکسمون توی اینترنت پخش بشه پس بهتر است کاری به کار هم نداشته باشیم .گفتم : همینجوری بهش گفتی ؟ گفت : اره .مگه قرار بود جور دیگه ای بگم . از دست سارا عصبانی شده بودم . می خواستم جوابش رو بدم اما حرفی برای گفتن نداشتم تنها کاری که از دستم بر می اومد این بود که اون رو تنها بزارم و برم . از موزه بیرون زدم . اصلا چرا باید ناراحت میشدم . منم هم همین رو می خواستم و از صبح تا حالا خودم از دست اونها فرار کرده بودم پس حالا چرا باید عصبانی می شدم . بیرون موزه بارون می بارید .رگبار شدیدی بود . مردم به نظر می اومد برا ی این وضع امادگی دارن چون اصلا نگران اون بارون شدید ی که می بارید نبودن. به سمت اتوبوس دویدم . ولی در ماشین بسته بود . نگاهی به درون اتوبوس انداختم .

راننده توی ماشین نبود . با خودم گفتم : این یکی دیگه کجا رفته ؟به اطرافم نگاه کردم ولی از راننده خبری نبود .گفتم : به درک . دیگه خیس شدم رفت پی کارش. همون جا کنار ماشین منتظر راننده ایستادم .تقریبا نیم ساعتی طول کشید تا راننده سر و کلش پیدا شد . باران یک ریز می بارید و اسمون هم قصد نداشت دست از گریه کردن بردارد. راننده نگاهی به سر تا پای من انداخت که عین موش اب کشیده شده بودم و در ماشین رو باز کرد . بلافاصله سوار شدم .خیس خیس بودم . اون یه دستمال بهم داد . ولی وضعیت من بدتر از این حرفها بود مثل کسی شده بودم که توی حوض اب افتاده باشه . از نوک موهام اب میچکید . هنوز عصبانی بودم . 1 ساعت بعد سارا و بقیه گروه برگشتن . بارون نم نم شده بود . با خودم گفتم : اسمون هم با ما سر جنگ داره . سارا نگاهی به من کردو گفت : کجا بودی که اینقدر خیس شدی؟! گفتم : کجا بودی که اینقدر دیر اومدی؟ گفت : توی موزه . بعد چپ چپ به من نگاهی کرد و گفت: خوبه . دست پیش گرفتی که پس نیفتی . 1ساعت تمام توی راهرو های موزه دنبالت می گشتم .حال چرا عین موش اب کشیده شدی ؟ گفتم : توی بارون موندم .گفت : بارون! کدوم بارون؟! این نم نم رو میگی ؟گفتم : نخیر .اون شرشر بارونی رو میگم که قبل از اینکه جنابعالی تشریف فرما بشی بود . اقای رضایی از پله های ماشین بالا اومد و نگاهی به من کرد و گفت : الان فصل بارون های موسمی است . مگه چقدر منتظر موندی ؟ گفتم : نیم ساعت . با تعجب نگاهی به من کرد و گفت : خوب چرا تو موزه نموندی ؟ گفتم : از موزه خوشم نمیاد . داشتم دروغ می گفتم . دلیل فرار من اخر اتوبوس نشسته بود . با این فکر دوباره همون دلهره به سراغم اومد .چرا با دیدن اون و یا با فکر کردن به اون به این حال می افتادم . این سوالی بود که مرتب توی ذهنم چرخ می زد . سارا کنارم نشسته بود و تند تند موهای منو خشک می کرد و غر میزد که چرا زیر بارون ایستادم . چرا برنگشتم داخل موزه و یا اینکه اگر مریض بشم چی . میدونستم نگران است اما توی اون لحظه تمام حواس من به سوالی بود که داشتم . مشکل کجا ست ؟ 

به محض برگشتن به هتل منتظر سارا نموندم یه راست به اتاقمون برگشتم و با همون لباسها رو ی تخت ولو شدم . سارا با دیدن من توی اون وضعیت گفت : پاشو لباستو عوض کن . نا سلامتی مامانت تو رو دست من سپرده . وقتی حرکتی از من ندید با دستش ضربه ای به من زد و گفت : با توهستم ها .بعد رو به دیوار کرد و گفت : دیوار جان بلند شو لباست رو عوض کن . باز هم فایده ای نداشت . سارا وقتی اوضاع رو اینجوری دید گفت : باشه .ولی یادت باشه خودت شروع کردی . ضربه محکمی توی صورتم خورد تا اومدم جا خالی بدم ضربه دوم هم نثارم شد .سارا با بالش بالای سرم ایستاده بود و خودش رو برای ضربات بعدی اماده می کرد. مثل یک گزارشگر خبری شروع به گزارش کرد و گفت : حریف سارا ادم بی دست و پایی است . پس می تونیم امیدوار باشیم که امسال جام قهرمانی از ان کشور ما میشه . میریم که داشته باشیم ضربه سوم رو از سارا . ضربه سوم توی سرم فرود اومد .صدای خنده سارا بلند شد .موهام رو از روی صورتم کنار زدم و گفتم : خودت خواستی . سارا گفت : بودن یا نبودن مسئله این است . و به خندیدنش ادامه داد . بالشتم رو برداشتم و محک به پاش ضربه زدم .همین حرکت کافی بود تا سارا دعوت به مبارزه رو قبول کنه .رو کرد به من و در حالی که سعی می کرد ژست یه شوالیه رو به خودش بگیره گفت : اماده مرگ شو ای پلیدی . من هم در جواب گفتم : هرگز مرگ بهتر است از زانو زدن در برابر تو .

چند دقیه بعد هردو روی تخت ولو شده بودیم و نفس نفس می زدیم . با بالش حسابی همدیگر رو له کرده بودیم .سارا در حالی که سعی داشت ریتم نفس کشیدنش رو کند کنه نگاهی به جنازه بالش ها انداخت و گفت : جریمه دوتا بالش چند درمیاد ؟ گفتم : نمیدونم . اما میدونم که پولش رو تو باید بدی .گفت :چرا من . خوردن دسته جمعی حساب کردن تکی ! گفتم : تو اول شروع کردی . گفت : حالا که قرار است من پولش رو بدم لااقل بزار دلم خنک شه و بگم من برنده شدم . به سمت بالش ها رفت و یکی رو برداشت و به سمت من اومد و یه ضربه دیگه به من زد و گفت : پیروزی .

موقع ناهار توی رستوران یه جای خلوت رو انتخاب کردم .نمی خواستم توی دید باشم . حتی نمیخواستم به صورت اتفاقی هم اونها رو ببینم .امیدوار بودم اوضاع تا اخر سفر به همین منوال پیش بره .حتی بعد از ظهر هم توی بازار به قسمت های شلوغ می رفتم تا خودم رو بین جمعیت گم کنم .اینجوری احتمال اینکه اونها رو ببینم کمتر بود . این بازی تا کی میخواست ادامه داشته باشه جوابش را نمیدونستم اما توی اون موقعیت این تنها راه حلی بود که به ذهنم میرسید . >

صبح وقتی از خواب بیدرا شدم .حساس خستگی می کردم . بدنم درد می کرد و سرگیجه داشتم . رنگم پریده بود و احساس سرما می کردم .سارا با نگرانی نگاهم می کرد. گفتم : مال دیشب است نتونستم از دست خر خر های تو بخوابم .بچه یه صدا خفه کن میزاشتی . نگاهی به من کرد و گفت : کوالا اونی که خرخر میکنه توی نه من . خندیدم و گفتم : پس برنامه امروز اینه . جانورشناسی مارمولک . 

وقتی سوار اتوبوس شدیم تازه متوجه برنامه اون روز شدیم . بازدید از باغ وحش .سارا که حسابی دور گرفته بود گفت : اخه می خوام بدونم باغ وحش هم جای دیدنی داره . مگه کلاغ ایرانی چه فرقی با کلاغ تایلندی داره اخه . خوب ما رو میبردن سالن نمایشی . تئاتری یه همچین جایی . گفتم : باغ وحش اینجا هم باید دیدنی باشه .گفت : اره مثلا خروس همسایه شما رو اوردن اینجا به عنوان بی محل ترین خروس دنیا نمایشش میدن .گفتم : میدنی اخرین بار قبل از اومدن باهاش چی کار کردم ؟ گفت : نه . گفتم : خیسش کردم .خندید و گفت : حقش بود گفتم : باید هم بخندی . میدونی همسایه مون مچم رو گرفت و چه الم شنگه ای به پا کرد .سارا بلند بلند می خندید . گفت : خوب بار اولت که نبود . جانی همیشه به محل جرم برمی گرده . بگمونم اون روز همسایتون واسه مچ گیری خروس رو تو حیاط ول کرده بوده . راستی پسوند فامیل همسایتون مارپل یا گجت یا نه هلمز نداره . با گفتن این حرف منم خندم گرفت . گفتم : من باشم که دیگه با طناب تو توی چاه نرم.گفت : به من چه تو عرضه نداری . میگم اومدنه از خروس همسایه حلالیت نگرفتی اهش دامنت رو گرفت دیروز خیس شدی حالا برای دلجویی از اقا خروسه هم که شده یه ارزن خوب تایلندی براش سوغاتی ببر بلکه حلالت کنه . با گفتن این جمله از خنده روده بر شدم .

وقتی از ماشین پیداه شدم . احساس سرما میکردم دستم رو توی جیبم فرو کردم و پشت سر سارا راه افتادم . سارا تند تند می رفت . گفتم : اهای کجا سرت رو انداختی پایین میری ؟گفت : می خوام بخش هشتم سفرنامه رو پر کنم .چقدر یواش میای . واکر می خوای ننه.گفتم : بر جلو گازش رو بگیر بچه شوفر . اخرش میبینی کی برنده است.هر چی که جلوتر می رفتیم احساس خستگی من بیشتر می شد .سرم داغ شده بود و گلوم می سوخت .به سارا گفتم : من خسته شدم . دارم از خواب می میمیرم گفت : کم اوردی ؟پس من برنده . حالا جایزه یه بوس بده به مامانی . افرین دختر خوب . خودم رو عقب کشیدم و گفتم : نخیر مامانی اول قاقا لی لی. گفت : ای بابا این جا هم ! همین کار ها رو کردی که امیر حسین اول نگاه دستم میکنه بعد سلام میکنه . معلوم شد الگوی بد رفتاری همه بچه ها تویی . حالا چی میخوای؟گفتم : هیچی من میرم تو ماشین بخوابم تو هم از هر حیونی که دیدی فیلم بگیر بعدا بزار تا منم ببینم . گفت : دهه فیلم بردار بابات اسپیلبرگ بود . مگه نوکر گیر اوردی .گفتم : حیف نیست از این ژوراسیک پارک فیلم نگیری؟ گفت : پس یه دفعه بگو ما رو میخوای خوراک دایناسور ها بکنی و خلاص . ای معرفت اه . راستی میگم اینجا معرفت هم میفروشن بی زحمت بازار مشترک نباشه. گفتم : برو تروبچه با هم قد خودت دربیفت .بچه های زیر گذر همه من رو میشناسن.گفت : ایول لوتی چاکریم به مولا . وقتی داشت می رفت .برگشت و نگاهی به من انداخت و گفت : منم باهات میام . گفتم : می خوای بیای چی کار من بدون لالایی هم خوابم میبره . گفت : باشه دیگه ما رو هم ماری پاپینز کردی رفت.گفتم : دایناسورها یادت نره . گفت : اگر رضایی برات فقط یه دوربین خونی اورد بدون که من تا اخرین لحظه در راه دوستی تلاش کردم . فقط بی زحمت به خانوادم بگو خیلی دوستشون دارم . بعد هم ادای پاک کردن اشک رو دراورد .بلند خندیدم و گفتم : برو دیگه از گروه جا موندی . گفت : به این که عادت همیشگی است . گفتم :همین مونده که اینجا هم گم بشی . اونوقت مامورهای باغ وحش اگر بگیرنت دیگه ولت نمی کنن به عنوان تنها نمونه از یک دوست فابریک با سند منگوله دار نگهت می دارن.گفت : پس بی زحمت وقتی اومدی یه سری به این دوست بزنی یه تابلو هم بیار که روش نوشته شده باشه . این دوست فقط غذای ایرانی میخوره از دادن غذای تایلندی اجتناب شود .این حرف رو زد و خندید و رفت . تا اخرین لحظه که در دیدرس سارا بودم با لبخند براش دست تکون دادم .به محض اینکه مطمئن شدم سارا رفته روی نیمکتی که کنارش بودم ولو شدم . سرگیجه داشتم . مثل این بود که توی سرم یه کارگاه اهنگری راه انداخته باشن . گلوم می سوخت و گوشم وزوز میکرد . مطمئن بودم که یه سرمای جانانه خوردم . به زور خودم رو به اتوبوس رسوندم دعا می کردم که این بار راننده جایی نرفته باشه .خوشبختانه این بار راننده همون جا مونده بود با دیدن من در ماشین رو باز کرد . سوار شدم. 

سر جام نشستم . چشمم رو بستم و سرم رو به شیشه تکیه دادم . شیشه خنک بود و من از داخل مثل کوره بودم .میدونستم که حالم خوب نیست این رو از صبح فهمیده بودم اما می دونستم اگر بخوام توی هتل بمونم سارا هم با من می مونه .دلم نمیخواست اون هم به خاطر من گردش رو از دست بده .سرم داشت منفجر می شد . دستی روی پیشونیم احساس کردم .بدون اینکه چشمم رو بازکنم گفتم .سارا برای چی برگشتی . صدای نیومد . چشمم رو باز کردم . نتونستم جمله ام رو دوباره تکرارکنم .خون به مغزم نمیرسید .گنگ شده بودم همون ترس همیشگی هم به حالت های دیگه ام اضافه شده بود . هیون روی صندلی کناری من نشسته بود و نگاهم می کرد خودم رو عقب کشیدم . گفت : تب داری .جوابی ندادم و نگاهم رو به کفشم دوختم . ادامه داد : از صبح معلوم بود حالت خوب نیست .چطور دوستت نفهمید ؟به زور با صدایی که حتی خودم هم نمیشنیدم گفتم: خوبم . بلند شدم تا صندلی رو عوض کنم .یا حداقل از اون موقعیت فرار کنم . ولی تعادلم رو از دست دادم دسته صندلی رو گرفتم تا تعادلم رو حفظ کنم .هیون نیم خیز شده بود تا جلوی افتادن من رو بگیره . گفتم : نه . نیازی نیست خودم میتونم همون جا بمون . دوباره روی هون صندلی نشستم و سرم رو به صندلی تکیه دادم .هیون مشغول حرف زدن با گوشیش بود . رو کرد به من و گفت : الان ماشین میاد برت میگردونم هتل .گفتم : نیازی نیست من خوبم . گفت : جز کلمه خوبم و نیازی نیست حرف دیگه ای بلد نیستی ؟ جوابش رو ندادم . اون هم ادامه نداد . سنگینی نگاهش رو حس می کردم . سرم رو به پنجره تکیه دادم و چشم رو بستم . با صدای بوق ماشین چشمم رو باز کردم . هیون روبروی من ایستاده بود گفت: بلند شو . ماشین منتظر است . میخواستم بگم خوبم اما اون پیش دستی کرد و گفت : هم نیاز هست و هم اینکه حالت خوب نیست . و خیلی امرانه دستور داد بلند شو . تکون نخوردم . نگاهش می کردم . گفت : یا بلند میشی یا خودم میام به زور بلندت می کنم . از چهره جدی و لحن کلامش معلوم بود که شوخی نمی کنه . از طرفی نمی تونستم با خودم هم لج کنم حالا سرما جاش رو به گرما داده بود . با بی میلی از سر جام بلند شدم و دنبالش را ه افتادم . 

هیون در ماشین رو باز کرد و خودش کنار ایستاد . با تردید سوار شدم . با خودم فکر کردم اگر الان خودش هم عقب بشینه چی کار کنم اما اون در رو بست و خودش روی صندلی جلویی نشست . از این حرکتش خوشم اومد حداقل حد و مرزها رو میشناخت .. از پنجره نگاهی به بیرون انداختم و به چهره سارا وقتی برمیگشت و من رو توی اتوبوس نمیدید فکر کردم .حتما نگران می شد .سرم رو برگردوندم و به هیون گفتم : سارا نمیدونه من کجام .نگران میشه.از توی اینه نگاهی به من کرد و گفت : وقتی برگشت توی اتوبوس بچه ها بهش می گن .دوباره به بیرون خیره شده ام . نمیتونستم عکس العمل سارا رو بعد از شنیدن این ماجرا چیه اما دلم نمیخواست بهش فکرکنم .در واقع صدای دنگ دنگ توی سرم هم این اجازه رو نمی داد .حرفهای سارا ((فرار های چند روزه)) وجود هیون توی ماشین همه رو فراموش کردم و چشمم رو بستم .

ماشین ایستاده بود و هیون صدام می کرد. چشم هامو باز کردم و گفت : رسیدیم .می تونی پیاده بشی ؟ دستش رو به سمت من دراز کرد . گفتم : خوبم .نگاهی به من کرد و خودش رو عقب کشید. از ماشین پیاده شدم . مسیر چند دقیقه ای اتاقم 10 دقیقه طول کشید . وارد اتاق شدم هیون پشت سرم وارد اتاق شد . گفت : تا وقتی دوستت بیاد می مونم . می خواستم مخالفت کنم اما توان این کا ر رو نداشتم . روی تخت دراز کشیدم . صدای شیر اب رو می شنیدم خنکی حوله رو روی پیشونیم حس کردم چشمم رو باز کردم .هیون روی صندلی کنار تخت من نشسته بود گفتم : برو . گفت : هیچی نگو فقط بخواب .گفتم : می خوام همین الان بری .چیزی نگفت .اما از سر جاش هم تکون نخورد . گفتم : لطفا . گفت : فقط تا موقعی که دوستت بیاد . سرم رو به علامت مخالفت تکون دادم و گفتم : همین الان برو. جوابی نداد . بعد از چند لحظه سکوت ادامه داد : چرا از من فرار میکنی ؟جواب ندادم . دوباره همون حس قدیمی برگشته بود و همون سوال تکراری . ناگهان گفت : نکنه به خاطر همسرت است. با تعجب نگاهی به اون انداختم و گفتم : کی ؟! به خاطر کی ؟گفت : همسرت . مستقیم توی چشمم خیره شده بود . سرم رو برگردوندم . ادامه داد : دلیل این فرارا باشه برای بعد فعلا بخواب اینجوری حضور من هم حس نمی کنی . می خواستم از زیر نگاهش فرار کنم . ترجیح می دادم اون لحظه زیر گیوتین بودم تا توی اون موقعیت . فقط گفتم : عادت ندارم به کسی مدیون باشم . نگاهم کرد و با عصبانیت گفت : مدیون ! نمی خوام توی این وضعیت راجب این موضوع حرف بزنم . استراحت کن . به انرژیت نیاز داری تا برای دوستت توضیح بدی با کی برگشتی . مطمئنا به این راحتی ها هم نیست . راست می گفت . سارا به این راحتی ها اروم نمی شد . چشمم رو بستم و چند دقیقه بعد گرمی خواب توی چشمم دوید . 

وقتی چشمم رو باز کردم سارا بالای سرم نشسته بود و با نگرانی به من نگاه می کرد به اطراف نگاهی انداختم خبری از هیون نبود . سارا گفت : بالاخره بیدار شدی اگر تا 10 دقیقه دیگه بیدار نشده بودی می نداختمت روی کولم و میبردمت بیمارستان. تو که حالت بد بود چرا به من نگفتی مصیبت ؟ گفتم : فکر نمیکردم اینقدر حالم بد باشه . گفت : اره جون خودت . خیل هم خوب میدونستی ولی مسئله اینجاست که ما غریبه بودیم . جوابش رو ندادم در عوض پرسیدم : ساعت چند است ؟ گفت : 10 شب است تا 3 ساعت پیش تب داشتی .باید یه چیزی بخوری . گفتم : اسم غذا رو نیار . توی کی برگشتی ؟ گفت : حالا که یادم اومد میخوام بکشمت . همچین که اومدم سوار شم کیو پرید جلوی من و گفت : باید سریع با ما بیای . گفتم : برای چی ؟ گفت : در مورد دوستت است همچین گفت که فکرکردم باید جنازت رو بفرستم خونه .اخه ادم خبر بد رو اینجوری میدن . گفتم : یعنی با اونها برگشتی ؟ گفت : چه توقعی داشتی . ما که مثل بعضی ها شوالیه و اسب سفید نداریم که ما رو بیارن هتل و بالای سرم بمونن که . پرسیدم : کی رفت : گفت : نمیخواست بره به زور انداختمش بیرون . عجب گیری بود این یارو دیگه . بعد خندید و گفت : میدونی جونگ مین چی گفت ؟ گفتم : نه . این بار بلندتر خندید و گفت : بهم میگه به شوهرت خبر ندم نگرانش کنم . خندیدم و گفتم : حالا بهش گفتی ؟ گفت : نه برای چی نگرانش کنم . بنده خدا توی یه کشور دیگه چه کاری از دستش بر میاد . این بار هردو خندیدیم . 

گفتم :ببین چی کار می کنی .اخه این چه حرفی بود که زدی .چشمش رو چپ کرد و گفت: مگه برای تو فرقی هم می کنه . به نظر میاد تو کار خودت رو کردی .بیچاره بد جوری نگران است . از صبح تا حالا ده بار پیغام فرستاده یا خودش زنگ زده . مابقی هم که دیگه روش نشد بپرسه بقیه جورش رو کشیدن .گفتم : راجب کی حرف میزنی؟گفت : خوب کوچه علی چپ رو یاد گرفتی .خودت میدونی راجب کی دارم حرف میزنم .مگه چندتا شوالیه توی اون دار و دسته داریم ؟گفتم : منظورت هیون است ؟!گفت : به به دیگه به اسم کوچیک صدا میزنی .خوب حالا کی شیرینی می خوریم ؟ کلک نکه مریضیت هم یه بهونه بود . خوب میخواستی تنها باشین زودتر میگفتی . دیگه این همه تئاتر نمی خواست . گفتم : مثل اینکه تو خیلی حالت بد است . این چرت و پرت ها چیه سر هم میکنی ؟گفت : خدا از دلت بشنوه .نه از زبونت . فکر کردی گوسفندم جز علف هیچی نمی بینم . هربار این یارو رو میبنی هل می کنی رنگ به رنگ میشی . ما هم که اصلا شعور فهمیدن این چیزها رو نداریم و سرمون به یونجه گرم است . اخر با این رفتار تو کسی هم مونده که خبر دار نشده باشه . فقط خواجه حافظ مونده بود که اون بنده خدا هم توی غزل هاش غیر مستقیم به این موضوع اشاره کرده . اگر بدونی سر این موضوع بقیه چقدر سر به سرش میزارن. گفتم : دیگه مطمئن شدم سرت یه جایی خورده .ادامه داد : باشه .ما که اصلا نفهمیدیم . ولی برم یه زنگ بهش بزنم تا خودش نیومده پشت در چادر بزنه .گوشی رو برداشت و بعد چند دقیقه شروع به حرف زدن کرد و گفت : بله بیدار شده .تب هم نداره . بعد از چند دقیق سکوت ادامه داد نه اصلا نیازی نیست . الو الو . بعد نگاهی به گوشی انداخت و اون رو سر جاش گذاشت و گفت :مژد گونی بده . مجنون تو راهه .هنوز حرفش تموم نشده بود که صدای در بلند شد .سارا گفت : عجب حلال زاده هم هست . بلند شد و به سمت در رفت .به محض اینکه در رو باز کرد هیون بدون اجازه وارد اتاق شد . نگاهی به من انداخت .از سر جام بلند شدم و سعی کردم با دستم موهام رو صاف کنم .سارا پشت سر هیون ایستاده بود و ادای من رو در می اورد . شروع کردم به خندیدن . هیون به من نگاهی فهم کرد بعد وقتی چیزی دست گیرش نشد به سمت سارا برگشت . سارا خیلی جدی به هیون نگاه می کرد و اخم هاشو توی هم کرده بود.سعی کردم جلوی خند ام رو بگیرم اما هر بار که هیون برمیگشت . سارا دوباره شروع می کرد . اخر سر هیون با نگرانی به سارا نگاهی کرد و گفت : مطمئنی حالش خوبه ؟ سارا گفت : اره حالش خوبه بعد به فارسی ادامه داد : ذوق دیدن یار است . پایان شب فراق . این حرف سارا باعث شد جلوی خندم رو بگیرم . به هیون گفتم : خوبم فقط یاد یه مسئله ای افتادم . هیون نفسی کشید و گفت : نگران شدم . بعد لبخندی زد و گفت : خوشحالم میبینم که میخندی . صدای در بلند شد . سار به سمت در رفت و در رو باز کرد .بقیه پسر ها بی اجازه وارد اتاق شدن . سارا در رو پشت سرشون بست و گفت : بد نبود اگر اجازه هم می گرفتین . جونگ مین گفت : دفعه بعد اجازه می گریم . بعد رو به من کرد و گفت : حالا خوبی . داشتی کشته روی دستمون میزاشتی و برگشت زیر چشمی به هیون نگاه کرد . همون موقع هیونگ لگدی به جونگ مین زد و گفت : منظورش این است که همه نگرانت بودیم . گفتم : متاسفم که نگرانتون کردم . جونگ مین گفت :نه عیبی نداشت .ولی اگر زودتر گفته بودی خوب ما هم با شما بر میگشتیم هتل تنهایی بد بود . سارا پشت سر جونگ مین ایستاده بود بهش نگاه می کرد . هیونگ نگاهی به جونگ مین انداخت و گفت : خوب اگر اتفاقی می افتاد هیون تنهایی از دستش کاری بر نمی اومد. سارا گفت : مثلا کسی بین شما میدونست چی کار باید انجام بده ؟جونگ مین با شیطنت نگاهی به سارا انداخت و گفت : اره من میدونستم .سارا گفت : خوب تو که انقدر واردی پس چرا اون سری که مریض بودی نتونستی خودت رو درمان کنی ؟ جونگ مین گفت : خوب می خواستم این کار رو انجام بدم اما حیفم اومد استعداد پنهان شما کشف نشه . جر و بحث اون دونفر داشت بالا می گرفت . به ناچار وسط حرفشون پریدم و گفتم : من خسته ام . باید استراحت کنم . این حرف من باعث شد تا اون دوتا به اون بحث خاتمه بدن . نگاهی به هیون انداختم و گفتم : برای امروز متاسفم جبران میکنم .برگشت و به من نگاه کرد و گفت : چیزی برای جبران وجود نداره . اگر کسی باید جبران کنه اون ما هستیم . جونگ مین گفت : نه چرا یه چیزی هست که باید جبران بشه . شما یه شام به ما بدهکارین اینجوری بی حساب میشیم . سارا گفت : از چه بابت ؟! جونگ مین جواب داد : بابت اسیب روحی که امروز به ما زده شد . سارا گفت : چی ؟! اسیب روحی ؟ تو اصلا روح هم درای که بهش اسیب برسه ؟ جونگ مین نگاهی به سارا انداخت و گفت : منظورت چی بود . من روح بزرگ این گروه هستم . همه این موضع رو می دونن . مشکل اینجاست که تو منو نمیشناسی . سارا گفت : اصلا نیازی نیست که تو رو بشناسم . کاملا واضح است .دوباره جر و بحث شروع شده بود . هیون جونگ مین رو کنار کشید و گفت : سحر باید استراحت کنه . اون رو در حالی که توی دست های هیون تقلا می کرد از در بیرون برد. هنوز نگاهش می کردم . اسمم رو میدونست . اون اسمم رو صدا زده بود . صداش توی گوشم بود . سحر . چه تلفظ عجیبی برای صدا زدن اسم من به کار برده بود اما شیرین بود . . سارا در رو محکم بست و به سمت نگاه کرد . صورتش قرمز شده بود گفت : پول شام رو خودت میدی . چشمم رو بستم و گفتم : خسته ام .سارا اروم شد و گفت : چیزی نمی خوری ؟ گفتم : نه فقط می خوام بخوابم گفت : باشه راحت بخواب . چشمم رو بستم و اروم به خواب رفتم . >

صبح وقتی از خواب بیدار شدم احساس سبکی می کردم . سردرد نداشتم اما هنوز کمی احساس سرما می کردم و گلوم میسوخت . اروم بلند شدم و به پشتی تخت تکیه دادم .سارا روی صندلی کنار تخت من خوابش برده بود و سرش به سمت عقب خم شده بود . هوز لباس های دیروز تنش بود . معلوم بد تمام دیشب رو همون جوری خوابیده . صداش زدم و گفتم : برو سر جات بخواب . ناگهان از خواب پرید و حرکت ناگهانی اون باعث شد تا صندلی کج بشه و سارا از روی صندلی به پایین بیفته .نمی دونستم نگرانش باشم یا جلوی خندم رو بگیرم . با چشم هایی که از بی خوابی قرمز شده بود نگاهی به انداخت و گفت : اره باید هم بخندی . دستمزد من همینه . اصولا تو همیچین ادمی هستی . گفتم : چیزیت نشد ؟ گفت : مگه برات مهمه . اگر شوالیه ات هم بود همین جوری ریسه میرفتی ؟نه دیگه از ناراحتی پس می افتادی . ما که غش و ضعف نخواستیم . الاقل دیگه نخند . ازسر جاش بلند شد و کمرش رو گرفت : گفتم : درد داره؟ گفت : نه اصلا . بیا تو هم یه امتحانی بکن .تا ما هم بخندیم .نگاهش کردم . گفت : معلوم است که حالت خیلی بهتر است دیشب رو که خیلی راحت خوابیدی . اگر میدونستم اومدن اون اینقدر معجزه میکنه زودتر خبرش می کردم .گفتم : گرسنه ام . همین حرف کافی بود تا اون رو سر حال بیاره . بالفاصله بلند شد و از اتاق بیرون رفت تا از رستوران غذایی بگیره و بیاره . تلفن اتاق زنگ می خورد . اروم از سر جام بلند شدم و به سمت تلفن رفتم .احساس سرگیجه داشتم اما حالم از دیروز خیلی بهتر شده بود . گوشی رو برداشتم صدای اقای رضایی از پشت خط شنیده می شد . : سارا دوستت بهتر است ؟ گفتم : سلام اقای رضایی بله خیلی بهترم . گفت: دختر جون خودتی ؟ تو که ما رو نصف عمر کردی . حالا حالت چطوره ؟ گفتم : خیلی بهتر هستم . گفت : سارا کجاست ؟ گفتم : رفته رستوران یه چیزی برای خوردن بیاره .گفت : باشه . وتلفن رو قطع کرد .گوشی رو گذاشتم . هنوز چند قدم نرفته بودم که دوباره تلفن زنگ خورد .گوشی رو برداشتم و گفتم : اقای رضایی چیزی رو فراموش کردین ؟ صدای هیون از اونطرف خط به گوشم خورد : گفت : بیداری ؟ حالت چطور است ؟ گفتم : بهترم . صدای داد و فریاد جونگ مین از اون طرف خط شنیده میشد که مشغول بحث با کیو بود . نمیفهمیدم چی میگن اما معلوم بود هر کدوم سعی داره حرف خودش رو به کرسی بشونه . صدای خنده بقیه باعث شد خیالم راحت بشه معلوم بود دارن شوخی می کنن و سر به سر هم میزارن . گفتم : مثل اینکه سرتون شلوغ است . گفت : نه بچه ها دارن ... صدای که از پشت خط می اومد دیگه متعلق به هیون نبود صدای جونگ مین بود گفت : امشب شام مهمونی داریم . فهمیدم گوشی رو از هیون کش رفته . صدای هیون رو از اون ور خط میشندیم که سعی داشت گوشی رو پس بگیره . اما باز هم صدای بعدی هیون نبود . کیو بود گفت : حتما میاین دیگه . گفتم : مطمئن نیستم . صدای جونگ مین می اومد که داد میزد دوستت کجاست اون رو نیاری یا تنها بیا . گفتم : رفته رستوران . کیو حرف من رو برای جونگ مین تکرار کرد . بعد صدای چند تغه و درگیری و بالاخره صدای هیون از اونور خط شنیده شد معلم بود بالاخره مبارزه رو برده .گفت : میای ؟ گفتم : بستگی داره. گفت : به دوستت ؟ گفتم : اون هم یه بخش داستان است . ولی به حال خودم بستگی داره . گفت : هنوز حالت بد است ؟ گفتم : خیلی بهترم اما نمی دونم ممکنه چی پیش بیاد . گفت : اگر حالت بد است بزاریم برای یه وقت دیگه در عوض بریم بیمارستان . با خودم گفتم برای در رفتن از زیر بیمارستان هم که شده بهتر است قبول کنم . ادامه دادم . نه نیازی نیست . تا ببینم چی پیش میاد .گفت : پس منتظرت هستم . گوشی رو گذاشت . حتی منتظر جواب من هم نشد .یه خداحافظی هم نکرد . گوشی رو گذاشتم . دوباره زنگ تلفن بلند شد . با خودم گفتم : امروز چه خبره است ؟ گوشی رو برداشتم . سارا پشت خط بود گفت : به به چه سریع جواب دادی اگر میدونستم به این زودی دلت برام تنگ میشه که اینجوری منتظر تلفن من بمونی زودتر می رفتم . گفتم : حالا چی کار داری ؟ رضایی رو دیدی؟ گفت : اره پرسید امروز با گروه می رم یا نه بهش گفتم توی هتل می مونم . گفتم : چرا ؟ نباید به خاطر من بمونی . گفت : نگران نباش به خاطر تو نیست به خاطر خطری است که دو تا اتاق اونور تر است . بحث رو عوض کردم و گفتم : چیزی گیر اوردی ؟ گفت : یادم اومد برای چی زنگ زدم . وقت صبحونه تموم شده فقط کیک مونده و شیر برات بگیرم ؟ گفتم : هرچی که هست بگیر . صدای سارا اومد که گفت : این یارو دیگه اینجا چی کار میکنه ؟ گفتم : کی ؟ اما سارا گوشی رو قطع کرده بود . این بار سوم بود که توی یک روز گوشی رو بدون خداحافظی روی من قطع کرده بودن .10 دقیقه بعد سارا با کیک و شیر وارد اتاق شد . زیر لب غر می زد . تا چشمش به من افتاد گفت : خوب قرار می زاری . من هم که اصلا مهم نیستم . گفتم : کی قرار گذاشته ؟ گفت : مگه تو با اونها برای امشب قرار شام نزاشتی ؟ تازه فهمیدم منظورش چی بود . گفتم : من که نگفتم میریم . گفت : ولی جونگ مین چیز دیگه ای گفت . دارن میرن خرید . اقایون هوس باربیکو کردن . گفتم : باور کن من حرفی نزدم .گفت : بیا سر کارشون بزاریم و نریم .گفتم : میل خودت است هر کاری که گفتی همون رو انجام میدیم .با شک به من خیره شد و گفت : جدی می گی؟ گفتم : اره فقط اون سینی غذا رو بده که مردم از گرسنگی . سینی رو جلوی من گذاشت و خودش هم روبروی من نشست .به من نگاه می کرد . بعد از چند دقیقه گفت : سحر ما ایرانی هستیم . درست نیست با اونها شام بخوریم .حتی اگر درست هم بود باز فرقی نمی کرد . دنیای اونها با ما خیلی فرق دراه یادت باشه ما فقط یه مسافرت اومدیم تا 5-6 روز دیگه برمی کردیم . خودم رو با بشقاب سرگرم کردم و گفتم : واقعا گرسنه ام بود . سارا ادامه داد : زندگی با داستان های خیالی خیلی فرق دراه . گفتم : ولی حیف که خیلی کم بود .سهم تو رو هم بخورم . سارا متوجه شد نمیخوام راجب این موضوع حرف بزنم . کیک خودش رو هم توی بشقاب من گذاشت . و تمام مدت به من خیره شده بود . بالاخره گفت : اخ شکم بیچاره من . کلی برای این کیک نقشه کشیده بود ولی عیب نداره امشب تلافی می کنم . به هر حال مال مفت است . ما هم مهمون . بهتر شد اینجوری بیشتر جا دارم که غذا بخورم .می گم بیا ناهار هم نخوریم اینجوری اشتهامون حسابی باز میشه . از حرف اون و لحن گفتنش خندم گرفت و تمام شیری که توی دهنم بود رو رو ی سارا ریختم . سارا با دستمال صورتش رو پاک کرد و گفت : یواش . مگه جای اتیش گرفته اب پاش اتش نشانی ! نگاه تا چند کیلومتر اونور تر هم ریخته . نترس بابا من به سهم غذای تو دست نمیزنم . گفتم : میشه موقعی که دارم غذا می خورم منو نخندونی . گفت :ااا از کی تا حالا رفتن مهمونی هم جزو جوک ها شده من خبر ندارم . پس وقتی بریم بگمونم از خنده می میری. گفتم : واقعا می خوای بری ؟ گفت : راه دیگه ای هم داریم ؟ گفتم : برای ساعت چند قرار گذاشتی ؟ گفت: 7 شب . ولی مرده اینم که اینها چطوری می خوان توی اتاق بساط باربیکیو را ه بندازن .من هم به فکر فرو رفتم : واقعا چه جوری ؟ 

نگاهی به بیرون انداختم . افتاب از وسط اسمون رد شده بود . سارا به خاطر بی خوابی دیشب حسابی خسته بود و خوابش برده بود . از اتاق بیرون اومدم و می خواستم یه هوای تازه بخورم .احساس ضعفم کم شده بود اما هنوز سوزش گلوم سر جاش بود .ازهتل بیرون اومدم و به خیابون ها و مردم نگاه می کردم . از پشت شیشه یه مغازه چشمم به خانومی افتاد که در حال کوتاه کردن موهای مشتریش بود فکری به سرم زد . وارد مغازه شدم و روی یه صندلی نشستم . با ایما و اشاره به عکسی که روی دیوار زده بود اشاره کردم و گفتم که موهام رو اون مدلی کوتاه کنه . وقتی کار ارایشگر تموم شد نگاهی به ایینه انداختم . شوکه شدم . کاملا عوض شده بودم . باور نمی کردم دختر یکه توی ایینه است خود من هستم . ارایشگر تمام هنرش رو به کار برده بود پشت سرم کوتاه کوتاه بود و جلوی موهام بلند بود تا چونه ام میرسید .نگاهی به موهای روی زمین انداختم .یک لحظه دلم برای موهام سوخت اما با نگاه کردن به اینه تمام اون احساس از بین رفت . پول کوتاهی رو حساب کردم و از مغازه بیرون زدم . به اتاقم توی هتل برگشتم سارا هنوز خواب بود . لباس هایی رو که برای مهمونی می خواستم انتخاب کردم .و حوله ام رو برداشتم و به حمام رفتم تا یه دوش بگیرم . چند دقیقه بعد صدای سارا رو از پشت در شنیدم که بیدارشده بود و برای خودش اواز می خوند . 

سارا پشت در حموم ایستاده بود و مداوم غر می زد که اون تو چی کار میکنی 1 ساعت است که رفتی اون تو . بیا دیگه دیر شد .از حمام بیرون اومدم . سار پشتش به من بود و مشغول مرتب کردن وسایل بود .شلوار لی گشادی پاش بود و تی شرت گشادی هم پوشیده بود . موهای لخت مشکیش رو بالای سرش بسته بود همون طور که مشغول بود گفت : اصلا معلوم هست چرا اینقدر .. با برگشتن به سمت من ادامه حرفش توی دهنش خشکید .مثل یه مجسمه خشکش زده بود ونگاهم یم کرد . ناگهان به سمت من حمله کرد و دستش رو به موهام زد و گفت : باهاشون چی کار کردی ؟! گفتم : بهم میاد؟ گفت : کی این دست گل رو اب دادی؟ گفتم : وقتی خواب بودی گفت : باز من دو دقیقه تو رو به حال خودت گذاشتم . خرابکاری کردی.گفتم : جواب ندادی حالا به میاد ؟ گفتک جواب مامانت رو چی بدم ؟ اگر موهات رو ببینه کارت تموم است . گفتم : یعنی اینقدر زشت شدم ؟ گفت : من کی گفتم تو زشت شدی . اگر دست من بود نمیزاشتم هیچ وقت موهات بلند بشه . بعد ادامه داد : بی انصلف لااقل صبر میکردی با هم میرفتیم .گفتم : دور نیست همین پایین خیابون است .نگاهی به من کرد و گفت : حالا عروس خانوم داری کجا می ری ؟ اونم با این تیپ . گفتم : چه تیپی ؟ گفت : بیا تو ایینه نگاه کن . توی ایینه نگاه انداختم . شلوار لی تیره تنگ پام بود و بلوز کرمی که با کمربند مشکی بود سارا پشت سرم ایستاد و گفت :لااقل زودتر می گفتی امشب عروسی داری من هم یکم به خودم میرسیدم .با این تیپ تو من این کارتون خواب ها شدم .گفتم : خوب چرا اینجوری پوشیدی؟ چرخی زد و گفت : صبر کن هنوز تموم نشده . رفت و با یک کلاه بیسبال برگشت و اون رو برعکس روی سرش گذاشت .و گفت : حالا کامل شد . یه تیپ رپ کامل . گفتم : بیشتر عین پسر بچه های شری شدی که توپ شون رو همسایه پاره کرده .خندید و گفت : از اونجایی که اینا خواننده هستن هنر این تیپ رو درک میکنن . تو برو یه فکری به حال خودت کن . همون موقع صدای زنگ تلفن بلند شد . سارا به سمت تلفن رفت و بعد چند دقیقه برگشت . من هنوز توی اینه به خودم نگاه می کردم . کاملا عوض شده بودم . سارا گفت : باید بریم بالای پشت بوم . مثل اینکه باربیکیو رو روی پشت بوم راه انداختن .وقتی بالای پشت بوم رسیدیم پسر ها دور یه اجاق سیار جمع شده بودن معلوم بود در حال سعی کردن برای روشن کردن اون هستن . اولین کسی که ما رو دید هیونگ بود . روبروی ما ایستاه بود و فقط نگاهمون می کرد و جهت دیدش از سارا به من و برعکس در حرکت بود . جونگ مین که متوجه نگاه هیونگ شده بود به سمت ما برگشت. به سمت ما اومد . بقیه هم دنبالش اومدن . دنبال هیون میگشتم اما خبری از هیون نبود . جونگ مین به من نگاه می کرد . گفت : هر بار مریض میشی اینقدرقشنگ میشی ؟ کیو گفت : اما مثل اینکه دوستت مریض است . جونگ مین به سارا نگاه می کرد .برق شیطنت توی چشمش بود . مثل اینکه هدیه تولدش رو سه ما ه جلوتر گرفته بود .به سارا گفت : اینجا حمل اسلحه ممنوع است . لطفا خودتون رو به بخش بازرسی معرفی کن . سارا که حسابی لجش گرفته بود . گفت : نه نیازی نیست . عدم وجود ذوق هنری و شناخت استایل های مختلف برای یه هنرمند مرگ محسوب میشه دیگه نیازی به سلاح نیست.راستی امشب زیاد دوربر لبه ها راه نرو به هرحال اینجا خیلی بلند و ممکنه بیفتی . اتفاق است خبر نمی کنه .حرف سار باعث شد صدای خنده هیونگ و یونگ سنگ بلند شه .جونگ مین میخواست جواب سارا رو بده اما مثل اینکه سوژه جدیدی گیر اورده باشه گفت : هیون بیا اینجا . مهمون ها رسیدن .هیون پشت سر ما بود و یه سبد هم دستش بود نگاهی به سارا کرد و خندید اما وقتی نوبت به من رسید قضیه فرق کرد . برای چند لحظه نگاهم کرد و بعد اخم هاشو توی هم کرد و رفت . جونگ مین گفت : واقعا موی کوتاه بهش میاد مگه نه . من هم همین رو بهش گفتم . تو چی فکر میکنی ؟ هیون جوابی نداد . با خودم گفتم : دوباره چی شده . این بار چی کار کردم ؟ نه به تلفن صبح نه به حالا . کیو گفت : هیون جواب ندادی ؟ هیون به اون دوتا اهمیت نداد و رو به یونگ سنگ کرد و گفت : بیا میز رو بچینیم . جونگ مین گفت : حیف شد . هیون از دختر های مو بلند خوشش میاد . این حرف رو زد و به سمت یونگ سنگ راه افتاد . توی دلم به خودم لعنت فرستادم چرا موهام رو کوتاه کردم .>

به سمت میز رفتم که صدای کیو بلند شد و گفت : کجا . نمیخواین کمک کنین ؟

به سمت صدا برگشتم همگی کنار باربیکیو ایستاده بودن . جونگ مین انبرکی رو که دستش بود توی هوا باز و بسته می کرد . 

سارا گفت :شما ما رو دعوت کردین. 

جونگ مین گفت : اره ولی نگفتیم که کمک نکنین 

سارا روی صندلی نشست و گفت :توی خوردن کمکت می کنم .

جونگ مین جوابی نداد این اولین بار بود که حرفی نزد اما چندان هم دوستانه نگاه نمی کرد . 

بعد از چند دقیقه معلوم شد چرا جوابی به سارا نداده بود . از اونجایی که میدونست ما به سمت اونها نگاه می کنیم انقدر ادای سوختن و انداختن گوشت ها و سوسیس ها رو در اورد که سارا دیگه طاقت نیاورد . از جاش بلند شد و به سمت اونها رفت . به سمت هیون نگاه کردم . مشغول پیچیدن سیب زمینی ها توی الومینیوم بود به سمت اون رفتم و گفتم : بدش به من . من انجام میدم . جوابی نداد و تندتر مشغول پیچیدن سیب زمینی ها شد . اونقدر اونها رو محکم می پچید که باورکردم به جای سیب زمینی اتیشی پوره سیب زمینی می خوریم . یونگ سنگ دعوت من رو با کمال میل پذیرفت و یک ظرف پر از کا هو رو جلوی من گذاشت و گفت : این ها رو برگ برگ کن . و به سمت بقیه رفت . هیون هم سیب زمینی ها رو برداشت و پشت سر اون راه افتاد .

سارا کنار اتیش کلاس اشپزی راه انداخته بود و توضیح میداد که چطوری باید تشخیص داد که چه زمانی برای برداشتن سویس از اروی اتیش مناسب است و هر از چند گاهی با انبرک توی دستش روی دست کیو و جونگ مین می زد که به گنجینه سوسیس های پخته حمله می کردن . 

مشغول برگ کردن کاهو ها شدم . هیونگ کنار من نشسته بود سعی داشت تا گوجه فرنگی های سالاد رو یک اندازه خورد کنه همونطور که کاهو ها رو باز می کردم سعی می کردم با پشت دست موهایی رو که توی صورتم بود رو هم کنار بزنم اما به محض اینکه یک دسته رو کنار می زدم موهای بیشتری توی صورتم می ریخت و جلوی دیدم رو می گرفت . توی دلم به خودم لعنت می فرستادم که چرا موهام رو کوتاه کردم . اون از اولش که توی ذوقم خورده بود این هم از حالا که موهام نا فرمان شده بودن هر چی سعی می کردم فایده ای نداشت سرم رو تکون می دادم تا موهام رو از جلوی دیدم دور کنم هیونگ گفت : می خوای یه چیزی بدم باهاش موهاتو بزنی کنار البته اگر اذیتت می کنه . نگاهش کردم و گفتم نه .

اما همون موقع موهام توی صورتم ریخت . حسابی عصبانی شدم و سعی کردم با فوت کردن اون تیکه از موهام رو که توی صورتم ریخته بود رو کنار بزنم . سارا به ما نگاه می کرد به سمت من اومد و کلاهش رو در اورد و برعکس روی سر من گذاشت و گفت :بزار روی سرت بمونه . گفتم : چرا ؟ گفت : اینقدر با موهات بازی نکن پسر ها مردن ازبس نگاهت کردن . جونگ مین چند دفعه دستش رو سوزوند به گمونم با این حرکت اخرت هم دیگه زغال شده . بابا حسابی حواس من هم پرت کردی چه به رسه به حال ...و به سمت هیون برگشت اما هیون تمام حواسش به سیب زمینی هایی بود که توی اتیش انداخته بود . سارا به سمت من برگشت و ادامه داد : بزار سرت بمونه البته اگر به جای سالاد کاهو نمی خوای سالاد مو به ما بدی . خندیدم و گفتم : خوب حالا چه شکلی شدم ؟همونطور که به سمت گنجینه سویس های کبابی که توسط پسرها مورد تهدید قرار گرفته بود می رفت گفت : ساعت 5 کوچه پشتی دروازه ها رو من میارم توپ یادت نره . حرفی که زد و حرکت سریعی که در جهت جلو گیری و دفاع از سویس ها انجام داد باعث بلند بخندم . هیونگ گفت : بامزه شدی . به سمت هیونگ نگاه کردم و لبخند زدم . گفت : دیروز همه رو ترسوندی . گفتم : واقعا متاسفم 

ادامه داد : بیشتر از همه هیون ترسید بود هر چند چیزی نمی گفت ولی از چهرش کاملا معلوم بود . نگاهی به سمت هیون انداختم اون هم به جع پیوسته بود و سر به سر سارا می ذاشت . هیونگ گفت : بهش که نگفتی ؟ به سمت هیونگ برگشتم و گفتم : ها ! چی ؟! به کی ؟! گفت : همسرت رو می گم . نمی دونستم چی باید بگم سرم رو پایین انداختم و با کاهو ها خودم رو سرگرم کردم . بعد از چند دقیقه گفتم : سارا شوخی کرده بود فکر نمی کردیم باور کنین خوب توی اون موقعیت فکر کردیم یه جورهایی باعث میشه داستان همون جا تموم بشه . هیونگ گفت : راجب چی حرف می زنی ؟! همونطور که سرم پایین بود گفتم : در مورد ازدواج . ما ازدواج نکردیم . هیونگ دست از کار کشیده بود و به من نگاه می کرد. بعد از چند لحظه زد زیر خنده و گفت : واقعا شوخی کرده ؟ گفتم : خوب فکر می کرد با این کار شما دست از سر ما بر می دارین . هیونگ با خنده ادامه داد : که اینطور . اما نقشه اون جواب نداد نه ؟ خوب وای به حال دوست پسرتون . گفتم : ما دوست پسر ها نداریم هیچوقت نداشتیم ما همیشه در گیر درس و کار بودیم و وقتی هو برای اینکار ها نداشتیم خوب اگر وقتی هم داشتیم اهلش نبودیم . شما اولین پسر هایی هستین که ما باهاشون حرف میزنیم و بیرون میریم . سرم رو بالا اوردم هیونگ با تعجب به من نگاه می کرد . گفت : ولی دوستت خیلی جدی گفت اون حتی لباس هم خرید تو هم خریدی خودم دیدم . گفتم : اره ولی برای بابام خریدم و اون هم همینطور . به سمت سار ا نگاه کرد و همونطور ادامه داد : هنوز هم نمی فهمم چرا این حرف رو زده یعنی اینقدر از ما بدش اومده بود . گفتم : خوب توی اون موقعیت این تنها فکری بوده که به ذهنش رسیده . هیونگ لبخندی زد و گفت : خوب در واقع این فکر جلوی خیلی از چیز ها رو هم گرفت . گفتم : درباره چی رف میزنی . صدای داد سارا بلند شده بود . اما دست تنها هم کاری از دستش بر نمی اومد . هیونگ گفت : مثل اینکه به کمک احتیاج داره . از جاش بلند شد و به سمت اونها رفت که چهرتایی به سمت غذاها حمله کرده بودن . 

سر میزشام هیون بالا نشسته بود و اصلا به سمت من نگاه نمی کرد . در عوض جونگ مین جلوی ما نشسته بود نگاه مون می کرد و هر وقت به سمتش نگاه می کردم نیشش تا بنا گوش باز میشد . با بشقاب غذام بازی می کردم . سارا گفت : غذا نمی خوری ؟ گفتم : هنوز اشتهام برنگشته . کیو گفت : مثل اینکه یکی دیگه هم اشتها نداره و بعد به سمت هیون نگاه کرد . هیون که تازه متوجه نگاه های جمع شده بود یه لقمه بزرگ توی دهنش گذاشت جونگ مین بلند خندید و رو به سارا کرد و گفت : رقیب پیدا کردی . سارا سرش با بشقاب غذاش گرم بود و جواب جونگ مین رو نداد . جونگ مین وقتی دید که سارا اهمیتی نمی ده لبخندی زد و ادامه داد : شوهرتم قبل از عروسی غذا خوردنت رو دیده بود مطمئنم اگر از اول دیده بود پشیمون میشد . لقمه غذا توی گلوی سارا گیر کرد . شروع کرد به سرفه کردن . هیونگ نگاهی به جونگ مین انداخت و گفت: اخه چرا یه شوخی رو باور کردی . سارا با چشم هایی که در اثر خفگی پر از اشک شده بود به هیونگ چشم دوخت . هیونگ چهره عاقلانه ای به خودش گرفت و ادامه داد : من که میدونستم اما واقعا شما باور کردین که اونها ازدواج کردن ؟ جونگ مین با تعجب به هیونگ خیره شده بود یعنی چی ؟ کیو ادامه داد : یعنی میگی اونها ازدواج نکردن ؟! هیونگ گفت : معلومه اونها از اول هم داشتن شما رو سر کار میذاشتن . جونگ مین دهنش باز مونده بود حتی یونگ سنگ هم دست از خوردن کشیده بود . هیونگ نگاهی به جمع کرد و گفت : باور کرده بودین ؟! خوب از خودشون بپرسین . سارا هاج و واج نگاهش می کرد . مونده بودم چی کار کنم بنابراین برای احتیاط صندلی رو از سارا دور کردم و کمی عقب تر نشستم . کیو رو به سارا کرد و گفت : هیونگ راست میگه ؟ سارا حرفی نزد . جونگ مین گفت : واقعا راسته ؟! نگاهش رو به من دوخته بود . اروم گفتم : خوب این فقط یه شوخی بود .همین حرف کافی بود تا باعث بشه جونگ مین که نیم خیز شده بود با سرعت از سر جاش بلند شه و همین حرکت باعث شد تا صندلی که روش نشسته بود بیفته و صدای بلندی ایجاد کنه . ادامه داد : پس راجب شغلتون هم دروغ گفتین ؟ گفتم : غیر از داستان ازدواج همه چیز راسته . جونگ مین انگشتش رو به سمت سارا گرفت و گفت : پس حرفی که این بزنه دروغ است ؟ سارا دیگه تحمل نداشت دستش رو محکم روی میز کوبید و از سر جاش بلند شد و با عصبانیت گفت : منظورت چیه ؟ میگی من دروغ گو ام ؟ جونگ مین گفت : پس چی باید بگم . از اولی که شما ها رو دیدیم داشتین فیلم بازی می کردین . سارا وسط حرفش پرید و گفت : فیلم ؟! ما فیلم بازی می کردیم یا شما که به بهونه گردش اومدین توی گروه ما ؟ جونگ مین اومد جواب بده اما کیو پیش دستی کرد و گفت : ما اومدیم توی گروه شما چون کسی ما رو با شما نمیشناخت اینجوری خیلی راحت تر بود . سارا مونده بود چی بگه . رو کردم به کیو و گفتم : شما هم چندان راست گو نیستین مگه قرار نبود بعد از کنسرت برگردین پس چرا موندین ؟ کیو گفت : مگه برای موندن باید از کسی اجازه می گرفتیم ؟ جونگ مین اضافه کرد : این شما بودین که از اول شروع کردین . سار گفت : ما چی رو شرو ع کردیم ؟ مگه ما روی سر شما لیوان اب میوه خالی کردیم . حالا هیونگ هم وارد بحث شده بود گفت : ما که برای اون ماجرا معذرت خواستیم . سارا گفت : اره اون از چه نوعش با مامور قلابی و مارپلاستیکی . نه شما معذرت نخواستین انتقام گرفتین . هیون که تا اون لحظه نشسته بود و به این وضع نگاه از پشت میز بلند شد و گفت : ولی شما راجب ازدواج دروغ گفتین . گفتم : این موضوع یه موضوع شخصی است . سارا گفت : اصلا به کسی ربطی نداره که ما ازدواج کردیم یا نه . من نمیدونم این موضوع رو از کجا فهمیدید ولی دارین از حد خودتون فراتر می رین . جونگ مین پرید وسط و گفت : حالا چرا داد می زنی ؟ سارا گفت : من کی داد زدم ؟کیو گفت : اها همین حالا داری داد می زنی ؟ گفتم : سارا داد نمی زنه . داره سعی میکنه ... اما ادامه حرفم با صدای هیون قطع شد که گفت : داره سعی میکنه مابقی دروغها رو پنهون کنه . برگشتم نگاهش کردم . با عصبانیت ایستاده بود و به جمع نگاه می کرد گفتم : ادامه این بحث هیچ فایده ای نداره . باشه همین جوری فکر کنیین اصلا این جوری برای همه بهتره . از سر جام بلند شدم . سعی داشتم جلوی بغضم رو بگیرم . گفتم : از بابت شام هم ممنون. به سمت در خروجی رفتم سارا هم پشت سرم بود . هیونگ به سمت ما اومد و سعی کرد جلوی ما رو بگیره . گفتم : تا همین جا کافیه نمی خواه حرفی بزنم که بعد به خاطر گفتنش مجبور به معذرت خواهی بشم تا همین جا هم کارتون عالی بود شب به یاد موندی رو ساختین تا اخر عمرم امشب رو فراموش نمی کنم . این حرف رو زدم و از در بیرون رفتم .

وقتی وارد اتاق شدم حسابی عصبانی بودم از دست خودم از دست سارا از دست پسرها . اما از دست هیونگ بیشتر از همه ناراحت بودم چرا نتونسته بود جلوی دهنش رو بگیره . سارا روبروی من نشسته بود . بهش گفتم : پاشو لباست رو عوض کن بوی گند سوسیس سوخته میدی . بدون اینکه حرفی بزنه لباسش رو عوض کرد . بعد رو کرد به من و گفت : دارم می رم پایین شام بخورم تو هم میای یا نه ؟ گفتم اره من هم میام . 

وقتی به رستوران رسیدیم اقای رضایی با گروه توی رستوران بودن و شام رو تمام کرده بودن . به سمت اقای ررضایی رفتم اقای رضایی به من نگاه کرد و با تعجب پرسید : کی موهاتو کوتاه کردی ؟! گفتم : ما شام نخوردیم میشه بر ای ما هم سفارش بدین ؟ گفت : معلوم است بشینین . صندلی کناری اقای رضایی رو کنار کشیدم و گفتم : میشه اینجا بشینم ؟ گفت : اره . صندلیش رو کنار کشید تا جایی برای سارا هم باز بشه . اون گارسون رو صدا زد تا برامون غذا بیاره . بعد از چند دقیقه گفت : راستی شما از گروه خبر دارین . برای ناها ر هم نیومدن . قبل از اینکه سارا جواب اقای رضایی رو بده گفتم : چرا از ما می پرسین مگه ما باید از همه چیز خبر داشته باشیم ؟ اقای رضایی حرفی نزد و از سر میز بلند شد . 

به سارا گفتم : بیا از فردا همون کاری رو انجام بدیم که تو از اول گفتی . از اولش هم تقصیرمن بود . سارا نگاهی به من انداخت و گفت : اگر تا فردا سر حرفت بمونی . گفتم حالا میبینی .

((فصل هفتم ))

 یک گوشه خلوت از رستوران رو انتخاب کردیم و با سارا نشستیم تا صبحانه بخوریم که سر و کله جونگ مین پیدا شد . سارا گفت : این دوباره پیداش شد پاشو بریم تا ما رو ندیده . اما دیگه دیر شده بود اون لبخند شیطانی که روی لبهای جونگ مین بود خبر از چیز دیگه ای می داد . اون ما رو دیده بود . مثل همیشه به سمت بشقاب سارا رفت و کیکی رو که توی اون بود برداشت و سر میز نشست . ولی سارا هیچ مقاومتی نکرد برعکس بشقاب رو جلوی جونگ مین گذاشت . جونگ مین به سارا نگاه کرد و کیک رو توی بشقاب گذاشت . سارا به سمت من برگشت و از سر میز بلند شد من هم با اون بلند شدم و پشت یه میز دیگه نشستم .

سارا بلافاصله بعد از اینکه نشست گفت : مگه جز اینکه این یارو کمرش برای یه کتک مفصل می خاره . اخه این همه چیز گذاشتن اون فقط بشقاب من رو میبینه . گفتم : اهمیت نداره چون از امروزاجازه این کار رو نداره . 

وقتی به اتفاق دیشب فکر می کردم احساس می کردم توی جهنم دارم می سوزم . حس انتقام یه لحظه هم من رو رها نمی کرد. سارا از چهره من فکرم رو خونده بود . گفت : ارزش نداره بهش فکر نکن . در عوض بیا از این 5 روز باقی مونده لذت ببریم . سرم رو به نشانه توافق تکون دادم و با تکه کیکی که توی بشقابم بود سرگرم شدم که ناگهان صندلی کناری من عقب کشیده شد و یکی روی اون نشست سارا به صندلی کناری من چشم دوخته بود درحالی که من به صندلی که تا چند لحظه پیش کنار سارا خالی بود و حالا اشغال شده بود خیره شده بودم . هر چهار صندلی خالی به سرعت پر شده بودن . جونگ مین هم در حالی که مابقی قبلی صبحانه سارا توی دهنش بود که یه صندلی رو پشت سرش می کشید به سمت میز ما می اومد . نگاهی به صندلی کناری انداختم . هیون با خیال راحت روی اون لم داده بود . به سار نگاهی کردم اما سارا تمام توجه اش به صندلی کناری بود که رقیب و همکار بی بدیل جونگ مین یعنی کیو روش نشسته بود . از جام بلند شدم . قید صبحونه رو زده بودم و میخواستم میز رو ترک کنم اما به نظر می اومد اونها فکر ما رو از قبل خونده بودن چون صندلی هار و جوری چیده بودن که راهی برای عبور نبود . هیچ راهی برای عبور وجود نداشت مگه اینکه اونها صندلی ها رو تکون میدادن . نمی خواستم از با اونها حرف بزنم برای همین سعی کردم تا از پشت سر هیون عبور کنم . اما همین که به سمت مسیر فراری که پیدا کرده بودم رفتم هیون صندلی رو عقب کشید و همون یه ذره راه رو هم بست .سارا توی وضعیتی به مراتب بدتر از من گیر اوفتاده بود و داشت به زورهم که شده بود از پشت صندلی کیو رد میشد اما کیو صندلیش رو به عقب فشار می داد. همین امر باعث شده بود تا سارا وسط دوتا صندلی گیر بیفته . مثل خرگوشی شده بود که پاش توی تله گیر کیر کرده باشه . جونگ مین که به این منظره خیره شده بود . گفت: تلاشت رو بکن شاید موفق بشی . سارا جوابش رو نداد .در عوض صورتش به خاطر اون همه زوری که زده بود سرخ شده بود . اما دست از تلاش بر نمی داشت و همچنان درگیر بود .تازه اگر مانع اول رو رد می کرد بعد صندلی هیونگ بود حتی اگر شانس هم میاورد و اون رو هم رد می کرد محال بود بتونه از سد جونگ مین رد بشه . من هم از این سمت وضعیت بهتری نداشتم. اگر هیون رو رد می کردم به یونگ سنگ می رسیدم . نگاهی به اون کردم . کاملا معلوم بود قصد همکاری نداره و دستش با گروهش توی یه کاسه است . کمال همنشینی با جونگ مین روی هیون هم اثر گذاشته بود و به تبعیت از قانون نانوشته جونگ مین بشقاب من رو جلو کشیده بود و با کیک توی بشقاب سرش گرم بود . با خیال راحت با کیو که محکم صندلیش رو چسبده بود حرف می زد . دیگه چاره ای نبود با صدای محکمی گفتم اقا بلند شید تا رد بشیم . بدون اینکه به سمت من نگاهی بندازه گفت : من عادت ندارم تا غذام تموم بشه میز رو ترک کنم . ادامه دادم نیازی نیست فقط کافی کمی صندلیتون رو تکون جا به جا کنیین . با خونسردی جواب داد فرقی نمی کنه . باید صبر کنین تا صبحونه ما تموم بشه . سار که فشار ناشی از تلاش و گیر اوفتادن بین دوتا صندلی و دیدن کیک صبحون اش که توی دهن جونگ مین غیب می شد حصابی اون رو عصبانی کرده بود گفت : لطفا بزارین ما رد شیم وگرنه از یه روش دیگه استفاده می کنم .کیو با نیشخند گفت : خیلی ترسیدم . می خوای چی کار کنی ؟ سار گفت : تا حالا این جمله رو شنیدی ((اگر نمیتونی چیزی رو دور بزنی خوب از روش رد شو )) و اماده شد تا این جمله رو به عینه برای کیو عملی کنه . رو به سارا کردم و گفتم : اروم باش . بعد رو به کیو ادامه دادم : خیلی جدی میگم بهتره راه رو باز کنیین اگر نمی خوای فردا فیلمتون که توسط دوتا دروغگو دارین ادب میشین توی اینترنت پخش بشه . کیو کمی خودش رو عقب کشید اما باز هم صندلیش رو محکم چسبیده بود . هیون خیلی جدی به من نگاه کرد و گفت : باید راجب این موضوع حرف بزنیم . پس برگرد سر جات . بدون اینکه به اون نگاهی بکنم گفتم : هیچ حرفی نیست : محکم جواب داد : چرا هست . خیلی حرفها هست . جونگ مین که به سمت نون های وسط میز می رفت گفت : بابا لاقل بزار ما یه صبحونه بخوریم این هیون وقتی عصبانی میشه نمی زاره هیچکس غذا بخوره نمونه اش دیشب . از دیشب تا حالا مردم از گرسنگی . جوابی ندادم در عوض سارا حرف دلش رو زد و گفت : مگه تو اصلا معنی کلمه سیر بودن رو هم بلدی ؟ بعدش چرا باید از دست دوتا دروغگو به خاطر دروغهایی که به هم بافتن ناراحت باشین ؟ بعد رو به کیو کرد و گفت : به خاطر کمکی که اون دفعه بهت کردم بزار رد بشم .کیو گفت : کدوم کمک ؟ سارا خیلی جدی نگاهش کرد و گفت : این خالی بند یه بار جون تو رو نجات داد . سارا راست می گفت . این چیزی نبود که کیو بتونه انکارش کنه . جونگ مین به جای کیو گفت : خوب اون کار با کمک هیون جبران شد . نمی خواست بیشتر ازاین به این بحث ادامه بدم و حاضر هم نبودم برای یه لحظه بیشتر اونجا بمونم . فشار بیشتری به صندلی هیون اوردم تا رد بشم . اما هیون به صندلیش تکیه داد و دستلش رو به سینه زد و نیش خندی زد .سارا که دیگه کفرش در اومده بود با صدای بلندی گفت : یالا بلند شد می خوام رد شم .صدای سارا توی سالن پیچید و همه به سمت ما برگشتن .سالنی که تا چند لحظه پیش پر از صدای به هم خوردن چنگال و بشقاب و همهمه بود یکباره ساکت شده بود . نگاهی به سارا کردم از چشماش اتیش می بارید و به نفس نفس افتاده بود چهره و صدای سارا کار خودش رو کرده بود کیو و هیونگ همزمان با هم از سر جاشون بلند شده بودن و راه رو برای سارا باز کرده بودن حتی جونگ مین هم از سر جاش بلند شده بود و با چشمهایی باز به سارا خیره شده بود . از فرصت استفاده کردم و مسیرم رو در جهت سارا تغییر دادم و پشت سر اون میز رو تر ک کردم . 

توی ماشین سارا کنار من نشسته بود و صندلی کناری هم خالی بود سارا بلند شد و گفت : میرم از منظره اون سمت هم فیلم بگیرم . این رو گفت و از سر جاش بلند شد اما همین چند لحظه کافی بود تا هیون و دار دسته اش قسمت دوم نقشه شون رو اجرا کنن . هیون بلافاصله سر جای سارا نشست کیو هم جفت سارا نشست نگاهی به هیون انداختم اما همون موقع دوتا سر از صندلی پشتی بیرون اومد هیونگ و یونگ سنگ پشت سر ما نشسته بودن و جونگ مین هم سرش رو از بین دوتا صندلی پشت سر سارا بیرون اورده بود . اول به هیون نگاه کردم و بعد هم به سارا که دوباره سعی داشت تا از کیو رد بشه . همون موقع جونگ مین دوربین توی دست سارا رو توی هوا از دستش قاپید و گفت : بزار ببینم از چی فیلم گرفتی ؟ اصلا این همه مدت با این دوربین چی کار می کنی ؟ همیشه همراهت است و همیشه هم روشن است . سارا سعی داشت تا دوربین رو از دست جونگ مین بگیره اما جونگ مین اون هر دفعه دوربین رو بالاتر می گرفت . بلند شدم تا به سارا کمک کنم اما هیون پاشو به صندلی تکیه داده بود و مسیر عبور رو بسته بود . چشم هاشو بسته بود و مثل همیشه هندز فری هم توی گوشش بود ادامه این وضعیت توی ارامش ممکن نبود صدای سارا هم از اون سمت بلند شده بود . اقای رضایی که وسط اتوبوس ایستاده بود با دیدن این صحنه به سمت ما اومد و گفت : اینجا چه خبر است ؟رو به اقای رضایی کردم و گفتم : یا این اقایون از این جا بلند شن یا بزارن ما رد بشیم .اقای رضای نگاهی به هیون انداخت که پاشو به صندلی زده بود و چشماش رو هم بسته بود بعد به سارا خیره شد که همچنان سعی داشت تا دوربین رو از جونگ مین پس بگیره . اقای رضایی دوربین رو توی هوا ازجونگ مین قاپید و با صدای بلندی روبه کیو گفت : بلند شو . حرکت سریع و چهره و لحن کلام جدی اقای رضایی باعث شد تا کیو از سر جاش بلند بشه اقای رضایی به سمت هیون برگشت و هندزفری اون رو از توی گوشش کشید و پاهاشو پایین انداخت و گفت : با شما هم بودم . همه اتوبوس ساکت بودن و به نمایشی که داشت وسط اتوبوس اجرا میشد نگاه می کردن مسافرهای صندلی های جلو برگشته بودن و مسافرهای ردیف اخر هم از سر جاشون بلند شده بودن تا این نمایش رو بهتر ببینن. معلوم بود این منظره از جذابه های دیدنی بیرون اتوبوس جذابیت بیشتری داره اقای رضایی دوباره رو به هیون تکرار کرد : دوباره باید بگم . هیون حرفی نزد در عوض از سر جاش نشسته بود و به اقای رضایی نگاه می کرد. 

حالا به جای عصبانیت با نگرانی به این منظره خیره شده بودم . از این میترسیدم که یه دعوای درست و حسابی راه بیفته. رو به هیون کردم و گفتم : لطفا بلند شو . به من نگاهی کرد و گفت : باید حرف بزنیم . جوابی ندادم و به اقای رضایی نگاه کردم . اقای رضایی گفت : می خوای حرف بزنی ؟ گفتم : نه . اقای رضایی نگاهی به هیون کرد و گفت : شنیدی که . بلند شو . هیون از سر جاش بلند شد اقای رضایی به سارا اشاره کرد تا سر جای هیون بشینه . هرچند سارا اصلا نیازی به این دستور نداشت . اقای رضایی گفت : فعلا تحمل کنیین تا برسیم بررگشتن جاتون رو عوض می کنم . بعد خودش جونگ مین رو داخل هل داد و روی صندلی کنار اون نشست . هیون هم جفت کیو نشست . سارا گفت : خوب اصلا برای چی قبول کرد اینها بیان تو گروه که حالا مجبور بشه اینجوری برخورد کنه . گفتم : فعلا همین که اینها رو اینجوری سر جاشون نشوند کافی است . >

وقتی وارد گالری شدیم تابلو ها و مجسمه ای زیبایی اونجا بود که قیمتهای نجومی داشتن . سارا گفت : حتی اگر تا اخر عمرم هم 3 شیفت کشیک بدهم نمیتونم اون تابلو 3×4 روبرو رو بخرم . گفتم : مگه بدون این تابلو نمیشه زندگی کرد . سارا نگاهی به تابلو کرد و گفت : برای بعضی ها نمیشه . به تابلو نگاه کردم هیچی ازش نمی فهمیدم . کسی پشت سر ما گفت : وضعیت ما هم مثل همین نقاشی است . به سمت صدا برگشتم . هیونگ ایستاده بود و به جای تابلو به ما نگاه می کرد . 

بدون اینکه جوابی بدیم اونجا رو ترک کردیم . هیونگ پشت سر ما بود . گفت : به یه محکوم هم اجازه میدن از خودش دفاع کنه . به سمت اون برگشتم و گفتم : ولی توی دادگاه شما ما هیچ شانسی نداشتیم .هیونگ گفت : برای همین می گم که باید حرف بزنیم . گفتم : ترجیح می دم همون محکوم بمونم تا اینکه تبرئه بشم . سارا به سمت مقابل اشاره کرد .اقای رضایی به سمت ما می اومد . به ما که رسید گفت : مشکلی هست ؟ بعد به هیونگ نگاه کرد . هیونگ ما رو ترک کرد و به سمت پسر ها برگشت . همنطور که با نگاه مسیر اون رو دنبال می کردم گفتم : دیگه نه .

وقتی برای برگشتن سوار اتوبوس شدیم . اقای رضایی گفت : شما همون جلو بشینین من اونها رو می فرستم عقب . سر جامون نشستیم . هیونگ سوار شد و همون جلوی اتوبوس ایستاد پشت سر اون هم کیو و جونگ مین سوار شدن . اقای رضایی به اونها نگاهی انداخت و گفت : جای شما اخر است . هیونگ به اقای رضایی نگاهی کرد و گفت : ما باید یه چیزی بگیم از اونجایی که نمیدونم چند نفر انگلیسی خوبی دارن میشه شما برای ما نقش مترجم رو ایفا کنیین ؟ و بدون اینکه منتظر جواب اقای رضایی بشه رو به مسافر های داخل اتوبوس کرد و گفت : من کیم هیونگ جون هستم و این ها هم دوستام هستن . نمیدونم میدونید ما کی هستیم یا نه اما ما برای اونهایی که ما رو نمیشناسن میگم ما یه گروه معروف کره ای هستیم شاید معروف باشیم و طرفدارهای زیادی داشته باشیم اما هیچ وقت دوست نداریم دوست هامون رو از دست بدهیم . به خاطر یه سوتفاهم دو تا از اعضای این تور از دست ما دلخور هستن . این برای ما خیلی مهم است . برای همین از شما می خوایم که به ما کمک کنین تا این مشکل رو حل کنیم . بلافاصله جونگ مین و کیو هم با هم گفتن : لطفا به ما کمک کنین . سارا رو به جونگ مین کرد و گفت : تئاتر جدید است ؟ نمایش تازه ای نوشتی ؟ قبلی فروش نداشت یا طرفدارهات منتظر یه کار جدید هستن ؟ جونگ مین نگاهش کرد ولی با همیشه فرق داشت از اون نگاه شیطون خبری نبود . نحوه نگاه کردن جونگ مین باعث شد سارا اروم بشه . جونگ مین ادامه داد : ما جلوی همه از شما معذرت می خوایم لطفا ما رو ببخشین . نمی دونستم چی باید بگم . از یه طرف لحن صادقانه اونها و از طرف دیگه تشویق جمعیت . اقای رضایی خیلی خوب نقش مترجمی رو ایفا کرده بود . نفسم بند اومده بود . سارا نشسته بود و به اون گروه سه نفره خیره شده بود از چهرش نمی شد فهمید داره به چی فکر میکنه . هیونگ گفت : میشه ما رو ببخشین ؟ می خواستم بگم نه اما سارا گفت : راجبش فکر می کنیم . نگاه روی سارا قفل شد . جونگ مین گفت : پس یه شام دیگه ؟ سارا گفت : به شرطی که خودمون اشپزش نباشیم . جونگ مین بلافاصله نیشش باز شد و گفت : باشه . قبول ولی ... اما ادامه نداد و همونطور که شلنگ تخته می انداخت به سمت اخر اتوبوس رفت . رو به سارا کردم و گفتم : برای چی قبول کردی ؟ گفت : بعدا توضیح میدم . نمی دونستم توی ذهنش چی می گذره . ولی معلوم بود که یه نقشه داره . 

توی لابی به سمت اقای رضایی رفتم و گفتم : باید باهاتون حرف بزنم . اقای رضایی به سمت من برگشت . اما همون موقع سارا به سمت ما اومد و گفت : اقای رضایی میشه من لپ تاب شما رو قرض بگیرم ؟ اقای رضایی به سارا نگاه کرد و گفت : حتما . سارا گفت : به اینترنت وصل است ؟ اقای رضایی گفت : وایسا بیام تا برات راهش بندازم . حالا برای چی میخوای؟ سارا گفت : برنامه کاری ماه اینده رو برامون ایمل کردن باید برنامه رو ببینم اگر خواستم جایی رو عوض کنم بگم . به سمت اتاق رفتم . صدای اقای رضایی رو شنیدم که از پشت سرم گفت : توی لابی بمون برمی گردم . به سمت اونها برگشتم . سارا با اقای رضایی به سمت اسانسور می رفتن . همون جا منتظر ایستادم چند دقیه طول کشید تا اقای رضایی برگرده . اما وقتی برگشت من رو به سمت یه میز گوشه خلوت سالن راهنمایی کرد و خودش نشست و به من هم اشاره کرد تا بشینم . وقتی روبروی اون نشستم . اقای رضایی گفت : راجب چی میخوای حرف بزنی ؟ گفتم : نمیدونم از کجا شروع کنم . گفت : از هرجایی که راحتی . با خودم گفتم من کلا با این موضوع مشکل دارم اول و اخر هم نداره .. اقای رضایی وقتی سکوت من رو دید گفت : بهترین روش رو استفاده کن . یه راست برو سر اصل مطلب . نگاهی به اون کردم . مستقیم به من خیره شده بود . گفتم : چرا اونها رو توی گروه قبول کردین ؟ شما که میدونستین اونها کی هستن . لطفا شما هم دلیل اونها رو تکرار نکنین . فقط حقیقت رو بگین . نگاهی به من کرد و نفس عمیقی کشید و گفت : خیلی خوب من هم میرم سر اصل مطلب . اونها باید اینجا باشن چون ما مجبوریم اونها رو اینجا تحمل کنیم . با تعجب پرسیدم : چرا ؟ گفت : به خاطر شما . گفتم : به خاطر ما ؟! گفت : خوب اره . قضیه فیلم و اینترنت رو که میدنی . گفتم : اره . گفت : خوب اونها میتونستن به خاطر این اتفاق از شما شکایت کنن و خدا میدونست ماجرا تا کجا پیش می رفت اما در کمال تعجب پیشنهاد دادن تا با این گروه باشن و در عوض از شکایتشون صرف نظر کنن . سرم رو پایین انداختم . نمیدونستم چی باید بگم . تنهایی چیزی که به ذهنم رسید گفتن معذرت خواهی بود . اقای رضایی به من نگاهی کرد و گفت : حالا چرا سرت رو پایین انداختی ؟ نگاهی به اون انداختم . توقع داشتم با یاد اوری بلایی که ما سرش اورده بودیم عصبانی باشه اما برعکس بود با لبخند به من نگاه می کرد . یاد بابام افتادم اون هم بعد از معذرت خواهی های من همین شکلی بود . همینطور که به من نگاه می کرد گفت : حالا من یه چیزی بپرسم ؟ گفتم : البته . گفت " میتونی جواب ندی . گفتم : هرچی باشه من جواب میدم بپرسین . گفت : چیزی بین شما و پسر هاست ؟ با تعجب گفتم : مثلا چی ؟ گفت : حرفی یا رفتاری ؟ گفتم : منظورتون رونمی فهمم. 

گفت : چطوری بگم ؟ حالا نوبت من بود حرفش رو بهش برگردونم گفتم : با بهترین روش . همون اصل مطلب . نگاهم کرد و گفت : شما با هانیه برای من فرقی ندارین . گفتم : ممنون ولی این اصل مطلب بود ؟ گفت : من پدرت رو میشناسم پس فکر کن داری با پدرت حرف میزنی و این سوال ها و حرفها رو اون زده . کاملا گیج شده بودم . ادامه داد : شما یعنی تو و سارا از پسرها ابراز علاقه ای چیزی رفتاری دیدین ؟ یا حسی نسبت به اونها دارین . احساس کردم اب یخ روم ریختن . سرم رو پایین انداختم تا اقای رضایی نتونه من رو ببینه . احساس گناه می کردم . خون به صورتم هجوم اورده بود و دستم یخ کرده بود . حرفهای سارا جلوی چشمم رژه می رفت . گفتم : چون خودتون مطرح کردین من هم راحت حرفم رو میزنم . شاید اولش یه کشش بود اما حالا دیگه نیست.سرم پایین بود . ادامه دادم : ما ایرانی هستیم و یه دختر ایرانی . قوانین و روش زندگی ما خیلی با اونها فرق داره . ما توی یه دنیای واقعی زندگی می کنیم . زندگی داستان های شاه پریون نیست که اخر شب برای بچه ها می خونیم . زندگی حقیقتی است که توی اون جایگاه هرکسی روشن شده . نه ما توی دنیای اونها راهی داریم نه اونها توی دنیای ما . سرم رو بالا اوردم . اقای رضایی به من چشم دوخته بود به جای حرفهای عقلم حرف دلم رو خونده بود . گفت : هیچکس نمیتونه انتخاب کنه که چه کسی رو دوست داشته باشه . اگر اینجوری بود زندگی خیلی تکراری می شد . 

گفتم : دوست داشتن توی زندگی من هیچ جایی نداره . گفت : دختر جون عشق که گناه نیست . اینجوری بهش نگاه نکن . عشق یه هدیه است . یه چیز مقدس است . از اول هم بوده . حتی خود خدا هم عاشق است عاشق بنده هاش است . بدون عشق زندگی مردن است . گفتم : شما به هانیه هم همین ها رو میگین ؟ گفت : اره همین ها رو بهش گفتم . اما این رو هم گفتم که از راه درستش وارد شو . گفتم : راه درستش چیه ؟ گفت : وقتی جواب سوالی رو میدنی هرگز اون رو نپرس . گفتم : عشق همه چیز نیست . چیزهای مهم تری هم هست . گفت : درسته اما عشق هم جزو چیز های مهم است . عشق یکی از قدرت مند ترین احساسات بشری است . نه تردش کن و نه به راحتی قبولش کن . گاهی میتونه یه سراب باشه گاهی هم خود حقیقت . دوست داشتم به این بحث ادامه بدم اما مسافرهای تور برای خوردن ناهار به رستوران اومده بودن . اقای رضایی نگاهی به ساعتش کرد و گفت : درهر صورت تو از جادوی دختر ایرونی خبر نداری . گفتم : چی ؟ جادو ؟ در حالی که لبخندی به لب داشت و از پشت میز بلند میشد گفت : بله جادو . اما برای درک کردن قدرت این جادو باید پسر به دنیا می اومدی . این حرف رو زد به سمت مسافرها رفت . 

وقتی از پشت میز بلند می شدم احساس خوبی داشتم . تا به اون موقع راجب این موضوع اینقدر راحت حرف نزده بودم . وقتی به سمت اسانسور رفتم سارا رو دیدم که از راه پله ها پایین می اومد . حسابی توپش پر بود . لبخندی زدم و گفتم : دوباره کجای برنامه به ضرر تو است . نگاهی به من کرد و گفت : همه برنامه . بعد ادامه داد : چیه خوشحالی کبکت خروس میخونه . حرفی نزدم در عوض نیشم باز شد . سارا چیزی خوند و دور من فوت کرد و گفت : بسم الله . نکنه رضایی چیز خورت کرده ؟ گفتم : نه بیچاره . با شک به من نگاه کرد و گفت : از کی تا حالا اون بیچاره شده ؟! گفتم : از همین امروز . اگر بدونی ما چه بلایی سرش اوردیم . نگاهی به من کرد و گفت : دوباره ؟! 

سر میز تمام حرفهایی که بین من و رضایی رد و بدل شده بود رو به سارا گفتم . سارا گفت : واقعا این حرفها رو زد . این هم واسه خودش یه پا ارسطو بود ما خبر نداشتیم . بعد به من نگاه کرد و گفت : اگر به من گفته بود از خجالت می مردم نه اینکه عین جنابعالی شاد شنگول الان اینجا بشینم . گفتم : حتما این هم جادوی دختر ایرونی است . خندید و گفت : بیچاره هری پاتر این همه مجبور شد بره هاگوارتز ما بدون استاد جادو گر شدیم . بعد چنگالی رو که توی دستش بود به سمت من گرفت و تو ی هوا تکون داد .اما نگاهش به اون سمت سالن افتاد . بعد گفت : اونها چرا گروه ما رو انتخاب کردن . من همه حرفها رو به سارا زده بودم به جز دلیل اومدن اونها به گروه ما . دوست نداشتم اون هم بدونه اونها از اتفاقی که افتاده بود چطور به نفع خودشون استفاده کردن . پس همون دلیل رو اوردم که خود پسر ها گفته بودن .

سارا تمام بعد ظهر رو با لب تاپ اقا ی رضایی ور رفت . بالاخره خسته شدم و گفتم : تو سه ساعته داری با این بدبخت چی کار میکنی؟ اصلا بزارببینم چه خبر است . از سر جام بلند شدم و به سمت اون رفتم . سارا بلافاصله لب تاپ رو بست و گفت : فضول رو بردن جهنم . اخه خروس بی محل به تو چه . مگه داروغه شهری ؟ 

گفتم : اره . چون مامانت تو رو دست من سپرده . گفت : حالا مامانم یه حرفی زد تو چرا جدی گرفتی . نا سلامتی من ازتو بزرگ ترم . گفتم : خوب این بزرگتر داشت چی کار می کرد ؟ گفت : لعنت . مخفی کاری به ما نیو مده . بیا بابا داشتم شیفت بهت می انداختم . گفتم : چی ؟ به سمت سارا رفتم برنامه ماه بعد رو به من نشون داد . راست می گفت . برنامه خیلی بدی بود . در عوضش من کلی جای خالی داشتم . سارا در حالی که به برنامه نگاه می کرد گفت : به گمونم این خانوم سعیدی برای تو یه برنامه ای داره . گفتم : چه بر نامه ای ؟ گفت احتمالا برادرشوهری پسر خواهری کسی رو برای تو زیر سر داره وگرنه چه دلیلی داره این همه به تو off بده ؟ گفتم : چرند نگو . گفت : نه اتفاقا جدی میگم خودت برنامه رو نگاه کن . هرچی کشیک که به تو نداده انداخته گردن من . 

بالاخره بعد از کلی بحث کردن برنامه عادلانه ای رو چیدیم و برای خانم سعیدی ایمیل کردیم . گفتم : خیلی وقته ایمیلم رو چک نکردم . بعد هم ایمل باکس رو باز کردم سارا گفت : حالا مثلا کی میخواست بهت ایمل بزنه ؟ اوسامه بن لادن یا برات پید ؟ گفتم : دیگه اونش به تو ربطی نداره . گفت : کلک رو نکرده بودی . حالا کجا قایمش کردی . یالا جیبت رو خالی کن ببینم . خندیدم . سارا سرش رو توی مانیتور کرد و گفت : این مال کیه ؟ گفتم : کدوم ؟ گفت : همین یکی . این که نوشته عشق سحر . گفتم : چرا بازش نمی کنی ؟ به محض اینکه من این حرف رو زدم سارا ایمل رو باز کرد . نوشته بود : یا با گوشی بررمی گردی یا یه فکری به جای خوابت می کنی . بعد زیرش هم یه شکلک گذاشته بود که زبون دراورده . . سارا سرش رو از توی مانیتوربیرون کشید و گفت : به خشکی شانس . گفتم حالا کیه . نگو سوگند خودمون است . بعد ادامه داد حالا می خوای چی کار کنی ؟ گفتم : در مورد گوشی یا جای خواب ؟ گفت : بهتره بری گوشی بخری چون ما مهمون داریم تازه مجرد هم تو خونه راه نمی دیم . گفتم : خوب ما که جایی رو بلد نیستیم . گفت : اون با من . این حرف رو زد و از اتاق بیرون رفت . 

نیم ساعت بعد سارا برگشت . بهش گفتم کجا بودی تا حالا ؟ گفت : در حال تحقیق و تفحص . از رضایی پرسیدم کجا میشه یه گوشی خوب خرید اون هم گفت امروز عصر برامون ماشین میگره تا ما رو ببره فروشگاه یکی از اشناهاش . گفتم : جدا ؟ گفت : اره تازه گفته سفارشمون هم میکنه تا کلی تخفیف بگیرم . گفتم :خوب این نیم ساعت وقت می خواست ؟ گفت : نه ولی حرف توی کله یه ترب کردن بیشتر ازاینها وقت می گیره . گفتم : کی ؟ رضایی ؟! گفت : نه بابا خدا اموات مشترک من و رضایی رو بیامرزه اون بیچاره که 3 دقیقه هم وقت نگرفت جونگ مین رو میگم من رو توی راه پله ها دید گیر داد امشب شام چه ساعتی بریم ؟ بعد ادمه داد : خدایش دیگه لو رفتیم که از اسانسور استفاده نمی کنیم اینها هم دست ما رو خوندن . هی مچ ما رو توی راه پله می گیرن . گفتم : تو چی بهش گفتی : گفت: گفتم بهش معلوم نیست . ولی احتمالا 8 شب . گفتم : اصلا برای چی قبول کردی ؟ گفت : میخوام بازی رو همون جور که شروع شده تموم کنم . گفتم : چی تو سرت است . تو کی دست از این کارها بر می داری ؟ نگاهی به من کرد و گفت : بعد از این ماجرا . 

طرف های ساعت 4 بود که اقای رضایی به اتاق ما زنگ زد و گفت : ماشین دم در هتل منتظر شماست . وقتی از پله ها پایین می اومدیم اقای رضایی رو دیدیم اون یه تیکه کاغذ به دست من داد و گفت : این ادرس همون فروشگاهی که گفتم . ماشین هم همون جا منتظر شما می مونه تا خریدتون رو انجام بدین . جاهای دیگه سرک نکشین فقط فروشگاه بعدش هم هتل باشه . امشب میخوام زودتر از ما هتل باشین قبول ؟ سارا بلافاصله گفت : باشه قبول . اصلا با یه گروه نوازنده میام پیشواز . اقای رضایی گفت : نوازنده پیشکش . شما تو هتل باشین و دوباره داستان تازه ای را نندازین همین برای من یکی کافی است . این حرف رو زد و به مسیرش ادامه داد . سارا به من نگاه کرد و گفت : دیدی گفتم استراژدی راه پله لو رفته . بیا برای غافل گیری هم که شده این بار از اسانسور استفاده کنیم .اگر نخواستی پله های استراری هم هست . جوابی ندادم در عوض زودتر از سارا خودم رو به ماشین رسوندم و سوار شدم .

20 دقیقه بعد ماشین جلوی یه مجتمع تجاری بزرگ ایستاد . از ماشین پیداه شدیم و وارد مجتمع شدیم . تا چشم کار می کرد مغازه های لوازم الکتریکی بود . سارا پشت ویترین مغازه ها می ایستاد و به لب تاپ ها و نوت بوک ها نگاه می کرد من هم که دنبال گوشی میگشتم . رو به سارا کردم که بینی اش رو به ویترین یه مغازه چسبونده بود و به یه نوت بوک خیره شده بود . گفتم : اقای رضایی گفت اسم مغازه چی بود ؟ همون طور که به ویترین خیره شده بود گفت : خورشید . بعد مثل اینکه چیزی به ذهنش رسیده باشه با لبخند به سمت من رگشت و گفت: چه جالب اسمش هم ایرانیه . میگم بیا بعد از خرید از اونجا یه پلاستیکی چیزی ا زاین مغازه ها بگیریم . گفتم : برای چی ؟! گفت : فکر کردی سوگند با این اسم ایرانی باور میکنه تو از خود تایلند براش گوشی خریدی ؟ گفتم : مگه کور است . تازه اون زودتر ازهمه میاد فرودگاه دنبال ما . باور کن از ذوق گوشی یه روز زوردتر میاد فرودگاه و همون اول راه زنبیل می بنده . با این حرف سارا خندید . 

مغازه وسط پاساژ بود . یه مغازه دو دهنه بزرگ که کلی هم مشتری توش بود که داشتن گوشی ها رو امتحان میکردن . حداقل 5 فروشنده توی مغازه مشغول به کار بود . این حرف رو سارا زد و ادامه داد: به نظرت کرایه یه مغازه اینجا چند است ؟ خندیدم و گفتم : تجارت به من و تو نیومده سر همون هفته اول ورشکسته میشیم .وارد مغازه شدیم . به گوشی هایی که زیر شیشه ویترین بود خیره شده بودم . یکی از فورشندها جلو اومد . و به تایلندی چیزی گفت : سرم رو بالا اوردم . و نگاهی به اون انداختم . یه پسر قد بلند با موهای مشکی بود یه پوست گندمی . با همون نگاه اول میشد بفهمی که ایرانی است . همونطور به ما خیره شده بود . سارا گفت : ما از طرف اقای رضایی اومدیم . اون بلافاصله فارسی حرف زد و گفت : بله اقای رضایی زنگ زده بودن. خوب چی کار میتونم براتون انجام بدم ؟ گفتم : یه گوشی خوب میخوام . ضمنا قیمتش هم مناسب باشه . گفت : برای خودتون می خواین ؟ گفتم : نه هدیه است . گفت : برای خانوم یا اقا؟ سارا که از این همه سوال حوصله اش سر رفته بود با شک نگاهی به پسره کرد و گفت : چه فرقی میکنه برای خانوم باشه یا اقا ؟ یه گوشی جدید بیارین . پسره نگاهی به سارا کرد و گفت : فرق میکنه . مدل بعضی از گوشی ها و رنگ های اون برای خانوم ها مناسب تر است و برعکس . جواب سواله هاش رو دادم . اون هم رفت تا یه گوشی مناسب بیاره . سارا همون طور که به گوش ها نگاه می کرد گفت : تا حالا نمیدونستم خریدن یه گوشی اینقدر اطلاعت می خواد . گفتم : برای همین است که هر 2 ماه یه بار باید بری یه گوشی نو بخری . چند دقیقه بعد فروشنده با یه گوشی صورتی رنگ برگشت . و اون رو جلوی من گذاشت و گفت : گوشی خوبی است امکانات خوبی هم داره . صفحه کلیدش باب sms باز هاست . کیفیت خوبی هم برا عکس داره . حافظه داخلیش هم بالا است . قیمت مناسبی هم داره . گوشی رو برداشتم . گوشیی خوش دستی بود . پرسیدم : اصل دیگه ؟ گفت : اختیار دارین تمام جنس های این فروشگاه اصل است . دیگه چه برسه به اینکه شما رو اقای رضایی فرستاده .گفتم : میشه امتحانش کرد ؟ گفت : حتما . بعد به سمت مشتری بعدی رفت . سارا نگاهی به اون کرد و گفت : عجب زبونی داره .اگر صدتا دختر کور و کچل هم بهش بدن سه سوت عروسشون کرده رفته . 

صدایی از پشت سرمون گفت : گوشی خوبی است ولی یه وقت هایی گیر میکنه . به سمت صدا برگشتم . جونگ مین بود که به گوشی توی دست من خیره شده بود . به سارا نگاه کردم . اون همون طور به گوشی ها نگاه می کرد و به سمت جونگ مین برنگشته بود اما معلوم بود که عصبانی است . گفت : شد ما یه جا بریم این ها هم اونجا نباشن . جونگ مین که از حرف سارا چیزی نفهمیده بود . نگاهی به مغازه انداختم هیونگ و کیو هم داشتن توی مغازه چرخ میزدن . جونگ مین خودش رو بین من و سارا قرار داد و به سارا گفت : گوشی خوبی است اما هنگ میکنه . سارا ربگشت و به جونگ مین نگاهی کرد و گفت : نترسیدی گم بشی تنهایی اومدی بیرون ؟ جونگ مین نیشش باز شد و گفت : نه .پس اون دوتا کی هستن . با دست یه هیونگ و کیو اشاره کرد . سارا بهش جواب نداد در عوض مشغول ور رفتن با گوشی شد . فروشنده به سمت ما اومد . جونگ مین نگاهی به اون پسره انداخت . سارا به محض دیدن فروشنده گوشی رو به اون داد و گفت : گوشی خوبی است ولی شنیدم یه وقت هایی هنگ میکنه . جونگ مین به سارا و اون پسر خیره شده بود . فروشنده گفت : کی این حرف رو زده ؟ سارا با انگشت به جونگ مین اشاره کرد و گفت : این اقا . فروشنده خودش رو اماده کرده بود تا جواب جونگ مین رو بده اما وقتی چشمش به جونگ مین افتاد . بعد با تعجب به اون خیره شد . جونگ مین هم خودش رو اماده کرده بود تا جواب پسره رو بده . فروشنده گفت : شما پارک جونگ مین هستین ؟ جونگ مین اول نگاهی به اون کرد و گفت : بله. فقط کسی متوجه نشه . اون پسر چشمش برقی زد و گفت : مگر میشه . گروه ss501 دارن از فروشگاه ما دیدن میکن بعد هیچکس نفهمه! بلافاصله از پشت ویترین ها بیرون اومد و جونگ مین رو کشون کشون به سمت دیگه مغازه برد . هیونگ و کیو هم با دیدن این صحنه خودشون به سمت جونگ مین رفتن . سارا از حرکت فروشنده حسابی عصبانی شده بود . گوشی رو روی قفسه شیشه ای مقابلش کوبید و گفت : ای خائن وطن فروش. 

رو به من کرد و گفت : بیا بریم یه جای دیگه خرید کنیم . صدایی از پشت سرمون گفت : راستش این گوشی به ضربه هم مقاوم است . برگشتم . یونگ سنگ بود . سارا به فارسی گفت : بزار روی سر تو هم امتحان کنم ببینم راست میگی یا نه . من تمام حواسم به اطراف بود وقتی هر 4 تا اینجا بود یعنی اینکه هیون هم همون اطراف بود . گوشی رو برداشتم و به سمت صندوق رفتم . سارا رو به یونگ سنگ کرد و گفت : فکر کرنم دوستات به کمک احتیاج دارن . بعد هم به سمت گروه 3 نفره پسر ها اشاره کرد که بین فروشنده ها ایستاده بودن و داشتن عکس می گرفتن . یونگ سنگ با تعجب به سمت اونها نگاهی کرد و به سمتشون رفت. گفتم : حال بهترین فرصت است . سارا گفت : ا ااا چرا تازه داشتم از شکنجه شدن اینها لذت میبردم . فقط یه نگاه به ریخت جونگ مین بنداز . بعد هم لبخندی روی لبش نشست . بدون کوچکترین تاملی پول گوشی رو حساب کردم و از مغازه بیرون زدم و به سمت ماشین برگشتم. سارا هم دنبال من می اومد . 

جلوی در ماشین یه پسر با کلاه بیسبال به در ماشین تکیه داده بود و سرش پایین بود داشت با پاش بازی می کرد . تیشرت گشاد روشن تنش بود و شلوار لی روشن . یه کفش استدلر قرمز هم پاش بود . سارا گفت : مگه ماشین منتظر ما نبود ؟ گفتم : چرا . سارا گفت : به گمونم این یارو می خواد هم از توبره بخورا هم از اخور . گفتم : بی جا کرده . بعد هم با سرعت بیشتری به سمت ماشین حرکت کردم .جلوی پسره ایستادم و گفتم : اقا این ماشین مال ماست . اون سرش رو بالا اورد . نا خود اگاه دو قدم به عقب برگشتم . اون چهره و لبخند رو خیلی خوب می شناختم . هیون از زیر سایه ایی که کلاه روی صورتش انداخته بود به من خیره شده بود . سارا نگاهی به هیون انداخت و گفت : به به شده هفت خان رستم . درست لحظه ای که فکر میکنی از دستشون در رفتی یکی دیگه جلوت سبز میشه . بعد به انگلیسی ادامه داد : حالا نوبت شماست . مگه نه ؟ هیون همون طور که لبخند می زد گفت : حدس می زدم از دست اونها در برین . برای همین اومدم اینجا . به هیون نگاه نمی کردم و خودم رو با پلاستیک خرید سرگرم کرده بودم . اما سنگینی نگاه هیون رو احساس می کردم . هیون گفت : امشب ساعت 8 منتظرتون باشیم ؟ سارا گفت : مگه چند بارمیپرسن ؟ یه بار به اون دوستت گفتم . بعد به فارسی ادامه داد البته اگر بشه حرف توی کله کدو تنبل فرو کرد . هیون گفت : تو هم میای ؟ سارا با ارنجش به من ضربه زد . سرم رو بالا اوردم . هیون به من خیره شده بود جوابی ندادم در عوض سارا گفت : اره .اون هم میاد . ولی جاشو ما تعیین میکنیم . هیون گفت : کجا ؟ سارا گفت : همون رستورانی که اولین بار همدیگر رو دیدیم . یادتون که هست . رستوران اب سیب رو میگم . هیون گفت : چرا اونجا ؟! سارا گفت : اخه مدیرش قول داده بود یه غذای خوب مهمونمون کنه. هیون گفت : جاهای بهتری هم هست . سارا گفت : نه همون جا . الته اگر نمی خواین قرار امشب رو کنسل کنین . هیون بلافاصله گفت : نه همون جا خوبه . نگاهی به پشت سر ما انداخت و گفت : بچه ها هم دارن میان . سارا برگشت و به پشت سرش نگاه کرد و به سمت هیون برگشت و اون رو از کنار ماشین هل داد و من رو سوار کرد و خودش هم سوار شد و گفت : پس همون جا می بینیمتون . بعد هم به راننده گفت : سریع حرکت کن .

وقتی به هتل رسیدیم . از سارا پرسیدم چرا همون رستوران قبلی ؟ چه فکری توی سرت است ؟ گفت : فکری که اگر بفهمی برق 1000 وات از سرت می پره . امشب هرچی شنیدی و دیدی باید بین خودمون بمونه . هر اتفاقی افتاد از کوره در نمیری وگرنه ورق به نفع اونا برمیگرده . با نگرانی بهش نگاه کردم . گفت: قول بده . اصلا نمیدونستم داره به چی فکر میکنه یا اینکه چه نقشه ای کشیده . میخواستم ازش بپرسم اما اقای رضایی به سمت ما می اومد وقتی به ما رسید نگاهی به ما کرد و گفت : چه عجب داشتم اماده میشدم یه اکیپ بفرستم دنبالتون . سارا گفت : چرا . میبینین که اومدیم استقبال . اقای رضایی خندید . سارا گفت : ما بیرون یه چیزی خوردیم دیگه امشب برای شام نمی یایم . میخوایم وسایلمون رو مرتب کنیم و بخوابیم . اقای رضایی گفت : خوب اگر اخر شب گرسنه شدین چی ؟ سارا گفت : فکر اونجاش رو هم کردیم دوتا بسکویت خریدیم . اقای رضایی گفت : باشه ولی اگر گرسنه موندین مقصر خودتون هستین . سارا خندید و شب بخیر گفت و من هم دنبال خودش کشید و برد . 

وقتی وارد اتاق شدیم سارا گفت : فقط 1:30 دقیقه دیگه وقت داریم . بهتر است زود اماده بشی گفتم : چرا به اقای رضایی نگفتی ؟ گفت : این بار نه . امشب برای همیشه از دست اونها خلاص میشیم . این حرف رو زد و سایلش رو برداشت و رفت تا اماده بشه . با گفتن این حرف واقعا نگران شدم نمیدونستم سارا می خواد چی کار کنه . 

وقتی سارا از حمام بیرون اومد واقعا عوض شده بود . موهاشو باز گذاشته بود و یه خط باریک هم پشت چشمش کشیده بود . ارایش کمی داشت . برخلاف همیشه از کلاه بیسبال و کوله و کفش ورزشی خبری نبود . در عوض یه صندل دختورنه اش بود که پاشنه کمی داشت . یه بلوز کرمی که روی کمرش یه کمربند پارچه ای مشکی بسته شده بود تنش بود و یه شلوار تیره تنگ هم پاش بود . باتعجب نگاهش کردم . گفتم : چه خبر است ؟ گفت : هیچی . فقط می خوام جادوی دختر ایرونی و امتحان کنم . لباس های تو رو هم گذاشتم روی تخت . چرا نشستی . بلند شو دیگه . این حرف رو زد و به سمت در خروجی رفت . گفتم : با این سر و ضع کجا ؟ گفت : تو بهتر است اماده بشی نیم ساعت بیشتر وقت نداری . این حرف رو زد و از در بیرون رفت . نگاهی به لباس هایی که گذاشته بود انداختم . مثل لباس های خودش بود . هنوز هم نمیدونستم داره چی کار میکنه . ربع ساعت بعد سارا برگشت و نگاهی به من انداخت و گفت : به به قل خودم . نگاهی به صورتم انداخت و گفت : نه حرفم رو پس گرفتم . کنا من نشست و بدون توجه به اعتراض های من 30 دقیه بعدی رو روی صورت من وقت گذاشت . وقتی کارش تموم شد نگاهی به من انداخت گفت : ببین این بار به خاطر تو دیر شد . بعد لبخندی زد و ادامه داد : لعنت این لقب ما من بود ببین به خاطر تو این لقب هم از من گرفته شد . حرفی نزدم . از جام بلند شدم و توی اینه نگاه کردم . واقعا سارا سنگ تموم گذاشته بود . سارا کنار من اومد و تل رو از توی موهای من دراورد و گفت : امشب به بازی موهای تو هم نیاز داریم . 

از اتاق خارج شدیم . مجبور بودیم از راهروی پشتی هتل بریم بیرون تا به کسی برخورد نکنیم . نمی دونستم اون همه مخفی کاری برای چیه . رو به سارا کردم و گفتم : این همه جمیز باند بازی برای چیه ؟ جواب داد : همون باری هم که رفتم بیرون نزدیک بود 10 بار توسط اقای رضایی گیر بیفتم . این یارو انگار روح میمونه از هر طرف در میری از یه طرف دیگه میاد بیرون . انگا ردیاب داره . گفتم : حالا این کوله چیه دنبال سر خودت راه انداختی ؟ خندید و گفت : بدون کوله عین خرچنگ کج کج راه می رم . از چهرش معلوم بود این مهم ماجرا نیست . سعی کردم کوله رو ازش بگیرم و یه نگاهی به داخلش بندازم اما سارا مانع شد و گفت : چیه میترسی بمب توش داشته باشم ؟ نگران نباش امشب با پنبه سر میبرم نیاز به هیچ وسیله دفاعی ندارم . تمام این حرفها و چهره سارا زمانی که این حرف ها رو میزد معلوم بود که طوفان سختی در راه است . نه یه طوفان معمولی بلکه یه تورنادوی کامل.

قسمت آخر...

((فصل هشت)) آخرین 

بیرون هتل یه ماشین منتظر ما ایستاده بود . سریع سوار شدیم . سارا توی تمام راه حرفی نزد حتی به غر غر های من هم بی توجه بود .20 دقیقه بعد ماشین جلوی رستوران ایستاد سارا به راننده گفت همون جا منتظر بمونه . نگاهی به سارا انداختم . بدون اینکه به سمت من برگرده گفت: چیه نکنه حوس کردی با همون سه چرخه برگردی هتل . این حرف رو زد و در ماشین رو بست . به محض اینکه به سمت رستوران نگاه کردم تما خاطرات اون روز اول جلوی چشمم رژه رفتن . ناخوداگاه به سمت بالا نگاه کردم . سارا جلوی من راه افتاده بود و وارد رستوران شده بود . دنبال سارا راه افتادم در حالی که احساس نگرانی شدیدی می کردم . سارا جلوی میز اطلاعات ایستاد و گفت : برای امشب یه میز رزرو شده به اسم اقای کیم . مردی که پشت میز بود به ما نگاهی انداخت و به سرعت از سرجاش بلند شد و به سمت دیگر رستوران رفت . چند لحظه بعد با یک چهره اشنا برگشت . مدیر رستوران با همون لبخند تصنوعی جلوی ما قرار گرفت . اما همین که چشمش به ما افتاد سرجاش خشکش زد و به ما خیره شده بود .سارا نگاهی به اون انداخت و گفت : به دوباره همون دوست قدیمی . الان است که هردومون رو بندازه بیرون . اما اینطور نشد . بالاخره اون به خودش اومد و گفت :فکر نمی کردم مهمون های امشب اقایون شما باشید . بهش نگاهی کردم و گفتم : چطور؟ گفت : خوب بعد از اتفاق اون روز ... حرفش رو ادامه نداد . گفتم : بله کمی عجیب است . گفت : خیلی وقت است که منتظرتون هستن . جلوی ما راه افتاد تا ما رو راهنمایی کنه . از پله ها بالا می رفتم . با هر پله ضربان قلب من بیشتر می شد . حالا دیگه تک تک حرفهای اون روز رو هم به یاد می اوردم . چند پله اخر رو ایستادم تا خودم رو اروم کنم اما فایده ای نداشت . توی اون موقعیت 

نمیدونم از کجا این فکر به ذهنم رسید اما ارزو کردم که یه خون اشام باشم اینجوری دیگه قلبی وجود نداشت تا بخوام جلوی ضربانش رو بگیرم . از این فکر خودم هم تعجب کردم . به سارا نگاه کردم اون با سرعت تمام مسیر رو طی می کرد انگار برای رسیدن به بالا حسابی عجله داشت . توی پله اخر برگشت و به من نگاه کرد و گفت : این چه ریختیه به خودت گرفتی ؟ سعی کن اروم باشی وخودت رو هم اصلا نگران نشون نده . امشب به این ارامش خیلی نیاز داری . بعد هم به مسیرش ادامه داد . این حرف اخر سارا مثل نمک روی زخم بود . اون چی رو داشت از من مخفی می کرد ؟ توی اون کوله چی بود که اینجور محکم به سینه اش چسبونده بود و حتی یه لحظه هم ازش جدا نمی شد ؟ 

وقتی وارد سالن شدم نمی تونستم خودم رو کنترل کنم سعی کردم پشت یه ستون به ایستادم تا خودم رو اروم کنم . اما بر خلاف اون روز همه نگاه ها به سمت ما بود . سارا من رو کنار خودش کشید و گفت : ببخشید که دیر شد . اقای رضایی نگران بود کمی طول کشید تا اون رو راضی کنیم و بیایم . پسر ها از سر جاشون بلند شده بودن . کیو و جونگ مین به سارا خیره شده بودن . می شد گفت ستاره امشب سارا بود . دلم میخواست تمام نگاه ها همون طور به سمت اون بمونه . اما سنگینی نگاه هیون از همون اول روی من بود . جونگ مین گفت : اگر میدونستم با دیر کردن اینقدر قشنگ میشی کاری می کردم هر روز دیر کنی . اینجوری ... ادامه حرفش با مشتی که از طرف هیونگ بهش خورد نا تمام موند . سارا خندید و گفت : این یه تعریف بود ؟ جونگ مین گفت : هر جور که راحتی فکر کن . سارا خندید و سرش رو پایین انداخت و موهای بلند و لختش رو کنار گوشش زد . رفتار سارا عجیب شده بود . من هر لحظه منتظر بودم تا سارا یه جواب دندون شکن به جونگ مین بده ولی این رفتار خبر از چیز دیگه ای می داد سارا هر وقت می خواست انتقام سختی بگیره این شکلی میشد . این رفتار فقط برای من عجیب نبود بلکه برای هیونگ هم عجیب بود . با تعجب به من نگاه کرد . سری تکون دادم . کیو گفت : دیگه امشب کاملا مثل دوقلو ها لباس پوشیدین . بعد ادامه داد : در واقع همیشه هم مهمین جور بوده . 

نمیدونستم چی بایثد بگم تمام حواسم پیش سارا بود . به سمت می حرکت کردم .سارا ایستاد تا کیو براش صندلی رو عقب بکشه. نمی خواستم منتظر بشم تا کسی هم این کارو برای من انجام بده. برای همین بلافاصله صندلی کنار سارا رو کنار کشیدم و روی اون نشستم . هیون که نیم خیز شده بود سر جاش نشست .مدیر هتل که خودش شخصا سرویس دادن به عهده گرفته بود . نزدیک شد و گفت : چی میل دارین؟ سارا نگاهی به پسرها کرد و گفت : ما با غذا های اینجا اشنایی نداریم پس شما سفارش بدین. 

بعد از کلی رایزنی که بین اونها صورت گرفت بالاخره برای پیش غذا سوپ قارچ سفارش دادن . سارا اروم نشسته بود و لبخند می زد . در عوض کنارش من دل توی دلم نبود . به محض رسیدن سفارش تمام نگاهم رو به بشقاب سوپی که جلوی من بود متمرکز کردم . سارا اروم به من نزدیک شد و گفت : اگر نمیخوای سوپت رو با بینی سر بکشی سرت رو بیارعقب تر. نگاهش کردم . هنوز همونطور لبخند روی لبش بود . گفتم : چی کار داری میکنی ؟ این رفتار تو چه معنی داره ؟ گفت : قرار شد امشب اروم باشی و هیچی نپرسی . کیو گفت : چی دارین میگی؟ سارا گفت : گفتم سوپ خوشمزه ای است . سرم رو بالا اوردم اما با دیدن چهره هیون که به من خیره شده بود دوباره به پایین نگاه کردم . هیونگ متوجه موضوع شده بود و برای اینکه موضوع بحث رو عوض کنه گفت : بهتر است بریم سر غذای اصلی . امیدوارم خوشتون بیاد .

موقعیت من چندان تغیری نکرده بود تنها تفاوت این بود که نوع بشقابی که جلوی من بود عوض شده بود . جونگ مین گفت : امشب خیلی ساکتی ؟ چیه غذاشو دوست نداری؟ گفتم :چرا خوشمزه است . سعی کردم تیکه ای از میگویی که توی بشقاب بود رو توی دهانم بزارم . سارا به دادم رسید و گفت : یه کم خسته است . برای اولین بارر توی اون شب هیون حرف زد و گفت : نکنه مریض شدی ؟ . بدون اینکه سرم رو بالا بیارم گفتم : نه . فقط یه کم خسته ام . یونگ سنگ هم به میدون اومد و گفت : اگر اینطور بود خوب میگفتی برنامه رو برای یه شب دیگه میذاشتیم . سارا گفت : نه . ما وقت زیادی نداریم . مدت مسافرت ما 15 روز بود که از کل اون تنها 3-4 روز مونده . نگاهی به هیون انداختم . با گفتن این حرف سارا اخم کرد و گفت : جدا ؟ هیونگ گفت : اره راست میگه الان 13 روز هست که ما تایلند هستیم . جونگ مین گفت : پس یعنی ما شما رو از از همون روز اول دیدیم . سارا خندید و گفت : اره . و الان یه 10 روزی هست که ما با هم اشنا شدیم 

کیو گفت : واقعا خوش گذشت . سارا گفت : اره . وکلی هم خاطره ازش داریم .کیو گفت : پس اینجور که معلوم است شما تا 4 روز دیگه برمی گردین. گفتم : اره . به هیون نگاه می کردم . حالا اون سرش توی بشقاب بود . سارا گفت : روز اول یادتون هست ؟ جونگ مین خندید و گفت : حالا که گفتی یادم اومد . و بعد به من نگاه کرد . گفتم : باید هم یادت باشه . اها من یه الان یه چیزی یادم اومد اونم لگدی بود که تو خوردی . اینبار همه خندیدن و به سارا نگاه کردن .سارا هم با اونها همراه شده بود . کیو گفت : لگد محکمی بود . میدونی توی کنسرت خیلی اذیتش کرد . سارا به جونگ مین نگاهی کرد و گفت : واقعا متاسفم . جونگ مین گفت : حرکت جالبی بود . اگر هر کس دیگه ای این کار رو انجام داده بود به همین راحتی ولش نمی کردم . هیونگ گفت : ما یه ضرب المثل داریم که میگه (( بعد از هر بارون ریشه ها قوی تر میشن )) . معنی این حرف هم این است که ما میتونیم دوستای خوبی باشیم . به سارا نگاه کردم . دیگه نمی خندید و به جونگ مین خیره شده بود . همون طور که به جونگ مین نگاه می کرد با لحن جدی گفت : تو به همین راحتی هم از موضوع نگذشتی . اگر بخوام دقیق تر بگم تو اصلا این موضوع رو فرامش نکردی. تغییر لحن سارا باعث شد همه ساکت بشن و به اون نگاه کنن . سارا یی که تا چند لحظه پیش لبخند میزد حالا خیلی جدی به جونگ مین خیره شده بود . بعد رو کرد به هیونگ و گفت : ما می تونستیم دوست های خوبی باشیم اگر ازهمون اول حقیقت رو به هم میگفتیم . جونگ مین که هرگز لبخند از لبش دور نمی شد گفت : مشکلی نیست . ما همین الان هم همه چیز رو میدونیم . خودت رو ناراحت نکن . سارا به تمسخر نیش خندی زد و گفت : نه همه چیز رو . در واقع از یه چیز خیلی مهم بی خبری . سارا کوله اش رو که تمام مدت همراهش بود از زیر میز بیرون و اورد و در اون رو باز کرد و لب تاپ اقایی رضایی رو ازتوی اون بیرون کشید . پس چیزی که تمام این مدت همراهش بود لب تاپ اقای رضایی بود . ولی چرا اون رو همراه خودش اورده بود ؟! رو به جونگ مین ادامه داد : حالا که داریم راجب اتفاقات اون روز حرف می زنیم چرا فیلمش رو هم نبینیم . میدونی توی کدوم سایت است ؟ میشه برام پیداش کنی ؟ همه ساکت شده بودن و به سارا نگاه می کردن حتی جونگ مین هم دیگه نمی خندید . به سارا گفتم : معلوم هست چته ؟ فیلم رو میخوای چی کار ؟ رو به من کرد و گفت : یه چیز هایی هست که تو باید بدونی . یه چیزی هست که امشب باید روشن بشه . گفتم : منظورت چیه ؟ گفت : الان میفهمی . بعد رو کرد به جونگ مین و ادامه داد : خوب نگفتی کدوم سایت بود ؟ جونگ مین حرفی نزد . سارا گفت : شاید بهتر است بگیم از اول هم فیلمی در کار نبوده . باورم نمیشد چی شنیده بودم . به سارا نگاه می کردم . سارا ادامه داد: این فیلم هم از همون حقه هایی بود که می زدی مگه نه . ولی این یکی خیلی دقیق بود جوری که من تا امروز بهش پی نبرده بودم .نگاهی به جونگ مین انداختم و گفتم : سارا داره راجب چی حرف میزنه . جونگ مین هنوز ساکت بود و به سارا نگاه می کرد . سارا گفت : اون فیلم فقط یه بهانه بود . اما هنوز نمیدونم چرا . بعد رو به جونگ مین ادامه داد : یه لگد ارزش این انتقام گرفتن رو داشت . ارزش اینکه 10 روز از عمرت رو صرف عملی کردنش بکنی . اره حتما ارزشش رو داشته . حتما هر شب هم بعد از برگشتن به اتاقتون به سادگی ما کلی می خندیدی . مگه نه . گفتم : من اون فیلم رو دیدم . اقای رضایی هم دید. تو هم اون فیلم رو دیدی . سارا گفت : ماجرای فیلم واقعی بود . ولی پخش اون توی اینترنت یه دروغ محض بود . باور نمی کردم . سارا گفت : امروز وقتی توی اینترنت راجب اونها تحقیق می کردم متوجه شدم هیچ فیلمی در کار نبوده . سرم گیج می رفت . نمی تونستم تمام مطالبی رو که شنیده بودم باور کنم . مغزم هنگ کرده بود و توانایی پردازش اطلاعات جدید رو که به دست اورده بود نداشت . سارا به جمع ساکت اونها نگاهی انداخت و گفت : واقعا می خوام بودنم چرا ؟ دیگه نمی خواستم هیچی بشنوم نه دلیلی و نه جوابی . از سر جام بلند شدم . سرگیجه داشتم . جایی رو نمیدیم . باور نمی کردم یه ضربه بتونه من رو از پا بندازه . حرف های اقای رضایی توی گوشم بود . . دسته صندلی رو گرفتم تا نیفتم . صدایی اقای رضایی رو میشنیدم . دلیلی که اون این گروه رو توی اکیپ پذیرفته بود و تمام هزینه ها رو هم به گردن گرفته بود . حرفی که راجب سراب بودن عشق زده بود . سارا نگاهی به من انداخت و لب تاپ رو بست توی کیفش گذاشت و بلند شد تا به من کمک کنه . هیونگ سعی کرد حرفی بزنه اما نتونست و دوباره ساکت نشست . دست سارا رو کنار زدم . مثل این بود که چیزی داشت در درونم ریشه می دوند .و هر لحظه به قلبم نزدیکتر میشد . احساس می کردم هر لحظه است که منفجر بشم و هر تیکه از بدنم یه سمت اتاق بیفته . دیگه نمیتونستم فضای اتاق رو تحمل کنم به سمت راه پله ها رفتم . داشتم خفه می شدم . دیگه طاقت نیاوردم به سمت میز برگشتم و روبروی هیون ایستادم . بهش خیره شدم و گفتم : چرا ؟ چرا ؟ هیون جوابی نداد . از عصبانیت می لرزدیدم . داد زدم : جواب بده . من کافی نبودم ؟ چرا پای بقیه رو هم وسط کشیدی . سارا گفت : راجب چی حرف میزنی . عجیب بود اگر هر وقت دیگه ای بود توی اون موقعیت گریه میکردم اما برعکس قهقه بلندی زدم . صدای خنده من توی فضا پیچید . همونطور که می خندیدم گفتم :با خودت فکر نکردی رضایی چرا با اون اخلاقی که داره این ها رو توی گروهش تحمل میکنه سارا به من نگاه می کرد . مطمئنم مثل یه دیونه شده بودم . گفتم : اونها از حربه فیلم استفاده کردن تا مفت و مسلم به بهانه اینکه ما رو به زندان ندازن و شکایت نکن توی گروه بمونن . سارا چهرش سرخ شده بود . دیگه نمی تونستم ادامه بدم . حالا سارا جای من باز یرو دست گرفته وبود . داد زد : شما ... شما ادم های ولی نتونست ادامه بده . مدیر رستوران که از سر و صدای ما خودش رو به طبقه بالا رسونده بود کنار ما ایستاد و گفت : چه اتفاقی افتاده . سارا عصبانی بود . به نفس نفس افتاده بود . با صدایی که می لرزید گفتم : دیگه هیچوقت نمی خوام ببینمتون . دستم رو از توی دست سارا بیرون کشیدم و به سمت راه پله ها رفتم . هیون از پشت سرم داد زد : وایسا . همون جا وایسا . تو حرفها تو زدی حال نوبت ماست . سرجام ایستادم . سارا خودش رو به من رسوند . بدون اینکه به پشت سرم نگاه کنم گفتم : نمی خوام هیچی بشنوم . هیون خودش رو به ما رسونده بود گفت : چرا . باید بشنوی . برگرد . گفتم : دیگه هیچوقت نمیخوام ببینمت . گفت : برگرد . هنوز سرجام ایستاده بودم . هیون گفت : برگرد . مثل یه بچه رفتار نکن . با عصبانیت برگشتم و به اون که پشت سرمون ایستاده بود نگاه کردم و گفتم : اره من یه بچه ام . اگر بچه نبودم دروغ تو رو باور نمی کردم . گفت : پس خوب گوش کن تا بگم چرا ما .. بهش اجازه ندادم و گفتم : نمی خوام هیچ حرفی دیگه ای ازت بشنوم . ازت متنفرم دیگه هیچوقت نمی خوام ببینمت . گفت : هیچ وقت؟! دیگه هیچوقت نمی خوای منو ببینی؟! حتی نمی خوای دلیل این کارمون رو هم بدونی ؟ گفتم : این دروغت رو هم واسه خودت نگه دار . ازاین به بعد هر جایی که من رو دیدی اصلا به روت نیار که می شناسی من هم همین کارو انجام می کنم . به سمت پله ها رفتم . از پله ها به سرعت پایین اومدم و سوار ماشین شدم . سارا هم کنار من بود . به محض اینکه ماشین راه افتاد بغض من هم شکست . دیگه نمیتونستم جلوی سیل اشک ها مو بگیرم . احساس می کردم یه ادم احمق هستم . سارا سعی داشت منو اروم کنه اما هق هق من اون رو هم به گریه انداخت . مدام زیر لب می گفت : میدونستم اینجوری میشه . از همون اول هم گفتم . اما تو اصلا گوش ندادی . دلم نمی خواست به نصیحت های به موقع سارا گوش کنم . 

به محض اینکه به اتاقمون رسیدیم . روی تخت ولو شدم و صورتم رو به بالشت فشار دادم . سارا بالای سرم نشسته بود و موهام رو نوازش می کرد . توی اون لحظه تنها کسی که میدونست من چه احساس دارم سارا بود . صدای زنگ تلفن بلند شد . بدون اینکه به اون جواب بدم دوشاخه رو کشیدم . چند دقیقه بعد صدای در بلند شد . سارا می خواست در رو باز کنه اما من جلوش رو گرفتم . صدای اقای رضایی ازپشت در می اومد که می گفت : دختر ها خوابیدین؟ سارا گفت : اقای رضایی است . بعد هم به سمت در رفت و در رو باز کرد . اقای رضایی وارد اتاق شد و نگاهی به سارا انداخت . چشم های پف کرده و قرمز سارا اصلا به 

کس هایی که خواب بوده باشن نمی خورد . خودم رو زیر پتو قایم کرده بودم . اقای رضایی گفت : مشکلی پیش اومده ؟ سارا گفت : مگه سر و صدای ما پایین هم اومد ؟ اقای رضای گفت : مگه دعوا کردین ؟ سارا حرفی نزد. اقایی رضایی گفت : مگه شما هم با هم دعوا می کنین؟ سار گفت : مگه ما ادم نیستیم؟ اقای رضایی حرفی نزد و گفت : لب تاپ رو نیاز نداری ؟ اخه برنامه سفر توی اون است . سارا تازه یادش افتاد . لب تاپ رو به اقای رضای برگردوند و گفت : باید ببخشید یادم رفته بود. اقای رضایی لب تاپ رو پس گرفت و گفت : فردا ساعت 6 صبح توی لابی باشین . سارا گفت : من نمیتونم . می خوام فردا رو بخوابم . اقای رضایی گفت : دوستت چطور؟ سارا گفت : اون هم همین طور . اقای رضایی حرفی نزد و از اتاق ببیرون رفت . به محض اینکه سارا در رو پشت سر اقای رضایی بست از زیر پتو یرون اومدم سارا نگاهی به من انداخت و گفت : اگر می خوای بری تا به رضایی بگم . سرم رو به نشونه جواب نه تکون دادم . سارا کنارم دراز کشید و گفت : بهتری ؟ گفتم : از اول هم باید به حرف تو گوش می دادم . گفت : دیگه مهم نیست . درس مهمی گرفتیم همین کافیه . چشمم رو بستم و سعی کردم دیگه به هیچی فکر نکنم . 

تمام شب رو کابوس می دیدم . از مار پلاستیکی یا اینکه همه دارن ما رو با انگشت نشون می دن به ما می خندن . چشمم رو باز کردم . صبح شده بود . احساس خستگی می کردم . نگاهی به سارا انداختم دستش رو چشمش بود . به نظر خواب می اومد . به سمت دستشویی رفتم تا صورتم رو بشورم . وقتی چشمم به ایینه افتاد وحشت کردم . چشم هام عین دوتا توپ پینگ پنگ شده بودن . از دستشویی بیرون رفتم . سارا بیدار شده بود شاید هم اصلا نخوابیده بود . نگاهی به من کرد و گفت : به به زیبای خفته . دیشب تا صبح توی خواب ناله می کردی . گفتم : نزاشتم بخوابی ؟ گفت: نه اصلا به خاطر تو نبود . بعد یه کم فکر کرد و گفت : خوب یه خورده به خاطر تو هم بود ولی خودم نتونستم بخوابم . برای اینکه جو رو عوض کنم گفتم : خودت رو تو ایینه دیدی؟ چشمهات عین قورباغه ای شده که شب تا صبح قور قور کرده . گفت : خوبه والا اونی که دیشب تا صبح ناله کرد که تو بودی حالا قورباغه اش ما شدیم . باشه عیب نداره این هم روی همه لطف هایی که از جانب شما به ما رسید . حالا خودت خوبه دسته کمی از دابی (جنی در مجموعه کتاب های هری پاتر) نداری . باری اولین بار از دیروز تا به الان خندیدم سارا هم خندید . تصمیم گرفتم ماجراهای دیروزرو تو ی گذشته رها کنم و تنها تجربه اش رو به یاد بیارم . 

وقتی برای ناهار به رستوران رفتیم از روبرو شدن با هیون نمی ترسیدم حتی اظطراب هم نداشتم . برام جالب بود . بالاخره بعد از اون طوفان افتاب در اومده بود . هرچند خرابی های ناشی از طوفان اثرش رو تو ی صورت من و سارا به جا گذاشته بود . 

اخر های غذا بود که سر و کله اقای رضایی پیدا شد . روی صندلی کنار میز نشست و گفت : خوبه که شما ها رو دوباره با هم می بینم . بعد از دیدن دیشب شما توی اون وضعیت دیگه امیدی نداشتم . خوبه که ادم بتونه دوستش رو کنار خودش نگه داره . من و سارا به هم نگاه کردیم . اقای رضایی گفت : تا یادم نرقته بگم گردش امروز عصر کنسل شده . امروز رو گذاشتم هرکسی به کار های عقب افتاده اش برسه .تازه بعد از پیاده روی امروز صبح همه خسته هستن. البته به نظر شما دوتا حسابی شارژ هستین . خوب خوابیدین؟ سارا گفت : مثل یه خرس قطبی . اقای رضایی گفت :خوب حال که مثل خرس خوابیدین برای امروز عصرتون یه برنامه دارم و چطور است با ماشین دور شهر یه دوری بزنین . اما فقط با همون ماشین برگردین . سارا گفت : هرجا که بگیم نگه میداره دیگه ؟ اقای رضایی که داشت بلند میشد که بره با اون حرف سارا نگاهی به اون انداخت و گفت : اره . بعد ادامه داد : کارت رو هم حتما با خودت ببر اینجور که معلوم است خیلی بهش نیاز داری. این حرف رو زد و رفت . رو به سارا کردم و گفتم : اخه مرض داری بیچاره رو میترسونی سارا گفت : من منظوری نداشتم که . فقط پرسیدم هرجا که بخوایم پیاده شیم نگه میداره یا نه . گفتم : حال برای چی می خوای پیاده شی؟ گفت : عکس بگیرم . همونطور که به مسیررفت اقای رضایی نگاه می کردم تصمیم گرفتم چیزی در باره دروغ بودن ماجرای فیلم نگم تا همون جا هم ما کلی دردسر درست کرده بودیم . 

تمام بعد ازظهر صرف جمع و جور کردن وسایل شد . باور نمی کردیم اون همه وسیله خریده باشیم سارا با یه دفتر نشسته بود و حساب می کرد به قول خودش حقوق یه سال رو پیش خور کرده بود 

طرفهای ساعت 5 بود که از جلوی در هتل سوار ماشین شدیم . مثل همیشه دوربین سارا روشن بود . گفت : سفرنامه پت و مت روز یازدهم . ماشین از مسیر هایی میرفت که تا به حال ندیده بودیم . از خیابون هایی که پر از مجسمه بود . مغازه هایی که طرح های مختلفی روی شیشه ها زده بودن . خیابون هایی پر از دست فروش هایی که دستبند هایی از گل داشتن . وقتی به هتل برگشتیم . حسابی خوشحال بودیم و ازگردشی که کرده بودیم لذت برده بودیم . من و سارا مشغول بحث درباره این بودیم که کدوم یکی از منظره ها قشنگتر بود که اقای رضایی جلوی ما رو گرفت . از چهره اش نمی شد فهمید چه اتفاقی افتاده . فقط یه نامه دست من داد و گفت : باید همه چیز رو به من می گفتین. نگاهی به پاکت انداختم . سارا گفت : چی رو باید به شما می گفتیم . اقای رضایی گفت : پسر ها امروز تصفیه حساب کردن و رفتن . پول همه چیز رو هم پرداخت کردن . در واقع از همون اول پول همه چیز رو داده بودن . به اقای رضایی نگاه کردم . ادامه داد : من کی گفتم انها اینجا مجانی موندن ؟ سارا گفت : یعنی چی ؟ اقای رضایی گفت : اونها واقعا می خواستن توی گروه ما باشن . هرچند دلیلش رو نگفتن و راه بدی رو برای موندن انتخاب کردن اما تا اونجایی که من فهمیدم اونها به خاطر موندن اینجا با مدیر برنامه هاشون و شرکت طرف قراردادشون هم درگیر شده بودن . حرفهای اقای رضای یکی بعد از دیگری مثل ضربه روی سرم فرود می اومد . دوباره داشتم ضعیف می شدم ولی دیگه حاضر نبودم به موضع قبلی که داشتم برگردم برای همین گفتم : این موضوع به ما ربطی نداره . پاکت رو هم به اقای رضایی پس دادم و به سمت راه پله ها رفتم . صدای اقای رضایی تو ی گوشم بود . و به خودم گفتم : من همه چیز رو فراموش کردم پس اهمیتی نداره همه چیز تموم شده. 

بعد از چند دقیقه سارا به اتق برگشت . پاکت هم دستش بود . نگاهی به پاکت انداختم و گفتم : این چیه با خودت اوردی ؟ گفت : هیچی .خواستم دست خالی نیام . بعد روبروئی من نشست و در پاکت رو باز کرد . توی پاکت یه نامه بود و یه memory card . سارا نگاهی به نامه انداخت و گفت : اسم تو روش است . گفتم نمی خوام بدونم توش چیه . نامه رو از سارا گرفتم و مچاله کردم و توی سطل گوشه اتاق انداختم . سارا گفت : ولی من میخوام بدونم توی این چیه . می رم لب تاپ رضایی رو بگیرم . بعد از سر جاش بلند شد و از در اتاق بیرون رفت . حس عجیبی داشتم . یه وسوسه . وسوسه ای که با رفتن سارا بیشتر شده بود . متوجه شدم که 10 دقیقه است که به سطل کنار اتاق خیره شدم . با خودم گفتم چرا سارا برنمی گرده ؟ 5 دقیقه دیگه هم گذشت ولی باز هم از سارا خبری نبود . در عوض حس کنجکاوی من سر به فلک زده بود . از سر جام بلند شدم و به سمت سطل رفتم و نامه رو از توی اون در اوردم و صاف کردم . دستم بدون توجه به اخطار های مغزم نامه رو باز می کرد و چشمم بدون توجه به فرمان های ذهن به دنبال کلمات می گشت . تمام مقاومت و اعتماد به نفسی که داشتم به یک باره دود شده بود و به هوا رفته بود . دوباره بی دفاع شده بود . هیون حتی با یه نامه هم من رو خلع سلاح کرده بود . از ضعف خودم متنفر بودم اما برای برگشتن خیلی دیر شده بود . باز هم همون دست خط بد انگلیسی بود . به خودم گفتم : بی خود این همه ذوق زده شدی نامه از طرف هیونگ است . نگاهی به امضایی که پایین نامه بود انداختم . 

اسمی رو که نوشته شده بود خوندم ((هیون جونگ )) دوباره به اسم نگاه کردم 

چندبار اسم رو خوندم اما همون اسم بود . یعنی تمام اون یادداشت های قبلی رو هم هیون نوشته بود ؟! باور نمی کردم . شروع کردم به خوندن نامه : 

(( نمی دونم از کجا باید شروع کنم . یا اینکه این همه تفاق چطوری افتاد . فکر نمی کنم دیگه فرصت این رو داشته باشم تا همه چیز رو توضیح بدم . دوست نداشتم اینجوری تموم بشه . من از حد خودم فراتر رفته بودم . حالا این رو میفهم که خواسته زیادی بود . هرچند با شناختی که از تو پیدا کردم میدونم که مدت زیادی نمیتونی از کسی متنفر ابشی اما میتونم ازت بخوام این مدت برای من همین الان تموم بشه ؟ میشه منو ببخشی ؟ حتی اگر دیگه تا اخر دنیا هم نتونم تو رو ببینم می دونم کسی توی این دنیا وجود داره که می تونست دوست خوبی برای من باشه اما من با دست های خودم بدون توجه به احساسات اون از خودم دورش کردم . امیدوارم دفعه بعدی که با یه فرد جدید اشنا میشی به جای اشک به تو لبخند هدیه بده . هر چند که تو دیگه نمیخوای من رو ببینی اما من هرروز تو رو می بینم . خاطراتت چیز هایی است که تو به من هدیه دادی و نمیتونی اون رو پس بگیری حتی اگر بخوای این کار رو انجام بدی. حالا باور می کنم گاهی یه اتفاق به کوچکی یه لیوان اب میوه میتونه تغیراتی به بزرگی یه حس عمیق رو در زندگی انسانها به وجود بیاره . هرچند مدت کوتاهی بود اما برای همین مدت هم که اجازه دادی تا توی دنیای تو باشم ممنوم . امیدوارم توی زندگی بعدی که همدیگر رو می بینم این من باشم که گریه می کنه و نارحت میشه .

دوست تو تا ابد حتی اگر خودت هم نخوای هیون جونگ )) 

نامه رو کنار گذاشتم . سعی می کردم اروم باشم اما قطرات اشک دونه دونه از روی گونم لیز می خورد و روی دستم می افتاد . سارا یک ساعت بعد برگشت . می دونستم این مدت رو برای اینکه من اروم بشم بهم زمان داده . اون من رو بهتراز خودم می شناخت . لب تاپ اقای رضایی دستش بود . گفت : می خوای ببینی؟ سری تکون دادم و کنارش نشستم . سارا کارت رو به پورت ورودی وصل کرد . صفحه مدیا باز شد و پسرها توی صفحه نمایش ظاهر شدن . 

جونگ مین به صفحه خیره شده بود . بعد رو به هیونگ کرد و گفت : اگر بد شکل افتاده باشم کارت ساخته است . هیونگ بدون توجه به جونگ مین شروع به حرف زدن کرد و گفت: به خاطر همه چیز متاسفیم . بدونیید که ما منظور بدی نداشتیم . اشک توی چشماش بود سرش رو پایین انداخت جونگ مین ادامه داد : اون روز اول یادتون هست همون روزی که من لگد خوردم . اولین بار بود که یه دختر با من اینجوری برخورد می کرد قبل از اون دخترها وقتی ما رو می دیدن یا امضا می خواستن یا عکس یا اینکه غش می کردن . شما حتی بعد از اینکه فهمیدین ما کی هستیم رفتارتون عوض نشد . بالاخره بعد از مدتها احساس کردیم که می تونیم دوست هایی داشته باشیم که بدون توجه به موقعیت ما از ما انتقاد کنن و ایراد بگیرن . اما ... ولی ساکت شد . کیو گفت : فکر هتل اول یه شوخی بود ولی بعد جدی شد . ما هم به استراحت نیاز داشتیم و این بهترین فرصت بود . به خاطر همه چیز متاسفیم . نفر بعد یونگ سنگ بود که گفت : به خاطر همه خاطراتی که به ما دادین ممنون . ما شما رو فراموش نمی کنیم . هیون اینجا هم ساکت بود و فقط به دوربین نگاه می کرد بالاخره بعد از چند دقیقه سکوت گفت : ما تا ابد دوستهای شما می مونیم حتی اگر دوست نداشته باشین . جونگ مین گفت : اگر روزی تصمیم گرفتین که مارو ببخشین خوشحال میشیم به ما هم بگین . بعد با ارنج ضربه ای به یونگ سنگ زد . بالاخره معلوم شد اون مقوای بزرگی که روی پای یونگ سنگ بود چیه . یونگ سنگ مقوار رو بالا گرفت . روی اون شماره های همه نوشته شده بود بعلاوه ادرس های ایمیل . پسرها همه با دست عدد 5 و بعد هم عدد 1 رو نشون دادن و صفحه تاریک شد . تمام شده بود . نگاهی به سارا انداختم هنوز به صفحه مانیتور خیره شده بود . بعد ناگهان گفت : اینجا هم باید ثابت کنه چقدر احمق است . خوب اون کاغذ چی بود دادی دست بچه بالا بگیره . اگر راست میگفتی خودت دستت می گرفتی . این انتقاد بی موقع سارا باعث شد بلند بخندم . سارا هم نگاهی به من کرد و خندید .

3 روز بعد رو کاملا در ارامش گذروندیم . خبری از گروه نبود اونها واقعا رفته بودن . وقتی توی فرودگاه سوار هواپیما شدم لحظه ای برگشتم و به پشت سرم خیره شدم به این فکر کردم توی این مدت 15 روزه چقدر بزرگتر شدم و به این فکرکردم ایا دوباره می تونم به اینجا برگردم ؟ به این فکر کردم که این سرزمین برای من یاد اور چه روزهایی خواهد بود ؟ 

وقتی هواپیما توی فرودگاه مهراباد به زمین نشست احساس خوبی داشتم . بالاخره برگشته بودم . موقع تحویل بارها سارا گاری دستی رو برداشته بود و جلوتر از همه کنار قسمت تحویل بار ایستاده بود . اقای رضایی سعی داشت تا همه رو یک جا جمع کنه . به سمت من اومد و پاسپورت من و سارا رو به دستم داد و به سمت جمعیتی رفت که تا چند لحظه قبل یک جا جمع کرده بود و دوباره پراکنده شده بود. 

سارا با گاری بار به سمت من اومد و گفت : خسته شدی این همه زحمت کشیدی یه کم استراحت کن . خندیدم و گفتم : بده من می برم . سارا گفت : نه اصلا راه نداره . التماس نکن . بعد هم گاری رو کنار من رها کرد وخودش به سمت درخروجی رفت .

وقتی از در خروجی بیرون رفتم جیغ سوگند و صدای امیر حسین توجه من رو جلب کرد . همه اونجا بودن . چقدر دلم برای همه تنگ شده بود . حالا می فهمم که هیچ جای دنیا خونه نمیشه .

الان که این خاطرات رو می نویسم روزهای اخر بهمن ماه است و از اون روزها 7 ماه می گذره بعد از برگشتن از سفر سوگند با دیدن فیلم سفر کلی جیغ و داد راه انداخت اون گروهss501 رو شناخته بود . اونها همه جای فیلم بودن و جونگ مین و کیو مداوم جلوی دوربین شکلک در می اوردن . حتی دادن گوشی به سوگند باعث نشد تا اون از تصمیمش برگرده . تصمیمی که گفته میشد خطر ناک ترین تصمیم گرفته شده از جانب اون است . تصمیمش این بود که دیگه هرگز اجازه نمیده من تنهایی جایی برم . تعجب کردم سوگند اونها رو می شناخت ولی من نه . 

اخرین جمله ای که توی دفتر نوشتم این بود 

تا سفرنامه بعدی 

.دفتنر رو بستم به صفحه مانیتور که روبرو بود نگاه کردم . فرم عضویت fan club گروه ss501 بود خیلی وقت بود که این تصمیم رو گرفته بودم . گوشی تلفنم زنگ خورد گوشی رو برداشتم . سارا بود . گفتم : چی کار داری سارا؟گفت : اگر بدونی . گفتم :چی رو باید بدونم ؟ گفت : اول قول بده پایه هستی ؟ گفتم : تا ندونم حرفی نمیزنم . گفت : پس خداحافظ . ای حرف رو زد و گوشی رو قطع کرد . شماره سارا رو گرفتم و گفتم : حالا چی هست؟ گفت : شما ؟ گفتم : خودت رو لوس نکن قبول حالا چی هست ؟ گفت : یه اگهی خوندم برای عید یه سفر 15 روزه ماکائو –سئول است زنگ زدم پرسیدم . میای بریم ؟ حرفی نزدم . دوباره پرسید : میای یا نه ؟ گفتم : چقدر پول داری؟ صدای خنده اش از پشت خط اومد گفت : نترس هنوز کفگیر ته دیگ نخورده ولی این بار نوبت تو است که اونها رو راضی کنی . خندیدم و گفتم : تا ببینم . صدای مامانم از توی حال شنیدم که گفت : سحر بیا شام اماده است . با سارا خداحافظی کردم . بعد نگاهی به صفحه مانیتور انداختم و دکمه enter رو فشار دادم . بعد از چند لحظه پیغامی روی مانیتور بود که نوشته بود : به کلوپ طرفدارن ss501 خوش امدید و زیرش هم شماره عضویت من رو نوشته بود . 

پایان

جلد اول

farid soghrati

فرید

تهیه و ساخت کتاب توسط :

http://goldjar.blogfa.com 

   ادرس دوم 

http://goldjar.fardblog.com